Ad ideas for BestStory on Meta.

😭😭😭Bagaimana saya harus menghadapi tunangan saya? Kehangatan perlahan-lahan menjalar dari punggung dan menyelimutinya, napas menghembus daun telinganya, "Takut?"
Hawa napas yang asing menyelimuti telinganya, membuatnya merinding, tapi malah tidak berani bersuara.
Joelle Lin seakan-akan telah menyadari sang pria berhenti sejenak, lalu suaranya kembali berbunyi, "Sekarang masih sempat untuk menyesal."
Sang wanita merasa tegang sampai mengepalkan sepasang tangan dengan erat, lalu menggelengkan kepala, "Aku tidak menyesal——"
Masa mudanya yang berharga, malah......
Malam ini terasa menyakitkan dan lambat......
Akhirnya, sang pria bangun dan pergi ke kamar mandi di tengah malam, setelah itu baru Joelle Lin menggerakkan badannya yang letih untuk merangkak bangun, memakai baju dan keluar dari kamar.
Di lantai dasar dalam hotel, ada seorang wanita paruh baya yang merekomendasikan pekerjaan ini padanya berdiri di sana, saat melihat Joelle Lin keluar, dia memberikan sebuah kantong hitam padanya, "Ini adalah upahmu."
Joelle Lin langsung menerimanya tanpa ragu, setelah mengambil uangnya, dia segera berlari keluar, bahkan telah melupakan rasa sakit di bagian bawah tubuhnya, hanya ingin tiba di rumah sakit secepat mungkin.
Langit yang belum cerah membuat lorong terasa sunyi, terdapat dua tandu di lantai depan ruang operasi, karena belum bayar tagihan, makanya tidak diantar masuk ke dalam ruang operasi.
Joelle Lin sedih melihatnya, berkata dengan terisak, "Aku ada uang, aku ada uang, cepat tolong mama dan adikku......" Dia memberikan uangnya pada dokter sambil menangis, dokter melihatnya sekilas, menyuruh suster menghitungnya, lalu menyuruh petugas medis membawa pasiennya masuk ke ruang operasi.
Melihat mereka tidak membawa adik laki-lakinya masuk, Joelle Lin langsung mendekat, menangkap tangan sang dokter dan memohon, "Masih ada adikku, kumohon agar Anda bisa menyelamatkannya......"
Sang dokter menghela napas, "Maaf, adikmu sudah tak tertolong......"
"Tak tertolong?!
Terkejut, kepalanya bagaikan dipukul oleh balok kayu dengan kuat, membuat Joelle Lin pusing dan pandangannya menggelap......
Sakit, hatinya bagaikan sedang ditusuk dan diaduk dengan pisau oleh seseorang, begitu menyakitkan sampai merebah duduk di lantai, 8 tahun lalu, dia baru berumur 10 tahun, papanya berselingkuh dan menelantarkan mamanya, mengantarkan mamanya yang sedang mengandung dan dirinya ke luar negeri yang terasa asing bagi mereka.
Kemudian adiknya telah lahir, saat berumur 3 tahun, menyadari dia menderita penyakit autisme, kehidupan yang dari awal sudah melarat menjadi terasa seperti sudah jatuh ketimpa tangga karena penyakit adik laki-lakinya ini, dia dan mamanya berjuang keras bekerja dengan orang lain, kehidupan terbilang masih bisa dilalui dengan berkecukupan, tapi sebuah kecelakaan mobil, membuat dirinya yang tak memiliki kerabat, tak mempunyai uang dan berada di negeri asing yang tak berperasaan ini, memahami apa yang namanya menghadapi jalan buntu.
Karena terpaksa, dia menjual tubuhnya sendiri, tapi ini malah tidak bisa menyelamatkan adik laki-lakinya.
Ada semacam rasa sakit yang tidak sampai tahap histeria, tapi bisa membuatnya merasa tidak nyaman, sesak napas dan langit terlihat berwarna abu, tapi dia harus menerimanya, bahkan harus menerimanya dengan senyuman, karena dia masih ada mama.
Mamanya masih memerlukannya.
Setelah melalui perawatan, kesehatan mamanya sudah membaik, tapi setelah mengetahui kematian sang adik, mentalnya langsung tumbang.
Joelle Lin lah yang memeluknya, berkata sambil menangis, "Ma, kamu masih memiliki aku, hiduplah dengan baik-baik demi aku."
Selama sebulan berada di rumah sakit, Hannah Zhuang sering duduk di pinggir ranjang dan melamun, Joelle Lin tahu, mamanya sedang merindukan adiknya, kalau bukan karena dirinya, mungkin saja mamanya telah ikut pergi dengan adiknya, karena harus menjaga mamanya, dia dikeluarkan oleh sekolah, tapi cedera mamanya sudah mulai membaik.
Joelle Lin masuk ke dalam rumah sakit dengan membawakan makanan, dan berjalan hingga ke depan pintu kamar pasien, saat dia mengangkat tangan dan hendak membuka pintu, dia mendengar suara dari dalam——
Dia sangat mengenal suara ini, meskipun sudah berlalu 8 tahun, Joelle Lin masih mampu mengingat penampilan saat sang pria memaksa mamanya bercerai dengannya secara sangat jelas .
Setelah mengantarkan mereka ke sini, lelaki itu tidak pernah datang melihat mereka sekilas pun, hari ini malah tiba-tiba muncul di sini, apa maksudnya ini?
"Hannah, dulu kamu dan Nyonya Zong begitu akrab bagaikan saudari, dan telah menyepakati perjodohan cilik, seharusnya perjodohan cilik yang kamu sepakati ini dilakukan oleh putrimu......"
"Alex, apa maksudmu?!" Hannah Zhuang berusaha berdiri ingin menamparnya tanpa mempedulikan tubuhnya yang kurus dan masih terluka, dia ini manusia atau bukan?
Dia telah menempatkan dirinya dan putrinya di tempat asing, selama ini tidak pernah mempedulikan hidup dan matinya mereka, hari ini malah datang untuk membuat putrinya menikah?
"Tuan Muda Keluarga Zong merupakan putra dari teman baikmu, dia tampan, kamu sendiri pasti tahu latar belakang Keluarga Zong, dia hanya akan bahagia jika menikah dengannya......" Saat mengatakan kalimat terakhir, suaranya telah mengecil.
Tuan Muda Keluarga Zong memang terhormat, parasnya memang tampan, tapi sebulan lalu, dia telah tergigit oleh ular berbisa saat pergi dinas di luar negeri, sarafnya lumpuh, tidak bisa bergerak, juga tidak bisa berintim.
Kalau dia menikah, dia tidak akan pernah dibelai.
"Akan kunikahi."
Joelle Lin tiba-tiba membuka pintu, berdiri di pintu, meremas kotak makanan yang ada di tangannya dengan kuat, "Aku boleh menikahinya, tapi aku memiliki sebuah persyaratan."
Alex Lin melihat ke arah pintu, melihat putrinya yang sudah tidak ditemui selama 8 tahun ini, seketika melongo beberapa detik, saat mengantarnya ke negeri ini, dia masih seorang anak kecil yang berumur 10 tahun, sekarang sudah tumbuh desasa, kulitnya putih, tapi malah sangat kurus, wajah mungilnya tidak sebesar telapak tangannya, kering tak berkilau, terlihat seperti tidak tumbuh dengan baik.
Putrinya ini mana mungkin disukai orang.
Rasa tidak tega di hatinya sudah berkurang, lagipula parasnya tidaklah terlalu cantik, Joelle Lin tidak akan merugi kalaupun menikah dengan seorang suami yang tidak bisa berintim.
Dengan berpikir seperti ini, Alex Lin merasa hal ini tidak ada salahnya, "Apa persyaratanmu, katakan."
"Aku ingin aku dan mamaku pulang ke negeri asal, dan kembalikan seluruh benda yang seharusnya menjadi milik Mama, kalau memenuhinya, aku akan setuju untuk menikah." Joelle Lin mengepalkan tangannya berulang kali, perlahan-lahan baru bisa tenang.
Meskipun dia sudah lama tidak berada di negeri asal, tapi dia pernah mendengar hal tentang Keluarga Zong di Kota B saat masih kecil, merupakan sebuah keluarga besar, memiliki kekayaan ratusan miliaran, dan tentu saja tuan muda di Keluarga Zong merupakan seseorang yang terhormat, Joelle Lin tidak menyangka hal sebaik ini bisa menimpanya, Tuan Muda Keluarga Zong mungkin adalah seseorang yang berparas jelek, ataupun orang cacat.
Tapi kalaupun memang begitu, ini malah sebuah kesempatan terbaik baginya untuk bisa kembali ke negeri asal, jika bisa memanfaatkannya dengan baik, dia juga bisa merebut kembali semua harta mahar perkawinan saat mamanya menikah dulu.
"Joelle......" Hannah Zhuang ingin menasihatinya, bahwa pernikahan tidak boleh dianggap sepele.
Joelle Lin sudah menghadapi banyak kesengsaraan saat hidup bersamanya, Hannah Zhuang tidak ingin pernikahannya pun ikut dikorbankan.
Saat Alex Lin mendengar Hannah Lin memanggilnya, dia khawatir Joelle Lin bakalan berhasil dibujuk oleh Hannah Zhuang untuk jangan menikah, makanya segera berkata, "Baik, asalkan kamu bersedia menikah, aku akan membuat kalian pulang."
"Bagaimana dengan mahar pernikahan Mama?" Joelle Lin melihat seseorang yang merupakan ayahnya dari segi nama saja itu, suaranya terasa begitu dingin.
Dulu saat Hannah Zhuang menikah dengannya, maharnya memang tidak sedikit, total semuanya merupakan nominal yang tidak kecil, tapi sekarang terasa sakit saat menyuruh Alex Lin mengembalikannya.
"Pa, penampilan adik perempuanku itu seharusnya lebih cantik daripada aku, dia seharusnya mendapatkan sesuatu yang lebih baik, kalau menikah dengan seorang pria yang cacat, kehidupannya akan hancur untuk seumur hidup, apalagi, kamu dan mamaku sudah bercerai, sudah seharusnya kamu mengembalikan harta yang mamaku bawakan ke Keluarga Lin."
Terpancar rasa bersalah di balik mata Alex Lin dan tidak berani melihat Joelle Lin.
Dia telah berada di luar negeri bertahun-tahun, kenapa bisa mengetahui Tuan Muda Keluarga Zong itu merupakan seseorang yang cacat?
Alex Lin mana tahu ternyata Joelle Lin hanya sekedar menebaknya.
Mengingat dia hendak menikah dengan seseorang yang tidak normal, Alex Lin menggertakkan giginya, "Setelah kamu telah menikah, aku akan mengembalikannya padamu."
Putri kecilnya begitu cantik bagaikan bunga dan giok, mana boleh menikah dengan seorang pria yang tak bisa berintim?
Seterpandang apapun dia, apa bedanya pria yang tak bisa melakukan hubungan suami istri dengan orang cacat?
Saat berpemikiran seperti ini, Alex Lin tidak merasa tidak tega lagi.
Tapi rasa kebenciannya terhadap Joelle Lin telah bertambah, merasa pikiran Joelle Lin penuh dengan bagaimana cara mendapatkan uang dari tangannya.
Alex Lin menatapnya dengan dingin, "Mamamu tidak mengajarimu etika dengan baik, sama sekali tidak bersopan santun!"
Joelle Lin sangat ingin mengatakan, memangnya kamu sebagai seorang ayah tidak memiliki tanggung jawab ini? Menelantarkanku di sini dan tidak pernah mempedulikanku.
Tapi dia tidak boleh melontarkannya sekarang, kartu andalannya saat ini terlalu lemah, kalau sampai membuat Alex Lin marah, ini akan merugikannya.
"Bersiap-siaplah sebentar, besok kita pulang." Alex Lin pergi setelah menghempaskan lengan baju.
"Joelle, pernikahan merupakan masalah penting dalam seumur hidup, mama tidak mengizinkanmu berbuat seperti ini." Hannah Xia kurang lebih tahu apa tujuan Joelle Lin melakukan ini.
Joelle Lin meletakkan kotak makanan di atas rak di ujung ranjang, berkata sambil menghidangkannya, "Lagipula orang yang kunikahi bukanlah orang lain, bukankah dia adalah putra dari temanmu."
"Dia sudah meninggal dari dulu, dan aku tidak mengetahui apapun tentang putranya, kalaupun harus mengingkari janji, aku tetap menginginkanmu menikah dengan orang yang kamu sukai, dan bukanlah menggunakan pernikahan untuk diperdagangkan, kalau ingin begitu, aku lebih bersedia menetap di sini untuk seumur hidup."
Orang yang disukai?
Kalaupun akan berjumpa di masa depan, dia sendiri tidaklah pantas memilikinya.
Joelle Lin menundukkan kepala, tidak penting dia akan menikah dengan orang mana, yang terpenting adalah merebut kembali apa yang dulunya dirampas orang lain.
Hannah Zhuang tidak berhasil membujuk Joelle Lin berubah pikiran, keesokan harinya, mereka pulang ke negeri asal.
Alex Lin merasa risi dengan mereka sepasang ibu dan putri, dan tidak membiarkan mereka masuk ke rumah Keluarga Lin, melainkan menyuruh mereka menyewa rumah untuk tinggal, setelah menikah, boleh-boleh saja jika Joelle Lin ingin pulang.
Kebetulan Joelle Lin pun tidak ingin pulang ke rumahnya, kalau pulang ke sana, mamanya pasti akan bertemu dengan selingkuhan yang telah menghancurkan pernikahannya itu, daripada merasa tidak bebas, lebih baik berada di sini.
Tenang.
Hannah Zhuang tetap merasa khawatir, "Joelle, kalau ini merupakan sebuah pernikahan yang baik, pasti tidak akan jatuh ke tanganmu, meskipun aku dan Nyonya Zong pernah——berteman."
Joelle Lin tidak ingin membahas hal ini dengan mamanya, makanya dia mengalihkan topik, "Ma, cepat makan."
Hannah Zhuang menghela napas, Joelle Lin jelas tidak ingin membahas masalah ini, Joelle Lin ikut hidup sengsara saat bersamanya, sekarang bahkan pernikahannya pun harus dikorbankan.
Joelle Lin memegang sumpit, tapi malah tidak berselera sedikit pun, dan terus merasa mual.
"Kamu tidak merasa nyaman?" Hannah Zhuang berkata mengkhawatirkannya.
Meletakkan sumpit dan masuk ke dalam kamar.
Saat pintu tertutup, dia bersandar ke pintu, meskipun dia tidak pernah hamil, tapi dia pernah melihat penampilan saat Hannah Zhuang hamil, yaitu merasa mual dan tidak berselera makan.
Dan dia saat ini telah memiliki gejala yang sama.
Jarak waktu dari malam itu, sudah sebulan lebih, masa menstruasinya telah terlambat 10 hari——
Dia tidak berani terus berpikir ke arah hal ini, malam itu dia sudah cukup menyedihkan, kalau bukan demi mama dan adiknya, dia tidak akan pernah menjual diri.
Dia gemetaran......
"Kamu sudah hamil, 6 minggu."
Setelah keluar dari rumah sakit, perkataan dokter 'kamu sudah hamil' masih tetap terngiang di lautan pikiran Joelle Lin.
Setelah Joelle Lin pergi ke rumah sakit melakukan pemeriksaan dengan menyembunyikannya dari Hannah Zhuang, hasilnya malah seperti ini, dia sangat panik, tidak tahu harus bagaimana, melahirkannya atau menggugurkannya?
Tangannya spontan memegang perutnya, meskipun ini adalah kecelakaan dan bahkan merupakan sebuah pelecehan, tapi dia malah merasa sedikit tidak tega.
Dia memiliki rasa bahagia karena akan menjadi seorang ibu, juga sangat menantikannya.
Tiba-tiba tersadar.
Lalu kembali ke tempat tinggal, hasil USG di simpan baik-baik, setelah itu baru membuka pintu.
Namun, Alex Lin juga berada di rumah, raut wajahnya seketika langsung murung.
Untuk apa dia datang?
Raut wajah Alex Lin juga kurang baik, mungkin karena tidak menemuinya saat datang, dan telah membuatnya menunggu lama, dia berkata dengan dingin, "Cepat ganti baju."
Joelle Lin mengerutkan keningnya, "Kenapa?"
"Karena sudah ingin menikah dengan Keluarga Zong, kamu pasti harus bertemu dengan Tuan Muda Keluarga Zong itu." Alex Lin mengamatinya dari atas sampai ke bawah, "Kamu ingin pergi menemuinya dengan penampilan sememprihatinkan seperti ini? Ingin mempermalukan mukaku?"
Sakit itu sebenarnya seperti apa?
Joelle Lin merasa menjual diri dan kematian adiknya sudah membuatnya kesakitan hingga mengebas.
Tapi saat mendengar ucapan Alex Lin yang tak berperasaan ini, hatinya tetap merasa sakit, tapi tidak terasa kebas.
Dia mengantarnya dan mamanya ke sebuah negara yang lebih miskin di daerah barat, setelah itu tidak pernah mempedulikannya lagi.
Jadi dari mana dia bisa memiliki uang?
Kalau dia memiliki uang, mana mungkin adiknya bakalan meninggal karena terlambat mendapatkan pengobatan?
Sepasang tangan yang berada di sisi badannya terkepal membentuk tonjokan.
Alex Lin sepertinya sudah menyadari hal ini, ekspresi wajahnya terlihat sedikit canggung, "Ayo pergi, Keluarga Zong harusnya sudah akan tiba, tidak baik jika membuat mereka menunggu."
"Joelle......" Hannah Zhuang merasa khawatir, dan masih ingin membujuknya, dia sudah kehilangan seorang putra, sekarang dia hanya ingin menjaga putrinya dengan baik, kekayaan sudah tak penting baginya.
Dia tidak ingin membuat putrinya kembali memasuki Keluarga Lin ataupun Keluarga Zong.
Situasi dalam keluarga kaya sangatlah rumit, apalagi dia masih belum tahu Tuan Muda Keluarga Zhong itu merupakan seorang pria yang bagaimana.
Dia khawatir.
"Ma." Joelle Lin memberikan tatapan mata untuk menenangkannya, membuatnya merasa tenang.
"Cepat pergi." Alex Lin mendesaknya dengan tak sabaran, takut Joelle Lin akan berubah pikiran, dan sampai mendorongnya sebentar.
Alex Lin tidak bisa menyukai putrinya ini, dan Joelle Lin pun tidak memiliki segelintir perasaan apapun terhadap ayahnya ini.
8 tahun, seluruh hubungan darah telah terkuras habis.
Pakaian Joelle Lin sungguh begitu memprihatinkan, dan orang yang akan ditemuinya malah Keluarga Zong. Alex Lin membawanya pergi ke sebuah toko busana berkelas, membelikannya sebuah pakaian yang bagus.
Saat memasuki toko, langsung ada seorang pelayan datang untuk melayani mereka, Alex Lin mendorong Joelle Lin ke depan, "Baju yang bisa dipakainya."
Sang pelayan mengamatinya sekilas, lalu kira-kira sudah tahu ukuran baju yang bisa dipakainya, "Ikutlah denganku."
Pelayan mengambil sebuah terusan panjang warna biru muda, lalu diberikan padanya, "Cobalah di ruang ganti."
Joelle Lin menerimanya, dan pergi ke ruang ganti.
"Ethan, apakah kamu harus menikahi putri Keluarga Lin?" Suara sang wanita samar-samar memancarkan kesedihan.
Joelle Lin tiba-tiba mendengar suara ini secara tak sengaja, pandangan matanya melihat ke arah kamar yang ada di samping, melalui celah pintu, Joelle Lin melihat ada seorang wanita yang sedang merangkul leher seorang lelaki dan bermanja, "Kamu jangan menikah dengan wanita lain ya?"
Ethan Zong memandang wanita itu, sepertinya terlihat sedikit tak berdaya, ini merupakan perjodohan yang ditetapkan oleh ibunya, tidak boleh diingkari.
Tapi saat mengingat kejadian pada malam itu, dia merasa tak tega membuatnya kecewa, "Malam itu sangat sakit ya?"
Sebulan sebelumnya, dia pergi ke sebuah negara terbelakang untuk mensurvei sebuah proyek, tapi dia malah digigit oleh satu macam ular yang cabul, bisa dari ular itu sangat kuat, kalau tidak melampiaskannya ke tubuh wanita, dia akan kepanasan sampai mati.
Noemi Bai lah yang telah menjadi obat penawarnya.
Dia tahu seberapa parahnya dia saat kehilangan kendali pada hari itu.
Semua mengatakan pengalaman pertama seorang wanita sangatlah menyakitkan, sang pria pun tidak menahan tenaganya, bisa terbayangkan betapa sakitnya itu.
Tapi dia malah begitu menahannya, tidak pernah mengeluarkan suara sedikit pun, hanya gemetaran di dalam pelukannya.
Noemi Bai menyukainya, sang pria selalu mengetahui hal itu, tapi malah tidak pernah memberikan satu kesempatan apapun terhadapnya.
Alasan pertama karena tidak mencintainya, kedua adalah karena ibunya telah menetapkan sebuah perjodohan untuknya.
Tapi perempuan ini selalu menemaninya di sisi dengan tenang, setelah kejadian hari itu, dia merasa sudah waktunya bagi dia untuk memberikan sebuah status terhadap wanita ini.
Sang pria sampai sekarang masih ingat bercak merah yang begitu mencolok itu.
Noemi Bai bersandar di dadanya, pandangan matanya menurun, "Hmm" menanggapinya dengan suara lembut.
Sang wanita menyukai Ethan Zong, selama ini dia selalu menemaninya dengan identitas sebagai seorang sekretaris, tapi dia dari awal sudah bukanlah seorang wanita perawan, dia tidak boleh membuat Ethan Zong tahu, karena dia sangat mengerti seberapa besar kepedulian seorang pria terhadap kesucian wanita, jadi, malam itu, dengan menghabiskan sejumlah uang kepada rakyat di desa, dia menemukan seorang gadis yang masih perawan dan mengantarkannya ke kamar itu.
Setelah wanita itu keluar, baru dia masuk ke dalam untuk membuat kejadian semalam terlihat seperti dilakukan olehnya.
"Kalau menyukai baju di sini, belilah lebih banyak." Ethan Zong mengelus kepalanya dan memanjakannya.
"Ruang itu adalah ruang VIP, kamu tidak boleh masuk, masuklah ke ruang di sebelah kanan sana." Seorang pelayan memperingati Joelle Lin.
Ruang ganti dalam toko busana yang berkelas seperti ini memiliki kamar tersendiri, dan ruang VIP akan terasa lebih berkelas, di dalam ruang ganti masih ada satu ruang dalaman untuk mengganti baju, dan di bagian luarnya adalah area yang disediakan bagi sang pacar untuk menunggu, atau istirahat.
"Oh." Joelle Lin mengambil baju dan pergi ke arah ruang di sebelah kanan.
Saat masuk ke dalam ruang ganti, Joelle Lin masih terus memikirkan sepasang pasangan tadi, dalam percakapan mereka, sepertinya pernah mengungkit Keluarga Lin.
Jangan-jangan pria itu——
Setelah selesai mengganti pakaian, Joelle Lin keluar dari ruang ganti, lalu kembali melihat ke arah ruang ganti sebelah kiri, tapi pintunya sudah tertutup rapat.
"Sangat cocok dengan auramu."
Sang pegawai sangat pandai menilai, hanya melihat orangnya saja, dia langsung mampu memilih baju yang cocok dengan orang itu, Joelle Lin mengenakan terusan panjang warna biru muda, membuat kulitnya terlihat lebih putih, tali pinggang di pinggangnya, membuat bentuk tubuhnya terlihat ramping, pipinya sudah terlihat sangat menawan.
Alex Lin melihat baju ini sudah cocok, dia langsung pergi membayarnya, saat melihatnya tagihannya sekarang, baru dia menyadari satu terusan ini seharga 30 ribu RMB lebih, namun mengingat orang yang akan ditemuinya adalah orang Keluarga Zong, dia tetap membayarnya sambil menggertakkan gigi, berkata dengan dingin. "Ayo pergi."
Joelle Lin sudah tahu sifatnya yang tak berperasaan ini dari dulu, tapi ucapannya yang dingin ini masih tetap membuat hatinya merasa sakit.
Sang wanita menundukkan kepala mengikutinya dari belakang dan naik ke mobil.
Dalam waktu singkat, mobil berhenti di depan pintu gerbang vila Keluarga Lin.
Sang supir membukakan pintu untuk Alex Lin, Alex Lin turun, dan Joelle Lin mengikutinya dari belakang.
Dia berdiri di depan pintu vila, melamun untuk beberapa detik, saat dia dan mamanya melewati kehidupan yang menyiksa karena penyakit adiknya, papa dan selingkuhannya itu malah sedang menikmati kebahagiaan tinggal di dalam vila yang megah ini.
Sepasang tangannya spontan terkepal.
"Kenapa berdiam di sana?" Merasa tidak ada orang yang mengikutinya, Alex Lin memalingkan kepala sejenak, lalu terlihat dia sedang berdiri di depan pintu dan melamun.
Joelle Lin kemudian segera mengejarnya, dari perkataan pembantu di rumah, Keluarga Zong masih belum datang, lalu Alex Lin menyuruhnya menunggu di ruang tamu.
Di tempat yang berdekatan dengan jendela dalam ruang tamu terdapat sebuah piano, Seidl, diproduksi oleh Negara Jerman, sangat mahal, saat ulang tahun kelimanya, mamanya membelikan piano itu untuknya.
Dia sangat menyukainya saat masih kecil, sudah mulai belajar memainkan piano sejak umur 4 tahun setengah, kemudian setelah dia dibawa pergi, dia tidak pernah menyentuhnya lagi.
Dia spontan mengulurkan tangannya ke sana, terasa familiar juga penuh semangat.
Jari telunjuknya ditempatkan ke tuts piano, menambah tenaganya dengan perlahan, "Ding", suara yang merdu terdengar, karena sudah lama tidak pernah memainkannya lagi, jari tangannya sudah sangat mengkaku.
"Itu barangku, siapa yang mengizinkanmu menyentuhnya?!" Sebuah suara yang nyaring berbunyi di belakangnya dengan mengandung amarah.
Barangnya?
Joelle Lin membalikkan badannya, terlihat Aurel Lin sedang berdiri di belakangnya, dengan penuh amarah, Joelle Lin ingat dia lebih muda setahun darinya, tahun ini sudah berumur 17 tahun, dia mewarisi kecantikan dari Meghan Shen, parasnya lumayan cantik.
Tapi saat ini dia terlihat sedang melototkan matanya, terkesan sedikit garang.
"Barangmu?"
Mereka telah menghancurkan pernikahan mamanya, menggunakan semua uang mamanya, sekarang bahkan hadiah yang mamanya kasih untuknya pun telah menjadi milik Aurel Lin?
Joelle Lin perlahan-lahan mengepalkan tangannya, berkata terhadap diri sendiri untuk jangan gegabah dan marah berulang kali, karena dia saat ini masih belum memiliki kemampuan untuk merampas kembali semua barang miliknya.
Dia harus bersabar!
Dia sekarang bukanlah seorang gadis yang hanya bisa menangis saat papanya menelantarkannya 8 tahun lalu, dia kini sudah dewasa!
"Kamu—— adalah Joelle Lin?!" Aurel Lin mulai sadar, hari ini adalah hari di mana Keluarga Zong akan datang, papanya telah menjemput sepasang ibu dan putri itu kembali ke negeri asal.
Aurel Lin masih ingat, bagaimana penampilan Joelle Lin yang terlihat kasihan saat Alex Lin pergi membawa Joelle Lin dan mamanya ke luar negeri, Joelle Lin berlutut di lantai memeluk kakinya Alex Lin, memohonnya agar jangan membawanya pergi.
"Papa telah menjemputmu pulang, kamu merasa sangat senang bukan?" Aurel Lin menyilangkan tangannya di depan dada, melihatnya dengan tatapan meremehkan, "Kamu pun jangan terlalu senang, dia membawamu pulang hanya sekedar ingin menikahkanmu ke Keluarga Zong, dengar-dengar pria itu——"
Sambil mengatakannya, Aurel Lin menutupi mulutnya dan tertawa sinis.
Mengingat orang yang akan dinikahi oleh Joelle Lin adalah seseorang yang tidak bisa berhubungan intim, juga orang yang tidak bisa berjalan, dia tak tertahankan untuk tertawa di atas penderitaan orang lain.
Pernikahan merupakan masalah penting dalam seumur hidup, jika menikahi pria seperti itu, bukankah kehidupannya akan hancur untuk seumur hidup?
Joelle Lin mengerutkan keningnya.
Tepat pada saat ini, ada seorang pembantu yang masuk, "Orang Keluarga Zong sudah datang."
Alex Lin sendiri yang pergi menyambut mereka.
Joelle Lin membalikkan badannya, terlihat ada seorang pria yang duduk di atas kursi roda dan masuk dengan didorong oleh orang lain, paras wajahnya cukup menawan, meskipun duduk di kursi roda, tetap saja bisa membuat orang menghormatinya.
Wajah ini, bukankah merupakan pria yang dilihatnya di ruang ganti dan bermesraan dengan seorang wanita itu?
Dia, ternyata adalah Tuan Muda Keluarga Zong?!
Tapi saat berada di ruang ganti, Joelle Lin jelas-jelas melihatnya bisa berdiri, bahkan juga merangkul wanita itu, kakinya tidak terlihat cedera sama sekali.
Ada apa ini?
"Dia tidak mengerti kenapa pria ini pura-pura cacat, Alex Lin memanggil Joelle Lin sejenak, "Joelle, cepat kemari, ini adalah Tuan Muda Keluarga Zong."
Alex Lin bersikap hormat, membungkukkan badan dan tersenyum, "Tuan Muda Zong, ini adalah Joelle."
Alex Lin merasa sangat disayangkan dalam hatinya, seorang Tuan Muda Keluarga Zong yang memiliki penampilan rupawan malah menjadi cacat.
Pandangan mata Ethan Zong tertuju pada Joelle Lin, umurnya terkesan masih muda dan tubuhnya kurus, terlihat seperti kurang gizi, keningnya sedikit mengerut.
Ini adalah jodoh yang ditetapkan ibunya untuk dia, ditambah lagi ibunya malah sudah meninggal, dirinya sebagai seorang putra tidak boleh mengingkari janji ibunya, makanya setelah dia mengalami kecelakaan tergigit oleh ular berbisa di luar negeri, dia menyebarkan berita bahwa racun ular itu tidak ternetralisir, dan tubuhnya sudah menjadi cacat, juga tidak bisa berintim, karena dia ingin membuat Keluarga Lin membatalkan perjodohan ini.
Tapi tidak disangka, Keluarga Lin tidaklah membatalkannya.
Ethan Zong diam, raut wajah terlihat semakin murung, Alex Lin mengira dia tidak puas dengan Joelle Lin, makanya segera menjelaskan, "Dia sekarang masih kecil, baru berusia genap 18 tahun, kalau dirawat baik-baik, pasti merupakan seorang wanita cantik."
Ethan Zong dalam hati tertawa dingin, dia tidak mampu menyadari kecantikan darinya, tapi sudah bisa merasakan keganjilan, Alex Lin tetap ingin menikahkan putrinya padanya tanpa mempedulikan kondisinya yang 'cacat'.
Sang pria terlihat berekspresi dingin, lekukan yang terbentuk di sudut bibirnya terlihat penuh maksud, "Aku pergi dinas diluar negeri, dan tidak sengaja terluka, kaki ini takutnya sudah tidak bisa berjalan lagi, apalagi aku pun tidak bisa melakukan hubungan suami istri——"
"Aku tidak keberatan." Joelle Lin langsung menjawab.
Alex Lin telah berjanji padanya, asalkan dia menikah dengan Keluarga Zong, maka dia akan mengembalikan seluruh mahar pernikahan mamanya, meskipun hari ini menikah dan esoknya akan bercerai, dia sekarang tetap akan menyetujuinya.
Setelah beberapa saat kemudian, akhirnya Joelle Lin mengerti masalah di balik semua ini, jelas-jelas pria itu bisa berdiri, tapi malah duduk di kursi roda saat datang ke rumah Keluarga Lin, ini seharusnya karena wanita itu tidak ingin menepati janjinya, dan ingin membuat Keluarga Lin duluan membatalkan perjodohan ini.
Hanya saja sang pria tidak menyangka, Alex Lin bersedia mengorbankan putri yang tak mendapatkan kasih sayang ini untuk menepati kesepakatan itu.
Ethan Zong menyipitkan mata menatapnya.
Punggung Joelle Lin terasa merinding karena tatapannya, hatinya terasa pahit, memangnya dia sendiri bersedia menikah dengan Keluarga Zong?
Tapi kalau tidak menyetujuinya, bagaimana caranya dia bisa pulang ke negeri asal? Bagaimana caranya dia bisa merebut kembali barang yang telah kehilangan?
Joelle Lin tersenyum, kepahitan dan kegetiran di balik hal ini hanya diketahui oleh dirinya sendiri, "Kita telah dijodohkan dari kecil, bagaimana pun penampilanmu, aku sudah seharusnya menikah denganmu."
Pandangan mata Ethan Zong menjadi lebih murung, mulut wanita ini cukup pandai bicara juga.
Alex Lin pun tidak menyadari keganjilan di baliknya, lalu bertanya mengetesnya, "Tanggal pernikahannya——"
Ekspresi wajah Ethan Zong seketika langsung berubah, namun ujung-ujungnya berubah menjadi tenang, "Tentu saja dilaksanakan sesuai kesepakatan, dua orang tua sudah menyepakatinya dari dulu, bagaimana mungkin diingkari."
Joelle Lin menurunkan pandangan matanya, menarik perhatiannya, tidak berani menatapnya, sang pria jelas juga merasa tidak puas atas perjodohan ini.
Dia menyetujuinya hanya karena perjanjian.
"Begini saja." Alex Lin dalam hati merasa senang, bisa menjadi keluarga besan dengan Keluarga Zong hanya dengan menggunakan seorang putri yang tidak cantik, ini tentu saja merupakan hal yang baik.
Meskipun Keluarga Lin memang kaya, tapi kalau dibandingkan dengan Keluarga Zong, terkesan bagaikan ikan kakap dengan ikan teri, tidak, lebih tepatnya adalah bagaikan langit dan bumi.
Sama sekali tidak bisa disamakan!
Alex Lin membungkukkan punggungnya, berkata dengan suara kecil, "Aku sudah menyuruh orang mempersiapkan makan malam, makanlah dulu di sini baru pergi."
Ethan Zong mengerutkan dahi, sikapnya yang menjilat orang yang memiliki kekuasaan besar dan juga berubah-rubah sikap dalam waktu singkat ini membuatnya kesal.
"Tidak perlu, aku masih ada urusan." Ethan Zong menolak, David Guan mendorongnya berjalan keluar, saat melintasi Joelle Lin, Ethan Zong mengangkat tangannya, memberi isyarat pada David Guan untuk berhenti, Ethan Zong mengangkat pandangannya, "Nona Lin ada waktu luang tidak?"
👀👀👀Judul 👉 "Mr CEO's Seducing His Wife" 👈 Unduh sekarang #Readme untuk membaca versi lengkap buku ini!✅👉

🔥หลังจากเป็นลูกเขยขี้ขลาดมา 3 ปี ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะไม่ทนอีกต่อไป เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความออกไปว่า: "😭คุณป้า ผมไม่อยากลำบากอีกต่อไปแล้ว......😭😭" ในโลกแห่งความมืด ในโลกแห่งการทหาร ในโลกแห่งนักการเมือง และโลกแห่งธุรกิจ เหล่าคุณป้าพากันตื่นเต้นขึ้นมาทันที!💓💓💓
บทที่ 1 คุณป้า ฉันไม่คิดจะสู้ต่อไปอีกแล้ว
“คุณป้า ฉันไม่คิดจะสู้ต่อไปอีกแล้ว...”

พอหลินฝานได้เรียบเรียงข้อความนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงกดส่งออกไปถึงผู้รับเป็นกลุ่ม

ในดวงตาของเขา ปรากฏขึ้นด้วยสีที่ซับซ้อนเข้มข้น

เป็นเวลาสามปีแล้ว

เพื่อตอบแทนบุญคูณ เขาได้หวนกลับออกมาจากโลกในด้านมืด มาอาศัยอยู่ในบ้านแม่ยายตระกูลไป๋เป็นเวลาสามปีเต็มๆ ในช่วงสามปีนี้ เขาต้องทนรับการเย้ยหยันและดูถูกจากคนรอบข้าง เพราะเขาไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ ไม่มีงานทำ

ทำงานให้ตระกูลไป๋เหมือนวัวเหมือนควาย เบานิดก็ถูกด่าว่าเอา หนักหน่อยก็ถูกเฆี่ยนตี สำหรับหลินฝานซึ่งเคยผ่านการเป็นอดีตเยี่ยงจักรพรรดิในด้านมืดมาแล้วนั้น ถือว่าเขาทนมามากพอแล้วจริงๆ

และตอนนี้ เขาก็ได้ตัดสินใจอันยากลำบากนี้แล้วในที่สุด

ดิง! ดิง! ดิง!

ในจังหวะนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น

คุณป้าฝ่ายการค้าโรลิ่น "เสี่ยวฝาน ในที่สุดคุณป้าก็ได้รับข้อความของหนูนี้แล้วจนได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บ่อน้ำมันทั้ง 8 แห่งที่ตั้งอยู่ในเซอเบีย แอฟริกา ภายใต้บริษัทในเครือโกลบอลกรู๊พนั้นจะถูกถ่ายโอนไปเป็นชื่อส่วนตัวของหนู นอกจากนี้ โกลบอลกรู๊พ จะมอบ 51% ของหุ้นให้เป็นชื่อของหนูโดยไม่คิดมูลค่าอีกด้วย

หนูจะขึ้นเป็นประธานคนใหม่และเป็นผู้ถือหุ้นที่แท้จริงของโกลบอลกรู๊พ ทรัพย์สมบัติและบุคลากรทั้งหมดของ โกลบอลกรู๊พ ที่ตั้งอยู่ในอาณาเขตหัวเซี่ย จะอยู่ในอำนาจการควบคุมดูแลด้วยดุลยพินิจของหนูเต็มที่ โดยไม่ต้องรายงานให้กลุ่มทราบ "

ป้าโรสอันเดอร์กราวด์: "ฝาน ในที่สุดหนูก็ได้ตัดสินใจนี่แล้ว! นรกโลหิตของเรากำลังรอราชาอย่างหนูกลับมา เรารอมานานมากแล้ว ฉันจะแจ้งสาขาชาวจีนทันที และหนูจะได้เป็นราชาแห่งชาวจีนใต้พิภพ!"

ป้าหนี่หวงในโลกแห่งการทหาร: "เด็กน้อย ในที่สุดเจ้าก็รู้แจ้งแถลงไขแล้วสักที! ไปเป็นลูกเขยอาศัยบ้านแม่ยายอยู่ได้ มาที่นี่เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามในโลกแห่งการทหารจะดีกว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กรมการทหารชาวจีนจะมอบตำแหน่งที่นั่งทหารชาวจีนให้หนู! นับแต่บัดนี้ไป หนูจะเป็นท่านหลิน ในโลกแห่งการทหารชาวจีนนี้

"... ..."

เนื้อหาของข้อมูลเหล่านี้น่าตกใจเป็นอย่างยิ่ง แต่หลังจากที่หลินฝานได้อ่านแล้ว เขาก็แค่พยักหน้าโดยไม่แสดงความแปลกใจหรือตื่นเต้นแต่อย่างใด

ตรงกันข้าม ในดวงตาของเขากลับมีร่องรอยของความสับสนยิ่งนัก:

“สามปีแล้ว เดิมทีฉันแค่อยากจะตอบแทนเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ช่วยชีวิตเขาด้วยซาลาเปามาหนึ่งใบ! แต่ว่าความโหดร้ายของความเป็นจริง และความเสแสร้งของผู้คนทำให้ฉันต้องกลับมาเป็นจักรพรรดิในด้านมืดอีกครั้ง!”

หุ!

หลินฝานพ่นควันเป็นวงแหวนเบา ๆ ขณะวนเวียนอยู่นั้น รูปหัวกะโหลกก็ก่อตัวขึ้นในควัน และค่อยๆ จางหายไป

มันทำให้หลินฝานในขณะนี้ดูลึกลับและแปลกประหลาดอย่างมาก

และแล้วในขณะนี้

ขณะที่ก้นบุหรี่ในมือของเขาถูกทิ้งลงบนพื้น ก็มีเสียงตะโกนสาปแช่งลอยมาจากในวิลล่าข้างหลังของเขา:

“หลินฝาน เจ้าไปตายอยู่ที่ไหนวะ รีบมาช่วยเอาน้ำล้างเท้านี้ไปเททิ้งให้ที!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้เข้า ร่างกายของหลินฝานก็แข็งทื่อ และรอยยิ้มจอมทะเล้นก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากมุมปากของเขา

ขณะนั้น เขาเหยียบก้นบุหรี่ให้ดับด้วยท่าทางเย็นชา และเดินช้าๆ เข้าไปในวิลล่า

ทันใดนั้นเขาเห็นแม่ยาย สื่นยู่เหมย ของเขาและไป๋อี้ ภรรยาของเขานั่งอยู่บนโซฟา หลังจากแช่เท้าเสร็จแล้ว

เมื่อเห็นหลินฝานเดินเข้ามา แม่ยายสื่นยู่เหมย รู้สึกราวกับว่าเธอเห็นหนูหรือแมว ขนลุกสู้ทั้งตัว ทั้งโกรธและด่าทอว่า:

"หึ! เจ้านี้ช่างไร้ประโยชน์ เจ้ายังขี้เกียจแอบออกไปข้างนอก ไม่ถูพื้น ไม่ซักผ้า ตระกูลไป๋ของเราเลี้ยงเจ้าให้กินด้วยอะไรนี่"

“เร็ว รีบเอาน้ำล้างเท้าของแม่เองไปเททิ้งเสียที!”

สำหรับหลินฝาน เขาคุ้นเคยกับท่าทีที่หยาบคายรุนแรงของแม่ยายสื่นยู่เหมยอยู่แล้ว ใบหน้าของเขาสุขุมอย่างน่าประหลาดใจ เขายกน้ำ 2 อ่างขึ้นมาและกำลังจะเดินไปที่ห้องน้ำ

ไร้ประโยชน์!

ขี้ขลาด!

เมื่อเห็นท่าทางของสามี ไป๋อี้ ภรรยาของเขารู้สึกทนดูไม่ได้ เธอคิดจะช่วยหลินฝานโต้ตอบอะไรบางอย่าง

แต่ก่อนที่คำพูดจะออกมาจากปาก จู่ๆ ข่าวรายการหนึ่งก็ดังขึ้นมาในทีวี

“ขณะนี้จะขอประกาศออกอากาศข่าวสำคัญ:

ตามข่าวล่าสุดจากสหรัฐอเมริกา บริษัทเครือโกลบอลกรู๊พ ซึ่งควบคุม 70% ของเศรษฐกิจโลกได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าแหล่งน้ำมันทั้ง 8 แห่งที่ได้ซื้อมาจากเซอเบีย แอฟริกาเมื่อเดือนที่ผ่านมา จะถูกถ่ายโอนไปยังเยาวชนชาวจีนคนหนึ่งโดยไม่คิดมูลค่า

นอกจากนี้ 51% ของหุ้นของบริษัทยังมอบให้กับเยาวชนชาวจีนหัวเซี่ยคนนี้เช่นเดียวกันโดยไม่คิดมูลค่าด้วย "

โอ้โห!

หลังจากเห็นข่าวนี้ออกอากาศ ไม่ว่าจะแม่ยายสื่นยู่เหมย หรือตัวภรรยาไป๋อี้ ต่างก็หายใจเข้าทรวงอกอย่างลึก ๆ

แหล่งน้ำมันแปดแห่ง?

นั่นมีมูลค่าตั้งหลายหมื่นล้านเชียว

และที่น่ากลัวที่สุดคือสัดส่วนหุ้น 51% ของบริษัทเครือโกลบอลกรู๊พนั่น คงประเมินด้วยเงินตราไม่ได้อย่างแน่นอน

แม้แต่ในโลกทั้งใบ ก็ยังต้องถือเป็นระดับซูเปอร์บอสอย่างแน่แท้

แม่ยายสื่นยู่เหมย และไป๋อี้ ภรรยาคงนึกไม่ถึงว่าคนหนุ่มชาวจีนประเภทไหนกันแน่ ที่สามารถรับทรัพย์สมบัติมากมายนี้ได้มาฟรี ๆ มันเป็นไปไม่ได้เลย

อย่างไรก็ตามนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

"ข่าวสำคัญ: กองบัญชาการทหารชาวจีน ได้จัดงานแถลงข่าว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะมีการเพิ่มบุคลากรในที่นั่งทหาร! ชื่อ ท่านหลิน และจากนี้ไป การทหารชาวจีนพวกเรา จะมีที่นั่งรวมเป็น 4 ที่นั่ง!"

อะไร!

ข่าวนี้สร้างความตกอกตกใจให้กับแม่ลูกสื่นยู่เหมย อีกครั้ง

ตำแหน่งทางที่นั่งทหารเป็นยศนายพลที่สูงเกียรติที่สุดในประวัติศาสตร์ของการทหารชาวจีน ทุกนายล้วนมีความสามารถสู้รบกับผู้คนนับหมื่น นำทัพรวมพลเป็นหนึ่ง ต่อต้านศัตรูที่ทรงพลังจากภายนอก เขายังเป็นไอดอลเช่นเทพเจ้าอยู่ในหัวใจของชาวจีนทุกคนอีกด้วย

แต่ตอนนี้ มีคนเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความน่ากลัวของ ท่านหลิน คนนั้น

ณ เวลานี้
​
ใบหน้าของแม่ยายสื่นยู่เหมย เต็มไปด้วยแรงอิจฉาริษยาที่แผ่กระจายออกมา
​
"อย่างแรกได้เข้าควบคุมกลุ่มบริษัททางเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างโกลบอลกรู๊พ และได้กลายเป็นเจ้าโลกคนใหม่! อีกอย่างได้เป็นผู้นำทางทหารรุ่นใหม่ ได้ครอบครองทั้งที่ดิน และยังได้รับความเคารพจากผู้คนนับพัน! มันจะไม่เเย่เช่นนี้ หากคนนั้นไม่ใช่หลินจั่ว และลูกเขยที่ไร้ค่าของฉันก็แซ่หลิน แต่เขาดันเป็นแค่คนขี้แพ้ที่ไม่เอาไหน หากเอาเขาไปเปรียบเทียบกับใครต่อใคร คงจะต้องโมโหตายไปข้าง...”
​
ในขณะที่พูด ดวงตาของแม่ยายสื่นยู่เหมย ก็จ้องราวกับจะเอาชีวิตไปที่หลินฝานที่กำลังถือน้ำล้างเท้าอยู่ ด้วยความเดือดดาลของเธอก็ยิ่งทำให้ความโกรธแสดงชัดบนใบหน้าขึ้นเรื่อยๆ
​
“ฮึ่ม! หลินฝาน ดูสิ! เจ้าก็คนเหมือนกัน แซ่เดียวกัน แล้วเจ้าเป็นคนแบบไหนกัน ทำตัวเป็นเศษสวะ! วันๆดีแต่กินแล้วก็นอน ทำตัวเกียจคร้านไม่เอาถ่าน ทำได้แต่รอความตาย ไม่มีประโยชน์อะไรต่อตระกูลไป๋ของฉันสักนิด!”

คำพูดของสื่นยู่เหยมรุนแรงมาก
​
เมื่อหลินฝานได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากทั้งหมดนั้นแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกโกรธ แต่กลับมีรอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก
​
เขารอคอย หากว่ามีวันหนึ่ง
​
แม่ยายของตัวเองได้รู้ว่า หลินจั่วที่พูดอยู่ในปากว่าเขารวยหนักรวยหนาคือลูกเขย อยากรู้จริงๆว่าจะทำหน้ายังไง
​
ตอนนี้!
​
หลินฝานยิ้มเบาๆ และส่ายหัว จากนั้นเดินไปยังห้องน้ำโดยมีน้ำล้างเท้าอยู่ในมือ
​
เมื่อมองไปยังแผ่นหลังของหลินฝาน ใบหน้าที่สวยงามของไป๋อี้ แสดงความซับซ้อนและไม่พอใจออกมา
​
ถึงยังไงพวกเขาก็คือผู้ชายเหมือนกัน
​
หนุ่มชาวจีนคนนั้นได้ครอบครองโกลบอลกรู๊พยักษ์ใหญ่นั้นแล้ว และหลินจั่วยังทำให้หยานหวงเกรงกลัว จนได้นั่งบัญชาการหนึ่งในสี่กองทัพทหาร
​
แล้วหลินฝานล่ะ?
​
เขาก็ยังคงเป็นคนไม่เอาไหน ได้แต่พึ่งพาเธอที่เป็นภรรยา คอยเลี้ยงดูและรอวันตายเท่านั้น
​
ความแตกต่างระหว่างหนึ่งวันกับหนึ่งสถานที่ ช่างหาข้อเปรียบเทียบไม่ได้
​
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้
​
ไป๋อี้รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมากและตะโกนใส่หลินฝานด้วยความโกรธ:
​
“หลินฝาน รีบเทน้ำล้างเท้า ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วพาฉันไปงานเลี้ยงรุ่นได้แล้ว!"
​
งานเลี้ยงรุ่น?
​
หลินฝานตกใจเล็กน้อย ตั้งแต่แต่งงานมาได้สามปี นี้เป็นครั้งแรกที่ไป๋อี้ขอให้เขาพาไปงานเลี้ยง
​
"ได้สิ!"
　　
หลินฝานพูดน้ำเสียงเรียบ
​
สามปี!
​
เดิมทีเขาต้องการใช้ตัวตนนี้เพื่อตอบแทนไป๋อี้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้
​
แต่ผลที่ได้คือ เขานำความอัปยศอดสูและการเยาะเย้นจากคนอื่นมาสู่เธอ
​
และตอนนี้!
​
หลินฝานได้กลายเป็นเจ้าแห่งโลกอีกครั้ง เขาจะทำให้คนที่เคยหัวเราะเยาะเขา หัวเราะเยาะไป๋อี้ต้องหุบปาก ใครก็ตามที่ทำให้ไป๋อี้อับอายต้องคุกเข่าลงต่อหน้า

ในเวลาเดียวกัน หลินฝานได้เข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเทน้ำล้างเท้าทิ้ง และเดินเข้าไปในห้องของเขา
​
ไม่นานเขาก็เปลี่ยนชุดลำลองแล้วออกมา
​
เมื่อไป๋อี้และสื่นยู่เหมยเห็นเสื้ผ้าของหลินฝาน สองแม่ลูกก็ขมวดคิ้วทันที
​
“หลินฝาน เจ้าตั้งใจทำให้ไป๋อี้อับอายงั้นหรอ? เสื้อผ้าพวกนี้มันตั้งแต่สามปีที่แล้ว ไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว ถ้าเจ้าใส่มันออกไป ตระกูลไป๋ของฉันต้องเสียหน้าอย่างแน่นอน" ​

“ขยะชิ้นนี้ ช่างน่าขายหน้าเสียจริง!”
​
ใบหน้าของสื่นยู่เหมยแสดงถึงความรังเกียจ
​
แม้แต่ไป๋อี้ก็รู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ เธอขมวดคิ้ว และพูดขึ้นว่า:
​
“หลินฝาน ชุดนี้เก่าเกินไปแล้ว! ไปเปลี่ยนเป็นชุดใหม่เถอะ!”
​
หืม?
​
หลินฝานตกใจ เมื่อได้ยินคำบ่นของแม่และลูกสาว จากนั้นก็เหยียดแขนออกและพูดด้วยความสงสัย:
​
"ฉันคิดว่าชุดนี้เหมาะสมแล้ว! ชุดนี้ใส่สบายที่สุด และฉันก็ไม่ได้ใส่มากนัก เก็บไว้ใส่ในโอกาสสำคัญเท่านั้น!"
​
อะไรนะ?
​
คำพูดของหลินฝาน ทำให้สื่นยู่เหมยและไป๋อี้เดือดดาลมากยิ่งขึ้น

　สมองของผู้ชายคนนี้ผิดปกติหรือไงกัน?
​
เขากล้าดียังไงมาบอกว่าเขาเก็บเสื้อผ้าเมื่อสามปีที่แล้ว ไว้ใส่แค่ในโอกาสสำคัญเท่านั้น?
​
ในขณะนี้ ไป๋อี้โกรธมากจนใบหน้าสวยของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง และเธอก็พูดด้วยความโกรธ:
​
“เอาเถอะ! จะใส่อะไรก็ใส่ไป! ถ้าไปขายหน้าต่อหน้าเพื่อนเก่าฉัน ก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน!"
​
หลังจากพูดจบ ไป๋อี้ก็ลุกขึ้นยืนด้วยควาทโกรธ เธอหยิบกระเป๋าและเดินออกไปข้างนอก
​
ขายหน้า?
​
หลินฝานแตะจมูกของเขาและยกมุมปากขึ้น
​
เสื้อผ้าชิ้นนี้เป็นผลงานที่ดีของแคทเธอรียน แปลเลน ดีไซเนอร์ชั่นนำของอิตาลี ซึ่งใช้เวลาสามปีในการทำเสื้อผ้าชิ้นนี้
​
ด้วยดีไซน์เฉพาะตัว เสื้อผ้าชิ้นนี้มีมูลค่าหลายร้อยล้าน
​
ในตอนแรก มีพวกเศรษฐีนับไม่ถ้วนที่ต้องการจะซื้อมัน จนกระทั่งพวกเขาได้รู้ว่าเสื้อผ้าชิ้นนี้เป็นของขวัญจากแคทเธอรีนถึงเขา พวกเขาทั้งหมดก็ได้ถอยกลับด้วยความกลัวและยอมแพ้ไป
​
ในขณะนั้น หลินฝานอดไม่ได้ที่ส่ายหัว และเดินตามไป๋อี้ไปที่ประตู:
​
“ตอนนี้เรากำลังจะไปไหน?”
​
"คลับเซิ่งซื่อ!” ไป๋อี้เดินออกไป โดยไม่มองหลินฝานด้วยซ้ำ
​
คลับเซิ่งซื่องั้นเหรอ?
​
หลินฝานสะดุ้ง ถ้าเขาจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นอุตสาหกรรมเล็กๆ ของหยานหวงในเครือโกลบอลกรู๊พใช่ไหม?

บทที่ 2 บุญคุณสำหรับหมั่นโถวหนึ่งลูก
ภายในโรงรถตระกูลไป๋มีรถทั้งหมด 3 คัน

รถเบนซ์ S600 หนึ่งคัน รถมาเซราติหนึ่งคัน และรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าคันเก่าที่หลินฝานขับไปซื้อกับข้าวหนึ่งคัน

ในเวลาปกติ ไป๋อีที่เป็นประธานสาวสวยคนหนึ่งออกจากบ้านเคยชินกับการขับรถเบนซ์ S600 ไม่สูงส่งแต่มีความนัยแฝง

แต่ว่า ขณะที่ไป๋อีกำลังเปิดประตูรถแล้วจะนั่งลงไปยังตำแหน่งคนขับนี่เอง ก็มีมือใหญ่มาขวางไว้ก่อน

หือ?

ไป๋อีอึ้งไป และมองหลินฝานอย่างมีคำถาม

“วันนี้ให้ผมขับเถอะ!” หลินฝานยิ้มจางๆ แล้วไปนั่งตำแหน่งคนขับท่ามกลางสายตาแปลกใจของไป๋อี

“นายขับรถเป็นเหรอ?” ไป๋อีตะลึงงัน

นับตั้งแต่พวกเขาแต่งงานมา 3 ปี เธอยังไม่เคยเห็นหลินฝานขับรถเลย ปกติออกจากบ้านหมอนี่ขับรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าแทบทั้งสิ้น

ถึงขั้นใบขับขี่ของหลินฝาน เธอก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน

เอ่อ……

“อีกเดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง!” หลินฝานไม่ได้อธิบายอะไร ยิ้มน้อยๆให้ แล้วรัดเข็มขัด

เห็นภาพตรงหน้านี้แล้ว แม้ในใจไป๋อียังคงสงสัย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร หันไปนั่งตำแหน่งข้างคนขับ

ไม่รู้เพราะอะไร!

วินาทีนี้ไป๋อีพบว่าหลินฝานเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก

เห็นได้ชัดว่าหลินฝานก่อนหน้านี้ได้แต่ก้มหน้ารับปากทำ ขี้ขลาดตาขาว แต่หลินฝานในตอนนี้ยกมุมปากประดับรอยยิ้มแห่งความมั่นใจออกมา ราวกับทุกสรรพสิ่งล้วนอยู่ในการควบคุมของเขา

ว่ากันว่าผู้ชายที่มีความมั่นใจหล่อเหลาที่สุด และขณะนี้ในสายตาไป๋อี หลินฝานในด้านนี้ของเขา ที่จริงก็……เริ่มหล่อขึ้นมาบ้างจริงๆ

เมื่อประตูปิด!

สิ่งที่ทำให้ไป๋อีแปลกใจคือ หลินฝานกลับไม่ได้สตาร์ทรถ แต่ในดวงตาดำของเขาปรากฏความทรงจำที่คิดถึงและความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ถูก

“ไป๋อี คุณยังจำร้านซาลาเปาหมั่นโถวไป๋จี้ได้ไหม?”

หือ?

ไป๋อีอึ้งไป

เธอต้องจำได้สิ ตอนเธอยังเด็ก พ่อแม่กับปู่ไม่ลงรอยกัน ครอบครัวพวกเขาสามคนถูกคุณปู่ขับไสไล่ส่งออกไปจากตระกูลไป๋ จึงได้แต่อาศัยเปิดร้านซาลาเปาหมั่นโถวข้างทางประทังชีวิต เธอจะลืมได้ยังไง

แต่ว่าเธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลินฝานถึงเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา

เห็นท่าทางของไป๋อี ในสมองของหลินฝานก็อดนึกถึงภาพความทรงจำของสาวน้อยที่ไว้หางม้าและน้ำมูกไหล

นั่นคือตอน 10 ปีก่อน

ในตอนที่เขาอายุ 13 ปี อาจารย์ปีศาจคนนั้นออกป้ายคำสั่งให้เขาไปสังหาร ติดตามผู้นำชั่วร้ายโหดเหี้ยมขององค์กรลึกลับที่มาถึงในดินแดนเหยียนหวงหรือประเทศจีน

ศึกในครั้งนั้น!

หลินฝานสามารถโจมตีสังหารนักฆ่ามือฉมังระดับสูง 32 คนจากองค์กรลึกลับจนตาย ท้ายที่สุดในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับผู้นำชั่วร้ายคนนั้น แม้ว่าจะฆ่าฝ่ายตรงข้ามจนตายสำเร็จ แต่ตัวเขาเองกลับบาดเจ็บร้ายแรง อันตรายถึงชีวิต

ตอนนั้นยังเป็นเวลาช่วงเช้าตรู่

บนย่านถนนเมืองเจียงอันเย็นเยียบเหน็บหนาว ไม่มีใครสักคน มีเพียงร้านซาลาเปาหมั่นโถวร้านหนึ่งที่มีแสงไฟสว่างอยู่

นาทีนั้นหลินฝานคลานมาตามทางอยากจะออกไปจากเมือง

เลือดสดๆแดงฉานทำให้เกิดรอยเลือดที่ยาวเป็นสายบนพื้นดินของถนน เขาคิดว่าตัวเองจะต้องตายแล้วจริงๆ

ความหิวกระหาย เจ็บปวด อ่อนล้า กำลังทำลายสติของเขาอย่างต่อเนื่อง

แต่ในตอนที่เขาแทบจะยืนหยัดไม่ไหวแล้ว เด็กสาวคนหนึ่งก็ปรากฏตัวตรงหน้าเขา

นั่นก็คือไป๋อี!

