Ad ideas for BestStory on Meta.

เซียวเฉวียน พนักงานพิพิธภัณฑ์หลงเจาะทะลุเข้าไปในห้วงแห่งยุคโบราณโดยบังเอิญ ได้เป็นจอมลูกเขยในจวนแม่ทัพนายพล ด้วยวิชาความรู้ซึ่งมิอาจใช้การได้แล้วในยุคปัจจุบัน กลับส่งเสริมให้เขาก้าวหน้าขึ้นดั่งเยือนสวรรค์ พบความสำเร็จในฐานะสุดยอดจอมเขยไร้เทียมทานในโลกา......

บทที่ 1 มาเยือนเป็นครั้งแรก
จันทร์กระจ่างลอยสูงเด่นอยู่ปลายเฉลียง

ข้าง ๆ โรงม้าที่มีกลิ่นเหม็น ๆ เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาในกองหญ้า

เขาลืมตาขึ้นมา กลิ่นฉุนของมูลสัตว์เกือบทำให้เขาเป็นลม

แสงยามค่ำคืนในคืนนี้สว่างไสวเป็นพิเศษ แสงสีแดงสว่างวาบเข้าไปในตาของเขา

เขาก้มหน้าลงดู แสงสีแดงสะท้อนเข้าไปในม่านตา ชุดสีแดงสดชุดนี้เป็นชุดแต่งงานสมัยโบราณ

เซียวเฉวียนเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ มีความรู้จริงรู้แจ้งเกี่ยวกับบทกวีและเพลงโบราณ เสื้อผ้า การกิน การเป็นอยู่ และศิลปการช่าง มองแค่ชั่วครู่ เสื้อผ้าเป็นงานปักสมัยราชวงศ์ฉินที่หายไปนานในยุคปัจจุบัน

เสื้อผ้าชุดนี้ ในยุคสมัยนี้ต่ำกว่าห้าล้านไม่มีทางซื้อได้

"ช่วยขยับไปนอนด้านข้างได้ไหม ท่านกีดขวางการทำงานของข้าแล้ว นายท่าน" ในตอนนี้เอง เด็กรับใช้ที่ถือถังอาหารป้อนให้ม้า ก็ถามขึนด้วยความรำคาญ

เซียวเฉวียนมองดูสภาพที่ไม่คุ้นตาที่อยู่รอบ ๆ ด้วยความงุนงง "นาย...ท่าน? นายท่านอะไรกัน? นี่คือที่ไหน?"

ที่แท้ นายท่านก็เป็นเหมือนที่คนอื่นพูดกัน สติปัญญาพื้น ๆ โง่เขลา

เด็กรับใช้ไม่ได้เงยขึ้นไปมอง น้ำเสียงสูงส่งขึ้นเล็กน้อย "ที่ไหน? ที่นี่คือจวนฉิน วันนี้เป็นคืนเข้าหอของท่านและคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉิน! เป็นบ้านของท่าน ! !"

เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่า คนที่ถูกโยนข้างมูลม้า กับคืนเข้าหอไม่เหมาะสมกัน แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว

เขาที่ค่อนข้างสับสนย้อนความทรงจำ เมื่อสองชั่วโมงก่อน พิพิธภัณฑ์ปิด หลังจากที่เซียวเฉวียนนับโบราณวัตถุเสร็จแล้ว เขาก็ล็อคประตูพิพิธภัณฑ์แล้วก็จากไป

เพื่อนร่วมงานบอกว่า วันนี้เป็นวันเกิดของเซียวเฉวียน ต้องการจองคาราโอเกะ และดื่มด้วยกันสักยก

ตอนนี้เขาควรกำลังสนุกสนานกับการดื่มเหล้าร้องเพลงถึงจะถูก!

โดยปกติทีมงานมักจะมาที่พิพิธภัณฑ์เพื่อถ่ายหนังสารคดี วันนี้เขาเข้าไปอยู่ในทีมละครโดยไม่รู้ตัว?

คิดไปคิดมา ความทรงจำในสมองของเขาราวกับมีคนมาบิดออก อดีตที่เขาไม่เคยประสบพบเจอก็พรั่งพรูออกมา

ที่แท้ ร่างกายนี้ของเขาชื่อว่าเซียวติ้ง ชื่อเล่นเซียวเฉวียน เขาเป็นคนซื่อสัตย์ อดทนต่อความยากลำบาก

ตระกูลเซียวเป็นตระกูลของขุนนางที่สถาปนาประเทศ ตระกูลเซียวช่วยจักรพรรดิผู้ก่อตั้งพิชิตดินแดนในปัจจุบัน น่าเสียดาย เมื่อมาถึงรุ่นของเซียวเฉวียนก็ตกอับ

วันนี้ เป็นวันมหามงคลของเขาและคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉินที่หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก

ภาพสุดท้ายในสมองของเซียวเฉวียน เซียวติ้งตะโกนท่ามกลางผู้คนว่า "ส่ง

เข้าเรือนหอ!" หลังจากนั้น แม้แต่ใบหน้าของเจ้าสาวก็ไม่ได้เห็น เขาถูกกระแทกด้วยไม้จากด้านหลัง

เซียวติ้งเป็นเพียงปัญญาชนผู้อ่อนแอ ทนไม่ไหวกับการถูกโจมตีเข้าที่คอ แรกเริ่มเขาหมดสติไป หลังจากนั้นก็ตายบนกองหญ้าที่หนาวเย็นในโรงม้า

ค่ำคืนวันแต่งงาน คนที่มีชีวิตอยู่ต้องตายลงไปแบบนี้ โดยไม่มีใครสนใจ

ต่อมา เซียวเฉวียนเดินทางข้ามภพ และมาอยู่ในร่างของเซียวติ้ง มีชีวิตขึ้นใหม่อีกครั้ง

"เข้าไปข้างในเถอะ นี่คือสถานที่ที่ท่านนอน" เด็กรับใช้ที่ป้อนอาหารม้าชี้ไปที่ห้องครัวเก่าที่อยู่ข้าง ๆ และพูดด้วยความไม่เกรงใจ

"ที่นี่เหรอ?" ดวงตาของเซียวเฉวีัยนลดต่ำลง ตระกูลฉินนี่ช่างใจดำมากเลย!

นี่คือครัวของคนรับใช้ โดยปกติแล้วเจ้านายจะมีห้องครัวขนาดเล็กโดยเฉพาะ คนรับใช้จะกินข้าว ก็จะทำอาหารในห้องครัวเก่านี้

สถานะของเซียวติ้งในตระกูลฉิน ใกล้เคียงกับสุนัข

เซียวเฉวียนมองดูสุนัขที่เฝ้าประตู ปากแหลมและหน้าผากแบน ขนสีน้ำตาลหูตั้ง คือพันธ์ฮว๋าเซี่ยเซี่ย ดูเหมือนว่าราชวงศ์นี้จะเกี่ยวข้องกับฮว๋าเซี่ยโบราณไม่มากก็น้อย เพียงแค่เซียวเฉวียนยังไม่รู้แน่ชัดว่าคือราชวงศ์ไหน

"นายท่าน ที่นี่กันลมกันฝนได้ มีที่ให้นอนก็ถือว่าไม่เลวแล้ว"

เด็กรับใช้พูดจาประชดประชัน เมื่อเซียวเฉวียนได้ยินดวงตาของเขาก็เย็นชาขึ้นมา เขาส่งเสียงหึ่ยด้วยความเย็นชา

"นายท่านรีบนอนเถอะ ไม่เช่นนั้นข้าต้องเหนื่อยตายแน่ ๆ ดึกดื่นต้องมาปรนนิบัติท่าน"

เด็กรับใช้เห็นเซียวเฉวียนใจลอย เขาส่ายหัวหันหัววางถังอาหารลงแล้วเดินออกไป คนรับใช้อย่างเขาไม่ต้องนอนในครัว นายท่านคนนี้ไม่มีสถานะและอนาคตในตระกูลฉิน ไม่มีความจำเป็นต้องเอาใจใส่

ดังนั้น ในห้องครัวที่ทรุดโทรมและเปียกชื้น จึงเหลือเพียงแค่เซียวเฉวีนคนเดียว

ในตอนนี้ ชายร่างสูงใหญ่ยืนอยู่นอกประตู ไม่กล้าก้าวเข้ามาแม้แต่ครึ่งก้าวด้วยความรังเกียจ เสียงของเขาหนาและทรงพลัง

"ไอ้คนแซ่เซียว เรื่องในวันนี้ถือว่าเป็นการสั่งสอน! อย่าคิดว่าแต่งเข้าตระกูลฉิน แล้วจะกลายเป็นคนตระกูลฉินของพวกเรา! ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องขนนิ้วน้องสาวของข้า ข้าจะหั่นเจ้าแล้วเอาให้หมากิน!"

เซียวเฉวียนเอียงศีรษะ ดูว่าใครที่ช่างอวดดีเช่นนี้

เมื่อดู ที่แท้ก็คือฉินเฟิง

ตระกูลฉินเต็มไปด้วยบุคคลมีความสามารถ และยังมุ่งเน้นบ่มเพาะความสามารถ ลูกหลานล้วนมีความสามารถในตัวอักษรและศิลปะการต่อสู้ มีความสามารถโดดเด่นเหนือใคร

ฉินเฟิงผู้นี้คือหลานคนโต ตำแหน่งขุนนางคือรองเสนาบดีระดับ4 ควบคุมดูแลประตูพระราชวัง เป็นนายทหารระดับสูง หลานสาวคนรองก็คือฉินซูโหรว ภรรยาของเซียวติ้ง สวยและมีความสามารถ

ตะกูลฉินนอกจากรุ่นหลานแล้ว ทุกคนล้วนเป็นนายพลที่มีความซื่อสัตย์และกล้าหาญ

ส่วนพ่อแม่และฉินปาฟางท่านปู่ของฉินซูโหรว กำลังทำให้ชนเผ่าซงหนูสงบลงแนวเขตชายแดน ดังนั้นในงานแต่งงานวันนี้พวกเขาจึงไม่ได้อยู่ด้วย มีเพียงท่านย่าของตระกูลฉินดำเนินงานแต่เพียงผู้เดียว

ฉินเฟิงข่มขู่ด้วยการถลึงตามองด้วยความโกรธ เซียวเฉวียนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ "พี่ชาย ข้าเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ได้มีความรู้สึกกับคุณหนูใหญ่ฉิน ไม่มีทางบังคับฝืนใจนาง"

คำพูดที่สงบนิ่งของเขา ทำให้ฉินเฟิงไม่พอใจ แต่งงานกับน้องสาวของเขาแล้วยังไม่เต็มใจอีก?

เขาตะคอกว่า "คำพูดไพเราะแต่ไม่จริงใจพูดให้มันน้อย ๆ หน่อย!" เป็นแค่ปัญญาชนที่ยากจน การได้เป็นลูกเขยตระกูลฉินนั่นคือโชคดีของเจ้า! จะมาเสแสร้งให้ใครดู!"

"น้องสาวของข้างดงามดั่งดอกไม้และดวงจันทร์ นางคือสตรีผู้มีความสามารถอันดับหนึ่งของเมืองหลวง! ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ของเจ้าคือขุนนางที่สถาปนาประเทศ เจ้าจะมีปัญญาอะไรมาปีนขึ้นสู่ตระกูลฉิน!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ของข้าต้องการให้คนไร้ประโยชน์อย่างเจ้ามาเป็นเขย เจ้าจะสามารถก้าวเข้าสู่ประตูจวนฉินได้อย่างไร?"

ท่าทีของฉินเฟิง ทำราวกับว่าเซียวเฉวียนเป็นสุนัขขอทาน "ทว่า ในเมื่อเจ้าเป็นลูกเขยตระกูลฉินของเราแล้ว ตระกูลฉินของเราปกครองครอบครัวด้วยความเมตตากรุณาและคุณธรรม ถ้าเจ้าซื่อสัตย์ ตระกูลฉินก็จะทำให้เจ้ามีกินมีดื่มไปชั่วชีวิต แต่ถ้าต้องการมากกว่านั้นละก็ ไม่มี!"

"ถ้าเจ้าไม่ซื่อสัตย์ บังอาจขอส่วนแบ่งในผลประโยชน์ที่ไม่ควรได้ของน้องสาวข้าละก็ เจ้าก็ระมัดระวังหัวของเจ้าให้ดี!"

ฉินเฟิงปกป้องน้องสาวเท่าชีวิต ตั้งแต่เล็กฉินซูโหรวก็เป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลฉิน เมื่อเขาเห็นคนไร้ประโยชน์อย่างเซียวเฉวียนก็รู้สึกโมโห น้ำเสียงนั้นแข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว แสงไฟในดวงตาคู่หนึ่งเหมือนระฆังทองแดง ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว

เซียวเฉวียนไม่อยากก่อเรื่อง เพราะไม่คุ้นเคยกับชีวิตนี้ อีกทั้งเจ้าของร่างเดิมนี้ดูเหมือนจะมีสถานะต่ำ ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ ผู้เข้าใจสถานการณ์คือผู้เฉลียวฉลาด เซียวเฉวียนทำความเคารพ "พี่ชายยับยั้งความโกรธ ข้าปฏิบัติตามอย่างแน่นอน"

ความขี้ขลาดของเซียวเฉวียน ยิ่งทำให้ฉินเฟิงรังเกียจ "หึ่ย! ปัญญาชนอ่อนแอ มีประโยชน์เช่นไร!"

พูดจบ ฉินเฟิงเหวี่ยงแขนเสื้อเดินจากไป

การเป็นลูกเขยไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของเซียวเฉวียน แต่ในคืนวันแต่งงาน เซียวติ้งโดนคนของตระกูลฉินทำร้ายจนตาย ที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่จะอยู่นาน

เซียวติ้งไร้อำนาจไร้พลัง เซียวเฉวียนต้องวางแผนอย่างจริงจัง ถึงจะสามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมนี้ได้

พร้อมกับสายลมหนาวยามค่ำคืน เซียวเฉวียนทำสงครามเย็น แม้ว่างานปักของฉินนี้จะหรูหรามาก แต่ไม่รักษาความอบอุ่น ไม่ดีเท่าเสื้อขนเป็ด

ตอนนี้แม้แต่เด็กรับใช้ที่ป้อนอาหารม้าก็ไปแล้ว ห้องครัวเหลือเพียงแค่เซียวเฉวียนและสุนัข

แสงจันทร์อ่อน ๆ สาดส่องลงบนพื้น เซียวเฉวียนส่ายหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะย้อนเวลามา เขาในตอนนี้คงดื่มเหล้าร้องเพลงอยู่ที่คาราโอเกะ ช่างมีความสุขเหลือเกิน!

เขาจ้องมองดวงจันทร์ที่สว่างไสวบนท้องฟ้า คิดถึงบทกวีที่เข้ากับช่วงเวลา อดไม่ได้ที่จะท่องขึ้นมาว่า " แสงจันทร์ส่องเจิดจ้าที่หน้าเตียง พื้นดินสะท้อนแสงขาวน้ำค้างแข็ง แหงนหน้ามองแสงจันทร์สุกไสว ก้มหน้าหวนคนึงถึงบ้านเกิด"

"โฮ่ง ๆ ..........." สุนัขสีเหลืองตัวน้อยเงยหน้าขึ้นและมองค้อนใส่เขา มันเปลี่ยนทิศทางและนอนต่อ

ภายใต้แสงจันทร์ ผู้หญิงร่างเพรียวซ่อนตัวอยู่หลังต้นอาคาเซียที่อยู่ไม่ไกลนัก ได้ยินเซียวเฉวียนท่องบทกวี สั่นไปทั้งตัว ดื่มด่ำกับสุนทรียภาพอันเงียบสงบและงดงามในบทกวี

บทกวีนี้เรียบง่ายแต่งดงามหายิ่งนัก การประพันธ์เรียบง่าย แต่กลับมีเสน่ห์ไม่สิ้นสุด เหมาะกับสถานการณ์นี้มาก ๆ

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อยากจะเข้าไปข้างหน้า แต่เมื่อพิจารณาครู่หนึ่งแล้ว นางหันหลังกลับและจากไปด้วยความเร่งรีบ เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหญ้า

หลังจากผ่านลมหนาวที่พัดมา ความเข้าใจต่อโลกใบนี้ของเซียวเฉวียน ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

นี่คือต้าเว่ย วัฒนธรรมใกล้เคียงกับฮว๋าเซี่ยโบราณ มีหลายจุดที่เชื่อมโยงถึงกัน แต่กลับไม่ใช่ราชวงศ์ใดในประวัติศาสตร์

เซียวเฉวียนทำงานในพิพิธภัณฑ์มาหลายปี มหาวิทยาลัยเรียนเอกวิชาประวัติศาสตร์ ดังนั้นจึงรู้จักราชวงศ์ทั้งหมดเป็นอย่างดี

แต่สมัยต้าเว่ยนี้ เขากลับไม่เคยได้ยินมาก่อน และเจริญน้อยกว่าฮว๋าเซี่ยโบราณมาก มีพื้นที่ว่างสำหรับการพัฒนา

"ชาติก่อน ฉันไม่มีความรู้ มันไม่มีประโยชน์ใดใดในศตวรรษที่ 21! ทำได้เพียงเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ที่เข้างาน9โมงเช้าเลิก5โมงเย็น!"

"ในชาตินี้ ในเมื่อได้เกิดใหม่ในสมัยโบราณ ต้องไม่ธรรมดาแบบเดิมเด็ดขาด!"