“พี่ชาย พี่หิวแล้วเหรอ? ให้ค่ะ นี่เป็นหมั่นโถวลูกใหญ่ที่เพิ่งออกจากเตาจากบ้านหนู่ค่ะ พี่กินเลย!”

หลินฝานจำได้ขึ้นใจ รอยยิ้มของไป๋อีที่งดงามอ่อนหวานเช่นนี้ราวกับลูกอมหนึ่งเม็ดที่หวานไปถึงกระดูก

ก็เพราะหมั่นโถวลูกนั้น ทำให้หลินฝานตัวน้อยมีแรงกลับมาเล็กน้อย ได้มีชีวิตรอดในช่วงหมดหนทางอย่างมหัศจรรย์

เขาออกจากประเทศจีน!

ทำภารกิจสุดท้ายของอาจารย์สำเร็จลุล่วง ด้วยอายุเพียง 13 ปี จึงกลายเป็นราชาคนใหม่แห่งโลกมืดทั่วโลก!

แต่ว่า!

ไม่ว่าเขาจะมีอำนาจมากมายในต่างประเทศ อุปสรรคใดก็สามารถฝ่าฟันไปได้ กลับยังคงไม่ลืมเลือนไป๋อีตัวน้อย ไม่ลืมเลือนหมั่นโถวเปื้อนเลือดลูกนั้น

“หลินฝาน นายเป็นอะไรไป?” ไป๋อีขมวดคิ้วงามในช่วงเวลานี้

เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอาลัยอาวรณ์คิดถึงที่แผ่ออกมาจากตัวหลินฝาน กลิ่นอายปริศนานั้นทำให้เธอถึงกับสงสัยคนตรงหน้านี้ว่ายังคงเป็นสามีไร้ค่าที่ใช้ชีวิตร่วมกับเธอตลอด 3 ปีมานี้หรือไม่

“ไม่มีอะไร พวกเราไปกันเถอะ!”

หลินฝานหายใจเข้าลึกๆ ล็อกภาพอดีตในสมองไว้แน่น จากนั้นก็สตาร์ทรถแล้วขับออกจากบ้านตระกูลไป๋

บนท้องถนนมีรถทยอยสัญจรไปมาไม่ขาดสาย

แต่ไป๋อีค้นพบว่าทักษะการขับรถของหลินฝานมีความชำนาญสุดๆ ไม่เพียงรถยนต์ทั้งคันไม่โคลงเคลงไม่สั่นสักนิด แม้แต่ความเร็วรถยังเร็วมาก ขับแซงผ่านรถที่ไหลไปไม่หยุดหย่อน

ความแปลกใจในดวงตาของไป๋อีมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ

เธอเพิ่งจะเข้าใจว่าสามีที่ไร้ค่าคนนี้ของเธอที่แท้ก็ไม่ได้ไม่มีอะไรดีสักอย่าง

แค่!

เธอไม่รู้เลยสักนิดว่ารถเบนซ์ที่หลินฝานขับ ไม่เพียงนิ่งและรวดเร็ว หลบได้แม้แต่กล้องวงจรไปทีละกล้องทีละกล้องแล้ว

ทุกครั้งที่เข้าสู่ภายในขอบเขตกล้องวงจร!

ป้ายทะเบียนรถเบนซ์ไม่ก็ถูกรถคันหน้าบังเอาไว้ ไม่ก็ถูกคันหลังบังเอาไว้ หรือก็คือเข้ามุมอับของกล้องทั้งสิ้น

ความสามารถส่วนบุคคล!

นี่ก็คือความสามารถส่วนตัวของหลินฝาน ในสามปีมานี้ที่เขาไม่เคยขับรถยนต์มาก่อนก็เพราะว่าปกปิดความสามารถส่วนตัวของเขามาโดยตลอด

แต่ตอนนี้ หลินฝานแค่คิด ก็ในโลกแห่งนี้ล้วนไม่มีกล้องใดๆสามารถถ่ายภาพเขาได้แม้แต่กล้องเดียว

รถเบนซ์แล่นไปด้วยความเร็วท่ามกลางความประหลาดใจของไป๋อี

แต่ว่า!

เมื่อพวกเขาเพิ่งจะหยุดรถที่ไฟแดงทางแยก ในช่วงเวลาที่ไป๋อีกำลังจะเปิดปากถามเรื่องที่หลินฝานไปเรียนขับรถเมื่อไหร่นี้เอง

หูของหลินฝานสั่น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที

“ระวัง!”

ขณะพูดออกมา!

หลินฝานก็หันพวงมาลัยไปอย่างรวดเร็วจนรถเบนซ์ทั้งคันเกิดเสียงดังเอี๊ยด และแทบในเวลาชั่วอึดใจก็ทะยานไปสู่เลนด้านข้างแล้ว

ในเวลาเดียวนี้!

บึ้น!

แลมโบกินี่คันด้านหลังส่งเสียงดั่งเสียงร้องของสัตว์ป่า พุ่งมาถึงตำแหน่งเดิมที่รถเบนซ์จอดอย่างเร็วและรุนแรงจนเกิดรอบล้อรถเป็นเส้นยาว

อันตรายมาก!

ห่างเพียงสองสามวินาทีเท่านั้น

หากหลินฝานตอบสนองช้ากว่านี้ไปนิดเดียว พวกเขาคงต้องถูกรถแลมโบกินี่คันนั้นชนเข้าอย่างจังแน่

ด้วยแรงพุ่งที่น่าหวาดเสียวของแลมโบกินี่ รถเบนซ์และคนในรถสองคนคงถูกบดเป็นเนื้อ

แต่ในเมื่อเป็นอย่างนี้!

ไป๋อีก็โดนเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ทำเอาตกใจจนหน้าซีดเซียวราวสีกระดาษ เหงื่อเย็นไหลออกมา

ยังไม่หมดแค่นี้

สิ่งที่ทำให้หลินฝานหน้าเปลี่ยนเป็นเหยเกยิ่งกว่าคือแลมโบกินี่คันนั้นมีชายหนุ่มสองคนนั้นอยู่ ซึ่งอาจเป็นเพราะว่าไม่ชนรถเบนซ์จึงเผยใบหน้าประหลาดใจมากออกมา

ถัดมาทั้งสองคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาให้ทางรถเบนซ์

“โย่ว! นี่ไม่ใช่ไป๋อีประธานคนสวยอันดับหนึ่งในเมืองเจียงเหรอ? เป็นไง? ลงมาเล่นเป็นเพื่อนกับพวกพี่มา!”

“ใช่สิ จิจิ ไม่เสียแรงที่เป็นประธานคนสวยอันดับหนึ่งในเมืองเจียง แม้แต่ใต้ตาก็โคตรสวย! มาเถอะ พวกพี่สองคนจะรับใช้หนูอย่างดี รับรองว่าหนูจะรู้สึกสบาย!”

พูดจาหยาบโลน!

ขณะนี้ ชายหนุ่มวัยรุ่นสองคนจ้องมองไป๋อีที่อยู่ภายในรถเบนซ์ด้วยสีหน้าที่ชั่วร้ายและลามกอนาจาร

“สวีจื๋อเหิง! จางเทียน!”

ส่วนด้านไป๋อีหลังจากที่เห็นวัยรุ่นทั้งสองคนนี้ก็ใบหน้าขาวซีดไปในทันที

เธอรู้ดีว่าสวีจื๋อเหิงเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปที่เป็นธุรกิจยักษ์ใหญ่ในสามอันดับของเมืองเจียง เป็นลูกหลานไฮโซรุ่นที่สองของตระกูลเจ้าชู้เสเพล

ส่วนจางเทียน ก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของประธานกรรมการบริหารที่มีอำนาจล้นฟ้าในเมืองเจียง

ทั้งสองคนนี้ถูกเรียกว่าเป็นสองพี่น้องเสเพลแห่งเมืองเจียง

ก่อนหน้านี้ พวกเขาสองคนตามจีบเธออย่างลำบากลำบน กลับถูกเธอปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า กลับคาดไม่ถึงว่าจะมาเจอที่นี่

ไม่เพียงเท่านี้

สายตาสวีจื๋อเหิงหันมองไปยังหลินฝานที่นั่งตำแหน่งคนขับ ก็อดอึ้งเล็กน้อยไม่ได้ ถัดมาก็เผยยิ้มดูแคลนปรากฏออกมาบนใบหน้า

“ฮ่าฮ่าฮ่า……ไป๋อี คนนี้ก็คือสามีไร้ค่าของคุณสินะ? ยี๋ ได้ข่าวว่าไม่มีความสามารถอะไรสักอย่าง คิดไม่ถึงว่าจะขับรถเป็น ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ ฮ่าฮ่า……”

ในคำพูดของสวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความเสียดสีเหน็บแนม

ส่วนด้านจางเทียนก็ส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน

“ไป๋อี ตกลงคุณชอบเขาที่ตรงไหนกัน? ไม่มีงานทำ ไม่หล่อ ไม่มีความสามารถ! หรือว่าเขาจะใหญ่และทักษะดี? ฮ่าฮ่า……”

ภายในดวงตาของคุณชายใหญ่ทั้งสองเปี่ยมไปด้วยความอิจฉาริษยาและดูถูกเหยียดหยาม

ในสายตาของพวกเขา เทพธิดาดั่งไป๋อี มีเพียงไฮโซอย่างพวกตนเองที่เหมาะสม แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไป๋อีที่เป็นดั่งดอกไม้สดช่อนี้ปักอยู่บนมูลวัวอย่างหลินฝานซะแล้ว

ได้ยินคำพูดสบประมาทแต่ละประโยคแล้ว ดวงตาจองหลินฝานมีประกายเย็นยะเยียบคมกริบปรากฏและหายไป

ไม่ทันให้เขาพูดขึ้น ไป๋อีที่อยู่ด้านข้างก็รีบกล่าวเตือนหลินฝานทันที

“หลินฝาน รีบไป! ไม่ต้องสนใจพวกเขา!”

ไป๋อีหน้าซีดเซียวและเต็มไปด้วยความกังวลบนสีหน้า

เห็นได้ชัดว่าล่วงเกินคุณชายชั่วสองคนนี้ไม่ไหว

เห็นอย่างนี้ หลินฝานจึงได้แต่พยักหน้า กำลังเห็นว่าไฟเขียวแล้วก็เหยียบคันเร่งในชั่วพริบตา รถเบนซ์ถึงพุ่งทะยานขับออกไปข้างหน้า

ทว่าพวกเขาคิดที่จะไป แต่สวีจื๋อเหิงกับจางเทียนในรถแลมโบกินี่จะยอมเลิกลาได้ยังไงกันล่ะ

“เอ๋? อยู่ต่อหน้าข้าแล้วยังคิดจะหนีรึ? โง่เง่า!”

เพิ่งสิ้นเสียง!

สวีจื๋อเหิงยิ้มเยาะขึ้น จากนั้นเหยียบคันเร่งทันที แลมโบกินี่ราวกับลูกศรออกจากคันธนูอย่างไรอย่างนั้น ส่งเสียงดังกระหึ่ม แล้วมุ่งตรงไปยังรถเบนซ์ข้างหน้ารวดเร็วลมกรด

เขาเป็นสมาชิกหลักของเพอร์ฟอร์แมนซ์คาร์เรซซิ่งคลับ ในวงการการแข่งรถมือสมัครเล่นของเมืองเจียงถือว่าเป็นนักแข่งรถไม่ที่หนึ่งก็ที่สอง

โดยบวกกับแลมโบกินี่นำเข้าที่ปรับแต่งคันนี้ คิดจะตามรถเบนซ์ที่เขยไร้ความสามารถขับช่างเป็นเรื่องที่ง่ายมาก

บึ้น!

แทบในเวลาเพียงชั่วพริบตา แลมโบกินี่ก็เข้าใกล้รถเบนซ์ขึ้นเรื่อยๆ

ร้อยเมตร!

ห้าสิบเมตร!

สามสิบเมตร!
……

บทที่ 3 บอสประจำด่านสุดท้าย – หลินฝาน!
เห็นแลมโบกินี่ใกล้จะตามมาถึงด้านหลังรถของตนแล้ว!

ใบหน้าไป๋อีจึงเหยเกจนถึงขีดสุด เหงื่อเย็นไหลออกมาด้วยความร้อนใจ

“ทำไงดี? ได้ยินว่าสวีจื๋อเหิงคนนั้นมีทักษะการแข่งรถแข่งที่ยอดเยี่ยม พวกเราคงหนีไม่รอดแน่เลย!”

หลินฝานเพียงแค่มองกระจกมองหลังเท่านั้น ก็ยกยิ้มมุมปากเผยความดูถูกดูแคลนเข้มข้นออกมา

“นั่งให้ดีล่ะ!”

สามคำเรียบง่าย ทำเอาไป๋อีอึ้ง

อะไรนะ?

ในเวลาที่เธอยังไม่ทันได้เข้าใจ ก็เห็นว่าฝ่าเท้าของหลินฝานเหยียบคันเร่งจนสุด

บึ้น!!!

รถเบนซ์ทั้งคันสั่น เครื่องยนต์ส่งเสียงดังทุ้มออกมาราวกับสัตว์ป่าดุร้ายตัวหนึ่ง เพิ่มความเร็วอย่างกะทันหัน

ไม่เพียงเท่านี้

สิ่งที่ทำให้ไป๋อีตะลึงยิ่งกว่าคือ ความเร็วรถตั้งแต่ 80 ขึ้นเป็น 120 แล้วขึ้นเป็น 140 180 200……

รู้ทั้งรู้ว่านี่เป็นถนนใหญ่ใจกลางเมืองเลยนะ

รอบๆการจราจรเป็นเส้นตรง ความเร็วถึง 120 ก็อันตรายสุดๆแล้ว

แต่ขณะนี้!

รถเบนซ์ทั้งคันพุ่งทะยานไปบนท้องถนน แซงรถคันแล้วคันเล่าจนถูกสลัดหลุดไปอยู่ด้านหลัง

และที่น่าหวาดเสียวที่สุดคือหลินฝานที่กำลังขับรถเบนซ์อยู่ เดี๋ยววนซ้าย วนขวา เดี๋ยวเพิ่มความเร็ว เดี๋ยวเปลี่ยนโค้ง……

ราวกับปลาที่ว่ายน้ำเร็วตัวหนึ่ง ซิ่งฝ่ารถที่สัญจรเป็นเส้นตรงอย่างรวดเร็ว

สมองของไป๋อีมึนงงไปเลย

เธอรู้สึกแค่ร่างกายของเธอราวกับลอยขึ้นมา เสมือนภาพลวงตาที่ลอยอยู่บนเมฆ

ไม่เพียงแค่เธอเท่านั้น!

พวกสวีจื๋อเหิงที่ตามหลังก็มึนงงสุดๆเช่นกัน

เพราะพวกเขาพบว่า แลมโบกินี่ของตัวเองเพิ่มความเร็วขึ้นมาแล้วก็ยังมีระยะห่างห่างจากรถเบนซ์ไกลออกไปเรื่อยๆ

50 เมตร!

100 เมตร!

200 เมตร!

โดยเฉพาะ

รถเบนซ์คนนั้นที่อยู่ท่ามกลางการสัญจรของรถฝ่าราวกับสายฟ้า ทำเอาพวกเขาอกสั่นขวัญหาย

“พี่จื๋อเหิง เร็วเข้า! รีบตามมันไป! อย่าให้ไอ้หมอนั้นหนีไปได้!” จางเทียนใจร้อนจนเหงื่อออกเต็มหน้า

หากถูกคนไร้ค่าสลัดหลุด งั้นหน้าตาของพวกเขาสองคนในเพอร์ฟอร์แมนซ์คาร์เรซซิ่งคลับคงหายหมดสิ้น

ติ๋ง!

ติ๋ง!

เม็ดเหงื่อคล้ายเม็ดถั่วลูกใหญ่แต่ละเม็ดไหลลงมาจากหน้าผากของสวีจื๋อเหิง

เขาได้ใช้ความสามารถของตนจนถึงขีดสุดแล้ว ความเร็วรถเลี้ยงไว้ประมาณ 150 แต่ถึงเป็นอย่างนั้น รถแต่ละคันที่ขับผ่านไปมาก็ยังคงทำให้เขาตกใจจนเหงื่อเย็นเปียกชื้น

“แม่ง! ไอ้บ้านั้นขับเร็วได้ขนาดนี้ โคตรรนหาที่ตายชัดๆ!”

สวีจื๋อเหิงหนังตากระตุกและเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อรุนแรงในสีหน้า

ท่ามกลางรถที่สัญจรหลั่งไหล รถแข่งความเร็วสูงถือเป็นการทดสอบความเร็วในปฏิกิริยาตอบสนองของคนคนหนึ่งมากเกินไป

แม้ว่านักแข่งรถมืออาชีพก็ยากมากที่จะขับเกิน 180 เพราะหากประมาทอาจจะเสียหายทั้งรถทั้งถึงแก่ชีวิต

แต่ไอ้บ้าที่อยู่หน้าขับเกิน 200 ไปแล้วอย่างแน่นอน นี่มันโคตร……เป็นสัตว์ประหลาดชัดๆ

และภายในใจของสวีจื๋อเหิงแทบจะเป็นตอนที่สิ้นหวัง

เขากลับพบอย่างตะลึงว่ารถเบนซ์ด้านหน้าค่อยๆชะลอความเร็วลงแล้ว

“พี่จื๋อเหิง! ไอ้คนไร้ค่านั้นไม่ไหวแล้ว! เร็ว ตามมันให้ทัน! ชนพวกมันให้ตาย!”

จางเทียนหัวเราะบ้าคลั่งสุดขีด

แม้ว่าเขาไม่เข้าใจ ทำไมหลินฝานที่อยู่ด้านหน้าชะลอความเร็วลง แต่เพื่อเก็บศักดิ์ศรีหน้าตาของพวกเขากลับคืนมา จึงเป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการสั่งสอนไอ้คนไร้ค่าคนนั้น

“ดี!” สวีจื๋อเหิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน

ฝ่าเท้าเหยียบลงไปอีกครั้ง แลมโบกินี่ส่งเสียงคำรามน่าตกใจ แล้วพุ่งชนไปยังรถเบนซ์อย่างรวดเร็ว!

ในวินาทีนี้!

ภายในที่นั่งด้านหน้ารถเบนซ์ ไป๋อีร้อนอกร้อนใจราวกับการเผาไหม้ จึงพูดเชิงติเตียนใส่หลินฝาน

“หลินฝาน รีบขับสิ! อีกเดี๋ยวพวกเราจะถูกตามทันแล้วนะ นี่นายทำอะไรกัน!”

สมองของไป๋อีอยู่ในช่วงเครื่องค้างโดยสิ้นเชิง

เธอพบว่า รถที่หลินฝานขับช้าลงเรื่อย ๆ

ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ แรงพุ่งกระแทกอย่างบ้าคลั่งของแลมโบกินี่ที่ตามหลังมา มาเพื่อพุ่งชนรถเบนซ์ ยิ่งทำให้ตกใจกลัวจนหน้าซีดจากการตื่นตระหนก!

ตายแล้ว!

ในใจของไป๋อีสิ้นหวังสุดๆ

ดูจากแนวโน้มการพุ่งของแลมโบกินี่นี้ เกรงว่ารถเบนซ์ทั้งคันคงจะถูกชนจนกลายเป็นเศษเหล็ก ส่วนเธอกับหลินฝานคงยากที่จะหนีรอด

บึ้น!

เสียงเครื่องยนต์ด้านหลังใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ แทบจะในชั่วพริบตาก็ได้ชนท้ายรถเบนซ์แล้ว

“ชนสินะ! ฮ่าฮ่าฮ่า……”

มุมปากพวกสวีจื๋อเหิงยกยิ้มลึกร้าย ราวกับได้เห็นรถเบนซ์กลายเป็นเศษเหล็กไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น

แต่ในเวลานั้นเอง!

ตู้ม!

เสียงที่ดังสนั่นสั่นไหว รอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของสวีจื๋อเหิงกับจางเทียนเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อทันที

เพราะพวกเขาเห็นรถเบนซ์ที่อยู่ด้านหน้าดริฟท์ไปในมุมที่ไม่น่าเชื่อทันทีทันใดอย่างไม่คาดคิด

ตัวรถทั้งคันหมุน 90 องศาแล้ว

แลมโบกินี่ชนแต่เพียงความว่างเปล่า

และน่ากลัวยิ่งกว่าคือท้ายรถเบนซ์ที่ดริฟท์ชนเข้ากับหน้ารถแลมโบกินี่เบาๆ

แลมโบกินี่ทั้งคันราวกับถูกชะแลงฟาด จึงลอยกลางอากาศอย่างคาดไม่ถึงและไปชนกระแทกแท่นหินริมทางอย่างเร็วและแรง

ตุบ!

การชนครั้งใหญ่ดังกึกก้องและตัวถังด้านหน้าของแลมโบกินี่บุบไปในทันที

ตัวถังรถแตกกระจายและชิ้นส่วนกระเด็นว่อน

แลมโบกินี่ทั้งคันกลายเป็นแอ่งเศษเหล็ก

บนรถเบนซ์

ไป๋อีตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง

เธอกำลังมองแลมโบกินี่ที่กลายเป็นซาก แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย

ชั่วพริบตาเมื่อครู่นี้ เธอคิดว่าตัวเองจบเห่แน่แล้ว

แต่ไม่คิดฝันว่ารถยนต์ที่หลินฝานขับอยู่นี้เหมือนกับดริฟท์ 90 องศาจากจุดเดิม

การควบคุมรถยังยอดเยี่ยมล้ำลึกยิ่งกว่านักแข่งรถมืออาชีพอีก

โดยเฉพาะเมื่อท้ายรถชนนี้ราวกับชะแลงงัดที่ทำให้แลมโบกินี่ลอยออกไปเป็นเส้นตรง เธอก็ตกใจจนอ้าปากค้าง

แต่ว่า!

“ไม่ดีแล้ว! หลินฝาน สวีจื๋อเหิงคนนั้นเป็นคุณชายใหญ่บริษัทเทียนหลงกรุ๊ป จางเทียนเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของประธานกรรมการบริหาร! นายปฏิบัติต่อเขาแบบนี้ พวกเขาต้องล้างแค้นแน่!”

ไป๋อีคิดถึงตรงนี้ก็ปาดหน้างาม ซีดขาวราวกระดาษและปรากฏความหวาดกลัวขึ้นบนสีหน้า

แค่ได้ยินคำพูดนี้!

หลินฝานก็ไม่ใส่ใจสักนิด ทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้านขึ้น

“วางใจได้! ไม่เป็นปัญหาหรอก!”

ไม่มีปัญหา?

ไป๋อีโมโหจนเกือบจะร้องไห้ออกมา

ครู่เดียวได้ล่วงเกินคุณชายเสเพลสองคนจะไม่เป็นไรได้ยังไง

……

และในขณะที่รถเบนซ์กำลังขับจากไป!

ประตูบุบแบนเว้าของแลมโบกินี่คันนั้นก็หลุดในทันที และเงาคนสองคนคลานออกมาจากภายในรถอย่างอเนจอนาถ

นั่นก็คือสวีจื๋อเหิงกับจางเทียน

สองพี่น้องเสเพลกำลังมองดูแลมโบกินี่ที่ถูกชนจนกลายเป็นเศษเหล็ก ก็เหงื่อไหลจากหน้าผากลงมาติ๋งติ๋งทั้งสองคน

เสี่ยงมาก!

หากอุปกรณ์ป้องกันของแลมโบกินี่ไม่ธรรมดา พวกเขาสองคนคงเละเป็นโจ๊กไปตั้งนานแล้ว

“สารเลว!!!”

สวีจื๋อเหิงหน้าดุร้าย เขาเป็นถึงคุณชายใหญ่ ดันมาพ่ายแพ้ให้กับเงื้อมมือของเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงไร้ค่าคนหนึ่ง ทำเอาเขาเป็นบ้าชัดๆ

“พี่จื๋อเหิง เดี๋ยวผมจะติดต่อพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเดี๋ยวนี้ จะต้องหาไอ้เลวนั้นให้ได้!” จางเทียนเผยสีหน้าเคียดแค้นเช่นกัน

ขณะนั้นเองเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดหมายเลขแล้วโทรออก

จางเทียนรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาเป็นคนใหญ่คนโตที่รับผิดชอบการจราจรหลัก

ให้เขาตรวจสอบทิศทางการไปของพวกหลินฝานง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ

เพียงแต่!

เมื่อวางสายโทรศัพท์ หน้าของจางเทียนก็เผยสีหน้าราวกับเจอผีในทันที ราวกับได้ยินเรื่องอันน่าเหลือเชื่ออะไรอย่างไรอย่างนั้น

หืม?

เหตุการณ์นี้ทำให้สวีจื๋อเหิงนิ่งอึ้ง จากนั้นก็ถามขึ้นอย่างสงสัย

“จางเทียน เป็นไงบ้าง? คนไร้ค่านั้นมันไปที่ไหนกันแน่? รีบพูดสิ พวกเราจะได้หาคนไปล้างแค้น!”

กึกๆ!

จางเทียนกลืนน้ำลายอย่างแรง จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าตกตะลึง

“พี่จื๋อเหิง ผมพูดแล้วพี่อาจไม่เชื่อ! เมื่อกี้ลูกพี่ลูกน้องผมสืบหาแล้ว พบว่ากล้องวงจรทั่วทั้งเมืองถ่ายป้ายทะเบียนรถเบนซ์คันนั้นไม่ติดเลย! รถคันนั้นที่ทางแยกข้างหน้าก็หะ……หายไปแล้ว! ไม่รู้เลยว่าไปที่ไหน……”

อะไรนะ!

ได้ยินคำพูดนี้ สวีจื๋อเหิงก็ไม่กล้าเชื่อหูตัวเองจริงๆ

ถึงยังไงอุปกรณ์กล้องวงจรปิดของจราจรในเมืองเจียงทันสมัยที่สุด รถทุกคันไม่มีทางซ่อนได้ในใจกลางเมือง

แต่ตลอดทางมานี้ ไม่มีกล้องหลักสิบตัวตัวไหนถ่ายป้ายทะเบียนรถได้เลย ยิ่งกว่านั้นรถหายไปอย่างไร้ร่องรอยจากด้านล่างกล้องวงจร นี่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!

“สมควรตาย!”

สวีจื๋อเหิงโมโหเกรี้ยวกราด แล้วทุบกำปั้นลงบนแลมโบกินี่เศษเหล็กนั้นอย่างรุนแรง

กำปั้นของเขาจึงสั่นเทาอย่างเจ็บปวดในทันที ทำให้ความโกรธแค้นในใจของเขาท่วมทะลักจนถึงขีดสุดแล้ว

“ดีนัก! ไอ้เขยแต่งเข้าไร้ค่าคนหนึ่ง! คาดไม่ถึงว่าจะกล้าล่วงเกินข้า สวีจื๋อเหิง แกรอดู! ฉันจะโทรหาผู้เฒ่าเดี๋ยวนี้ ไม่เชื่อว่าจะหามันไม่เจอ!”

ในคำพูดของสวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความเคืองแค้น

และจางเทียนที่ได้ยินคำพูดนี้ก็สดชื่นขึ้นมา

เขาย่อมรู้ดีว่าผู้เฒ่าของสวีจื๋อเหิงก็คือสวีเทียนหลงประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป เป็นบุคคลระดับผู้อาวุโสที่ย่างเท้าแต่ละก้าวก็สามารถสั่นสะเทือนเมืองเจียง

การที่บุคคลระดับนี้ออกหน้า เขยเล็กๆคนนั้นจบเห่แน่

คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของจางเทียนก็เผยสีหน้าน่ากลัว

“ดี! งั้นฉันจะโทรหาผู้เฒ่า! ผู้เฒ่ารักฉันที่สุด หากรู้ว่าฉันถูกคนทำร้ายจนเกือบเสียชีวิต ย่อมต้องหัวเสียแน่!”

พูดจบ!

สองพี่น้องเสเพลก็สบตาและยิ้มให้กัน จากนั้นทยอยโทรหาผู้เฒ่าของตนเอง

ในขณะเดียวกัน!

ภายในสำนักงานประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป

ผู้เฒ่าของสวีจื๋อเหิง ประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปสวีเทียนหลงจ้องหน้าจอในคอมพิวเตอร์เขม็ง เหงื่อเขาผุดที่หน้าผากและไหลลงมาไม่หยุด

“พระเจ้า! ในเมืองเจียงของพวกเรายังซ่อนมังกรคลั่งตัวหนึ่งไว้ย่างนี้! ย่ากลัวเกินไปแล้ว! นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”

“บริษัทเทียนหลงกรุ๊ปของพวกเราก็เป็นเพียงเกร็ดหนึ่งชิ้นของสัตว์ที่ใหญ่มหึมาดั่งบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ปเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าหัวมังกรผู้นำของบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ปกลับอยู่ในถิ่นของฉันนี่เอง!”

เสียงของสวีเทียนหลงกำลังสั่น

และตรงหน้าเขา

ปรากฏรูปภาพของชายคนหนึ่งบนหน้าจอคอมพิวเตอร์

ชายสวมชุดดำทั้งร่างราวกับปีศาจท่ามกลางความมืดมิด ทำให้คนมีความรู้สึกอาฆาตเย็นยะเยือก

แม้จะมองผ่านหน้าจอก็ทำให้เย็นสันหลังไปตามๆกัน

เหมือนดั่งเทพแห่งความตายที่เดินออกมาจากท่ามกลางทะเลเลือดภูเขาศพ ทำเอาคนตัวสั่น

ไม่เพียงเท่านั้น!

ยิ่งทำให้คนยากที่จะเชื่อได้ก็คือ!

หน้าตาของชายคนนี้ก็คือ……หลินฝาน!

บทที่ 4 บัลลังก์กุหลาบ——เซวี่ยนเหมยกุย
หลินฝาน !

ประธานบริษัทคนใหม่ของบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ป !

สวีเทียนหลงมองไปที่รูปถ่ายของหลินฝาน ก็รู้สึกแค่ว่าหัวใจของเขาแทบจะหลุดออกแล้ว นี่เขาเป็นถึงระดับประธานสูงสุดเลยนะ จะไม่ให้เขารู้สึกตื่นเต้นกระวนกระวายได้ยังไงกัน

กริ๊งงงงง !

ในขณะนั้นเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

อืม ?

สวีเทียนหลงก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เมื่อเขาเห็นว่าสายที่โทรเข้ามานั้นเป็นลูกชายของตัวเองสวีจื๋อเหิง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด จากนั้นเขาก็รับสาย

“ ว่ามา !”

น้ำเสียงที่ไม่แยแสของสวีเทียนหลง

ทันใดนั้นในสายก็มีเสียงร้องไห้ที่พูดขึ้นมา :

“ พ่อ ช่วยผมด้วย ! อีกนิดผมก็เกือบตายแล้ว ! พ่อจะต้องช่วยผมเอาคืน !”

อะไรนะ !

ทันทีที่พูดมานั้น ก็ทำให้สีหน้าของสวีเทียนหลงเปลี่ยนไป

ในเมืองเจียง ทำไมจะไม่มีใครไม่รู้จักสวีเทียนหลงแห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป แล้วเป็นไปได้อย่างไรถึงมีคนกล้ามาแตะต้องลูกชายตัวเอง และยิ่งไปกว่านั้นคือเกือบจะฆ่าลูกชายตัวเองอีกด้วย

นี่……มันสมควรตายชัดๆ !

“ เกิดอะไรขึ้น ? ใครมันเป็นคนทำ ?” น้ำเสียงของสวีเทียนหลง ก็ค่อยๆเย็นลง

ซึ่งมันราวกับเสือที่ดุร้าย ที่กำลังระงับความโกรธไว้ในใจ

เมื่อได้ยินสิ่งที่ปลายสายพูด สวีจื๋อเหิงก็รู้สึกดีใจแทบบ้าขึ้นมา แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังต้องแสร้งทำน้ำเสียงที่หวาดกลัวและพูดว่า :

“ พ่อ เมื่อกี้ผมโดนรถเบนซ์คันหนึ่งชน ! เข้ากับแลมโบกินี่ของผมพังยับเยิน ! แล้วผมก็เกือบจะตายในรถอีกด้วย !”

โครม !

ทันทีที่พูดมานั้น มันก็ยิ่งทำให้ความชั่วร้ายที่อยู่ในตัวของสวีเทียนหลงนั้นก็ล้นออกมาทันที และความโกรธแค้นที่อยู่ในใจก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มมากขึ้น

ซึ่งมันไม่ใช่เพียงแค่นั้น

“ พ่อ ไอ้คนที่ชนผม มันเป็นคนของตระกูลไป๋ ! แล้วไอ้สวะที่ขับรถนั้นก็เป็นลูกเขยของตระกูลไป๋——หลินฝาน !”

“ พ่อต้องช่วยผมเอาคืน ! ส่งคนไปจับมันมาเดี๋ยวนี้เลย ผมจะจัดการมัน ให้มันรับรู้ถึงความรู้สึกถูกรถชน !”

อะไรนะ !

หลิน……หลินฝาน ?

ประโยคที่พูดมานี้ ทำให้สวีเทียนหลงรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า และทำให้เขาถึงกับวิงเวียนปวดไปทั้งหัวจนเกือบจะทำให้เขาเป็นลม

เขารีบเดินตรงไปหน้าคอมพิวเตอร์ ดูข้อมูลของหลินฝาน และตาก็กระตุกไม่หยุด จากนั้นเขาก็ถามด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มว่า :

“ จื๋อเหิง แกพูดมาให้ชัดๆสิว่า ไอ้หลิน……หลินฝานใช่สามีของไป๋อีหรือเปล่า ?”

อืม ?

สวีจื๋อเหิงรู้สึกมึนงงเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงเลยว่า พ่อของตัวเองจะเคยได้ยินชื่อของคนนี้ และทันใดนั้นเขาก็รีบพูดว่า :

“ ใช่ครับ ! พ่อ ไอ้สารเลวคนนี้แหละ ! ผมจะต้องฆ่ามัน ฆ่ามันให้ตาย !”

เงียบไปเลยนะ !

ในขณะนั้นเอง สวีจื๋อเหิงก็สังเกตเห็นว่า หลังจากที่เขาพูดประโยคนี้จบ ปลายสายด้านพ่อของเขาก็เงียบลงทันที

อีกทั้งยังมีเสียงในลำคอที่ออกมาไม่หยุด ‘ หึหึหึ ’ ราวกับเสือตัวหนึ่งที่กำลังรู้สึกโกรธ

“ พ่อ, พ่อ…..”

สวีจื๋อเหิงอยากจะถามเลยทันที

แต่ทว่าน้ำเสียงที่เขากำลังจะพูดออกมา ทันใดนั้นเองสวีเทียนหลงก็แผดเสียงที่น่ากลัวขึ้นมาจากปลายสายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ :

“ แม่งเอ้ย ! สวีจื๋อเหิงเอ้ย ไอ้ลูกเหี้ยเอ้ย นี่แกอยากจะฆ่าฉันให้ตายหรือไง !”

“ ฉันขอสั่งแกเลยนะ แกรีบไปหาคุณหลิน แล้วก็ก้มหัวขอโทษเขาสะ ! ถ้าหากเขาไม่ยกโทษให้แกละก็ กูนี่แหละจะหาคนไปฆ่ามึงทิ้ง !”

“ ตู๊ดดดดด……”

หลังจากเสียงที่ตะโกนด่าจบลง ก็มีเพียงแต่เสียงวางสายจากปลายสายอีกด้าน

สวีจื๋อเหิง : “……”

เขาถึงกับตะลึงไปเลย

ทั้งๆที่ตัวเองเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้วแท้ๆ แล้วเพราะอะไรกันทำไมเขาถึงจะต้องไปก้มหัวขอโทษคุณหลินนั้นด้วย ?

นี่มัน……..สรุปแล้วใช่พ่อแท้ๆของตัวเองไหมเนี่ย? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ !

ในขณะที่สวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความสับสนมึนงงนั้น เขาก็ได้ยินแว่วๆจากจางเทียนที่กำลังคุยโทรศัพท์ ซึ่งก็เป็นน้ำเสียงโกรธด่าที่ดังมาจากปลายสายอีกด้าน

“ ไอ้เหี้ยจางเทียนแกทำให้เรื่องใหญ่เข้าแล้ว ! เย็ดแม่งเอ้ย คิดไม่ถึงเลยนะว่าแกจะกล้าไปทำให้คุณหลินไม่พอใจ ! แกรีบไปขอโทษคุณหลินเลยนะ ถ้าไม่อย่างนั้นแกก็ไม่ใช่ลูกชายฉันอีกต่อไป ! ไส่หัวไปเลยนะ ต่อจากนี้ไปฉันก็จะไม่มีลูกเหี้ยแบบแกอีก ”

จางเทียน : “……”

มองดูโทรศัพท์ที่วางสายไป จางเทียนก็ถึงกับตกตะลึงเช่นเดียวกัน แล้วก็สงสัยด้วยว่าไม่น่าใช่พ่อแท้ๆของตัวเอง

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่เห็นสีหน้ามึนงงเหมือนกันของสวีจื๋อเหิง แล้วพวกเขาสองคนก็รู้สึกในใจว่าต้องมีลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้น

“ พี่……พี่จื๋อเหิง ! ดูเหมือนว่าพวกเราจะก่อเรื่องใหญ่ไว้แล้ว !”

ตอนนี้สองพี่น้องเสเพลนี้ หัวแทบจะระเบิดออกมาทันที

พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่จะสามารถทำให้พ่อขอพวกเขานั้นหวาดกลัวได้ถึงขนาดนี้ สรุปแล้วหลินฝาน……เป็นคนที่น่ากลัวขนาดไหนกันแน่ !

“ เร็ว ! รีบให้คนทั้งหมดระดมหา ! ตามหาหลินฝาน เร็วเข้า ถ้ารอให้หลินฝานตามตัวพวกเราเจอละก็ พวกเราตายแน่ !”

สวีจื๋อเหิงหวาดกลัวจนตัวสั่น หลังจากนั้นก็เปล่งน้ำเสียงที่หวาดกลัวออกมา

ทันใดนั้น !

สองพี่น้องเสเพลนี้เหมือนกับมดที่อยู่บนหม้อร้อนๆ รีบโทรหาคนเส้นสายภายในอย่างบ้าคลั่งเพื่อให้ออกตามหาตัวหลินฝาน

ซึ่งหลินฝานเองก็คงจะคิดไม่ถึง !

ณ ตอนนี้ วุ่นวายไปทั่วเมืองเจียงแล้ว

……

กลางคืนก็ค่อยๆย่างกรายเข้ามา

ซึ่งถือว่าเป็นคลับที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียง——พรอสเพอริตี้คลับ และผู้คนก็รายรอบอยู่ในแห่งความครึกครื้นเฮฮา

มีรถเบนซ์คันหนึ่งขับเข้ามาจอดอยู่หน้าทางเข้าของพรอสเพอริตี้คลับ แล้วก็มีชายและหญิงที่เดินลงมาจากรถ ซึ่งนั้นก็คือหลินฝานและไป๋อี

ใบหน้าที่สวยงามของไป๋อีนั้น ก็ยังคงมีความขาวซีดเล็กน้อย ซึ่งใบหน้าของเธอมีความเคร่งขรึมและความกังวลใจอยู่ลึกๆ

ถึงอย่างไร ความขุ่นเคืองในครั้งนี้ก็มาจากสองพี่น้องเสเพลของเมืองเจียง

ไป๋อีแค่คิดว่าปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกกังวลใจ

“ ไป๋อี ทำไมเธอเพิ่งมาล่ะ ?”

ในขณะนั้นเอง

เมื่อเสียงที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งดังขึ้น ก็เห็นหญิงสาวกระโปรงยาวสวยสดงดงามกำลังรีบเดินมา

ผู้หญิงคนนี้ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทสมัยเรียนของไป๋อี——เวินชี่ยน

แต่ถึงอย่าไรก็ตาม หลังจากที่เธอเห็นหลินฝานที่ยืนอยู่ข้างๆไป๋อีนั้น เวินเชี่ยนก็ขมวดคิ้วขึ้นมาในทันที และใบหน้าของเธอแสดงให้เห็นถึงความขยะแขยงและดูถูก :

“ นี่ทำไมถึงพาเขามาด้วย ? อีกอย่างทำไมถึงแต่งตัวเหมือนยาจก ดูโทรมมากเลยนะ เพื่อนๆจะไม่หัวเราะเยาะเอาหรอ ?”

คำพูดของเวินเชี่ยนนั้นไม่มีความปรานีเลยสักนิด ทันใดนั้นก็ทำเอาไป๋อีถึงขั้นผะอืดผะอม

แต่ทว่า ไป๋อียังไม่ทันจะตอบกลับ เวินเชี่ยนก็หันไปจ้องหลินฝาน แล้วก็มองตัวจรดเท้าและพูดว่า :

“ นี่ ! คนจนๆอย่างนายมาทำอะไร ? นี่ไม่รู้หรือไงว่ามันงานเลี้ยงรุ่นของพวกเรา ? ถ้าเกิดว่าเพื่อนคนอื่นเห็นนายละก็ ไป๋อีไม่ขายขี้หน้าแย่เลยหรอ ?”

“ ไส่หัวไปซะ ! มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย ! ขยะแขยงจริง !”

คำพูดของเวินเชี่ยนนั้นเจ็บปวดแทงใจถึงขีดสุด

ทันใดนั้น หลินฝานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย :

“ แล้วมันใช่ธุระอะไรของเธอ !”

อะไรนะ !

เวินเชี่ยนกับไป๋อีก็ถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินแบบนี้

ภาพในหัวของพวกเธอนั้น ปกติหลินฝานเป็นคนที่ขี้ขลาดอ่อนแอ และถึงแม้ว่าเขาจะโดนคนชี้หน้าด่า เขาก็จะยิ้มรับมัน ซึ่งพวกเธอก็คิดไม่ถึงเลยว่า หลินฝานจะโต้ตอบอย่างไม่ใยดี

“ นี่นาย……นาย ! ! !” เวินเชี่ยนถึงกับหน้าหงายหน้าแดง ชี้หน้าหลินฝานแต่เธอก็กลับพูดไม่ออก

จากนั้นเธอก็หายใจเข้าลึกๆและยับยั้งกับความโกรธของเธอลง แล้วยิ้มกลับไปด้วยความโกรธ

“ ได้ ! ในเมื่อนายไม่กลัวขายหน้า ก็มาเลย ! วันนี้นายจะได้เห็นโลกภายนอก จะได้รู้ว่านายมันเป็นแค่อะไร !”

“ หึ ! คนอื่นเขาใช้จ่ายเงินหมื่นหยวนถือว่าสบายๆ ส่วนนายก็เป็นแค่คนที่ไม่รู้ห่าเหวไรเลย !”

หลังจากที่พูดจบ เวินเชี่ยนก็ดึงไป๋อีเข้าไปในคลับ โดยที่ไม่แม้แต่จะมองหลินฝานเลย

ส่วนหลินฝานก็ยักไหล่เบาๆ และเดินตามหลังไป

พรอสเพอริตี้คลับ !

เป็นคลับที่หรูหราที่มีอาหารเครื่องดื่มและความบันเทิงเข้าไว้ด้วยกัน

มีบาร์อยู่ที่ชั้นหนึ่ง เมื่อเดินเข้าไปก็จะได้เสียงดังสนั่นหู พร้อมกับแสงไฟสลัวๆ ทุกคนที่อยู่ในนี้เต้นโยกไปโยกมาราวกับม้าดีด

แสงสีในยามราตรี ลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อ สำมะเลเทเมา !

แต่ทันทีที่เดินเข้ามานั้น สายตาของหลินฝานก็ถูกดึงดูดด้วยที่นั่งที่อยู่บนชั้นสูงสุด

เป็นที่นั่งที่สูงที่สุดของร้านนี้ สามารถมองเห็นด้านล่างทั้งหมด

ซึ่งดูเหมือนว่าที่นั่ง นี้จะเป็นเหมือนบัลลังก์ของร้านนี้ ซึ่งมันสูงมากจนต้องแหงนหน้ามองเท่านั้น

ไม่เพียงแค่นั่น ！

ซึ่งมันมีพื้นที่สำหรับนั่งได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

มีหญิงสาวเย้ายวนที่ใส่กระโปรงสีแดงยาว

เธอเป็นเหมือนกับราชินีแห่งคลับนี้ !

มือคู่ที่ขาวละมุนนั้น กำลังจับก้านไวน์แล้วค่อยๆหมุนเบาๆไปรอบๆแก้ว เพื่อค่อยๆลิ้มรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของไวน์อย่างสง่า ทำให้คนนั้นใจเต้น

และดูเหมือนว่าเวินเชี่ยนที่อยู่ข้างหน้าก็สังเกตเห็นถึงการจ้องมองของหลินฝาน ซึ่งใบหน้าของเธอก็เผยให้เห็นสีหน้าที่ดูถูกและหัวเราะเยาะ :

“ ไม่เคยเห็นสินะ นายนี่มันไม่รู้เรื่องอะไรเลยเอาสักเลย นั่นมันคือบัลลังก์กุหลาบในพรอสเพอริตี้คลับ ! อีกทั้งยังเป็นที่นั่งสำหรับเจ้าของคลับนี้——เซวี่ยเหมยกุย ! และไม่มีใครที่จะนั่งได้ นอกจากเธอ !”

เซวี่ยเหมยกุย

สำหรับหลินฝานถือว่าเป็นชื่อที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด แต่สำหรับผู้คนในเมืองเจียงแล้ว ไม่มีใครที่ไม่รู้

ฆ่าคนโดยที่ไม่เปื้อนเลือด เมื่อเปื้อนเลือดแล้วก็ต้องฆ่า !

เซวี่ยเหมยกุย ถือว่าเป็นคนที่มีหน้ามีตาและชื่อเสียงในเมืองเจียง ไม่ว่าจะคนดีหรือคนไม่ดี ก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธอ

เมื่อไป๋อีได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของเธอก็ค่อยๆซีดลง ไม่กล้าแม้ที่จะอยู่ต่อ ซึ่งเธอและเวินเชี่ยนก็เดินต่อไปยังชั้นสอง

แต่ถึงอย่างไรหลินฝานที่อยู่ข้างหลังพวกเธอก็ยังขมวดคิ้วเล็กน้อย

ไม่รู้ว่าทำไมกัน !

เขามีความรู้สึกเหมือนว่าจะเคยเห็น ‘ เซวี่ยนเหมยกุย ’ จากที่ไหนสักที่

หลินฝานส่ายหัวเบาๆและไม่ได้สนใจอะไร จากนั้นก็เดินตามเขาสองคนขึ้นไป

ในขณะเดียวกันนั้นเอง

เซวี่ยนเหมยกุยที่ค่อยๆลิ้มรสไวน์อยู่บนบัลลังก์กุหลาบนั้น ก็กำลังจ้องมองรูปถ่ายที่อยู่ในมือเธอด้วยความรู้สึกสับสน ประหลาดใจ ซาบซึ้งใจและตื่นเต้น

“ ที่แท้คุณนั้นเองที่เป็นเจ้านายฉัน !”

เซวี่ยนเหมยกุยมองดูผู้ชายที่อยู่บนรูปถ่าย และในขณะนั้นเองก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบปีก่อน

ในตอนนั้น เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆที่พบกับการเปลี่ยนแปลงในครอบครัวครั้งยิ่งใหญ่ พ่อแม่และญาติพี่น้องของเธอถูกฆ่าทิ้งทั้งหมดด้วยกลุ่มฆาตกรข้ามชาติที่ต้องการแก้แค้น

และเมื่อเธอคิดว่าตัวเองยังไงก็ต้องตายนั้น

ก็กลับมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

ซึ่งในตอนนั้นเขาอายุเพียงแค่ 13-14 แต่ฝีมือที่ราวกับปีศาจมารร้ายของเขานั้นเหนือความคาดหมายของทุกคน พวกกลุ่มฆาตกรข้ามชาติทั้ง 32 คนล้วนถูกฆ่าด้วยฝีมือของเด็กผู้ชายคนนั้น

จนท้ายที่สุดแล้ว !

หัวหน้ากลุ่มฆาตกรข้ามชาติ ก็ถูกฝีมือของเด็กผู้ชายคนนั้นฆ่าตายอย่างอนาถ

เขาช่วยชีวิตเธอไว้ !

เซวี่ยนเหมยกุยไม่มีวันที่จะลืมใบหน้าที่อ่อนวัยและความหนักแน่นของเด็กผู้ชายคนนั้น และเขาก็คือคนที่มีพระบุญของเธอ

เมื่อเธอโตขึ้น เธอก็ได้เป็นเจ้าของพรอสเพอริตี้คลับ แต่ถึงอย่างไรเธอยังส่งคนไปตามหาผู้ที่มีพระคุณของเธออยู่ตลอด

จนกระทั่งวันนี้ !

เมื่อมีคนนำรูปถ่ายนี้มาให้เธอ เธอก็เพิ่งจะรู้ว่า ผู้ที่มีพระคุณของเธอในตอนนั้น เป็นบอสเองที่อยู่เบื้องหลังของเธอในตอนนี้

“ ถึงแม้จะผ่านไปแล้ว 10 ปี แต่ฉันก็ไม่มีทางที่จะลืมใบหน้าของคุณไปตลอดชีวิต !”

เซวี่ยนเหมยกุยมองดูรูปถ่ายด้วยความรู้สึกสับสนและดีใจ

ซึ่งผู้ชายที่อยู่ในรูปถ่ายนั้นก็คือ …… หลินฝาน !

และในขณะนั้นเอง

เมื่อเซวี่ยนเหมยกุยกวาดสายตามองไปยังเงาของเขาที่เพิ่งจะเดินขึ้นไปชั้นสองนั้น เธอก็ถึงกับตัวสั่นอย่างรุนแรง แล้วก็แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่า :

“ เขา ……เขาคือ ……”

และในขณะนั้นเอง เธอก็ค่อยๆขยับและลุกขึ้นจากที่นั่งของเธอ จากนั้นก็เอารูปถ่ายที่อยู่ในมือของเธอเทียบกับใบหน้าของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ

หลังจากที่เขาแน่ใจแล้วว่าเป็นคนเดียวกัน

โครม !

สีหน้าที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นบ้านั้น ก็รีบลงมาจากที่นั่งของเธอ

บทที่ 5 ตามฉันไปขอโทษ
ว้าว !

เมื่อเซวี่ยนเหมยกุยเดินลงมาจากบัลลังก์กุหลาบ ผู้คนชั้นหนึ่งที่อยู่ที่บาร์ต่างก็พร้อมใจกันเงียบลงกันทันที

ซึ่งสายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องไปยังเซวี่ยนเหมยกุย และก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นถึงสีหน้าท่าทางที่ตกใจราวกับว่าเห็นคนที่น่ากลัวหรืออะไรบางอย่าง

และเสียงซุบซิบในบาร์ก็เริ่มดังขึ้น

ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่นั้น !

ซู่ลาลา !

ชายร่างกำยำในชุดสูทก็ค่อยๆเดินออกมาจากฝูงชนทีละคน และในชั่วพริบตานั้นพวกเขาก็มายืนประกบตัวเซวี่ยนเหมยกุย

ซึ่งมีถึงหลายสิบคน !

ความดุร้ายและความน่ากลัวของอีกาดำจำนวนมาก ราวกับเป็นกลุ่มอันธพาลที่ใส่ชุดสูท ซึ่งมันทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น

“ เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ ?” ชายสูงใหญ่ที่มีร่างกายบึกบึนนั้นราวกับมนุษย์เหล็กที่มีท่าทางโหดเหี้ยม

เขานั้น, ถือว่าเป็นลูกน้องเบอร์หนึ่งของเซวี่ยนเหมยกุย——เฮยหู่ !

ราชามวยใต้ดิน ซึ่งเป็นผู้ที่โหดเหี้ยมและโด่งดังในเมืองเจียง

ในขณะนั้นเอง เสียงเพลงในบาร์ก็เงียบสงัดลง และสายตาผู้คนต่างก็จับจองไปยังใบหน้าของเซวี่ยนเหมยกุย

หวาดผวา !

งงงวย !

นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกเลยที่ทุกคนได้เห็นถึงสีหน้าท่าทางของเซวี่ยนเหมยกุยที่เผยออกมา

“ เร็วเข้า ! เคลียร์ให้สะอาด ! เจ้านายของพวกเรามาแล้ว !”

อะไรนะ !

หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเซวี่ยนเหมยกุย ไม่ว่าจะเฮยหู่หรือลูกค้าที่อยู่รอบข้างต่างก็ตกตะลึง

เจ้านาย ?

ทุกคนต่างก็คิดไม่ถึงเลยว่า คนแบบนี้จะมีคุณสมบัติเหมาะสมให้คนที่สง่าผ่าเผยอย่างเซวี่ยนเหมยกุยเรียกว่าเจ้านาย ?

ว้าว !

ทันใดนั้นเอง ลูกค้าที่อยู่ชั้นหนึ่งต่างก็มีคึกคักเจี๊ยวจ้าวกันขึ้นมา ซึ่งแต่ละคนก็เหมือนจะเกิดความตกตะลึง

ถึงอย่างไร มันไม่จบเพียงแค่นั้น

เซวี่ยนเหมยกุยก็พูดออกมาทันทีว่า :

“ เฮยหู่ ส่งคนไปเฝ้าห้อง 808 ! และห้ามให้ใครไปรบกวนเจ้านายเด่นขาด !”

808 !

เมื่อได้ยินแบบนี้ ทุกสายต่างก็จับจองไปยังห้องที่อยู่บนชั้นสอง

ในใจของทุกคนต่างก็เริ่มสะพรึงถึงความน่ากลัว พวกเขาเลยรู้ว่าคนที่เข้าไปในห้องนั้นเป็นมังกรบ้าคลั่งที่สามารถทำให้เมืองเจียงนั้นหวาดกลัว

……

ซึ่งคนที่อยู่ในห้อง 808 นั้นพวกเขาไม่ทางรู้ได้เลยว่าข้างนอกนี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ในขณะนั้นเอง สายตาทุกคู่ที่เต็มไปด้วยความดูถูกและเยาะเย้ยนั้นต่างก็จับจ้องไปยังหลินฝาน

“ ว้าว ! ที่แท้ก็เป็นสามีของไป๋อีนี่เองหรอ ? แม่เจ้า นี่มันดอกไม้ที่ปักอยู่บนขี้วัวจริงๆสินะ ! อีกอย่างยังเป็นขี้ที่นานแล้วด้วย ”

“ ใครว่าไม่ใช่บ้าง ! ดูเขาสิ เก็บเศษผ้าขี้ริ้วอะไรมาใส่ ! นี่มาขายหน้าหรอ ?”

“……”

เสียงวิพากษ์วิจารณ์ภายในห้องก็เริ่มดังขึ้น

เพื่อนในสมัยเรียนนับสิบคน ต่างก็แอบหัวเราะเยาะหลินฝาน

ถึงแม้ว่าเสียงของคนเหล่านี้จะค่อยๆเบาลงก็ตาม แต่ถึงอย่างไรหลินฝานก็ยังคงเป็นตัวตลกที่ทุกคนพูดถึง

เมื่อเห็นแบบนี้ !

เวินเชี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเผยถึงรอยยิ้มที่มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น ซึ่งเธอก็บอกไอ้สวะนี้แต่แรกแล้วว่าอย่ามา เป็นอย่างไรละทีนี้ ?

ขายหน้าไหมละ ? ทนไม่ไหวแล้วไหมละ ?

อะแฮ่ม !

พอคิดแบบนี้แล้ว เวินเชี่ยนก็โบกมือขึ้นทันที ทำให้การฉีกหน้าและเยาะเย้ยค่อยๆเงียบลง จากนั้นก็พูดกับเพื่อนๆที่นั่งอยู่ว่า :

“ ทุกคน ฉันขอแนะนำสักหน่อยนะ เขาคนนี้เป็นถึงสามีของไป๋อีดาวโรงเรียน——หลินฝาน !”

บูม !

ทันทีที่พูดจบ ทันใดนั้นเสียงโห่และเสียงเยาะเย้ยภายในห้องก็ดังขึ้น

ซึ่งมันไม่เพียงแค่นั้น เวินเชี่ยนยังคงพูดด้วยสีหน้าที่ขี้เล่นว่า :

“ นอกจากนี้นะ เมื่อกี้ระหว่างทางที่มา ยังเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์อีกด้วย ! แล้วรถที่ถูกชนนั้นก็ยังเป็นรถแลมโบกินี่ของสวีจื๋อเหิงและจางเทียนลูกชายของประธานแห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป ! และคนที่ชนก็คือหลินฝาน !”

อะไรนะ !

เมื่อได้ยินสิ่งที่เวินเชี่ยนพูดนั้น ทุกคนต่างก็รู้สึกตกใจกันหมด

รถที่ชนนั้นมันคือแลมโบกินี่ของสวีจื๋อเหิงกับจางเทียนเลยนะ !

แม่เจ้า ใครบ้างที่จะไม่รู้จักสองพี่น้องเสเพลนี้ ?

ไอ้สวะนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้สองพี่น้องเสเพลนั้นไม่พอใจ แต่ยังมีหน้ามาร่วมงานเลี้ยงรุ่นอีก นี่จะลากพวกเราเข้าไปพัวพันด้วยหรือไง ?

ทันใดนั้นเอง เสียงด่าเสียงไม่พอใจรอบข้างก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างก็จ้องไปที่หลินฝานราวกับว่ากำลังมองดูไอ้ตัวตลก

ผู้คนต่างก็ฮึกเหิมขึ้นมา !

“ เวินเชี่ยน เธอ……” ไป๋อีถึงกับหน้าซีด

ก่อนหน้านี้ที่จะเข้ามา เธอได้บอกับเวินเชี่ยนเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ซึ่งเดิมทีเธอคิดว่าอยากจะให้เวินเชี่ยนช่วยหาทางออก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อนสนิทของตัวเองจะกลายเป็นคนที่บอกกับทุกคน

เวินเชี่ยนไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิดเลยสักนิด แต่กลับควงแขนไป๋อีแล้วพูดปลอบว่า :

“ ไป๋อี ไม่ต้องกังวลไปนะ ! หัวหน้าห้องของพวกเราหลินกวงเหยาเป็นถึงผู้จัดการของบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปเลยนะ อีกทั้งยังสนิทสนมกับสวีจื๋อเหิงอีกด้วย มีเขาคอยช่วยพูด รับรองว่าไม่เป็นไรแน่นอน !”

ในขณะที่พูดอยู่นั้น

เวินเชี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองไปยังชายหนุ่มหล่อเหลาที่สวมแว่นตาขอบทอง :

“ ฉันพูดถูกไหมละ ? หัวหน้าห้อง !”