เซียวเฉวียนกำหมัดแน่น ปลุกกระแสคลื่นลูกใหญ่ภายในใจ

ชายชาตรีสูงเจ็ดไม้บรรทัด เป็นหนึ่งไม่เป็นสองรองใครในโลก! ตอนนี้โอกาสของเขามาถึงแล้ว!

เซียวเฉวียนสาบานอย่างเงียบ ๆ ในใจ จะต้องออกไปเผชิญโลกกว้างให้ได้ จะต้องราบรื่นดังหมาย!

บทที่ 2 อำนาจฝ่ายภรรยา
และในทุกวันนี้จักรพรรดิแห่งแคว้นเว่ยยังคงเยาว์วัย เพิ่งก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ และอำนาจของจักรพรรดิก็ตกอยู่ในมือของเสด็จลุงเว่ยเจียนกั๋ว

จักรพรรดิในวัยหนุ่มมุ่งมั่นที่จะรวมอำนาจของจักรวรรดิ เพื่อต่อต้านเว่ยเจียนกั๋ว คัดเลือกผู้ที่สอบผ่านซึ่งเป็นเด็กจากครอบครัวยากจนเข้ามาเป็นขุนนางเพื่อสร้างกลุ่มก้อนอันบริสุทธิ์

ก่อนที่เซียวติ้งจะถูกเฆี่ยนตีจนตายในวันนี้ เขาได้วางแผนเข้าร่วมการสอบในชนบทของปีนี้

แม้คุณสมบัติของเซียวติ้งจะอยู่ในระดับปานกลาง แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่คิดจะเกาะผู้หญิงกิน สุดท้ายแล้วเกิดเป็นชายคงไม่มีใครยอมอยู่ภายใต้อำนาจของผู้อื่นและยอมให้พวกเขารังแก

เซียวติ้งเล่าเรียนอย่างหนักมาเป็นเวลากว่าสิบปีเพื่อจะสอบเข้าเป็นบัณฑิตและขุนนางในพระราชวัง

บัณฑิตผู้สง่างาม มีผู้คนมากมายนับหน้าถือตา ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามารังแก

เมื่อถึงเวลานั้นยังจะมีใครกล้ามาดูถูกเขา?

แต่เนื่องด้วยความสามารถในระดับปานกลาง ทำให้เขาสอบตกติดต่อกันมาเป็นเวลาสามปี ในสมัยโบราณการทดสอบทางวิทยาศาสตร์นั้นโหดร้ายมาก แม้ว่าจะทำการทดลองมาทั้งชีวิตก็ไม่อาจข้ามผ่านมันไปได้

และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เซียวติ้งสอบไม่ผ่านติดต่อกันมาเป็นเวลาสามปี

ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง เซียวเฉวียนเข้าใจถึงความเจ็บปวดของเซียวติ้ง

ชีวิตเช่นนี้เขาก็ไม่อาจยอมรับมันได้ การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งจำเป็น!

เซียวเฉวียนทำงานในพิพิธภัณฑ์มาหลายปี การทดสอบเกี่ยวกับสมัยโบราณสำหรับเขาเป็นสิ่งคุ้นชิน ระหว่างเส้นทางมีอะไรอยู่บ้างเซียวเฉวียนคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงมีความมั่นใจเกี่ยวกับการทดสอบระดับชนบท การทดสอบระดับมณฑล รวมถึงการทดสอบระดับพระราชวัง หากกล่าวว่าเขามีความมั่นใจเก้าในสิบส่วนก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง

การทดสอบวิทยาศาสตร์เป็นวิชาเอกของเซียวเฉวียนอย่างแท้จริง

เซียวเฉวียนคิดเช่นนี้ในหัวก็รู้สึกมั่นใจ นอนพิงแผงประตูและหลับไป

ในยามเช้า เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหลัง เขาต้องการกลับไปยังบ้านตระกูลเซียวสักรอบ

เด็กรับใช้เข้ามาขวางเขาไว้ กล่าวออกมาอย่างเย่อหยิ่ง “นายท่าน! ท่านจะไปไหน? หากไม่ได้รับอนุญาตจากตระกูลฉิน ท่านไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้!”

เป็นเรื่องปกติที่ตระกูลฉินจะโหดร้าย แต่แล้วมันยังไง?

“ข้าต้องการกลับตระกูลเซียว! หลีกไป!”

“ไม่ได้! ออกไปไม่ได้!” เด็กรับใช้ขมวดคิ้ว ยื่นมือออกมาขวางเซียวเฉวียน

คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กรับใช้ของจวนฉินจะกล้ารังแกและกลั่นแกล้งเขาถึงเพียงนี้!

“หลีกไปให้พ้น!” เซียวเฉวียนเป็นผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่ง คิดว่าจะสามารถขวางเขาไว้ได้งั้นหรือ? เขาผลักเด็กรับใช้ออกไปด้านข้างอย่างไม่เกรงใจ!

เด็กรับใช้ไม่อยากเชื่อ นายท่านกล้าขัดขืนความตั้งใจของคนตระกูลฉินงั้นหรือ?

เซียวเฉวียนเดินแกว่งไปแกว่งมา ถลกแขนเสื้อขึ้น ส่ายศีรษะและหัวเราะออกมาดังลั่น “ผู้หญิงโง่ดูถูกเซียวติ้ง ขับไล่ออกจากบ้านแห่งราชวงศ์ฉิน หันหลังให้ฟ้า หัวเราะดัง ๆ แล้วเดินออกไปจากประตู ทำไงได้ก็คนอยู่ดงหญ้ามานาน”

“เกินจะเยียวยา!” เด็กรับใช้จ้องมองเขา แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปขวาง อย่างไรนายท่านผู้นี้ก็เป็นลูกเขย หากคุณหนูใหญ่ไปแต่งงานกับเจ้าคนผู้นี้ขึ้นมา ตัวเขาอาจจะต้องเดือดร้อน!

เซียวเฉวียนเปลี่ยนบทกวีของหลี่ไป๋ หัวเราะเยาะตระกูลฉินซึ่งเป็นคนโง่ที่ดูถูกคนอื่น

เสียงหัวเราะซึ่งเต็มไปด้วยความสุขของเขาดังลั่นไปถึงบ้านที่อยู่ติดกัน

ฉินซูโหรวได้ยินประโยคท่อนหลัง นางรีบลุกขึ้นมาพร้อมกล่าวว่า “หันหลังให้ฟ้า หัวเราะดัง ๆ แล้วเดินออกไปจากประตู ทำไงได้ก็คนอยู่ดงหญ้ามานาน......อาเชียง เจ้ารีบไปดูว่าใครอยู่ด้านนอก?”

อาเชียงซึ่งเป็นสาวใช้ไม่เคยเห็นคุณหนูสนใจใครมากถึงเพียงนี้มาก่อน นางรีบวิ่งออกไปดู “คุณหนู ไม่มีใครเจ้าค่ะ”

ต้องมีพรสวรรค์มากถึงเพียงใดถึงสามารถกล่าวบทกวีได้ไพเราะถึงเพียงนี้? ฉินซูโหรวเข้าใจเกี่ยวกับความสามารถทางบทกวีของคนในครอบครัวอย่างลึกซึ้ง พวกเขาไม่สามารถเขียนหรือกล่าวบทกวีเช่นนี้ออกมาได้ จะต้องเป็นคนนอกอย่างแน่นอน

ฉินซูโหรวรู้สึกหลงทางและครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในใจ นางไม่อาจลืมความไพเราะของบทกวีสองวรรคนี้ไปได้ “อาเชียง เจ้ารีบไปสืบมา ไปดูมาว่าวันนี้มีใครเข้ามาในจวนฉินหรือไม่ เจ้าจะต้องหาตัวเขาให้พบ!

ดันใดที่เซียวเฉวียนออกมาจากจวนฉิน เขาก็เดินทางมายังโรงรับจำนำ

ตระกูลเซียวนั้นแสนยากจน สิ่งเดียวที่เป็นของล้ำค่าก็คือชุดแต่งงาน ชุดแต่งงานชุดนี้เป็นชุดที่คุณปู่ตระกูลเซียวตัดไว้ให้เขาตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่

นี่คือสมบัติล้ำค่าชิ้นสุดท้ายของตระกูลเซียว แม้ที่ผ่านมาจะยากลำบากถึงเพียงใด คนของตระกูลเซียวก็ไม่เคยคิดถึงเสื้อผ้าชุดนี้

เขานำมันมายังโรงรับจำนำโดยตรง สละสิ่งซึ่งเป็นที่รักอย่างไม่เต็มใจในราคาอันแสนถูกเพียงห้าสิบตำลึง ซึ่งมีมูลค่าประมาณหนึ่งแสน

สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากได้เงินมาก็คือ เขาซื้อปากกาหมึก กระดาษ หินหมึกและขนมเกล็ดหิมะหนึ่งถุง

จากนั้นเขาก็เดินเลี้ยวซ้ายและขวาอยู่ในเมืองหลวง จากความจริงจำของเขา บ้านของเซียวติ้งอยู่ติดกับป่าไผ่ในเขตชานเมืองของเมืองหลวง

บ้านของเซียวติ้งเป็นกระท่อมมุงจาก ด้านบนหลังคาไม่มีแม้แต่เศษกระเบื้อง เย็นสบายในฤดูร้อน หนาวจนถึงกระดูกในฤดูหนาว แต่ก็สะอาดและดูเป็นระเบียบ

“พี่ชาย!”

ทันทีที่เซียวเฉวียนกลับมาถึงบ้าน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา นางก็คือน้องสาวของเซียวติ้ง เซียวจิง

แม่เซียวเห็นลูกชายของตนเองกลับบ้าน นางมีความสุขและเสียใจในขณะเดียวกัน

นางมีความสุขที่ลูกชายของนางได้แต่งงาน

และสิ่งที่นางเสียใจก็คือ ลูกชายของนางได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้ายจากตระกูลฉิน เหตุใดเขาจึงกลับบ้านมาลำพัง คุณหนูใหญ่ของตระกูลฉินเล่า นางไปไหน?

“จิงเอ๋อร์ นี่ ขนมเกล็ดหิมะที่เจ้าชอบกิน” เซียวเฉวียนกอดน้องสาวที่มีร่างกายผอมแห้ง เนื่องจากขาดสารอาหารระหว่างวัยเจริญเติบโต ทำให้นางซึ่งมีอายุได้สิบขวบยังสูงเท่ากับเด็กอายุแปดขวบ

“ขอบคุณพี่ชาย!” เซียวจิงรับขนมเกล็ดหิมะไว้

นางกะพริบตาและถามว่า “พี่ไปเอาเงินมาจากไหน?”

“เด็กอย่างเจ้าไม่ต้องไปสนใจเรื่องพวกนี้หรอก” เซียวเฉวียนนำเงินที่เหลืออยู่ในมือยื่นส่งให้แม่เซียว “แม่ เก็บเงินจำนวนนี้ไว้ นำไปหาหมอและหายากิน อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย”

แม่เซียวเป็นโรคเรื้อรังทางร่างกายมาโดยตลอด ทุกฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว นางจะรู้สึกแน่นหน้าอกและหายใจไม่ออก นางมักจะกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด

เวลานี้เทศกาลไหว้พระจันทร์ได้ผ่านไป ช่วงฤดูแห่งความเจ็บป่วยกำลังมาเยือน หากยังไม่รีบไปหาหมอก็จะต้องกัดฟันทนกล้ำกลืนกับฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวนี้ต่อไป

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงจำเป็นต้องนำชุดแต่งงานไปจำนำ

การที่เขายอมสละชุดแต่งงานจะต้องถูกผู้คนเย้ยหยันเป็นแน่ แต่หนึ่งหน้าจะใหญ่เพียงใดก็ไม่อาจสำคัญไปกว่าอาการป่วยของแม่ตนเองได้

เซียวจิงน้ำตาไหล “พี่ชาย เมื่อคืนนี้แม่เอาแต่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด......อยากจะไปหาหมอแต่ก็ไม่มีเงิน......จิงเอ๋อร์กลัว จิงเอ๋อร์อยากจะไปหาพี่ชาย แต่แม่บอกว่าเมื่อวานเป็นวันแต่งงานของพี่ ไม่สามารถพูดเรื่องไม่เป็นมงคลได้”

เซียวติ้งเสียชีวิตไปเมื่อคืนวาน หัวใจของแม่ลูกเป็นหนึ่งเดียวกัน ดังนั้นแม่เซียวคงรู้สึกเจ็บปวดมาก

ดวงตาของเซียวเฉวียนเป็นสีแดง เขาโอบกอดน้องสาวและแม่ของเขาไว้ “แม่ ลูกจะต้องหาหมอที่เก่งที่สุดในโลกมารักษาแม่ให้ได้! แม่วางใจ ครอบครัวของเราหลังจากนี้จะมีเงินไปหาหมอ มีเนื้อให้กิน และอยากได้ทุกอย่างที่ต้องการ!”

ที่ผ่านมาลูกชายเอาแต่ถอนหายใจ แต่วันนี้นั้นต่างออกไป แม่เซียวส่ายหน้าพร้อมกล่าวว่า “แม้เจ้าจะแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉินแล้ว แต่เหตุใดตระกูลฉินถึงมอบเงินให้เจ้ามากมายถึงเพียงนี้?”

“แม่ไม่ต้องกังวล ข้าจะยืนด้วยลำแข้งของตนเอง!”

ทันทีที่เซียวเฉวียนพูดจบก็มีเสียงของใครบางคนดังขึ้นมา “ยังจะกินเนื้อ? เซียวติ้ง! บ้านของเจ้ายังไม่จ่ายค่าเช่าที่ให้กับข้า! หากยังไม่จ่าย ข้าจะเอาเซียวจิงไปขาย!”

ผู้มาเยือนคือนายน้องเจ็ดแห่งตระกูลฉีผู้ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินแห่งนี้ ตระกูลเซียวเช่าที่ดินของตระกูลฉีเพื่อเพาะปลูก และจะมอบเมล็ดพืชจำนวนครึ่งหนึ่งให้เพื่อเป็นสิ่งตอบแทน แต่เนื่องจากภัยแล้งเมื่อปีที่ผ่านมา ทำให้ผลผลิตตกต่ำ ไม่เป็นไปตามความคาดหมาย ตระกูลเซียวจึงไม่สามารถทำตามข้อตกลงได้

ตระกูลฉีเป็นผู้ดีในท้องถิ่น ชอบกดขี่ข่มเหง พึ่งพารากฐานของบรรพบุรุษ ทำร้ายผู้อื่นจนเป็นนิสัย พวกเขาไม่เห็นใครอยู่ในสายตา

เมื่อวานเซียวติ้งแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉิน นายน้อยเจ็ดของตระกูลฉีได้ยินเรื่องนี้มา เซียวติ้งแต่งงานเข้าไปแล้ว แน่นอนว่าต้องมีเงิน

เห็นตระกูลฉีต้องการมาเอาเงิน เซียวเฉวียนถามกลับไปด้วยดวงตาอันเยือกเย็น “ไม่รู้ว่านายน้อยเจ็ดต้องการเท่าไหร่?”

เจ้านี่มันแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉิน จะไม่รีดไถได้อย่างไร? นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉียื่นกระดาษออกมาหนึ่งแผ่น “ไม่มากไม่น้อย สามร้อยตำลึง”

ใบหน้าของแม่เซียวซีดขาว ปีที่ผ่านมามากที่สุดก็ไม่เกินห้าตำลึง นี่เขากำลังขูดรีด! สามร้อยตำลึง นี่ต้องการเอาชีวิตพวกเขาหรืออย่างไร!

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีมาพร้อมกับลูกน้องของเขา เขาคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าหากเซียวเฉวียนไม่ยินยอม เขาจะทุบตีจนเซียวเฉวียนยินยอม!

โดยไม่คาดคิด เซียวเฉวียนกล่าวออกไปอย่างใจเย็นว่า “เรื่องเงินไม่มีปัญหา รอหลังข้าสอบระดับชนบทเสร็จแล้วเจ้าค่อยมาเอา”

จากการคาดการของเขา เมื่อผลการทดสอบระดับชนบทถูกประกาศออกมาและเขาอยู่ในลำดับต้น จักรพรรดิจะมอบเงินเป็นรางวัล เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะต้องมีเงินเป็นธรรมชาติ

เมื่อนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีที่เตรียมจะทุบตีเขาได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาดังลั่น จากนั้นกล่าวว่า “อย่ามาหลอกข้าเลยดีกว่า! คนที่ไม่เคยแม้แต่ติดอันดับอย่างเจ้ายังกล้าหวังเรื่องเงินรางวัล? เมื่อถึงเวลาหากขาดแม้แต่แดงเดียว แม่และน้องสาวของเจ้าจะต้องกลายเป็นทาส!”

คำพูดนี้ทำให้เซียวเฉวียนโกรธ เขาก้าวไปด้านหน้า พุ่งไปตบหน้าของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉี “ทาส? เจ้านั่นแหละที่เป็นทาส!”

“ปัง!” เสียงดังสนั่น ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีรู้สึกเจ็บปวดและสับสนไปพร้อมกัน!

หลังจากนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีสับสนอยู่ชั่วขณะ เขาก็ได้สติกลับคืนมา เขาตะโกนออกมาว่า “ลูกเขยแต่งใหม่อย่างเจ้ากล้าทำร้ายนายน้อยอย่างข้างั้นหรือ? เข้ามา จัดการมัน ตีมันให้ตาย!”

แม่เซียวและเซียวจิงตกใจและถอยไปด้านหลัง เซียวเฉวียนซึ่งมีรูปร่างสูงใหญ่ยืนขวางอยู่ด้านหน้าของพวกนาง จ้องมองลูกน้องของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและตะโกนว่า “เข้ามา!”

ตระกูลฉีเป็นผู้ปกครองในพื้นที่ ในพื้นที่เขตปกครองของพวกเขา ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งหรือขัดคำพูดของพวกเขา ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีมีนิสัยหยิ่งยโสและอวดดี ขนาดครอบครัวของเขายังไม่มีใครกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายนิ้ว!

เขานำมือขึ้นมากุมใบหน้าพร้อมตะโกน “เจ้าพวกขยะ! มัวยืนงงอะไรกันอยู่? ก็แค่บัณฑิตอ่อนแอเพียงคนเดียว พวกเจ้าจะกลัวอะไร จัดการมัน ตีมันให้ตาย!”

ดวงตาของเซียวเฉวียนลุกเป็นไฟ จ้องผ่านกลุ่มคนรับใช้ มองไปยังนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและกล่าวว่า “ข้าอยู่ในตระกูลฉินอันสง่างาม หลายเขยของแม่ทัพใหญ่ผู้บุกเบิกแคว้น ฉินปาฟาง! เจ้ากล้าดียังไง!”

คำพูดเหล่านี้ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตกใจอยู่ครู่หนึ่ง

ดวงตาของเซียวเฉวียนเข้มข้นขึ้น เขาก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า “พ่อตาของข้าฉินเซิง เขาเป็นถึงขุนพลใหญ่! เป็นหนึ่งในสามแห่งผู้มีเกียรติอันสูงส่ง! เป็นรองเพียงแค่หนึ่งเดียว อยู่เหนือคนนับหมื่น!”

ทุกคนตกใจ ร่างกายแข็งทื่อ

เซียวเฉวียนก้าวไปด้านหน้าอีกหนึ่งก้าว บีบให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีต้องถอยไปอีกก้าว “ตระกูลเซียวของข้าภักดีมาหลายชั่วอายุคน! ยอมสละชีพในสนามรบ! เสียสละเพื่อประเทศ! ศพถูกห่อด้วยหนังม้า! และครอบครัวก็เต็มไปด้วยความรุ่งโรจน์!”

เซียวเฉวียนจ้องไปที่เขา น้ำเสียงทุ้มลง “ทาส? เจ้าลองชั่งน้ำหนักตระกูลฉีของเจ้าดูว่ามีสิทธิ์มาเรียกคนตระกูลเซียวว่าทาสหรือไม่!”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกลืนน้ำลาย “แล้ว แล้วมันยังไง......”

เซียวเฉวียนจ้องไปที่เขา เปลวไฟในดวงตาของเขาแผดเผาความเย่อหยิ่งที่เหลืออยู่ของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีจนหมดสิ้น!

“ตระกูลฉีของเจ้าเป็นพวกอันธพาลในท้องถิ่น! แค่เงินจำนวนไม่กี่ตำลึง เจ้ากล้าดียังไงมารังแกตระกูลเซียวของข้า?”

ขาของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีอ่อนแรงลง ถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า ขาของเขาสั่นเล็กน้อย

เซียวเฉวียนเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว จ้องไปที่เขาและกล่าวว่า “สามร้อยตำลึง? ข้าเซียวติ้งจะเป็นคนมอบมันให้กับเจ้า! เจ้ารับมันไหวงั้นหรือ? เจ้ากล้ารับมันงั้นหรือ? ตระกูลฉีของเจ้ากล้ารับมันไว้งั้นหรือ!”

บทที่ 3 รอฟังข่าวดี
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีถูกบีบให้ต้องล่าถอย ตอนนี้เขาพิงกำแพงอยู่ เขาไม่ตอบสนอง เขาตกใจในคำพูดของเซียวเฉวียนจนพูดอะไรไม่ออก

เสียงดังของเซียวเฉวียนเข้มแข็งและทรงพลัง ด้วยบรรยากาศอันเคร่งขรึม นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและลูกน้องของตระกูลฉีต่างตกตะลึง

ฉินปาฟางที่เซียวเฉวียนพูดถึง มีใครบ้างจะไม่รู้จัก? ฉินปาฟางมีเกียรติยศไม่เป็นสองรองใคร ลูกชายของเขาฉินเซิงมีความสามารถยิ่งน่าตกใจ ได้รับขนาดนั้นว่าจอมขุนพลตั้งแต่อายุน้อย ตระกูลฉีเป็นเพียงเจ้าของที่ดินตัวเล็ก ๆ เทียบไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บของจวนฉินด้วยซ้ำ!

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตื่นตระหนกจนหัวใจเต้นแรง!

แต่นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉียังคงกัดฟัน เขารู้จักกับลูกชายคนโตของตระกูลฉิน ฉินเฟิง มานานหลายปี ถือว่ามีความสัมพันธ์ที่ดี เขาต้องกลัวลูกเขยจอมอวดดีที่เพิ่งแต่เข้าไปผู้นี้อย่างนั้นหรือ?

นึกถึงตรงนี้ นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีก็กล่าวออกมาด้วยความกล้าของเขา “ข้า......ข้าไม่เคยเห็นใครที่แต่งเข้าไปเป็นเขยบ้านคนอื่นแล้วภูมิในใจตัวเองเยี่ยงเจ้ามาก่อน! ใครก็รู้ เมื่อคืนเจ้าไม่ได้แม้แต่เข้าไปในห้องของคุณหนูใหญ่! นอนในห้องคนรับใช้ นอนในหัวครัว! เรื่องพวกนี้ลือกันไปทั่วเมืองหลวง! เจ้ายังเรียกตัวเองว่าลูกเขยอยู่งั้นหรือ! แม้แต่หมาเจ้ายังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!”

เวลานี้สีหน้าของแม่เซียวก็เปลี่ยนไป

เซียวเฉวียนหัวเราะอย่างเยือกเย็น หัวเราะจนทำให้หัวใจของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีสั่นไหว

เซียวเฉวียนประสานมือของเขา ท่าทางแห่งความรุนแรงของเขาไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แสงในดวงตาของเขาราวกับทิ่มแทงเข้าไปในดวงตาของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉี “นินทาหรือพูดถึงเรื่องของขุนนางในพระราชวัง อาจจะถูกตัดลิ้นและส่งเข้าไปในคุก! ในกรณีที่ร้ายแรง พวกเจ้าอาจถูกส่งตัวไปเป็นทาสตามชายแดน! และดึงลิ้นของคนในตระกูลฉีทุกคน! ต่อให้เจ้าจะมีสักกี่ชีวิตก็คงอยู่ไม่ถึงวันที่เจ้าไปถึงชายแดน!”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่น คำพูดนี้ทำให้เหล่าชาวบ้านที่กำลังดูความสนุกอยู่ด้านนอกต่างพากันเงียบปาก

ฉี่ของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกำลังจะไหลออกมา เขามองมาที่เซียวเฉวียน “เจ้า......เจ้ารอข้าก่อน......หลังจากเจ้าสอบระดับชนบทเรียบร้อย ข้าจำมารับเงิน เจ้าหนุ่ม เจ้ารอข้าก่อนเถอะ!”

ลูกน้องของเขาตัวสั่นเล็กน้อย กล่าวออกมาด้วยความลำบากใจ “นายน้อยเลิกพูดได้แล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”

ตระกูลฉีไม่สามารถรุกรานได้นั้นเป็นเรื่องจริง หากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปถึงหูของตระกูลฉิน เกรงว่าตระกูลฉีอาจต้องคุกเข่าลงพื้นเพื่อชดใช้

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกุมใบหน้าที่ถูกตอบและตะโกนด้วยความโกรธ “เมื่อถึงเวลา! หากเจ้าไม่มอบเงินจำนวนสามร้อยตำลึงให้ข้า ข้าจะทำให้ทุกคนในเมืองหลวงได้รู้ว่าเจ้าทำให้ตระกูลฉินต้องอับอายมากแค่ไหน!”

เซียวเฉวียนตะโกนออกไป “ไสหัวไปซะ! ไม่เช่นนั้นข้าจะโบกเจ้าอีกสักครั้ง!”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว รีบวิ่งออกมาจากบ้าน การประสบอุปสรรคครั้งแรกของเขา ทำให้นายน้อยโกรธเป็นอย่างมาก ทำลายข้าวของในสวนจนวอดวาย ระบายความโกรธก่อนจะเดินจากไป

“ลูก เจ้าได้รับความอัปยศเช่นนี้ในตระกูลฉินอย่างนั้นหรือ?” แม่เซียวถามเสียงสั่นออกมา

เซียวเฉวียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความหวาดกลัวยังหลงเหลืออยู่ คิดไม่ถึงว่าอันธพาลพวกนี้จะจากไปโดยไม่สำนึกผิด

เขาหันกลับมาพูดปลอบประโลม “ไม่ต้องไปฟังเขา เขาก็เอาแต่พูดไร้สาระ ที่พูดมานั้นเชื่อไม่ได้”

“ลูก เรื่องสามร้อยตำลึงจะมีหรือไม่นั้นไม่ต้องพูดถึง แต่......ตระกูลฉีนั้นรังแกผู้อื่นมากเกินไป นี่คือการขู่กรรโชกอย่างชัดเจน” แม่เซียวที่ตกใจกลัว ส่ายหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้ นางกล่าวออกมาทั้งน้ำตา หากไม่ใช่เพราะสามีของนางเสียชีวิตในสนามรบเร็วเกินไป นางซึ่งกลายเป็นม่ายและลูกของนางจะถูกคนอื่นรังแกถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

“วางใจ เมื่อครู่ข้าพูดไปแล้ว เมื่อถึงเวลาที่ข้าต้องมอบเงินให้กับเขาสามร้อนตำลึง เขาก็ไม่กล้ารับมันไว้”

“อ่า ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว แม่แค่อยากรู้ว่างานแต่งงานที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นอย่างที่เขาพูดหรือไม่ เจ้า......” แม่เซียวกุมมือเขาด้วยความกังวล เวลานี้ชาวบ้านซึ่งอยู่ด้านนอกต่างพากันซุบซิบนินทา พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวอันแสนตลกของเซียวเฉวียน

การเป็นลูกเขยแต่งเข้าก็น่าอายมากพอแล้ว แต่กลับไม่ได้เข้าไปในห้องนอนในคืนแต่งงาน นี่เจ้ายังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่?

นี่คือความอัปยศอย่างแท้จริง!

“แม่ ตระกูลฉินปฏิบัติต่อข้าดีมาก แม่ทัพฉินยินดีที่จะให้ข้าแต่งงานกับคุณหนูฉินคนใหญ่ เขาจะปฏิบัติต่อข้าเช่นนั้นได้อย่างไร? ตระกูลฉินเป็นตระกูลที่น่านับถือ ทำตัวเป็นแบบอย่างให้กับทุกตระกูล เขาไม่มีทางทำเรื่องให้ลูกต้องอับอาย นี่ไง เงินจำนวนห้าสิบตำลึงนี้คือเงินที่ท่านยายฉินฝากข้ามามอบให้แม่ และท่านยังกล่าวว่าครอบครัวของพวกเราจะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นในอนาคต”

เซียวเฉวียนพูดออกมาเสียงดัง เมื่อเหล่าประชาชนได้ยินเกี่ยวกับเงินห้าสิบตำลึง ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างจนแทบจะทะลักออกมา สำหรับครอบครัวทั่วไปที่มีกันอยู่หกคน เงินจำนวนสองตำลึงก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้นานกว่าหนึ่งปี!

ชาวบ้านก็ได้เห็นถุงเงินในมือของแม่เซียว เมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องน่าสนุก พวกเขาก็จากไปด้วยความไม่พอใจ

ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า เซียวเฉวียนอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งวันโดยไม่รู้ตัว ถึงคราวที่เขาต้องกลับจวนฉินแล้ว

แม่เซียวหยิบถุงใส่ของออกมาจากตะกร้า “ลูก เอานี่ไปด้วย”

“นี่มัน......”

เซียวจิงยิ้มและกล่าวออกมา “นี่คือหมูแดดเดียวที่แม่เหลือไว้ให้ท่านพี่”

ในหนึ่งปีตระกูลเซียวแทบจะไม่ได้ลิ้มลองของคาว เนื้อถือเป็นอาหารชั้นยอด

มองเซียวจิงที่ผอมบางและแม่ที่กำลังป่วยอยู่ของเขา ดวงตาของเซียวเฉวียนกลายเป็นสีแดง “ไม่เป็นไร แม่กับน้องเก็บไว้กินเถิด”

“ไม่ได้! ท่านพี่ต้องเอามันไป! หากตระกูลฉินไม่ให้ท่านพี่กินข้าว พี่ก็กินมัน!”

เมื่อแม่เซียวได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวออกมาทั้งน้ำตา “จิงเอ๋อร์ อย่าพูดจาเหลวไหล!”

ชีวิตของลูกเขยแต่งเข้านั้นยากลำบากแค่ไหน แม้แต่เซียวจิงที่อายุเพียงสิบขวบยังเข้าใจ แล้วแม่เซียวจะไม่เข้าใจได้อย่างไร?

สายตาวิงวอนของแม่เซียวทำให้เซียวเฉวียนเปลี่ยนใจ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่ของเซียวติ้งก็คือแม่ของเขา น้องสาวของเซียวติ้งก็คือน้องสาวของเขา!

เขารับเนื้อมาแล้วกล่าวว่า “แม่ไม่ต้องกังวล แม่ดูแลอาการป่วยของตัวเองให้ดี! หนึ่งเดือนหลังจากนี้ข้าจะมารับท่านไปอยู่ในเมืองหลวง!”

“ลูก เจ้าพูดอะไรของเจ้า?” แม่เซียวไม่เข้าใจ จวนฉินจะยอมเลี้ยงดูและรับเลี้ยงสองแม่ลูกอย่างพวกนางได้อย่างไร?

“แม่ไม่จำเป็นต้องคิดมาก รอฟังข่าวดีก็พอ ลูกขอตัวก่อน”

พูดจบเขาก็คำนับให้แม่ของเขาหนึ่งครั้ง และรีบเดินทางกลับไปยังที่พักของจวนฉินพร้อมกับปากกาหมึก กระดาษ และหินหมึก

จวนฉิน ห้องครัวของคนรับใช้เผยให้เห็นแสงเทียนสลัว ๆ

เรือนร่างอันงดงามและผอมบางยืนถือตะเกียงเทียนห่างจากห้องครัวในระยะไกล แสงตะเกียงสว่างวาบสะท้อนแผ่นหิน

“คุณหนู คืนนี้ลมแรง เหตุใดพวกเราจึงต้องมายังคฤหาสน์ซึ่งห่างไกลเช่นนี้?”

ฉินซูโหรวยังคงเงียบ นัยน์ตาที่เปียกชุ่มของนางมองไปยังห้องครัวอันทรุดโทรมพร้อมกับคิ้วขมวด

เมื่อคืนวาน เซียวติ้งเพิ่งจะแต่งเข้ามาได้ไม่นานก็ถูกพี่ใหญ่ทำร้าย จากนั้นก็ลากออกไป

เดิมทีคิดว่าเซียวติ้งที่เป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอจะถอนหายใจอย่างสิ้นหวังและบ่นเกี่ยวกับภาระอันหนังอึ้งของเขา

คิดไม่ถึงว่าเมื่อนางมาถึงที่นี่ กลับเห็นแสงเทียนสว่างไสวในห้องครัว เงาของหนอนหนังสือผู้หนึ่งกำลังสะท้อนออกมาทางนอกหน้าต่าง

สาวใช้อาเชียงมองฉินซูโหรวที่กำลังวิตกกังวลอย่างมีความหมาย “หรือว่าเป็นเพราะบทกวีอันไพเราะของเขาก่อนหน้านี้ คุณหนูจึงตั้งใจมาที่นี่เพื่อให้เขาสอน? คิดไม่ถึงเลยว่าแม้เซียวเฉวียนจะดูซอมซ่อ แต่ก็พอจะมีความสามารถทางการประพันธ์อยู่บ้าง......”

ปรากฏว่าคนที่แอบฟังบทกวีของเซียวเฉวียนอยู่ด้านนอกก็คือ ฉินซูโหรว

ถูกสาวใช้อ่านใจจนทะลุปรุโปร่ง ฉินซูโหรวไม่สามารถฝืนทนต่อไปได้ “ข้าก็แค่มาเยาะเย้ยเขาเท่านั้น! ผู้ซึ่งเป็นสตรีที่มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งของเมืองหลวงต้องการคำสอนจากเขา? เขาเทียบไม่ได้แม้แต่ข้อนิ้วของพี่ชายข้าเลยด้วยซ้ำ!”