หลินกวงเหยา !

สมัยเรียนเขาก็เป็นหัวหน้าห้องของไป๋อี แล้วก็ยังเป็นคนที่คอยตามจีบไป๋อีอยู่ตลอด

หลินฝานรู้อยู่แล้ว เพราะก่อนหน้านี้หลินกวงเหยาก็เคยส่งดอกไม้ให้กับไป๋อีหลายต่อหลายครั้ง อีกทั้งยังไปบ้านของไป๋อีอย่างเปิดเผยเพื่อที่อยากจะคอยรับคอยส่งไป๋อี แต่เขาก็ถูกไป๋อีปฏิเสธทุกครั้ง

เมื่อได้ยินเวินเชี่ยนพูดแบบนั้น สีหน้าของไป๋อีก็ดีใจขึ้นมา

เธอเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าหลินกวงเหยานั้นทำงานอยู่ที่บริษัทเทียนหลงกรุ๊ป แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะสนิทสนมกับสวีจื๋อเหิง

ในตอนนั้นไป๋อีก็อดไม่ได้ที่จะมองหลินกวงเหยาด้วยสีหน้ากังวลใจ แล้วก็ถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล :

“ หัวหน้า คุณช่วยฉันพูดกับคุณสวีหน่อยได้ไหม ? หลินฝานเขาไม่ได้มีเจตนาเลยจริงๆ !”

โอกาส !

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่กระวนกระวายใจของไป๋อีนั้น ในใจของหลินกวงเหยาก็รู้สึกดีใจมากๆ เพราะเขารู้ว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว

เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ผู้หญิงในฝันของเขาจะขอให้เขาช่วย

แต่ทว่าเป็นการขอให้ช่วยไอ้สวะคนนี้อย่างนั้นหรอ ?

ฝันไปเถอะ !

ถึงแม้หลินกวงเหยาจะเย้ยหยันเธออยู่ในใจก็ตาม แต่ใบหน้าของเขาก็เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น :

“ ได้เลยไม่มีปัญหา ! ไป๋อี เรื่องเล็กแค่นี้ เดี๋ยวฉันบอกกับเขาให้ก็เรียบร้อยแล้ว !”

“ จริงเหรอ ? ดีมากเลย !” เมื่อไป๋อีได้ยินแบบนั้น เธอก็มีสีหน้าที่ดีอกดีใจแล้วก็พูดกับหลินกวงเหยาด้วยน้ำเสียงที่ซาบซึ้งใจ :

“ ขอบคุณหัวหน้ามากๆเลยนะ !”

ไป๋อีก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก

แต่ทว่าหลินฝานสังเกตเห็นว่ามือที่ล้วงกระเป๋าอยู่ของหลินกวงเหยานั้นขยับไม่หยุด ซึ่งมันชัดเจนเลยว่าเขากำลังแอบส่งข้อความ !

ไม่ต้องเดาเลย หลินฝานมั่นใจเลยว่าหลินกวงเหยากำลังบอกสวีจื๋อเหิง !

ในขณะนี้ หลินฝานก็อดไม่ได้ที่จะมองหลินกวงเหยาด้วยสายตาที่มืดมนและเย็นชา

……

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง

หลินกวงเหยาที่กำลังจะส่งข้อความนั้น

ตอนนี้เมืองเจียงก็ได้วุ่นวายไปทั้งเมืองแล้ว

รถจากหน่วยงานของรัฐหรือตำรวจต่างก็กำลังตามหารถเบนซ์คันนี้ไม่ว่าจะบนท้องถนนหรือในตรอกซอกซอย

ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปต่างก็นั่งรถหรูออกตามหาหลินฝานและไป๋อีไปทั่ว

สิบนาทีผ่านไป !

ยี่สิบนาทีผ่านไป !

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป !

ในเวลานี้สวีจื๋อเหิงและจางเทียนต่างก็เหงื่อแตกพลั่ก ราวกับก๊อกน้ำที่เปิดน้ำทิ้งไว้แล้วไหลไม่หยุด

ซึ่งพ่อของพวกเขาจะโทรหาทุกๆสองสามนาที และทุกครั้งที่โทรมานั้นก็จะโดนด่าซะเละ และมันก็ทำให้สองพี่น้องเสเพลนี้แทบบ้า

“ ให้ตายเถอะ ! คุณหลินคนนี้สรุปแล้วมีเบื้อหลังที่น่ากลัวอะไรขนาดนั้น ! ทำไมถึงทำให้พ่อของเราหวาดกลัวขนาดนี้ !”

สีหน้าของสวีจื๋อเหิงคลุมเครือไปด้วยความหวาดกลัว

ซึ่งพ่อของเขาก็ได้พูดไว้แล้วด้วย !

ถ้าหากว่าหลินฝานไม่ยกโทษให้ละก็ พวกเขาก็จะโดนไล่ออกจากบ้าน อีกทั้งยังจะตัดขาดพ่อลูกถ้าแบบนั้นก็จะกลายเป็นลูกที่ถูกทิ้ง

ไม่เฉพาะแค่เขา !

จางเทียนที่อยู่ข่างๆก็ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นก็โดนขู่จนเกือบจะร้องไห้ แล้วเขาก็มองไปยังสวีจื๋อเหิงด้วยสีหน้าที่
หมดหวัง

“ พี่จื๋อเหิง ! ตอนนี้จะทำยังไงดี ? พ่อของเราพูดแล้วนะว่าถ้าคุณหลินนั้นเขาไม่ยกโทษให้ละก็ พ่อเขาจะฆ่าเราแน่ๆ ! พ่อเขาพูดจริงๆแน่ !”

หวากลัว !

ตั้งแต่เด็กจนโตจางเทียนไม่เคยเห็นพ่อของตัวเองบ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อน แล้วเขาก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ว่าถ้าหลินฝานจะไม่ยกโทษให้เขาและเขาจะต้องตายแน่ๆ

เมื่อได้ยินแบบนั้น สวีจื๋อเหิงที่อยู่ข้างๆก็รู้สึกถึงแค่ความกังวลและความหวาดกลัว

และในขณะที่เขากำลังจะปลอบจางเทียนนั้น !

ตื้ดตื้ด !

ก็มีเสียงเรียกเข้าข้อความดังขึ้น

“ แม่งเอ้ย ! ไอ้เหี้ยตัวไหนเนี่ยไม่รู้เรื่องรู้ราว ! มีเรื่องทำไมไม่รู้จักโทรมา ? ส่งข้อความมาทำเหี้ยอะไรกัน !” สวีจื๋อเหิงก็ยิ่งทวีความโกรธมากขึ้น แล้วก็ด่าไม่หยุดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมา

ทันทีที่เห็นว่าเป็นข้อความจากหลินกวงเหยา

“ ไอ้เหี้ยหลินกวงเหยา ส่งข้อความอะไรมาตอนนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญละก็ ดูสิว่าฉันจะจัดการไอ้โง่นี้มันยังไง !”

เมื่อสวีจื๋อเหิงแตะไปที่ข้อความสีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสะพรึง !

“ นายน้อย คนที่ชื่อหลินฝานตอนนี้อยู่ที่พรอสเพอริตี้คลับ ห้อง 808 ! รีบมาเลยครับ !”

ตูม !

เมื่อเห็นข้อความที่ส่งมา สวีจื๋อเหิงก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นอย่างรุนแรง

แล้วก็ตามมาด้วยความดีอกดีใจที่ล้นเหลือ :

“ เจอ……เจอแล้ว !”

น้ำเสียงสั่นคลอนของเขาราวกับว่าเจอขุนสมทรัพย์ ซึ่งมันทำให้เขาตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

จากนั้นเขาก็ดึงจางเทียนวิ่งไปยังรถอีกคัน

“ เร็วเข้า ! แล้วก็รีบบอกทุกคนเลยนะว่าคุณหลินอยู่ที่พรอสเพอริตี้คลับ !”

“ บ้าเอ้ย รีบตามฉันไปขอโทษเลย ! เร็วเข้า ! ! ”

เย่ !

ทันทีที่พูดจบ ทันใดนั้นเองรถยนต์นับคันไม่ถ้วนต่างก็เริ่มสตาร์ทรถพร้อมกัน
👇👇👇
✅ถ้าอยากอ่านเนื้อหาที่สนุกมากกว่านี้ในนิยายเรื่องนี้ ดาวน์โหลด #Funread และค้นหา👉ราชาแห่งคุกโลหิต👈 รีบมาอ่านเนื้อหาที่สนุกเพิ่มเติมกับผู้อ่าน1.5ล้านคน!

⚔Jonathan, once a peerless genius, was labeled a criminal by his family on his tenth birthday, and was abandoned in the wilderness to fend for himself.
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan? In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.

He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!

Observation, olfaction, inquiry and palpation! With just one glance, he could diagnose even the most hidden diseases. With three silver needles in hand, there was no disease he couldn't cure. But he chose to hide in the city as a street thug. One day, a woman claiming to be his fiancée came to break off the engagement and humiliated him...
-------------------------
On a summer day at noon, on a certain street in the northern suburbs of Ning City.
Stanley Du rode his bicycle and arrived at the entrance of the Greenview Community Hospital.
He's 21 years old.
After this summer break, he will be starting his senior year at Ning City University Medical School.
Currently, he's working as a temporary helper at Greenview Community Hospital.
This hospital is privately owned and not very large, with just a dozen or so medical staff.
The patients who come here are all local residents, and the doctors here can only treat minor illnesses and injuries.
For those with serious or urgent conditions, the doctors here dare not treat them.
Stanley Du locked his bicycle and was about to go inside to start work.
At this moment, a red Honda Civic pulled up from a distance and stopped next to Stanley Du.
The car door swung open, revealing a pair of long legs in stockings stepping out.
When Stanley Du saw those long legs, he couldn't help but gulp.
Two young men who were at the hospital to seek medical attention were also looked at those long legs, and their eyeballs were almost popping out of their sockets.
The next moment, a beautiful woman with a curvy figure wearing a tight purple skirt got out of the car.
The beauty had extremely high attractiveness, fair skin, and delicate features.
She was named Dinah Yang, and her father owned this community hospital.
Dinah Yang not only had good looks and a great figure, but she also had a high IQ.
When she was in elementary school, she skipped two grades. When she went to college, she completed her medical degree at Tendu Medical University in just two years, making her a top student.
If it weren't to get close to Dinah Yang, Stanley Du wouldn't be working in this small hospital with a low monthly salary of 1,300 yuan.
But Dinah Yang only gave Stanley Du a casual glance and didn't even greet him before walking into the hospital.
At this moment, a slightly overweight female doctor urgently said to Dinah Yang, "Dinah, you've arrived just in time. We have an emergency patient, and your parents are not here. None of us doctors can handle this patient. Please go check it out."
Hearing this, Dinah Yang didn't even have time to change into her white coat before hurrying to the emergency room.
Stanley Du also followed.
In the emergency room, a woman in her sixties was lying on a bed and kept complaining that she had a headache.
A man in his thirties stood by the bed, looking distressed.
Dr. Sean Wang, the male doctor, was about to give the elderly woman a painkiller injection. Upon seeing Dinah Yang, he quickly said, "Dinah Yang, your medical skills are better than mine. Please take a look at this elderly lady."
After checking the elderly woman's blood pressure and heartbeat, Dinah Yang said, "It's not a big problem, she's having a migraine attack."
Then Dinah Yang turned around and instructed a nurse, "Prepare a high-dose injection of ibuprofen for the elderly woman."
The nurse quickly prepared the medication.
Dinah Yang intended to administer the injection and IV herself.
At this moment, Stanley Du suddenly intervened and stopped her.
"What are you trying to do?" Dinah Yang frowned and glared at Stanley Du. "Don't interfere with the patient's treatment!"
Stanley Du, a mere temporary worker doing odd jobs, dared to interfere with her patient's treatment?
It seemed like he didn't want to keep his job.
"Dinah Yang, ibuprofen has some side effects, and the elderly woman's health is not the best. So, I think you shouldn't give her a high-dose ibuprofen injection," Stanley Du calmly said.
Upon hearing this, the son of the elderly woman, the man in his thirties who was guarding the bedside, tightened his expression and looked at Dinah Yang.
Dinah Yang, however, coldly replied to Stanley Du, "I am in charge of the elderly woman's treatment. I will decide which medication to use, and you don't need to interfere."
Stanley Du kept silent.
The son of the elderly woman was still concerned and asked Dinah Yang, "Dr. Yang, are you sure it's safe to inject ibuprofen into my mother?”
"Don't worry, ibuprofen is specifically used to treat migraines. Once I give your mother the injection, her pain will subside," Dinah Yang replied calmly.
"But this male doctor just..." The man hesitated as he pointed to Stanley Du.
"Haha, you misunderstood. This young man is not a doctor at our hospital; he's just a temporary worker doing odd jobs here."
Before Dinah Yang could respond, the male doctor Sean Wang couldn't wait and mocked Stanley Du.
After learning that Stanley Du was just a temporary worker, the trust level of the elderly woman's son plummeted to zero.
He looked at Stanley Du with disdain and hostility.
At that moment, Sean Wang continued to taunt Stanley Du, "I must say, Stanley, you are just a temporary worker here, and you don't even have a medical license. How dare you question Dinah Yang's treatment plan? Who gave you the courage? Do you still want to work here?"
"Enough, Sean, please stop. Stanley Du, the emergency room is not your workstation. Go attend to your duties."
Dinah Yang interrupted Dr. Wang's mockery of Stanley Du.
Stanley Du, however, was very unhappy with Dr. Wang.
Damn, if Dinah Yang looked down on me, I could live with that.
Who could blame me for having a thing for a knockout like her?
But you, Sean Wang, we're in the same boat, just earning our keep in this small hospital.
What makes you think you can look down on me?
"Why are you still standing there? The floor tiles in the restroom need cleaning. Go clean them quickly."
Seeing that Stanley Du still refused to leave, Dinah Yang urged impatiently.
Stanley Du glanced at Dinah Yang, nodded, and walked away.
He had already warned Dinah Yang, but she had brushed it off.
Moreover, Dinah Yang had allowed Sean Wang to taunt and humiliate him.
In this case, there was no need for Stanley Du to stay here and continue being humiliated.
Although he was attracted to Dinah Yang's beauty and figure, he wasn't the kind of guy to let a beautiful woman trample all over him.
Stanley Du turned and walked out of the emergency room.
Shortly after, Dinah Yang gave the elderly woman an injection of ibuprofen.
The woman's screams quickly subsided.
The son of the elderly woman breathed a sigh of relief, praising Dinah Yang, "Dr. Yang, my mother is much better after the injection. Your medical skills are truly impressive."
Dinah Yang was pleased but humbly replied, "Let your mother rest for a while. Once the medication takes effect, she'll be able to leave the hospital."
The son of the elderly woman thanked Dinah Yang and escorted her and the medical team out of the emergency room.
A few minutes later, Stanley Du was mopping the floor in the men's restroom.
Just then, Sean Wang who was in urgent need of the restroom, pushed the door open.
Seeing Stanley Du, Sean Wang snorted contemptuously and entered one of the stalls.
Stanley Du quickly left the restroom.
A few minutes later, Sean Wang also came out of the restroom.
He deliberately said to Stanley Du, "Stanley, let me give you a piece of advice. If you want to succeed in your career, you must remember your place, talk less, and work more. Do you understand?"
Stanley Du was about to retort. At this moment, the son of the elderly woman rushed out of the emergency room, shouting, "Dr. Yang! Dr. Yang! My mom's condition is getting worse. Please come and see!"
Hearing this, Dinah Yang, Sean Wang, and the medical team quickly rushed into the emergency room.
Stanley Du threw the mop away and followed.
Inside the emergency room, the elderly woman was now convulsing, foaming at the mouth, and in extreme distress.
"Dr. Yang, my mother's condition has worsened."
The man in his thirties said anxiously, "Did you give her the wrong medication?"
chapter 2 Bai Fumei married a temporary worker?
Dinah Yang remained calm on the surface, but inside, she was in a panic.
The elderly woman, who had been quiet a moment ago, was now convulsing and foaming at the mouth?
This was undoubtedly a side effect of the ibuprofen!
If the elderly woman's body couldn't handle the side effects and she died in this small hospital, it would be a major problem.
At this moment, the elderly woman's eyes widened, her eyeballs protruded, and her face turned blue, indicating signs of suffocation.
When Dinah Yang saw this, she became even more panicked.
She quickly gave the elderly woman various first aid measures.
Sean Wang and the two female nurses stood by and did not dare to help.
They were also very nervous.
If they helped Dinah Yang and the elderly woman, unfortunately, passed away... they would all bear the responsibility.
Therefore, they all stood aside and allowed Dinah Yang to treat the elderly woman alone.
"You quack!"
As the elderly woman's condition worsened, with increasing foaming at the mouth and a deteriorating complexion, the man in his thirties couldn't contain his anger. He shouted at Dinah Yang in a fit of rage, "That temporary worker was right! The medication you injected my mom with has severe side effects! You're the one who's caused my mom to end up like this! I'm transferring her to another hospital! I can’t trust you quack doctors!"
After scolding, he pushed Dinah Yang away from his mother.
At this point, Dinah Yang's hands were trembling.
And the elderly woman intermittently moaned, "I... I feel so uncomfortable. I'm going to die... Son, I don't want to die. Please save me."
The son soon broke down.
He yelled at Dinah Yang, "You've nearly killed my mom! I'll make you pay for this, and you'll accompany my mother in death!"
In the next moment, he clenched his fist and charged toward Dinah Yang.
Sean Wang bravely saved the beauty and stepped forward to stop the man, but he received a punch to the eye socket.
Then Sean Wang screamed and knelt down.
The man wasn't stopping. He raised his fist again, charging at Dinah Yang.
Dinah Yang couldn't dodge, so she could only close her eyes and grit her teeth, preparing for the incoming blow.
But she waited for several seconds, but the expected punch never landed.
She opened her eyes nervously and saw that the man's fist had been blocked by a large hand.
And the owner of this sturdy hand was none other than the temporary worker who had just arrived, Stanley Du.
"Sir, please calm down. If you injure Dr. Yang, who will treat your mother?" Stanley Du said in a deep voice.
He had clenched his fingers into a strong grip, firmly holding onto the man's fist, rendering him immobile.
"She's a quack! I don't trust her! She almost killed my mother!" the man retorted with anger in his eyes.
"Give me some time and I can save your mother," Stanley Du said confidently.
Hearing this, Sean Wang and others were all stunned.
Could a mere temporary worker really have the ability to treat the elderly woman?
It’s impossible. He must be bragging!
Even Dinah Yang couldn't save that elderly woman. How could Stanley Du, a temporary worker, have better medical skills than Dinah Yang?
"Okay, I'll give you a chance."
The man said viciously, "But if you can't save my mother, I'll kill you first, and then this woman."
The reason why he was willing to give Stanley Du a chance was because before Dinah Yang injected the ibuprofen, Stanley Du had warned Dinah Yang that ibuprofen had many side effects and his mother might not be able to bear it.
Facts had proved that Stanley Du's warning was not unfounded.
Stanley Du was about to take action to save the elderly woman, but Dinah Yang stopped him.
"Are you sure you can save her?" Dinah Yang whispered.
"Haha, if the elderly woman dies, you won't bear any responsibility; I'll take full responsibility," Stanley Du said confidently.
"Why is he so confident?" Dinah Yang's heart was touched slightly.
Stanley Du had no time to talk to Dinah Yang. He reached out and massaged the elderly woman's abdomen a few times.
"Stop!" the man shouted.
Stanley Du sneered and said, "Heh, your mother is in her sixties. Do you think I have any ill thoughts about her?"
The man's expression faltered.
He had indeed had such thoughts just a moment ago.
But now that he had calmed down and thought about it carefully, he realized he was being paranoid.
Next, Stanley Du put his hand on the elderly woman's abdomen and massaged it a few times.
Unseen emerald-green energy flowed out of the elderly woman's body and penetrated into Stanley Du's hand.
This emerald-green energy was the residual power of the ibuprofen. They had been absorbed by Stanley Du.
Thirteen years ago, Stanley Du's parents had died in a car accident.
Then, Stanley Du met his master, The Bouldering Taoist Priest, who took him as a disciple.
The Bouldering Taoist Priest was the former head of the Medicine God Sect. He would let Stanley Du soak in medicinal baths for four hours every day.
After a long time, Stanley Du's body became a Myriad Medicinal Body.
His Myriad Medicinal Body could absorb the power of various medicines to enhance his own cultivation.
Even the most poisonous poison in the world would be absorbed and neutralized by Stanley Du's Myriad Medicinal Body.
After absorbing the residual effects of ibuprofen from the elderly woman's body, Stanley Du quickly retracted his hand from the elderly woman's abdomen.
Shortly after, the elderly woman's complexion quickly returned to normal.
She stopped crying and her breathing became much easier.
Two minutes later, the elderly woman sat up from the bed and gasped, "Oh, I feel much better. It's just that my head still hurts a bit."
Hearing this, the man cried with joy.
Dinah Yang and others were also relieved.
Next, Stanley Du stretched out two fingers and rubbed the acupuncture point behind the elderly woman's left ear more than a dozen times.
After Stanley Du stopped, the expression on the elderly woman's face was obviously much more relaxed.
"It's very comfortable. My head doesn't hurt anymore."
The elderly woman praised Stanley Du, "Young man, I didn't expect that you have such great medical skills at such a young age. Your medical skills are passed down from your ancestors, right?"
Stanley Du didn't speak, just nodded.
On his waist was a palm-sized snakeskin bag. This was a Mustard Seed Bag with a cubic meter of storage space inside.
There was a darksteel plate inside the bag.
The darksteel plate was the most precious artifact of the Medicine God Sect, the Shennong Token.
Shennong, the ancient Medicine God, was the first owner of Shennong Token and the Mustard Seed Bag.
The Bouldering Taoist Priest and Stanley Du, as well as the previous heads of the Medicine God Sect, were all direct descendants of Shennong.
Before they passed away, each head would store their insights and skills in the Shennong Token.
Some excelled in medicine, some in martial arts, some in appraisal, some in arts, and some in cooking.
All of these skills and knowledge had been perfectly inherited by Stanley Du.
The man who had been worried about his mother's condition praised Stanley Du sincerely, "Young man, your medical skills surpass all of them, yet they let you work as a temporary assistant. They're really short-sighted."
This compliment elevated Stanley Du's status and indirectly criticized Dinah Yang and the others.
Seeing their darkened expressions, Stanley Du quickly said, "Brother, please don't make enemies for me; I beg you."
The middle-aged man was momentarily stunned and then laughed awkwardly.
Then, he handed a business card to Stanley Du and patted his shoulder, saying, "If they mistreat you, give me a call. I, Randall Chen, won't let you down."
After saying that, Randall Chen left the hospital with his mother.
Dinah Yang felt a mixture of bitterness and regret.
She, a top medical student from Tongji Medical University, had been outperformed by a temporary assistant like Stanley Du.
"Come with me, I have something to ask you."
Dinah Yang glanced at Stanley Du, throwing these words coldly, and heading toward the lounge.
Stanley Du followed her.
"Tut! What ancestral medical skill? I think he stumbled upon it like a blind cat finding a dead mouse, just bluffing."
Sean Wang looked at Stanley Du's back and whispered jealously.
After a while, Stanley Du followed Dinah Yang and walked into the lounge.
"Stanley Du, right? How long have you been at our Greenview Hospital?"
Dinah Yang leaned back on the sofa and asked coldly.
"Well, I just came here, less than ten days," Stanley Du standing and said with a smile.
Dinah Yang nodded, took out two thousand yuan in cash from her bag, and handed it to Stanley Du, "This is your salary for this month. You don't need to come back anymore."
"Come on, I just helped you out of a difficult situation, and you won't give me a promotion or a raise, and that's fine. But why are you firing me?"
Stanley Du didn't take the money and asked, rolling his eyes.
Dinah Yang crossed her legs gracefully, with the corners of her delicate mouth slightly raised, and said disdainfully, "Your medical skills are better than mine, why do you want to stay in our small hospital with a monthly salary of only 1,300, and working as an assistant?"
"Haha, I've been waiting for you to ask me this."
Stanley Du suppressed his smile, stared at Dinah Yang's delicate and pretty face, and said seriously, "I stayed at this small hospital for you."
Dinah Yang's heart skipped a beat, but there was no expression of surprise or shyness on her face.
After a moment of silence, she chuckled, "Haha, so you're trying to hit on me. But I will never give you such a chance again. I already have a boyfriend."
"Haha, please stop making up stories. These days, every time you leave work, I've been quietly following you. You don't have a boyfriend."
Stanley Du smiled and said, "Those men who sent you flowers, invited you for dinner, and were all turned down by you, I've beat them down."
"You pervert! You've been stalking me!"
Dinah Yang was both shocked and angry, her voice stern, "If you keep this up, I'll call the police and have you arrested!"
"You are my wife, and I am doing this to protect you. Why should the police arrest me?" Stanley Du folded his hands and said with a smile.
As soon as these words came out, Sean Wang and the others, who were eavesdropping outside the lounge, were utterly shocked, their jaws dropping to the floor!
Dinah Yang was actually Stanley Du's wife?
This was impossible!
Dinah Yang could be considered a wealthy and attractive woman.
Stanley Du was just a newly arrived temporary worker.
If Dinah Yang were to marry Stanley Du, then Dinah Yang would have some serious issues with her judgment and intelligence!
chapter 3 Those who pretend to be poor are smart people
"You psycho! Who is your wife?"
Dinah Yang's angry voice came from the lounge, causing Sean Wang and others who were eavesdropping outside the door to wince, their eardrums hurt slightly.
Next, Dinah Yang in the lounge continued to humiliate Stanley Du in a low voice.
"Is it because no woman wants you, so you are crazy about women?"
"There are so many beauties in the world, why did you fixate on me?"
"If it's because you're poor and can't find a girlfriend, I can give you some money... 10,000 yuan. This money can cover several nights out. Don't be too greedy. I'm actually living paycheck to paycheck and haven't saved much."
After who knows how long, Dinah Yang, with a dry throat, finally stopped talking.
At this point, Stanley Du spoke slowly, "Dinah Yang, your father is Roy Yang, and your grandfather is Jay Yang. Ten years ago, your family still lived in Qutang Town to the south of Ning City. Your grandfather ran a small clinic in the town. Am I right?"
"You actually checked my family's past?"
Dinah Yang's face changed slightly, and she stared at Stanley Du coldly. "What are you trying to do?"
Stanley Du did not answer Dinah Yang's question but continued, "Ten years ago, there was an elderly man and a young boy who became your neighbors. The old man's surname was Chen, and he was a skilled barefoot doctor. He helped cure several difficult illnesses for your grandfather, who greatly admired him and considered him like a brother."
At this point, Stanley Du deliberately paused and looked at Dinah Yang's expression.
Sure enough, her surprise was even more evident.
Stanley Du continued, "That winter, your father fell seriously ill, diagnosed by the hospital as having aortic dissection. This condition could threaten your father's life at any moment, and no doctor in Ning City was willing to perform the surgery. In the end, it was the old man, Chen, in your family's small clinic who performed the surgery and saved your father's life. Your grandfather arranged for you to be engaged to the old man's grandson, the little boy who was with him. Do you remember the little boy's name?"
Dinah Yang was stunned.
Her childhood memories told her that what Stanley Du was saying was all true.
She remembered that at the time, she was not even twelve years old, and the old man's little grandson was slightly younger than her.
That little rascal liked to play with her and even stole kisses from her.
What was the little rascal's name again?
Right, he seemed to be called Stanley Du!
"You... you are that old man's grandson? What's your nickname?" Dinah Yang asked tentatively.
"My nickname is Little Naughty Boy."
Stanley Du smiled, "Your nickname is Big Gal. Isn't that right?"
Dinah Yang didn't say anything, which was taken as confirmation.
The Bouldering Taoist Priest was the Old Man Chen.
To avoid criticism, in front of outsiders, The Bouldering Taoist Priest called Stanley Du his grandson.
Stanley Du added, "Three years ago, I went to Qutang Town to find you, but I didn't expect that your family had already moved. At the time, I thought I would never see you again in this lifetime. However, just ten days ago, near this hospital, I saw your father, Roy Yang. He hasn't changed much in appearance compared to ten years ago, and I recognized him right away."
After a few seconds of silence, Stanley Du continued, "I followed your father and found out that he is the director of this small hospital. So I came here to apply for a job, becoming a temporary worker. I did all of this for you."
The last sentence was rather cheesy.
Dinah Yang's entire body felt goosebumps. She argued, "We were just kids back then, and that engagement wasn't legally binding!"
"Tsk, I don't care whether it's legal or not."
Stanley Du smiled and said nonchalantly, "Back then, your grandfather personally arranged for us to be engaged, and your parents also agreed to the engagement. Now, my grandfather and your grandfather have both passed away. If you break off this engagement, your entire family will be ungrateful. Your grandfathers in heaven won't rest in peace."
"Are you... morally blackmailing me?"
Dinah Yang glared at Stanley Du and pointed at Stanley Du, "Do you want to lay claim to me, huh?"
"I'm asserting my rights."
Stanley Du smirked, “Big Gal, my good wife, I am your husband. Whether you admit it or not."
Dinah Yang's heart was in turmoil, and she couldn't continue the conversation with Stanley Du.
Meanwhile, Sean Wang and others who had been eavesdropping outside quickly dispersed.
"So Stanley Du and Dinah Yang are childhood sweethearts?"
"Hmm, it's a new era of the rule of law now; such arranged marriages are no longer valid!"
"I agree. Their marriage can't go through. Their financial situations are too different."
"Haha, if Stanley Du goes to propose to Yang's family, they'll definitely reject him. Plus, this hospital belongs to Yang's family. They might even kick Stanley Du out of the hospital!"
…
At eight o'clock in the evening, countless homes were lit up.
In the living room of Dinah Yang's house, Stanley Du was undergoing a three-court trial, with Yang's father, mother, and Dinah Yang as the judges.
"Ahem, Stanley, do you have a house? Do you have a car?"
Dinah Yang's mother, Elen Zeng, glanced at Stanley Du from head to toe with a somewhat contemptuous tone.
"Not yet," Stanley Du said calmly.
"Your grandpa's medical skills are very good. Before he passed away, he should have left you a lot of money, right?" Elen Zeng asked again.
"When my old man was alive, he did make quite a bit of money. However, he was quite extravagant. After he died, he only left me a few hundred thousand. In the past two years, I’ve been studying at Ning City University and spent a lot of money. Now I only have 18,000 left in my bank account."
Stanley Du did not tell the truth.
The Bouldering Taoist Priest left him more than 10 billion just in bank deposits.
Apart from these deposits, The Bouldering Taoist Priest also transferred many shares of his companies to Stanley Du.
The Bouldering Taoist Priest had cured many wealthy people with complex ailments.
These deposits and shares were gifts from those wealthy individuals, all of which were now Stanley Du's property.
Stanley Du concealed his assets both to stay low-key and to observe the true character of the Yang family.
"18,000?"
Elen Zeng's tone suddenly increased by several notches. "You have no house, no car, and only 18,000, yet you want to marry my daughter as your wife. Do you expect my daughter to live with you in poverty?"
Roy Yang patted Elen Zeng's hand to signal her to maintain her composure and not get agitated.
"Mother-in-law, please don't be so harsh.”
Stanley Du pretended not to notice the sarcasm in Elen Zeng's words and said with a smile, "Although I don't have a car or a house now, and I don't have much money, my medical skills are passed down from my grandfather. With me overseeing your hospital, it's only a matter of one or two years before your small hospital becomes famous and prosperous in Ning City."
He said this with confidence, and Roy Yang and Elen Zeng also knew that Stanley Du was not bragging.
Roy Yang and Elen Zeng had already heard about Stanley Du's actions in helping Dinah Yang and curing the elderly woman.
The two of them were in a difficult position. They wanted Stanley Du to work for them in the hospital, but they also didn't want their daughter, Dinah Yang, to marry him so inexpensively.
"How about this: your engagement with my daughter remains valid."
After thinking for a long time, Roy Yang said to Stanley Du, "I will give you two years. In these two years, you need to stay and work in my hospital. If you become a renowned doctor in Ning City within these two years, I will hold a wedding for you and Big Gal to officially acknowledge you as my son-in-law."
"Okay, but Dinah Yang and I should get our marriage certificate first."
"No marriage certificate."
"Then how can I trust you?" Stanley Du was getting annoyed. "If I help you expand the hospital and make it successful, but you break your word and don't let Dinah Yang marry me, then I'll be at a loss."
"Hmph, I've always kept my promises. You have nothing now, yet you want to be a real couple with my daughter? Do you think we're all fools?"
Roy Yang raised his eyebrows and said seriously, "This two-year agreement is a test for you. If you don't accept this test, then the engagement between you and Dinah Yang will be null and void."
chapter 4 Provocation from colleagues
"Haha, father-in-law, you are really cunning. I accept your test."
Stanley Du agreed with his father-in-law, turned and asked Dinah Yang, "Honey, what do you think?"
Dinah Yang wanted to refuse, but couldn't bring herself to do so.
After all, Stanley Du and she had a long-standing engagement, and they were also childhood friends.
So, she rolled her eyes and said to Stanley Du, "I'll listen to my father."
"Great! These two years, without your permission, I won't touch you. But you also can't attract unwanted attention or betray me.”
"What do you take me for?"
Dinah Yang yelled at Stanley Du, "I am not a casual woman."
"Okay, okay, I love a chaste lady like you."
With the engagement settled, Stanley Du was no longer treating himself as an outsider.
He grinned and said, “Father-in-law and mother-in-law, can I bring my dirty laundry to your house to wash? The dorms at my school have poor facilities and no washing machine."
Elen Zeng said with a sullen face and gritted her teeth, "Okay."
"The cafeteria food at my school is terrible. Can I have dinner at your place?" Stanley Du was pushing his luck.
"Okay," Elen Zeng muttered through gritted teeth.
"Father-in-law, I don't want to do odd jobs anymore, and the monthly salary of 1,300 is too low. Can you increase it?"
Stanley Du continued to push his luck.
Roy Yang clenched his teeth, his cheeks twitching.
He swallowed his anger and replied, "You will be Dinah Yang's assistant from now on, and you can wear a white coat. As for your salary, the monthly base salary will be 1,500. In addition to your base salary, you'll get a 50 yuan bonus for curing a regular patient and a 200 yuan bonus for handling a difficult case. There's no upper limit."
The bonuses were quite low, and it seemed that his father-in-law and mother-in-law were both money-loving people.
After discussing the main issue with his father-in-law, Stanley Du left happily.
The reason why he wanted to marry Dinah Yang was because he really liked Dinah Yang.
The second reason was that his marriage to Dinah Yang was the last wish of his master The Bouldering Taoist Priest.
The Bouldering Taoist Priest, aside from being a skilled doctor, was also adept in fortune-telling and physiognomy.
He had left a will before his death, stating that Stanley Du and Dinah Yang were destined to be together.
After Stanley Du left, Elen Zeng closed the door, turned to her husband, and scolded, "Are you getting senile? Why did you give him hope? Our daughter is beautiful and well-educated. She should marry a successful and wealthy man. Marrying a poor guy is such a waste."
"This is just a delaying tactic."
Roy Yang sighed and said, "Back then, the engagement between Dinah Yang and Stanley Du was indeed arranged by my father and Old Man Chen. Moreover, Old Man Chen saved my life. If we were to cancel the engagement without a good reason, I wouldn't be able to face them in the afterlife."
After a pause, Roy Yang turned his head and asked Dinah Yang, "How do you feel about that guy?"
"My impression of him is still stuck in childhood, and it's a bit hazy."
Dinah Yang said bluntly, "I neither dislike nor particularly like him; that's how I see him."
Roy Yang nodded, "During this period, you should pay attention to him. See how much he's learned about Old Man Chen's medical skills."
"I was thinking the same thing," Dinah Yang agreed.
The next morning at 8:30 am, Stanley Du and Dinah Yang arrived at the community hospital almost simultaneously.
"I'm warning you, don't go telling everyone I'm your wife," Dinah Yang warned in a low voice.
Stanley Du pretended not to hear.
Not long after, Stanley Du found a white coat and put it on.
"Why is a temporary worker wearing a white coat?"
Seeing Stanley Du put on a white coat, other medical staff were surprised. Sean Wang couldn't wait to jump out and scold Stanley Du.
Stanley Du was too lazy to talk to Sean Wang.
He just looked at Dinah Yang and said nothing.
"Ahem, Stanley Du is no longer a temporary worker. From now on, he will be my assistant."
After saying these words, Dinah Yang left everyone behind and walked to the lounge.
Sean Wang looked at Stanley Du dumbfounded.
Yesterday, Stanley Du was still a temporary worker. He could scold or berate him whenever he wanted.
Today, however, Stanley Du had become Dinah Yang's assistant.
His promotion had happened astonishingly fast!
Could it be that the Yang family had approved the childhood engagement between Stanley Du and Dinah Yang?
Were Yang's parents really wanting to marry Dinah Yang to Stanley Du?
This was impossible! Stanley Du's looks and financial situation were worse than his!
Mr. Yang and his wife were both stingy and money-conscious.
How could they ever let their beautiful daughter marry Stanley Du?
Sean Wang also had his own fantasies about Dinah Yang.
However, due to his poor family background, he didn't dare to actively pursue her.
He worked hard in this small hospital, hoping to have a chance to become the son-in-law of the Yang family!
Even if they asked him to marry into the Yang family, he could accept it!
But he really didn't expect that Stanley Du would take away his position as the Yang family's son-in-law and shatter his dream!
Men these days, it's tough to get by!
Even for a position like being a son-in-law, the most shameless one, there's still competition!
Just when Sean Wang was extremely depressed, Stanley Du patted Sean Wang’s shoulder and said with a smile, "You heard it just now, I'm now Dinah Yang's assistant. It won't be long before I become part of the Yang family. If you still want to stay here, you need to be smart, understand?"
"Pretentious!" Sean Wang gave him a sour look and cursed in a low voice.
"Dare to insult me? Do you no longer want to work here?"
"Even if you become the son-in-law of the Yang family, you're just a mere 'son-in-law' at the end of the day. The owner of this hospital is your future father-in-law, Roy Yang. Hmph, you think you can fire me? You should ask Roy Yang first."
Sean Wang became more and more agitated, continuing to curse, "You're nothing but a useless person who got ahead through connections! My medical skills are better than yours, I earn more, and I have more experience. Yet you have the nerve to show off in front of me?"
Stanley Du was stunned for a moment and was about to respond with a comeback.
At this moment, four men in their twenties or thirties were rushed into the hospital.
These four people had dragons and tigers tattooed on their arms, and their hair was dyed colorful, looking like troublemakers.
"Doctor, my big brother has severe stomach pain, come and check on him!" a young man with bleached hair shouted, carrying a man with a large gold earring on his ear.
Sean Wang quickly assigned the earring-wearing man to an empty bed.
Initially, he wanted to treat this patient himself.
But then he thought it would be better to let Stanley Du handle it and test his capabilities.
"Dr. Du, let's use this patient as a practice case for you," Sean Wang said, gesturing toward Stanley Du.
The other medical staff immediately put down their work and looked at Stanley Du and Sean Wang.
These two guys, they got into a fight so quickly, huh?
"You first examine the patient," Stanley Du said.
Stanley Du knew what Sean Wang was planning.
Ten minutes later, Sean Wang handed a physical examination report to Stanley Du.
"Male patient, Theo Zhou, thirty years old, has severe pain in the upper right abdomen. According to the ultrasound, he has a mass near his gallbladder. I believe this is acute cholecystitis."
Stanley Du glanced at the patient, Theo Zhou, and said, "He doesn't have acute cholecystitis; he has ectopic appendicitis."
Sean Wang was stunned for a moment and sneered, "Are your medical skills taught by a sports teacher? The appendix is located in the lower right abdomen, not the upper right abdomen."
"Don't you understand what 'ectopic' means?" Stanley Du said sarcastically.
"What's going on?"
Dinah Yang was drawn over by their argument.
"Dinah Yang, Theo Zhou has been diagnosed with acute cholecystitis based on the ultrasound, but Stanley Du insists it's ectopic appendicitis. Hahaha, he's even more confident than the ultrasound!"
By saying this, Sean Wang was setting a trap for Stanley Du.
"The accuracy of ultrasound is not 100%. No matter how advanced the medical equipment is, misdiagnosis may occur."
Stanley Du ignored Sean Wang and said directly to Dinah Yang.
Dinah Yang was speechless.
If the ultrasound misdiagnoses, it would tarnish the hospital's reputation.
This guy, Stanley Du, was quite a troublemaker.
Just after he was promoted to assistant, he caused such a mess for the whole hospital.
Theo Zhou and his three buddies were standing by and overheard everything.
Felix Li, the guy with the yellow hair, said to Theo Zhou, "Boss, how can Dr. Du be better than an ultrasound? Don't believe him."
Upon hearing this, Sean Wang was overjoyed.
He believed that after this incident, Stanley Du's reputation had taken a hit.
Theo Zhou didn't believe Stanley Du either.
He held his stomach and endured the pain and said, "Dr. Wang, I trust you, please treat me!"
"You need surgery to remove your gallbladder."
"I need surgery?" Theo Zhou was shocked and asked Sean Wang, "What's the chance you can perform the surgery successfully?"
"Gallbladder removal is a minor procedure. I'm 80% sure I can do it. But Dr. Yang is even more skilled; she has at least a 90% success rate."
"Then I'll let Dr. Yang perform the surgery." Theo Zhou's choice was wise.
Dinah Yang didn’t refuse.
She instructed, "Sean Wang, you will be my assistant. Stanley Du, you're in charge of anesthesia."
Fifteen minutes later, in the operating room.
Stanley Du had already administered general anesthesia to Theo Zhou.
Just when Dinah Yang was about to open Zhou Tie's abdomen, Stanley Du suddenly said, "He really has ectopic appendicitis. Let me perform this surgery."
Theo Zhou was already under anesthesia and couldn't respond.
Even if Stanley Du were to perform the surgery, Theo Zhou wouldn't know.
"Don't be ridiculous!"
"I'm not causing trouble. If it's not appendicitis in an unusual location, I'll resign, and I won't bother you again." Stanley Du said seriously.
Sean Wang was secretly pleased.
He hoped Stanley Du would take over as the surgeon, thinking that Stanley Du was bound to lose.
"Alright, since you're so confident, you can perform the surgery."
Dinah Yang said, "If it turns out to be a misdiagnosis by you, you'll have to leave immediately!"
chapter 5 He is actually more accurate than B-ultrasound!
Stanley Du remained silent and made a 5 cm incision in the upper right abdomen of the patient.
He then cauterized the area to stop the bleeding and gently separated the peritoneum using forceps.
Lastly, Dinah Yang inserted a suction device.
The upper right abdomen is where the gallbladder is located.
Gallbladder inflammation doesn't produce pus.
If the patient had gallbladder inflammation, the suction couldn't draw out any pus.
But if it's ectopic appendicitis, the suction device will draw out the pus from inside the patient.
"Stanley Du, I don’t believe you're better than an ultrasound! If you extract pus, I'll drink it all!" Sean Wang whispered.
"What if you back out?" Stanley Du paused and asked Sean Wang.
"Hmph, if I back out, I'll resign from the hospital immediately!" Sean Wang confidently stated.
However, just as Sean Wang finished speaking, a large amount of yellowish-red pus appeared in the suction tube.
Sean Wang and Dinah Yang were both stunned!
It really was ectopic appendicitis! The ultrasound was misdiagnosed.
Could Stanley Du actually be more accurate than an ultrasound?
Was he just guessing?
After removing the pus, Stanley Du placed the suction device on a sterile cloth to avoid contaminating the surgical table.
He then continued to separate the peritoneum with the forceps gently.
Soon, a swollen, purplish-black appendix appeared in front of the three.
Any doctor could recognize it as an inflamed, pus-filled appendix.
"Sean, you have two choices.”
Stanley Du looked at Sean Wang and said teasingly, “Either drink the pus or resign and leave!"
Sean Wang's face twitched, looking shocked.
He obviously didn't want to drink the pus.
Resigning was also out of the question.
So he chose to stay silent, acting stubborn.
"Alright, Stanley Du, don't be too hard on Sean. Finish the surgery quickly," Dinah Yang intervened.
Listening to his wife's words, Stanley Du swiftly and gently removed the patient's appendix.
Stanley Du also delicately separated the remnants on the gallbladder's surface.
It looked easy but was a challenging task.
The wall of the gallbladder is very thin, and if not careful, it could be punctured.
But Stanley Du was both quick and gentle.
He completed the entire surgery in less than five minutes.
Afterward, Dinah Yang helped Stanley Du remove his gloves.
She whispered, "The ultrasound report didn't indicate ectopic appendicitis. How did you know?"
Stanley Du paused and joked, "It's a secret technique passed down from my grandfather. If you want to learn, have a son and a daughter for me, and I'll teach you."
Dinah Yang playfully rolled her eyes at him.
Two minutes later, the patient, Theo Zhou, was moved to a stretcher and wheeled out of the operating room.
"The surgery was so quick?"
"It wasn't a failure, was it?"
"If anything happens to Brother Theo, we'll tear this small hospital down!"
Theo Zhou's buddies were loudly discussing.
At that moment, Theo Zhou woke up from anesthesia.
Seeing him awake, the yellow-haired boy quickly asked, "Brother Theo, how do you feel?"
"I feel fine," Theo Zhou replied, sitting up.
Feeling a slight pain, he took a sharp breath and looked at his belly.
"The wound's stitched up, so my surgery's done. Dr. Yang, am I okay now?" Theo Zhou said.
Until now, he still thought that the person who performed the surgery was Dinah Yang.
"Rest for a day and come back tomorrow to remove the stitches," Dinah Yang replied.
"Thank you, Dr. Yang. I'll be sure to repay your kindness," Theo Zhou gratefully responded.
"Just settle the medical bill," Dinah Yang said, feeling a bit guilty since Stanley Du had done the work.
Upon hearing about the unpaid bill, Theo Zhou signaled his buddies, who immediately paid the fee with great respect.
After paying, Theo Zhou and his buddies left.
A few nurses quickly gathered around and praised Dr. Dinah Yang for her exceptional medical skills, as she completed a surgery in just a few minutes.
The more they complimented her, the more uncomfortable Dinah Yang felt.
Finally, unable to bear it anymore, she said, "The surgery earlier was actually done by Stanley Du. And the patient actually had an ectopic appendicitis, but was misdiagnosed by the ultrasound as having gallbladder inflammation."
The nurses were stunned and looked at Stanley Du with shock.
They couldn't believe that Stanley Du, who they knew as a temporary worker doing menial tasks, could actually perform surgery.
Furthermore, it was Stanley Du who insisted that the ultrasound had mistakenly diagnosed the patient with gallbladder inflammation instead of ectopic appendicitis.
There had even been a heated debate between Stanley Du and Sean Wang over this.
But the facts spoke for themselves. The ultrasound was wrong, and Stanley Du was right.
This guy's diagnosis was even more accurate than the ultrasound!
He will definitely become prosperous in the future.
They realized they should have a good relationship with him and not offend him.
The next moment, the nurses shifted their focus and complimented Stanley Du.
Sean Wang, watching Stanley Du being surrounded by all the girls, felt a mix of bitterness and jealousy. He murmured under his breath, "What's so great about you? You just got lucky this one time."
Dinah Yang, standing nearby, overheard him.
"Dr. Wang, you lost a bet to Stanley Du. He was generous enough not to force you to drink pus, and yet you're badmouthing him. Have you no shame?" Dinah Yang whispered.
Her words stunned Sean Wang, making him want to flee, but then he heard Stanley Du's stern voice.
"Stop right there!"
"What do you want?" Sean Wang asked nervously.
Stanley Du took the suction device from the operating room, which still contained pus.
"Either you drink this, or you resign!"
Stanley Du said coldly, "You lost the bet. You can't go back on your word."
Sean Wang was helpless. He looked at the Dinah Yang for help.
Dinah Yang was disgusted with Sean Wang's behavior but tried to mediate, "Stanley Du, you're colleagues. Don't go too far."
"Too far?" Stanley Du scoffed, then turned to Sean Wang, "Before the surgery, how did you insult me? Dare to tell everyone?"
Sean Wang stuttered, not daring to admit that he had called Stanley Du an incompetent who only got his position through connections.
He even claimed that his medical skills and experience surpassed Stanley Du's.
But the reality was, that he misdiagnosed the patient, while Stanley Du effortlessly completed the surgery and cured the patient.
If Sean Wang admitted to all he said, he would only further embarrass himself.
"What exactly did Sean Wang say?" Dinah Yang asked Stanley Du when Sean Wang remained silent.
Stanley Du recounted the insults without exaggerating.
After hearing this, everyone felt Sean Wang was way out of line.
Even if he looked down on Stanley Du, he shouldn't have said those things aloud.
It only showcased his lack of emotional intelligence, especially when he couldn't diagnose a patient that Stanley Du easily did.
Dinah Yang grew even more displeased with Sean Wang!
After all, Stanley Du was her fiancé. She could reprimand him, but she wouldn't tolerate others doing so!
"Sean Wang, you should resign," Dinah Yang declared.
"What?!" Sean Wang was shocked. "Dinah Yang, are you firing me?"
"My family owns this hospital. I have the right to fire you."
Sean Wang pleaded, "I know I was wrong. Please give me another chance to make amends. Don't fire me!"
He was genuinely terrified.
With his mediocre medical skills, finding a new good job would be difficult for him.
"After what happened, it's clear you and Stanley Du can't work together. If your skills were better than his, I would've kept you," Dinah Yang said coldly, but reasonably.
Seeing that pleading was useless, Sean Wang had no choice but to go through the resignation procedures in despair.
He really regrets it now.
He really couldn't believe that Stanley Du's medical skills were better than his own.
Even more surprising to him was that his few derogatory comments about Stanley Du could cost him his job.
If he had known this would happen, he would never have provoked Stanley Du.
Seeing that Dinah Yang had dismissed Sean Wang, Stanley Du felt comforted.
It seems this fiancée of mine really stands up for me.
The rest of the day at the hospital was quite relaxed.
The colleagues in the hospital treated Stanley Du with much more respect than before.
At lunchtime, a colleague even bought Stanley Du a fast-food meal.
This was the first time!
After work in the afternoon, Stanley Du hitched a ride with Dinah Yang's car to Ning City University.
Then he packed all his dirty clothes, which he hadn't washed for days, into Dinah Yang's car, asking her to take them home and wash them.
"You're so sloppy; your clothes even smell sour!" Dinah Yang scolded Stanley Du with a look of disgust and quickly drove away.
At the Yang residence, Dinah Yang casually threw Stanley Du's dirty clothes into the washing machine.
Roy Yang and Elen Zeng were sitting on the couch watching TV.
"Sweetheart, whose clothes are these?"
"They're all Stanley Du's dirty clothes. He insisted that I wash them for him!"
"What?!"
Elen Zeng angrily jumped up from the couch, "This poor guy has gone too far! He's treating you like a servant. Who does he think he is?"
She then turned to blame Roy Yang, "This is all your fault, being too kind to that poor boy! Why did you give him two years? You should've denied their engagement from the start!"
Roy Yang tried to calm his wife and then asked Dinah Yang, "How did that young man perform at work today?"
Dinah Yang told the truth about Stanley Du's performance today.
The more Roy Yang and Elen Zeng listened, the more alarmed they became.
Without Stanley Du's insistence and intervention, Dinah Yang and Sean Wang would have misdiagnosed the patient.
Their small family hospital would have gone under if there had been a fatal mistake due to the misdiagnosis.
"Ahem, the young man does have impressive medical skills. He did a great job today. Let's consider you washing his clothes as a reward," said Elen Zeng, sounding more subdued.
Dinah Yang nodded in agreement.
Roy Yang suddenly said, "Daughter, bring Stanley Du over for lunch tomorrow. I'll cook some special dishes to thank him properly."
Dinah Yang hesitated for a moment before nodding in agreement.
"You're inviting him over for dinner? Aren't you giving him too much credit?" Elen Zeng said, not pleased.
"You always think too little."
Roy Yang said with a cunning smile, "The young man probably learned from Old Man Chen. Being good to him only benefits us."

👇👇👇
<Matchless Urban Doctor>
Download #readme now, Continue reading this super hot novel!

Jonathan, once a peerless genius, was labeled a criminal by his family on his tenth birthday, and was abandoned in the wilderness to fend for himself.
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan?
In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.

He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #readme now, Continue reading it!

🥋"Eight years! I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.

He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"
"You can stay at our house until you find a suitable place."
Maya He rushed through her words and left the house, giving Jonathan no chance to speak.
Jonathan wore a puzzled expression, realizing that Maya He thought he was in dire straits and had nowhere to go, so she offered him money and a place to stay.
He chuckled and shook his head, feeling somewhat helpless. Indeed, when he first arrived here, his appearance was not great. It's understandable that others would think the same.
Beside him, Aurora Xiao's beautiful eyes slightly narrowed, but her heart was filled with reluctance.
"This beggar-like guy, he's not really going to stay at our place, is he?"
If others knew that a strange young man was living in her house, it would cause a stir at school. How would others view her?
Thinking of this, she felt a strong aversion and couldn't help but say coldly, "Jonathan Ye, right?"
"This is our family's home. It’s inconvenient for you to stay here. I would feel uncomfortable!"
"You should go rent a place outside!"
Aurora Xiao's voice was cold, and she stood with her arms crossed, displaying the demeanor of a young lady.
She had intended to be more tactful, but seeing that Jonathan Ye did not refuse Maya He's offer and seemed intent on staying, she had to be straightforward.
Her goal was to prevent Jonathan Ye from staying.
It was a joke. Even the young talents at school had never been so close to her. What right did a beggar-like, desolate boy have to live under the same roof and be in her daily company?
Although Jonathan Ye had helped her mother, Maya He, Maya had told her that they had given him ten thousand yuan afterward as a thank you. In her view, that gratitude was already repaid.
But now Jonathan Ye had come to her door in a shabby state, even wearing clothes given by Maya He. After accepting a thousand yuan earlier, he still lingered, intent on staying in their home. Wasn't his thick-skinnedness a bit too much?
She utterly despised such a man without self-respect and spine.
Jonathan Ye's expression didn’t change much. From the moment he saw Aurora Xiao, he had noticed the disdain and contempt in her eyes.
But who was he? Why would he stoop to the level of Aurora Xiao? To him, she was just Maya He's daughter. If not for that relationship, he wouldn't even bother speaking to Aurora Xiao.
Seeing Jonathan Ye's indifferent reaction, Aurora Xiao frowned and said, “You’re young and able-bodied, why rely on others? Why not earn your living with your own hands?”
“If you need it, I can help you find a job through my contacts. It won’t pay much, but the salary should be enough for your basic needs. That should be good enough, right?”
Determined to make him leave her family's villa, she was even prepared to trouble her friends to find Jonathan Ye a job in their companies.
Jonathan Ye just smiled lightly and shook his head. He didn’t even glance at Aurora Xiao, casually picked up a pen from the table, and wrote a note. Then, he took a small, brand-new paper package from his worn shoulder bag, inserting the note inside.
“Tell Aunt He that this is for her when she returns!”
He threw his shabby shoulder bag into the trash and left the villa with a parting remark.
Aurora Xiao looked up to see Jonathan Ye walking away, leaving behind a solitary and melancholic silhouette.
For some reason, a trace of pity arose in her heart. She wanted to call him back, but after hesitating for a moment, she couldn’t bring herself to do it.
“Am I crazy? Why would I want to call such a country bumpkin back home?”
Shaking her head, she went upstairs to get ready. She had plans to go shopping with her friends in the afternoon.
As for the paper package Jonathan Ye left on the chair, she didn’t pay it any mind. What good could come from something taken out of that dirty backpack? She would have thrown it away if it weren’t meant for Maya He.
After leaving the villa, Jonathan Ye directly got into a taxi.
“Where to, young man?” the driver asked warmly.
“To the Chenfeng Group Building!” Jonathan replied casually.
Upon hearing the destination, the driver immediately started the car, curious, “You don’t look like you work at Chenfeng Group?”
Having driven in Lu City for over five years, the driver was familiar with the employees of Chenfeng Group, who were always well-dressed. He had never seen someone like Jonathan Ye, dressed in casual clothes, heading to the company.
Jonathan Ye smiled faintly, “I don’t work there; their president works for me. I’m just visiting the company!”
Hearing this, the driver glanced skeptically at Jonathan Ye and stopped talking, internally scoffing.
The president of Chenfeng Group was one of the most influential figures in Lu City. Usually, he interacted with business elites and high-ranking officials. Ordinary people could only dream of meeting him.
To think that a young Jonathan Ye would claim the president of Chenfeng Group worked for him, suggesting he might be the chairman of the group, was utterly ridiculous.
“Today's youth really talk big without thinking,” the driver thought, shaking his head, losing interest in further conversation.
About ten minutes later, the imposing Chenfeng Group Building came into view, towering above its surroundings, drawing awe from passersby.
After paying the fare, Jonathan Ye headed straight to the reception.
“Good day, sir. How may I assist you?” The receptionist asked with a professional smile.
“Could you call Zachary Wu and tell him I’m waiting here?” Jonathan asked.
The receptionist was taken aback upon hearing this. She couldn’t recall any employee named Zachary Wu.
After a moment, she apologized, “Could you tell me his department and position, sir, so I can look him up?”
“His position?” Jonathan said calmly, “Oh, he’s the president of the group.”
The other receptionists looked over with puzzled expressions.
The receptionist who was speaking to Jonathan finally realized who Zachary Wu was – the president of Chenfeng Group. She looked at Jonathan with displeasure.
Zachary Wu was a leading figure in Lu City’s high society. Many sought to meet him, but he rarely accepted visitors. Those not of a certain stature couldn’t even get a phone call with him. And here was Jonathan, a plainly dressed youth, asking to see Zachary Wu, not just for a visit, but for Wu to come to him.
“Sorry, sir, our president is currently in a crucial meeting and is not receiving visitors. He doesn’t have any meetings scheduled for today, so I don’t think you will be able to see him,” the receptionist replied, albeit professionally.
“You don’t need to worry about that. Just tell him my name, and he will come down to see me. I’m Jonathan Ye,” he said, maintaining his composure.
The receptionist hesitated, but fearing Jonathan might indeed be an important guest of Wu’s, she agreed to call.
She was about to contact Wu’s secretary when a shapely young woman in a professional suit approached.
👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!

🔥🔥🔥นิยายจบ💯💯💯ผมทำตามคำสั่งเสียของแม่ แสร้งทำตัวเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านผู้หญิงที่ไร้ประโยชน์ เวลาถูกกำหนดไว้ที่สามปี ตอนนี้ เวลาสามปีได้สิ้นสุดลงแล้ว...👀👀👀 ชื่อหนังสือ👉"สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา"👈ดาวน์โหลดเดี๋ยวนี้ #ReadMe อ่านฉบับเต็มของหนังสือเล่มนี้!✅http://www.wereadweb.com/index/landpage/index.html?id=115

"Bos, mantan istri Anda yang telah bercerai tiga tahun yang lalu tiba di bandara bersama sepasang anak kembar berusia empat tahun." "Segera tutup bandara."
········································································
Bab 1 Cerai
"Diego Navarro, selama tiga tahun aku telah menjadi pasanganmu dalam pernikahan ini, namun tidak sekali pun kamu menyentuhku. Keinginanmu kini akan aku kabulkan. Aku merelakan pernikahan ini, dan setelah malam ini, kamu bebas mencari apa yang kamu inginkan! Pertimbangkanlah saat ini sebagai pengganti dari segala perasaan yang telah lama kusimpan selama bertahun-tahun..."