หลายวันที่ผ่านมา ฉินซูโหรวกลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวง แม้นางจะไม่เคยรู้จักหรือพบเจอกับเซียวติ้ง แต่ก็ได้ข่าวมาไม่น้อย เซียวติ้งเป็นคนมีพื้นฐานปานกลาง และล้มเหลวในการจัดอันดับเป็นเวลาสามปีติดต่อกัน

นางฉินซูโหรวรู้สึกผิดจริง ๆ ที่แต่งงานกับคนที่ไร้ความสามารถเช่นนี้ เพียงแต่การแต่งงานครั้งนี้นางไม่สามารถปฏิเสธมันได้

นางไม่ชอบเซียวติ้ง แต่นางก็คิดไม่ถึงว่าเซียวติ้งจะต้องมาอาศัยอยู่ในครัวซึ่งแม้แต่คนรับใช้ของจวนฉินก็ยังไม่อยู่เช่นนี้

นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเขาจากหัวใจ แต่ก็เป็นเพียงแค่ความรู้สึกสงสารเท่านั้น

สามีในความฝันของฉินซูโหรวจะต้องเป็นชายที่มากไปด้วยความสามารถ อ่อนโยน เป็นคนรวยและมีชาติตระกูล แต่สำหรับเซียวติ้งที่มีเพียงหน้าตาเท่านั้นที่พอใช้ได้ เขาก็ไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากความจนและความลำบาก

แน่นอนว่านางไม่มีวันหันมามองเซียวติ้ง

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงไม่เคยได้ยินบทกวีที่เขาท่องมาก่อนเลย?

“ฤดูใบไม้ร่วงในเดือนแปด เสียงคำรามของสายลม พัดโถมเข้ามายังหลังคามุงจาก หญ้าคาโบยบินข้ามลำห้วย กระจายอยู่ริมลำธาร หญ้าคาที่บินสูงจะติดอยู่บนยอดไม้ หญ้าคาที่บินต่ำจะตกลงและจมดิ่งสู่พื้นน้ำ

เด็กกลุ่มหนานชุนรุมรังแกข้าอยู่เสมอ ถึงกระนั้นก็ยังอดทนและมุ่งไปเพื่อขโมย วิ่งเข้าไปในป่าไผ่อย่างกล้าหาญพร้อมกับมุงจากในอ้อมแขน ริมฝีปากไหม้และแห้งเหือดอย่างหมดแรง กลับถึงบ้านถอนหายใจอยู่คนเดียวกับไม้ค้ำ

ลมหยุดและเมฆบนท้องฟ้าก็เป็นสีดำ ฤดูใบไม้ร่วงร้างราและมืดครึ้ม และค่อยๆ ผ้านวมเก่าแข็งเหมือนแผ่นเหล็ก ลูกนอนหลับไม่สนิทเพราะผ้านวมพัง

ฝนตกบ้านเปียกทุกพื้นที่ หยาดน้ำฝนโปรยลงมาไม่ขาดสาย พยายามดิ้นรนเพื่อหลับนอน แต่สุดท้ายก็เปียกโชกเกือบทั้งคืน!

ทำอย่างไรถึงมีบ้านอันกว้างใหญ่ คงต้องตรากตรำเพื่อบัณฑิต! จะได้มีบ้านกันลมกันฝน แข็งแรงดุจภูเขา

อนิจจา! เมื่อใดบ้านอันสูงตระหง่านจะปรากฏออกมาต่อหน้าข้า แม้กระท่อมของข้าจะแหลกสลาย และข้าต้องแข็งตายก็ยอม!”

เวลานี้มีเพียงบทกวีของตู้ฝู่เท่านั้นที่ทำให้เซียวเฉวียนนึกถึงความรู้สึกของตนเอง มันก็เข้ากับความทะเยอทะยานของเขาได้เป็นอย่างดี!

บทกวีนี้เขียนด้วยความเศร้าและสะเทือนใจ เปี่ยมล้นด้วยแรงปรารถนาและความหวัง กวีบทนี้ยิ่งทำให้ฉินซูโหรวใจสั่น ยากมากที่จะได้ยินบทกวีอันไพเราะในบ้านของตนเฉกเช่นวันนี้ เซียวเฉวียนเป็นคนแต่งมันขึ้นมางั้นหรือ?

ไม่ นางไม่เชื่อ! นางขมวดคิ้ว แววตาของนางดูประหลาดใจแต่ก็มีความเย็นชา “พวกเราไปกันเถอะ”

บทที่ 4 มั่นใจ
ฉินซูโหรวกระทืบเท้าของนางและจากไป ในห้องครัว หลังจากเซียวเฉวียนเซียวเฉวียนถอนหายใจ เขาก็เริ่มแยกแยะคำถามเกี่ยวกับการสอบขุนนาง

ขอบคุณที่เซียวติ้งได้เข้าร่วมการทดสอบระดับชนบทหลายครั้ง นี่ทำให้เซียวเฉวียนเข้าใจถึงกฎเกณฑ์ในการสอบ แนวการทดสอบระดับชนบทรอบต่อไปแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนแรกเป็นการทดสอบเกี่ยวกับความรู้ในหนังสือ ส่วนที่สองก็คือการประพันธ์บทกวี

บทกวีที่ใช้ในการทดสอบนั้นต่างจากบทกวีราชวงศ์ถังและบทกวีราชวงศ์ซ่ง ในพิพิธภัณฑ์ได้จัดเก็บบทกวีที่ใช้ในการทดสอบไว้อย่างชัดเจน เซียวเฉวียนไม่เพียงแค่คุ้นเคยกับกฎเกณฑ์เหล่านี้ แต่เขายังมีจดจำบทกวีอันดับหนึ่งของการสอบในแต่ละปีของแต่ละราชวงศ์ได้อย่างขึ้นใจ

นอกจากมีกฎเกณฑ์ตายตัวของบทกวีแล้ว สิ่งซึ่งยากที่สุดก็คือการพรรณนาถึง หรือก็คือการอ้างถึงเรื่องราว มันคือการอ้างถึงที่มาขอแต่ละสิ่งอย่าง พาดพิงถึงประวัติศาสตร์ หรือประวัติความเป็นมาของตัวบุคคล

การอ้างถึงสิ่งเหล่านี้ควรหลีกเลี่ยงการใช้คำพูดเกินจริง ซ้อนทับ และนอกลู่นอกทาง ควรใส่ใจกับรายละเอียดให้เหมาะสม หยิบออกมาใช้อย่างโจ่งแจ้งและการใช้แบบซ่อนเร้น ไม่เช่นนั้นอาจไม่ได้รับการคัดเลือก

เมื่อรับรู้และเข้าใจถึงเรื่องราวเหล่านี้ เซียวเฉวียนนอนหลับอย่างสบายใจ เขาหันหลังพิงแผงประตู ฟังเสียงลมโบกพัดยามค่ำคืน ทำให้ยากจะหลับฝัน

ค่ำคืนอากาศหนาว เซียวเฉวียนนอนพลิกตัวไปมา สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นและจุดไฟให้ลุกโชนเพื่อขับไล่ความหนาวเย็น จากนั้นก็หลับไปอย่างสงบ

หนึ่งคืนผ่านไป เซียวเฉวียนมีอาการปวดหลัง แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามา เซียวเฉวียนถูกปลุกให้ตื่น เขาลุกขึ้นไปล้างตัวอย่างเรียบง่าย สุดท้ายก็ถูกกลิ่นหอมดึงดูดและพาตัวเขามายังสวนดอกไม้

ในสวนดอกไม้มีอาหารเลิศรสจัดวางอยู่ ดูเหมือนคนของตระกูลฉินกำลังเตรียมจะมารับประทานอาหารกัน ณ ที่แห่งนี้

อาหารของครอบครัวที่ร่ำรวยนั้นแตกต่างจากอาหารของคนทั่วไป ขนมถูกทำขึ้นอย่างประณีต เนื้อและผักก็อุดมสมบูรณ์ เมื่อเห็นเช่นนั้นท้องของเซียวเฉวียนร้องโครกครากหลังจากที่เขาหิวมาทั้งวัน

ปกติแล้วเซียวเฉวียนเป็นคนชอบทานอาหารเผ็ด แต่อาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะนั้นดูจืดชืด และเบาบางมาก เขาจึงถามออกมาว่า “คนตระกูลฉินไม่ชอบทานพริกงั้นหรือ?”

เด็กรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารขมวดคิ้วและถามออกมาว่า “นายท่าน สิ่งใดคือที่เรียกว่าพริก?”

พริกนั้นเข้ามาในช่วงปลายยุคของประเทศจีนในสมัยก่อน มันคือผักนำเข้าจากต่างประเทศ ดูเหมือนว่าเวลานี้ยังไม่ถูกนำเข้ามา

เซียวเฉวียนตอบกลับไปว่า “พริกมีลักษณะเหมือนเขาวัว เป็นสีแดงสด เมื่อทานเข้าไปจะมีอาการแสบร้อน ชาในลำคอ ร้อนในร่างกาย เมื่อถึงเวลาจะทำให้รู้สึกชาไปทั้งตัว มันคือความรู้สึกอันยอดเยี่ยม แค่มีมันอยู่ก็สามารถทานข้าวเพิ่มได้อีกสามถ้วย”

เด็กรับใช้กลืนน้ำลาย เขาไม่เคยได้ยินถึงของสิ่งนี้มาก่อน เหตุใดนายท่านถึงรู้จักมัน? เขาพูดออกไปอย่างจริงจังว่า “ข้าน้อยเองก็อยากทาน”

“นี่มันก็ขึ้นอยู่กับวาสนาแล้ว” เซียวเฉวียนเหลือบตามองอาหารอันจืดชืดบนโต๊ะ เขาเริ่มคิดเกี่ยวกับการนำเข้าพริกในอนาคต ไม่กินเป็นเป็นเวลาสามวันยังพอทนได้ แต่หากไม่ได้กินเป็ดเป็นเวลาสามเดือนคนทนไม่ไหว

“นายท่านหญิงมาแล้ว! พวกคุณชาย คุณหนูเองก็มาแล้วเช่นกัน!” ในเวลานี้ สาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน

เห็นคุณยายฉินเดินเข้ามา ด้านหลังตามด้วยหลานของตระกูลฉิน ฉินเฟิง ฉินเป่ย รวมถึงฉินซูโหรวที่ทำให้ดวงตาของเซียวเฉวียนเป็นประกาย

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวเฉวียนได้เห็นฉินซูโหรว นางเป็นคนสวย รูปร่างสมส่วน คิ้วดูมีชีวิตชีวา ดวงตาละเอียดอ่อน มือที่เรียวยาวและนุ่มนวลของนางประคองนายท่านหญิงอยู่

ทุกคนเดินไปยังที่นั่ง นอกจากฉินเฟิงที่จ้องมองเซียวเฉวียน คนอื่นก็เห็นเขาเป็นเหมือนอากาศ ไม่ได้บอกให้เขากินข้าว และก็ไม่ได้บอกเขาว่าห้ามกิน เห็นได้ชัดเจนว่าเป็นการจงใจทำให้ลำบากใจ

คนในตระกูลฉินนั่งลงเรียบร้อย เหลือเพียงช่องว่างเล็ก ๆ ไว้ให้เซียวเฉวียน เก้าอี้ที่เหลืออยู่หนึ่งตัวถูกนำออกไป หากเซียวเฉวียนต้องการทานข้าว เขาก็ทำได้แค่ยืนกินเท่านั้น

ทุกคนในครอบครัวแต่งกายภูมิฐาน เต็มไปด้วยเครื่องทองเครื่องหยก เซียวเฉวียนรู้สึกเย็นไปทั่วร่างกายเนื่องจากตนเองไม่เขาพวก

คนตระกูลฉินเริ่มจับตะเกียบ ไม่มีใครกล่าวทักทายเขา ฉินหนานและฉินเป่ยมองมาที่เขาด้วยความท้าทายพร้อมกับคีบอาหารใส่ปาก

“นั่งลง ทานข้าว” ในตอนนี้ คุณยายฉินขมวดคิ้ว จ้องมองมาที่เซียวเฉวียนด้วยความไม่พอใจ

กินก็กิน จะไปกลัวพวกเขาทำไม เซียวเฉวียนมาเพื่อทานอาหาร ไม่ได้มาเพื่อเอาใจคนตระกูลฉิน เขาก็แค่รีบทานให้เสร็จ จากนั้นก็กลับไปแต่งบทกวีของเขาต่อ

คิดเช่นนั้นเขาก็นำเก้าอี้มานั่ง ยกตะเกียบและถ้วยขึ้น จากนั้นใช้ตะเกียบคีบอาหารจากช่องว่างเล็ก ๆ ที่เขานั่งอยู่

ดวงตาของฉินเฟิงเบิกกว้าง กล่าวออกมาทันใด “หยุดเดี๋ยวนี้! ใครอนุญาตให้เจ้าทานอาหาร?”

เซียวเฉวียนที่กำลังคีบไก่เข้าปากได้ยินเสียงดังกล่าว เขาเคี้ยวพร้อมกับกล่าวว่า “ท่านพี่ล้อเล่นอะไร ให้นั่งร่วมโต๊ะอาหารแต่ไม่ให้ทานอาหาร หรือท่านคิดว่าข้าเป็นพระซึ่งธาตุทั้งสี่ว่างเปล่า สามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องทานอาหาร?”

ทุกคนตกใจ คนอื่นต่างบอกว่าปกติแล้วเซียวเฉวียนเป็นคนขี้อาย เขามักจะกล่าวว่าตนเองเป็นบัณฑิตที่รักในการอ่านหนังสือ แต่ดูเหมือนเวลานี้ทุกอย่างที่กล่าวมาจะเป็นเพียงการเสแสร้ง เขาดูเหมือนเป็นคนพูดเก่ง โกหก ไม่มีท่าทางของบัณฑิตเลยแม้แต่น้อย

ฉินซูโหรวรู้สึกขยะแขยงขึ้นไปอีก ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยน้ำตา ดอกไม้ร่วงหล่นราวกับสายฝน เหมือนกับว่าพวกมันกำลังสงสารนางอยู่

นางไม่ได้ร้องไห้เพราะความโกรธ แต่นางร้องไห้ด้วยเรื่องที่สถานะของนางสูงส่ง แต่สามีของนางกลับมีสภาพเช่นนี้ หัวใจของนางรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างแท้จริง

ฉินเฟิงตบโต๊ะ “เซียวติ้ง! ไม่พูดคุยขณะเคี้ยว เข้านอนเมื่อถึงเวลานอน และไม่ส่งเสียงดังรบกวนผู้อื่น! พูดคุยกับผู้อาวุโส ควรพูดจาให้มีมารยาทและชัดเจน! เจ้าพูดไปเคี้ยวไป รู้ไหมว่ามันน่าขยะแขยงถึงเพียงใด?”

การพูดไปกินไปมันทำให้คนพวกนี้โกรธจนกลายเป็นเช่นนี้เลยงั้นหรือ?

โดยเฉพาะฉินหนาน นางขยะแขยงจนน้ำตาไหล ทั้งอายทั้งโกรธ

ฮ่าฮ่า เซียวเฉวียนขำจะตายอยู่แล้ว การเข้มงวดเช่นนี้ของตระกูลฉินมันก็ดูน่ารักไม่น้อย

เซียวเฉวียนยังถามออกมาว่า “ภรรยา เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้?”

ฉินซูโหรวเห็นว่าเขายังคงไม่ปรับเปลี่ยน ยังคงอยู่ในท่าทางอวดดี นางหันหน้าหนี แอบเช็ดน้ำตาด้วยความเกลียดชังในโชคชะตา

แม้ว่านางหลั่งน้ำตา แต่นางก็ยังคงดูเหมือนนางฟ้า ทำให้เซียวเฉวียนที่จ้องมองตกตะลึงเล็กน้อย

ฉินหนานตบโต๊ะ “เจ้าคนแซ่เซียว อย่าพูดพล่อย ๆ ใครเป็นภรรยาของเจ้า? สภาพอย่างเจ้าคู่ควรอะไรกับพี่สาวของข้า? หากไม่ใช่เพราะจวนฉินของพวกเขาสงสารที่เจ้าไม่มีข้าวกิน วันนี้เกรงว่าเจ้าคงจะไม่ได้ทานข้าว!”

ฉินหนานเอาแต่พูดเรื่องความเมตตา เห็นได้ชัดว่าเขารังเกียจและอับอายในตัวของเซียวเฉวียนมาแค่ไหน แม้ฉินหนานกับฉินเป่ยจะเป็นฝาแฝดกัน แต่ก็สามารถแยกแยะได้อย่างง่ายดาย เนื่องจากฉินหนานมีไฝอยู่ตรงคิ้วขวา ส่วนฉินเป่ยไม่มี

เซียวเฉวียนหันศีรษะไปด้านข้างและยิ้มออกมาเล็กน้อย “อา? ขอถามหน่อยว่าหลังจากบูชาบรรพบุรุษแล้วถือว่าเป็นภรรยาของข้าหรือไม่ หรือต้องไปรอผู้หญิงอยู่หน้าประตูลานอี้หงทุกคนเช่นเจ้า ถึงจะเรียกว่าภรรยาได้? นี่เจ้ากำลังทำให้ข้าอับอายงั้นหรือ หรือว่ากำลังทำให้พี่สาวของเจ้าอับอาย?”

เจ้าเซียวเฉวียนตัวดี พูดจาโอ้อวดตอบโต้ยังพอทน แต่นี่กล้าเถียงเขาอย่างนั้นหรือ!

ฉินหนานโกรธจนตัวสั่น! เขาหันไปมองท่านยาย เรื่องของเขากับฉินเป่ยที่เกิดขึ้นภายนอก ท่านยาย ของเขาไม่รู้เรื่องพวกนี้!

แต่เซียวเฉวียนก็ยังไม่ปล่อยเข้าไป “น้องหนานปฏิบัติกับผู้หญิงพวกนั้นอย่างสุภาพ แม้ว่าพวกนางจะเป็นโสเพณีก็ยังไม่ถือสา เรียกพวกนางว่าภรรยา ดูเหมือนว่าการที่เจ้าไปยังลานอี้หง เจ้าต้องไปศึกษาเล่าเรียนเกี่ยวกับบทกวีและการขับร้องกับแม่นางเหล่านั้นเป็นแน่ ช่างใฝ่เรียนเสียจริง”

“เจ้า......เจ้า......” ฉินหนานและฉินเป่ยโกรธจนหน้าซีด แต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เพราะเกรงว่าหลักฐานที่แท้จริงจะหลุดออกมาจากปากของเซียวเฉวียน

ท่าทางของคุณยายฉินดูเคร่งขรึม ดูจากท่าทางลุกลี้ลุกลนของฉินหนานและฉินเป่ย ปกติแล้วพวกเขาคงออกไปก่อเรื่องพวกนี้เป็นแน่!

บทที่ 5 ยกระดับขึ้น
ตระกูลฉินอบรมสั่งสอนกันมาเป็นรุ่นสู่รุ่น ชื่อเสียงการอบรมเลี้ยงดูอันเข้มงวดของพวกเขาโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง

ฉินหนานและฉินเป่ยเป็นเช่นนี้ มันช่างเป็นความโชคร้ายของวงศ์ตระกูล

เดิมทีตระกูลเซียวมีอำนาจสูงส่งกว่าตระกูลฉิน เพียงแค่พวกเขาไม่ได้ร่ำรวยได้เพียงสามชั่วอายุคน

มีบทเรียนเรื่องเงินทองของตระกูลเซียวก่อนหน้านี้ คุณยายฉินกระตุ้นและเลี้ยงดูลูกหลานของนางเป็นอย่างดีมาโดยตลอด กำกับดูแลอย่างใกล้ชิด ไม่ยอมให้ออกนอกลู่นอกทาง

ตระกูลเซียวไม่เคยมีผู้ดีถือกำเนิด จึงต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ดังนั้นตระกูลฉินจึงควรต้องระมัดระวังเรื่องพวกนี้ถึงจะถูก

“ฮึ......” คุณยายฉินระงับความโกรธ ไม่พูดออกมาแม้แต่คำเดียว ฉินหนานและฉินเป่ยตกใจจนก้มหน้าลงต่ำ

ท่านยายเข้มงวดมาโดยตลอด แน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าโชคร้ายได้มาเยือนพวกเขาแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะเซียวเฉวียน!

ทุกคนมีความกังวลเป็นของตนเอง แต่ในสายตาของเซียวเฉวียนมีเพียงแค่อาหารเท่านั้น

ร่างกายนี้ของเซียวเฉวียนไม่ได้สัมผัสเนื้อมานานแล้ว กลิ่นเนื้ออันหอมหวานทำให้ร่างกายของเซียวเฉวียนรู้สึกตื่นเต้น

อาหารและเนื้อที่ดีขนาดนี้ มันราวกับว่าเป็นอาหารในงานเลี้ยงที่มีความมุ่งร้ายแอบแฝง

เหมือนกับคำพังเพยที่ว่า ขุนนางใหม่ต้องแสดงให้เห็นความสามารถก่อนถึงจะได้รับการยอมรับ วันนี้ที่คนตระกูลฉินเลี้ยงอาหารชั้นดีก็เพราะคิดไว้แล้วว่าจะจัดการกับเซียวเฉวียนอย่างไร

ในตอนที่เซียวเฉวียนยื่นตะเกียบออกไป คุณยายฉินก็ตีตะเกียบของเขาลง

“แกร๊ก......”

ตะเกียบของเซียวเฉวียนร่วงลงบนโต๊ะอาหาร คิ้วของเขาลุกเป็นไฟ “ไม่ทราบว่าท่านมีเรื่องอะไรจะสั่งสอนงั้นหรือ?”

สีหน้าของเขาดูดุร้าย ทำให้คุณยายฉินไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ตระกูลฉินของข้ามีแต่คนมากความสามารถ ไม่มีคนไร้ประโยชน์ เวลานี้มีเพียงเจ้าที่เป็นปัญญาชน ไม่รู้ว่าหลังจากนี้เจ้ามีแผนจะทำอย่างไรต่อไป?”

คำถามนี้เป็นคำถามเกี่ยวกับแผนที่วางไว้ แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่ต้องการสื่อคือเจ้าไม่มีอะไรเลย หลังจากนี้หากอยู่ในตระกูลฉินต่อไปควรเจียมตัวให้มากกว่านี้

“ข้าจะเข้าร่วมการทดสอบระดับชนบท”

เซียวเฉวียนตอบไปอย่างแน่วแน่ สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป ฉินเฟิงตะโกนออกมาดังลั่น “เซียวเฉวียน อย่าหาว่าข้าหยาบคาย การตอบผู้อาวุโส เจ้าต้องเพิ่มคำว่า เรียนท่านยาย สามพยางค์นี้เข้าไปด้วย!”

ใบหน้าของฉินซูโหรวมืดมนยิ่งกว่าเดิม ในเวลานี้ฉินหนานเองก็แทบจะทนไม่ไหว การทดสอบระดับชนบท? ใครต่างก็รู้ว่าเซียวเฉวียนไม่มีชื่อในอันดับมาสามปีติดต่อกัน! เขากลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวงไปตั้งนานแล้ว!

เส้นทางการทดสอบระดับชนบท สำหรับเซียวเฉวียนแล้ว มันเป็นเส้นทางที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุด!

ฉินหนานละทิ้งความรู้สึกแห่งความพ่ายแพ้เมื่อครู่ออกไป คว้าโอกาสเย้ยหยันออกมาว่า “เซียวเฉวียน เจ้ายังคิดว่าตนเองเป็นบุตรแห่งสวรรค์ผู้ภาคภูมิใจอย่างนั้นหรือ? เก่งและมีความสามารถแต่เกิดผิดเวลา? เจ้าล้มเหลวในการสอบมาสามปีติดแล้ว!”

“ใช้เวลาสามปีแต่ยังสอบไม่ผ่าน! ในเมืองหลวงแห่งนี้ก็มีเจ้าเป็นคนแรก! หากข้าเป็นเจ้า ข้าคงเอาหัวไปชนกำแพงตายไปตั้งนานแล้ว! ยังจะมีหน้าไปสอบอีกงั้นหรือ! ฮ่าฮ่า!”

ฉินเป่ยที่อยู่ข้าง ๆ เองก็หัวเราะออกมา

ใบหน้าของฉินซูโหรวไร้ซึ่งความรู้สึก ความอับอายของเซียวเฉวียนราวกับว่ามันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนาง

“เซียวเฉวียน ข้ากับน้องสี่เองก็จะไปเข้าร่วมการทดสอบระดับชนบทในปีนี้ เมื่อถึงเวลาข้าได้เข้าเรียน เจ้าก็จะได้เห็นว่าแผ่นรายชื่อของจักรพรรดิเป็นเช่นไร”

แม้ในปัจจุบันราชวงศ์เว่ยจะทำการเลือกนักปราชญ์ปีละครั้ง แต่ก็เป็นเรื่องยากสำหรับครอบครัวยากจนที่จะสร้างผู้มีเกียรติอันสูงศักดิ์ มีเพียงผู้มีอำนาจเท่านั้นที่สามารถส่งลูกหลานเข้าไปในพระราชวังได้

เห็นเซียวเฉวียนไม่พูดอะไร ฉินหนานกลอกตา “วันนี้หากไม่เรียกเจ้ามาทานอาหาร เจ้าคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารสชาติของเนื้อนั้นเป็นอย่างไร! คนอย่างเจ้ายังคิดที่จะเข้าร่วมการทดสอบระดับชนบท อวดดีเสียจริง!”

“คนอย่างเจ้าจะไหวงั้นหรือ?” ฉินหนานพ่นลมหายใจออกมา เซียวเฉวียนตอบกลับไปอย่างเฉยเมย “ไหวไม่ไหว ถึงเวลาเปิดใบลำดับก็รู้เองไม่ใช่หรือ แต่ยังไงข้าก็ดีกว่าคนที่ไม่มีความรู้และความสามารถอย่างเจ้า”

“เจ้า!” ฉินหนานถูกทำให้อับอายเป็นครั้งที่สอง หากเป็นคนธรรมดาคงรู้สึกละอายใจจนอยากจะเอาหัวไปฝังดิน

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเซียวเฉวียนยังคงไม่แยแส ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวใด ๆ

ฉินหนานไม่มีความรู้และความสามารถ คุณยายฉินไม่รู้เรื่องนี้ แต่แน่นอนว่าฉินซูโหรวและเหล่าพี่น้องคนอื่นรู้เรื่องนี้ดี

ฉินซูโหรวผู้ซึ่งรักในตัวน้องชายกระแอมออกมา ใช้ตะเกียบคีบผักไว้ในถ้วยของฉินหนาน จากนั้นกล่าวออกมาว่า “หนานเออร์ อย่าไปสนใจเขา ทานอาหาร นี่คือเป็นที่ข้าสั่งให้พ่อครัวทำให้เจ้าเป็นพิเศษ”

“ขอบคุณพี่สาว” ฉินหนานรีบถอนตัวอย่างรวดเร็ว คนปากร้ายอย่างเซียวเฉวียน เขาไม่สามารถต่อกรได้

คนของตระกูลฉินมีความสุข เซียวเฉวียนที่ทานอิ่มแล้วก็ไม่สนใจที่จะเถียงกับคนพวกนี้อีกต่อไป

อีกอย่างตะเกียบก็ถูกตีตกไปแล้ว เซียวเฉวียนหมดความสนใจในอาหารมื้อนี้

เซียวเฉวียนยืนขึ้นด้วยสีหน้าเฉยเมย ไม่เย่อหยิ่งหรือถ่อมตัว “ข้าทานอิ่มแล้ว ไม่ขอรบกวนเรื่องอาหาร ข้าขอตัวก่อน”

ภายใต้ความประหลาดใจของทุกคน เซียวเฉวียนสะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป

“ไร้มารยาท! ท่านยายอนุญาตให้เจ้าไปแล้วงั้นหรือ!”

ฉินเฟิงตบโต๊ะอาหาร ถ้วยแกงบนโต๊ะอาหารหกเลอะเทอะ แต่เซียวเฉวียนก็แค่โบกมือลาโดยไม่หันกลับมา

ภายใต้ความสง่างาม เซียวเฉวียนกำหมัดแน่น ลูกผู้ชายจะไม่ทานอาหารของผู้อื่น ต้องมีสักวันหนึ่งที่เขา เซียวเฉวียน จะต้องหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างสง่าผ่าเผย!

บทต่อไป การสอบระดับชนบท

👀👀👀
ดาวน์โหลดเดี๋ยวนี้ #ReadMe-new อ่านฉบับเต็มของหนังสือเล่มนี้!✅
ชื่อหนังสือ👉"ซูเปอร์ลูกเขย "👈

เซียวเฉวียน พนักงานพิพิธภัณฑ์หลงเจาะทะลุเข้าไปในห้วงแห่งยุคโบราณโดยบังเอิญ ได้เป็นจอมลูกเขยในจวนแม่ทัพนายพล ด้วยวิชาความรู้ซึ่งมิอาจใช้การได้แล้วในยุคปัจจุบัน กลับส่งเสริมให้เขาก้าวหน้าขึ้นดั่งเยือนสวรรค์ พบความสำเร็จในฐานะสุดยอดจอมเขยไร้เทียมทานในโลกา......

บทที่ 1 มาเยือนเป็นครั้งแรก
จันทร์กระจ่างลอยสูงเด่นอยู่ปลายเฉลียง

ข้าง ๆ โรงม้าที่มีกลิ่นเหม็น ๆ เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาในกองหญ้า

เขาลืมตาขึ้นมา กลิ่นฉุนของมูลสัตว์เกือบทำให้เขาเป็นลม

แสงยามค่ำคืนในคืนนี้สว่างไสวเป็นพิเศษ แสงสีแดงสว่างวาบเข้าไปในตาของเขา

เขาก้มหน้าลงดู แสงสีแดงสะท้อนเข้าไปในม่านตา ชุดสีแดงสดชุดนี้เป็นชุดแต่งงานสมัยโบราณ

เซียวเฉวียนเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ มีความรู้จริงรู้แจ้งเกี่ยวกับบทกวีและเพลงโบราณ เสื้อผ้า การกิน การเป็นอยู่ และศิลปการช่าง มองแค่ชั่วครู่ เสื้อผ้าเป็นงานปักสมัยราชวงศ์ฉินที่หายไปนานในยุคปัจจุบัน

เสื้อผ้าชุดนี้ ในยุคสมัยนี้ต่ำกว่าห้าล้านไม่มีทางซื้อได้

"ช่วยขยับไปนอนด้านข้างได้ไหม ท่านกีดขวางการทำงานของข้าแล้ว นายท่าน" ในตอนนี้เอง เด็กรับใช้ที่ถือถังอาหารป้อนให้ม้า ก็ถามขึนด้วยความรำคาญ

เซียวเฉวียนมองดูสภาพที่ไม่คุ้นตาที่อยู่รอบ ๆ ด้วยความงุนงง "นาย...ท่าน? นายท่านอะไรกัน? นี่คือที่ไหน?"

ที่แท้ นายท่านก็เป็นเหมือนที่คนอื่นพูดกัน สติปัญญาพื้น ๆ โง่เขลา

เด็กรับใช้ไม่ได้เงยขึ้นไปมอง น้ำเสียงสูงส่งขึ้นเล็กน้อย "ที่ไหน? ที่นี่คือจวนฉิน วันนี้เป็นคืนเข้าหอของท่านและคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉิน! เป็นบ้านของท่าน ! !"

เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่า คนที่ถูกโยนข้างมูลม้า กับคืนเข้าหอไม่เหมาะสมกัน แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว

เขาที่ค่อนข้างสับสนย้อนความทรงจำ เมื่อสองชั่วโมงก่อน พิพิธภัณฑ์ปิด หลังจากที่เซียวเฉวียนนับโบราณวัตถุเสร็จแล้ว เขาก็ล็อคประตูพิพิธภัณฑ์แล้วก็จากไป

เพื่อนร่วมงานบอกว่า วันนี้เป็นวันเกิดของเซียวเฉวียน ต้องการจองคาราโอเกะ และดื่มด้วยกันสักยก

ตอนนี้เขาควรกำลังสนุกสนานกับการดื่มเหล้าร้องเพลงถึงจะถูก!

โดยปกติทีมงานมักจะมาที่พิพิธภัณฑ์เพื่อถ่ายหนังสารคดี วันนี้เขาเข้าไปอยู่ในทีมละครโดยไม่รู้ตัว?

คิดไปคิดมา ความทรงจำในสมองของเขาราวกับมีคนมาบิดออก อดีตที่เขาไม่เคยประสบพบเจอก็พรั่งพรูออกมา

ที่แท้ ร่างกายนี้ของเขาชื่อว่าเซียวติ้ง ชื่อเล่นเซียวเฉวียน เขาเป็นคนซื่อสัตย์ อดทนต่อความยากลำบาก

ตระกูลเซียวเป็นตระกูลของขุนนางที่สถาปนาประเทศ ตระกูลเซียวช่วยจักรพรรดิผู้ก่อตั้งพิชิตดินแดนในปัจจุบัน น่าเสียดาย เมื่อมาถึงรุ่นของเซียวเฉวียนก็ตกอับ

วันนี้ เป็นวันมหามงคลของเขาและคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉินที่หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก

ภาพสุดท้ายในสมองของเซียวเฉวียน เซียวติ้งตะโกนท่ามกลางผู้คนว่า "ส่ง

เข้าเรือนหอ!" หลังจากนั้น แม้แต่ใบหน้าของเจ้าสาวก็ไม่ได้เห็น เขาถูกกระแทกด้วยไม้จากด้านหลัง

เซียวติ้งเป็นเพียงปัญญาชนผู้อ่อนแอ ทนไม่ไหวกับการถูกโจมตีเข้าที่คอ แรกเริ่มเขาหมดสติไป หลังจากนั้นก็ตายบนกองหญ้าที่หนาวเย็นในโรงม้า

ค่ำคืนวันแต่งงาน คนที่มีชีวิตอยู่ต้องตายลงไปแบบนี้ โดยไม่มีใครสนใจ

ต่อมา เซียวเฉวียนเดินทางข้ามภพ และมาอยู่ในร่างของเซียวติ้ง มีชีวิตขึ้นใหม่อีกครั้ง

"เข้าไปข้างในเถอะ นี่คือสถานที่ที่ท่านนอน" เด็กรับใช้ที่ป้อนอาหารม้าชี้ไปที่ห้องครัวเก่าที่อยู่ข้าง ๆ และพูดด้วยความไม่เกรงใจ

"ที่นี่เหรอ?" ดวงตาของเซียวเฉวีัยนลดต่ำลง ตระกูลฉินนี่ช่างใจดำมากเลย!