Setelah itu, Amelia Gray mencium pria di depannya dengan gila dan putus asa.

Dia tahu caranya menjijikkan.

Seringkali, cinta telah membelengguku dengan pedih yang tak terperi. Yang kuharapkan sekarang hanyalah kehangatanmu, agar hatiku dapat sedikit terhibur.

"Amelia, beraninya kamu!!!" Ujar Diego menggertakkan giginya. Wajahnya yang memesona dipenuhi oleh gelombang kemarahan, keinginan untuk mendorong wanita ini muncul namun kegelisahan dalam dirinya merayap, hampir menguasai nalarnya.

Beraninya wanita ini menjebaknya!

"Aku tidak takut apapun …"

Air mata Amelia mengalir deras, ciuman mereka semakin bergelora. Amelia yang tak berpengalaman meronta di dalam dekapan pria itu.

Dia hanya ingin memiliki Diego sepenuhnya! Namun, kemarahan Diego tidak terkendali. Tidak ada daya, situasi saat ini telah lepas kendali darinya. Setelah beberapa saat, reaksi naluriah tubuhnya muncul. Suhu tubuhnya meningkat dan akal sehatnya terhanyut.

Keesokan harinya, saat fajar tiba, Amelia bangun.

Dia beranjak dari tempat tidur dan mengenakan pakaian, lalu mengeluarkan surat cerai yang telah dia siapkan sejak lama dari laci dan meletakkannya di meja sebelah tempat tidur sambil menatap pria yang tidur di ranjang …

"Diego, kamu bebas. Mulai sekarang, kita tidak memiliki hubungan apa pun!" Gumam Amelia memalingkan wajahnya dan pergi.

Hati Amelia sedih dan pilu saat meninggalkan rumah Keluarga Navarro.

Dia mencintai Diego selama tujuh tahun!

Dari kecil hingga kuliah selalu terobsesi padanya.

Keinginan terbesar Amelia adalah menikah dengannya!

Namun, Diego tidak menyukainya …

Singkatnya, pada hari pernikahan mereka! Saat itu, Tuan Besar Bennett sakit parah dan perlu mengadakan pesta menyambut kebahagiaan. Kebetulan tanggal kelahirannya cocok dan dipilih.

Ayah dan ibu tiri Amelia menganggap harta seperti nyawa mereka. Tanpa pikir panjang, mereka langsung mengirim Amelia ke sini.

Saat itu, Amelia sangat bahagia menantikan malam pertama.

Namun, setelah Diego muncul,"Amelia, seharusnya kamu tahu orang yang ingin kunikahi adalah Scarlett Hayes, bukan kamu! Hanya dia yang berhak menjadi istriku. Kamu tidak pantas!"Ujar dia jijik.

Amelia sadar bahwa Diego tidak punya kewajiban untuk menyukai atau mencintai dirinya. Tetapi Amelia naif. Dia berharap suatu hari nanti bisa menghangatkan hati orang ini.

Selama tiga tahun pernikahan terakhir, dia mendedikasikan dirinya untuk menjadi istri yang baik. Setiap malam memasakkan makanan untuknya agar saat dia kembali bisa menikmati makanan panas. Tidak peduli seberapa larut, dia akan menunggu Diego pulang baru merasa tenang. Ketika Diego mabuk di sebuah jamuan pesta. Dia akan merawatnya dan tidak pernah melakukan apa pun.

Amelia akan menjadi orang yang paling mengkhawatirkan Diego jika sakit atau cedera.

Setiap musim dingin, Amelia menyalakan pemanas dan menyiapkan air panas untuknya, bangun pagi untuk membantunya memanaskan pakaian dan berharap Diego tidak kedinginan ……

Namun, Diego tetap tidak mencintainya.

Sampai kemarin, akhirnya Amelia mengerti. Pada hari ulang tahunnya, Diego menemani Scarlett di rumah sakit.

Semua ini hanyalah angan-angannya!

Bahkan jika Amelia menghabiskan seumur hidupnya tetap tidak bisa menghangatkan hati pria itu.

Dia milik wanita lain!

Amelia menyerah!

……

Ketika Diego bangun, sudah pukul 10 pagi.

Setelah bangun dari tidurnya, yang pertama kali muncul dalam benaknya adalah keinginan untuk mencekik Amelia hingga tewas! Diego, sang CEO VortexTech Global yang memiliki reputasi tak terkoyak-koyak. Terkenal dengan kepiawaiannya dan ketidakterkalahkannya di dunia bisnis. Tidak seorang pun pernah mampu menjebaknya atau melukainya. Namun, tak disangka, kali ini ia telah terperangkap oleh pesona wanita itu! Rasa marah membakar pandangannya saat merenung sekeliling ruangan, tetapi tak ada sosok wanita itu terlihat. Di sudut matanya, sebuah dokumen menarik perhatiannya di meja sebelah tempat tidur.

"Apa ini?"Ujar Diego mengernyitkan kening sambil melihatnya.

"Surat Cerai" terpampang jelas di depan matanya.

Diego memicingkan matanya dan ekspresinya tiba-tiba menjadi murung.

Pertama, menggunakan cara kotor untuk berhubungan seks dengannya dan sekarang mengusulkan perceraian ... sungguh picik!

Diego tidak percaya Amelia akan menceraikannya.

Diego tiba-tiba berdiri, memakai pakaiannya dan turun dengan aura ganas, "Apakah kamu melihat Amelia?"Tanya dia pada Kepala Pelayan.

Paman Leo tercengang, "Tuan muda, Nyonya Muda pergi sebelum fajar sambil membawa koper." Jawab dia.

Diego kaget …

……

Enam tahun kemudian.

Di Kota Eledoria, Hallym VR Research.

Amelia yang keluar dari ruang penelitian mendengar asistennya Linda, "Dokter, Profesor Adrian mencarimu. Dia sedang menunggumu di kantornya." Ujar dia.

Amelia yang baru bergadang semalam masih mengantuk. Dia kembali sadar dan energik saat mendengar ucapan ini.

"Apakah dia mengatakan sesuatu? Jangan bilang hasil penelitian dan pengembangan dihancurkan oleh dua bocil nakal?"

"Sepertinya iya." Jawab Linda menunjukkan simpati.

Atasan Linda, Amelia sangat perfeksionis dan memiliki kemampuan hebat di usia muda. Dia menjadi murid kebanggaan Adrian di bidang medis dan tidak pernah dimarahi.

Hanya saja setiap kali harus dimarahi karena kedua putranya!

"Kali ini kamu tidak keluar dari ruang penelitian selama tiga hari berturut-turut. Lucas dan Louis mengkhawatirkanmu. Mereka setiap hari membuat onar di kantor Profesor Adrian ... aku lihat rambut Profesor Adrian beruban lagi."Hibur Linda tanpa sadar.

Amelia yang mendengar ini merasa pusing dan lucu.

Enam tahun yang lalu, Amelia pergi ke luar negeri setelah meninggalkan rumah Keluarga Navarro! Awalnya dia berencana untuk belajar, tetapi tak disangka malah hamil. Saat itu, dia ragu apakah akan menggugurkan bayi ini atau tidak. Tetapi ketika tiba di rumah sakit, dia takut dan tidak tega. Hingga akhirnya memilih untuk melahirkan anak ini!

Amelia melahirkan tiga anak, dua laki-laki dan satu perempuan! Selama persalinan, anak perempuannya meninggal karena kekurangan oksigen dan menyisakan dua putranya yang bernama Lucas dan Louis.

Amelia merasa bahagia mengingat kedua anaknya memiliki kecerdasan yang luar biasa. Akan tetapi, dia tiba-tiba lesu mengingat dirinya harus dimarahi karena mereka berdua …

Amelia bergegas pergi ke kantor Adrian.

Begitu masuk, dia melihat dua bocil nakal sedang duduk di sofa kantor sambil menggoyangkan kaki kecil mereka.

Ketika mereka melihat Amelia masuk, mata mereka berbinar, "Mommy, akhirnya kamu keluar! Kupikir kamu berencana tinggal di ruang penelitian untuk waktu yang lama!" Ujar mereka berdua segera turun dari sofa dan berlari ke arah Amelia.

Setelah itu,"Mommy lelah tidak? Cepat duduk, sini aku bantu pijat …"Ujar mereka menarik Amelia duduk di sofa.

Amelia tiba-tiba merasa dirinya pantas dimarahi setelah melihat perhatian kedua putranya!

Adrian duduk di belakang meja, "Sekarang baru nurut? Kenapa kalian tidak terlihat seperti ini ketika meretas komputerku?" Ujar dia sangat marah hingga membelalakkan mata.

"Ini salah Kakek Guru! Selalu meminta Mommy lembur. Lihat, dia hampir malnutrisi!" Ujar Lucas.

"Ya Mommy, hanyalah manusia biasa. Kenapa selalu memintanya lembur sepanjang hari?" Tanya Louis sambil menepuk bahu Amelia.

"Hanya kalian berdua yang terus melindunginya! Siapa yang tidak seperti ini di penelitian ini?" Ujar Adrian kesal.

"Bagaimana perkembangan penelitian kali ini?" Tanya Adrian menggelengkan kepala sambil memandang Amelia.

"Berjalan lancar. Data akan dikirim ke komputermu."Jawab Amelia tersenyum.

Apakah komputer telah diperbaiki?"Tanya balik dia.

"Sudah satu jam dan belum bisa diperbaiki." Ujar Adrian cemas sambil mengacak rambutnya.

"Sana perbaiki komputer Kakek Guru ke semula. Jangan main-main. Bagaimana jika data penting benar-benar hilang?" Pinta Amelia sambil menepuk tangan kecil Louis.

Louis yang mendengar ucapan ibunya, "Tidak mungkin, aku selalu memiliki cadangan dan menambah banyak perlindungan. Bagaimana mungkin hilang!" Jawab dia manja.

Meski begitu, dia tetap pergi ke sisi Adrian dan mulai memperbaiki komputer.

Jari kecilnya mengetuk serangkaian kode ……

Setelah beberapa menit, layar komputer berkilau dan segera kembali ke keadaan aslinya.

Adrian terheran melihat ini. IQ anak muridnya sungguh luar biasa!

Di usia yang sangat muda, Lucas telah menguasai keterampilan penyembuhan dan dapat mengidentifikasi ribuan obat herbal. Dia telah menunjukkan bakat unik di bidang kedokteran dan sangat tertarik pada investasi.

Sementara, Louis sangat tertarik pada pemrograman dan sekarang menjadi hacker kecil. Dia sangat sensitif pada angka dan memiliki bakat besar untuk investasi!

Selain itu, kedua anak ini sangat tampan dan memiliki kepribadian tenang dan lincah

Setiap kali mereka mengacau, Adrian hanya bisa memarahi Amelia!

"Maaf, guru, anakku telah menyusahkanmu. Jadi tolong jangan tersinggung." Ujar Amelia tampak merasakan sesuatu dan segera meminta maaf.

Dan jangan memarahiku juga!

Tidak mungkin selalu aku yang disalahkan!!!

"Jangan khawatir, kali ini aku tidak akan menghukummu. Tapi aku punya tugas untukmu! Aku berencana kembali ke Kota Eledoria untuk mendirikan lembaga penelitian yang fokus pada pengobatan tradisional! Tapi, ada banyak pekerjaan yang harus ku selesaikan dan aku tidak bisa pergi. Jadi, kuputuskan untuk mengirimmu pulang!"Ujar Adrian tidak bisa menahan tawa melihat ekspresinya.

Amelia tidak mengharapkan hal ini. Ia terkejut dan ragu.

Kembali ke Kota Eledoria?

Setelah meninggalkan tempat itu enam tahun yang lalu, dia tidak pernah berpikir untuk kembali!

Lagipula, dia tidak punya rumah dan tidak ada yang peduli!

Selain itu, dia sudah nyaman dengan tempat ini.

"Guru, aku …"Ujar Amelia ingin menolak.

"Amelia, aku mengerti bahwa kamu enggan untuk kembali. Tetapi, aku berharap kamu akan mempertimbangkannya dengan sungguh-sungguh. Selama beberapa tahun terakhir, kita bersama-sama mempelajari ilmu kedokteran. Aku yakin kamu memiliki pemahaman yang mendalam tentang obat-obatan herbal! Meskipun di luar negeri pilihan terbatas, tapi di Kota Eledoria ... situasinya berbeda. Ada beragam obat herbal yang bisa kamu eksplorasi. Yang lebih penting, komunitas medis dan para ahli di sana sangat luas. Mereka memahami keterampilan medis tradisional yang langka. Tidakkah hal ini menarik bagimu? Inilah sebabnya aku menyarankanmu untuk kembali! Dengan kemampuanmu saat ini, pasti akan kamu sukses. Selain itu, kamu juga telah mengalami perkembangan besar. Sekalipun dihadapkan pada tantangan besar atau di depan orang-orang berpengaruh, aku yakin kamu mampu menghadapinya dengan percaya diri, bukan?" Celah Adrian.

Amelia terdiam mendengar ucapan ini.

Benar sekali!

Dia telah banyak berubah. Bisa mengatasi kesulitan dengan baik dan tidak lagi takut pada apapun.

Apalagi enam tahun telah berlalu dan pria itu mungkin sudah menikah dengan wanita idamannya.

Apa yang perlu ditakuti?

"Guru, aku ikuti saranmu. Aku akan pulang." Angguk Amelia menghela napas.

"Bagus kalau kamu mengerti! Jangan khawatir, aku akan meminta Linda mengikutimu untuk kepulanganmu kali ini dan aku juga akan mengirim tim profesional untuk membantumu."Ujar Adrian senang.

"Oke, terima kasih, guru."

Amelia mengangguk.

Selama percakapan mereka, Lucas dan Louis menatap satu sama lain. Mereka bisa melihat kegembiraan di mata satu sama lain.

Mommy akhirnya pulang!

Mereka ingin kembali sejak lama!

Belum lagi Daddy mereka ada di Kota Eledoria. Mereka ingin bertemu dengannya!

Tentu saja, saat bertemu dengannya ingin memberi dia pelajaran.

Siapa suruh meninggalkan istri dan anak-anaknya!!!

……

Dua hari kemudian.

Di bandara internasional Medoria.

Amelia dan kedua putranya kembali ke tempat yang telah dia tinggalkan selama enam tahun.

Begitu turun dari pesawat, Louis menyilangkan kakinya dan menarik rok Amelia, "Mommy, aku kebelet pipis. Aku ingin ke kamar mandi." Ujar dia.

"Oke, aku akan membawamu ke sana ……"Jawab Amelia dan Lucas terkikik.

Saat berbicara, Amelia mengusap kepala Louis.

"Mommy, jangan tempuk lagi. Aku hampir pipis di celana!"Ujar Louis.

Amelia tidak bisa menahan tawa dan buru-buru mengatarnya ke toilet.

Sesampai di kamar mandi, Lucas mengikuti adiknya masuk ke dalam. Sementara, Amelia mengawasi bagasi sambil mengirim pesan kepada guru untuk menyampaikan bahwa mereka tiba dengan selamat.

Saat ini, suara familiar tiba-tiba terdengar.

"Sampah! Kalian ada begitu banyak orang mengawasi anak kecil saja tidak bisa. Apa gunanya kalian?"

Nada pembicara itu terdengar marah, tetapi juga memiliki rasa dingin dan kedalaman yang unik yang sangat enak didengar.

Amelia hanya bisa membeku saat menekan tombol di ponsel.

Setelah enam tahun, tidak ada rasa keanehan sama sekali ketika mendengar kembali nada ini dan masih ada rasa keakraban di tulang.

Amelia mengangkat kepalanya dan sekilas melihat sosok tinggi pria itu.

Pria itu berdiri tidak jauh dari sana, tubuhnya ramping berbalut jas hitam, kakinya yang panjang tampak ramping dengan temperamen yang bermartabat yang sangat mencolok di tengah keramaian.

Dari sudut Amelia bisa melihat wajahnya yang sempurna.

Tubuhnya seperti mahakarya yang diukir dengan hati-hati oleh langit, tanpa cacat apapun sehingga matahari dan bulan kehilangan keindahannya.

Diego Navarro!

Hati Amelia tiba-tiba berdegup kencang! Dia tidak pernah menyangka akan bertemu pria ini pada hari pertama kembali ke Kota Eledoria. Emosi yang telah ditutup dalam debu selama bertahun-tahun tiba-tiba berfluktuasi, tetapi segera kembali ke keheningan.

Mata Amelia memucat dan dingin.

Akhirnya dia bisa melakukannya tanpa mengubah ekspresi

Saat ini, dua bocil yang pergi ke kamar mandi akhirnya keluar dan berkata kepada Amelia, "Mommy, kita sudah selesai!"

Amelia tiba-tiba kembali sadar dan jantungnya hampir berhenti karena kaget.

Sebuah pemikiran muncul di benaknya, yaitu: Cepatlah, jangan biarkan Lucas dan Louis bertemu dengan pria itu.

Kedua wajah ini sangat mirip dengannya!

Dia tidak ingin memiliki hubungan apa pun dengan pria itu!

"Sudah selesai? Mari kita pergi, jangan biarkan mommy angkat menunggu terlalu lama."Ujar Amelia gugup.

Tanpa menunggu kedua anaknya menjawab, Amelia buru-buru menyeret barang bawaan mereka dan pergi.

Diego yang setengah jalan sambil menelepon tiba-tiba mendengar suara yang akrab dan menoleh ke belakang. Dari sudut matanya, dia bisa menangkap sosok indah yang tampak mirip sebelumnya.

Amelia Gray——！！！

Apakah itu dia?

Apakah dia telah kembali???

Diego segera mengejarnya. Namun, sosok itu membaur ke dalam kerumunan dan menghilang.

Diego memicingkan matanya dan kemarahan di wajahnya semakin jelas.

Wanita itu pergi begitu saja meninggalkan anaknya, bagaimana mungkin dia kembali!

Dalam perjalanan keluar dari bandara, Amelia gelisah dan terkadang menoleh untuk mengkonfirmasi apakah orang itu mengikuti.

Untungnya, mereka tidak melihat pria itu sampai keluar dari gerbang bandara. Baru saat itulah Amelia menghela napas lega.

Kedua bocil itu digandeng oleh Amelia. Mereka merasa aneh melihat ibunya terus menoleh sepanjang jalan.

Namun mereka tahu ini bukan waktu yang tepat untuk bertanya. Karena itu, mereka keluar dengan patuh.

"Amelia! Lucas, Louis!" Terdengar suara perempuan dari kejauhan.

Begitu mereka bertiga mengangkat kepala, mereka melihat seorang wanita berpakaian bagus berdiri di seberang jalan sedang melambaikan tangan dan tersenyum ke arah mereka.

Akhirnya kecemasan Amelia perlahan hilang, "Grace, lama tidak bertemu!"Ujar dia tersenyum.

Grace adalah sahabat Amelia di kuliah dan sekarang menjadi dokter di rumah sakitnya sendiri.

Grace segera menghampiri mereka bertiga dan memeluknya, "Akhirnya kalian sampai! Aku merindukan kalian!" Ujar dia ramah.

"Aku juga."Balas Amelia tersenyum.

Mereka sering berhubungan selama bertahun-tahun terakhir. Tetapi sebagian besar waktu dalam kontak online dan jarang memiliki kesempatan untuk bertemu.

Grace memeluknya dengan penuh semangat, lalu berjongkok memeluk kedua bocil itu satu per satu,"Sayang, rindu mommy angkat tidak?"Tanya Grace.

"Tentu saja rindu! Bahkan bermimpi bertemu dengan mommy angkat! mommy angkat tetap cantik seperti dulu!"Ujar Lucas dan Louis tersenyum manis.

"Manis sekali ucapan kalian!"

Mata Grace melengkung saat dipuji oleh kedua anak itu.

Amelia yang masih merasakan krisis menatap gerbang bandara, "Ayo pulang. Kalau ada hal lain nanti kita bahas setelah pulang."Desak dia.

Grace mencium wajah kedua bocil itu, lalu berdiri membantu Amelia menaruh barang bawaan mereka.

Pada saat yang sama, sosok ramping Diego muncul di gerbang bandara.

"Batalkan semua agenda luar negeri." Perintah pria itu kepada asisten di sampingnya, David Roger.

"Tuan, kami telah mengirim orang untuk memperluas pencarian untuk menemukan nona muda. Dia masih sangat muda seharusnya tidak pergi jauh. Jangan terlalu khawatir."Ujar David.

Nona muda selalu menjadi anak kesayangan Tuan. Dibandingkan dengan mencari nona muda, pekerjaan di luar negeri itu tidak ada artinya.

Tatapan Diego sayu. Dia berjalan menuju Maybach di pinggir jalan tanpa mengucapkan sepatah kata pun.

Tak lama, mobil itu melesat pergi.

……

Satu jam kemudian, mobil Grace muncul di daerah vila ‘Starlit Haven Mansion' di pusat kota.

Amelia meminta Grace mencari tempat ini beberapa hari yang lalu.

Keempatnya keluar dari mobil, sementara Grace membawa bagasi mereka ke rumah baru mereka.

"Aku suka, lingkungannya bagus."

Amelia sangat puas, "Aku tidak menyangka kinerjamu sangat efisien."Ujar dia menatap sahabatnya.

Grace mengernyitkan keningnya, "Rumahku ada di sebelah. Seluruh keluarga pemilik rumah ini pindah ke Alowe dan rumah ini harus disewa. Kebetulan aku menemukannya, kelak kita bisa saling berkunjung setiap hari."

Amelia tersenyum sambil mengangguk.

Bereskan barangmu dan kebetulan sudah waktu makan malam.

Grace membawa mereka bertiga keluar untuk makan malam.

Sepanjang jalan menuju tempat parkir restoran, tiba-tiba ada seorang gadis kecil berlari keluar dari kegelapan.

Grace segera menginjak rem. Dia terkejut sambil menatap gadis kecil yang jatuh ke tanah.

Amelia juga ketakutan. Dia menoleh untuk memastikan kedua anaknya yang duduk di kursi belakang baik-baik saja. Setelah itu, membuka pintu dan keluar dari mobil.

Gadis kecil itu berusia sekitar empat atau lima tahun. Dia terduduk di tanah dengan ekspresi kaget.

Hati Amelia melembut. Dia melangkah maju dan dengan hati-hati berjongkok di samping gadis kecil itu, "Nak apakah kamu terluka?"Tanya dia lembut.

Gadis kecil itu berkulit putih, matanya indah, hidungnya mancung dan terlihat sangat lembut. Dia mengenakan gaun putri merah muda dengan dua kepang sambil memegang boneka mahal di pelukannya. Tidak tahu putri dari keluarga kaya mana.

Gadis kecil itu perlahan sadar setelah mendengar suara Amelia. Ia menggelengkan kepalanya dengan malu disertai sedikit kewaspadaan di matanya.

Hati Amelia semakin melembut. Dia melihat sekeliling dengan hati-hati dan baru merasa lega setelah memastikan gadis itu tidak terluka, lalu mengulurkan tangan untuk membantunya berdiri. Begitu dia mengulurkan tangannya, dia melihat gadis kecil itu mundur seolah ketakutan, matanya yang besar penuh ketakutan.

Amelia berhenti dan tangannya menggantung di udara. Dia tersenyum pada gadis kecil itu, "Jangan takut, aku hanya ingin membantumu."Ujar dia.

"Di mana orang tuamu? Kenapa kamu sendirian?" Tanya Amelia melihat sekeliling.

Gadis kecil memeluk boneka di lengannya dan tidak berbicara. Ia hanya menggelengkan kepalanya.

Amelia hanya bisa mengerutkan kening. Dia tidak tahu bagaimana berkomunikasi dengannya.

Grace dan kedua anak itu juga turun dari mobil.

Lucas dan Louis saling memandang. Mereka bingung melihat gadis ini tidak berbicara.

Adik ini sangat lucu, tetapi tidak kunjung berbicara, atau jangan-jangan dia bisu?

Amelia juga merenung di dalam hatinya, mencoba menebak apakah gadis ini bisu.

Amelia, yang mempertimbangkan kemungkinan ini, merasa simpati, "Berikan tanganmu pada bibi, ok?" Ujar dia lembut.

Setelah itu, dia mengulurkan tangannya.

Gadis itu merasa malu, ekspresinya menjadi lembut ketika mendengar suara Amelia.

Amelia tidak terburu-buru, ia sabar menunggu gadis tersebut, berharap gadis itu akan perlahan menerima kehadirannya.

Setelah ragu cukup lama, akhirnya gadis itu mengulurkan tangannya pada Amelia.

Dengan cepat, Amelia menggenggam tangannya. Ia tersenyum sambil mendekap gadis itu, lalu memeriksanya.

Dengan gerakan ini, jarak di antara mereka semakin dekat.

Tubuh gadis kecil itu lembut dan tercium aroma susu.

Hati Amelia melembut, teringat putrinya yang meninggal muda. Jika masih hidup, pasti sudah sebesar ini!

Mata Amelia mencerminkan sedikit kesedihan dan penyesalan.

Gadis kecil itu tampak merasakan emosi Amelia. Dia tidak bergerak, tetapi matanya besar tertuju pada wajah Amelia.

Meski tahu tidak seharusnya mendekati orang asing, tetapi bibi ini sungguh cantik ……

Dan entah kenapa memberinya perasaan ingin dekat.

Grace yang melihat adegan ini hanya bisa kagum, "Gadis kecil ini sangat cantik dan penampilannya tidak kalah dengan dua anak Amelia!" Desah dia.

Setelah Amelia selesai memeriksanya,"Kupikir dia mungkin terpisah dari keluarganya. Ayo bawa dia ke kantor polisi dan lihat apakah kita bisa menghubungi keluarganya."Angguk dia.

Begitu Amelia mengatakan itu, gadis kecil di sebelahnya tiba-tiba menariknya.

Amelia menatapnya dengan bingung.

Dia melihat gadis kecil itu menggelengkan kepalanya, matanya berair seolah sangat cemas dan akan menangis detik berikutnya.

Terlihat jelas, gadis kecil itu sangat menolak tawarannya.

Hati Amelia pilu melihat penampilan menyedihkan gadis kecil itu.

Tetapi tidak ada cara lain. Gadis itu sangat kecil, jika tidak mengantarnya ke kantor polisi, dia mungkin akan dituduh melakukan penculikan.

Amelia pusing.

"Tidak apa-apa jika tidak mau pergi ke kantor polisi."

Apakah kamu memiliki nomor telepon orang tuamu? Aku akan meminta mereka menjemputmu."Ujar Amelia berlutut sambil bernegosiasi dengan gadis kecil itu.

Gadis kecil itu berhenti menggelengkan kepalanya dan tatapan matanya perlahan sayu.

Setelah menunggu beberapa waktu, Amelia mengira dia tidak tahu. Saat hendak mengantarnya ke kantor polisi, gadis kecil itu mulai bergerak.

Amelia melihatnya mengambil pena dan catatan kecil dari sakunya. Dia menulis serangkaian angka diikuti tulisan Daddy dan menyerahkan catatan itu kepadanya.

Amelia mengambil catatan itu. Dia menelepon nomor ayah gadis kecil itu.

"Ternyata bisu beneran." Gumam Lucas dan Louis.

"Jangan katakan itu pada adik ini." Ujar Amelia menatap kedua anaknya.

Kedua lelaki kecil itu segera berdiri tegak dan tersenyum pada gadis kecil itu dengan perasaan bersalah.

Gadis kecil itu memandangi mereka dan tanpa sadar mencondongkan tubuh lebih dekat ke Amelia. Sementara, tangan kecilnya mencengkeram ujung rok Amelia.

Amelia tidak memperhatikan tindakan itu. Dia memeriksa nomornya dan menekan tombol panggil ……

Vila Keluarga Navarro.

"Apakah Yuri sudah kembali?" Tanya Diego berjalan masuk ke gerbang vila dengan wajah serius.

"Belum. Aku belum melihat Nona." Jawab Kepala Pelayan cemas.

Setelah itu, dia merasakan tekanan dari tubuh tuan mudanya. Bibirnya yang tipis membentuk lengkungan dingin dan bagian tengah alisnya mengernyit kencang.

Kami udah mencari semua tempat yang seharusnya dicari.

Ke mana lagi gadis kecil itu bisa pergi?

Mungkinkah terjadi sesuatu?

Diego yang memikirkan ini memancarkan aura kejam di antara alisnya seolah ingin menghancurkan segala sesuatu di dunia.

Saat ini, seorang wanita dengan riasan cantik bergegas masuk, "Diego, kudengar Yuri hilang? Benarkah? Apakah sudah ditemukan?"Tanya dia cemas.

Wanita itu adalah Scarlett!

Wanita yang sangat ingin dinikahi Diego dulu!

Tetapi begitu melihatnya saat ini, wajah Diego tidak berekspresi, "Belum ditemukan! Kebetulan kamu datang kemari ada yang ingin kutanyakan padamu. Apa yang kamu katakan pada Yuri sore tadi? Mengapa dia tiba-tiba kabur dari rumah?" Tanya dia.

Scarlett tercengang dengan pertanyaan Diego. Kemudian menatapnya, "Diego, apa maksudmu? Apakah kamu mencurigaiku telah melakukan sesuatu pada Yuri?" Tanya balik dia.

"Aku tidak melakukan apa pun! Orang lain tidak tahu, tapi apakah kamu tidak kamu tahu? Selama bertahun-tahun, aku memperlakukan Yuri seperti anakku. Tidak peduli seberapa acuh Yuri padaku, aku selalu memperlakukan dia dengan baik. Aku bahkan tidak tega berkata kasar. Bagaimana mungkin aku melakukan sesuatu yang membuatnya kabur dari rumah?"Jelas dia terlihat sedih.

Ketika mengatakan ini, ekspresi Yuri sedikit sedih, matanya memerah dan terlihat sangat tidak bersalah.

Tetapi di hati yang tidak bisa dilihat orang lain. Dia berharap si bisu itu tidak pernah kembali!

Yuri memang mengatakan sesuatu kepada si bisu tadi sore. Bahkan mengatakan padanya bahwa ketika dia menikah dengan Diego, dia akan melahirkan adik yang lebih lucu darinya. Pada saat itu, Diego tidak akan lagi menyukainya!

Karena anak haram ini bisu. Scarlett tidak khawatir dia akan mengadu kepada Diego. Hanya saja dia tidak menyangka Yuri akan kabur dari rumah!

Bagus!

Lebih baik mati di luar!

Diego menatapnya selama beberapa detik. Sementara, Scarlett diam-diam mencubit telapak tangannya karena takut kebohongannya terungkap.

"Lebih baik seperti yang kamu katakan."

Setelah beberapa saat, Diego menarik tatapannya. Dia melirik ke arah David yang berada di samping, "Apakah ada kabar dari polisi?"

"Belum." Jawab David pelan.

"Mungkinkah seseorang menculik Yuri?"Tanya dia hati-hati sambil melihat Diego.

Nona muda adalah harta karun kesayangan tuannya dan memiliki posisi yang terhormat di Keluarga Navarro. Beberapa tahu belakangan, dia diincar oleh banyak orang. Bahkan hampir diculik! Sekarang mereka tidak bisa menemukan Yuri dan bahkan tidak ada kabar dari polisi yang membuat David harus berpikir tentang penculikan.

"Kirim lebih banyak orang dan perluas pencarian. Kalian harus menemukannya hari ini!"Ujar Diego tiba-tiba memancarkan tatapan tajam.

"Baik!"

Kemarahan tuannya hampir mencairkan benda padat, bahkan jantung David berdegup kencang saat menjawabnya.

Saat hendak berbalik, ponsel Diego berdering.

Diego tidak punya mood untuk menjawab telepon saat ini. Ketika hendak mematikan panggilan, dia melihat panggilan dari nomor asing.

Diego yang mengingat ucapan David barusan menunjukkan ekspresi tegang.

Begitu terhubung,"Halo." Terdengar suara wanita lembut.

Diego memicingkan matanya saat mendengar suara ini dan kecurigaan muncul di matanya.

Suara ini sama persis dengan wanita itu!

Sosok yang dilihatnya di bandara sore tadi terlintas di benaknya ...

"Halo? Apakah ada yang mendengarkan?" Tanya Amelia yang tidak kunjung mendengar jawaban.

"Hm." Jawab Diego singkat sambil menenangkan emosinya.

Satu kata ini tidak cukup untuk membuat Amelia mengenali apapun.

Melihat ada yang merespon,"Halo, begini, aku menemukan seorang gadis di pinggir jalan dan dia memberiku nomor telepon ini. Kamu seharusnya ayahnya, kan? Apakah kamu mempunyai waktu untuk datang menjemputnya?" Tanya Amelia menghela napas lega.

Suara wanita itu bergema di telinga Diego. Semakin dia berbicara, semakin dingin mata Diego.

Ketika dia berhenti berbicara, mata pria itu tertutup oleh lapisan beku.

Ternyata dia!

Bahkan setelah bertahun-tahun, Diego tidak akan pernah salah mengenali suara ini!

Amelia!

Akhirnya kamu kembali!

Diego menggertakkan giginya, "Di mana Kamu?"Tanya dia menurunkan suaranya.

"Kami berada di Moonlit Eats Cafe, kami menunggu seseorang di sini. Kamu datang saja ke restoran untuk menjemputnya."Jawab Amelia tanpa sadar.

"Oke, aku segera kesana."

"Siapkan mobil ke Moonlit Eats Cafe." Ujar Diego pada David sambil mengakhiri panggilan.

David bingung entah dari mana kemarahan tuannya berasal. Dia hanya bisa segera mengiyakan.

Amelia merasa gugup melihat layar telepon yang menghitam. Suara pria tadi terdengar sedikit serak. Dan, entah kenapa begitu familiar ……

Namun, Amelia berhenti berpikir. Dia tidak tahu di mana dirinya pernah mendengar suara itu sebelumnya.

"Apakah kalian lapar?"

Setelah berdiri di luar cukup lama, akhirnya Grace berkata, "Aku lapar sekali. Mari kita makan dulu. Kalau mereka datang, kita antar saja gadis ini keluar."

"Oke, mari kita masuk."Jawab Amelia tersenyum padanya.

"Apakah kamu lapar? Bibi ajak kamu makan, oke? Ayahmu seharusnya dalam perjalanan. Dia akan ke sini sebentar lagi, nanti Bibi antar keluar lagi, ok?" Tanya Amelia berjongkok sambil menatap mata gadis kecil itu untuk meminta pendapatnya.

Gadis kecil itu menatapnya selama beberapa detik, lalu matanya yang besar berkedip ragu.

"Kalau kamu tidak mau, Bibi akan menunggu di sini bersamamu."Bujuk Amelia sabar.

"Kami akan menunggu di sini bersama Mommy!" Ujar Lucas dan Louis serempak.

"Hanya aku yang satu-satunya lapar? Nak, kita bukan orang jahat. Siapa yang akan mengajakmu makan di restoran sebagus ini? Apakah kamu lapar? Ayo masuk dengan Bibi, oke?" Bujuk Grace menepuk dahinya.

Untuk sesaat, mata semua orang tertuju pada gadis kecil itu.

Lucas dan Louis juga lapar. Mereka menatap gadis kecil itu dengan penuh harap.

Gadis kecil itu menggigit bibir bawahnya. Dia berjalan ke arah Amelia, lalu mengulurkan tangan untuk memegang lengan bajunya dan mengangguk.

"Jangan memaksanya."Ujar Amelia mengerti apa yang dia maksud dan hatinya melunak.

Gadis kecil itu menggelengkan kepalanya lagi.

Amelia tersenyum melihat tindakan gadis itu. Dia menyentuh kepalanya dan mengandeng tangannya yang memegang lengan baju Amelia, lalu bangkit dan membawanya ke restoran.

Sementara, Grace menggandeng Lucas dan Louis mengikuti dari belakang. Dia melihat gadis itu mengikuti mereka selangkah demi selangkah, "Nak, tadi kamu sangat waspada kepada kami, kenapa tiba-tiba menjadi dekat denganmu."Ujar dia.

"Orang rupawan di dunia ini tidak memandang usia."Desah dia.

Amelia yang digoda sahabatnya hanya tersenyum sambil memegang tangan lembut gadis kecil itu.

Moonlit Eats Cafe adalah restoran mewah di Medoria. Layanannya bagus dan hidangannya lezat. Restoran ini hanya membuka reservasi untuk pelanggan kelas atas dan waktu reservasi harus selama satu bulan sebelumnya.

Grace menggunakan beberapa koneksinya untuk mendapatkan antrian di restoran ini.

Tata letak restorannya juga sangat elegan. Setiap kursi dipisahkan oleh sekat dan terdapat pintu kayu kecil di bagian depan tanpa atap. Saat bersantap di malam hari, lampu gantung di bagian atas sangat artistik.

Mereka mendorong pintu masuk dan duduk di meja bulat. Setelah itu, pelayan datang menghidangkan makanan.

Amelia takut gadis kecil di sampingnya tidak nyaman. Dia fokus pada gadis kecil itu sepanjang waktu, terkadang membantunya mengambil sayuran dan menyeka mulutnya.

Lucas dan Louis yang duduk di samping merasa pipi chubby adik perempuan ini sangat imut. Mereka dengan anggun mengupas udang untuknya. Mereka terus memberi gadis kecil itu makan, hingga makanan di depannya menumpuk seperti bukit.

"Apakah kamu tahu putri Keluarga Navarro hilang. Keluarga Navarro mengirim banyak orang untuk mencarinya di sepanjang Medoria, tapi mereka belum menemukannya!"

Saat ini, ada diskusi samar dari kursi sebelah.

Suara lain tampak sedikit berhati-hati, "Apakah dia diculik? Pelakunya sangat berani. Putri Keluarga Navarro adalah anak kesayangan Diego. Dia sangat menyayanginya. Pelaku itu mungkin sudah bosan hidup, beraninya dia menculik ……"

Amelia tanpa sadar memperlambat gerakannya setelah mendengar nama Diego.

Diskusi di sebelah berlanjut, "Meski putri kecil itu bisu dan tidak pernah berbicara. Tapi itu tidak menghentikan nasib baiknya!"

Bisu?

Ekspresi terkejut melintas di mata Amelia dan berhenti bergerak.

Putri kesayangan Diego seorang bisu.

Gadis kecil yang dia temukan tidak pernah berbicara.

Temperamen dan pakaian gadis kecil itu memang layak untuk status Keluarga Navarro.

Apalagi, suara pria di telepon barusan ……

Amelia terkejut memikirkan ini. Dia melihat anak yang duduk di sisi kirinya.

Gadis ini seperti menyadari sesuatu. Ia mengangkat matanya dengan kebingungan.

Mereka berdua saling memandang dan Amelia merasa petir menyambar kepalanya.

"Mungkinkah gadis ini putri Diego?"

Grace juga menghentikan sumpitnya. Ia menatap gadis kecil itu selama beberapa detik, "Tidak mungkin kebetulan, kan?" Ujar dia.

Sebagai sahabat dekat Amelia, Grace jelas tahu apa yang terjadi enam tahun lalu.

Gadis kecil ini terlihat baru berusia lima atau enam tahun, seusia dengan Lucas dan Louis.

Jika ini benar putri Diego. Itu artinya setelah sahabatnya menceraikannya, pria itu melahirkan seorang putri dengan wanita idamannya!

Apakah perlu begitu terburu-buru?

Grace yang memikirkan ini merasa tidak kasihan untuk sahabatnya.

Amelia tidak tahu apa yang dia pikirkan dalam hatinya. Dia hanya memikirkan apa yang terjadi setelah menjemput gadis ini. Semakin dia memikirkannya semakin dia yakin bahwa gadis ini adalah putri Diego.

"Kupikir itu hanya kebetulan."Ujar dia murung.

Grace terdiam melihat Amelia begitu yakin. Dia melirik gadis kecil yang bingung itu, lalu merendahkan suaranya, "Lalu apa yang harus kita lakukan sekarang? Diego seharusnya dalam perjalanan."Tanya dia pada Amelia.

Amelia ragu sejenak.

Setelah beberapa saat, dia mengeluarkan ponselnya dan menyerahkannya ke tangan Grace, "Kamu ambil ponselku dan katakan bahwa kamu yang menelepon. Aku akan membawa Lucas dan Louis menunggumu di tempat parkir."

Grace menganggukkan kepalanya.

Amelia melirik gadis kecil di sampingnya yang belum bereaksi, "Aku serahkan gadis kecil ini padamu."Ujar dia lembut.

Setelah itu, dia melirik kedua putranya, "Ayo pergi."

Lucas dan Louis tidak banyak bertanya. Mereka segera bangkit mengikuti Amelia pergi.

Saat melewati gadis kecil itu, pakaian Amelia ditarik oleh tangan kecilnya.

Amelia menatapnya dengan tatapan rumit.

Gadis kecil itu enggan melepaskan ujung bajunya. Tatapan matanya yang besar penuh dengan kepanikan.

Amelia tidak tega melihat penampilannya yang menyedihkan.

Tidak peduli apa yang terjadi antara dia dan Diego, anak ini tidak bersalah.

Akhirnya, Amelia menghiburnya, "Bibi harus pergi. Bibi ini akan menjagamu. Kamu tunggu di sini, sebentar lagi ayahmu akan datang."Ujar dia.

Setelah itu, dia dengan kejam mendorong tangan gadis kecil dan keluar dari ruangan seakan tidak berani melihat ke belakang.

Pada saat yang sama, Grace segera meminta orang untuk membereskan tiga set mangkuk dan sumpit.

Tidak lama setelah pelayan membereskan piring dan sumpit, pintu kayu didorong terbuka oleh seseorang.

Sekelompok pengawal berpakaian hitam berbaris menjadi dua baris di lorong tengah.

Grace yang melihat ini tanpa sadar menegakkan tubuhnya dan memaksa dirinya untuk melihat ke pintu dengan tenang.

Dia melihat Diego berwajah tegas melangkahkan kaki panjangnya.

Hanya ada dua orang di ruangan itu.

Diego melirik seluruh ruangan, hingga akhirnya tertuju pada putrinya.

Gadis kecil itu kecewa dengan kepergian Amelia yang mendadak. Ketika dia melihat ayahnya, dia tidak hanya menunjukkan rasa takut, bahkan memalingkan wajahnya dengan marah.

Mata Diego sedikit sayu.

"Nona, apakah kamu baik-baik saja?"

Ayah dan anak ini terlihat kesal. Oleh sebab itu David yang bekerja sebagai asisten datang mencairkan suasana.

Gadis kecil itu meliriknya sekilas, lalu memalingkan wajahnya dengan marah.

David melihat dia dengan hati-hati. Setelah memastikan gadis itu aman dan selamat, barulah dia merasa lega, lalu kembali untuk melaporkan kepada Diego.

Diego memicingkan matanya melihat wanita yang duduk di samping putrinya.

Jantung Grace berdebar kencang menatap tatapannya. Dia berusaha keras meremas telapak tangannya dan berhasil menstabilkan ekspresinya tanpa kehilangan ketenangannya.

"Dimana Amelia?" Tanya Diego menatap Grace yang sedikit murung.

Dia mengenali Amelia!

Grace mengkhawatirkan sahabatnya. Untungnya, dia segera pergi.

Aura pria itu membuatnya merasa sedikit tercekik.

Tidak tahu apa yang akan terjadi, jika Amelia ada di sini!

"Aku tidak tahu apa yang kamu bicarakan! Siapa kalian? Kenapa tidak mengetuk pintu ketika masuk?"

Grace mengesampingkan pikirannya. Dia mengerahkan keterampilan akting terbaiknya untuk melindungi gadis kecil di pelukannya sambil menatap orang di depannya dengan waspada.

"Gadis yang ada di pelukanmu adalah putriku. Apakah kamu yang baru meneleponku?"Tanya Diego mengernyitkan kening.

Grace tertegun sejenak, "Iya aku."Jawab dia.

Diego menatapnya tanpa ekspresi dan matanya perlahan memindai setiap detail di ruangan.

Suara wanita di depannya memang agak mirip dengan suara di telepon.

Namun, Diego tidak bisa dibodohi.

Apalagi kamuflase di ruangan itu terlalu terburu-buru.

Memang benar hanya ada mangkuk dan sumpit untuk dua orang di atas meja, tetapi tiga kursi di sebelahnya sedikit bengkok.

Tidak mungkin pelayan Moonlit Eats Cafe membuat kesalahan seperti itu. Itu pasti pernah ditarik seseorang.

Meja yang penuh dengan hidangan ini bukanlah porsi makan seorang wanita dan seorang anak. Diego melirik seisi ruangan hingga akhirnya menatap Grace. Entah kenapa jantung Grace berdebar kencang menatap matanya.

Detik berikutnya, Diego meminta ponsel kepada asistennya. Jari-jarinya yang kurus menggesek layar dua kali dan kemudian menatap Grace. Ponsel yang baru saja ditinggalkan Amelia untuknya berdering.

Grace yang tidak siap kaget mendengar suara dering ponsel. Dia menundukkan kepalanya untuk berpura-pura melihat nomor penelepon, tetapi setelah beberapa detik, dia mematikan panggilan itu. Grace dengan tenang menatap mata pria itu, "Karena kamu adalah ayah anak ini, silakan jemput putrimu."

Setelah itu, Grace menyentuh kepala gadis kecil itu, lalu menurunkannya dan mendorongnya ke arah Diego.

Diego mengernyitkan kening sambil berjalan menuju meja makan.

Grace menghela napas lega. Dia pikir Diego datang untuk menjemput gadis ini. Tiba-tiba, suara mencurigakan pria itu berdering di telinganya.

"Nona, nafsu makanmu sangat bagus. Memesan begitu banyak makanan untuk dua orang."

Diego sengaja berhenti di sudut meja menunjuk sesuatu.

Grace, "……"

Grace menarik kembali setengah napas yang dia hembus, "Kamu tidak perlu khawatir, nafsu makanku besar atau tidak. Aku pesan banyak makanan karena ada janji dengan temanku, tapi mereka belum datang." Ujar dia menahan senyum.

"Temanmu belum datang, tapi kamu sudah mulai makan duluan?"Tanya Diego mengernyitkan kening.

Setelah itu, mata pria itu melirik piring-piring yang telah disentuh satu per satu.
👇👇👇
Jika Anda ingin tahu lebih banyak konten menarik dari novel ini, unduh #Weread dan cari "I Gave Birth to Three Demon King of Chaos of My Ex-husband" untuk melanjutkan membaca.

⚔Jonathan, once a peerless genius, was labeled a criminal by his family on his tenth birthday, and was abandoned in the wilderness to fend for himself.
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan? In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.

He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!

Bíp bíp bíp! Tấm thẻ phát ra âm thanh kỳ lạ, cánh cửa lập lòe chớp đỏ, cảnh báo rằng mật mã nhập vào không đúng.

Nhưng đầu óc mơ hồ của Hạ Phương đã không còn chú ý đến nữa.

Cô vươn tay đẩy cửa ra.

"Anh Đường, em về rồi đây!", Hạ Phương nhào đến chiếc giường lớn, tay hất tấm chăn mềm ra chui tọt vào.

"Ai đấy?"

Bỗng một bàn tay rắn chắc vồ tới bóp lấy cổ cô, vật cô ngã ngửa ra.

"Ai kêu cô đến đây?", một giọng nam trầm khàn vang lên, mang theo chút tăm tối bị kiềm nén.

Hạ Phương lại vô tư níu cổ đối phương, hai mắt mờ mịt như rơi vào cơn say lại mang theo khát khao cháy bỏng: “Em là cục cưng của anh mà..."

"Món quà này... em thích lắm đó...", bàn tay cô mơn trớn gương mặt người kia.

Cơ thể đang nóng lên từng đợt, tâm trí Hạ Phương không tài nào hoạt động một cách bình thường được nữa, chỉ biết nâng mặt hôn lấy hôn để người đàn ông.

Khiến thân hình anh chợt gồng cứng lên như đang đè nén điều gì đó.

Anh vươn tay đẩy cô ra, hỏi với hai mắt đỏ ngầu: “Cô chắc chứ?"

Hạ Phương dùng hành động để trả lời.

Uỳnh!

Bên ngoài là mưa như trút nước và sấm sét rít gào.

Trong phòng cũng là bão táp mưa sa.

"Ưm...", bị tiếng sấm đánh thức, Hạ Phương ngồi bật dậy trên giường, há miệng thở hổn hển, cả người bừa bộn không thôi.

Âm thanh bên ngoài và tiếng nước trong phòng tắm khiến cô tỉnh táo lại được vài phần.

Thì ra... không phải là mơ ư?

Cô và Lục Anh Đường đã...

Gò má cô đỏ ửng, trống ngực đập liên hồi, không rõ là vui sướng hay buồn bã.

Tách! Chiếc đèn giường mờ tỏ được bật lên, có tiếng bước chân khẽ khàng bước đến.

Hạ Phương hơi nhấc mắt, thấy một đôi chân đàn ông xuất hiện, hướng lên trên là khăn tắm trắng phau cùng bộ ngực nở nang còn lăn tăn vài giọt nước.

Làm cô không khỏi nuốt nước bọt, tự hỏi Lục Anh Đường luyện được cái body ngon lành như vậy từ khi nào?

Mãi cho đến khi có những âm thanh khác vọng vào tai...

Hạ Phương mới phát giác có gì đó không đúng, khi ngẩng đầu lên thì người đàn ông kia đã tròng chiếc quần dài vào, đang đưa lưng về phía cô, gài từng nút áo sơ mi.

Như cảm nhận được ánh mắt ngạc nhiên của cô, đối phương cất giọng lạnh lùng mang theo một tia biếng nhác: “Tôi sẽ chịu trách nhiệm."

Hạ Phương: ???

Chịu trách nhiệm?

Trách nhiệm gì?

"Nếu cô đồng ý thì mười giờ sáng mai gặp tôi ở cục Dân chính."

Anh khẽ nghiêng đầu, để ngũ quan được ánh đèn chiếu rối. Mặt mày đoan chính, góc cạnh nhu hòa có chút sắc sảo, nước da trắng trẻo hơn cả con gái, đặc biệt nhất phải kể đến đôi mắt phương hẹp dài ẩn dưới mái tóc ngắn lộn xộn, toát ra khí chất ngang tàng như yêu tinh.

Hạ Phương chỉ biết câm lặng hé miệng, nhìn gương mặt xa lạ kia với đầu óc trống rỗng.

Uỳnh! Lại một tia sét giáng xuống, người đàn ông đã viết một dãy số vào tờ giấy đặt trên tủ đầu giường rồi đứng dậy rời đi với phong thái cực kỳ đẹp trai.

"Á!!!!!"

Ngay giây phút cửa phòng khép lại, Hạ Phương đã gân cổ rít lên.

Trời ơi!! Trò đùa gì thế này???

Người kia không phải Lục Anh Đường sao???

Sao lại thế được... Không... không thể nào...

Cô như phát rồ rút phắt điện thoại ra, gọi vào số của Lục Anh Đường.

"Ơi Tiểu Phương, sao giờ còn chưa về nhà nữa em? Trễ chuyến bay hả? Anh đợi cả đêm rồi này", một giọng nam dịu dàng vang lên.

Cũng là lúc giọt nước mắt của Hạ Phương rơi xuống màn hình điện thoại.

Nói láo!

Rõ ràng chính Lục Anh Đường đã hẹn cô đến đây, sao bây giờ lại ở nhà cô??

"Sao vậy Tiểu Phương? Giờ trễ vậy rồi em có còn về không?"

Không, đây không phải là thật...

Hạ Phương ngắt điện thoại, ôm rịt lấy tấm chân với hai mắt vô thần, cất tiếng khóc nức nở.

Một hồi sau, cô mới rón rén mở cửa phòng, kiểm tra chắc chắn không có ai bên ngoài mới đè thấp vành nón, nhấc chân chạy đi.

Nào ngờ vì quá vội vàng mà trượt chân ngã sóng xoài trên thảm lót sàn.

Cô cuống quít bò dậy, bất chợt đụng trúng một tấm thẻ kỳ lạ. Vừa cầm nó lên nhìn thoáng qua, sắc mặt cô đã trắng bệch.

Uỳnh!!

Ào ào ào...

Trời vẫn mưa như thác, sấm vẫn rạch xuyên đêm.

Hạ Phương thất tha thất thểu kéo hành lý đứng trước cửa nhà, hai mắt đăm đăm nhìn căn phòng thuộc về mình ở trên lầu hai, để mặc bản thân bị cơn mưa nuốt chửng.

Có nằm mơ cô cũng không dám nghĩ rằng, sau khi cô đội mưa trở về nhà, mong muốn được Lục Anh Đường an ủi quan tâm thì lại chứng kiến cảnh tượng này.

Theo tầm mắt của cô, trên ban công lầu hai có hai bóng người đang quấn lấy nhau đến quên cả trời đất.

Ánh đèn trong phòng phác họa ra đường cong thân thể, có những tiếng kêu không thể kiềm nén tràn ra từ khe cửa, xuyên qua tiếng mưa lọt vào tai Hạ Phương.

"Anh Đường à, chốc nữa Tiểu Phương... có thể sẽ về... hay là mình..."

"Về thì về. Hừ, lúc ở bên anh thì ra vẻ thanh cao lắm, vừa quay đi đã tìm một thằng phục vụ mà làm xằng làm bậy, có cho anh cũng không thèm nhìn thứ dơ bẩn ấy".

"Tấm ảnh kia... có lẽ... ôi... chỉ là ngoài ý muốn..."

"Ngoài ý muốn? Chính bạn học cũ của anh đang làm trong quán bar đó gửi cho, làm sao mà ngoài ý muốn cho được?", Lục Anh Đường cười khẩy.

Một tia đắc ý xẹt qua đáy mắt, Hạ Oanh Oanh cất giọng thỏ thẻ: “Biết đâu cô ấy bị ma xui quỷ khiến..."

"Thôi Oanh Oanh, mình sắp đính hôn rồi, em còn nhắc đến cái con lăng loàn ấy làm gì? Ngoan, nghe lời anh..."

Hạ Phương siết chặt chiếc điện thoại trong tay, trên màn hình vẫn còn sáng dòng tin nhắn của Lục Anh Đường gửi cho cô khi vừa đáp máy bay: “Cục cưng à, anh đợi em tối nay ở bar Đệ Nhất, phòng 883333 nhé".

Khóe môi cô cong lên thành nụ cười mỉa mai.

Tấm ảnh?

Đính hôn?

Con lăng loàn?

Đây chính là món quà bất ngờ mà Lục Anh Đường tặng cô sau ba năm du học sao?

Đúng là... bất ngờ vô cùng...

Hạ Phương nâng tay lau đi nước mắt, bật ra một tiếng cười lạnh. Đoạn cô quả quyết xoay người đi giữa cảnh thê lương, còn bấm gọi đến dãy số ban nãy tùy tiện lưu lại.

...

Mưa rơi không dứt, sấm chớp liên miên.

Trong phòng làm việc của Tổng giám đốc tập đoàn Đệ Nhất, nằm tại tầng cao nhất của tòa nhà Đệ Nhất đồ sộ nhất thành phố Giang Lâm.

Người đàn ông xử lý hết những việc khẩn cấp trước mắt, sắc mặt đã tối đi trông thấy, hai mắt ánh lên vẻ âm u: “Đêm nay có người muốn giữ chân tôi tại quán bar, nhân cơ hội tấn công vào hệ thống công ty".

"Lập tức điều tra. Tôi muốn ngày mai phải có kết quả", dứt lời, chiếc ly thủy tinh trong tay anh đã vỡ thành từng mảnh trong tiếng xoảng vang vọng.

"Vâng!", Tiêu Minh đứng kế bên đổ mồ hôi lạnh, không dám thở mạnh.

"Thu thập hình ảnh từ camera quán bar, và cả...", một thoáng dịu dàng lướt qua đáy mắt anh: “Toàn bộ tin tức về cô gái kia".

Tiêu Minh không dám chậm trễ, lập tức gật đầu rồi rời khỏi văn phòng.

Điện thoại đặt trên bàn bỗng reo vang. Người đàn ông nghiêng đầu, thấy là dãy số lạ thì vốn không định nghe, rồi bỗng sực nhớ ra điều gì mà vô thức nhấn nút nhận cuộc gọi.

Đầu dây bên kia là tiếng mưa rỉ rả, bỗng cất lên một giọng nữ trong trẻo, mát lành lại sinh động.

"Mười giờ sáng mai, cục Dân chính, không gặp không về".

Không đợi anh đáp lời, cô đã cúp máy.

Người đàn ông nhìn màn hình di động, khóe miệng vén lên thành nụ cười xảo quyệt, đầu lưỡi đưa ra liếm đôi môi với vẻ chưa thỏa mãn.

"Cục cưng à? Ha ha..."Hạ Phương mặc sơ mi trắng phối với quần jeans, mái tóc đen dài suôn mượt để xõa sau lưng. Cô nhìn cặp kính gọng đen mình đã đeo suốt bốn năm qua rồi vung tay vứt nó vào thùng rác.

Ba năm trước Lục Anh Đường đã lấy nó làm quà tặng khi tiễn cô ra nước ngoài, nói hắn ta thích bộ dạng nho nhã dịu dàng của cô khi đeo nó.

Sau đó, Hạ Phương bắt xe trở về nhà họ Hạ.

Vừa mở cửa đã bắt gặp hình ảnh Hạ Oanh Oanh tay trong tay với Lục Anh Đường ngồi ở phòng khách, đang bàn luận chuyện đính hôn cùng ông bà Hạ.

Thấy Hạ Phương kéo hành lý vào, một tia khác thường vụt qua đáy mắt Lục Anh Đường.

Hạ Oanh Oanh lại đứng dậy, đon đả đón chào: “Kìa Tiểu Phương, chị tưởng hôm qua em về rồi chứ, sao bây giờ mới trở lại...”

Hạ Phương lườm cô ta: “Chị mà không biết à?"

"Em nói gì vậy, chị không hiểu”, Hạ Oanh Oanh chớp mắt ra vẻ tội nghiệp.

"Ờ, giả vờ tiếp đi”, Hạ Phương chỉ cười nhạt.

Hôm qua cô đã đến quán bar điều tra một chuyến, phát hiện Hạ Oanh Oanh đã lén liên lạc với bạn học của Lục Anh Đường.

Camera đã bị người phá rối nên cô không tìm thấy, nhưng nhiêu đó cũng đủ để chứng minh Hạ Oanh Oanh không thoát khỏi việc này.

"Tiểu Phương, con cũng về đúng lúc lắm. Trong nhà có việc này muốn nói cho con”, mẹ kế Triệu Lệ Chi vừa tủm tỉm đứng dậy vừa bắn ánh mắt sang cho Hạ Khánh Dương.

Ông ta tằng hắng một hồi, nhìn Hạ Phương với vẻ phật ý: “Không nghe dì đang gọi hay sao mà còn đứng đó?"

Hạ Phương bước tới hai bước, không hiểu cha đang muốn nói gì.

Càng không hiểu vì sao người đàn ông vẫn luôn yêu thương mình hết mực lại như trở thành một con người khác kể từ khi mẹ ruột cô bệnh nặng, mẹ kế vào nhà.

Cho đến tận bây giờ, Hạ Phương vẫn còn trông mong ông sẽ đứng ra đòi lại công bằng cho cô.