นี่คือครัวของคนรับใช้ โดยปกติแล้วเจ้านายจะมีห้องครัวขนาดเล็กโดยเฉพาะ คนรับใช้จะกินข้าว ก็จะทำอาหารในห้องครัวเก่านี้

สถานะของเซียวติ้งในตระกูลฉิน ใกล้เคียงกับสุนัข

เซียวเฉวียนมองดูสุนัขที่เฝ้าประตู ปากแหลมและหน้าผากแบน ขนสีน้ำตาลหูตั้ง คือพันธ์ฮว๋าเซี่ยเซี่ย ดูเหมือนว่าราชวงศ์นี้จะเกี่ยวข้องกับฮว๋าเซี่ยโบราณไม่มากก็น้อย เพียงแค่เซียวเฉวียนยังไม่รู้แน่ชัดว่าคือราชวงศ์ไหน

"นายท่าน ที่นี่กันลมกันฝนได้ มีที่ให้นอนก็ถือว่าไม่เลวแล้ว"

เด็กรับใช้พูดจาประชดประชัน เมื่อเซียวเฉวียนได้ยินดวงตาของเขาก็เย็นชาขึ้นมา เขาส่งเสียงหึ่ยด้วยความเย็นชา

"นายท่านรีบนอนเถอะ ไม่เช่นนั้นข้าต้องเหนื่อยตายแน่ ๆ ดึกดื่นต้องมาปรนนิบัติท่าน"

เด็กรับใช้เห็นเซียวเฉวียนใจลอย เขาส่ายหัวหันหัววางถังอาหารลงแล้วเดินออกไป คนรับใช้อย่างเขาไม่ต้องนอนในครัว นายท่านคนนี้ไม่มีสถานะและอนาคตในตระกูลฉิน ไม่มีความจำเป็นต้องเอาใจใส่

ดังนั้น ในห้องครัวที่ทรุดโทรมและเปียกชื้น จึงเหลือเพียงแค่เซียวเฉวีนคนเดียว

ในตอนนี้ ชายร่างสูงใหญ่ยืนอยู่นอกประตู ไม่กล้าก้าวเข้ามาแม้แต่ครึ่งก้าวด้วยความรังเกียจ เสียงของเขาหนาและทรงพลัง

"ไอ้คนแซ่เซียว เรื่องในวันนี้ถือว่าเป็นการสั่งสอน! อย่าคิดว่าแต่งเข้าตระกูลฉิน แล้วจะกลายเป็นคนตระกูลฉินของพวกเรา! ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องขนนิ้วน้องสาวของข้า ข้าจะหั่นเจ้าแล้วเอาให้หมากิน!"

เซียวเฉวียนเอียงศีรษะ ดูว่าใครที่ช่างอวดดีเช่นนี้

เมื่อดู ที่แท้ก็คือฉินเฟิง

ตระกูลฉินเต็มไปด้วยบุคคลมีความสามารถ และยังมุ่งเน้นบ่มเพาะความสามารถ ลูกหลานล้วนมีความสามารถในตัวอักษรและศิลปะการต่อสู้ มีความสามารถโดดเด่นเหนือใคร

ฉินเฟิงผู้นี้คือหลานคนโต ตำแหน่งขุนนางคือรองเสนาบดีระดับ4 ควบคุมดูแลประตูพระราชวัง เป็นนายทหารระดับสูง หลานสาวคนรองก็คือฉินซูโหรว ภรรยาของเซียวติ้ง สวยและมีความสามารถ

ตะกูลฉินนอกจากรุ่นหลานแล้ว ทุกคนล้วนเป็นนายพลที่มีความซื่อสัตย์และกล้าหาญ

ส่วนพ่อแม่และฉินปาฟางท่านปู่ของฉินซูโหรว กำลังทำให้ชนเผ่าซงหนูสงบลงแนวเขตชายแดน ดังนั้นในงานแต่งงานวันนี้พวกเขาจึงไม่ได้อยู่ด้วย มีเพียงท่านย่าของตระกูลฉินดำเนินงานแต่เพียงผู้เดียว

ฉินเฟิงข่มขู่ด้วยการถลึงตามองด้วยความโกรธ เซียวเฉวียนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ "พี่ชาย ข้าเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ได้มีความรู้สึกกับคุณหนูใหญ่ฉิน ไม่มีทางบังคับฝืนใจนาง"

คำพูดที่สงบนิ่งของเขา ทำให้ฉินเฟิงไม่พอใจ แต่งงานกับน้องสาวของเขาแล้วยังไม่เต็มใจอีก?

เขาตะคอกว่า "คำพูดไพเราะแต่ไม่จริงใจพูดให้มันน้อย ๆ หน่อย!" เป็นแค่ปัญญาชนที่ยากจน การได้เป็นลูกเขยตระกูลฉินนั่นคือโชคดีของเจ้า! จะมาเสแสร้งให้ใครดู!"

"น้องสาวของข้างดงามดั่งดอกไม้และดวงจันทร์ นางคือสตรีผู้มีความสามารถอันดับหนึ่งของเมืองหลวง! ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ของเจ้าคือขุนนางที่สถาปนาประเทศ เจ้าจะมีปัญญาอะไรมาปีนขึ้นสู่ตระกูลฉิน!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ของข้าต้องการให้คนไร้ประโยชน์อย่างเจ้ามาเป็นเขย เจ้าจะสามารถก้าวเข้าสู่ประตูจวนฉินได้อย่างไร?"

ท่าทีของฉินเฟิง ทำราวกับว่าเซียวเฉวียนเป็นสุนัขขอทาน "ทว่า ในเมื่อเจ้าเป็นลูกเขยตระกูลฉินของเราแล้ว ตระกูลฉินของเราปกครองครอบครัวด้วยความเมตตากรุณาและคุณธรรม ถ้าเจ้าซื่อสัตย์ ตระกูลฉินก็จะทำให้เจ้ามีกินมีดื่มไปชั่วชีวิต แต่ถ้าต้องการมากกว่านั้นละก็ ไม่มี!"

"ถ้าเจ้าไม่ซื่อสัตย์ บังอาจขอส่วนแบ่งในผลประโยชน์ที่ไม่ควรได้ของน้องสาวข้าละก็ เจ้าก็ระมัดระวังหัวของเจ้าให้ดี!"

ฉินเฟิงปกป้องน้องสาวเท่าชีวิต ตั้งแต่เล็กฉินซูโหรวก็เป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลฉิน เมื่อเขาเห็นคนไร้ประโยชน์อย่างเซียวเฉวียนก็รู้สึกโมโห น้ำเสียงนั้นแข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว แสงไฟในดวงตาคู่หนึ่งเหมือนระฆังทองแดง ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว

เซียวเฉวียนไม่อยากก่อเรื่อง เพราะไม่คุ้นเคยกับชีวิตนี้ อีกทั้งเจ้าของร่างเดิมนี้ดูเหมือนจะมีสถานะต่ำ ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ ผู้เข้าใจสถานการณ์คือผู้เฉลียวฉลาด เซียวเฉวียนทำความเคารพ "พี่ชายยับยั้งความโกรธ ข้าปฏิบัติตามอย่างแน่นอน"

ความขี้ขลาดของเซียวเฉวียน ยิ่งทำให้ฉินเฟิงรังเกียจ "หึ่ย! ปัญญาชนอ่อนแอ มีประโยชน์เช่นไร!"

พูดจบ ฉินเฟิงเหวี่ยงแขนเสื้อเดินจากไป

การเป็นลูกเขยไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของเซียวเฉวียน แต่ในคืนวันแต่งงาน เซียวติ้งโดนคนของตระกูลฉินทำร้ายจนตาย ที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่จะอยู่นาน

เซียวติ้งไร้อำนาจไร้พลัง เซียวเฉวียนต้องวางแผนอย่างจริงจัง ถึงจะสามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมนี้ได้

พร้อมกับสายลมหนาวยามค่ำคืน เซียวเฉวียนทำสงครามเย็น แม้ว่างานปักของฉินนี้จะหรูหรามาก แต่ไม่รักษาความอบอุ่น ไม่ดีเท่าเสื้อขนเป็ด

ตอนนี้แม้แต่เด็กรับใช้ที่ป้อนอาหารม้าก็ไปแล้ว ห้องครัวเหลือเพียงแค่เซียวเฉวียนและสุนัข

แสงจันทร์อ่อน ๆ สาดส่องลงบนพื้น เซียวเฉวียนส่ายหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะย้อนเวลามา เขาในตอนนี้คงดื่มเหล้าร้องเพลงอยู่ที่คาราโอเกะ ช่างมีความสุขเหลือเกิน!

เขาจ้องมองดวงจันทร์ที่สว่างไสวบนท้องฟ้า คิดถึงบทกวีที่เข้ากับช่วงเวลา อดไม่ได้ที่จะท่องขึ้นมาว่า " แสงจันทร์ส่องเจิดจ้าที่หน้าเตียง พื้นดินสะท้อนแสงขาวน้ำค้างแข็ง แหงนหน้ามองแสงจันทร์สุกไสว ก้มหน้าหวนคนึงถึงบ้านเกิด"

"โฮ่ง ๆ ..........." สุนัขสีเหลืองตัวน้อยเงยหน้าขึ้นและมองค้อนใส่เขา มันเปลี่ยนทิศทางและนอนต่อ

ภายใต้แสงจันทร์ ผู้หญิงร่างเพรียวซ่อนตัวอยู่หลังต้นอาคาเซียที่อยู่ไม่ไกลนัก ได้ยินเซียวเฉวียนท่องบทกวี สั่นไปทั้งตัว ดื่มด่ำกับสุนทรียภาพอันเงียบสงบและงดงามในบทกวี

บทกวีนี้เรียบง่ายแต่งดงามหายิ่งนัก การประพันธ์เรียบง่าย แต่กลับมีเสน่ห์ไม่สิ้นสุด เหมาะกับสถานการณ์นี้มาก ๆ

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อยากจะเข้าไปข้างหน้า แต่เมื่อพิจารณาครู่หนึ่งแล้ว นางหันหลังกลับและจากไปด้วยความเร่งรีบ เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหญ้า

หลังจากผ่านลมหนาวที่พัดมา ความเข้าใจต่อโลกใบนี้ของเซียวเฉวียน ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

นี่คือต้าเว่ย วัฒนธรรมใกล้เคียงกับฮว๋าเซี่ยโบราณ มีหลายจุดที่เชื่อมโยงถึงกัน แต่กลับไม่ใช่ราชวงศ์ใดในประวัติศาสตร์

เซียวเฉวียนทำงานในพิพิธภัณฑ์มาหลายปี มหาวิทยาลัยเรียนเอกวิชาประวัติศาสตร์ ดังนั้นจึงรู้จักราชวงศ์ทั้งหมดเป็นอย่างดี

แต่สมัยต้าเว่ยนี้ เขากลับไม่เคยได้ยินมาก่อน และเจริญน้อยกว่าฮว๋าเซี่ยโบราณมาก มีพื้นที่ว่างสำหรับการพัฒนา

"ชาติก่อน ฉันไม่มีความรู้ มันไม่มีประโยชน์ใดใดในศตวรรษที่ 21! ทำได้เพียงเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ที่เข้างาน9โมงเช้าเลิก5โมงเย็น!"

"ในชาตินี้ ในเมื่อได้เกิดใหม่ในสมัยโบราณ ต้องไม่ธรรมดาแบบเดิมเด็ดขาด!"

เซียวเฉวียนกำหมัดแน่น ปลุกกระแสคลื่นลูกใหญ่ภายในใจ

ชายชาตรีสูงเจ็ดไม้บรรทัด เป็นหนึ่งไม่เป็นสองรองใครในโลก! ตอนนี้โอกาสของเขามาถึงแล้ว!

เซียวเฉวียนสาบานอย่างเงียบ ๆ ในใจ จะต้องออกไปเผชิญโลกกว้างให้ได้ จะต้องราบรื่นดังหมาย!

บทที่ 2 อำนาจฝ่ายภรรยา
และในทุกวันนี้จักรพรรดิแห่งแคว้นเว่ยยังคงเยาว์วัย เพิ่งก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ และอำนาจของจักรพรรดิก็ตกอยู่ในมือของเสด็จลุงเว่ยเจียนกั๋ว

จักรพรรดิในวัยหนุ่มมุ่งมั่นที่จะรวมอำนาจของจักรวรรดิ เพื่อต่อต้านเว่ยเจียนกั๋ว คัดเลือกผู้ที่สอบผ่านซึ่งเป็นเด็กจากครอบครัวยากจนเข้ามาเป็นขุนนางเพื่อสร้างกลุ่มก้อนอันบริสุทธิ์

ก่อนที่เซียวติ้งจะถูกเฆี่ยนตีจนตายในวันนี้ เขาได้วางแผนเข้าร่วมการสอบในชนบทของปีนี้

แม้คุณสมบัติของเซียวติ้งจะอยู่ในระดับปานกลาง แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่คิดจะเกาะผู้หญิงกิน สุดท้ายแล้วเกิดเป็นชายคงไม่มีใครยอมอยู่ภายใต้อำนาจของผู้อื่นและยอมให้พวกเขารังแก

เซียวติ้งเล่าเรียนอย่างหนักมาเป็นเวลากว่าสิบปีเพื่อจะสอบเข้าเป็นบัณฑิตและขุนนางในพระราชวัง

บัณฑิตผู้สง่างาม มีผู้คนมากมายนับหน้าถือตา ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามารังแก

เมื่อถึงเวลานั้นยังจะมีใครกล้ามาดูถูกเขา?

แต่เนื่องด้วยความสามารถในระดับปานกลาง ทำให้เขาสอบตกติดต่อกันมาเป็นเวลาสามปี ในสมัยโบราณการทดสอบทางวิทยาศาสตร์นั้นโหดร้ายมาก แม้ว่าจะทำการทดลองมาทั้งชีวิตก็ไม่อาจข้ามผ่านมันไปได้

และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เซียวติ้งสอบไม่ผ่านติดต่อกันมาเป็นเวลาสามปี

ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง เซียวเฉวียนเข้าใจถึงความเจ็บปวดของเซียวติ้ง

ชีวิตเช่นนี้เขาก็ไม่อาจยอมรับมันได้ การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งจำเป็น!

เซียวเฉวียนทำงานในพิพิธภัณฑ์มาหลายปี การทดสอบเกี่ยวกับสมัยโบราณสำหรับเขาเป็นสิ่งคุ้นชิน ระหว่างเส้นทางมีอะไรอยู่บ้างเซียวเฉวียนคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงมีความมั่นใจเกี่ยวกับการทดสอบระดับชนบท การทดสอบระดับมณฑล รวมถึงการทดสอบระดับพระราชวัง หากกล่าวว่าเขามีความมั่นใจเก้าในสิบส่วนก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง

การทดสอบวิทยาศาสตร์เป็นวิชาเอกของเซียวเฉวียนอย่างแท้จริง

เซียวเฉวียนคิดเช่นนี้ในหัวก็รู้สึกมั่นใจ นอนพิงแผงประตูและหลับไป

ในยามเช้า เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหลัง เขาต้องการกลับไปยังบ้านตระกูลเซียวสักรอบ

เด็กรับใช้เข้ามาขวางเขาไว้ กล่าวออกมาอย่างเย่อหยิ่ง “นายท่าน! ท่านจะไปไหน? หากไม่ได้รับอนุญาตจากตระกูลฉิน ท่านไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้!”

เป็นเรื่องปกติที่ตระกูลฉินจะโหดร้าย แต่แล้วมันยังไง?

“ข้าต้องการกลับตระกูลเซียว! หลีกไป!”

“ไม่ได้! ออกไปไม่ได้!” เด็กรับใช้ขมวดคิ้ว ยื่นมือออกมาขวางเซียวเฉวียน

คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กรับใช้ของจวนฉินจะกล้ารังแกและกลั่นแกล้งเขาถึงเพียงนี้!

“หลีกไปให้พ้น!” เซียวเฉวียนเป็นผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่ง คิดว่าจะสามารถขวางเขาไว้ได้งั้นหรือ? เขาผลักเด็กรับใช้ออกไปด้านข้างอย่างไม่เกรงใจ!

เด็กรับใช้ไม่อยากเชื่อ นายท่านกล้าขัดขืนความตั้งใจของคนตระกูลฉินงั้นหรือ?

เซียวเฉวียนเดินแกว่งไปแกว่งมา ถลกแขนเสื้อขึ้น ส่ายศีรษะและหัวเราะออกมาดังลั่น “ผู้หญิงโง่ดูถูกเซียวติ้ง ขับไล่ออกจากบ้านแห่งราชวงศ์ฉิน หันหลังให้ฟ้า หัวเราะดัง ๆ แล้วเดินออกไปจากประตู ทำไงได้ก็คนอยู่ดงหญ้ามานาน”

“เกินจะเยียวยา!” เด็กรับใช้จ้องมองเขา แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปขวาง อย่างไรนายท่านผู้นี้ก็เป็นลูกเขย หากคุณหนูใหญ่ไปแต่งงานกับเจ้าคนผู้นี้ขึ้นมา ตัวเขาอาจจะต้องเดือดร้อน!

เซียวเฉวียนเปลี่ยนบทกวีของหลี่ไป๋ หัวเราะเยาะตระกูลฉินซึ่งเป็นคนโง่ที่ดูถูกคนอื่น

เสียงหัวเราะซึ่งเต็มไปด้วยความสุขของเขาดังลั่นไปถึงบ้านที่อยู่ติดกัน

ฉินซูโหรวได้ยินประโยคท่อนหลัง นางรีบลุกขึ้นมาพร้อมกล่าวว่า “หันหลังให้ฟ้า หัวเราะดัง ๆ แล้วเดินออกไปจากประตู ทำไงได้ก็คนอยู่ดงหญ้ามานาน......อาเชียง เจ้ารีบไปดูว่าใครอยู่ด้านนอก?”

อาเชียงซึ่งเป็นสาวใช้ไม่เคยเห็นคุณหนูสนใจใครมากถึงเพียงนี้มาก่อน นางรีบวิ่งออกไปดู “คุณหนู ไม่มีใครเจ้าค่ะ”

ต้องมีพรสวรรค์มากถึงเพียงใดถึงสามารถกล่าวบทกวีได้ไพเราะถึงเพียงนี้? ฉินซูโหรวเข้าใจเกี่ยวกับความสามารถทางบทกวีของคนในครอบครัวอย่างลึกซึ้ง พวกเขาไม่สามารถเขียนหรือกล่าวบทกวีเช่นนี้ออกมาได้ จะต้องเป็นคนนอกอย่างแน่นอน

ฉินซูโหรวรู้สึกหลงทางและครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในใจ นางไม่อาจลืมความไพเราะของบทกวีสองวรรคนี้ไปได้ “อาเชียง เจ้ารีบไปสืบมา ไปดูมาว่าวันนี้มีใครเข้ามาในจวนฉินหรือไม่ เจ้าจะต้องหาตัวเขาให้พบ!

ดันใดที่เซียวเฉวียนออกมาจากจวนฉิน เขาก็เดินทางมายังโรงรับจำนำ

ตระกูลเซียวนั้นแสนยากจน สิ่งเดียวที่เป็นของล้ำค่าก็คือชุดแต่งงาน ชุดแต่งงานชุดนี้เป็นชุดที่คุณปู่ตระกูลเซียวตัดไว้ให้เขาตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่

นี่คือสมบัติล้ำค่าชิ้นสุดท้ายของตระกูลเซียว แม้ที่ผ่านมาจะยากลำบากถึงเพียงใด คนของตระกูลเซียวก็ไม่เคยคิดถึงเสื้อผ้าชุดนี้

เขานำมันมายังโรงรับจำนำโดยตรง สละสิ่งซึ่งเป็นที่รักอย่างไม่เต็มใจในราคาอันแสนถูกเพียงห้าสิบตำลึง ซึ่งมีมูลค่าประมาณหนึ่งแสน

สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากได้เงินมาก็คือ เขาซื้อปากกาหมึก กระดาษ หินหมึกและขนมเกล็ดหิมะหนึ่งถุง

จากนั้นเขาก็เดินเลี้ยวซ้ายและขวาอยู่ในเมืองหลวง จากความจริงจำของเขา บ้านของเซียวติ้งอยู่ติดกับป่าไผ่ในเขตชานเมืองของเมืองหลวง

บ้านของเซียวติ้งเป็นกระท่อมมุงจาก ด้านบนหลังคาไม่มีแม้แต่เศษกระเบื้อง เย็นสบายในฤดูร้อน หนาวจนถึงกระดูกในฤดูหนาว แต่ก็สะอาดและดูเป็นระเบียบ

“พี่ชาย!”

ทันทีที่เซียวเฉวียนกลับมาถึงบ้าน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา นางก็คือน้องสาวของเซียวติ้ง เซียวจิง

แม่เซียวเห็นลูกชายของตนเองกลับบ้าน นางมีความสุขและเสียใจในขณะเดียวกัน

นางมีความสุขที่ลูกชายของนางได้แต่งงาน

และสิ่งที่นางเสียใจก็คือ ลูกชายของนางได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้ายจากตระกูลฉิน เหตุใดเขาจึงกลับบ้านมาลำพัง คุณหนูใหญ่ของตระกูลฉินเล่า นางไปไหน?

“จิงเอ๋อร์ นี่ ขนมเกล็ดหิมะที่เจ้าชอบกิน” เซียวเฉวียนกอดน้องสาวที่มีร่างกายผอมแห้ง เนื่องจากขาดสารอาหารระหว่างวัยเจริญเติบโต ทำให้นางซึ่งมีอายุได้สิบขวบยังสูงเท่ากับเด็กอายุแปดขวบ

“ขอบคุณพี่ชาย!” เซียวจิงรับขนมเกล็ดหิมะไว้

นางกะพริบตาและถามว่า “พี่ไปเอาเงินมาจากไหน?”

“เด็กอย่างเจ้าไม่ต้องไปสนใจเรื่องพวกนี้หรอก” เซียวเฉวียนนำเงินที่เหลืออยู่ในมือยื่นส่งให้แม่เซียว “แม่ เก็บเงินจำนวนนี้ไว้ นำไปหาหมอและหายากิน อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย”

แม่เซียวเป็นโรคเรื้อรังทางร่างกายมาโดยตลอด ทุกฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว นางจะรู้สึกแน่นหน้าอกและหายใจไม่ออก นางมักจะกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด

เวลานี้เทศกาลไหว้พระจันทร์ได้ผ่านไป ช่วงฤดูแห่งความเจ็บป่วยกำลังมาเยือน หากยังไม่รีบไปหาหมอก็จะต้องกัดฟันทนกล้ำกลืนกับฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวนี้ต่อไป

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงจำเป็นต้องนำชุดแต่งงานไปจำนำ

การที่เขายอมสละชุดแต่งงานจะต้องถูกผู้คนเย้ยหยันเป็นแน่ แต่หนึ่งหน้าจะใหญ่เพียงใดก็ไม่อาจสำคัญไปกว่าอาการป่วยของแม่ตนเองได้

เซียวจิงน้ำตาไหล “พี่ชาย เมื่อคืนนี้แม่เอาแต่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด......อยากจะไปหาหมอแต่ก็ไม่มีเงิน......จิงเอ๋อร์กลัว จิงเอ๋อร์อยากจะไปหาพี่ชาย แต่แม่บอกว่าเมื่อวานเป็นวันแต่งงานของพี่ ไม่สามารถพูดเรื่องไม่เป็นมงคลได้”

เซียวติ้งเสียชีวิตไปเมื่อคืนวาน หัวใจของแม่ลูกเป็นหนึ่งเดียวกัน ดังนั้นแม่เซียวคงรู้สึกเจ็บปวดมาก

ดวงตาของเซียวเฉวียนเป็นสีแดง เขาโอบกอดน้องสาวและแม่ของเขาไว้ “แม่ ลูกจะต้องหาหมอที่เก่งที่สุดในโลกมารักษาแม่ให้ได้! แม่วางใจ ครอบครัวของเราหลังจากนี้จะมีเงินไปหาหมอ มีเนื้อให้กิน และอยากได้ทุกอย่างที่ต้องการ!”

ที่ผ่านมาลูกชายเอาแต่ถอนหายใจ แต่วันนี้นั้นต่างออกไป แม่เซียวส่ายหน้าพร้อมกล่าวว่า “แม้เจ้าจะแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉินแล้ว แต่เหตุใดตระกูลฉินถึงมอบเงินให้เจ้ามากมายถึงเพียงนี้?”

“แม่ไม่ต้องกังวล ข้าจะยืนด้วยลำแข้งของตนเอง!”

ทันทีที่เซียวเฉวียนพูดจบก็มีเสียงของใครบางคนดังขึ้นมา “ยังจะกินเนื้อ? เซียวติ้ง! บ้านของเจ้ายังไม่จ่ายค่าเช่าที่ให้กับข้า! หากยังไม่จ่าย ข้าจะเอาเซียวจิงไปขาย!”

ผู้มาเยือนคือนายน้องเจ็ดแห่งตระกูลฉีผู้ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินแห่งนี้ ตระกูลเซียวเช่าที่ดินของตระกูลฉีเพื่อเพาะปลูก และจะมอบเมล็ดพืชจำนวนครึ่งหนึ่งให้เพื่อเป็นสิ่งตอบแทน แต่เนื่องจากภัยแล้งเมื่อปีที่ผ่านมา ทำให้ผลผลิตตกต่ำ ไม่เป็นไปตามความคาดหมาย ตระกูลเซียวจึงไม่สามารถทำตามข้อตกลงได้

ตระกูลฉีเป็นผู้ดีในท้องถิ่น ชอบกดขี่ข่มเหง พึ่งพารากฐานของบรรพบุรุษ ทำร้ายผู้อื่นจนเป็นนิสัย พวกเขาไม่เห็นใครอยู่ในสายตา

เมื่อวานเซียวติ้งแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉิน นายน้อยเจ็ดของตระกูลฉีได้ยินเรื่องนี้มา เซียวติ้งแต่งงานเข้าไปแล้ว แน่นอนว่าต้องมีเงิน

เห็นตระกูลฉีต้องการมาเอาเงิน เซียวเฉวียนถามกลับไปด้วยดวงตาอันเยือกเย็น “ไม่รู้ว่านายน้อยเจ็ดต้องการเท่าไหร่?”

เจ้านี่มันแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉิน จะไม่รีดไถได้อย่างไร? นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉียื่นกระดาษออกมาหนึ่งแผ่น “ไม่มากไม่น้อย สามร้อยตำลึง”

ใบหน้าของแม่เซียวซีดขาว ปีที่ผ่านมามากที่สุดก็ไม่เกินห้าตำลึง นี่เขากำลังขูดรีด! สามร้อยตำลึง นี่ต้องการเอาชีวิตพวกเขาหรืออย่างไร!

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีมาพร้อมกับลูกน้องของเขา เขาคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าหากเซียวเฉวียนไม่ยินยอม เขาจะทุบตีจนเซียวเฉวียนยินยอม!

โดยไม่คาดคิด เซียวเฉวียนกล่าวออกไปอย่างใจเย็นว่า “เรื่องเงินไม่มีปัญหา รอหลังข้าสอบระดับชนบทเสร็จแล้วเจ้าค่อยมาเอา”

จากการคาดการของเขา เมื่อผลการทดสอบระดับชนบทถูกประกาศออกมาและเขาอยู่ในลำดับต้น จักรพรรดิจะมอบเงินเป็นรางวัล เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะต้องมีเงินเป็นธรรมชาติ

เมื่อนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีที่เตรียมจะทุบตีเขาได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาดังลั่น จากนั้นกล่าวว่า “อย่ามาหลอกข้าเลยดีกว่า! คนที่ไม่เคยแม้แต่ติดอันดับอย่างเจ้ายังกล้าหวังเรื่องเงินรางวัล? เมื่อถึงเวลาหากขาดแม้แต่แดงเดียว แม่และน้องสาวของเจ้าจะต้องกลายเป็นทาส!”

คำพูดนี้ทำให้เซียวเฉวียนโกรธ เขาก้าวไปด้านหน้า พุ่งไปตบหน้าของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉี “ทาส? เจ้านั่นแหละที่เป็นทาส!”

“ปัง!” เสียงดังสนั่น ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีรู้สึกเจ็บปวดและสับสนไปพร้อมกัน!

หลังจากนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีสับสนอยู่ชั่วขณะ เขาก็ได้สติกลับคืนมา เขาตะโกนออกมาว่า “ลูกเขยแต่งใหม่อย่างเจ้ากล้าทำร้ายนายน้อยอย่างข้างั้นหรือ? เข้ามา จัดการมัน ตีมันให้ตาย!”

แม่เซียวและเซียวจิงตกใจและถอยไปด้านหลัง เซียวเฉวียนซึ่งมีรูปร่างสูงใหญ่ยืนขวางอยู่ด้านหน้าของพวกนาง จ้องมองลูกน้องของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและตะโกนว่า “เข้ามา!”

ตระกูลฉีเป็นผู้ปกครองในพื้นที่ ในพื้นที่เขตปกครองของพวกเขา ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งหรือขัดคำพูดของพวกเขา ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีมีนิสัยหยิ่งยโสและอวดดี ขนาดครอบครัวของเขายังไม่มีใครกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายนิ้ว!

เขานำมือขึ้นมากุมใบหน้าพร้อมตะโกน “เจ้าพวกขยะ! มัวยืนงงอะไรกันอยู่? ก็แค่บัณฑิตอ่อนแอเพียงคนเดียว พวกเจ้าจะกลัวอะไร จัดการมัน ตีมันให้ตาย!”

ดวงตาของเซียวเฉวียนลุกเป็นไฟ จ้องผ่านกลุ่มคนรับใช้ มองไปยังนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและกล่าวว่า “ข้าอยู่ในตระกูลฉินอันสง่างาม หลายเขยของแม่ทัพใหญ่ผู้บุกเบิกแคว้น ฉินปาฟาง! เจ้ากล้าดียังไง!”

คำพูดเหล่านี้ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตกใจอยู่ครู่หนึ่ง

ดวงตาของเซียวเฉวียนเข้มข้นขึ้น เขาก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า “พ่อตาของข้าฉินเซิง เขาเป็นถึงขุนพลใหญ่! เป็นหนึ่งในสามแห่งผู้มีเกียรติอันสูงส่ง! เป็นรองเพียงแค่หนึ่งเดียว อยู่เหนือคนนับหมื่น!”

ทุกคนตกใจ ร่างกายแข็งทื่อ

เซียวเฉวียนก้าวไปด้านหน้าอีกหนึ่งก้าว บีบให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีต้องถอยไปอีกก้าว “ตระกูลเซียวของข้าภักดีมาหลายชั่วอายุคน! ยอมสละชีพในสนามรบ! เสียสละเพื่อประเทศ! ศพถูกห่อด้วยหนังม้า! และครอบครัวก็เต็มไปด้วยความรุ่งโรจน์!”

เซียวเฉวียนจ้องไปที่เขา น้ำเสียงทุ้มลง “ทาส? เจ้าลองชั่งน้ำหนักตระกูลฉีของเจ้าดูว่ามีสิทธิ์มาเรียกคนตระกูลเซียวว่าทาสหรือไม่!”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกลืนน้ำลาย “แล้ว แล้วมันยังไง......”

เซียวเฉวียนจ้องไปที่เขา เปลวไฟในดวงตาของเขาแผดเผาความเย่อหยิ่งที่เหลืออยู่ของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีจนหมดสิ้น!

“ตระกูลฉีของเจ้าเป็นพวกอันธพาลในท้องถิ่น! แค่เงินจำนวนไม่กี่ตำลึง เจ้ากล้าดียังไงมารังแกตระกูลเซียวของข้า?”

ขาของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีอ่อนแรงลง ถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า ขาของเขาสั่นเล็กน้อย

เซียวเฉวียนเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว จ้องไปที่เขาและกล่าวว่า “สามร้อยตำลึง? ข้าเซียวติ้งจะเป็นคนมอบมันให้กับเจ้า! เจ้ารับมันไหวงั้นหรือ? เจ้ากล้ารับมันงั้นหรือ? ตระกูลฉีของเจ้ากล้ารับมันไว้งั้นหรือ!”

บทที่ 3 รอฟังข่าวดี
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีถูกบีบให้ต้องล่าถอย ตอนนี้เขาพิงกำแพงอยู่ เขาไม่ตอบสนอง เขาตกใจในคำพูดของเซียวเฉวียนจนพูดอะไรไม่ออก

เสียงดังของเซียวเฉวียนเข้มแข็งและทรงพลัง ด้วยบรรยากาศอันเคร่งขรึม นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและลูกน้องของตระกูลฉีต่างตกตะลึง

ฉินปาฟางที่เซียวเฉวียนพูดถึง มีใครบ้างจะไม่รู้จัก? ฉินปาฟางมีเกียรติยศไม่เป็นสองรองใคร ลูกชายของเขาฉินเซิงมีความสามารถยิ่งน่าตกใจ ได้รับขนาดนั้นว่าจอมขุนพลตั้งแต่อายุน้อย ตระกูลฉีเป็นเพียงเจ้าของที่ดินตัวเล็ก ๆ เทียบไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บของจวนฉินด้วยซ้ำ!

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตื่นตระหนกจนหัวใจเต้นแรง!

แต่นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉียังคงกัดฟัน เขารู้จักกับลูกชายคนโตของตระกูลฉิน ฉินเฟิง มานานหลายปี ถือว่ามีความสัมพันธ์ที่ดี เขาต้องกลัวลูกเขยจอมอวดดีที่เพิ่งแต่เข้าไปผู้นี้อย่างนั้นหรือ?

นึกถึงตรงนี้ นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีก็กล่าวออกมาด้วยความกล้าของเขา “ข้า......ข้าไม่เคยเห็นใครที่แต่งเข้าไปเป็นเขยบ้านคนอื่นแล้วภูมิในใจตัวเองเยี่ยงเจ้ามาก่อน! ใครก็รู้ เมื่อคืนเจ้าไม่ได้แม้แต่เข้าไปในห้องของคุณหนูใหญ่! นอนในห้องคนรับใช้ นอนในหัวครัว! เรื่องพวกนี้ลือกันไปทั่วเมืองหลวง! เจ้ายังเรียกตัวเองว่าลูกเขยอยู่งั้นหรือ! แม้แต่หมาเจ้ายังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!”

เวลานี้สีหน้าของแม่เซียวก็เปลี่ยนไป

เซียวเฉวียนหัวเราะอย่างเยือกเย็น หัวเราะจนทำให้หัวใจของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีสั่นไหว

เซียวเฉวียนประสานมือของเขา ท่าทางแห่งความรุนแรงของเขาไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แสงในดวงตาของเขาราวกับทิ่มแทงเข้าไปในดวงตาของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉี “นินทาหรือพูดถึงเรื่องของขุนนางในพระราชวัง อาจจะถูกตัดลิ้นและส่งเข้าไปในคุก! ในกรณีที่ร้ายแรง พวกเจ้าอาจถูกส่งตัวไปเป็นทาสตามชายแดน! และดึงลิ้นของคนในตระกูลฉีทุกคน! ต่อให้เจ้าจะมีสักกี่ชีวิตก็คงอยู่ไม่ถึงวันที่เจ้าไปถึงชายแดน!”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่น คำพูดนี้ทำให้เหล่าชาวบ้านที่กำลังดูความสนุกอยู่ด้านนอกต่างพากันเงียบปาก

ฉี่ของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกำลังจะไหลออกมา เขามองมาที่เซียวเฉวียน “เจ้า......เจ้ารอข้าก่อน......หลังจากเจ้าสอบระดับชนบทเรียบร้อย ข้าจำมารับเงิน เจ้าหนุ่ม เจ้ารอข้าก่อนเถอะ!”