Nhưng Hạ Khánh Dương lại âm u nói: “Con cũng thấy Anh Đường với chị con đã quen nhau từ đầu năm nay, đã đến lúc chuẩn bị đính hôn. Còn con ra nước ngoài mấy năm, giờ cũng không còn nhỏ nữa, bố sẽ thu xếp hôn sự cho con. Con nhanh chóng chỉnh đốn, tối nay theo bố đi gặp cậu út nhà họ Tư”.

"Cậu út nào?"

"Đương nhiên là Tư Hạo Hiên, cậu út của gia tộc giàu có nhất Giang Lâm rồi”, Hạ Oanh Oanh bật cười tíu tít: “Tiểu Phương được họ nhìn trúng đúng là may mắn đó nha, chứ bình thường nhà mình làm sao với được đến bọn họ”.

Nhà họ Hạ cũng được tính vào giới thượng lưu ở Giang Lâm nhưng còn lâu mới bì được với họ Tư.

"Chính là cái tên quen thói trăng hoa, ba năm trước giết người bị tống vào tù, vừa được thả ra nên bỏ tiền mua vợ để giải xui đấy à?", Hạ Phương bật ra một tiếng cười khẩy, trong mắt tràn đầy mỉa mai: “Hôn sự thật là tốt quá”.

Sắc mặt Triệu Lệ Chi cứng lại, vội vàng cười nói: “Tiểu Phương à, cả nhà cũng chỉ lo cho con thôi. Cậu Tư Hạo Hiên đã cải tà quy chính, làm người đàng hoàng trở lại rồi, chẳng qua dạo này gặp chuyện xui xẻo nên mới muốn tìm một cô gái tốt số đến giải vận thôi. Vừa khéo thầy bói nói con nhiều may mắn, gả vào chắc chắn sẽ giúp nhà họ Tư đổi mệnh, bọn họ sẽ không bạc đãi con đâu”.

"Vậy là các người biến người yêu tôi thành anh rể tôi chỉ để đẩy tôi sang nhà kia?", ánh mắt Hạ Phương rơi vào Lục Anh Đường, cất giọng giễu cợt.

Làm hắn ta lập tức sa sầm mặt: “Nếu không phải do cô ra nước ngoài ăn chơi sa đọa, nhiều lần cắm sừng tôi thì tôi việc gì...”

Thấy sắc mặt Hạ Oanh Oanh xấu đi trông thấy, Lục Anh Đường vội sửa lời: “Oanh Oanh dịu dàng, hiền lương, thục đức, tôi không yêu cô ấy chẳng lẽ lại chờ cô chơi chán rồi về đòi tôi chịu trách nhiệm?"

Cô ăn chơi sa đọa?

Cô cắm sừng hắn ta?

Nhớ lại chuyện xảy ra tối qua, lại thấy vẻ mặt đắc ý của Hạ Oanh Oanh, Hạ Phương như hiểu ra được điều gì.

Đúng là kế hay.

Chỉ thương cho cô một lòng muốn đoàn tụ cùng người đàn ông mình yêu, hoàn toàn không nhận ra bản thân bị lừa thê thảm cỡ nào.

"Nếu cô thật sự xem tôi ra gì thì đã không vồ vập tìm một thằng trai lạ ngay khi vừa về nước”, Lục Anh Đường kết thúc với vẻ ghét bỏ tràn ngập trên mặt.

Hạ Phương chỉ cảm thấy tim như bị bóp nghẹt, khe khẽ cười: “Thế thì thôi. Đàn ông đã qua tay người khác, tôi mới chê bẩn”.

"Còn việc cưới hỏi của tôi thế nào thì không cần các vị nhọc lòng”, cô vừa nói vừa kéo hành lý lên lầu.

Đứng trước cửa phòng mình ở lầu hai, Hạ Phương mới phát hiện nội thất bên trong đã bị thay đổi, đồ vật của cô không cánh mà bay, tất cả đổi thành đồ của Hạ Oanh Oanh.

Nhớ lại cảnh tượng bên cửa sổ tối qua, cô hừ mũi.

"Chị thấy căn phòng này ba năm không ai dùng đến, sợ nó cũ nên mới giúp em thay đổi. Đồ của em ở trong phòng cho khách ấy, với cả em cũng sắp làm dâu nhà người ta rồi, ngủ lại đó một đêm cũng không thành vấn đề đâu nhỉ?", Hạ Oanh Oanh nắm tay Lục Anh Đường, buông ra những lời khoái trá.

Hạ Phương chỉ lạnh lùng liếc nhìn cô ả, đoạn đi sang phòng cho khách, tìm thấy chiếc hộp cô xem như bảo bối.

Lấy ra hộ khẩu của mẹ ruột và bản thân, cô rời khỏi căn phòng, không quên nhắn lại với Hạ Oanh Oanh đang nhếch mép đắc ý: “Liệu mà dọn đồ của chị ra khỏi phòng tôi trước khi tôi về, bằng không...”

"Tự gánh hậu quả”.

...

Hạ Phương có mặt tại cục Dân chính vào mười giờ đúng.

Vừa xuống xe, cô đã nhìn thấy một bóng người cao lớn trong chiếc sơ mi đen vô cùng nổi bật giữa đám đông.

Nếu Lục Anh Đường không nói người này là nhân viên phục vụ quán bar, nếu cô không nhặt được thẻ nhân viên ở ngoài cửa, thì Hạ Phương có mơ cũng không dám nghĩ rằng người đàn ông đẹp trai vô ngần với nụ cười yêu nghiệt cùng khí chất lạnh lùng như người có quyền cao chức trọng này lại thật sự chỉ là một anh bồi bàn.

Như cảm nhận được ánh mắt nóng bỏng của cô, đối phương ngoái đầu nhìn lại, thấy Hạ Phương trong trang phục đơn giản nền nã thì khóe miệng khẽ nhích lên một đoạn.

"Tư Thành”, anh cất tiếng, giọng trầm khàn, biếng nhác đầy gợi cảm.

Cũng họ Tư à?

Cô cười gượng: “Hạ Phương”.

Tư Thành gật đầu.

Hạ Phương đưa một bản hợp đồng sang: “Anh Tư, hy vọng anh xem qua trước khi chúng ta làm giấy hôn thú. Nếu không có gì phản đối thì mời anh ký vào”.

Tư Thành tỏ ra ngạc nhiên, cầm hợp đồng đọc qua vài lượt, ánh mắt nấn ná tại dòng thỏa thuận phân chia tài sản sau ly hôn, lộ ra ý cười sâu xa: “Cô chắc chứ?"

Hạ Phương gật đầu: “Anh thấy có gì không hợp lý thì hãy nói với tôi, chúng ta có thể thương lượng lại”.

Tư Thành chỉ vào điều khoản trên: “Bỏ cái này đi”.

Hạ Phương sửng sốt: “Nhưng nó đâu khiến anh chịu thiệt gì”.

Cô là tiểu thư lá ngọc cành vàng của nhà họ Hạ, đối phương chỉ là một anh phục vụ nhỏ, bồi thường cho anh sau khi ly hôn cũng là dễ hiểu mà?

"Nhà họ Tư không có hai chữ ly hôn”.

Hạ Phương: ???

Thế tóm lại anh ta nói muốn cưới mình là nghiêm túc đấy à?

"Nếu kết hôn với tôi chỉ là suy nghĩ nhất thời của cô thì không cần đi vào kia”, Tư Thành lười biếng giơ tay vạch những đoạn liên quan đến ly hôn đi, đặt bút ký tên rồi trả hợp đồng lại cho cô.

Nét chữ của anh như rồng bay phượng múa, hào sảng lại ngông nghênh, hoàn toàn không tương xứng với thân phận phục vụ quán bar chút nào.

Hạ Phương không khỏi than thở, tại sao một người có sắc vóc, có khí chất như anh ta lại đi làm phục vụ chứ?

"Đi thôi”, cô cất hợp đồng vào, chìa tay ra với anh.

Cô vốn muốn mời anh cùng bước vào, nào ngờ động tác này lại giống như đang mời anh.

Bàn tay mềm mại bị một bàn tay có vết chai mỏng cầm lấy, khiến Hạ Phương giật mình muốn rút về.

Nhưng Tư Thành không cho cô cơ hội trốn thoát, nhếch mép cười đến là mê hoặc: “Cô còn cơ hội đổi ý trước khi ký tên đấy”.

Nhờ ơn Lục Anh Đường mà Hạ Phương đang vô cùng thất vọng với cánh đàn ông, không muốn yêu đương với bất kỳ ai khác nữa.

Nhưng nếu người đàn ông đầu tiên của cô lại sẵn lòng chịu mọi trách nhiệm, vậy thì cô còn ngại ngần gì mà không gả?

Dù sao cũng tốt hơn là phải theo tên út biến thái nhà họ Tư kia.
Nửa tiếng sau, Hạ Phương nối gót Tư Thành rời khỏi cục Dân chính, trong tay cầm một quyển sổ màu đỏ.

"Anh về khách sạn sao?", cô nhìn nó với ánh mắt phức tạp trước khi cất vào giỏ xách, quay sang hỏi người đàn ông.

Tư Thành lặp lại: “Về khách sạn?"

"Anh không về làm việc à?", Hạ Phương nói xong đã phì cười: “Hay là xin nghỉ để đi đăng ký kết hôn?"

Tư Thành cong môi: “Xem như vậy đi...”

"Vậy tôi mời anh ăn cơm", Hạ Phương không muốn về nhà, bạn thân của cô cũng chưa tan tầm nên bỗng dưng không biết phải đi đâu về đâu.

Tư Thành không từ chối: “Em muốn ăn gì?"

"Đến quán Nâu Nhạt* đi", Hạ Phương đáp, lại hỏi: “Anh chạy xe đến đây hay sao?"

"Đi xe đến", Tư Thành đáp rồi dẫn Hạ Phương đi đến trước chiếc Maybach sang trọng nhưng đơn giản đậu kế bên.

Hạ Phương: ...

"Anh...”

Vẻ mặt của cô khiến Tư Thành cho rằng có hiểu lầm gì đó vừa xảy ra, thế là nhấc mày cười nói: “Không phải...”

Xe này thật ra được đăng ký dưới tên trợ lý Tiêu Minh cơ.

"Không ngờ ấy chứ...”, Hạ Phương cười sượng trân: “Làm phục vụ khách sạn mà cũng thuê được xe sang cỡ này".

Phục vụ... khách sạn?

Anh ư?

Tư Thành bắn sang một ánh nhìn quái dị, chợt nhớ đến thỏa thuận bị mình yêu cầu loại bỏ trong bản hợp đồng kia, bỗng chốc sinh lòng hứng thú.

Có phải cô ấy cho rằng mình chỉ là một đứa nghèo rớt mồng tơi, sợ sau này ly hôn không xu dính túi nên mới soạn ra hợp đồng ấy?

Xem ra tiểu thư nhà họ Hạ không giống với lời đồn tẹo nào...

Thú vị đây.

Nâu Nhạt là một nhà hàng cao cấp cực kỳ nổi tiếng, khai trương tại Giang Lâm vào hai năm trước.

Nó không chỉ sở hữu thiết kế giản dị nhưng sang trọng mà các món ăn được phục vụ cũng cầu kỳ tinh xảo khiến lòng người nức nở.

Nhưng nổi tiếng nhất phải nói đến mùi vị món ăn.

Gần như không ai là không bị thu phục sau khi có cơ hội trải nghiệm.

Nghe nói để vào đây cần phải đặt bàn từ ba tháng trước, ngay cả người có tiền cũng chưa chắc chen vào được danh sách.

Hạ Phương căn bản không suy xét đến giá cả, bởi vì Tư Thành thân là phục vụ làm sao có khả năng chi trả, mà vốn cô cũng không muốn anh phải đứng ra mời, chỉ là muốn nán lại bên anh một hồi, tìm hiểu người "chồng nhặt" này ra sao mà thôi.

Thế là cô hiên ngang bước vào nhà hàng, hoàn toàn không nhận ra Tư Thành còn thong dong, toát ra vẻ quý phái nghênh ngang còn hơn cả mình.

"Xin chào quý khách, xin hỏi quý khách có đặt bàn trước không ạ?", lập tức có nhân viên phục vụ bước đến ngăn cản.

Hạ Phương lắc đầu: “Không có”.

Nhân viên tỏ ra ái ngại: “Xin lỗi quý khách, ngoại trừ hội viên thẻ đen, ở đây chúng tôi chỉ phục vụ hội viên đã đặt bàn trước...”

"Ơ kìa Tiểu Phương?", một giọng nói vang lên khi người phục vụ còn chưa hết lời.

"Em cũng đến đây dùng cơm sao?", Hạ Oanh Oanh khoác tay Lục Anh Đường đi tới: “Em mới về nước nên chắc không biết phải đặt hẹn mới được vào đây nhỉ? Còn là hẹn trước hơn cả tháng ấy...”

Cô ta nép sát vào người đàn ông kế bên: “Hôm nay chị đến đây dùng bữa với hai bác Lục, nếu em không ngại thì vào đây nếm thử hương vị thức ăn nơi này cũng được”.

"Được không anh?", Hạ Oanh Oanh nghiêng đầu hỏi Lục Anh Đường: “Tốt xấu gì anh và Tiểu Phương cũng từng ở bên nhau, em ấy lại là em gái em, chắc hai bác sẽ không để tâm đâu?"

Lục Anh Đường liếc nhìn Hạ Phương, ánh mắt cuối cùng dừng lại trên người Tư Thành, mở miệng châm chọc: “Cô ta thì không thành vấn đề, nhưng...”

"Người này thì không được”.

Lúc này Hạ Oanh Oanh mới để ý đến người đàn ông khôi ngô đứng cạnh Hạ Phương.

Cô ta quan sát Tư Thành một hồi mới cười hỏi Hạ Phương: “Tiểu Phương à, đây là... tình mới của em hả?"

Tình mới?

Cái cách dùng từ này...

"Cha mẹ tôi còn lâu mới dùng bữa với thứ đàn ông của một con ả lăng loàn", Lục Anh Đường lại lên tiếng công kích.

Nhưng Hạ Phương lại nhíu mày.

Chẳng phải Tư Thành là do bọn họ sắp xếp cho cô gặp mặt ư? Sao bây giờ lại không nhận ra?

Hay là... bọn họ vốn giao việc đó cho người khác nên cũng chưa biết mặt mũi nhân viên phục vụ ấy ra sao?

"Cảm ơn lòng tốt của chị và anh Lục, nhưng không cần phiền phức vậy", Hạ Phương cười nhạt, vừa định rút thẻ từ trong giỏ xách ra thì Tư Thành đã nhanh hơn một bước, đưa một tấm thẻ sang cho nhân viên phục vụ.

"Cái này được không?"

Hai mắt phục vụ viên sáng bừng, dùng hai tay nhận lấy thẻ, tỉ mỉ xác minh một hồi mới cung kính gập người một góc 90 độ: “Vô cùng xin lỗi, là tôi mắt vụng mới không nhận ra khách quý sử dụng thẻ đen của Nâu Nhạt, mong quý khách thứ lỗi”.

Thấy Tư Thành và Hạ Phương không lên tiếng, phục vụ lại dè dặt tiếp lời: “Xin mời hai vị theo tôi đến phòng thượng khách trên tầng cao nhất ạ”.

Sao anh ta lại có cái thẻ này? Hạ Phương tròn mắt nhìn Tư Thành.

Mới ban nãy trông anh chẳng khác gì một vị giám đốc quyền quý cả...

Đoạn cô nghiêng đầu, thấy sắc mặt Hạ Oanh Oanh và Lục Anh Đường xấu như màu đất kèm bốn con mắt trợn trừng sắp nứt toác.

"Bọn tôi đi trước nhé", cô nhếch môi mỉm cười, nắm lấy bàn tay đưa ra của Tư Thành, xoay người một cách tao nhã rồi bước đi, để lại cho hai người kia bóng lưng đầy quý phái.

Vào phòng thượng khách rồi, Hạ Phương mới quay sang nhìn người kế bên đầy nghiền ngẫm.

"Tấm thẻ đó...”

"Trong xe của anh bạn kia", Tư Thành đáp lại bằng một tiếng cười gợi cảm, nói với vẻ sâu xa.

Hạ Phương nhướng mày: “Dùng thẻ của người ta mà không cần nói trước một tiếng sao?"

Làm vậy là bất lịch sự đấy!

"Tình huống đặc thù", Tư Thành cũng không làm rõ hiểu lầm mà càng thuận thế tát nước theo mưa.

Hạ Phương không khỏi cho rằng người này thật là kỳ lạ.

Chẳng lẽ là cậu ấm nào đó giả làm phục vụ để trải nghiệm cuộc sống?

Tư Thành nâng tách trà lên, động tác lười nhác lại thanh thoát, nhấp một ngụm: “Sao lại nhìn tôi thế? Phải lòng rồi à?"

Hạ Phương: ...

"Anh Tư này, tự luyến là bệnh phải trị”.

"Chẳng lẽ em không có thuốc trị cho tôi?", anh trả lại với nụ cười ma mãnh.

Làm Hạ Phương không biết phải tiếp lời thế nào.

Cái tên phục vụ này sao tự nhiên thả thính mạnh dữ vậy?

Dám cá đó giờ cũng hớp hồn vô số con gái nhà lành rồi.

"Muốn ăn gì cứ gọi", phát giác thấy sắc mặt cô không vui, Tư Thành quyết định không trêu nữa.

Hạ Phương hơi nheo mắt, cười nửa miệng: “Giá cả nơi này cũng không phải thấp”.

"Không sao, tôi còn tiền tiết kiệm...”

Tài sản tầm mấy trăm tỉ gì đó.

Mời một bữa cơm chỉ như con bò rụng lông, cây me rụng lá mà thôi.

"Vậy tôi không khách sáo nhé?", tuy nói vậy nhưng Hạ Phương cũng không ra tay quá tàn nhẫn khi gọi món, không hề gọi mấy món đắt nhất.

Chọn xong rồi, cô đưa thực đơn cho Tư Thành: “Anh xem còn muốn gọi gì không...”

Anh liếc nhìn danh sách, nở một nụ cười nhàn nhạt, vươn tay thêm vài món vào.

Gọi món xong, gian phòng rộng thênh thang, sáng rực rỡ này chỉ còn lại hai người họ.

Hạ Phương xoa xoa cằm, bắt đầu tìm đề tài nói chuyện.

"Anh là người thành phố?"

"Xem như vậy”.

"Nhà có mấy người?"

"Hai”.

"Hả?"

"Tôi với em”.

Hạ Phương: ...

"Đang ở nhà thuê hay ngủ lại trong khách sạn?"

Tư Thành: ...

"Khụ khụ, tôi không có ý xấu", sợ rằng anh im lặng vì cho rằng cô đang chê bai, Hạ Phương vội giải thích.

"Ý là nếu không có nơi ở cố định thì có thể dọn vào với tôi. Tôi có một căn nhà nhỏ gần khách sạn anh làm việc, sửa sang xong rồi mà cứ để đó không ai ở. Nhà không lớn, nhưng hai chúng ta ở là đủ rồi”.

Hai chúng ta?

Tư Thành liếc nhìn cô một cái, trong mắt lại thêm ý cười mập mờ.

Hạ Phương biết anh lại hiểu lầm rồi, bèn nguýt mắt: “Đừng cho rằng kết hôn rồi là tôi sẽ thèm thuồng gì anh nhé. Tôi đây nổi tiếng không ham sắc dục, anh đừng hòng quyến rũ được tôi”.

Tư Thành: ...

Hình như đây là lời thoại của anh mới đúng?

Hạ Phương khoanh tay đặt trước ngực: “Trong hợp đồng có ghi rõ, chỉ được phát sinh quan hệ khi có sự đồng thuận đến từ hai phía, không được cưỡng ép...”

Bộ trong mắt em ấy mình là sài lang hổ báo hay gì? Tư Thành câm lặng.

"Còn chuyện này nữa”.

Hạ Phương bỗng lên giọng, nhìn xoáy vào anh: “Anh thiếu tiền lắm sao?"

Tư Thành: Tiền thì không thiếu, nhưng..."Anh... đang thiếu tiền sao?"

Tư Thành vẽ ra một nụ cười lười biếng, tay vân vê chơi đùa chiếc ly thủy tinh, gương mặt đầy yêu nghiệt càng thêm hấp dẫn dưới ánh đèn lóa mắt.

Hạ Phương suýt nữa bị câu mất hồn phách.

Cô bèn lắc đầu để giữ vững thần trí, đoạn vỗ bàn đứng dậy, lên giọng nghiêm túc.

"Tôi không biết anh đã hớp hồn được bao nhiêu cô rồi, nhưng bây giờ chúng ta đã kết hôn, hy vọng anh có thể tự chấn chỉnh, trở thành một công dân lương thiện. Sống trên đời nghèo không phải cái tội, chỉ cần nỗ lực công tác, một lòng phấn đấu rồi cũng sẽ có ngày khấm khá hơn”.

"Tôi không mong anh có thể cho tôi vinh hoa phú quý, nhưng ít nhất nhân phẩm phải đàng hoàng, anh hiểu chứ?"

"Trong hợp đồng tôi cũng có viết, nếu anh vì tiền mà làm ra những việc táng tận lương tâm thì chúng ta lập tức ly hôn”.

Tư Thành nghệch mặt ra nhìn cô, hoàn toàn không biết mình đã làm ra những việc táng tận lương tâm gì...

Cũng may đối phương không để anh hoang mang quá lâu đã tiếp tục: “Nói đi, tối hôm qua anh nhận của họ bao nhiêu tiền?"

"Tiền gì?", đến đây thì Tư Thành hết giả ngu được.

Đây đã không còn là hiểu lầm mà đã phát triển thành bêu rếu, phỉ báng, nhục mạ nhân phẩm rồi.

"Tiền họ thuê anh làm nhục tôi", Hạ Phương dứt khoát nói thẳng.

Tư Thành lộ ra vẻ bừng tỉnh, thì ra đêm qua em ấy bị người khác hãm hại?

Chẳng trách sao vừa vào phòng anh đã hấp ta hấp tấp nhào tới...

Nét mặt anh hòa hoãn lại: “Tôi không nhận tiền ai hết, đêm qua thật sự là bất ngờ”.

"Không nhận tiền? Vậy anh ở trong phòng tôi làm gì?", Hạ Phương nhíu mày hỏi lại, hiển nhiên không tin.

Cô còn nghĩ nếu người này là hạng tiểu nhân cứng đầu không biết hối cải thì phải dùng biện pháp nào để có thể ly dị, cắt đứt quan hệ một cách nhanh gọn lẹ nhất.

Tư Thành chỉ cười cười, vươn tay lên ngoắc cô lại.

Hạ Phương bị ma xui quỷ khiến mà đứng dậy đến gần, thấy đối phương mở một đoạn video ra - chính là đoạn băng giám sát khách sạn mà cô không tìm được.

Cô bắn sang một ánh mắt kỳ lạ. Cứ bảo tại sao hack vào hệ thống khách sạn rồi mà cũng không thấy, thì ra là anh chàng phục vụ này tự ra tay tiêu hủy bằng chứng trước?

Chẳng trách sao...

Nhưng xem xong video rồi, Hạ Phương hoàn toàn dại ra.

Hóa ra cô mới là người đi nhầm phòng??!!

Trời cao đất dày ơi!

Số phòng Lục Anh Đường đưa cho cô là 33, nhưng căn phòng mà cô vào lại là 35!

Trước đó Hạ Phương cứ nghi ngờ mình khó chịu như vậy có phải là bị chuốc thuốc không, nhưng nghĩ mãi không ra bị hại từ khi nào.

Bây giờ xem lại video, cô có thể xác định mình đã bị bỏ thuốc.

Bằng không sao cô vừa đi lại vừa thở hổn hển, lại còn liên tục... cởi đồ ra chứ?

Cô dám chắc khách sạn này không có vấn đề gì, vậy thì chỉ có thể là chiếc xe hơi họ Lục đã gọi đến để đưa cô đi.

Hai má nóng bừng làm Hạ Phương phải cầm ly nước lên uống: “Nhưng anh là phục vụ, sao lại ở trong phòng khách sạn?"

"Quá lãng phí!"

Cô trở về chỗ ngồi, thấy Tư Thành đang nhìn mình như nhìn vật lạ, bấy giờ mới nhận ra ly nước trên tay là của anh.

"Khụ khụ khụ...”, cô lúng búng ho sặc sụa, chỉ hận không thể độn thổ mà trốn.

Cũng may còn có phục vụ nhanh chóng mang thức ăn đến.

Hạ Phương ngấu nghiến món phật nhảy tường được đặt ở cạnh mình.

"Nếu tôi không có ở đó, e rằng hôm nay em đã phải làm vợ người khác rồi...," Tư Thành đủng đỉnh nói với vẻ nghiền ngẫm sâu xa: “Thế chẳng phải ý trời hay sao?"

Hạ Phương: ...

Hạn hán lời.

Lại ngẩng đầu lên nhìn anh, Hạ Phương bị những cử chỉ vừa tao nhã lại quý phái của Tư Thành làm cho mù mắt.

"Tư Thành, đừng nói anh là... người nhà họ Tư giàu nhất Giang Lâm chứ?"

"Sao em lại nghĩ vậy?", Tư Thành nhìn cô như vừa nghe thấy chuyện cười.

"Vậy mấy động tác cao sang quý phái này là học được từ mấy tay nhà giàu trong khách sạn à?", dù sao cũng là lần đầu tiên dùng cơm với mình, anh ta có thận trọng dè dặt cũng không trách được.

Thế là Hạ Phương bèn an ủi: “Không sao, cứ ăn thoải mái đi, đừng lo gì hết, sau này là người nhà cả mà”.

Trên gương mặt tuấn tú của đối phương xuất hiện vẻ bất đắc dĩ lẫn nuông chiều như đang nhìn một đứa trẻ vô tri.

Nhớ không lầm thì anh đâu có phủ nhận mình là người nhà họ Tư?

Chẳng lẽ mình cưới phải một cô vợ khờ về rồi?

"Vợ khờ" hiện đang hăng hái chiến đấu với thức ăn ngon miệng, hoàn toàn không nhận ra vẻ lo lắng trên mặt người đối diện.

Ăn no uống say rồi, Hạ Phương đang chậm rãi đi xuống lầu, nào ngờ lại đụng phải oan gia ngõ hẹp - Lục Anh Đường và Hạ Oanh Oanh.

"Tiểu Phương", Hạ Oanh Oanh khoác tay Lục Anh Đường, đưa cho cô một tấm thiệp mời: “Mười ngày sau là tiệc đính hôn của chị và Anh Đường, em phải đến chung vui đấy nhé”.

Rồi còn làm ra vẻ thẹn thùng: “Em là người đầu tiên chị thông báo cho đó...”

Hạ Phương liếc nhìn tấm thiệp, miễn cưỡng nặn ra một nụ cười: “Người nhà cả mà, không cần đưa thiệp chi cho lãng phí, với cả...”

Cô liếc xéo Lục Anh Đường: “Nghe nói Lục thị đang không lạc quan lắm, anh Lục có thể giữ lại cái đám hỏi mười triệu từng hứa cho tôi đó mà dùng”.

"Cái gì? Mười triệu?!", Hạ Oanh Oanh biến sắc, lập tức nghiêng đầu kích động: “Anh Đường, anh hứa cho nó mười triệu lận ư?"

"Em đừng nghe cô ta nói láo...”, sắc mặt Lục Anh Đường xấu xí vô cùng, len lén trừng Hạ Phương một cái đầu tăm tối, tay thì vỗ về an ủi Hạ Oanh Oanh: “Cô ta chỉ ghen tị với lễ
Tải #ReadMe, tìm kiếm"Hôn nhân bất đắc dĩ" để tiếp tục đọc➡️

🔥😈แพทย์ทหารไป๋ชิงหลิงเดินทางไปยังยุคโบราณ
เผชิญหน้ากับสามีที่ทำร้ายภรรยาและแย่งชิงลูกชายไป พี่สาวของนางเผยแพร่ข่าวร้าย แถมยังวางแผนจะสังหารลูกในท้องของนาง ต้องการให้นางกลายเป็นผี! นางขอสาบาน—หากนางได้กลับมา นั่นคือเวลาตายของทุกคน! ห้าปีหลังจากนั้น นางกลับมาพร้อมกับลูกสาวของนางในฐานะหมอผี แต่คิดไม่ถึงว่า ลูกชายวัยห้าขวบของอ๋องหรงได้รับบาดเจ็บสาหัส นางเข้าไปในจวนเพื่อทำการรักษา ไทเฮาป่วยหนัก นางเป็นคนฉุดรั้งไทเฮาออกมาจากประตูวิญญาณ นางสนมมีปัญหาคลอดบุตรยาก นางช่วยทำคลอดให้เด็กออกมาอย่างปลอดภัย ชื่อเสียงของนางเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เวลานั้น เหยียบย่ำขยะทุกคนไว้ใต้แทบเท้า

“ตุ๊บ!”

"โอ๊ย!"

พระชายาต้วนถูกอ๋องต้วนเตะจนกระเด็นออกไปโดยที่นางยังตั้งครรภ์ได้เก้าเดือนแล้ว และยังเป็นฝาแฝดเสียด้วย

หลังจากที่นางถูกเตะออกไปก็ล้มตัวกระแทกลงกับโต๊ะดื่มชาอย่างแรงจากนั้นก็กลิ้งลงไปบนพื้น

ทันทีหลังจากนั้นความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสได้ปั่นป่วนออกมาจากครรภ์ของพระชายาต้วนไป๋ชิงหลิง

นางยกมือขึ้นกุมหน้าท้องอันนูนนั้นพร้อมกับมองลงไปดู

กระโปรงสีน้ำเงินราบเรียบได้เคลือบน้ำโลหิตสีแดงสดและกระแสน้ำอันอุ่นยังคงไหลรินออกมาจากร่างกายอย่างต่อเนื่องจนก่อตัวเป็นแม่น้ำโลหิตสายหนึ่งขึ้น

เมื่อเห็นฉากนี้ไป๋ชิงหลิงก็เบิกตากว้างพร้อมกับทรุดตัวลงร่ำไห้ออกมา “เพราะเหตุใด เพราะเหตุใดกัน ในตอนนั้นผู้ที่ต้องการแต่งงานกับข้าก็คือท่าน สาบานว่าจะรักข้าชั่วฟ้าดินสลายก็เป็นท่าน ท่านบอกว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่แต่งชายารองหรือนางสนมอีก แต่ว่าตอนนี้ท่านกลับ......กลับไม่ยอมละเว้นแม้แต่เด็ก ลูกในครรภ์ของข้านั้นเป็นของท่าน......”

“หุบปาก!” ร่างสีน้ำเงินเข้มเดินข้ามผ่านหน้าประตู

เขาก้าวเดินมายังเบื้องหน้าของไป๋ชิงหลิงอย่างรวดเร็วจากนั้นก็เอื้อมมือไปบีบคอนางและยกขึ้นจากพื้นแล้วกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า: “เริ่มแรกข้าต้องการจะแต่งงานกับบุตรีของตระกูลไป๋จริงแต่เจ้ากลับโป้ปดต่อข้า ส่วนเด็กในครรภ์ของเจ้า ข้าเพียงแค่นึกถึงก็รู้สึกคลื่นไส้นัก”

ฝ่ามือใหญ่บีบคอจนแน่นขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

ไป๋ชิงหลิงหลับตาเอาไว้แน่นพร้อมด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทาด้วยความเจ็บปวดทรมาน

หนึ่งปีก่อน ในพายุหิมะนางช่วยชีวิตท่านอ๋องต้วนไว้

เขาสัญญากับนางว่า เขาจะต้องแต่งนางมาเป็นชายา แต่นางกลับไม่ได้จริงจัง

หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน ก็มีพระราชโองการผูกมัดเขากับนางไว้อีกครั้ง ในตอนนั้นเองที่นางรู้ว่า คนที่นางช่วยไว้ ก็คือองค์ชายห้านามว่าท่านอ๋องต้วน

ในตอนแรกเขาปฏิบัติต่อนางราวกับสมบัติล้ำค่า แต่นางไม่คิดเลยว่าหลังจากผ่านไปสองสามเดือน ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะแย่ลงถึงเพียงนี้

นางไม่เข้าใจนางไปโป้ปดเขาตรงไหน และนางโป้ปดอะไรเขา.....

“ท่านอ๋อง อย่า ！”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงโศกเศร้าเสียใจของหญิงสาวดังขึ้นมา........

ไป๋ชิงหลิงลืมตาขึ้นมาทันที แล้วหันมองไปทางประตู

ร่างที่สละสลวยเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

สตรีผู้นี้สวมชุดสีม่วง ซึ่งเหมือนกับชุดเมฆาสีม่วงที่นางสวมใส่อยู่พอดี ไม่เพียงเท่านั้น แต่พวกนางยังมีใบหน้าที่คล้ายนกันถึงเก้าในสิบส่วน ！

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงเห็นหญิงสาวคนนั้น นางก็ดิ้นรนและตะโกนว่า：“ ท่านพี่.....ท่านพี่.....ช่วยข้าด้วย”

นางชื่อไป๋จิ่น เป็นพี่สาวร่วมมารดาของไป๋ชิงหลิง

หลังจากที่นางแต่งเข้าจวนท่านอ๋อง นางก็มักจะมาอยู่เป็นเพื่อนนาง และก็เป็นพี่สาวนาง คอยติดตามอยู่เป็นเพื่อนนางในเวลาที่ยากลำบาก

อย่างไรก็ตาม.........

ไป๋ชิงหลิงไม่รอคำวิงวอนขอร้องของนาง

เพียงเห็น ไป๋จิ่นยืนอยู่ข้างหลังท่านอ๋องต้วน มองดูแผ่นหลังของท่านอ๋องต้วนด้วยแววตาเป็นประกาย แล้วเอ่ยว่า：“ ท่านอ๋อง รีบปล่อยน้องสาวไปเถอะ ข้ารอมาได้ถึงเก้าเดือน ข้าไม่กลัวที่จะรอต่อไป แต่ถ้าหากท่านอ๋องบีบคอให้นางตายแบบนี้ จะต้องทำให้ฮ่องเต้และไทเฮาไม่พอพระทัยอย่างแน่นอน แต่ถ้าหากน้องสาวเสียชีวิตเพราะคลอดยาก แบบนั้นมันก็ไม่เหมือนกันแล้ว.......”

ร่างกายของไป๋ชิงหลิงสั่นเทา ดวงตาทั้งสองของนางเบิกกว้าง

นางจ้องไปที่ไป๋จิ่นอย่างไม่เชื่อสายตา

แต่ก่อนที่นางจะได้ตอบโต้ ร่างของนางก็ถูกเหวี่ยงออกไปอย่างรุนแรง

“ปัง”

“อ๊ะ！”

หลังจากล้มลงกับพื้น ไป๋ชิงหลิงกลิ้งบนพื้นหลายครั้งโดยนางใช้มือทั้งสองข้างประคองท้องเอาไว้
ในใจของนาง ยังคงได้ยินคำพูดของไป๋จิ่นเมื่อครู่ก้องกังวานอยู่ทุกคำพูด

ในตอนที่นางพยุงตัวเองลุกขึ้นมา นางก็เห็นทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยกันแล้ว

“ท่าน.....พวกท่าน......”！

“ชิงเอ๋อร์ พี่สาวไม่สามารถปิดบังเจ้าได้อีกต่อไปแล้ว เจ้ามอบกายให้ชายชู้ไปนานแล้ว และให้ข้ามาเข้าหอกับท่านอ๋องต้วนแทนเจ้า ข้ามอบกายให้ท่านอ๋องต้วนแล้ว ในชีวิตนี้ข้าไม่กล้ามอบให้ผู้อื่นแล้ว เดิมทีข้าอยากตายเพื่อเก็บความลับของเราสองคนไว้ แต่ว่า ท่านอ๋องไม่ต้องการให้ข้าตาย.....”

“อะไรนะ ！” หากคำพูดของไป๋จิ่นทำให้ไป๋ชิงหลิงทั้งเศร้า ไม่พอใจ และโกรธ

ถ้าเช่นนั้นตอนนี้นางก็เหมือนถูกสายฟ้าฟาด ล้มลงอย่างรุนแรง จนนางรู้สึกว่าร่างกายถูกถอดวิญญาณออกไปในทันที และร่างกายก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

โดยที่นางไม่สนใจความเจ็บปวดในท้องของนาง นางใช้แรงทั้งหมดเพื่อพยายามคลานไปข้างหน้าไป๋จิ่น และจ้องนางด้วยใบหน้าที่สับสน：“ เจ้า.....เจ้าว่าอย่างไรนะ ”

นางเสียตัวไปกับชายชู้อื่นตั้งแต่เมื่อไหร่

นางปล่อยให้พี่สาวนางเข้าห้องหอแทนนางตั้งแต่เมื่อไหร่

ไป๋จิ่นเข้าหอกับท่านอ๋องต้วน ถ้าเช่นนั้น....งั้นคนที่นางเข้าหอด้วยตอนแต่งงานเป็นใครกันล่ะ ！！

แววตาของไป๋ชิงหลิงเบิกกว้างขึ้น ในที่สุดนางก็แทบจะสิ้นหวัง นางนึกถึงตอนที่ท่านอ๋องต้วนรู้ว่านางตั้งครรภ์ ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สามีของนางก็ปฏิบัติกับนางอย่างเฉยชา.......

“ไป๋จิ่น เจ้าอธิบายกับข้ามาให้ชัดเจน” ในที่สุด นางก็คลานมาถึงเท้าของไป๋จิ่น นางเอื้อมมือไป คว้าชุดของไป๋จิ่น ใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงไว้และตะโกนถามว่า：“ ข้าไปเป็นชู้กับชายอื่นตั้งแต่เมื่อใด ข้าไปบอกให้เจ้ามาเข้าหอกับสามีข้าตั้งแต่เมื่อใด เจ้าทำเช่นนี้กับเข้าได้เยี่ยงไร ข้าเป็นน้องสาวของเจ้านะ เจ้าพูดกลับคำแบบนี้ไม่กลัวฟ้า......”

“นังแพศยา เจ้ายังมีหน้ามาพูดถึงจิ่นเอ๋อร์” ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ท่านอ๋องต้วนก็ถีบนางออกไป

“ปัก.......”

ร่างกายเล็กๆ ล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง อาการจุกเสียดที่หัวใจก็กระทบกระเทือนอย่างแรง

นางเจ็บปวดมากจนกรีดร้องออกมา：“ โอ๊ย.......”

เจ็บ

เจ็บมาก ！

ความเจ็บปวดที่สะสมในช่องท้องส่วนล่าง ทำให้นางยืดขาทั้งสองข้างออกมาโดยไม่รู้ตัว และน้ำมากมายก็ไหลออกมาจากร่างกาย

ทันใดนั้น เสียงร้องของทารกก็ดังขึ้นมา：“ อุ๊แว้ อุ๊แว้.......”

ไป๋ชิงหลิงสูดหายใจรับอากาศเย็น นางยกนิ้วขึ้นมา ยกกระโปรงขึ้นก้มศีรษะดู เป็นเด็กทารก

ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด มือเล็กทั้งสองโบกไปมาอยู่ในอากาศ ในขณะเดียวกันก็อ้าปากร้องไห้ “แงแง”

ไป๋ชิงหลิงกระโจนเข้าไปหาเด็กอย่างรวดเร็ว อุ้มเขาขึ้นมา นางเอาหน้าซีดเผือดแนบกับหน้าของทารกน้อย น้ำตาไหลไม่หยุด

ลูก ลูกของนาง

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่สายเลือดของท่านอ๋องต้วน แต่เขาก็เป็นเด็กที่นางอุ้มท้องมาเก้าเดือน ไม่ว่าพ่อของเขาจะเป็นใคร ยังไงซะก็เป็นสายเลือดของนาง

อย่างไรก็ตาม.......

เสียงที่เย็นชาและไร้ความปราณีได้ทำลายจินตนาทั้งหมดของนาง：“ ใครก็ได้ มาอุ้มเด็กคนนี้ไป ！”

ทันใดนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้าประตูมา

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองดูสาวใช้สองสามคนที่เดินเข้ามา ทันใดนั้นใบหน้าของนางซีดเผือด：“ ออกไป ออกไป อย่าเข้ามา ！”

นางสะดุดเท้าในตอนลุกขึ้น พลางถอยหลังและตะโกนอย่างหมดหวัง

แต่พวกสาวใช้ที่เข้ามา กลับตรงเข้ามาเอาเด็กในอ้อมกอดของนาง

ไป๋ชิงหลิงตอบโต้กลับไป นางร้องไห้และเค้นเสียงเอ่ยอย่างโกรธจัดว่า：“ เอาลูกคืนมาให้ข้า ได้โปรด ได้โปรด อย่าทำอะไรเขา..........”

ท่านอ๋องต้วนเดินไปข้างหน้าอย่างไม่อดทน เขาจับข้อมือนางด้วยฝ่ามือใหญ่ แล้วผลักนางอย่างแรง：“ จับนางกดเอาไว้ อย่าให้นางแตะต้องเด็กอีก”

ทันทีที่เสียงคำสั่งดังขึ้น สาวใช้อีกคนหนึ่งก็ก้าวมาข้างหน้า แล้วกดนางไว้กับพื้น

ในขณะนี้.......

นางได้ยินเสียงทารกร้องไห้อยู่เหนือศีรษะ

ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าสาวใช้คนหนึ่งจับมือเด็ก แล้วใช้มีดแทงเข้าไปที่ฝ่ามือของเด็ก จนเลือดไหลออกมา

หัวใจของนางเต้นไม่เป็นจังหวะ นางร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง：“ พวกเจ้าจะทำอะไร ? หยุดนะ ！”

ไม่มีใครสนใจไป๋ชิงหลิง

พวกนางเป็นเหมือนสัตว์เลือดเย็น ไม่สนใจเสียงกรีดร้องของเด็ก และบีบเลือดในฝ่ามือของเด็กออกมา

จนกระทั่งพวกเขามอบมีดให้ท่านอ๋องต้วน ไป๋ชิงหลิงถึงเข้าใจ

พวกเขาต้องการทดสอบความสัมพันธ์ทางสายเลือด

“ท่านอ๋อง เด็กคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับท่าน พระชายานอกใจพระองค์”

ถึงแม้ว่าท่านอ๋องต้วนจะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเด็กไม่ใช่ลูกของตน แต่เมื่อได้ยินผลออกมาแบบนี้ ร่างกายทั้งร่างก็ตกตะลึง：“เสด็จพ่อและเสด็จแม่ พระชายาต้วนนอกใจ และเด็กคนนี้ก็ไม่ใช่สายเลือดของราชวงศ์ เพื่อรักษาชื่อเสียงของราชวงศ์ ข้าจะฆ่าตระกูลของนางอย่างชอบธรรม หลังจากการประหารพระชายาต้วนและลูก จวนอ๋องจะประกาศว่า พระชายาตั้งครรภ์ลูกแฝด จึงทำให้กำเนิดยากจนเสียชีวิต หนึ่งศพ....สามชีวิต ！ ”

“ไม่ ！” ไป๋ชิงหลิงเบิกตากว้างมองลูก นางใช้แรงทั้งหมดคลานไปข้างหน้า และขอร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตา：“ ท่านพี่ ช่วยข้าสักครั้งเถิด เขาเป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่ง ถือซะว่าทำความดีเรื่องหนึ่งเถิด ขอร้องท่านล่ะ ช่วยข้าขอร้องเขาที.....อึกอึก......”

ท่านอ๋องต้วนโอบเอวของไป๋จิ่น และสั่งด้วยเสียงเย็นชา"ลากตัวออกไป และตีให้ตาย"

“อ๊ะ........”

👉ชื่อนิยาย <ไป๋ชิงหลิง บุปผาพิษลิขิตแค้น>ดาวน์โหลดทันที#funread อ่านตอนต่อไปเลย！🔥

Demi sebuah janji dan kontrak pernikahan misterius, Jowen memasuki sebuah kota dengan penuh rahasia. Kehadirannya menimbulkan kehebohan dan rasa ingin tahu dari penduduk setempat. Seperti naga yang muncul dari laut dalam legenda, Jowen tampil dengan karisma dan aura yang menakjubkan.

"Ya, di sini, coba lebih kuat lagi!"

Di vila mewah itu, terdengar erangan yang menenangkan.

"Jowen, kamu berasal dari pedesaan dan buta lagi, kamu mungkin belum pernah menyentuh wanita!"

"Meskipun matamu tidak bisa melihat, tapi ... aku benar-benar adalah wanita yang sangat cantik."

"Kamu dan kakakku akan segera menikah, aku akan mengajarimu. Kalau tidak, kamu tidak tahu apa-apa saat itu."

"Um!"

Jowen menjawab dengan cuek, menggosok tangannya di perut bagian bawahnya, menyentuh titik akupuntur dan menekan dengan sedikit kekuatan, kemudian berhenti setelah mendengar dengusan genit dari Janet, dan berkata, "Sudah oke"

"Kedepannya pada saat kamu sedang menstruasi, datang ke sini cari aku. Aku bantu kamu memijatnya, dan rasa sakitnya akan berhenti. Kamu coba duduk dan rasakan sebentar!"

"Benar-benar tidak sakit lagi." Janet berkata dengan suara gembira, "Wow, jika kamu melakukan pemijatan orang buta, kamu mungkin bisa mendapatkan banyak uang."

Jowen mengerutkan kening dan berkata, "Aku adalah... seorang dokter!"

Setelah mengatakan demikian, dia berkata, "Jika tidak ada hal lain, tolong bawa aku keluar."

“Keluar?” Suara Janet di tempat tidur di bawah tiba-tiba menjadi sedikit aneh, “Mengapa kamu ingin keluar?”

Kemudian, Jowen mendengar suara gemerisik dari tubuhnya.

Sebelum Jowen bereaksi, Janet meraih tangannya, dan tiba-tiba mengerahkan kekuatannya. Jowen tidak dapat berdiri dengan stabil dan langsung jatuh ke tubuh Janet.

"Jowen, apa yang kamu lakukan? Kamu tidak boleh begitu, aku adalah adik Jessy. Kamu jangan begitu!"

Setelah itu, Janet menjerit ketakutan.

"Bang!"

Pintu kamar didobrak.

"Krek, krek!"

Suara rana kamera terdengar dan disertai dengan suara marah.

"Jowen, sialan, apa yang kamu lakukan? Kamu bukan manusia!"

Setelah itu, sosok yang kekar bergegas di depan Jowen dalam satu langkah, dan meraih Jowen yang berada di tempat tidur.

Di tempat tidur, pakaian Janet setengah terbuka dengan wajah cantik yang menangis dan tampak ketakutan. Dia menarik selimut untuk menutupi tubuhnya dan berkata, "Mengapa kamu memperlakukanku seperti ini, aku adalah adik kandung Jessy!"

Tubuh kekar yang menahan Jowen menunjukkan senyuman sinis.

"Bang!"

Setelah itu, dia langsung meninju wajah Jowen.

Jowen tidak bisa berdiri dengan stabil, seluruh tubuhnya dipukuli hingga mundur selangkah demi selangkah. Punggungnya membentur sudut meja, rasa sakit yang menusuk datang dari punggungnya, dia langsung duduk di lantai.

“Bajingan seperti kamu ini, ingin menikahi Jessy?” Pria itu mencibir dan berkata, “Kamu sedang mimpi, adegan tadi sudah difoto, dan aku akan mengirimkannya kepada Tuan Besar Lin. Pada saat itu Tuan Besar Lin juga tidak bisa mengatakan kata tidak lagi!"

Jowen tersenyum kecut, saat ini dia secara alami mengetahui sejak menginjakkan kaki di rumah ini, dia sudah melangkah ke dalam jebakan Keluarga Lin.

Keluarga Lin adalah keluarga kaya dan terkemuka di Kota Jiang cheng, dengan kekayaan yang melimpah.

Mengenai Jowen yang berasal dari pedesaan, kakeknya dan kakek Jessy adalah teman baik. Jowen dan Jessy juga merupakan teman bermain masa kecil. Ketika mereka berumur sepuluh tahun, dua lelaki tua itu membuat perjanjian pernikahan untuk mereka.

Waktu pernikahan ditetapkan ketika Jowen berusia 30 tahun.

Beberapa tahun ini, Jowen telah mengikuti kakeknya menjadi seorang dokter keliling di pedesaan. Tiga tahun lalu, karena beberapa insiden, dia menjadi buta.

Mengenai kakek Jessy, dia sudah lama meninggalkan pedesaan dan datang ke Kota Jiang cheng. Dalam dua puluh tahun, dia membangun industri bisnis, bernilai puluhan miliar, dan telah menghasilkan banyak uang.

Satu bulan yang lalu, jarak setengah tahun sebelum Jowen berusia tiga puluh tahun, kakeknya memintanya datang ke Kota Jiang Cheng untuk memenuhi kontrak pernikahannya. Dia datang sendirian dengan memegang satu tongkat.

Tetapi Tuan Besar Keluarga Lin sedang sakit dan orang-orang dari keluarga Lin menghindarinya serta tidak ingin menjumpainya.

Tapi Jowen mematuhi perjanjian dengan kakeknya dan berencana menunggu setengah tahun. Jika keluarga Lin melanggar kontrak pada usia tiga puluh tahunnya, dia akan kembali.

Sampai hari ini, keluarga Lin tiba-tiba mengundangnya datang ke keluarga Lin untuk membahas kontrak pernikahan. Adik perempuan Jessy, yaitu Janet pergi menjemputnya secara langsung.

Ketika tiba di vila keluarga Lin, Janet mengatakan orang rumah belum pulang, dan dia mendengar bahwa Jowen mengetahui beberapa keterampilan medis. Baru-baru ini, dia sedang mentruasi jadi dia ingin Jowen bantu melihat kondisinya!

Oleh sebab itu, Jowen hanya memijat titik akupunkturnya dengan sederhana saja.

Awalnya, Jowen mengira keluarga Lin ingin melanjutkan kontrak pernikahan mereka, tetapi sekarang tampaknya semua ini hanyalah penipuan saja.

Merasakan sakit parah di punggungnya, ekspresi Jowen tampak tenang. Dia menghelakan nafas panjang dan berkata, "Jika kalian hanya ingin mengingkari kontrak pernikahan itu, kalian tidak perlu melakukan hal tersebut!"

“Kamu masih berani melawan?” Pria itu maju selangkah, meninju dan menendang Jowen yang buta, kemudian memukulinya habis-habisan!

Jowen tidak bisa melawan, dia menutupi kepalanya dengan tangannya, dan tidak mengeluarkan suara.

"Andre, sudahlah!" Pada saat ini, terdengar suara Jessy, dia berkata, "Jangan pukul sampai terjadi apa-apa."

Pada saat itulah Andre meludahi Jowen dan mengutuknya, "Sialan, anak desa juga ingin menjalin pertalian dengan orang yang lebih tinggi?"

"Apakah kamu tahu bahwa Jessy adalah dewi di hati banyak orang di Kota Jiang cheng?"

"Sialan, kamu ini orang cacat yang buta, apakah kamu pantas menikah dengan Jessy?"

"Lain kali kalau aku ketemu dengan kamu di Kota Jiang cheng, aku akan membantaimu habis-habisan!"

Jessy maju dan menatap Jowen dengan tenang, kemudian berkata, "Mana surat nikahnya?"

Jowen berjuang untuk duduk, lalu meraba dadanya dan berkata, "Jika kamu hanya ingin mengingkari pernikahan, katakan saja, aku akan setuju, kita tidak perlu berdiri di sisi yang berlawanan!"

"Berlawanan? Kamu juga pantas?" Andre mencibir dan berkata, "Hari ini kami memang ingin menjebakmu, mempermainkan kamu. Memangnya apa yang bisa kamu lakukan? Seorang cacat yang berasal dari pedesaan, kura-kura darat dari pedesaan."

Ketika melihat Jowen mengeluarkan selembar kertas merah, Jessy sangat gembira, dan segera mengambilnya.

"Bruak! Bruak! Bruak!"

Dia merobek surat pernikahan itu hingga berkeping-keping dalam sekejap.

Pada saat ini, Jowen sedikit panik. Dia dipukuli oleh Andre, dan kain di wajahnya menjadi longgar, memperlihatkan sepasang mata yang tertutup rapat.

"Jowen, jangan salahkan aku!" Pada saat ini, Jessy menggertakkan giginya dan berkata, "Kita termasuk teman masa kecil, tapi...kamu juga tahu perbedaan status di antara kita. Apalagi kamu itu buta, aku benar-benar!"

“Mataku akan pulih dalam beberapa hari ini.” Jowen berkata, “Tapi itu sudah tidak penting lagi.”

Dia berjuang untuk bangkit dari lantai, punggungnya tampak hancur dan berlumuran darah. Wajah yang dipukuli perlahan-lahan mulai memar dan bengkak.

“Bisakah orang buta itu sembuh?” Andre terkekeh dan berkata, “Kamu benar-benar menganggap dirimu adalah dokter ajaib.”

“Apakah namamu Andre?” Jowen bertanya, “Aku akan ingat kamu!”

"Um?"

Ketika mendengar kata-kata Jowen yang sedikit mengancam, Andre sangat marah, mengambil asbak di atas meja yang berada di sebelahnya, melemparkannya ke kepala Jowen dan berkata, "Memangnya apa yang bisa kamu lakukan jika aku membunuhmu?"

"Bang!"

Asbak tersebut mengenai kepala Jowen.

Ketika rasa sakit yang parah melanda, Jowen merasa pikirannya menjadi hitam, dan berbaring di lantai dengan bunyi gedebuk.

...

"Bip"

Di sisi jalan, terdengarlah rem sebuah van. Kemudian bagasi mobil van terbuka, Jowen langsung terlempar begitu saja di pinggir jalan dari van tersebut.

Setelah itu, van tersebut melaju pergi.

Bab 2 Lepaskan Baju
Tidak tahu waktu telah berlalu berapa lama, Jowen perlahan-pelan bangun.

Ketika dia bangun, ada semburan rasa sakit di punggung dan kepalanya, sepertinya sudah patah. Dia berbaring di lantai sejenak, lalu duduk perlahan, merapikan kain yang miring di kepalanya, dan menyesuaikan posisi matanya hingga tertutup, kemudian meraba-raba sekelilingnya!

Dia tidak menemukan tongkat pemandunya, dia menyentuh bahan lantai dan mengetahui bahwa dirinya mungkin berada di pinggir jalan.

Tetapi dia tidak tahu tentang lokasi spesifiknya.

Tepat ketika Jowen merasa kesusahan.

"Brek!"

Sebuah mobil Maybach S80 berhenti di depannya. Di dalam mobil ada seorang wanita cantik yang sedang duduk di sana. Ketika dia melihat Jowen duduk di pinggir jalan, dia memegang sebuah foto di tangannya dan sedikit mengernyit.

Di kursi pengemudi duduklah seorang pria kekar dengan penampilan seorang pengawal berkata sambil mengerutkan kening, "Nona, kita ... apakah kita menemukan orang yang salah. Ini sepertinya orang buta!"

Medeline melihat foto itu, membandingkannya dengan Jowen, dan memikirkan peringatan Kakek di benaknya.

"Jowen adalah ahli medis generasi pertama, dia yang menyelamatkan nyawa kakek."

"Dia memiliki kontrak pernikahan dengan Jessy yang berasal dari Keluarga Lin di Kota Jiang Cheng, tetapi berdasarkan apa yang kita ketahui tentang Keluarga Lin, anggota keluarga Lin itu pasti akan mengingkari janji mereka. Kamu pergi mencarinya baru bisa selesaikan masalahmu saat ini!"

Ketika memikirkan hal ini, alisnya berkerut.

Dia mengetahui betapa besar masalah yang dia hadapi sekarang, dan orang yang berada di depannya ini tidak terlihat seperti orang yang dapat membantunya menyelesaikan masalahnya.

"Iya atau bukan, coba test dia dulu," kata Medeline dengan tenang.

Dia membuka pintu mobil, berjalan ke arah Jowen, lalu berjongkok dan bertanya, "Maaf, apakah kamu adalah Jowen Chu, Tuan Chu?"

Jowen mengangkat kepalanya, mengerutkan kening dan bertanya, "Siapakah kamu?"

"Halo, namaku Medeline. Aku mendengar bahwa kamu memiliki keterampilan medis yang sangat hebat. Aku punya teman baik yang sakit parah dan tidak dapat disembuhkan untuk waktu yang lama. Bisakah Tuan Chu mengobatinya?" Medeline bertanya dengan cepat.

Pengawal yang berada di kursi pengemudi melihat adegan ini dan ragu untuk berbicara.

Untuk menemukan Jowen, mereka sudah menghabiskan banyak tenaga. Pertama, mereka pergi ke desa pegunungan tempat tinggal Jowen biasanya. Setelah bertanya-tanya, mereka menemukan bahwa Jowen tidak memiliki ayah dan ibu, dia dibesarkan oleh kakeknya. Kakeknya adalah seorang dokter keliling, dia menggunakan pengobatan alami untuk mengobati pilek dan batuk di pedesaan, bahkan mengobati unggas dan babi yang sakit!

Dia tidak merasa seorang dokter jenius akan melakukan hal seperti itu.

Selain itu, menurut informasi yang mereka selidiki, Jowen melakukan pekerjaan serabutan dengan kakeknya dan tidak menuntut ilmu yang tinggi, kemudian menjadi buta.

Ketika melihat kondisi Jowen yang sekarang, kepalanya berlumuran darah, dan mengenakan pakaian yang murahan. Mana mungkin kehidupan seorang dokter jenius seperti ini?

"Aku bisa turun tangan." Jowen berkata, "Tapi sebagai gantinya, aku harap kalian bisa mengantarku kembali nanti."

“Tidak masalah!” Mata Medeline bergerak sedikit, dan mengambil inisiatif untuk meenopang Jowen masuk ke dalam mobil, tidak peduli dengan pakaian kotor Jowen.

“Sepertinya kamu terluka.” Setelah masuk ke dalam mobil, Medeline mengerutkan kening dan bertanya.

“Iya, digigit anjing, tidak apa-apa!” Jowen berkata, “Bawa aku temui pasien itu!”

Setengah jam kemudian, mobil berhenti di depan vila tunggal yang mewah. Medeline menopang Jowen keluar dari mobil, pengawal itu menghelakan nafas dan melihat keduanya memasuki vila!

...

Di Rumah Sakit Rakyat Pertama Kota Jiang Cheng, di bangsal VIP. Andre dan Jessy berjalan ke bangsal dengan membawa satu keranjang yang berisi buah-buahan.

"Kakek, aku datang jengguk kamu!" Jessy tersenyum manis.

Orang yang berada di dalam bangsal itu adalah Gerry Lin, presdir Grup Lin Kota Jiang Chen.

Ketika melihat Jessy masuk, dia berkata dengan riang, "Kamu sudah datang ya? Kenapa tidak bawa Jowen ke sini? Dia sepertinya sudah datang ke Kota Jiang Cheng untuk melanjutkan pertunangannya!"

Pada saat ini, Andre berkata, "Kakek Lin, apa yang kamu pikirkan? Bocah itu adalah orang kampung dan buta lagi. Mengapa kamu bisa mempercayakan kebahagiaan Jessy kepada orang seperti itu?"

Ketika Gerry mendengar ini, ekspresinya tampak murung dan berkata, "Jessy, ini..."

Jessy segera berkata, "Kakek, ini adalah teman SMA-ku, namanya Andre, dan sekarang dia telah membuka sebuah perusahaan e-niaga sendiri di Kota Jiang Cheng, yang sudah bernilai lebih dari satu triliun. Baru-baru ini, Keluarga Su dari Kota Yan Jing akan datang ke Kota Jiang Cheng untuk berinvestasi. Kamu juga telah melihat beritanya, Andre adalah mitra mereka."

Andre juga berkata dengan cepat, "Iya, Kakek Lin, kerja sama dengan Keluarga Su ini diperkirakan memakan waktu kurang dari sepuluh tahun. Perusahaanku pasti akan menjadi perusahaan besar terkemuka di Kota Jiang Cheng, dan e-commerce adalah masa depan."

Saat mengatakan itu, dia terbatuk dan berkata, "Sebenarnya begini, aku sudah menaksir Jessy selama bertahun-tahun, dan Jessy sudah tersentuh olehku baru-baru ini. Orang tua Jessy juga telah setuju, hanya saja kami belum berani mengatakan padamu karena adanya kontrak pernikahan itu"

"Jessy tidak akan menikah denganmu." Gerry berkata dengan tenang, "Jessy hanya bisa menikah dengan Jowen."

"Kakek, aku tidak ingin menikah dengan orang kampung itu. Sebelum aku datang mencarimu, aku sudah bernegosiasi dengannya untuk membatalkan penikahan. Aku sudah merobek kontrak pernikahan itu," kata Jessy.

Ketika Gerry mendengar ini, napasnya tiba-tiba menjadi sesak. Dia mengangkat tangannya dengan gemetar, menunjuk ke arah Jessy dan berkata, "Kamu ... kamu ... kamu ..."

Tapi dia tidak bisa mengucapkan kata-kata berikutnya, seluruh tubuhnya menegang, dan langsung pingsan.

...

Vila besar itu seperti rumah bangsawan, Medeline menopang Jowen dan berkata dengan lembut, "Ada tangga!"

Jowen mengangkat kepalanya dan berjalan ke vila selangkah demi selangkah.

"Medeline sudah datang ya!" Seorang wanita paruh baya datang untuk menyambutnya, dan berkata dengan riang, "Ini ..."

Medeline tersenyum simpul dan berkata, "Bibi Qin, ini dokter yang kutemukan untuk Kak Lenny, di mana Kak Lenny?"

Ketika melihat penampilan Jowen, wanita paruh baya itu mengerutkan kening!

Meskipun di dalam mobil, Jowen telah menyeka wajahnya dengan tisu dan air, namun wajahnya masih terlihat memar dan bengkak, pakaian di tubuhnya juga berlumuran darah dan dipenuhi dengan noda.

Tapi dia sepertinya sangat percaya pada Medeline dan tidak banyak berbicara, kemudian tersenyum dan berkata, "Lenny sedang menerima perawatan di kamar, kami telah menemukan seorang praktisi pengobatan tradisional terbaik kemari."

“Bawa kami ke sana melihatnya!” kata Medeline.

Wanita paruh baya itu menganggukkan kepala, dan membawa mereka berdua ke lantai dua, di depan sebuah kamar tidur yang besar.

Di dalam kamar, seorang wanita cantik dengan wajah kuyu sedang berbaring di ranjang. Meskipun saat itu adalah musim panas, tetapi dia ditutupi selimut tebal. Matanya sedikit kosong dengan sedikit keputusasaan.

Seorang pria paruh baya dan seorang pria tua kemeja panjang sedang duduk di samping dan berkomunikasi.

"Tuan Jiang, penyakit ALS Nona Jiang sudah berada pada tahap yang relatif lanjut, aku sedikit tidak berdaya."

“Pada mengatakan bahwa kamu adalah dokter terbaik di Provinsi Dong Hai!” Pria paruh baya itu segera berkata, “Selama kamu dapat menyembuhkan putriku, aku akan memberimu apa saja, termasuk semua harta keluarga Jiang-ku.”

"Hais, ini penyakit yang mematikan! Aku hanya bisa meresepkan beberapa obat untuk memperlambat serangan penyakitnya, tapi..."

"Bisakah ALS ini disembuhkan?" Medeline menatap Jowen yang berada di sampingnya dan bertanya di tengah pembahasan mereka.

"Bisa!" Kata Jowen dengan tenang.

Kata-kata mereka menarik perhatian dua orang yang berada di dalam ruangan itu.

Pria paruh baya itu mengangkat kepalanya. Ketika dia melihat Medeline, dia tertegun sejenak dan berkata, "Madeline, kapan kamu datang ke sini?"

Medeline menopang Jowen masuk ke kamar, membantu Jowen duduk di sofa, kemudian menyapa pria paruh baya itu dan berkata, "Paman Jiang, aku baru saja tiba. Aku menemukan dokter ajaib untuk Kak Lenny."

Setelah mengatakan demikian, dia berjalan ke tempat tidur, menatap wanita yang berada di atas ranjang, dan berkata dengan sedikit kesedihan di matanya, "Kak Lenny."

Pria tua yang mengenakan kemeja panjang menatap Jowen dari atas ke bawah, dan berkata sambil terkekeh, "Dokter ajaib? Baru saja kamu mengatakan bahwa penyakit ALS ini bisa disembuhkan?"

Jowen menganggukkan kepala dan berkata, "Iya, bisa disembuhkan!"

"Puff!" Pria tua kemeja panjang itu mencibir dan berkata, "ALS ini adalah penyakit mematikan, baik pengobatan tradisional china maupun pengobatan barat juga tidak dapat menyembuhkannya. Apakah kamu mempelajari pengobatan tradisional atau pengobatan barat?"

"Pengobatan tradisional!" Kata Jowen dengan nada yang stabil.

"Pengobatan tradisional memperhatikan pengalaman, jadi sebagian besar praktisi pengobatan tradisional yang hebat itu sudah tua. Kurasa kamu baru berusia 20-an atau 30-an!"

Saat berbicara, dia berkata lagi, "Lalu melihat penampilanmu sepertinya kamu itu buta. Pengobatan tradisional fokus dengan melihat, mendengar, bertanya dan mendiagnosa. Kamu tidak dapat menyelesaikan satu langkah yakni melihat!"

Setelah mengatakan demikian, dia berkata dengan pelan, "Tuan Jiang, kamu jangan cari dokter dukun. Ini tidak bisa memperlambat parahnya penyakit putrimu, tetapi juga akan mempercepat kematiannya!"

Jowen mengabaikan lelaki tua itu, tetapi berkata dengan tenang, "Bolehkah aku melihatnya?"

Ketika mendengar kata-kata lelaki tua itu, Medeline dan lelaki paruh baya itu mengerutkan kening.

Medeline menatap Jowen, dan berkata dengan tenang, "Kak Lenny adalah orang terdekatku, jika...kamu adalah dukun atau pembohong, kamu akan mati dengan tragis!"

"Ya!" Jowen menganggukkan kepala.

Pria paruh baya itu ragu-ragu.

Pada saat ini, Lenny di tempat tidur berkata, "Bagaimanapun akan mati, perbedaan hanya mati dini dan mati lambat saja, biarkan dia coba saja!"

Pria paruh baya itu tertegun, jejak rasa sakit muncul di matanya. Dia menatap Jowen dengan secercah harapan, dia menganggukkan kepala dan berkata, "Kalau begitu kamu coba saja!"

Medeline menopang Jowen ke samping tempat tidur, Jowen menghelakan napas panjang, lalu berkata dengan tenang, "Tolong buka baju pasien!"

👇👇👇
✅Jika anda ingin mengetahui lebih lanjut tentang novel ini, anda boleh memuat turun #Funread untuk membaca kandungan lengkap novel ini.

🔥🔥🔥Pangeran dingin memaksanya menjadi selirnya pada malam pertama mereka. Sebagai seorang dokter jenius abad ke-21, dia tiba-tiba terlempar ke dalam kehidupan sebagai selir yang tidak disayangi.Melihat bagaimana wanita yang dulunya dianggap jelek ini berubah menjadi seorang dokter jenius yang cantik dan mencuri perhatian dunia.Dia bukan hanya saja berpendidikan namun masih memiliki wajah yang sangat cantik, bahkan pelayan pribadinya juga luar biasa...
.........................................................

Bab 1 Permaisuri Melompat ke dalam Danau

Negara Chu, Kediaman Pangeran Li.

"Dasar jalang! Kamu jelas-jelas tahu aku akan menikahi Rou'er besok, tapi beraninya kamu meracuniku?"

Usai pria berpakaian mewah itu memaki dengan kesal, dia memelototi wanita yang berbaring di ranjang dengan sorot mata penuh amarah. Kemudian, dia merobek pakaian wanita itu dan menindihnya.

Melihat gerakan si pria, air mata pun mengalir tanpa suara dari mata Yun Ruoyue.

Yun Ruoyue sudah menikah dengannya selama setengah tahun, tetapi di dalam hati pria itu ada bayangan Nangong Rou. Alasan suaminya tidak pernah menyentuhnya adalah karena parasnya yang jelek dan juga kebencian terhadap orang tua Yun Ruoyue.

"Ahh!" Rasa sakit yang luar biasa melanda Yun Ruoyue dan membuatnya berkeringat dingin. Dia menggigit bibirnya untuk menahan rasa sakit sembari menatap wajah sosok di atasnya yang penuh dengan kebencian dan kekejaman. Hati Yun Ruoyue terasa sakit seperti disayat pisau.

Dibandingkan dengan kebencian yang suaminya rasakan, rasa sakit di tubuh Yun Ruoyue bukanlah apa-apa.

Chu Xuanchen memelototi Yun Ruoyue dengan dingin. "Demi mendapatkanku, kamu bahkan sengaja meracuniku. Oke, hari ini aku akan memenuhi keinginanmu! Tapi, aku benar-benar tak sanggup melihat wajahmu karena sungguh menjijikkan!"

Usai mengatakan itu, Chu Xuanchen langsung meraih tirai di ranjang untuk menutupi wajah Yun Ruoyue.

Perkataan ini sangat menyakiti hati Yun Ruoyue.

Dia meraba wajahnya sendiri secara perlahan. Ada bekas luka sebesar telapak tangan di pipi kanannya, yang selalu membuat Yun Ruoyue tidak percaya diri.

Orang-orang menyebutnya wanita jelek, tetapi dia memiliki hati yang mendambakan cinta.

Ayahnya tahu bahwa dia sudah menyukai Pangeran Li, Chu Xuanchen, sejak masih kecil. Itu sebabnya, ayah Yun Ruoyue memanfaatkan hubungannya dengan kaisar untuk menjodohkan Yun Ruoyue dengan Chu Xuanchen.

Akan tetapi, Chu Xuanchen tidak menyukainya.

Saat ini, gerakan pria itu tiba-tiba menjadi makin kasar. Chu Xuanchen menyiksanya dengan kejam. Matanya yang tajam dan berwarna hitam itu memandang Yun Ruoyue dengan penuh niat membunuh. "Yun Ruoyue, dasar wanita yang licik! Kamu jelas-jelas tahu aku menyukai Rou'er, tapi malah membuat jebakan agar aku menikahimu. Setelah tahu bahwa aku akan menikahi Rou'er besok, kamu malah menjebakku agar menidurimu. Kalau bukan karena racunmu, dengan wajahmu yang seperti ini, siapa yang berani menyentuhmu? Aku bahkan lebih memilih untuk menyentuh pelacur di luar sana daripada menyentuhmu!"

Yun Ruoyue menatap Chu Xuanchen. Dia menahan diri untuk menghadapi sindiran kejam dari pria itu, lalu mencibir dengan sedih, "Di dalam hatimu, aku bahkan lebih rendah dari pelacur di luar sana, ya?"

"Tidak. Di dalam hatiku, kamu bahkan lebih rendah dari anjing!"

....

Setelah sekian lama, Chu Xuanchen akhirnya selesai memuaskan hasratnya melalui tubuh Yun Ruoyue, lalu buru-buru bangun.

Dia segera mengenakan pakaiannya dan sama sekali tidak memedulikan wanita yang tergeletak di ranjang dengan penuh luka lebam dan sekarat itu.

Setelah efek racunnya menghilang, wanita ini tidak ada gunanya lagi bagi Chu Xuanchen.

Kemudian, dia memandang wanita yang tergeletak di ranjang itu dengan dingin dan pergi tanpa berbelaskasihan. Dia memerintahkan dayang, "Siapkan air, aku mau mandi. Aku tidak ingin tubuhku kotor karena wanita ini!"

Mendengar kata-kata yang menusuk hati itu, tubuh Yun Ruoyue tiba-tiba bergetar hebat. Hatinya benar-benar sangat terluka.

Perkataan Chu Xuanchen bagaikan pisau yang terus menyayat hatinya dengan kejam. Kini, Yun Ruoyue baru menyadari bahwa pria itu ternyata sangat membencinya.

Setelah merasa diabaikan oleh Chu Xuanchen sebelumnya, Yun Ruoyue masih menyimpan harapan pada pria itu. Dia merasa bahwa selama dia bersikap baik pada Chu Xuanchen, suatu hari nanti, dia pasti akan memahami perasaannya. Dia tidak menyangka bahwa Chu Xuanchen ternyata seperti pria lainnya. Dia membenci Yun Ruoyue hanya karena parasnya yang jelek.

Yun Ruoyue tidak menyangka bahwa dia ternyata begitu hina di hatinya.

Saat melihat darah di ranjang dan tubuh bagian bawahnya, melihat tubuhnya yang rusak, lalu teringat dengan kebencian dan penghinaan Chu Xuanchen terhadapnya, Yun Ruoyue tiba-tiba merasa kehilangan harapan. Dia mengenakan jubah dengan gemetar, lalu berjalan tanpa alas kaki di malam musim dingin.

Tidak jauh dari Paviliun Feiyue, ada sebuah danau.

Larut malam, angin bertiup kencang dan air danau terasa menusuk.

Setelah terdengar suara benda jatuh ke dalam air, seseorang pun berteriak, "Gawat, Permaisuri melompat ke dalam danau!"

Di samping danau, sekelompok pelayan kediaman pangeran berdiri berjajar. Mereka semua menatap dingin ke arah permaisuri yang tergeletak di tepi danau.

Saat ini, hanya ada seorang dayang di samping permaisuri yang menangis.

"Permaisuri, tolong jangan mati. Kalau Anda mati, bagaimana dengan hamba?" Feng'er menangis dengan sedih.

Di sampingnya, Pengasuh Zhang memelototinya dengan dingin. "Kenapa kamu menangis? Benar-benar sial! Kenapa dia tidak mati di tempat lain saja? Bisa-bisanya mati di kediaman pangeran. Pangeran sudah mengatakan, jangan membiarkan mayat wanita ini mengotori tanah kediaman pangeran. Karena tabib sudah memeriksanya dan memastikan kematiannya, langsung bawa dia keluar dan kubur saja!"

"Jangan seperti itu, Pengasuh. Jangan memperlakukan Nona kami seperti itu. Bagaimanapun, dia adalah putri perdana menteri ...."

Saat suasananya menjadi kacau, tidak ada yang menyadari bahwa orang yang awalnya sudah meninggal itu tiba-tiba membuka matanya perlahan.

Ketika Yun Ruoxue membuka matanya, dia bisa melihat sekeliling dengan jelas. Pada saat itu, malam hari tampak gelap dan angin bertiup kencang. Banyak wanita berpakaian tradisional berdiri di depannya sambil menunjuk-nunjuk ke arah "mayatnya".

Seketika, embusan angin dingin bertiup dan Yun Ruoxue sontak menggigil kedinginan.

Dia mengingat bahwa awalnya dia adalah seorang dokter bedah terkemuka di abad ke-21. Di usianya yang baru 30 tahun, dia dipuji sebagai ilmuwan medis yang genius karena telah menyembuhkan banyak penyakit sulit dan rumit bagi para kepala negara. Namun, dia akhirnya malah mati ditabrak oleh seorang pengemudi mabuk dalam perjalanan pulang ke rumah.

Kemudian, rohnya pun melintasi waktu dan tiba di sini, serta memasuki tubuh wanita ini.

Astaga, apabila orang-orang di zaman modern tahu bahwa dia, seorang dokter top yang menyembuhkan penyakit dan menyelamatkan nyawa banyak orang, bisa-bisanya mati di tangan pemabuk, lantas akan seberapa besar kebencian mereka terhadap si pemabuk yang menabraknya hingga mati itu?

Pada saat yang sama, kenangan asing muncul di pikirannya. Semua itu adalah kenangan milik pemilik tubuh ini.

Ternyata, pemilik tubuh ini bernama Yun Ruoyue. Bisa-bisanya dia memiliki nama yang sama dengannya. Bukankah ini semacam takdir khusus?

Yun Ruoyue, si pemilik tubuh asli, adalah putri dari Perdana Menteri Yun Qing. Sejak kecil, dia sangat disayangi oleh Keluarga Yun dan dirawat dengan baik.

Awalnya, dia berparas sangat cantik dan menarik. Namun, ketika Yun Ruoyue berusia sepuluh tahun, dia secara misterius terkena racun yang menyebabkan sekujur tubuhnya menjadi berwarna hitam.

Saat itu, Yun Ruoyue hampir meninggal dunia. Ayahnya bersusah payah untuk meminta seseorang menyembuhkannya. Meskipun nyawanya tertolong, tetapi racun di sisi kanan wajahnya terlalu dalam sehingga tidak bisa dihilangkan. Pada akhirnya, itu meninggalkan bekas luka yang sangat jelek di sana.

Sejak saat itu, Yun Ruoyue menjadi sangat tidak percaya diri.

Parasnya menjadi sangat jelek. Anak-anak dari keluarga bangsawan meremehkannya, menindasnya, dan mendiskriminasinya. Kala itu, ketika Yun Ruoyue diserang oleh sekelompok anak bangsawan di tepi danau, Chu Xuanchen tiba-tiba muncul dan melindunginya.

Pria itu mengusir para anak bangsawan dan memberinya selendang untuk menutupi wajahnya. Chu Xuanchen memberinya banyak kehangatan.

Sejak saat itu, dia sudah jatuh cinta kepada Chu Xuanchen.

Dia tahu, dia adalah wanita yang jelek dan sama sekali tidak pantas untuk Chu Xuanchen. Itu sebabnya, dia menyembunyikan perasaan cintanya dalam hati dan tidak pernah berharap untuk menikahi Chu Xuanchen.

Akan tetapi, ayahnya mengetahui hal tersebut. Demi kebahagiaan putrinya, dia pun memohon kepada kaisar dengan memanfaatkan hubungan mereka agar putrinya bisa dinikahkan dengan Chu Xuanchen.

Mimpinya untuk menikahi Chu Xuanchen bisa dianggap terkabulkan. Sayangnya, setelah menikah selama setengah tahun, pemilik gelar Pangeran Li itu bahkan enggan melihatnya sama sekali.

Bukan hanya tidak pernah melihatnya, dia bahkan akan menikahi selir baru. Kehidupan pemilik tubuh ini benar-benar suram.

Ketika dia sedang memilah informasi dalam benaknya, Yun Ruoyue tiba-tiba menyadari ada seorang pelayan yang datang menyeretnya. Di sampingnya, terdengar suara omelan wanita dan tangisan Feng'er.

"Cepat, seret keluar pembawa sial ini. Kalau tertunda terlalu lama, bagaimana kalau mayatnya berubah?" ucap Pengasuh Zhang.

"Hentikan!" Melihat ada orang yang ingin mendekatinya, Yun Ruoyue tiba-tiba berteriak dengan susah payah!

"Ahh! Mayatnya berubah, permaisuri sudah berubah menjadi hantu jahat!" Semua orang berteriak dan berpencar ke samping. Hanya Feng'er yang tidak pergi dan masih berada di sisi Yun Ruoyue.

"Kenapa berisik sekali? Kamu yang berubah! Apa kalian tidak pernah melihat orang hidup?" Yun Ruoyue berkata dengan nada dingin, lalu berkata kepada Feng'er, "Tolong bantu aku berdiri."

Dia baru saja diselamatkan dari dalam danau, ditambah dengan penyiksaan Chu Xuanchen belum lama yang lalu, kini kondisi tubuh Yun Ruoyue sangat lemah. Dia bahkan tidak punya kekuatan untuk berjalan.

Kini, dia hanya tahu bahwa pemilik tubuh ini adalah seorang permaisuri. Dia seharusnya memiliki keagungan seorang permaisuri dan bisa mengintimidasi orang-orang ini.

"Permaisuri, Anda sudah bangun?" Pengasuh Zhang menatap Yun Ruoyue dengan tidak percaya.

Barusan, tabib jelas-jelas menyatakan bahwa permaisuri sudah meninggal. Bagaimana bisa dia hidup kembali?

Melihat ekspresi permaisuri, wanita itu sepertinya bukan berubah, melainkan benar-benar hidup kembali.

Mungkinkah tabib barusan membuat diagnosis yang salah?

"Kenapa? Kamu sangat kecewa karena aku bangun lagi?" Yun Ruoyue menatap Pengasuh Zhang dengan dingin.

Di dalam kediaman pangeran, biasanya Pengasuh Zhang adalah orang yang paling menindas Yun Ruoyue dan Feng'er.

Namun, orang-orang ini tidak akan berani menindasnya tanpa dukungan Pangeran Li.

Ketika tidak mendapatkan kasih sayang dan menjadi lemah, dia akan menjadi sasaran intimidasi dari semua orang di kediaman pangeran ini.

Akan tetapi, Yun Ruoyue sudah mengambil alih tubuh ini, jadi dia tidak akan membiarkan orang-orang itu menindasnya lagi!

Dia akan memegang kendali atas hidupnya sendiri. Jika ada yang berani menindasnya lagi, maka jangan salahkan Yun Ruoyue yang kejam!

Biasanya, Pengasuh Zhang tidak takut dengan permaisuri. Akan tetapi, di momen ini, dia sepertinya bisa melihat niat membunuh dingin dari tatapan permaisuri. Dia sangat ketakutan hingga giginya bergemeletuk. Kemudian, dia berbisik,"Hamba tidak berani. Hamba akan melaporkannya kepada Pangeran sekarang."

Di hadapan banyak orang, Pengasuh Zhang menahan kekejamannya. Bagaimanapun, Yun Ruoyue belum meninggal. Dia masih adalah permaisuri di kediaman pangeran, juga putri dari perdana menteri.

Apabila Yun Ruoyue ingin menargetkannya, dia tidak akan bisa kabur.

Akan tetapi, dia juga memiliki pendukung, yaitu Pangeran Li.

Dia akan melepaskan Yun Ruoyue untuk sementara dan pergi mencari Pangeran Li dahulu. Dengan adanya Pangeran Li, bagaimana mungkin wanita itu berani berlagak seperti permaisuri.

....

Paviliun Feiyue.

Feng'er memapah Yun Ruoyue ke dalam kamar. Kemudian, dia menyiapkan air panas agar Yun Ruoyue bisa mandi.

Rasa sakit yang menyiksa di bagian bawah tubuhnya mengingatkan Yun Ruoyue bahwa dia telah dianiaya hari ini.

Pria itu benar-benar kejam. Bisa-bisanya dia menyiksa permaisurinya sendiri.

Yun Ruoyue duduk di bak mandi dan meminta Feng'er membantunya mengambil cermin. Dia ingin melihat betapa jeleknya pemilik asli tubuh ini hingga Chu Xuanchen bahkan meraih tirai ranjang ketika berhubungan intim dengannya.

Momen ketika dia becermin, Yun Ruoyue hampir saja muntah.

Parasnya benar-benar sangat jelek. Wajah kanannya dipenuhi dengan bekas luka zig-zag, yang terlihat seperti tumor dan racun. Pantas saja Chu Xuanchen sangat membencinya.

Jika ini di zaman modern, Yun Ruoyue memiliki satu laboratorium biosains dengan berbagai obat-obatan khusus. Wanita itu akan bisa dengan mudahnya menyembuhkan wajah ini. Akan tetapi, kini dia berada di zaman kuno.

Tanpa ruang operasi, Yun Ruoyue yang adalah seorang dokter itu bagaikan pianis tanpa tangan.

....

Air panas membuat tubuhnya sangat nyaman. Lantaran Yun Ruoyue sedikit lelah, dia pun meletakkan cermin di sampingnya, lalu menyandarkan tangannya ke bak mandi dan perlahan tertidur.

Dalam tidurnya, di kedalaman kesadarannya, laboratorium Yun Ruoyue tiba-tiba muncul.

Dia melihat banyak obat-obatan dan peralatan medis yang pernah digunakannya sebelumnya, termasuk ruang operasi steril, komputer, ventilator, oksimeter, CT, stetoskop, mesin MRI, dan banyak lagi.

Sebagai seorang dokter, dia sangat senang ketika melihat peralatan yang familier ini.

Namun, dia tahu bahwa ini hanya sebuah mimpi. Dia terlalu merindukan pisau bedahnya sehingga bermimpi seperti ini.

Tiba-tiba, di dalam barisan lemari obat, Yun Ruoyue melihat ada sebotol "proantosianidin". Ketika melihat obat itu, matanya sontak melebar.

Ini adalah produk hasil risetnya sendiri. Obat ini dapat digunakan untuk mengobati kerusakan sel kulit, menghilangkan racun, bisul, dan benjolan. Obat ini diekstrak dari biji anggur dan bahan-bahan lainnya, yang sebetulnya cocok untuk mengatasi racun yang ada di wajah pemilik tubuh ini.

Dengan mata berbinar-binar, Yun Ruoyue pun meraih botol "proantosianidin" tersebut.

Dia mengambil beberapa botol obat antiradang dan beberapa lembar kasa. Kemudian, Yun Ruoyue pun tersadar kembali.

"Permaisuri, apakah Anda tertidur? Airnya sudah dingin. Hamba akan menambahkan sedikit air panas agar Anda tidak kedinginan."

Saat ini, suara Feng'er terdengar di telinga Yun Ruoyue.

Dia sangat terkejut sehingga tiba-tiba membuka matanya dan melihat Feng'er membawa sebuah ember. Feng'er sedang menuangkan air panas ke dalam bak mandinya.

Ketika melihat ke tangannya, dia menemukan bahwa dirinya sedang memegang obat yang dia ambil dalam mimpinya.

Yun Ruoyue sontak terkejut. Apa yang terjadi?

Dia menatap obat di tangannya dengan tidak percaya. Napasnya tersendat, seluruh tubuhnya tegang, dan bahkan bulu kuduknya berdiri.

Saat menggerakkan pikirannya barusan, dia bisa mengeluarkan barang-barang dari dalam laboratorium. Mungkinkah, laboratoriumnya juga melakukan perjalanan waktu bersamanya dan masih berada di ruang kesadarannya?

Itu artinya, kini dia memiliki sistem dari ruang medisnya yang sebelumnya. Bukankah hal ini terlalu aneh?

Banyak hal di dunia ini yang menakjubkan, bahkan jiwanya pun dapat melakukan perjalanan melalui waktu. Seharusnya bukan hal aneh jika sistem medisnya juga ikut melintasi waktu dan datang kemari.

Memikirkan hal itu, sosok Yun Ruoyue gemetar karena gembira. Dia tampak sangat bersemangat.

DIa berkata kepada Feng'er, "Aku tidak mau mandi lagi. Kamu keluar dulu, aku akan memakai baju sendiri."

"Permaisuri, apakah Anda tidak membutuhkan bantuan hamba untuk mengenakan baju?" tanya Feng'er.

"Tidak usah, aku suka melakukannya sendiri."

Feng'er tertegun sejenak. Kenapa dia merasa bahwa kepribadian permaisuri telah berubah semenjak tersadar kembali? Yun Ruoyue menjadi berbeda dari sebelumnya.

....

Setelah Feng'er keluar, Yun Ruoyue berdiri dengan tubuh lelahnya. Tubuhnya masih sangat lemah dan dia terkena flu karena melompat ke danau. Itu sebabnya, sekarang dia takut terhadap dingin. Seluruh tubuhnya menggigil, bahkan sudah demam tinggi.

Pakaian orang zaman dahulu sangat ribet. Tanpa bantuan orang lain, memang sangat sulit untuk mengenakannya. Setelah bersusah payah mengenakannya, Yun Ruoyue buru-buru duduk di depan cermin rias dan meletakkan obat-obatan yang diambilnya dari sistem medis.

Dia melihat ke sisi kanan wajahnya dan menemukan bahwa racun di dalamnya tersimpan sangat dalam. Diperlukan upaya khusus untuk melakukan detoksifikasi terhadap racun tersebut.

Yun Ruoyue membersihkan wajahnya terlebih dahulu, lalu mengoleskan obat antiradang ke seluruh wajahnya. Setelah itu, dia pun mengoleskan proantosianidin ke wajahnya. Pada akhirnya, Yun Ruoyue menempelkan kain kasa di wajahnya. Apabila ada darah beracun yang keluar, kain kasa itu akan bisa menyerapnya.

Proantosianidin ini dikembangkan khusus oleh Yun Ruoye sehingga berbeda dengan biasanya. Hanya dibutuhkan waktu satu malam untuk menyembuhkan wajahnya. Dia sangat menantikan seperti apa wajah ini besok pagi.

Pada saat ini, suara ketakutan Feng'er terdengar dari luar. "Pangeran, permaisuri sedang mandi. Anda tidak boleh masuk."

Feng'er takut bahwa Pangeran Li datang untuk menganiaya Yun Ruoyue lagi.

Suara Chu Xuanchen terdengar dingin dan kejam. "Memangnya kamu kira aku ingin datang ke sini? Aku hanya ingin lihat, kenapa dia tidak jadi mati?"

Yun Ruoyue segera mengenakan penutup wajah. Dengan menutupi wajahnya, dia mengerucutkan bibirnya dengan dingin dan berjalan ke depan kamar, lalu memerintahkan Feng'er yang sedang menghalangi Chu Xuanchen, "Feng'er, kasih tahu Pangeran, ini sudah malam dan aku sudah lelah, jadi tidak menerima tamu!"

Dengan kata lain, Yun Ruoyue menyatakan perintah untuk mengusir Chu Xuanchen.

Mendengar kata-kata itu, Chu Xuanchen mengira bahwa dia sudah salah mendengar. Bukankah wanita ini paling berharap dia bisa datang ke kamarnya? Yun Ruoyue bahkan meracuninya dan menjebak Chu Xuanchen agar menidurinya. Lantas, kenapa dia sok jual mahal sekarang?

👇👇👇Jika Anda ingin tahu lebih banyak konten menarik dari novel ini, unduh #Weread dan cari "Kekuatan Cinta Sang Permaisuri" untuk melanjutkan membaca.

หลังจากมหาเศรษฐีถูกฆ่าตาย เขาใช้ความทรงจำชาติที่แล้ว เกิดใหม่ในปี 1988 รายได้ทุกเดือนมากกว่า3หมื่นล้าน แทบไม่น่าเชื่อ！

ยืนอยู่ใต้ชายคาที่ทรุดโทรม โดยมีดวงอาทิตย์ตกอยู่ข้างหลังเขา และเงาที่พลิ้วไหวไปทั่วร่างกายของเขา เจียงจื้อห่าวรู้สึกราวกับว่าเขากำลังฝันไป

ในความฝันเขาใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต และได้รับการวินิจฉัยตอนอายุแปดสิบปีว่าเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารขั้นรุนแรง

เมื่อเขาเสียชีวิต เขาเห็นตัวเองอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล เห็นลูกชายและลูกสาวของเขาร้องไห้ แล้วเวลาก็ลดลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเขามายืนอยู่หน้าประตูนี้อีกครั้ง

เจียงจื้อห่าวมั่นใจมากว่า นี่ไม่ใช่ความฝัน เพราะความฝันจะไม่ทำให้เขาจำมันได้ชัดเจนนัก ทว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นทุกนาทีและทุกวินาที ตนเองสามารถจำมันได้อย่างแม่นยำ

เขาแน่ใจว่า ตนเองได้เกิดใหม่แล้ว

ดวงตาของเขาค่อย ๆ เคลื่อนไปที่ประตู เจียงจื้อห่าวตัวสั่นเล็กน้อย และบิดกุญแจ

ประตูเก่าส่งเสียงเสียดสีแรง ๆ และประตูก็เปิดออก คนแรกที่เห็นคือ ลูกสาวที่ชื่อหลิงหลิงซึ่งนั่งอยู่บนพื้นและเล่นกับรถไฟพลาสติกที่ส่วนใหญ่ชำรุดไปแล้ว

หลิงหลิงเพิ่งจะอายุได้สี่ขวบในปีนี้ เธอตัวเล็ก และผอมกว่าเพื่อนมาก

เจียงจื้อห่าวน้ำตาไหลริน เมื่อเห็นลูกสาวของเขา

เขาไม่เคยคิดว่าวันหนึ่ง เขาจะได้พบลูกสาวของเขาอีกครั้ง

ไฟไหม้เมื่อหลายสิบปีก่อน ได้ฆ่าภรรยาและลูกสาวของเขา นี่เป็นสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของเขา ไม่ว่าอนาคตจะโกรธเกรี้ยวมากแค่ไหน หาเงินได้เท่าไหร่ ก็ไม่สามารถชดเชยความเจ็บปวดในใจได้ทั้งนั้น

"พ่อคะ!"

เมื่อเห็นการกลับมาของเจียงจื้อห่าว หลิงหลิงก็ลุกขึ้นจากพื้นทันที และกอดต้นขาของเขาอย่างมีความสุข "พ่อกลับมาแล้ว!"

เจียงจื้อห่าวมองเห็นร่างผอมบางของเธออย่างชัดเจน และเห็นเสื้อผ้าเก่า ๆ ของเธอที่ไม่รู้ว่าได้มาจากบ้านไหน

ใบหน้าเล็ก ๆ ที่ควรจะเป็นสีดอกกุหลาบนั้นซีดเผือด เรียกให้ไพเราะหน่อยก็คือ ผิวขาว พูดอย่างไม่สุภาพ ก็คงจะเป็น ความอดอยากและภาวะทุพโภชนาการ

เจียงจื้อห่าวนั่งลง และกอดเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ไว้ในอ้อมแขนของเขาอย่างแนบแน่น

น้ำตาจะไหลริน ชายผู้สร้างปาฏิหาริย์ทางธุรกิจทุกประเภทในอนาคตกอดลูกสาวของตนเอง และพึมพำว่า "พ่อขอโทษ พ่อขอโทษนะ..."

หลิงหลิงจะรู้ได้อย่างไรว่าพ่อของเธอผ่านชีวิตที่สมบูรณ์มาทั้งชีวิตแล้ว เธอยื่นมือออกมา แล้วตบหลังเจียงจื้อห่าวเบา ๆ และเสียงที่ไร้เดียงสาก็ดังขึ้นในบ้าน "พ่อคะ อย่าร้องไห้เลยนะ หลิงหลิงรักพ่อนะคะ"

เมื่อได้ยินเสียงของเธอ น้ำตาของเจียงจื้อห่าวก็ไหลเร็วขึ้น

"พ่อคะ หนูไม่อยากไปโรงเรียน พ่อไม่ทะเลาะกับแม่ได้มั้ยคะ?" หลิงหลิงเอ่ยขึ้นขณะจับหัวของเจียงจื้อห่าว

คำพูดของเด็กไม่มีอ้อมค้อม แต่เจียงจื้อห่าวกลับจำประโยคนี้ได้อย่างรวดเร็วและเขาจะจำมันไปตลอดชีวิต

ตอนนั้นตนเองเที่ยวทั้งวัน ติดเหล้าและเล่นการพนัน เมื่อถังแตกแล้วก็ไปเอาเงินที่ภรรยา หากไม่มีเงินให้ก็จะทุบทำลายข้าวของ

วันก่อนเกิดไฟไหม้ ภรรยาของเขาเจียงจื้อห่าวต้องการให้ลูก ๆ ของพวกเขาไปโรงเรียนอนุบาล แต่เจียงจื้อห่าวรู้สึกว่าการไปโรงเรียนอนุบาลเป็นการเสียเงิน ตอนเด็ก ๆ เขาก็ไม่ได้ไปโรงเรียนอนุบาลเหมือนกัน เขาก็ไม่ได้ใช้ชีวิตอยู่มาจนถึงทุกวันนี้หรอกเหรอ?

ด้วยเหตุนี้ ทั้งคู่จึงทะเลาะกันอีกครั้ง

แม้ว่าหลิงหลิงจะอายุเพียงสี่ขวบ แต่เธอก็ฉลาดกว่าเด็กในวัยเดียวกันมาก

เธอเคยอิจฉาเด็กคนอื่น ๆ ที่สามารถไปโรงเรียนอนุบาลได้เสมอ แต่เธอก็รู้ด้วยว่า พ่อแม่ของเธอทะเลาะกันเพราะการเรียนของเธอ

ดังนั้นเธอจึงระงับความปรารถนาเล็ก ๆ น้อย ๆ ในใจของเธอไว้เพียงเท่านี้

เป็นเรื่องยาก สำหรับเด็กวัยสี่ขวบที่จะทำเช่นนี้

เมื่อได้ยินเสียงเด็กอันอบอุ่นของลูกสาว เจียงจื้อห่าวก็ปาดน้ำตาออกจากใบหน้า เขาอุ้มลูกสาวขึ้นมาแล้วพูดว่า "พ่อจะทำงานอย่างหนักเพื่อหาเงิน พรุ่งนี้พ่อจะส่งหนูไปโรงเรียนอนุบาล โอเคมั้ย?"

"จริงเหรอ?" หลิงหลิงตาเป็นประกาย และดูเหมือนเธอจะจำอะไรบางอย่างได้ และพูดด้วยใบหน้าย่น "แต่... เราไม่มีเงิน และหนูไม่ต้องการให้พ่อกับแม่ทะเลาะกัน"

"ไม่ต้องห่วง พ่อกับแม่จะไม่ทะเลาะกันอีกแล้วล่ะ" เจียงจื้อห่าวพูดอย่างจริงจัง

หลิงหลิงเอียงศีรษะมองเขา หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เธอก็จูบหน้าเขาอย่างแรง และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ถ้าอย่างนั้นพ่อต้องเป็นเด็กดีนะ!"

ในเวลานี้ ประตูได้ถูกเปิดออก เจียงจื้อห่าวหันกลับมา และร่างกายของเขาก็สั่นสะท้าน เมื่อเห็นคนกำลังเข้ามา

ผู้ที่ยืนอยู่ที่ประตูเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ผมยาวคลุมหัวไหล่ และสวมสูทแบบมืออาชีพ ซึ่งทำให้เธอดูมีออร่ามาก รูปลักษณ์และรูปร่างจัดอยู่ในหมวดหมู่ที่ดีมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งดวงตาคู่หนึ่งและสันจมูกทรงสูง ซึ่งทำให้ใบหน้าดูมีมิติมากขึ้น

แค่การแสดงออกของเธอ ดูเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งทำให้ความงามเสียไปเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้คือจงเจียเหว่ย ภรรยาของเจียงจื้อห่าว ซึ่งเป็นฆาตกรที่จุดไฟเผาบ้านด้วย

แต่เจียงจื้อห่าวไม่เคยไม่พอใจจงเจียเหว่ยเลย เพราะจงเจียเหว่ยก็เสียชีวิตในกองไฟเช่นกัน

ศพที่ไหม้เกรียมของแม่และลูกสาวกอดกัน ซึ่งเป็นความทรงจำที่ยากจะลืมเลือน และเป็นความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตของเขา

เจียงจื้อห่าวมักคิดว่า เธอจะเกลียดตัวเองมากแค่ไหน และสิ้นหวังแค่ไหนที่จะเลือกจบชีวิตด้วยวิธีนี้

จงเจียเหว่ยกำลังถือกระเป๋าอยู่ในมือของเธอ และมีกลิ่นที่หอมอบอวลอยู่ในนั้น

เจียงจื้อห่าวรู้ว่า มีเป็ดย่างที่ลูกสาวของเขาใฝ่ฝันอยากกินมาตลอด

เป็ดย่างแปดสิบแปดหยวนต่อหนึ่งตัว ลูกสาวเพิ่งเคยกินแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว

ในกระเป๋าของจงเจียเหว่ย มีไฟแช็กที่เธอเพิ่งซื้อมา เธอเตรียมน้ำมันเบนซินไว้ตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว และวางไว้ในตู้ที่ห้องครัว

หลิงหลิงได้กลิ่นหอมฉุย และออกมาจากอ้อมกอดของเจียงจื้อห่าว แล้วกระโดดลงไป เธอวิ่งไปหาจงเจียเหว่ยอย่างมีความสุข ดึงถุงพลาสติกออกแล้วถามว่า "แม่คะ มันคืออะไร? มันคืออะไร?"

"เป็ดย่างไงจ๊ะ หนูไม่ได้อยากกินมันเหรอ?" จงเจียเหว่ยแสดงรอยยิ้มที่มีให้เฉพาะลูกสาวของเธอเท่านั้น แต่รอยยิ้มนี้ค่อนข้างไม่เต็มใจ

"พ่อคะ เป็ดย่าง!" หลิงหลิงตะโกนกลับอย่างมีความสุข

เจียงจื้อห่าวเดินไปช้า ๆ ยืนอยู่ข้างหน้าจงเจียเหว่ย และมองดูภรรยาที่ยังมีชีวิตอยู่ของเขาอีกครั้ง แรงกระตุ้นของเขาทำให้เขาอยากจะเอื้อมออกไปและกอดจงเจียเหว่ย และอยากบอกเธอว่าเขาคิดถึงเธอมากแค่ไหน

แต่ความรังเกียจที่เห็นได้ชัดสำหรับเขาในสายตาของจงเจียเหว่ย ทำให้เจียงจื้อห่าวรู้สึกขมขื่น

ก่อนหน้านี้เมื่อนานมาแล้ว ทั้งสองแยกห้องนอนกัน เจียงจื้อห่าวกลับมาและเมาทุกวัน ทั้งตัวเขาเต็มไปด้วยแอลกอฮอล์ และชอบดื่มเหล้าจนเป็นบ้า และจงเจียเหว่ยไม่ต้องการให้เขาส่งเสียงดังรบกวนลูก

หลิงหลิงหยิบเป็ดย่าง แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ลำบากแม่แย่เลย"

ความน่ารักและไหวพริบของลูกสาว ทำให้จงเจียเหว่ยรู้สึกอบอุ่นในใจ และในขณะเดียวกันก็คิดถึงสิ่งที่เธอกำลังจะทำ มันทำให้เธอก็รู้สึกเศร้าใจอย่างมากในใจ

เมื่อเธอวางเป็ดย่างลงบนโต๊ะ หลิงหลิงนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ เธอหันไปมองจงเจียเหว่ย และพูดว่า "แม่คะ พ่อบอกว่าพรุ่งนี้พ่อจะส่งหนูไปโรงเรียนอนุบาล!"

จงเจียเหว่ยเหลือบมองเจียงจื้อห่าว และพูดว่า "มันสนุกเหรอที่โกหกลูก?"

ทุกครั้งเธอจะทะเลาะกับเจียงจื้อห่าวเรื่องเงินเสมอ เขามักจะพูดเป็นประจำว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างในวันพรุ่งนี้ แต่เมื่อถึงพรุ่งนี้จริง ๆ เขาก็เปลี่ยนใจอีกครั้ง

ไม่เพียงแต่เธอที่ถูกหลอก แต่ลูกสาวของเธอยังถูกเขาหลอกหลายครั้งด้วย แค่สัญญาว่าจะพาเธอไปที่สนามเด็กเล่น ก็ไม่รู้ว่าผิดสัญญาไปกี่ครั้งแล้ว

ในหัวใจของจงเจียเหว่ย เธอไม่เชื่อสามีของเธอเลย และเธอผิดหวังมามากแล้ว จนทำให้เธอหมดหวัง

เจียงจื้อห่าวไม่ได้โต้เถียง และเปลี่ยนเรื่องพูด "เย็นนี้กินโจ๊กก็แล้วนะ กระเพาะของเธอไม่ดี ฉันจะต้มโจ๊กให้เปื่อยหน่อย อาจจะใช้เวลานานนิดนึงนะ"

จงเจียเหว่ยไม่ได้รู้สึกกังวลใจและไม่มีความรู้สึกใด ๆ กับเขาแล้ว เธอเพียงแค่มองไปที่เขาอย่างเย็นชา แล้วเอ่ย "จำเป็นเหรอ? นายจะทำอะไร นายต้องการเงินเหรอ?"

เมื่อพูดอย่างนั้น เธอเปิดกระเป๋าใบเล็กของเธอ แล้วโยนกระเป๋าสตางค์ของสุภาพสตรีรุ่นเก่าให้เจียงจื้อห่าว "ฉันให้นายหมดเลย!"

เจียงจื้อห่าวหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว และมองดูการแสดงออกที่ไม่แยแสของภรรยาของเขา เขารู้ว่า ไม่ว่าเขาจะทำอะไรในตอนนี้ เขาจะถูกเข้าใจผิดโดยความคิดอุปาทานของจงเจียเหว่ย

เจียงจื้อห่าววางกระเป๋าสตางค์ลงบนโต๊ะข้าง ๆ เขาหันหลังกลับ และเดินเข้าไปในครัว

หากคำพูดไม่สามารถสร้างความประทับใจให้ใครได้ คุณก็ต้องพิสูจน์ได้ด้วยการปฏิบัติจริงเท่านั้น

หลิงหลิงม้วนเป็ดย่าง และวิ่งไปส่งให้จงเจียเหว่ยอย่างมีความสุข "แม่คะ กินก่อนสิ!"

เธอม้วนเป็ดย่างดูไม่ค่อยเรียบร้อยสักเท่าไหร่ แต่จะเห็นได้ ว่าสาวน้อยทำดีที่สุดแล้ว

ท่าทางที่ดีของเธอ ทำให้ดวงตาของจงเจียเหว่ยแดงก่ำ แต่วันนี้เธอไม่อยากร้องไห้อีกต่อไปแล้ว

หากมีเพียงวันสุดท้ายในชีวิตของเธอ ดังนั้นเธอจึงหวังว่า เธอจะปล่อยให้มันเป็นวันที่ดีที่สุดสำหรับชีวิตของลูกสาวของเธอ แม้แต่สิ่งที่เรียกว่าดีที่สุด ก็เป็นเรื่องธรรมดาในบ้านของคนอื่น

เมื่อจงเจียเหว่ยรับเป็ดย่าง หลิงหลิงก็วิ่งกลับไปที่โต๊ะอีกครั้ง และพูดขณะที่เธอกำลังม้วนมัน "หนูอยากม้วนให้พ่อของหนูด้วย พ่อไม่ชอบหัวหอมสีเขียว เขาชอบกินแต่เนื้อเหมือนหลิงหลิงเลย"

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่จริงจังของลูกสาวของเธอ จงเจียเหว่ยก็หลงทางเล็กน้อย

ผ่านไปไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้ว เจียงจื้อห่าวก็ออกมาพร้อมข้าวต้ม เมื่อเห็นเธอนั่งอยู่บนโซฟาด้วยความมึนงงอย่างนั้น เขาก็กล่าวว่า "มากินโจ๊กเถอะ ฉันจะเติมน้ำตาลให้เธอเอง"

จงเจียเหว่ยเงยหน้าขึ้นมองเขา ยิ่งสามีของเธอแสดงน้ำใจมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรังเกียจมากขึ้นเท่านั้น เพราะทุกอิริยาบถที่ทำดีด้วย หมายความว่าเขามีแผนการที่คิดไว้

ไม่ว่าจะเป็นการอยากได้เงิน หรือขายของในบ้าน หรือการยืมเงินจากข้างนอกเพื่อเล่นการพนัน

"ไม่ว่านายต้องการจะทำอะไร ทำมันเถอะ ฉันจะไม่ห้ามนายแล้ว" จงเจียเหว่ยกล่าว

เจียงจื้อห่าวมองไปที่เธอ ทันใดนั้นก็เดินไปที่ตู้ เปิดกระเป๋าเงิน และหยิบเงินออกมาร้อยหยวน

เมื่อมองดูสิ่งของของเขา จงเจียเหว่ยรู้สึกหมดหนทาง และมันก็เป็นเงินจริง ๆ

เจียงจื้อห่าวยกแบงก์หนึ่งร้อยหยวนในมือของเขา และพูดว่า "สิ่งที่ฉันอยากทำนั้นง่ายมาก ในหนึ่งร้อยวัน ด้วยเงินหนึ่งร้อยหยวนนี้ ฉันจะเปลี่ยนมันให้เป็นเงินหนึ่งล้าน!"

จงเจียเหว่ยแสดงท่าทางเยาะเย้ย เธอไม่พูดจา เธอแค่ต้องการดูสามีของเธอแสดงอย่างเงียบ ๆ

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปนี้ มันกลับทำให้เธอตกตะลึง

เจียงจื้อห่าวใส่เงินหนึ่งร้อยหยวนในกระเป๋าของเขา จากนั้นหันหลังกลับ และเดินเข้าไปในครัว หยิบถังน้ำมันออกมา

เมื่อเธอเห็นถังน้ำมัน จงเจียเหว่ยรู้สึกหงุดหงิดมาก ทว่าอย่างไรก็ตามสิ่งที่เธอกำลังจะทำ ล้วนไม่ใช่สิ่งที่ดี

นำถังน้ำมันเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝาแล้วเทลงในโถส้วม จากนั้นล้างด้วยน้ำหลายครั้ง

เมื่อหันหลังกลับ เจียงจื้อห่าวก็เดินไปที่จงเจียเหว่ย

จงเจียเหว่ยรู้สึกผิดในใจ เธอจ้องไปที่เจียงจื้อห่าว และพยายามซ่อนบางสิ่งบางอย่างด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "นายจะทำอะไร!"

ด้วยเสียง "ตุบ" ภายใต้การจ้องมองที่ประหลาดใจของจงเจียเหว่ย เจียงจื้อห่าวก็คุกเข่าลง

เขาโน้มตัวไปที่จงเจียเหว่ย และพูดว่า "ฉันไม่สามารถจินตนาการถึงความเจ็บปวดที่เธอได้รับ แต่ฉันรู้ว่า มันจะต้องเจ็บปวดมาก ฉันดีใจที่มีโอกาสกล่าวขอโทษเธอด้วยตัวเอง และฉันยังหวังด้วยว่าตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เราทั้งสองจะให้โอกาสกันและกันอีกครั้ง ฉันไม่ได้กำลังล้อเล่น หรือว่ากำลังแสดง ฉันแค่อยากจะบอกว่า ฉันคนเดิมทำให้เธอผิดหวัง ฉันไม่อยากจะบอกว่าฉันเปลี่ยนไปแล้ว แต่ฉันจะแสดงให้เธอเห็นการเปลี่ยนแปลงของฉันโดยเร็วที่สุด"

จงเจียเหว่ยไม่ได้พอใจกับคำพูดเหล่านี้ เพราะเธอได้ยินมาหลายครั้งเกินไป และผิดหวังหลายครั้งมากแล้ว

สิ่งเดียวที่ทำให้เธอประหลาดใจคือ เจียงจื้อห่าวคุกเข่าลงและก้มหัวลงเพื่อขอโทษเธอ

สำหรับคนที่ติดหนี้การพนันทั่วไปคนหนึ่ง ถูกเฆี่ยนตีเจียนตายจนหัวเลือดตกยางออก แม้แต่ชายชาตรีที่ไม่มีใครเต็มใจจะดูหมิ่นเขา การคุกเข่าลงกับผู้หญิงก็ถือว่าสง่างามมากเช่นกัน จงเจียเหว่ยค่อนข้างแปลกใจ ที่เจียงจื้อห่าวสามารถทำเช่นนี้ได้

สำหรับถังน้ำมัน จงเจียเหว่ยไม่แปลกใจ เมื่อเจียงจื้อห่าวค้นพบมัน เพราะเธอวางไว้ที่มุมห้องครัว ตราบใดที่คุณเข้าไปข้างใน คุณจะเห็นมันและได้กลิ่นทันที

นี่เป็นโอกาสสำหรับชีวิตของเธอ ถ้าเจียงจื้อห่าวสามารถรู้ได้ เธอก็จะไม่ฆ่าตัวตายด้วยการลอบวางเพลิง หากเขาไม่รู้ ก็พูดได้เพียงว่านี่เป็นน้ำพระทัยจากพระเจ้า

ในเวลานี้ เจียงจื้อห่าวพูดอีกครั้ง "ไม่ต้องกังวลกับการลงโทษของบริษัท เงินก้อนนั้น ฉันจะให้เธอเอง"

จงเจียเหว่ยตกตะลึงครู่หนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้น และมองไปที่เจียงจื้อห่าวด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างมาก

ตามจริงแล้ว เจียงจื้อห่าวไม่ควรรู้เกี่ยวกับกิจการบริษัทของเธอ เขาไม่เคยสนใจเธอเลย ตั้งแต่แต่งงานจนถึงตอนนี้

แต่ตอนนี้เจียงจื้อห่าว ซึ่งได้เกิดใหม่เป็นครั้งที่สอง รู้ว่าจงเจียเหว่ยต้องการฆ่าตัวตายในวันนี้ นอกเหนือจากการแต่งงานที่ไม่มีความสุขแล้ว เธอยังถูกลงโทษโดยบริษัทหนึ่งหมื่นหยวน สำหรับความผิดพลาดในการทำงานของเธอด้วย

เงินเดือนของเธอมีเพียงห้าพันกว่าหยวนเท่านั้น และหนึ่งหมื่นหยวน เทียบเท่ากับการทำงานสองเดือนที่เปล่าประโยชน์

การตัดสินใจลงโทษครั้งนี้ ทำให้จงเจียเหว่ยต้องการฆ่าตัวตายด้วยความตั้งใจ

แม้ว่าเธอจะแปลกใจ แต่จงเจียเหว่ยไม่ได้ถามเจียงจื้อห่าวว่าเขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร สำหรับการช่วยเธอแบกรับค่าปรับ จงเจียเหว่ยเพียงแค่ยิ้มอย่างเย็นชา และพูดว่า "นอกจากหนึ่งร้อยหยวนที่ฉันให้นายแล้ว นายจะยังมีเงินอื่นอีกเหรอ?"

"ตอนนี้เอาออกมาไม่ได้ แต่อย่างน้อยสามวันก็เพียงพอ ก่อนหน้านั้น เธอแค่ต้องยอมรับความผิดพลาดของเธอกับบริษัทก็พอ และไม่ต้องทำอะไรอีก ฉันจะจ่ายค่าปรับให้เธอเอง เรื่องอื่น บริษัทจะช่วยเธอจัดการโดยธรรมชาติเอง" เจียงจื้อห่าวเอ่ย

จงเจียเหว่ยยิ้มอย่างเย็นชาอีกครั้ง ในสายตาของเธอ สิ่งที่เจียงจื้อห่าวเอ่ยมานั้นคือการคุยโว

เมื่อได้กลิ่นน้ำมันเบนซินจาง ๆ จากห้องน้ำ จงเจียเหว่ยก็รู้สึกโชคดีเล็กน้อย

ถ้าเจียงจื้อห่าวไม่เข้าครัววันนี้ เธอคงจะฆ่าตัวตายจริง ๆ ใช่ไหม? รวมถึงลูกสาวของเธอหลิงหลิง เธอก็หลีกเลี่ยงไม่ได้เช่นกัน เธอจะไม่มีวันทิ้งลูกสาวของเธอให้ติดตามพ่อที่ไม่น่าเชื่อถือเช่นนี้เด็ดขาด

คืนนี้ สำหรับจงเจียเหว่ยและเจียงจื้อห่าว ถูกกำหนดให้นอนไม่หลับ

เมื่อเธอตื่นขึ้นในวันรุ่งขึ้น ฉากแรกที่จงเจียเหว่ยเห็นเมื่อเธอออกจากห้องนอน ก็คือนม ขนมปังปิ้ง และไข่ดาวบนโต๊ะอาหาร

กลิ่นหอมในจมูกของเธอ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในความฝัน

เจียงจื้อห่าววางตะเกียบ และเห็นว่าเธอตื่นแล้ว เขาจึงพูดว่า "ไปอาบน้ำก่อนสิ แล้วก็มากินข้าว ฉันจะพาหลิงหลิงไปโรงเรียนอนุบาลวันนี้"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ จงเจียเหว่ยรู้สึกรังเกียจอย่างยิ่งในใจของเธอ ทำไมเขาถึงพูดในสิ่งที่เขาทำไม่ได้?

"หย่ากันเถอะ" จงเจียเหว่ยเอ่ยขึ้น

เมื่อคืนเธอคิดอยู่นานว่า การแต่งงานแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ ไม่ว่าจะเป็นกับตนเอง หรือกับลูก มันไม่มีประโยชน์อะไรเลย ดังนั้นจึงควรแยกกันตั้งแต่เนิ่น ๆ

เมื่อได้ยินคำพูดของจงเจียเหว่ย เจียงจื้อห่าวก็ไม่แปลกใจเลย

จงเจียเหว่ยทนได้จนถึงวันนี้ นั่นก็ถือว่าอดทนมากแล้ว

เจียงจื้อห่าวไม่ได้ตั้งใจจะตำหนิใคร เขาแค่พูดว่า "ถ้าฉันไม่สามารถทำตามสัญญาได้ภายในหนึ่งร้อยวัน ฉันจะไม่รั้งเธอ หากเธอต้องการจะไป"

จงเจียเหว่ยจำสิ่งที่เขาพูดเมื่อวานนี้ได้ทันทีว่าเขาต้องการสร้างรายได้หนึ่งล้านในหนึ่งร้อยวัน "ยื้อเวลาไว้มันสนุกนักเหรอ?"

👉ชื่อนิยาย <จุติหวนคืน : เป็นวีรบุรุษดีเลิศ>ดาวน์โหลดทันที#funread อ่านตอนต่อไปเลย！🔥

ฉีเติ่งเสียนเดิมทีเป็นคนเกียจคร้าน เขาอยู่ในเรือนจำที่มีฮีโร่หลายพันคนถูกคุมขัง จนกระทั่งคู่หมั้นที่มีดาวบนบ่าสองดวงของเขาฉีกสัญญาหมั้นในปีนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขาเพิ่งจะรู้ว่า.…โลกใบนี้กำลังพาเขาออกโลดแล่นอย่างสง่างาม

บทที่ 1 นายรอง
เรือนจำโยวตู

เรือนจำแห่งนี้เป็นที่กักขังสำหรับนักโทษที่ชั่วช้าสามานที่สุดในโลก แต่ละคนล้วนแต่กระทำสิ่งชั่วร้ายมากมาย และมีชื่อเสียงโด่งดัง

มีสายลับที่ขโมยความลับของประเทศ มีมือสังหารที่เคยลอบสังหารประธานาธิบดี นอกจากนี้ยังมีขุนศึกที่สังหารเชลยศึกนักหมื่น

ฉีเติ่งเสียนสวมชุดผู้คุมเรือนจำกำลังเขียนข้อความอยู่ในห้องหนังสือของพ่อ เขียนอย่างลึกซึ้ง พูดและทำสิ่งต่างๆอย่างเป็นระเบียบ เคารพและทรงพลัง

"นายรอง เกิดเรื่องแล้ว เทพสังหารกับเจ้าหมาป่าโลภสู้กันแล้ว...."ผู้คุมเรือนจำท่านหนึ่งเดินโซซัดโซเซเข้ามาพูดด้วยความหวาดกลัว

ฉีเติ่งเสียนพูดว่าอ้อ แล้วก็โยนอักษรจีนฉบับนึงให้เขาพูดว่า "เอาข้อความของฉัน ให้พวกเขาไปล้างห้องน้ำสามวัน หากไม่เชื่อฟังฉันจะเอาสมองของพวกเขากดลงในชักโครก"

"คือ นายรอง!" ผู้คุมเรือนจำตกใจอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบคว้าข้อความฉบับนั้น หันหลังวิ่งกลับไป

เทพสังหารคือราชาแห่งนักฆ่าที่มีชื่อเสียงโด่งดัง เขาถูกจำคุกฐานลักลอบสังหารประธานาธิบดีสหรัฐฯ

หมาป่าโลภ ก็เป็นหัวหน้าใต้ดินองค์กรขนาดใหญ่ ถูกจำคุกฐานขโมยและขายหัวอาวุธสงครามนิวเคลียร์

"นายรอง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว คนขายเนื้อสงสัยว่าอาหารในโรงอาหารไม่ดีจึงก่อความวุ่นวายขึ้น ทำให้พี่น้องได้รับบาดเจ็บหลายคน!" ผู้คุมเรือนจำคนท่านหนึ่งวิ่งเข้ามาด้วยความตระหนก

ฉีเติ่งเสียนยักคิ้วแล้วนำเอาข้อความที่เขียนเสร็จแล้วโยนให้ผู้คุมท่านนี้ แล้วพูดเบาๆว่า :"ให้เขาล้างจานหลังครัวเป็นเวลาหนึ่งเดือน หากไม่ฟังฉันจะไปด้วยตัวเอง แล้วแขวนคอเขาไว้ที่ลานกว้างสามวันสามคืน!"

ผู้คุมเรือนจำถือข้อความของฉีเติ่งเสียนไว้แล้วหันหลังวิ่งกลับไป

คนขายเนื้อเป็นขุนสึกที่น่าสะพรึงกลัว สังหารเชลยศึกมาแล้วเป็นหมื่นกว่าชีวิต เป็นผู้ที่ข่มเหงผู้อื่นเห็นชีวิตคนไม่มีค่าเลย

"นายรอง เกิดเกิดเกิดเรื่องอีกแล้ว ปีศาจที่สังหารพลเรือเอกและครอบครัวแห่งเมืองหิมะเกิดบ้าคลั่งอีกแล้ว รื้อห้องขังของพวกเราออกแล้ว!"

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย เขาโยนข้อความที่เพิ่งเขียนเสร็จออกไปอีกครั้ง พูดอย่างเย็นชา :" ให้เขาหักขาของตัวเองทั้งสองข้าง แล้วนอนในห้องขังหนึ่งเดือน หากขาดวันนึง ฉันจะโยนเขาเข้าไปแช่ในบ่อเก็บอุจจาระวันนึง!"

ผู้คุมไม่กล้าละเลย รับข้อความแล้ววิ่งออกไปด้วยความรีบร้อน

ฉีเติ่งเฉียนอดไม่ได้ที่จะเอามือตบหน้าผากตัวเอง อดไม่ได้ที่จะด่าว่า :" เรื่องราวในคุกเล็กแห่งนี้ช่างมากมายจริงๆ พ่อจากไปนี่ก็สามปีแล้ว ไม่มีข่าวคราวใดๆเลย ลำบากฉันจริงๆ!"

เขาเดินออกมาจากห้องหนังสือ เช็คดูเวลาแล้วก็เดินไปตรวจดูที่สนามตามปกติ

นักโทษที่กำลังออกกำลังกายอยู่ในสนามหลังจากที่เห็นฉีเติ่งเสียนปรากฏตัวขึ้น ทุกคนก็ยืนตรง ก้มศีรษะลง ไม่กล้ามองหน้าเขาโดยตรง

"นายรอง นายรอง บุหรี่ครับ บุหรี่...ช่วยฉันส่งจดหมายฉบับนี้ให้คนครอบครัวฉันหน่อยได้ไหม? หลังจะส่งเสร็จแล้วฉันจะให้คุณร้อยล้าน ครอบครัวฉันมีเงินมากมาย!" ชายคนหนึ่งขายทรัพยากรชาติ เป็นผู้มีอำนาจมีทรัพย์สินมูลค่าหลายร้อยพันล้าน วิ่งไปออกมาด้วยรอยยิ้มแล้วยื่นบุหรี่ให้กับฉีเติ่งเสียน

"สวัสดีครับนายรอง...."
ชายที่ร่ำรวยที่สุดในรัฐหัวกั๋ว ซึ่งก่ออาชญากรรมผูกขาดอย่างร้ายแรง ได้ก้มศีรษะลงและโค้งคำนับ

"สวัสดีครับนายรอง!" อดีตหัวหน้าหน่วยข่าวกรองทหารสหรัฐฯ ที่ขายข่าวกรองของชาติก็ก้มศีรษะลงเช่นเดียวกัน

"นักโทษที่นี่ไม่มีนักโทษคนใดที่เป็นคนธรรมดา ชื่อเสียงของทุกคนหากปล่อยตัวไปก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนสั่นสะเทือน

แต่ในเวลานี้ พวกเขาก้มศีรษะอย่างเชื่อฟังและพูดกับฉีเติ่งเสียนด้วยความเคารพ

"ช่วงนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี หวังว่าพวกคุณจะไม่ก่อปัญหา "ฉีเติ่งเสียนพูด

"เอ่อ....ครับครับครับ!" ทุกคนตะลึง แล้วรีบตอบตกลง

ฉีเติ่งเสียนเพิ่งกลับมาถึงที่ทำงานของตน ผู้คุมท่านหนึ่งก็วิ่งมาด้วยความรีบร้อนแล้วพูดว่า :"นายรอง...."

ฉีเติ่งเสียนยักคิ้ว พูดอย่าไม่พอใจว่า :"เกิดอะไรขึ้นอีก?"

"อ่อ.....ครั้งนี้ไม่ใช่พวกนักโทษที่ก่อปัญหา แต่เป็นนายพลที่คุมนักโทษมาที่นี่ เป็นนายพลหญิงที่สวยมาก" ผู้คุมยิ้มอย่างประจบประแจง

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า อ้อ

ผู้คุมพูดต่อว่า :"นายพลหญิงท่านนี้ต้องการพบนายรอง ยังบอกอีกว่ารู้จักกับนายใหญ่ด้วย!"

ฉีเติ่งเสียนสะดุ้งแล้วพูด :"รู้จักพ่อฉัน? ไปดูกัน...."

ด้านนอกเรือนจำ มีทหารหลายสิบนายยืนเฝ้ากรงอย่างแน่นหนา ในกรงมีชายหน้าครึ้มผู้หนึ่งถูกขังอยู่

"ฮ่าฮ่าฮ่า รอฉันออกจากที่นี่ไปได้ พวกคุณแม้แต่คนเดียวก็ไม่รอด!" ชายหน้าครึ้มข่มขู่

ทหารที่อยู่รอบๆอดไม่ได้ที่จะหันหัว ราวกับกลัวว่าใบหน้าของตนจะถูกจดจำไว้

ด้านข้าง มีผู้หญิงวีรชนที่มีดาวติดอยู่บนไหล่สองดวง
รูปร่างสูงตรง ทุกอิริยาบถเผยเห็นความองอาจ

เธอก็คือบุตรสาวคนโตตระกูลอวี้แห่งเมืองหลวง อวี้เสี่ยวหลง

อวี้เสี่ยวหลงจ้องมองไปที่ฉีเติ่งเสียนที่กำลังเดินออกมาจากเรือนจำด้วยสายเย็นชา ผู้คุมเรือนจำแต่งตัวชิวๆ ซึ่งไม่เห็นพลังใดๆเลย ทำให้คนไม่สบายใจ

"คุณก็คือฉีเติ่งเสียนใช่มั้ย?" อวี้เสี่ยวหลงถามด้วยสายตาที่เหยียดหยาม ดาวมังกรทั้งสองดวงที่ระยิบระยับบนไหล่ ดูเหมือนจะนำมาซึ่งความเย่อหยิ่งที่แตกต่างออกไป

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่ารังเกียจสายของเธอเล็กน้อย และพูดว่า :"จับใครมา?"

" ราชาสี่แห่งราชาใต้ดินผู้น่าสะพรึงกลัว ต้าหูจื่อ ผู้บังคับบัญชาสั่งการมาให้กักขังที่นี่" อวี้เสี่ยวหลงเดินขึ้นมา นำเอาเอกสารฉบับนึงยื่นให้กับฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนเซ็นชื่อ แล้วถามว่า :"คุณหาฉันหรอ?"

อวี้เสี่ยวหลงพูดด้วยเสียงที่สงบ :"ฉันคืออวี้เสี่ยวหลง ที่ฉันมาที่นี่เพื่อจะบอกคุณว่า โลกของพวกเรามันไม่ใช่โลกใบเดียวกัน"

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนได้ยินชื่อนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาเกิดความประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นก็ขมวดคิ้ว

สายตาเย็นชาของอวี้เสี่ยวหลงมองไปที่ไหล่ของเขา ดวงดาวสองดวง ผู้คุมเรือนจำระดับสอง

"งานแต่งงานครั้งนี้ ฉันเสียใจด้วย " อวี้เสี่ยวหลงพูดเสียงเบาด้วยสายตาสงสาร ที่แท้บุตรชายคนโตแห่งตระกูลฉีก็ เฝ้าเรือนจำอยู่ที่นี่

"คุณ มีข้อเสนอแนะไหม?"

หลังจากพูดจบ เธอก็หยิบสัญญาแต่งงานออกมา แล้วค่อยๆฉีดเป็นสองชิ้นต่อหน้าเขา

เห็นเพียงเหล่าทหารด้านหลัง ก็ล้วนแต่กำลังมองฉีเติ่งเสียนด้วยสายตาดูถูก ลักษณะท่า ทางก็ดูเหยียดหยาม

เป็นเพียงผู้คุมเรือนจำตัวเล็กๆยศระดับสอง คิดอยากจะมาคู่กับนายพลอวี้ ซึ่งเป็นนายพลโทแล้ว?

อวี้เสี่ยวหลงถอนหายใจแล้วส่ายหัวเล็กน้อยแล้วพูดด้วยความสงสาร :" ฉันรู้ว่าสำหรับคุณนี่เป็นการโจมตีครั้งใหญ่ แต่ว่า คุณก็เห็นแล้วว่าโลกของพวกเรามันไม่ใช่โลกใบเดียวกัน"

ขณะที่พูด สายตาของเธอก็กวาดมองไปไหล่ของตนเองและฝ่ายตรงข้าม

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้พูดอะไร

อวี้เสี่ยวหลงยื่นนามบัตรแล้วพูดว่า :" เพื่อเป็นการชดเชยงานแต่ง คุณสามารถนำนามบัตรนี้มาขอให้ฉันทำงานให้คุณสองเรื่อง "

"คุณเป็นถึงบุตรชายคนโตแห่งตระกูลฉี คุณควรออกจากสถานที่แย่แบบนี้ให้เร็วที่สุด ไม่แน่ว่ายังมีความหวังที่จะกลับสูาวงศ์ตระกูลได้ "

"ราชาผู้น่าสะพรึงกลัวนี้ส่งต่อให้คุณ จำเป็นต้องขังเขาไว้ในกรงตลอด ไม่งั้นจะมีผู้คนตายมากมาย....."

"เพื่อที่จะตามจับเค้า กองทัพของพวกเราสูญเสียชนชั้นสูงไปจำนวนมาก แม้กระทั่งฉันก็ได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย "

หลังจากพูดจบ อวี้เสี่ยวหลงก็หันกลับมากระโดดขึ้นไปบนรถ โดยที่ไม่รอให้ฉีเติ่งเสียนพูดแม้แต่คำเดียว ออกคำสั่งแล้วนำทีมออกไปทันที

หลังจากที่ออกจากตระกูลฉี เขาก็ตกต่ำโดยสิ้นเชิง

"การเฝ้าอยู่ในสถานที่ที่มืดมนเช่นนี้ ไม่ว่าคุณจะมีความสามารถแค่ไหน มันก็จะค่อยๆสูญหายไปตามกาลเวลา "

ฉันพูดกับเขาว่า เขามึนงงโดยไม่ตอบโต้สักคำ เห็นได้ชัดว่าเขาตระหนักถึงความแตกต่างระหว่างฐานะ "

อวี้เสี่ยวหลงหัวเราะเบาๆ หากฉีเติ่งเสียนมาหาฉันพร้อมนามบัตร เธอจะให้โอกาสแก่เขา ให้เขาได้ออกจากเรือนจำและเข้าร่วมกองทัพ บางทีอาจมีอนาคตเล็กๆน้อยๆ

ฉีเติ่งเสียนมองไปการจากไปของอวี้เสี่ยวหลงด้วยความประหลาดใจ จากนั้นก็ถอนสายตากลับคืนมา และทำลายนามบัตรในมือของเขา

"ประสาทรึป่าว...."

ฉีเติ่งเสียนพึมพำ และถือโอกาสปลดล็อกประตูอันใหญ่ของกรงขังออก

ราชาผู้น่าสะพรึงกลัวที่อยู่ด้านในกรงผลักประตูออก หัวเราะอย่างดุร้ายแล้วพูดว่า :"ไอ้หนุ่ม คุณควรฟังคำเตือนของผู้หญิงคนนั้น!"

"คิดไม่ถึงว่าคุณกับอวี้เสี่ยวหลงเทพีแห่งสงครามจีนยังมีความสัมพันธ์แบบนี้ด้วย!"

"แต่คุณช่างน่าสงสารยิ่งนัก ถูกเธอยกเลิกงานแต่งซะแล้ว จุ๊ จุ๊ ฉันทำใจฆ่าคุณไม่ลงแล้ว

ทันใดนั้นฉีเติ่งเสียนก็ดึงปากของเขาออกมาตบไปทีนึง ราชาผู้น่าสะพรึงกลัวที่มีเชื่อเสียงโด่งดังที่กองทัพช่วยกันจับกุมตัวมาอย่างยากลำบากก็เป็นลมหมดสติไปที่พื้น

"ฉันอารมณ์ไม่ดี ทำไมคุณถึงจุกจิกขนาดนี้?"

ฉีเติ่งเสียนด่าอย่างหงุดหงิด จากนั้นก็จับข้อเท้าของราชาผู้น่าสะพรึงกลัวแล้วลากเข้าไปในคุกราวกับสุนัขที่ตายแล้ว....

"นายรอง นายรอง จดหมายของคุณ!" บุรุษไปรษณีย์ท่านหนึ่งรีบวิ่งมาแล้วจดหมายใส่ในมือของฉีเติ่งเสียน เขามองนักโทษคนใหม่เหมือนสุนัขที่ตายแล้วโดยไม่ใช่เรื่องแปลก

ฉีเติ่งเสียนรับมาแล้วหยิบขึ้นมาดูอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้น :"จดหมายของพ่อ!"

บทที่ 2 ร้ายกว่าศัตรูของประเทศ
“พ่อจะให้ฉันแต่งงานกับเฉียวชิวเมิ่งงั้นเหรอ?”

ฉีเติ่งเสียนมองไปที่จดหมายในมือของเขา อดไม่ได้ที่จะยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย เฉียวชิวเมิ่งเป็นเพื่อนเล่นของเขาในวัยเด็ก

เมื่อตอนยังเป็นเด็ก เฉียวชิวเมิ่งเป็นเด็กที่น่ารักมีเสน่ห์คนหนึ่ง และตอนนี้เธอคงโตเป็นสาวสวยแล้ว

ถ้อยคําของพ่อนั้นเด็ดขาดมาก ทําให้ฉีเติ่งเสียนถึงกับต้องถอนหายใจ และเขาคงทําอะไรไม่ได้นอกจากทําตามความต้องการของพ่อเท่านั้น

เช้าวันรุ่งขึ้น เหล่านักโทษแทบจะกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจเมื่อรู้ว่าฉีเติ่งเสียนจะไม่อยู่ ทันทีที่ราชาปีศาจออกไป พวกเขาก็สามารถใช้ชีวิตอิสระได้!

“ฉันจะกลับมาตอนไหนก็ได้ ถ้าใครก็ตามทําผิดกฎในช่วงเวลาที่ฉันไม่อยู่ ต้องคอยจดบันทึกให้ฉันด้วย !” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับหรี่ตามอง

นักโทษที่กำลังดีใจก็สงบนิ่งลงในทันที และแต่ละคนเริ่มตัวสั่นเทากลัว

ฉีเติ่งเสียนกวาดสายตามองโดยรอบ แล้วหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น ก่อนจะลากกระเป๋าเดินทางออกจากเรือนจําโยวตูซึ่งเขาอาศัยอยู่มานานกว่าสิบปี และก้าวขึ้นเครื่องบินไปเมืองจงไห่

“ทำไมไปที่ไหนก็ต้องเจอกับพวกผู้หญิงพวกนี้ตลอด?!” เมื่อเขาเดินถึงชั้นเฟิร์สคลาสของเครื่องบิน ฉีเติ่งเสียนก็ชะงักพร้อมกับขมวดคิ้ว

ชั้นเฟิร์สคลาสมีที่นั่งทั้งหมดแปดที่นั่ง หนึ่งในนั้นคืออวี้เสี่ยวหลงที่เขาเพิ่งได้เจอกันไปก่อนหน้านี้

อวี้เสี่ยวหลงอยู่ในชุดลําลองสีดํา แม้ว่าเธอจะถอดเครื่องแบบออกแล้ว แต่เธอก็ยังดูน่าเกรงขามอยู่

หลังจากอวี้เสี่ยวหลงได้เห็นฉีเติ่งเสียนก็ตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด เธอส่ายหน้าเล็กน้อยและไม่พูดอะไร

“คุณหนูอวี้ไม่ได้บอกนายหรือไงว่า นายมันอยู่คนละโลกกับคุณหนู แล้วนายยังตามขึ้นมาถึงบนเครื่องบินอีก นายต้องการอะไร?!” หลงย่าหนานผู้ช่วยข้างที่อยู่ข้างๆอวี้เสี่ยวหลงถามด้วยเสียงต่ำขึ้นมา

เมื่อได้ยินแบบนั้นฉีเติ่งเสียนก็ทำหน้าตกใจเล็กน้อยพร้อมกับแสยะยิ้มมุมปาก เขาหยิบนิตยสารเล่มหนึ่งออกมาและไม่สนใจแม้แต่จะมองไปที่สองคนนั้น

อวี้เสี่ยวหลงหน้านิ่วคิ้วขมวด เธอไม่ชอบผู้ชายที่กวนประสาทแบบนี้ที่สุด

เมื่อตอนที่พวกเขาเจอกันที่ประตูเรือนจําโยวตูก่อนหน้านี้ ฉีเติ่งเสียนเอาแต่เงียบขรึม ตอนนี้กลับแอบตามเธอมาถึงบนเครื่องบินถือว่าเป็นการดูถูกเธอมาก

ผู้ชายเมื่ออยากได้สิ่งสําคัญก็จะยอมจ่ายทุกอย่าง แต่สุดท้ายก็ขว้างทิ้งไป!

ทันใดนั้นจู่ๆก็มีชายสามคนบุกเข้ามา ถือปืนสั้นและพุ่งตรงไปที่อวี้เสี่ยวหลง

“นายพลหญิงอวี้ คุณจับกุมเจ้านายของเรา ทําให้พวกเราเดือดร้อนมาก!” เมื่อคนแรกพูดเปิดประเด็น พร้อมกับยิ้มและหัวเราะเยาะ

ผู้โดยสารชั้นเฟิร์สคลาสต่างพากันตกใจ สามคนนี้นำอาวุธปืนขึ้นมาบนเครื่องบินได้อย่างไร?!

ฉีเติ่งเสียนวางนิตยสารลงพร้อมกับชำเลืองมอง ก่อนที่จะหยิบนิตยสารขึ้นมาอ่านอีกครั้งราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ใบหน้าของหลงย่าหนานซีดเซียว เธอไม่คิดว่าลูกน้องของชายหนวดยาวจะมีความสามารถตามมาบนเครื่องบินได้!

เธอหันไปมองฉีเติ่งเสียน เขานั่งอยู่ในจุดบอดของทั้งสามคน ถ้าเขาถือโอกาสลงมือจัดการก็จะสามารถพลิกโอกาสให้พวกเธอสู้กลับได้

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับนั่งนิ่งไม่ขยับไปไหน ราวกับว่ามีบางอย่างในนิตยสารในมือกำลังดึงดูดเขาอยู่

“ไอ้คนขี้ขลาด โชคดีที่คุณหนูได้ยกเลิกสัญญาการแต่งงานกับเขาแล้ว!” หลงย่าหนานพูดดูถูกเหยียดหยาม แต่ในใจนั้นก็รู้สึกประหม่าเช่นกัน

อวี้เสี่ยวหลงพูดอย่างไร้อารมณ์ว่า “โอ้? ดูเหมือนว่าลูกน้องของชายหนวดยาวยังเป็นปลาที่พลาดตาข่ายอยู่ ยังไม่ถูกฉันจับอีกเหรอ? หรือชายหนวดยาวยังคอยใช้อำนาจหนุนหลังพวกแกอยู่?!”

ชายที่มีปืนพูดเยาะเย้ยว่า “นี่ไม่ใช่สิ่งที่นายพลหญิงอวี้จะต้องสนใจ ไปกับพวกเราซะดีๆเถอะ!”

หลงย่าหนานมองไปที่ฉีเติ่งเสียนอีกครั้ง ในเวลานี้มีแค่ฉีเติ่งเสียนเท่านั้นที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยทำให้เธอมีโอกาสพลิกสถานการณ์ได้!

“คนขี้ขลาด!” หลงย่าหนานอดไม่ได้ที่จะกัดฟันด้วยความโกรธ เมื่อเห็นว่าฉีเติ่งเสียนทำเป็นมองไม่เห็น

อวี้เสี่ยวหลงมองไปยังคนร้ายทั้งสามคน เธอยิ้มและพูดว่า “พวกนายรู้ไหมว่ามีคํากล่าวในโลกศิลปะการต่อสู้ของจีน - ศัตรูที่อยู่ใกล้มือ ร้ายกว่าศัตรูของประเทศ”

ใบหน้าของทั้งสามเปลี่ยนไปและตะโกนว่า “อย่ามัวมาพูดไร้สาระ ถ้าแกไม่อยากตายก็ไปกับพวกเราเดี๋ยวนี้!”

ทันทีที่เขาพูดจบ อวี้เสี่ยวหลงที่นั่งบนเก้าอี้ก็ดีดตัวขึ้นมาเหมือนสายฟ้า เธอใช้ความรวดเร็วแขนยืดออกไปถอดปืนพกออกทันที

ขณะเดียวกันมีดในฝ่ามือของเธอก็บาดเข้าที่คออีกฝ่ายอย่างเฉียบคม อีกสองคนไม่ทันจะได้ตอบโต้ พวกเขาถูกตีที่หน้าผากและล้มลงกับพื้นอย่างเสียงดัง ไม่รู้ว่าตอนนี้พวกเขายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า

ในชั่วพริบตาเดียว อวี้เสี่ยวหลงจัดการคนร้ายทั้งสามลงได้อย่างง่ายดาย

หลงย่าหนานตกใจมาก เธอคิดไม่ถึงว่าอวี้เสี่ยวหลงจะจัดการกับคนร้ายทั้งสามคนที่มีอาวุธพร้อมได้ด้วยตัวเอง และไม่ก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ ต่อผู้บริสุทธิ์คนอื่น

“ขอโทษที่ทําให้ทุกคนตกใจกลัว เดี๋ยวฉันจะให้คนมาจัดการคนเหล่านี้ทันที จะไม่ทำให้เที่ยวบินนี้ดีเลย์แน่นอน” อวี้เสี่ยวหลงก้มลงเล็กน้อยและยิ้มให้กับผู้คนที่ตกตะลึง

ผู้โดยสารคนหนึ่งดูเหมือนจะจําเธอได้และอุทานขึ้นว่า “คุณคือพลโทอวี้เสี่ยวหลงใช่ไหม? ดาวรุ่งพุ่งแรงของประเทศเราเป็นที่รู้จักในฐานะเทพเจ้าแห่งสงครามหญิง!”

“ที่แท้ก็เป็นนายพลหญิงอวี้เสี่ยวหลงนี่เอง เป็นเกียรติของพวกเราอย่างยิ่งที่ได้นั่งเที่ยวบินเดียวกับนายพลหญิงอวี้เสี่ยวหลง”

“ฮ่าฮ่าฮ่า มีนายพลหญิงอวี้อยู่ที่นี่ เที่ยวบินจะปลอดภัยกว่านี้ไม่มีแล้ว! เรื่องนี้เล็กน้อย นายพลหญิงอวี้ไม่ต้องกังวล”

หลังจากที่ทุกคนจําอวี้เสี่ยวหลงได้ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมเธอ

ในไม่ช้า เจ้าหน้าที่ทหารก็มาจับคนร้ายสามคนที่อวี้เสี่ยวหลงจัดการ และเที่ยวบินก็ไม่มีการล่าช้า

หลงย่าหนานมองไปทางฉีเติ่งเสียนอย่างดูถูก ผู้ชายคนนี้ดูไม่เป็นสุภาพบุรุษเลยสักนิด

อวี้เสี่ยวหลงพูดอย่างไม่เป็นทางการกับฉีเติ่งเสียนว่า “พวกเราไม่ได้อยู่โลกใบเดียวกัน อย่ามาตามฉันอีก ทำแบบนี้ไม่สามารถเปลี่ยนใจฉันได้หรอก”

หลงย่าหนานหัวเราะเยาะ “ถ้ายังจะตามติดคุณหนูอย่างไร้ยางอายแบบนี้อีก ก็อย่ามาโทษฉันที่ไร้ความปรานีล่ะ!”

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าคําพูดเหล่านี้จะเป็นการดึงดูดความสนใจของทุกคน แต่ละคนต่างมองอย่างดูถูกเหยียดหยาม “คางคกก็อยากกินเนื้อหงส์ด้วย”

ฉีเติ่งเสียนเพิกเฉยต่อคำพูดถากถางเหล่านั้น เมื่อมาถึงสนามบินจงไห่ เขาก็ลงจากเครื่องบินพร้อมกระเป๋าและเดินลงจากเครื่องบิน

“เอ๋? นี่คือ...” หลงย่าหนานสังเกตว่ามีจดหมายอยู่บนที่นั่งของฉีเติ่งเสียน เธอก็อดไม่ได้ที่จะหยิบมันขึ้นมาแล้วให้อวี้เสี่ยวหลง

อวี้เสี่ยวหลงอ่านแล้วชะงักไปนิดหน่อย พร้อมกับพูดด้วยรอยยิ้มว่า “เขาไม่ได้ตามฉันมา แต่มาหาผู้หญิงคนอื่นต่างหาก”

“เป็นอย่างนั้นก็ดี เขาควรจะรู้ว่าพวกเราไม่ได้มาจากโลกใบเดียวกัน หลังจากนี้เหตุการณ์นี้เขาคงจะจัดการกับความคิดเขาได้”

เมื่อฉีติ่งเสียนเพิ่งลงจากเครื่องและกำลังเดินออกจากสนามบิน ก็ได้เห็นชายที่คุ้นเคยคนหนึ่ง

“รองหัวหน้าใหญ่!”

หลังจากชายคนนั้นได้เห็นฉีเติ่งเสียนก็โค้งคํานับด้วยความเคารพ

ฉากนี้ทําให้ผู้โดยสารรอบข้างตกตะลึง

“นั่นใคร? ฉันไม่ได้มองผิดไปใช่ไหม? นั่นคือหวังว่านจิน คนที่ร่ำรวยที่สุดจงไห่ใช่ไหม?”

"คนที่รวยที่สุดกําลังโค้งคํานับชายหนุ่มนั่น? หรือเขาเป็นคนมีชื่อเสียงจากเมืองหลวง?”

“พระเจ้า หวังว่านจินที่หยิ่งผยองคนนี้ ใครจะมาเป็นของขวัญชิ้นใหญ่อย่างเขาได้? ชายหนุ่มคนนี้น่าทึ่งมาก..."

ฉีเติ่งเสียนเผยรอยยิ้มสบาย ๆ และเดินตรงไปที่รถโรลส์-รอยซ์ของหวังว่านจิน

อวี้เสี่ยวหลงเพิ่งเดินออกจากประตูสนามบิน เห็นรถโรลส์-รอยซ์สุดหรูอยู่ด้านหน้า และเห็นร่างที่คุ้นเคยจากกระจกรถ

“หืม? ฉันไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม” อวี้เสี่ยวหลงหัวเราะเยาะกับตัวเองฉีเติ่งเสียนที่ถูกไล่ออกจากตระกูลฉี จะไปนั่งในรถหรูขนาดนี้ได้ยังไง?

บทที่ 3 ป่วยจริงๆ
หวังว่านจินชายที่รวยที่สุดในจงไห่มีชีวิตที่เต็มไปด้วยตำนาน และไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะอธิบายเขาด้วยคำสี่คำ: เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ในช่วงสองปีที่เรือนจำโยวตู ฉีเติ่งเสียนดูแลเขาอย่างดี และความสามารถของเขาในการพลิกคดีและมองเห็นแสงสว่างของวันมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนในวัยเยาว์นั้นเทียบเท่ากับพ่อแม่ที่เกิดใหม่ของเขา

“คุณหวัง ฉันขอโทษจริงๆ ที่ทำให้ลำบาก ทำให้นายต้องมารับที่สนามบินด้วย” ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูด

“รองหัวหน้าใหญ่ ไม่ต้องเกรงใจ นั่นคือสิ่งที่ผมควรทำ!” หวังว่านจินพูดด้วยรอยยิ้ม “นี่คือของขวัญที่ผมเตรียมไว้ให้กับรองหัวหน้าใหญ่ ซึ่งเป็นเหล้าเหมาไถอายุห้าสิบปีสองขวดครับ”

ฉีนเติ่งเสียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า "ทำไมนายถึงเตรียมของขวัญให้ฉัน?"

หวังว่านจินยิ้มและพูดว่า: "รองหัวหน้าใหญ่มาขอแต่งงาน ต้องถือเหล้าดีๆ มาบ้างหรือเปล่าครับ? ผมเก็บขวดเหมาไถอายุห้าสิบ ปีสองขวดนี้มาหลายปีแล้ว และมันพอดีที่จะเป็นของขวัญให้รองหัวหน้าใหญ่!”

ฉีเติ่งเสียนคิดแล้วคิดอีกและเพื่อพบกับผู้อาวุโสเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะไปบ้านตระกูลเฉียวมือเปล่า

เฉียวกั๋วเทาเป็นพี่ของเขา พ่อของเขาช่วยเขาเริ่มต้นธุรกิจ หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนและพ่อของเขาถูกตระกูลฉีไล่ออก ครอบครัวเฉียวก็สนับสนุนพวกเขาอยู่พักหนึ่ง

ผู้หญิงที่พ่อของเขาขอให้เขาแต่งงานไม่ใช่ใครอื่นนอกจากลูกสาวของเฉียวกั๋วเทา ชื่อเฉียวชิวเมิ่ง

ฉีเติ่งเสียนเดินเข้าไปในลานบ้านของเฉียวโดยถือกระเป๋าเดินทางของเขาและ เหมาไถสองขวด ในห้องนั่งเล่นเฉียวกั๋วเทาที่ห่างหายไปนานนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ

“ฮ่าฮ่าฮ่า หลานชาย ฉันได้รับจดหมายของอาวุโสฉีเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ฉันรอคุณมานานแล้ว!” เฉียวกั๋วเทาพูดเสียงดังเต็มไปด้วยพลัง และเข้ามาจับมือกับฉีเติ่งเสียน

หลังจากที่ฉีเติ่งเสียนเห็นเฉียวกั๋วเทาเขาก็อดยิ้มไม่ได้แล้วพูดว่า "คุณอาเฉียว!"

เฉียวกั๋วเทากล่าวว่า: "คุณมาทันเวลาพอดี คุณและชิวเมิ่งควรไปที่สำนักงานกิจการพลเรือนเพื่อรับทะเบียนสมรส!"

จากด้านข้าง มีหญิงสาวคนหนึ่งสูดจมูกอย่างเย็นชา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความไม่ชอบและรังเกียจ

เธอสวมชุดเดรสสีขาวเหมือนหิมะ มีเข็มขัดสีทองอันละเอียดอ่อนโอบรอบเอวเรียวของเธอ การแต่งหน้าอันละเอียดอ่อนบนใบหน้าที่สวยงามของเธอนั้นราวกับแม่นางไซซี ขาที่ยาวและกระโปรงยาวมาถึงหน้าขา ทำให้แทบจะละสายตาไม่ได้

พั่งซิ่วอวิ๋นภรรยาของเฉียวกั๋วเทาขมวดคิ้วซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเฉียวกั๋วเทาจึงปฏิเสธการแต่งงานของตระกูลจาง และเลือกคนน่าเกลียดคนนี้!

“อาเฉียว คุณ...ไม่ต้องรีบร้อนขนาด?” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะเกาหัวและพูดด้วยความเขินอาย

“นี่คือเรื่องที่มีการพูดคุยกันมานานแล้ว!” เฉียวกั๋วเทากล่าวด้วยรอยยิ้ม

เฉียวชิวเมิ่งมองไปที่ฉีเติ่งเสียนด้วยใบหน้าที่เย็นชา และพูดอย่างเย็นชา: "ฉันไม่ได้คาดหวังให้คุณมาเป็นผู้คุมจริงๆช่างโชคร้ายมาก!"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพยักหน้าให้เธอแล้วพูดว่า "ชิวเมิ่ง ไม่เจอกันนานเลย"

เฉียวชิวเมิ่งมองดูเพื่อนเล่นคนนี้ที่เธอมีความสัมพันธ์ที่ดีด้วยเมื่อตอนที่เธอยังเป็นเด็ก และอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว เวลาสอนเธอว่าทั้งสองไม่ได้มาจากโลกเดียวกัน

อย่างไรก็ตาม คำสั่งของพ่อเธอทำให้เธอไม่สามารถต้านทานได้ อย่างไรก็ตาม โลกทั้งสองที่ถูกรวมเข้าด้วยกันจะต้องแตกสลายไม่ช้าก็เร็วใช่ไหม?

พั่งซิ่วอวิ๋นไม่ได้ที่จะชี้ไปที่ฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า: "คุณเฉียว ญาติของคุณจะคิดอย่างไรถ้าการแต่งงานลูกสาวของคุณกับคางคกเช่นนี้ เพื่อนของคุณจะซุบซิบเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างไร?"

“ดูเขาสิ หลังจากผ่านไปหลายปี เขายังคงเป็นผู้คุมที่ดูไม่ดีเอาสะเลย!”

“นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่บ้านคุณ และเขานำเหล้าปลอมมาสองขวด คุณแน่ใจหรือว่าต้องการให้กับลูกสาวของคุณแต่งงานกับคนแบบนี้!”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: "คุณอาพั่ง เหล้านี้คือเหมาไถ หวัง..."

พั่งซิ่วอวิ๋นเยาะเย้ยทันทีด้วยใบหน้าที่ดูถูกเหยียดหยามและพูดว่า: "ฉันยังมีเหมาไถอยู่สองสามกล่องที่บ้าน ต้องการที่จะเอามันออกไปและแสดงให้คุณเห็นถึงความแตกต่างกับหรือเปล่า เป็นห้าสิบปีของเหมาไถ ทำ เธอรู้ไหมว่าเหมาไถสองขวดราคาเท่าไหร่? ผู้คุมตัวน้อยอย่างคุณจ่ายไหวเหรอ?”

เมื่อเผชิญกับความสงสัยของพั่งซิ่วอวิ๋น ฉีเติ่งเสียนก็แค่หัวเราะออกมาและไม่พูดอะไรเลย

เฉียวกั๋วเทาตะโกนด้วยความโกรธ: "พอแล้ว คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ตั้งคำถามในเรื่องนี้ ชิวเมิ่ง เติ่งเสียนไปที่สำนักงานเขตเพื่อจดทะเบียนสมรสเดี๋ยวนี้!"

ใบหน้าของเฉียวชิวเมิ่งเต็มไปด้วยความไม่พอใจ แต่เธอก็กัดฟันและไปที่สำนักงานเขตพร้อมกับฉีเพื่อรับใบทะเบียนสมรส

"แบบนี้แต่งงานแล้วเหรอ?" เมื่อมองดูใบทะเบียนสมรสในมือของเขาฉีเติ่งเสียนก็ดูหมดหนทาง ในภาพใบหน้าของ เฉียวชิวเมิ่งเย็นชา แต่ก็ดูไม่เหมือนภาพถ่ายงานแต่งงานเลย

เฉียวชิวเมิ่งมองไปที่ฉีเติ่งเสียนอย่างเย็นชาและพูดอย่างเฉยเมย: "คุณต้องรู้ว่าเราไม่ได้มาจากโลกเดียวกัน"

"คุณเป็นเพียงผู้คุมเรือนจำระดับสองตัวเล็ก ๆ และฉันก็เป็นประธานของเฉียวกรุ๊ปแล้ว!"

“ฉันหวังว่าคุณจะมีสติสัมปชัญญะมากและไม่มีความคิดชั่วร้ายใดๆ หลังจากได้รับใบทะเบียนสมรส เมื่อพ่อของฉันยอมอ่อนข้อ เราจะหย่ากันทันที!”

หลังจากพูดแบบนี้เฉียวชิวเมิ่งก็เข้าไปในรถ กระแทกประตู เหยียบคันเร่งแล้วขับออกไป

ฉีเติ่งเสียนมองไปที่ไฟท้ายของรถหรูและยักไหล่อย่างทำอะไรไม่ถูก ตอนนี้เขาละทิ้งตัวเองแล้วใช่ไหม?

ผู้หญิงเหล่านี้มีบทสนทนาเพียงบรรทัดเดียวหรือ? ไม่ใช่มาจากโลกเดียวกัน เป็นไปได้ไหมว่าเธอเป็นมนุษย์ต่างดาว?

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัว จากนั้นหยิบคีย์การ์ดออกมาจากกระเป๋าของเขาแล้วบ่นว่า: "ช่างมันเถอะ มาตั้งหลักกันก่อน ถ้าสุภาพบุรุษหย่งเยี่ยกล้าหลอกฉัน ฉันจะแขวนเขาในห้องน้ำเป็นเวลาสามวันเมื่อเขากลับมาที่โยวตู “สามวันสามคืน...”
หลังจากที่ "สุภาพบุรุษหยงเยี่ย" รู้ว่าฉีเติ่งเสียนกำลังมาที่จงไห่ เขาก็มอบคีย์การ์ดให้เขาโดยตรง นี่คือคีย์การ์ดสำหรับวิลล่าของเขาในจงไห่ นอกจากนี้เขายังบอกด้วยว่าวิลล่าของเขายอดเยี่ยมที่สุดในจงไห่

ฉีเติ่งเสียนที่เพิ่งเดินออกจากสำนักงานเขต เห็นอวี้เสี่ยวหลงที่เพิ่งกระโดดลงจากรถจี๊ปที่เห็นได้ชัดว่ามีต้นกำเนิดสูงส่ง

“ดูเหมือนว่าคุณแต่งงานกับเฉียวชิวเมิ่งและประสบความสำเร็จในการเป็นลูกเขยของตระกูลเฉียวนี่เป็นสิ่งที่ดีสำหรับคุณ อย่างน้อยที่สุด คุณจะไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารและเสื้อผ้าในอนาคต” อวี้เสี่ยวหลงพูดเบา ๆ

“ไม่ใช่เรื่องของคุณไหม?” ฉีเติ่งเสียนไม่ชอบทัศนคติของผู้หญิงคนนี้และตอบด้วยรอยยิ้มครึ่งๆ

การแสดงออกของอวี้เสี่ยวหลงยังคงไม่เปลี่ยนแปลงในขณะที่เขาพูดต่อ: "มันไม่ง่ายสำหรับคุณซึ่งเป็นผู้คุมเรือนจำธรรมดาที่จะได้ตั้งหลักตั้งฐานในตระกูลเฉียวซึ่งมีธุรกิจขนาดใหญ่"

“การเคยเกือบจะมีงานหมั้นหมายกันมาก่อน และฉันก็หักมันก่อน ดังนั้นฉันจึงให้ฉันเป็นคนให้โอกาสนี้แก่นาย”

“อย่าคิดว่ามันน่าอายที่จะเป็นลูกเขย เฉียว ชิวเหมิงเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างดี มีคนไล่ตามจีบเธอมากมาย โอกาสที่ได้รับคือความฝันของใครหลายๆ คน”

“หากคุณต้องการให้ฉันช่วยคุณตั้งหลักในตระกูลเฉียว คุณสามารถติดต่อฉันได้ตลอดเวลา”

ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนเฉยเมย เขามองดู อวี้เสี่ยวหลงอย่างลึกซึ้งแล้วพูดว่า: "ฉันแน่ใจว่าคุณป่วยจริงๆ!"

“อย่าพูดถึงการตั้งหลักในตระกูลเฉียว แม้แต่ตระกูลอวี้ของคุณก็เหมือนกับไก่หรือสุนัขที่อยู่ตรงหน้าฉัน”

“ได้โปรดหยุดวางตัวแบบนี้ได้แล้ว ฉันจะใช้ชีวิตยังไงไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ!”

หลังจากพูดสิ่งนี้เขาก็เดินจากไป

การแสดงออกของอวี้เสี่ยวหลงอดไม่ได้ที่จะมืดมน รู้สึกเสียใจบ้างที่ปฏิเสธการหมั้น ดังนั้นจึงต้องการชดใช้ให้เขา แต่ไม่คิดว่าเขาจะเนรคุณขนาดนี้

“นั่นเป็นคำพูดที่ยิ่งใหญ่ แต่ถ้าคุณมีความทะเยอทะยานจริงๆ ทำไมคุณถึงอยากเป็นลูกเขยตามบ้านกันล่ะ?” อวี้เสี่ยวหลงขึ้นรถ เหยียบคันเร่ง แล้วรถจี๊ปก็คำรามออกไป และแม้กระทั่งท่อไอเสียก็ดูเหมือนจะปะทุออกมา การจัดตำแหน่งแบบนี้ดูถูกได้ง่าย

ฉีเติ่งเสียนมาที่อวิ๋นติงวิลล่าเพียงลำพัง นี่คือพื้นที่ที่ร่ำรวยของจงไห่ บ้านพักของ "ยอดบุรุษหย่งเยี่ย" ตั้งอยู่บนยอดเขาอวิ๋นติง

👀👀👀
ชื่อหนังสือ👉"มังกรผู้ทรงพลัง"👈ดาวน์โหลดเดี๋ยวนี้ #ReadMe-new อ่านฉบับเต็มของหนังสือเล่มนี้!✅

⚔Jonathan, once a peerless genius, was labeled a criminal by his family on his tenth birthday, and was abandoned in the wilderness to fend for himself.
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan? In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.

He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!

Namaku Alwi, Istriku adalah seorang pramugari cantik, sedangkan aku hanyalah seorang pria kampungan. Banyak orang yang iri dengan kehidupanku, tapi tidak ada yang tahu seberapa banyak kepahitan dan penghinaan hidup yang kujalani....

Aku dan istriku dikenalkan oleh seorang teman, dia bekerja di sebuah agen perkawinan, waktu itu dia yang menemukanku dan mengatakan ada seorang wanita yang mencari pasangan, kriteriaku sangat memenuhi syarat.

Syarat pernikahannya sangat aneh: Menantu pria tinggal dirumah mertua, jujur, sifat lemah lembut, dan tuli.

Orang tua ku meninggal lebih cepat, aku mempunyai adik perempuan berusia 16 tahun, adikku menderita penyakit anemia akut, dari dulu beban hidupku sangat berat, dan sifatku juga sangat tertutup, bahkan bisa dikatakan sangat hina, kriteria ini sangat cocok dengan diriku. Meskipun aku tidak suka berbicara, tapi aku tidak tuli!

Temanku bilang wanita ini sangat kaya, dan akan memberikan mahar yang banyak, ucapannya ini membuat hatiku terguncang, terlebih biaya pengobatan adikku setiap tahun membutuhkan biaya yang sangat besar, aku sama sekali tidak bisa membiayainya, jadi aku benar sangat ingin ‘menikah’dengan wanita ini.

Hingga akhirnya temanku mengajukan satu ide untukku, pihak perempuan mencari menantu yang tuli, pasti takut laki-laki ini banyak bicara, dan hanya ingin mempunyai garis keturunan saja, seharusnya tidak ada rahasia lain, dia menyuruhku pura-pura bisu, atau menjadi si tuli yang mengenal huruf.

Dia bahkan mengatakan selama bisa membohongi mereka selama tiga sampai lima bulan, nanti setelah menikah ketahuan juga tidak masalah.

Aku mendengarkan sarannya, pertama kali kami bertemu di cafe teh dekat bandara, ketika melihat wanita itu, aku terbengong, aku mengira dia wanita tua jelek, tidak disangka ternyata dia seorang pramugari, waktu itu dia masih mengenakan seragam pramugari, tidak usah ditanya seberapa cantiknya dirinya.

Dia hanya beberapa kali menatapku, lalu menggunakan Hp mengetik beberapa kata berkomunikasi denganku, kemudian pergi.

Namanya Claura, lebih tua empat tahun dariku, aku merasa dia sangat dingin dan meremehkanku, dan seharusnya tidak tertarik padaku.

Aku tidak menyangka, tiga hari kemudian mendapat pemberitahuan dari dirinya, yang isinya kalau aku tidak keberatan kita bisa menikah.

Tentu saja aku tidak keberatan, aku merasa bagai hidup dalam mimpi, tidak tahu apa yang di sukainya dari diriku. Lalu Claura membawaku ke rumahnya dan bertemu orangtuanya.

Aku hanya melihat ibu Claura, dia terlihat sangat muda, memakai baju Cheongsam ketat, kulitnya terawat dengan baik, kalau dibilang kakak Claura aku pasti percaya.

Claura memperkenalkanku kepada ibunya, dan mengatakan aku tuli, tidak nyaman untuk berkomunikasi, tapi orangnya sangat baik, bahkan dulu pernah menyelamatkan hidupnya, memiliki tanggung jawab, dan mengatakan dia sangat menyukaiku, Claura berharap ibu menyetujuinya.

Ibu Claura menatapku dari ujung kepala hingga ujung kaki, seolah melihat sebuah mainan.

Mereka kira aku benar-benar tidak bisa mendengar, lalu berkomunikasi dengan sembarangan, hingga akhirnya ibunya mengatakan tampangku lumayan ganteng, tubuhku kekar, hanya saja tuli.

Claura mengatakan dia suka padaku karena tidak bisa mendengar, dan tidak bisa berbicara, dengan begitu Claura bisa mempunyai waktu me time lebih banyak, ibunya juga tidak mengatakan apa-apa, seolah telah menyetujui.

Ketika kita makan bersama, ibunya diam-diam melirikku, seolah masih mengamati dan mengujiku.

Satu minggu kemudian, aku dan Claura menikah, kita tidak mengadakan pesta pernikahan yang meriah, hanya upacara pernikahan yang sederhana, lebih kurang ada sekitar sepuluh kerabat yang datang, mungkin karena takut banyak orang tahu aku tuli, dan merasa malu.

Malam harinya, aku dan Claura masuk ke kamar pengantin.

Claura mengetik di Hp, menyuruhku mandi, lalu aku pergi mandi tergesa-gesa, setelah itu gantian Claura yang pergi mandi, dan aku menunggunya di tempat tidur.

Setelah keluar dari kamar mandi, Claura hanya mengenakan sepotong piyama renda ungu, itu membuatku malu, walaupun kami sudah menikah, aku merasa ada perasaan yang kurang atau ada sesuatu yang sama sekali tidak bisa dilepaskan.

Dengan cepat dia pergi ke tempat tidur dan melepas piyamanya.

Tepat saat ini, dia tiba-tiba mematikan lampu, lalu menarik selimut, menutupi tubuh kita. Dia perlahan-lahan menunjukkan Hp padaku, dia mengetik memo: Ibuku memasang CCTV di kamar, harap kerja sama.

Aku yang melihat ini sedikit bingung, apa artinya ini?

Dan dengan cepat Claura membuka memo berikutnya, kali ini sebuah paragraf panjang, setelah membacanya aku mengetahui apa yang terjadi.

Claura mengatakan alasan dia menikah denganku hanya untuk mengatasi ibunya saja, sebenarnya Claura bermaksud untuk tidak menikah seumur hidup. Dan dulu dia pernah mencari pacar palsu untuk membohongi ibunya, tapi ketahuan, jadi ibunya sudah tidak percaya padanya, oleh karena itu Claura mencari aku yang alim dan tuli untuk menikah, karena aku disabilitas, tidak begitu ada kemungkinan merusak hidupnya.

Ibu Claura memasang kamera di kamar untuk memastikan Claura tidak menipunya kali ini, ibunya hanya ingin melihat apakah kita akan tidur sekamar atau apa, karena ibunya sangat ingin menimang cucu.

Melihat ini, seluruh tubuhku lemas, wanita cantik seperti Claura bagaimana mungkin bisa menyukaiku, ternyata semua ini hanya sebuah trik belaka, aku tidak lain hanyalah mainan dia.

Tiba-tiba aku merasa sedih dan rendah diri.

Tapi pada saat ini, Claura tiba-tiba melototiku lagi, menyuruhku untuk bekerja sama dengannya……

Kira-kira setelah setengah jam kemudian kita baru selesai.

Setelah itu, Claura bangkit dan mengenakan piyama ungu, duduk di ujung tempat tidur, menyalakan sebatang rokok panjang. Dan aku memasukkan kepalaku ke dalam selimut tidak berani keluar.

Mungkin pasang surut kehidupan seseorang datang terlalu cepat, air mata berkumpul di mata, tapi pada akhirnya aku berhasil menahannya untuk tidak menangis, aku hanya berpikir, apakah sepanjang hidupku akan seperti ini, tidak ada kesempatan untuk menjadi pria sejati? Bahkan tidak bisa menyentuh istri sendiri?

Tapi aku juga tidak berani membayangkannya, hingga akhirnya malam itu dilewati dalam keheningan.

Beberapa hari berikutnya, Claura tidak pergi bekerja, mungkin karena sedang cuti nikah, dan karena aku tuli, Claura tidak begitu banyak bicara denganku. Hari-hari yang kulewati sangat sederhana, setiap hari membersihkan rumah, merawat dan menyiram bunga, meskipun tampak santai, tapi aku merasa sangat membosankan, apa daya aku hanya seorang menantu yang dinikahi anak perempuannya, hanyalah seorang menantu berkunjung.

Seminggu kemudian, cuti nikah Claura habis, dia kembali bekerja, dan hidupku masih tetap membosankan, setiap hari didalam kamar tidak keluar, karena takut ibu Claura masih mengamatiku.

Ku pikir seumur hidupku hanya akan seperti ini, meskipun santai, tapi setidaknya normal, aku tidak habis pikir, ini hanya awal mula dari penghinaanku dimulai.

Malam itu, ketika aku sedang menonton TV di lantai atas, tiba-tiba aku mendengar pertengkaran dilantai bawah antara Claura dan ibunya, tampaknya Claura baru kembali setelah liburan.

Aku mendengar ibu Claura menanyakannya: “Claura, sebenarnya kamu sudah hamil belum?”

Claura menjawab dengan tidak senang: “Belum, mana ada begitu gampang, aku curiga Alwi tidak bisa. Sekarang aku tidak ada waktu, tunggu cuti tahunan, ku bawa Alwi pergi periksa.”

Mendengar ini, otakku terbodoh, kamu yang sama sekali tidak membiarkanku menyentuhmu, malah mengatakanku tidak bisa!

Pada saat itu, Alwi merasa malu dan bersalah, serta ingin keluar memberitahu ibunya, semua ini hasil rekayasa Claura untuk menipumu, tapi Alwi tidak berani, karena takut kehilangan kehidupannya yang sekarang.

Claura bertengkar dengan ibunya, intinya adalah dia menyuruh ibunya jangan terlalu ikut campur masalahnya, lalu Claura memakai sepatu heelnya naik keatas.

Alwi kaget terduduk diam tidak bergerak disofa, pura-pura tidak tahu apa yang terjadi.

Dengan cepat Claura masuk kekamar, dan Alwi sibuk menyambutnya dengan senyuman, menjulurkan tangan mengambil tasnya, tapi Claura malah mendorongnya dan menyuruhnya minggir.

Alwi tidak berani bereaksi sedikit pun, hanya mengikuti Claura dari belakang.

Claura mengabaikannya, dan langsung pergi ke kamar mandi untuk mandi. Setelah mandi Claura mengenakan pakaian olahraga.

Claura mempunyai hobi senam aerobik, dia langsung senam didepan kaca.

Melihat bayangannya, Alwi tidak tahan untuk berpikir, Claura itu istriku, kenapa aku tidak bisa memilikinya?

Saat ini, Claura melihatku yang sedang mengintipnya dari cermin, mungkin karena amarahnya masih belum reda, dia berbalik dan mendatangiku, lalu mengangkat tangannya dan menamparku: “Atas dasar apa kamu memandangiku, kalau melihat aku lagi ku cungkil matamu.”

Di desa kami, kalau seorang pria ditampar oleh seorang wanita, itu sebuah penghinaan terbesar, tapi aku hanya bisa menahannya, dan pura-pura tidak mendengar perkataannya, menatapnya dengan bingung, dan berlari ke kamar mandi.

Ketika aku memasuki kamar mandi, hatiku mengerti, CCTV di kamar pasti sudah dilepas oleh ibu Claura, jadi Claura baru berani memperlakukan seperti ini, karena Claura sudah tidak perlu akting lagi.

Dan aku juga baru mengerti, ujian yang sebenarnya baru saja dimulai, Claura yang tidak perlu akting, akan seperti apa dia memperlakukanku. Aku dimata Claura sama sekali bukan seorang pria, bahkan lebih tepatnya tidak bisa disamakan dengan seorang manusia, Claura menganggapku sebagai seekor anjing yang dibeli dengan uang.

Aku mandi dalam penghinaan, selesai mandi, aku menemukan seragam pramugari Claura ditaruh disamping, aku yang masih belum sempat melakukan apapun, tidak menyangka Claura membuka pintu kamar mandi. Lalu mengambil seragamnya dan memukul kepalaku. Sehabis itu mengeluarkan Hp mengetik panjang lebar, mengatakan mulai hari ini aku tidak boleh menyentuh barangnya, tidak boleh tidur di tempat tidur, aku tidur pakai matras saja.

Aku tidak berani melawannya, dan hanya bisa mengangguk.

Lalu seterusnya kami menjalani kehidupan dengan tidur sekamar pisah ranjang. Sifat Claura sangat buruk dia emosional, ditambah lagi dengan diriku yang mentolerir dan mengalah, membuatnya semakin sesuka hati, dia tidak hanya memarahiku sekali, bahkan memukuliku. Terkadang aku benar ingin menyerah pada hubungan ini, dan cerai darinya. Tapi aku sudah menerima mahar empat juta dollar darinya, dan Claura setiap bulan memberiku uang tiga ribu dollar, aku benar-benar tidak rela melepaskannya.

Terkadang aku juga menghibur diriku, pergi bekerja diluar melakukan pekerjaan kotor, susah payah bekerja keras gaji sebulan hanya ribuan dollar, tapi disini aku hanya perlu sabar menahan emosi sudah bisa mendapatkan gaji sebulan, tunggu ketika aku mempunyai kesempatan yang bagus, aku akan keluar dari rumah ini.

Mau dipukul mau dimarah aku bisa menahannya, tapi ada satu hal yang membuatku tidak bisa mentolerirnya.

Waktu itu ketika pukul sebelas malam, aku yang sudah tidur dilantai, tiba-tiba mendengar HP Claura berdering.

Dia mengira aku tidak mendengarnya, dan tidak mencegah aku mendengarnya langsung mengangkat telepon mengatakan: “Sayang, akhirnya kamu pulang juga ya? Aku rindu kamu setengah mati.”

Setelah mendengar ini, aku tidak menyadari betapa seriusnya masalah ini, aku pikir sesama wanita juga sering mengucapkan kata-kata ini.

Tapi kalimat Claura selanjutnya membuatku seperti tersambar petir, kalimat selanjutnya adalah: “Hotel sudah di booking? Kamu benar-benar sudah tidak sabar ya, okay, sebentar lagi aku sampai.”

Aku seorang anak kampung, meskipun tidak bisa mengikuti gaya hidup anak perkotaan, tapi aku tidak bodoh, aku bahkan bisa memikirkannya dengan jari kakiku, Claura selingkuh diluar!

Saat itu, aku benar-benar marah hingga ingin muntah darah, hal ini kalau terjadi didesa kami, pasti akan digunjing seumur hidup, sampai-sampai bisa malu hingga minum racun bunuh diri.

Aku benar-benar ingin bergegas lari memegang kepala Claura dan bertanya padanya apa yang sedang terjadi, tapi aku sama sekali tidak berani, aku hanya bisa tutup mata dan pura-pura tidur.

Aku merasa hatiku meneteskan darah, dan pada saat yang sama aku bingung, kalau Claura punya pria, kenapa tidak menikah dengannya, malah datang mencari aku yang ‘Tuli’?

Dari tampang Claura, pria seperti apa yang tidak bisa didapatkannya?

Tapi mengingat telepon barusan, aku diam-diam menebak sesuatu, jangan-jangan Claura simpanan?

Saat ini, Claura sudah mengganti dress, dan berdandan simple keluar rumah.

Aku tertegun beberapa saat, dan akhirnya mengertakkan gigi, lalu diam-diam mengikuti, aku ingin lihat istri yang memandang rendah diriku ini, malam ini akan bertemu dengan siapa.

Setelah keluar rumah, aku memanggil taksi dari kejauhan, dan dengan cepat mengikutinya ke hotel Shangri La, tarif kamar tidur semalam di hotel ini seharusnya puluhan ribu dollar, emosiku pada saat itu langsung mendingin, pria itu pasti orang kaya, aku ambil apa melawannya?

Aku mengikuti Claura masuk kehotel, melihat dengan mata kepala sendiri Claura memasuki salah satu kamar hotel, tapi aku tidak memiliki keberanian untuk menerobos masuk.

Aku duduk dilantai sendirian, menutup kepalaku dengan lutut, aku merasa tertekan dan ingin menangis, tapi tidak bisa.

Aku yang tidak merokok pergi membeli sebungkus rokok, dalam sekejap aku sudah merokok hingga setengah bungkus, tenggorokanku penuh dengan asap, tapi hingga akhirnya aku tetap tidak bisa menahan diri.

Istriku selingkuh dengan pria lain di hotel, dan aku sedikit nyalipun tidak ada, apa aku masih seorang pria?

Hingga akhirnya aku memutuskan untuk merekam semuanya, lalu menunjukkannya ke ibu Claura, tiba waktunya meskipun cerai, mereka juga tidak akan meminta uang pasca cerai, karena Claura duluan yang melakukan kesalahan.

Lalu aku bersembunyi di ujung koridor, menunggu Claura dan pria itu keluar.

Ku tunggu hingga pukul tiga dini hari, kamar yang dimasuki Claura tiba-tiba terbuka, aku segera merekamnya di Hp ku.

Pertama, Claura yang keluar duluan dari kamar, lalu diikuti pria itu dari belakang, pada saat itu hatiku mau loncat keluar dari tenggorokan, tapi yang keluar bukanlah seorang pria, melainkan seorang wanita, wanita ini sangat cantik. Dan Claura merangkul pinggang wanita itu, memanggilnya sayang, dan mengatakan mau pergi makan malam.

Sekarang akhirnya aku mengerti, ternyata yang membuatnya selingkuh dariku bukan seorang pria, melainkan seorang wanita!

Setelah mengetahui rahasia ini, aku tidak bahagia sama sekali, sebaliknya, aku semakin sedih, Aku Alwi tidak lebih baik seorang wanita?

Melihat mereka semakin lama semakin mendekat, dan bahkan aku bisa merasakan aura dingin dari tubuh Claura, hingga akhirnya aku lari ketakutan.

Aku berlari beberapa kilometer di jalan dalam satu tarikan napas, hingga keringat banyak, baru kembali rumah dingin itu.

Berbaring tidak berdaya di tempat tidur, mengingat kembali gambaran menikah dengan Claura, akhirnya aku mengerti semua ini. Aku mengerti kenapa Claura mencari suami ‘Tuli’,dan mengerti kenapa dia menipu ibunya, ternyata Claura sama sekali tidak menyukai laki-laki!

Apa yang harus ku lakukan? Anggap tidak terjadi apa-apa? Atau membongkar topengnya, dan mengakhiri pernikahan ini?

Tapi pada akhirnya, aku memutuskan untuk menahannya, aku harus mencari jalan keluar untuk diri sendiri, baru menyelesaikan masalah pernikahanku dengan Claura.

Lalu, beberapa hari kemudian, Claura melakukan sesuatu yang membuatku benar-benar marah.

Pagi hari Claura sudah keluar rumah, setelah dia pulang, dia melempar secarik kertas dan pada saat yang bersamaan mengetik tulisan di HP: Ibuku hari ini akan datang, nanti kamu berikan test ini padanya, bilang padanya kamu harus segera diobati, dokter bilang perlu waktu setengah tahun untuk pengobatan, lalu katakan kamu akan menjadi menantu yang baik.

Aku mengambil secarik kertas itu dengan ragu, setelah membacanya aku tercengang.

Ini adalah lembar tes rumah sakit, nama pasien yang tertulis adalah namaku, lembar test itu menuliskan aku mandul!

Claura kenapa sekali lagi mempermalukan ku?

Saat ini, sebuah ide gila muncul di hatiku. Bagus kamu Claura, bukankah kamu bilang tidak bisa hamil, aku sengaja tidak mengabulkan keinginanmu!

Begitu ide gila ini muncul dibenakku, entah kenapa seluruh tubuhku menjadi bersemangat.

Tapi aku tidak menunjukkannya di wajahku, aku hanya mengambil lembar test itu dan memandang Claura menggelengkan kepala, menunjukkan padanya bahwa aku tidak bersedia melakukannya.

Claura memarahiku, lalu menamparku.

Dia mengetik kata-kata memberitahuku, dia bilang aku mempunyai seorang adik yang sakit, selama aku bisa membantunya membohongi ibu selama setahun, kedepannya biaya pengobatan adikku akan ditanggung olehnya.

Aku merenung data pribadiku pasti diberikan temanku pada Claura, dan aku juga tidak perlu khawatir masalah pura-pura tuli terungkap. Kalimat Claura ini dalam sekejap membuat hatiku tersentuh, demi adikku aku terpaksa menahan tekad balas dendam.

Lalu aku mengangguk setuju, dan Claura tidak menunjukkan rasa terima kasih, malah memandangku dengan tatapan hina.

Selang beberapa saat ibu Claura datang, dia tampak sangat suka mengenakan cheongsam, Cheongsam ungu yang dipakainya hari ini membuatnya tampak elegan. Ini juga membuatku merasa terheran-heran, kenapa aku tidak pernah melihat ayah Claura?

Tapi aku hanya asal memikirkannya, aku tidak ada hati memikirkan begitu banyak hal, lalu Claura turun berbicara dengan ibunya.

Aku mendengar Claura berkata pada ibunya: “Bu, kamu datang ya, aku baru saja mau menghubungimu.”

Suasana hati ibu Claura tampaknya sangat baik, dia tersenyum dan bertanya pada Claura apakah sudah hamil.

Claura tiba-tiba menghela nafas dan berkata: “Bu, benar katamu, dua hari yang lalu aku baru saja membawa Alwi melakukan pemeriksaan andrologi, dia mandul, untuk sementara tidak bisa memiliki anak.”

Aku marah mengepalkan tanganku, tapi aku tidak berani bergerak.

Ibu Claura berkata dengan marah: “Apa? Alwi mandul? Aku lihat tubuhnya lumayan sehat, bagaimana bisa mandul. Claura, kamu tidak sedang mencari cara menipu ibu kan?”

Claura menjawab bagaimana mungkin, kita sudah menikah, bagaimana mungkin masih menipu ibu. Lalu, dia mengirimiku SMS, menyuruhku mengeluarkan hasil test.

Setelah aku turun, aku melihat ibu Claura dengan canggung, wajahku memerah tersipu malu dan menundukkan kepala.

Ibu Claura menatapku, seolah ingin tahu apakah aku pria normal.

Aku menyerahkan hasil test padanya, lalu pada saat yang bersamaan menulis di secarik kertas dan pena yang sudah disiapkan: Bu, maaf, aku sudah pergi periksa ke rumah sakit, aku memang mandul, aku merasa bersalah pada Claura, bahkan lebih bersalah padamu, untuk sementara tidak bisa memberimu cucu.

Dalam sekejap wajah ibu Claura tiba-tiba berubah jelek, dia bertanya pada Claura bagaimana cara dia memilih seorang pria, kenapa pilih pria yang enak dipandang tapi mandul.

Aku malu setengah mati, tapi aku terus menulisnya untuk ibu Claura, aku bilang: Bu, maaf, tapi dokter bilang, penyakitku ini bisa diobati, selama aku merawatnya dengan baik, bisa pulih normal, dokter juga bilang setelah sembuh, akan memberiku resep untuk melahirkan anak laki-laki.

Saat ini Claura bergabung mengatakan kita sudah menikah, tidak terburu-buru menginginkan anak, Claura yang baru menikah tidak mungkin juga sudah mengganti pria lain, dia tidak bisa membuat dirinya malu.

Hingga akhirnya ibu Claura tidak mengatakan apa-apa, dia tinggal sebentar untuk makan siang lalu pergi, makan siang kali ini aku yang memasaknya, aku bisa merasakannya, tatapan ketidakpuasan ibu Claura padaku sedikit berubah, waktu itu aku ingin sekali menjelaskan padanya, tapi aku tidak bisa aku hanya bisa menahannya.

Setelah masalah ini, Claura mencampakkan uang dua ribu dollar, dan mengatakan uang harga diriku, meskipun aku tidak senang, tapi aku tetap menerima uang itu.

Beberapa hari berikutnya, Claura tidak ada dirumah, mungkin dia ada penerbangan, dan aku mengambil kesempatan ini untuk menyelinap keluar keliling kota, aku ingin mencari pekerjaan untuk diriku sendiri, kedepannya kalau aku putus dengan Claura masih ada jalan lain.

Karena aku takut Claura mengetahuinya, aku hanya bisa menjadi ‘orang tuli’, mencari pekerjaan yang cocok untuk orang tuli itu sangat susah, untuk sementara aku tidak menemukan pekerjaan yang cocok.

Tanpa Claura di rumah, meski kesepian, aku tetap bahagia. Secara bertahap, aku mulai terbiasa dengan kehidupan seperti ini, meskipun tidak berbicara selama beberapa hari, juga tidak merasakan apapun.

Adapun ibu Claura, dia sangat tertarik dengan masalahku, setiap saat mengirimkan SMS, menyuruhku makan beberapa suplemen, atau tidak menyuruhku olahraga……

Aku merasa canggung membahas masalah ini dengan ibunya, aku tidak hanya sekali ingin memberitahunya, sebenarnya aku pria normal, Claura saja yang tidak memperbolehkanku menyentuhnya, kadang kala kata-katanya sudah diketik, tapi aku tidak berani mengirimnya.

Hari demi hari berlalu dengan lambat, ketika aku merasa sudah terbiasa dengan karakter ini, Claura sekali lagi melakukan hal yang membuatku sangat kehilangan harga diri.

Claura membawa wanita itu pulang kerumah untuk bermalam!

Malam itu pukul sembilan lebih, ketika aku kebawah membuat makan malam untuk diriku sendiri, Claura pulang, dan ada seorang wanita berdiri di sampingnya, dan gadis itu adalah gadis yang ada di Shangri La bersamanya terakhir kali.

Gadis itu terlihat berusia dua puluh tahunan, mengenakan baju lengan pendek dan rok yang mirip dengan pakaian siswa, gayanya ini membuatnya sedikit terlihat lebih polos.

Aku bersembunyi di dapur tidak berani keluar, dan tidak ada muka bertemu dengan mereka, tapi aku menguping.

Aku mendengar Claura mengatakan pada gadis itu: “Felicia, malam ini kamu bermalam saja dirumahku.”

Gadis bernama Felicia itu berkata dengan malu-malu: “Tampang pria itu seperti apa? tidak akan ketahuan dia kan, pria yang terbawa nafsu akan seperti orang gila.”

Claura mendengus dan berkata dengan nada mencemooh: “Kalau tahu memangnya kenapa, dia bukan seorang pria, dia memang sebuah benda yang kubeli dengan uang. Beberapa hari ini, dia bahkan tidak berani menyentuh tanganku, kalau dia berani sembarangan, ku patahkan kakinya.”

Saat ini, Claura mendengar ada suara didapur, lalu dia segera masuk kedapur, dan melihatku, lalu menarikku keluar.

Dia menunjuk gadis yang bernama Felicia, lalu mengetik beberapa kata memberitahuku: Hari ini temanku tidur dirumahku, kamu tidur dilantai bawah pakai matras.”

Aku mengangguk, saat ini Felicia terkekeh, dia tahu aku tidak bisa mendengar, tawaannya itu seolah mengatakan: “Pria ini cukup nurut.”

Emosi dihatiku meningkat, tapi aku harus pura-pura tidak mendengar, aku membuat gerakan tangan dan tersenyum, dan bertanya pada mereka mau tidak makan malam bersama.

Claura menatapku dengan dingin, lalu naik ke atas dengan Felicia.

Ketika mereka naik ke atas, aku mengepalkan tangan melepaskan tinju keras diudara.

Ketika aku bersiap-siap naik keatas mengambil matras dan selimutku, saat ini, Claura malah melemparnya kebawah, sambil mengatakan: “Bau pria.”

Meskipun aku dari kampung, tapi sebenarnya aku sangat bersih, kata-kata Claura benar-benar melukai harga diriku, tapi aku tetap harus diam dan menggelarkan matrasku dilantai bawah.

Aku tidak ada nafsu makan, berbaring sendirian di matras, otakku benar-benar kacau, apakah aku harus membuka mata lebar-lebar melihat istriku sendiri selingkuh didepan mataku?

Aku bolak balik berulang kali tidak bisa tidur, aku tidak hanya mengingatkan diriku sekali, aku hanya berakting menjadi seorang suami, Claura bukan istriku yang sebenarnya, aku tutup sebelah mata saja.

Tapi alasan ini sama sekali tidak bisa membujukku, karena pola pikirku sangat kolot, aku dan Claura sudah menikah, itu artinya aku adalah suaminya, dan Claura membawa wanita lain kerumah, itu artinya dia menginjak-nginjak kepalaku!

Hingga akhirnya aku menggertakkan gigi, lalu merangkak naik ke atas.

Aku hati-hati berdiri didepan pintu, tidak berani bernafas kuat, waktu itu ada dorongan kuat untuk menerobos masuk kedalam, tapi hatiku ingin mendengar lebih banyak.

Dan pada saat ini, gadis bernama Felicia tiba-tiba berkata: “Claura, didepan pintu sepertinya ada orang.”
👇👇👇
Jika Anda ingin tahu lebih banyak konten menarik dari novel ini, unduh #WeRead dan cari📚 "Menantu Berkunjung" untuk melanjutkan membaca.✅

เฉียวเหลียนเหลียนแม่เลี้ยงที่มีใจคอโหดเหี้ยม อำมหิตของเด็กๆทั้งห้า ทำให้ลูกๆแต่ละคนเติบโตขึ้นเป็นวายร้าย และต่างก็อยากจะฆ่าเธอให้ตาย เฉียวเหลียนเหลียนต้องอับอายครั้งแล้วครั้งเล่า
โชคดีที่พระเจ้าให้เธอข้ามภพมา นับตั้งแต่นั้นมาเฉียวเหลียนเหลียนคนเดิมก็เปลี่ยนไป เธอกลายเป็นคนที่มีความอ่อนโยน จิตใจดี อดทนและรักความยุติธรรม
เด็กๆทั้งห้าเติบโตจากตัวเล็กลีบเท่าถั่วงอกจนอ้วนท้วนสมบูรณ์ เมื่อพ่อของเด็กทั้งห้ากลับมา เฉียวเหลียนเหลียนเพิ่งจะพบว่า มีเด็กสี่ในห้าคนนี้ตัวใหญ่กว่าปกติจนน่าประหลาดใจ และต่อมาเธอก็พบว่า พ่อของลูกๆเธอนั้นไม่ธรรมดา... พระเจ้า! ไม่ธรรมดาเลยซักคน? ... "เด็กคนไหนมาจากสายเลือดแท้ๆของคุณกันแน่?" ชายผู้นั้นยิ้มเล็กน้อย "คนต่อไปต้องเป็นสายเลือดของผมชัวร์”……
บทที่ 1 แม่เลี้ยงของวายร้ายทั้งห้า
“ตายแล้วจริงเหรอ?”

“พาเขาไปหาหมอไหม?”

“ครอบครัวกู้เหล่าซานเลวมาก ตายไปซะก็ดี สนใจทำไม”

เมื่อเสียงรอบข้างค่อยๆเงียบหายไป เฉียวเหลียนยีก็เอามือก่ายหน้าผาก ก่อนที่จะลืมตาขึ้น ความทรงจำต่างๆก็พรั่งพรูเข้ามาในจิตใจ

มีผู้หญิงคนหนึ่งเธอชื่อเฉียวเหลียนเหลียน เธอมีฐานะทางครอบครัวแย่มาก พ่อของเธอติดเหล้าและใช้ความรุนแรงในครอบครัว เฉียวเหลียนเหลียนมีน้องชายที่ใจดีและแม่ที่เกียจคร้านและดื้อรั้น แต่เฉียวเหลียนเหลียนนั้นเปรียบเสมือนถั่วงอก เธอถูกรังแกทุกวันตั้งแต่เด็กจนโต

เมื่อเธออายุได้สิบห้า เธอถูกพ่อแม่บังคับให้แต่งงานกับลูกชายคนที่สามของตระกูลตู้ด้วยเงินค่าสินสอดเพียงสองตำลึงเพื่อเป็นการแบ่งเบาภาระให้ตระกูลตู้

ทำไมต้องแบ่งเบาภาระน่ะเหรอ? ก็เพราะลูกชายคนที่สามของตระกูลกู้ผ่านการแต่งงานมาหลายครั้ง และมีลูก 5 คน เมื่อเธอแต่งงานกับตระกูลตู้เธอจะเป็นแม่เลี้ยง ใครจะยอมหล่ะ

แต่เฉียวเหลียนเหลียนไม่มีสิทธิ์คัดค้านเพราะนางถูกจับตัวส่งไปที่ห้องส่งตัวเจ้าสาวอย่างไม่ทันตั้งตัว

ถึงกระนั้นพระเจ้าก็ไม่เมตตาเธอ ในคืนวันวิวาห์ ก่อนที่เธอจะได้พบสามี จู่ๆ หยาเหมินก็มาถึงอำเภอด้วยเรื่องทหารเกณฑ์ที่พี่ชายคนโตของตระกูลกู้ถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารเกณฑ์ได้สองสามวัน เขาหนีออกมาจากค่ายทหารเพราะทนความลำบากไม่ได้ หยาเหมินเลยมาที่อำเภอเพื่อจับกุมตัว น่าเสียดายที่จับตัวไปไม่ได้ เขาจึงต้องนำตัวกู้เหล่าซานไปแทนเพื่อให้จำนวนทหารเกณฑ์ปีนี้ครบ

เจ้าสาวผู้เคราะห์ร้าย เธอไม่เคยเห็นแม้แต่สามี แถมยังถูกบังคับให้เลี้ยงเด็กทั้งห้าคน

แรกเริ่มมีคนในตระกูลตู้คนอื่นคอยดูแล แต่พออยู่ไปอยู่มาเธอต้องดูแลเด็กทั้งห้าเอง ข้าวแม้แต่หนึ่งคำเธอก็ยังไม่ได้กิน

และเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น ข่าวการตายของกู้เหล่าซานมาถึงหูตระกูลกู้ ตระกูลกู้คิดว่าเฉียวเหลียนเหลียนนั้นเป็นตัวกาลกิณี พวกเขาไล่เฉียวเหลียนเหลียนพร้อมลูกชายทั้งห้าออกจากบ้าน

เดี๋ยวววววว……

ทำไมบทละครนี้คุ้นๆจัง?

เฉียวเหลียนยี จู่ๆ ก็นึกถึงนิยายออนไลน์ที่เธออ่านในยามว่าง ในนิยายเรื่องนั้นมีวายร้ายตัวใหญ่หลายคน

วายร้ายเหล่านี้ถูกเลี้ยงมาโดยแม่เลี้ยงคนเดียวกัน แม่เลี้ยงคนนั้นเป็นคนเลือดเย็น เห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจ เหตุเพราะครอบครัวสามีเธอหาว่าเธอเป็นตัวกาลกิณี เธอจึงระบายความแค้นกับลูกๆโดยการทุบตี ดุด่าพวกเขาทุกวัน และให้เด็กทั้งห้าทำงานอย่างหนัก ตลอดจนนำเด็กผู้หญิงไปขายให้ซ่องโสเภณีทำให้เด็กทั้งห้าโตขึ้นอยากจะฆ่าแม่เลี้ยงใจร้าย

แม้ว่าผู้เขียนจะอธิบายโครงเรื่องเหล่านี้เพียงคำไม่กี่คำ ไม่ได้อธิบายอย่างละเอียด

แต่เฉียวเหลียนยียังคงจำเรื่องราวนี้ได้อย่างลึกซึ้ง

ให้ตายเถอะ ฉันเข้ามาอยู่ในโลกนิยายเหรอนี่?

เฉียวเหลียนยี ไม่นะ! นี่มันอะไรกัน! เธอลุกขึ้นนั่งครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อเงยหน้าขึ้น เธอเห็นเด็กสองคนสวมเสื้อแจ็กเก็ตสกปรก คนหนึ่งมีแววตาว่างเปล่า อีกคนขี้อายนั่งอยู่ที่มุมห้อง

“น้องสาว แม่ตายแล้วเหรอ?” เด็กผู้ชายสายตาสั้นอายุประมาณห้าหกขวบ อดอยากมาเป็นเวลานาน พูดด้วยความอ่อนแรง

“ลุงบอกว่าแม่ตายแล้ว แม่ตายแล้วจริงๆ” เด็กผู้หญิงขี้อายอายุเพียงสองสามขวบเท่านั้น เธอดูอ่อนแอกราวกับจะตายได้ทุกเมื่อ

เฉียวเหลียนเหลียนไม่ใช่คนที่เห็นอกเห็นใจใคร แต่เมื่อเธอเห็นเด็กน้อยสองคนนี้ เธอก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจโดยไม่รู้ตัว

“ตายแล้วก็ดีสิ ห้าห้า” เด็กผู้ชายอายุห้าหกขวบหัวเราะอย่างมีความสุข

เฉียวเหลียนเหลียน "............"

“ฉันยังไม่ตาย” เธอพูดด้วยความโกรธ พร้อมกับยืนขึ้นแล้วมองไปรอบๆ และในที่สุดเธอก็อุ้มเด็กผู้หญิงตัวน้อย

เด็กผู้หญิงตัวน้อย ตกใจจนตัวสั่น และรีบตะโกนว่า “แม่จ๋า เกอเอ๋อร์จะไม่ดื้อ เกอเอ๋อร์จะไม่ซน แม่อย่าตีเกอเอ๋อร์เลย”

เฉียวเหลียนเหลียนถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า นี่ก็คงเป็นกู้เกอ ลูกสาวคนสุดท้องของเฉียวเหลียนเหลียน เธอเป็นคนที่มีจิตใจดีที่สุดและเป็นเด็กที่ถูกทรมานมากที่สุดในบรรดาวายร้ายทั้งห้า

“ไม่ต้องกลัวนะ โอ๋ๆ” เฉียวเหลียนเหลียนลูบหัวเด็กน้อยเบาๆ จากนั้นเธอก็กอดเด็กไว้ในอ้อมแขน “แม่อย่าตีหนูเลยนะ”

เธอเพิ่งเห็นว่าพื้นเย็นเกินไป และอากาศก็เริ่มเย็นลง หากนั่งตรงนี้นานๆ เด็กๆคงจะแข็งตายแน่

เด็กหญิงตัวเล็กยังคงตกใจมาก และเมื่อเฉียวเหลียนเหลียนวางเด็กผู้หญิงลงบนพื้น เด็กผู้หญิงตัวน้อยก็รีบวิ่งไปหลบที่มุมห้อง

มันคงจะเป็นบาปมาก ฉันไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป เด็กๆจึงกลัวถึงเพียงนี้

“ลูก......มานี่” เธอเม้มปากและกอดเด็กผู้ชาย

พี่น้องสองคนซ่อนตัวอยู่ที่มุมเตียงด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของพวกเขาสั่นเทา

“ลูกสองคน?” เฉียวเหลียนเหลียนงงเล็กน้อย ในความทรงจำของเธอ ครอบครัวต้องมีลูกห้าคน เอ๊.....เด็กคนอื่นๆหายไปไหนนะ

“พี่ใหญ่ พี่สาวคนรอง ออกไปหาอะไรกินข้างนอก” เด็กผู้ชายตัวน้อยพูดอย่างเขินอาย “ตอนแรกผมบอกพี่ๆว่าผมจะไปด้วย แต่พี่ๆบอกว่าสายตาของผมไม่ค่อยดี พี่ๆก็เลยให้ผมรอพี่ๆอยู่ที่บ้าน” แม่อย่าเลยนะ ผมอยากไป ผมอยากไปจริงๆ”

ขณะที่เขาพูด เขาก็เริ่มคลานออกมาอย่างรวดเร็ว แต่สายตาเขาไม่ดี เขาเลยเกือบพลัดตกจากเตียง

เฉียวเหลียนเหลียนจึงรีบอุ้มเขาไว้

"ไม่ต้องไปหรอก ลูกอยู่บ้านเฉยๆดีแล้ว"

ผู้หญิงคนนั้นช่างใจร้ายเหลือเกิน ทำไมเธอกล้าปล่อยให้เด็กน้อยสามคนออกไปหาอะไรกินข้างนอกทั้งๆที่อากาศหนาวเหน็บ

เฉียวเหลียนเหลียนห่มผ้าให้เด็กๆ และเดินออกไปข้างนอก

บอกเลยว่าสมาชิกตระกูลตู้นั้นโหดเหี้ยม พวกเขาขับไล่แม่ของเด็กและเด็กๆออกจากบ้าน มิหนำซ้ำยังนำพวกเขามาทิ้งไว้ที่บ้านร้างและไม่เคยมาสนใจใยดีอีกเลย

บ้านร้างหลังนี้ทรุดโทรมมาก ผนังเต็มไปด้วยโคลน หลังคาบ้ามุงด้วยใบจาก ลานหน้าบ้านทรุกโทรมมาก เฉียวเหลียนยีเห็นสภาพที่นี่แล้วยังอยู่ไม่ได้

และในช่วงเวลานี้เป็นช่วงกลางฤดูหนาว อากาศหนาวเย็น บนท้องฟ้าเต็มใบด้วยเกล็ดหิมะ

ในสภาพอากาศเช่นนี้ หากไม่ให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายอาจแข็งตาย เฉียวเหลียนเหลียนเป็นห่วงเด็กทั้งห้ามาก แต่เธอจำเป็นต้องออกไปข้างนอก เธอคว้าหมวกไม้ไผ่เก่าๆมาใส่ และรีบวิ่งออกไป

หมู่บ้านตระกูลตู้อยู่ในป่าลึกใกล้ภูเขา ข้อดีของการอยู่ในเขาลึกใกล้ภูเขาคือ คนภูเขาหากินจากของป่าในภูเขาได้ คนในหมู่บ้านนี้เชี่ยวชาญการล่าสัตว์เป็นอย่างมาก

ข้อเสียคือมันอันตรายมากๆ ในหุบเขามีอันตรายมากมายที่ต้องเผชิญ ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ร้ายที่หิวโหยหรือกับดักของนักล่า

ตลอดทางไปหมู่บ้านเฉียวเหลียนเหลียนระมัดระวังเป็นอย่างมาก ก่อนที่เธอจะเจอกับอันตราย ยังไม่ถึงครึ่งทางเธอคงเหนื่อยตายเสียก่อน

เธอหอบแฮ่กแฮ่กใต้ต้นไม้ใหญ่ ร่างกายที่ผอมแห้ง อากาศหนาวเย็น คงจะดีถ้าตอนนี้มีน้ำร้อนสักแก้ว

ขณะที่เธอกำลังคิด ทันใดนั้นก็มีน้ำร้อนๆหนึ่งแก้วปรากฏที่มือขวาของเธอ

เฉียวเหลียนเหลียนร้อนมากจนเกือบจะโยนแก้วลงบนพื้น

โชคดีที่เธอยังมีความฉลาด เธอจึงสอดแขนซ้ายเข้าไปในเสื้อแล้วถือแก้วน้ำร้อนผ่านแขนเสื้อเธอ

ไออุ่นๆของน้ำในแก้วปะทะใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา เธออยากจะอุทานหลายครั้งซ้ำๆว่า สบายยยยยยย!

รอซักพัก น้ำร้อนก็เริ่มอุ่นขึ้น เธอจึงดื่มและจ้องไปที่กระจก

ถ้าจำไม่ผิด...

นี่คงเป็นน้ำต้มสุกหนึ่งแก้วที่เธอเทในห้องทดลองก่อนออกไปข้างนอก เธอซื้อแก้วนี้มาใหม่

โอ้พระเจ้า ทำไมแก้วใบนี้ถึงมาอยู่ที่นี่?

เฉียวเหลียนเหลียนตกตะลึงไปหมดแล้ว

มีเสียงมาจากระยะไกล เฉียวเหลียนเหลียนรีบซ่อนแก้วใบนั้นอย่างเร่งรีบ แต่พบว่าไม่มีที่จะใส่

เธอจึงคิดในใจ “คงดี ถ้าแก้วใบนี้หายไปได้”

จากนั้น แก้วก็หายไปในพริบตา

เฉียวเหลียนเหลียนตาเบิกกว้างครั้งแล้วครั้งเล่า และหลังจากนั้นไม่นาน ชายร่างใหญ่ก็หันกลับมาด้วยแววตาแข็งกร้าว และเดินไปยังที่ที่มีเสียง

ไม่ใช่เพราะเธอช้า แต่อีกทางหนึ่งมีเสียงของเด็กๆ กำลังร้องขอความช่วยเหลือ

"ช่วย……"

"ช่วยด้วย..."

เฉียวเหลียนเหลียนตามเสียงนั้นไป และบังเอิญเห็นหลุมขนาดใหญ่ หลุมนี้น่าจะขุดโดยสัตว์ใหญ่ และเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเด็กๆก็มาจากหลุมนั้น

เธอค่อยๆชะโงกศรีษะดูในหลุมอย่างระมัดระวัง เธอเห็นเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงกำลังร้องขอความช่วยเหลืออยู่ในหลุมนั้น

เด็กผู้ชายอายุประมาณ 5-6 ขวบ และขาข้างหนึ่งเดินไม่สะดวกเท่าไหร่ เขาจึงไม่สามารถปีนออกจากหลุมได้

เด็กผู้หญิงอายุราวแปดขวบหน้าตาสวย รูปร่างผอมบาง ดวงตาเหมือนหมาป่าที่มองไปรอบๆอย่างระแวดระวัง

เมื่อพวกเขาเห็นเฉียวเหลียนเหลียน เด็กทั้งสองก็หุบปากพร้อมกัน สีหน้าของพวกเขาก็กลายเป็นตื่นตระหนก

“แม่ครับ เราไม่ได้ตั้งใจที่จะไม่กลับบ้าน” เด็กผู้ชายพูดอย่างหวาดกลัว “ผมลื่นตกไปในหลุม พี่รองลงมาข้างล่างเพื่อพาผมขึ้นไป และเราสองคนกำลังกลับบ้าน”

เขารีบปีนขึ้นไป แต่ก็ตกลงไปในหลุมซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะขาเขาไม่ค่อยดี

“พอได้แล้ว” เฉียวเหลียนเหลียนขมวดคิ้วและพูดขึ้นไม่ให้เด็กๆอธิบายต่อ

เฉียวเหลียนเหลียนคนเดิมจากไปแล้ว แต่กลับทิ้งเรื่องวุ่นวายให้เธอ เด็กบางคนก็ดูขี้กลัวขี้ระแวง แต่อันที่จริงแล้วพวกเขาซ่อนความเกลียดชังไว้ใต้ดวงตา เว้นเสียแต่กู้เกอเด็กผู้หญิงอายุน้อยที่สุด

"พอได้แล้ว"

เฉียวเหลียนเหลียนถอนหายใจ มองซ้ายมองขวา บริเวณนั้นกิ่งที่ค่อนข้างหนา เธอจึงเอากิ่งไม้นั้นมาแล้วยื่นไปในหลุม “จับปลายไม้ไว้แน่นๆ แม่จะค่อยๆดึงขึ้น”

เด็กผู้ชายมองดูเธออย่างหวาดกลัว และยื่นมือออกมาอย่างไม่เต็มใจ

ในความทรงจำของเขา แม่เลี้ยงมักจะทุบตีและดุว่าพวกเขา น้อยครั้งที่แม่เลี้ยงจะเมตตาพวกเขา วันไหนที่แม่เลี้ยงเมตตาแสดงว่าวันนั้นพวกเขาจะต้องทำอะไรเป็นข้อแลกเปลี่ยน

ด้วยความที่เป็นพี่ชายคนโตและพี่สาวคนรองพวกเขาไม่อาจปฏิเสธความช่วยเหลือนี้ได้ แม้ว่าพวกเขาจะทำได้ พวกเขาก็ต้องแสร้งทำเป็นเชื่อฟัง

ดังนั้น แม้ว่าจะรู้ว่าพวกเขาจะต้องตกลงไปในหลุมอีกครั้ง เด็กผู้ชายก็หลับตาและคว้ากิ่งไม้อย่างไม่ยอมแพ้

เวลาต่อมา

"จับแน่นๆ" เขารู้สึกว่าเขาถูกดึงขึ้นไปทันที รู้ตัวอีกที เขาก็อยู่บนขอบหลุมแล้ว

แม่เลี้ยงใจร้ายเฉียวเหลียนเหลียน ดึงกิ่งไม้ออกมาแล้วมองดูเขาด้วยความเป็นห่วง “เป็นไงบ้าง หนาวไหม?”

เด็กผู้ชายพูดไม่ออกบอกไม่ถูก เขาเพียงรู้สึกว่าแม่เลี้ยงคนนี้เปลี่ยนไป

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” จากนั้นเฉียวเหลียนเหลียนดึงเด็กผู้หญิงขึ้นมาแล้วถามว่า “พี่ใหญ่ล่ะ ไปไหนแล้ว?”

ลูกชายคนโตของเฉียวเหลียนเหลียน มีชื่อว่ากู้เฉิง ปีนี้เขาอายุได้ 9 ขวบ เขามีบุคลิกที่เงียบขรึมและไม่แยแส ในหนังสือนิยาย เขาเป็นวายร้ายที่เลวที่สุด ความโหดเหี้ยมของเขาสร้างความประทำใจแก่เฉียวเหลียนเหลียน

“พี่ใหญ่..... พี่ใหญ่ไปก่อนแล้วครับ...” เด็กผู้ชายกระซิบ

กู้เหลียนเหลียนเม้มปากแน่น

ไม่คิดว่าวายร้ายจะโหดเหี้ยมตั้งแต่อายุยังน้อย เขาทิ้งน้องๆไว้ในหลุมที่เต็มไปด้วยหิมะเพียงลำพัง เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ กู้เฉิงเป็นตัวละครที่โหดเหี้ยมที่สุดในหนังสือนิยาย

“งั้นเรากลับกันเถอะ” เธอถอนหายใจ และลูบหัวเด็กผู้ชาย “เดี๋ยวทุกคนจะเป็นห่วง”

เฉียวเหลียนเหลียนเดินกลับไปที่บ้านร้างพร้อมกับลูกทั้งสองคน ระหว่างทางก็พบกับคนจากหมู่บ้านเดียวกัน

ตอนแรกมีเพียงเพื่อนบ้านบางคนชี้นิ้ว

เมื่อเธอและลูกๆกำลังจะเข้าไปในหมู่บ้าน หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งรีบวิ่งออกไปพร้อมกับตะกร้าบนหลัง และพูดด้วยความโกรธว่า “ยัยแม่เลี้ยงใจร้าย แกทำกับเด็กตัวเล็กๆได้ไง? โหดเหี้ยมไร้ความปราณี แกนี่เป็นตัวกาลกิณีจริงๆ สมแล้วที่ตระกูลตู้ไล่แกออกจากบ้าน”

เฉียวเหลียนเหลียนหยุดเดินชั่วขณะ

นับตั้งแต่เธอมาอยู่ในร่างของแม่เลี้ยงใจร้ายผู้นี้ เธอได้ยินแต่คำถากถาง ส่วนใหญ่พวกเขาไม่ชินกับการที่เธอเลี้ยงลูกแบบนี้ อย่างมากก็แค่พูดจาถากถางสองสามประโยค

มีเพียงป้าจางเท่านั้นที่ไม่ชอบเฉียวเหลียนเหลียนเป็นอย่างมาก ป้าจางอยากขอกู้เฉิงเป็นลูกบุญธรรมของลูกชายคนโต เฉียวเหลียนเหลียนเห็นลูกสุขภาพดีก็เอาแต่ใช้แรงงานและพูดอะไรก็ไม่ฟัง

ทั้งสองตัดสินความขุ่นเคืองกัน และทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอหน้า

แต่เฉียวเหลียนเหลียนคนนี้กับคนก่อนนั้นไม่เหมือนกัน เธอเพียงแค่มองป้าจางและเดินกลับไปยังบ้านร้าง

“สายตาเช่นนี้ ไม่รู้หล่ะสิว่าทำอะไรผิด” ป้าจางตกตะลึงไปครู่หนึ่ง และเสียงกรีดร้องอันทรางพลังของเธอก็ดังขึ้นเรื่อยๆ “ดู๊ ดู ดูยัยผู้หญิงเหี้ยมคนนี้ ไม่รู้ว่าทำอะไรกับลูกอีก เด็กน้อยสะบักสะบอมไปหมด แม่เลี้ยงใจร้าย ใจอำมหิตม์”

ในหมู่บ้านตระกูลตู้ การทุบตีและดุว่าเด็กเป็นเรื่องในครอบครัว และคนภายนอกไม่สามารถเข้ามายุ่งได้

แต่เป็นเรื่องความเป็นความตาย คนนอกจะไม่ทนอยู่เฉยๆ ขณะนี้มีชายหลายคนมารวมตัวกัน และบางคนถือจอบอยู่ในมือ

เฉียวเหลียนเหลียนขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรู้ว่าไม่อาจะทนให้ป้าจางยืนตะโกนอีกต่อไป เธอจึงยืนขึ้นและพูดว่า “ป้าเข้าใจผิดแล้ว ฉันเห็นว่าลูกๆออกจากบ้านไปนาน กลัวว่าจะไม่ปลอดภัย เลยออกมาตามหา ทำไมป้าถึงพูดว่าฉันทำร้ายลูกหล่ะ ถ้าฉันทำร้ายลูก ลูกจะยืนอยู่ตรงนี้เหรอ?”

ทุกคนตกใจ

ไม่ผิดเลย ครอบครัวของกู้เหล่าซานจะทำอะไรพวกเขาก็ดูออก แต่เด็กน้อยยังมีชีวิตอยู่

“ป้าจาง ป้าพูดอะไรต้องแสดงหลักฐาน” เฉียวเหลียนเหลียนพูดอย่างช้าๆ และจูงเด็กน้อยออกจากฝูงชน

ป้าจางไม่มีความสุขเป็นอย่างมาก

ป้าจางไม่พอใจแม่ม่ายคนนี้มานาน เห็นได้ชัดว่าแม่ม่ายคนนี้ไม่สามารถเลี้ยงลูกห้าคนได้ แต่ก็ไม่ยอมยกลูกคนโตให้บ้านของป้าจางเลี้ยงดู ทำให้ลูกชายคนหมดอนาคต และตอนนี้แม่ม่ายคนนี้ก็หยิ่งผยอง

เฉียวเหลียนเหลียนหันมามองป้าจาง และวางลูกทั้งสองลง “กู้โหลวและกู้เชวี่ย ลูกสองคนบอกซิว่าไปไหนมา?”

ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีก็ผุดขึ้นในใจของเฉียวเหลียนเหลียน

ต่อมากู้เชวี่ยก็ก้มศีรษะลงและพูดด้วยเสียงต่ำว่า "แม่...พาพวกเราตกไปที่หลุมล่าสัตว์"

เธอจงใจพูดอย่างคลุมเครือ แต่ทุกคนคนก็ได้ยินเหมือนกันว่าเฉียวเหลียนเหลียนทำให้เด็กๆตกลงไปในหลุมล่าสัตว์

ในขณะนั้น ผู้คนรอบข้างต่างจ้องเขม็ง ป้าจางด่าด้วยความภูมิใจ

เฉียวเหลียนเหลียนปล่อยมือกู้เชวี่ยลง

เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าลูกเลี้ยงอายุเพียงแปดขวบจะมีแผนการที่ลึกซึ้งมากจนสามารถใส่ร้ายเธอได้

เฉียวเหลียนเหลียนจึงตัดสินใจสอนบทเรียนให้กู้เชวี่ย

เธอเพิกเฉยต่อข้อกล่าวหาจากคนรอบข้าง และมองไปที่กู้เชวี่ยอย่างประหลาดใจ น้ำตาของเธอค่อยๆ "เชวี่ยเอ๋อร์ ลูกพูดอย่างนั้นได้อย่างไร?"

เสียงของเธอดังเกินไป และเสียงของคนรอบข้างก็ค่อยๆเบาลง

เฉียวเหลียนเหลียนเริ่มการแสดงของเธอ “ลูกไม่สามารถกล่าวโทษแม่เพียงเพราะแม่เอาข้าวให้เสียวหวู่กินก่อน และถ้าแม่ต้องการทำร้ายลูกจริงอย่างที่ลูกบอก ลูกจะมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้เหรอ? แม่ให้ลูกทำงาน เพราะลูกเป็นพี่ และถ้าลูกๆในฐานะพี่ของน้องๆไม่ช่วยแม่ แม่จะเลี้ยงลูกๆทั้ง 5 คนด้วยตัวเองได้อย่างไร? แม้แต่หน้าพ่อ แม่ก็ยังไม่เคยเจอ แม่จะเอาอะไรมาเลี้ยงลูก”

หญิงม่ายตัวน้อยปิดหน้าปิดตาร้องไห้ด้วยความเสียใจ

ทุกคนจำได้ว่าเฉียวเหลียนเหลียนอายุเพียงสิบห้าปี แก่กว่ากู้เฉิงไม่กี่ปี

เด็กผู้หญิงคนนี้ถูกบังคับให้เป็นแม่เลี้ยง และเลี้ยงลูกตั้งห้าคนไม่ใช่เรื่องง่าย

และแล้วความโกรธของทุกคนก็ค่อยๆกลายเป็นความอับอาย

เฉียวเหลียนเหลียนเงยหน้าขึ้นแล้วสำลัก “เนื่องจากฉันไม่สามารถเลี้ยงลูกทั้งห้าคนนี้ได้ ฉันไม่รู้ว่าใครพอที่จะช่วยฉันแบ่งเบาภาระนี้ได้ เด็กๆเป็นพี่น้องที่ไม่อาจแยกจากกันได้ หากเมตตา กรุณาช่วยรับเลี้ยงเด็กน้อยทั้งห้าด้วยเถิด"

คนรอบข้างต่างพากันตกใจ

พูดเป็นเล่น ตระกูลตู้ไล่เด็กทั้งห้าออกจากบ้าน ก็ไม่ใช่เพราะเด็กผู้หญิงสองคนพิการหรอกเหรอ กู้เฉิงยังดีที่หน้าตาดี แต่ถ้ามีอีกสี่คนที่เป็นภาระหล่ะก็...

ไม่มีใครกล้ารับเลี้ยง!

ทุกคนต่างพากันหาข้อแก้ตัวและหนีไป

คนเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ เมื่อป้าจางเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี เขาก็หนีไปในที่สุด และท้ายที่สุดเหลือเพียงแม่และเด็กน้อยสามคนเท่านั้น

เฉียวเหลียนเหลียนเช็ดน้ำตามองไปที่กู้เชวี่ยอย่างไร้ความรู้สึกและไม่พูดอะไร เธอจับมือกู้โหลวและเดินไปข้างหน้า

กู้เชวี่ยตกใจและเดินตามอย่างช้าๆ ในใจคิดอะไรไม่มีใครรู้

กลับมาถึงบ้านร้าง เฉียวเหลียนเหลียนเปิดประตู และพาเด็กสองคนเข้าไปในบ้านด้วยใบหน้าเย็นชา

เธอตัดสินใจแล้วว่าจะเลี้ยงเด็กเหล่านี้ให้เติบโตเป็นผู้ใหฯ แต่เธอไม่อาจปล่อยให้เด็กเหล่านี้เติบโตเป็นคนเลือดเย็นและไร้ความปรานี

แต่การเลี้ยงแต่ละคนให้เติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีนั้นก็ยากลำบาก เพราะแต่ละคนก็ต้องได้รับการศึกษา

สิ่งเหล่านี้ไม่อาจรีบร้อนได้

เฉียวเหลียนเหลียนอุ้มกู้โหลวซึ่งมีความพิการทางขาขึ้นไปบนเตียงแล้วห่มผ้าให้เด็กทั้งสามคนเพื่อให้พวกเขาอบอุ่นก่อนจะถามว่า "กู้เฉิงอยู่ไหน?"

เพิ่งถามหาโจโฉ โจโฉก้มา ประตูบ้านถูกผลักเปิดออก และเด็กหนุ่มตัวสูง ท่าทางเคร่งขรึมก็เดินเข้ามา

เฉียวเหลียนเหลียนกำลังจะอ้าปากถาม แต่ก่อนที่เธอจะถาม กู้เชวี่ยก็ร้องถามพี่ชาย “พี่ พี่ไปไหนมา? ทำไมพี่ถึงทิ้งเราไป พี่ไม่ต้องการพวกเราแล้วเหรอ?”

ต่อให้เด็กผู้หญิงคนนี้จะฉลาดและตื่นตัวแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ยังเป็นเด็ก

เหมือนกับวันนี้ที่เฉียวเหลียนเหลียนแกล้งทำเป็นร้องไห้และทำหน้าเฉยชาต่อกู้เชวี่ยเห็น กู้เชวี่ยดูใจคอไม่ดี

อย่างไรก็ตามกู้เฉิงยังคงเพิกเฉยต่อเธอ เขาเม้มปากและเดินเข้าไปหาเฉียวเหลียนเหลียนพร้อมกับพูดว่า “ไม่ใช่ว่าคิดจะทิ้งพวกเราอีกรอบเหรอ?”

เฉียวเหลียนเหลียนตกใจในตอนแรก จากนั้นเธอก็นึกถึงเหตุการณ์วันนี้

“แม้ว่าแม่จะทิ้งพวกเรา แต่พวกเราก็ไม่อาจแยกจากกันได้” กู้เฉิงพูดกับเธออย่างเย็นชา “ถ้าเป็นเช่นนั้น แม่ก็ออกไปจากบ้านหลังนี้เอง และอย่าคิดจะยกพวกเราทั้งหมดให้คนอื่นเลี้ยงดู”

เจ้าหนูวายร้ายลูกชายคนโตของเฉียวเหลียนเหลียนคนนี้ ถึงแม้โตไปจะโหดเหี้ยมและชั่วช้า เแต่ตอนนี้เขาไม่ได้ดูเหี้ยมโหดเลย

เฉียวเหลียนเหลียนมองลูกชายคนโตตั้งแต่หัวจรดเท้า และทันใดนั้นเธอก็ยิ้มออกมา “เด็กโง่ ลูกกำลังพูดอะไร ที่น้องตกหลุมไปเมื่อกี๊ ลูกไปตามคนมาช่วยใช่ไหม?”

กู้เฉิงสายตาแน่นิ่ง ไม่ได้ตอบอะไรกู้เหลียนเหลียน

เฉียวเหลียนเหลียนพูดต่อ “ลูกหาคนช่วยน้องๆไม่เจอ ลูกเลยไปช่วยน้องเองใช่ไหม? เดินทางไปกลับจากที่นั่นคงหนาวแย่ มาๆ ขึ้นมาบนเตียงจะได้อุ่นๆ”

เธอพากู้เฉิงมาใกลๆเตียง และกดเขาและกู้เชวี่ยลงบนเตียงพร้อมๆกัน

“วันนี้อากาศหนาวเมาก แม่จะต้มน้ำร้อนให้ลูกนะ”

เธอเอามือปัดผม แล้วหันหลังเดินออกไปพร้อมกับรอยยิ้ม

อันที่จริง เมื่อครู่นี้เฉียวเหลียนเหลียนทำเป็นหลับหูหลับตาพูด เธอไม่สนใจว่ากู้เฉิงอยากช่วยน้องไหม? เธอเพียงแค่ใช้จิตวิทยาลองใจดู

วายร้ายคนโตตอนเด็กๆเป็นอย่างไร เฉียวเหลียนเหลียนไม่รู้มาก่อน เดิมทีนั้นตระกูลกู้อยากเก็บแค่กู้เฉิงไว้ แต่กู้เฉิงยืนยันที่จะอยู่กับน้องๆ ฉะนั้นจิตใจของเขาไม่ได้เหี้ยมโหดตั้งแต่แรก

แม้ว่าเมื่อครู่กู้เฉิงจะไม่ได้ตอบว่าเขาไปหาคนมาช่วยน้องหรือไม่ แต่เขาไม่ได้ปฏิเสธ ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าอยู่ในการคาดเดาของเฉียวเหลียนเหลียน

วายร้ายเหล่านี้กลับกลายเป็นคนดีได้!

เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก และถือกาน้ำเดินหาน้ำสะอาดในลานบ้าน แต่พบว่าที่นี่ไม่มีแม้แต่น้ำ

หนาวขนาดนี้จะหาน้ำมาจากไหน?

เฉียวเหลียนเหลียนคิดถึงแก้วน้ำร้อนของเธอทันที

ชั่วพริบตา น้ำร้อนผุดๆหนึ่งแก้วก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเธอ

ถ้วยน้ำร้อนนี้เป็นถ้วยเดียวกัน อุณหภูมิเท่าเดิมกับแก้วที่ปรากฏในวันนี้ เฉียวเหลียนเหลียนตกใจ จากนั้นซ่อนตัวที่หลังประตูเพื่อไม่ให้ใครมองเห็น

นี่มัน... อะไรกันเนี่ย?

เฉียวเหลียนเหลียนมีความคิดล่องลอยอยู่ครู่หนึ่ง และจู่ๆความคิดหนึ่งก็ผุดออกมา

เพื่อทดสอบสิ่งที่เธอจินตนาการไว้ เธอจึงจงใจที่จะ "เก็บแก้วใบนี้ไว้" และเพียงครู่หนึ่งแก้วใบนั้นก็หายไป

เป็นแก้วในห้องทดลองของเธอจริงๆด้วย

แต่ทำไมแก้วในห้องทดลองถึงมาอยู่ในมือเธอตอนนี้ได้?

เฉียวเหลียนเหลียนจินตนาการถึงขนมปังในห้องทดลอง และในชั่วพริบตาขนมปังชิ้นหนึ่งพร้อมบรรจุภัณฑ์ก็ปรากฏขึ้นในมือของเธอ

เป็นสิ่งของที่อยู่ในห้องทดลองจริงๆ!

เฉียวเหลียนเหลียนตื่นเต้นมาก เธอจำนิยายเหล่านั้นได้ และจินตนาการต่ออย่างรวดเร็ว "ฉันอยากเข้าไป ฉันอยากเข้าไปในห้องทดลอง"

วินาทีถัดมา เธอรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนวน กาต้มน้ำในมือของเธอตกลงพื้น และร่างกายของเธออัมพาตชั่วคราว

เฉียวเหลียนเหลียนเริ่มจินตนาการช้าลง

เธอหยิบขนมปังบนพื้นด้วยความกลัว และเธอไม่รู้ว่าเธอมีคุณสมบัติที่จะเข้าไปในห้องทดลองได้หรือไม่ หรือเธอเข้าไปไม่ได้เลย แต่ก็ดีแล้วที่เธอเอาของออกจากห้องทดลองได้
รู้ไหม? ที่นั่นเป็นฐานวิจัยลับของเธอ ไม่ต้องพูดถึงสิ่งที่อยู่ที่นั่น ยังมีสิ่งที่ประทังชีวิตอีกมากมาย

ถ้าไม่ใช่เพราะ...เธอประมาทที่ถูกใครบางคนหลอก เธอคงไม่มาอยู่ที่นี่

เมื่อคิดถึงอดีต แววตาของเฉียวเหลียนเหลียนก็เริ่มเย็นลงเล็กน้อย ร่างกายเธอเริ่มหนาวเย็น

เธอทำงานหนักมาหลายปี และช่วยเหลือตระกูลเฉียวนับครั้งไม่ถ้วนจนเธอกลายเป็นหัวหน้าครอบครัว พักได้ไม่ทันไรเธอก็เสียชีวิตลงอย่างคาดไม่ถึง ไม่รู้ว่าคนในครอบครัวของเธอกำลังจะหัวเราะเยาะอยู่หรือเปล่า

ทันใดนั้น ในบ้านร้างมีการเคลื่อนไหวเล็กน้อย เฉียวเหลียนเหลียนได้ยินเสียงนั้นพอดี

เธอหันกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอเห็นกู้เชวี่ยถือผ้าผืนหนึ่งซ่อนอยู่หลังประตู

“ลูกมาทำอะไร?” เฉียวเหลียนเหลียนวางขนมปังไว้แล้วเดินไปหากู้เชวี่ย

“เปล่า หนูไม่ได้ทำอะไรเลย” กู้เชวี่ยรู้สึกหงุดหงิดมาก สีหน้าเธอเต็มไปด้วยความไม่สบายใจ เดิมทีเธอต้องการยัดผ้าเข้าไปที่มุมห้อง แต่ผ้าดันหลุดออกมาด้วยความอับอาย

เฉียวเหลียนเหลียนหยิบขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่ไม่ใช่กางเกงที่กู้เกอสวมอยู่หรอกเหรอ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

เธอขมวดคิ้ว และเข้าไปในห้องด้านหลัง เธอเห็นกู้เฉิงสวมกางเกงให้กู้เกออย่างเงอะๆงะๆ

ทันทีที่พวกเขาเห็นเธอ พวกเขาก็ตัวแข็งทื่อ แต่กู้เฉิงยังคงแสดงออกเหมือนเช่นเดิม หากแต่เขากำมือแน่นราวกับว่าเขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะอดทนกับบางสิ่งอยู่

“ เกอเอ๋อร์ไม่ได้ตั้งใจทำให้กางเกงเปียก” กู้เกอร้องไห้ออกมาทันที

กู้จงและกู้โหลวที่ยืนอยู่ข้างๆสั่นไปทั้งตัว แต่พวกเขายังคงปกป้องกู้เกอไม่ว่ากู้เกอจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม

ปลายจมูกของเฉียวเหลียนเหลียนมีกลิ่นเปรี้ยวเล็กน้อย

เฉียวเหลียนเหลียนคนเดิมเป็นคนนอกรีตและหัวรุนแรง แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ เธอก็ทุบตีลูกอย่างไร้เหตุผล เช่น กู้เกอฉี่รดกางเกงในครั้งนี้ กูเกออาจจะช้ำไปทั้งตัวก็เป็นได้

ไม่น่าแปลกใจที่เด็กเหล่านี้จะตกใจกลัว

เฉียวเหลียนเหลียนถอนหายใจ ก้าวไปข้างหน้าและผลักกู้เฉิงออกไป เธอนำกางเกงมาสวมให้กู้เกอ

“ร้องไห้ทำไม? กางเกงเปียกเราซักใหม่ได้” เธอพูดเบาๆ

กู้เกอค่อยๆหยุดร้องไห้ เธอเป็นเด็กที่มีมารยาทและมีเหตุผล ที่เธอร้องไห้บ่อย เพราะเธอกลัวจะโดนทุบตี

มาวันนี้ เธอไม่ได้ถูกตี แต่กลับได้รับคำพูดที่นุ่มนวลของแม่เลี้ยง กู้เกอเงยหน้าขึ้นด้วยความสับสน และจ้องมองที่เฉียวเหลียนเหลียนราวกับคนแปลกหน้า

เฉียวเหลียนเหลียนเม้มริมฝีปากและค่อยๆยิ้ม จากนั้นลูบศีรษะกู้เกอเบาๆ

คราวนี้กู้เกอไม่ได้หวาดกลัว แต่แววตาเธอเต็มไปด้วยความสับสน

เฉียวเหลียนเหลียนในฐานะแม่ แสดงความรักในฐานะแม่ที่มีต่อลูก "เสี่ยวอู่หิวไหมลูก?"

กู้เกอมองไปที่เธอพร้อมกับพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

พี่น้องอีกสี่คนที่อยู่ด้านข้างเหงื่อออกมือไปตามๆกัน

นี่คงเป็นหนึ่งในกลอุบายที่เฉียวเหลียนเหลียนคนเดิมใช้เช่นกัน ทุกครั้งที่เธอกระซิบกับเด็กๆว่าหิวไหม? เมื่อเด็กๆพยักหน้าบอกว่าพวกเขาหิว เธอก็จะอารมณ์เสียอย่างบ้าคลั่ง ปากก็พูดเพียงแต่ว่าเลี้ยงลูกห้าคนเหนื่อยยากลำบาก

อย่างไรก็ตาม คราวนี้พายุที่เคยเกิดขึ้นคงไม่ทวีความรุนแรงอีกครั้ง เฉียวเหลียนเหลียนพยักหน้า “งั้น พวกลูกรออยู่นี่ก่อน เดี๋ยวแม่ไปทำอาหารให้”

เธอวางกู้เกอไว้บนเตียง จากนั้นออกไปหยิบกาต้มน้ำเก่าๆที่ลานบ้าน และเข้าไปในห้องครัวที่มีสภาพทรุดโทรม

ที่บ้านยังไม่มีน้ำ แต่เฉียวเหลียนเหลียนไม่ตื่นตระหนก เธอเหยียดมือออกจากนั้นตั้งสติและจินตนาการถึง "น้ำบริสุทธิ์" ในใจ จู่ๆถังน้ำบริสุทธิ์ที่ยังไม่ได้เปิดถังในห้องทดลองก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือของเธอ

ถังนี้หนักจริงๆ

เฉียวเหลียนเหลียนวางถังบนเตาด้วยความยากลำบาก เปิดซีลพลาสติกแล้วเทน้ำลงในกาต้มน้ำ

ไม่รู้ว่ากาต้มน้ำนี้ล้างบ้างหรือเปล่า ในฐานะที่เฉียวเหลียนเหลียนเป็นคนรักความสะอาด เธอจึงล้างมันซ้ำๆสามครั้งก่อนที่จะเทน้ำลงกา

แล้วจะจุดฟืนยังไง?

เธอเคยใช้แต่แก๊ส และเตาแม่เหล็กไฟฟ้า จะจุดฟืนทั้งทีเธอใช้เวลาสิบกว่านาที แต่ไม่สำเร็จ

ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้ เธอเทน้ำลงถังคืน แล้วตะโกนเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ว่า "เอาหม้อมาให้หน่อยเด็กๆ"

ไม่ทันไร กู้เชวี่ยก็เดินออกมา

ภายใต้การปกครองแบบเผด็จการของแม่เลี้ยงคนก่อน กู้เชวี่ยทำหน้าที่ก่อไฟ และก้นหม้อก็เต็มไปด้วยเขม่าไฟ

เฉียวเหลียนเหลียนต้มน้ำ พอต้มเสร็จก็เทน้ำลงในชามให้เด็กๆดื่มก่อน จากนั้นเธอก็นำข้าวกล้องในชามออกมาเทลงหม้อ แล้วเติมน้ำสองถ้วยตวง และต้มข้าวกล้องในหม้อ

เธออยากทำอาหารด้วย แต่น่าเสียดายที่ครอบครัวนี้ยากจน ฤดูหนาวของที่นี่ไม่มีแม้แต่ผัก

แต่แบบนี้ก็ดี

แม่เลี้ยงคนเดิมต้มข้าวต้มให้เด็กๆจะตักแต่น้ำข้าวและตักข้าวเพียงหยิบมือนึงให้เด็กๆ

ส่วนตัวเธอเองนั้นเธอจะตักให้ตัวเองเยอะเป็นพิเศษ แต่เด็กๆ ทั้งห้าได้กินข้าวเพียงไม่กี่เม็ด

ไม่เหมือนตอนนี้ เด็กๆได้ข้าวกินคนละหนึ่งชาม และเด็กๆก็ไม่สนว่าข้าวต้มนั้นจะร้อนแค่ไหน

หลังจากกินเสร็จ เด็กๆก็เก็บชามซ้อนกันเพื่อนำไปล้าง

เมื่อชามถูกล้างเสร็จเรียบร้อย เฉียวเหลียนเหลียนก็พูดด้วยความเศร้าว่า “เรามีข้าวเหลืออยู่หนึ่งกำมือ อาหารเราจะหมดในไม่ช้า”

เด็กๆกินข้าวต้มร้อนๆแก้มแดงๆ ตอนนี้หน้าซีดเผือดในทันที

กู้เฉิงปากสั่น ถามขึ้นมาว่า “แม่ให้พวกเรากินอิ่มมื้อนี้แล้ว แม่จะเอาพวกเราไปขายใช่ไหม?”

เฉียวเหลียนเหลียนได้ยินประโยคนี้ถึงกับสะดุ้งและเข้าใจถึงสิ่งที่กู้เฉิงคิด แม้แต่ข้าวกล้องพวกเขายังไม่รู้ถึงรถชาติความอร่อย

คิดมากเกินไปแล้ว!

“เด็กน้อยเอ๊ย ทำไมถึงคิดกันไปต่างๆนาๆ” เฉียวเหลียนเหลียนมองด้วยความโกรธ “ในเมื่อแม่เป็นแม่ของลูกๆ และลูกเรียกแม่ว่าแม่ แม่จะเอาลูกไปขายได้อย่างไรกัน?”

ถ้าพวกเราทั้งหกตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ต่อไปเราจะทำไงกันดี?

ชื่อหนังสือ👉"ข้ามภพมาเป็นแม่เลี้ยงของวายร้ายทั้งห้า"👈ดาวน์โหลดเดี๋ยวนี้ #ReadMe อ่านฉบับเต็มของหนังสือเล่มนี้!✅

⚔Jonathan, once a peerless genius, was labeled a criminal by his family on his tenth birthday, and was abandoned in the wilderness to fend for himself.
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan? In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.

He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!