ลูกน้องของเขาตัวสั่นเล็กน้อย กล่าวออกมาด้วยความลำบากใจ “นายน้อยเลิกพูดได้แล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”

ตระกูลฉีไม่สามารถรุกรานได้นั้นเป็นเรื่องจริง หากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปถึงหูของตระกูลฉิน เกรงว่าตระกูลฉีอาจต้องคุกเข่าลงพื้นเพื่อชดใช้

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกุมใบหน้าที่ถูกตอบและตะโกนด้วยความโกรธ “เมื่อถึงเวลา! หากเจ้าไม่มอบเงินจำนวนสามร้อยตำลึงให้ข้า ข้าจะทำให้ทุกคนในเมืองหลวงได้รู้ว่าเจ้าทำให้ตระกูลฉินต้องอับอายมากแค่ไหน!”

เซียวเฉวียนตะโกนออกไป “ไสหัวไปซะ! ไม่เช่นนั้นข้าจะโบกเจ้าอีกสักครั้ง!”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว รีบวิ่งออกมาจากบ้าน การประสบอุปสรรคครั้งแรกของเขา ทำให้นายน้อยโกรธเป็นอย่างมาก ทำลายข้าวของในสวนจนวอดวาย ระบายความโกรธก่อนจะเดินจากไป

“ลูก เจ้าได้รับความอัปยศเช่นนี้ในตระกูลฉินอย่างนั้นหรือ?” แม่เซียวถามเสียงสั่นออกมา

เซียวเฉวียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความหวาดกลัวยังหลงเหลืออยู่ คิดไม่ถึงว่าอันธพาลพวกนี้จะจากไปโดยไม่สำนึกผิด

เขาหันกลับมาพูดปลอบประโลม “ไม่ต้องไปฟังเขา เขาก็เอาแต่พูดไร้สาระ ที่พูดมานั้นเชื่อไม่ได้”

“ลูก เรื่องสามร้อยตำลึงจะมีหรือไม่นั้นไม่ต้องพูดถึง แต่......ตระกูลฉีนั้นรังแกผู้อื่นมากเกินไป นี่คือการขู่กรรโชกอย่างชัดเจน” แม่เซียวที่ตกใจกลัว ส่ายหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้ นางกล่าวออกมาทั้งน้ำตา หากไม่ใช่เพราะสามีของนางเสียชีวิตในสนามรบเร็วเกินไป นางซึ่งกลายเป็นม่ายและลูกของนางจะถูกคนอื่นรังแกถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

“วางใจ เมื่อครู่ข้าพูดไปแล้ว เมื่อถึงเวลาที่ข้าต้องมอบเงินให้กับเขาสามร้อนตำลึง เขาก็ไม่กล้ารับมันไว้”

“อ่า ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว แม่แค่อยากรู้ว่างานแต่งงานที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นอย่างที่เขาพูดหรือไม่ เจ้า......” แม่เซียวกุมมือเขาด้วยความกังวล เวลานี้ชาวบ้านซึ่งอยู่ด้านนอกต่างพากันซุบซิบนินทา พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวอันแสนตลกของเซียวเฉวียน

การเป็นลูกเขยแต่งเข้าก็น่าอายมากพอแล้ว แต่กลับไม่ได้เข้าไปในห้องนอนในคืนแต่งงาน นี่เจ้ายังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่?

นี่คือความอัปยศอย่างแท้จริง!

“แม่ ตระกูลฉินปฏิบัติต่อข้าดีมาก แม่ทัพฉินยินดีที่จะให้ข้าแต่งงานกับคุณหนูฉินคนใหญ่ เขาจะปฏิบัติต่อข้าเช่นนั้นได้อย่างไร? ตระกูลฉินเป็นตระกูลที่น่านับถือ ทำตัวเป็นแบบอย่างให้กับทุกตระกูล เขาไม่มีทางทำเรื่องให้ลูกต้องอับอาย นี่ไง เงินจำนวนห้าสิบตำลึงนี้คือเงินที่ท่านยายฉินฝากข้ามามอบให้แม่ และท่านยังกล่าวว่าครอบครัวของพวกเราจะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นในอนาคต”

เซียวเฉวียนพูดออกมาเสียงดัง เมื่อเหล่าประชาชนได้ยินเกี่ยวกับเงินห้าสิบตำลึง ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างจนแทบจะทะลักออกมา สำหรับครอบครัวทั่วไปที่มีกันอยู่หกคน เงินจำนวนสองตำลึงก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้นานกว่าหนึ่งปี!

ชาวบ้านก็ได้เห็นถุงเงินในมือของแม่เซียว เมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องน่าสนุก พวกเขาก็จากไปด้วยความไม่พอใจ

ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า เซียวเฉวียนอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งวันโดยไม่รู้ตัว ถึงคราวที่เขาต้องกลับจวนฉินแล้ว

แม่เซียวหยิบถุงใส่ของออกมาจากตะกร้า “ลูก เอานี่ไปด้วย”

“นี่มัน......”

เซียวจิงยิ้มและกล่าวออกมา “นี่คือหมูแดดเดียวที่แม่เหลือไว้ให้ท่านพี่”

ในหนึ่งปีตระกูลเซียวแทบจะไม่ได้ลิ้มลองของคาว เนื้อถือเป็นอาหารชั้นยอด

มองเซียวจิงที่ผอมบางและแม่ที่กำลังป่วยอยู่ของเขา ดวงตาของเซียวเฉวียนกลายเป็นสีแดง “ไม่เป็นไร แม่กับน้องเก็บไว้กินเถิด”

“ไม่ได้! ท่านพี่ต้องเอามันไป! หากตระกูลฉินไม่ให้ท่านพี่กินข้าว พี่ก็กินมัน!”

เมื่อแม่เซียวได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวออกมาทั้งน้ำตา “จิงเอ๋อร์ อย่าพูดจาเหลวไหล!”

ชีวิตของลูกเขยแต่งเข้านั้นยากลำบากแค่ไหน แม้แต่เซียวจิงที่อายุเพียงสิบขวบยังเข้าใจ แล้วแม่เซียวจะไม่เข้าใจได้อย่างไร?

สายตาวิงวอนของแม่เซียวทำให้เซียวเฉวียนเปลี่ยนใจ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่ของเซียวติ้งก็คือแม่ของเขา น้องสาวของเซียวติ้งก็คือน้องสาวของเขา!

เขารับเนื้อมาแล้วกล่าวว่า “แม่ไม่ต้องกังวล แม่ดูแลอาการป่วยของตัวเองให้ดี! หนึ่งเดือนหลังจากนี้ข้าจะมารับท่านไปอยู่ในเมืองหลวง!”

“ลูก เจ้าพูดอะไรของเจ้า?” แม่เซียวไม่เข้าใจ จวนฉินจะยอมเลี้ยงดูและรับเลี้ยงสองแม่ลูกอย่างพวกนางได้อย่างไร?

“แม่ไม่จำเป็นต้องคิดมาก รอฟังข่าวดีก็พอ ลูกขอตัวก่อน”

พูดจบเขาก็คำนับให้แม่ของเขาหนึ่งครั้ง และรีบเดินทางกลับไปยังที่พักของจวนฉินพร้อมกับปากกาหมึก กระดาษ และหินหมึก

จวนฉิน ห้องครัวของคนรับใช้เผยให้เห็นแสงเทียนสลัว ๆ

เรือนร่างอันงดงามและผอมบางยืนถือตะเกียงเทียนห่างจากห้องครัวในระยะไกล แสงตะเกียงสว่างวาบสะท้อนแผ่นหิน

“คุณหนู คืนนี้ลมแรง เหตุใดพวกเราจึงต้องมายังคฤหาสน์ซึ่งห่างไกลเช่นนี้?”

ฉินซูโหรวยังคงเงียบ นัยน์ตาที่เปียกชุ่มของนางมองไปยังห้องครัวอันทรุดโทรมพร้อมกับคิ้วขมวด

เมื่อคืนวาน เซียวติ้งเพิ่งจะแต่งเข้ามาได้ไม่นานก็ถูกพี่ใหญ่ทำร้าย จากนั้นก็ลากออกไป

เดิมทีคิดว่าเซียวติ้งที่เป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอจะถอนหายใจอย่างสิ้นหวังและบ่นเกี่ยวกับภาระอันหนังอึ้งของเขา

คิดไม่ถึงว่าเมื่อนางมาถึงที่นี่ กลับเห็นแสงเทียนสว่างไสวในห้องครัว เงาของหนอนหนังสือผู้หนึ่งกำลังสะท้อนออกมาทางนอกหน้าต่าง

สาวใช้อาเชียงมองฉินซูโหรวที่กำลังวิตกกังวลอย่างมีความหมาย “หรือว่าเป็นเพราะบทกวีอันไพเราะของเขาก่อนหน้านี้ คุณหนูจึงตั้งใจมาที่นี่เพื่อให้เขาสอน? คิดไม่ถึงเลยว่าแม้เซียวเฉวียนจะดูซอมซ่อ แต่ก็พอจะมีความสามารถทางการประพันธ์อยู่บ้าง......”

ปรากฏว่าคนที่แอบฟังบทกวีของเซียวเฉวียนอยู่ด้านนอกก็คือ ฉินซูโหรว

ถูกสาวใช้อ่านใจจนทะลุปรุโปร่ง ฉินซูโหรวไม่สามารถฝืนทนต่อไปได้ “ข้าก็แค่มาเยาะเย้ยเขาเท่านั้น! ผู้ซึ่งเป็นสตรีที่มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งของเมืองหลวงต้องการคำสอนจากเขา? เขาเทียบไม่ได้แม้แต่ข้อนิ้วของพี่ชายข้าเลยด้วยซ้ำ!”

หลายวันที่ผ่านมา ฉินซูโหรวกลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวง แม้นางจะไม่เคยรู้จักหรือพบเจอกับเซียวติ้ง แต่ก็ได้ข่าวมาไม่น้อย เซียวติ้งเป็นคนมีพื้นฐานปานกลาง และล้มเหลวในการจัดอันดับเป็นเวลาสามปีติดต่อกัน

นางฉินซูโหรวรู้สึกผิดจริง ๆ ที่แต่งงานกับคนที่ไร้ความสามารถเช่นนี้ เพียงแต่การแต่งงานครั้งนี้นางไม่สามารถปฏิเสธมันได้

นางไม่ชอบเซียวติ้ง แต่นางก็คิดไม่ถึงว่าเซียวติ้งจะต้องมาอาศัยอยู่ในครัวซึ่งแม้แต่คนรับใช้ของจวนฉินก็ยังไม่อยู่เช่นนี้

นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเขาจากหัวใจ แต่ก็เป็นเพียงแค่ความรู้สึกสงสารเท่านั้น

สามีในความฝันของฉินซูโหรวจะต้องเป็นชายที่มากไปด้วยความสามารถ อ่อนโยน เป็นคนรวยและมีชาติตระกูล แต่สำหรับเซียวติ้งที่มีเพียงหน้าตาเท่านั้นที่พอใช้ได้ เขาก็ไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากความจนและความลำบาก

แน่นอนว่านางไม่มีวันหันมามองเซียวติ้ง

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงไม่เคยได้ยินบทกวีที่เขาท่องมาก่อนเลย?

“ฤดูใบไม้ร่วงในเดือนแปด เสียงคำรามของสายลม พัดโถมเข้ามายังหลังคามุงจาก หญ้าคาโบยบินข้ามลำห้วย กระจายอยู่ริมลำธาร หญ้าคาที่บินสูงจะติดอยู่บนยอดไม้ หญ้าคาที่บินต่ำจะตกลงและจมดิ่งสู่พื้นน้ำ

เด็กกลุ่มหนานชุนรุมรังแกข้าอยู่เสมอ ถึงกระนั้นก็ยังอดทนและมุ่งไปเพื่อขโมย วิ่งเข้าไปในป่าไผ่อย่างกล้าหาญพร้อมกับมุงจากในอ้อมแขน ริมฝีปากไหม้และแห้งเหือดอย่างหมดแรง กลับถึงบ้านถอนหายใจอยู่คนเดียวกับไม้ค้ำ

ลมหยุดและเมฆบนท้องฟ้าก็เป็นสีดำ ฤดูใบไม้ร่วงร้างราและมืดครึ้ม และค่อยๆ ผ้านวมเก่าแข็งเหมือนแผ่นเหล็ก ลูกนอนหลับไม่สนิทเพราะผ้านวมพัง

ฝนตกบ้านเปียกทุกพื้นที่ หยาดน้ำฝนโปรยลงมาไม่ขาดสาย พยายามดิ้นรนเพื่อหลับนอน แต่สุดท้ายก็เปียกโชกเกือบทั้งคืน!

ทำอย่างไรถึงมีบ้านอันกว้างใหญ่ คงต้องตรากตรำเพื่อบัณฑิต! จะได้มีบ้านกันลมกันฝน แข็งแรงดุจภูเขา

อนิจจา! เมื่อใดบ้านอันสูงตระหง่านจะปรากฏออกมาต่อหน้าข้า แม้กระท่อมของข้าจะแหลกสลาย และข้าต้องแข็งตายก็ยอม!”

เวลานี้มีเพียงบทกวีของตู้ฝู่เท่านั้นที่ทำให้เซียวเฉวียนนึกถึงความรู้สึกของตนเอง มันก็เข้ากับความทะเยอทะยานของเขาได้เป็นอย่างดี!

บทกวีนี้เขียนด้วยความเศร้าและสะเทือนใจ เปี่ยมล้นด้วยแรงปรารถนาและความหวัง กวีบทนี้ยิ่งทำให้ฉินซูโหรวใจสั่น ยากมากที่จะได้ยินบทกวีอันไพเราะในบ้านของตนเฉกเช่นวันนี้ เซียวเฉวียนเป็นคนแต่งมันขึ้นมางั้นหรือ?

ไม่ นางไม่เชื่อ! นางขมวดคิ้ว แววตาของนางดูประหลาดใจแต่ก็มีความเย็นชา “พวกเราไปกันเถอะ”

บทที่ 4 มั่นใจ
ฉินซูโหรวกระทืบเท้าของนางและจากไป ในห้องครัว หลังจากเซียวเฉวียนเซียวเฉวียนถอนหายใจ เขาก็เริ่มแยกแยะคำถามเกี่ยวกับการสอบขุนนาง

ขอบคุณที่เซียวติ้งได้เข้าร่วมการทดสอบระดับชนบทหลายครั้ง นี่ทำให้เซียวเฉวียนเข้าใจถึงกฎเกณฑ์ในการสอบ แนวการทดสอบระดับชนบทรอบต่อไปแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนแรกเป็นการทดสอบเกี่ยวกับความรู้ในหนังสือ ส่วนที่สองก็คือการประพันธ์บทกวี

บทกวีที่ใช้ในการทดสอบนั้นต่างจากบทกวีราชวงศ์ถังและบทกวีราชวงศ์ซ่ง ในพิพิธภัณฑ์ได้จัดเก็บบทกวีที่ใช้ในการทดสอบไว้อย่างชัดเจน เซียวเฉวียนไม่เพียงแค่คุ้นเคยกับกฎเกณฑ์เหล่านี้ แต่เขายังมีจดจำบทกวีอันดับหนึ่งของการสอบในแต่ละปีของแต่ละราชวงศ์ได้อย่างขึ้นใจ

นอกจากมีกฎเกณฑ์ตายตัวของบทกวีแล้ว สิ่งซึ่งยากที่สุดก็คือการพรรณนาถึง หรือก็คือการอ้างถึงเรื่องราว มันคือการอ้างถึงที่มาขอแต่ละสิ่งอย่าง พาดพิงถึงประวัติศาสตร์ หรือประวัติความเป็นมาของตัวบุคคล

การอ้างถึงสิ่งเหล่านี้ควรหลีกเลี่ยงการใช้คำพูดเกินจริง ซ้อนทับ และนอกลู่นอกทาง ควรใส่ใจกับรายละเอียดให้เหมาะสม หยิบออกมาใช้อย่างโจ่งแจ้งและการใช้แบบซ่อนเร้น ไม่เช่นนั้นอาจไม่ได้รับการคัดเลือก

เมื่อรับรู้และเข้าใจถึงเรื่องราวเหล่านี้ เซียวเฉวียนนอนหลับอย่างสบายใจ เขาหันหลังพิงแผงประตู ฟังเสียงลมโบกพัดยามค่ำคืน ทำให้ยากจะหลับฝัน

ค่ำคืนอากาศหนาว เซียวเฉวียนนอนพลิกตัวไปมา สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นและจุดไฟให้ลุกโชนเพื่อขับไล่ความหนาวเย็น จากนั้นก็หลับไปอย่างสงบ

หนึ่งคืนผ่านไป เซียวเฉวียนมีอาการปวดหลัง แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามา เซียวเฉวียนถูกปลุกให้ตื่น เขาลุกขึ้นไปล้างตัวอย่างเรียบง่าย สุดท้ายก็ถูกกลิ่นหอมดึงดูดและพาตัวเขามายังสวนดอกไม้

ในสวนดอกไม้มีอาหารเลิศรสจัดวางอยู่ ดูเหมือนคนของตระกูลฉินกำลังเตรียมจะมารับประทานอาหารกัน ณ ที่แห่งนี้

อาหารของครอบครัวที่ร่ำรวยนั้นแตกต่างจากอาหารของคนทั่วไป ขนมถูกทำขึ้นอย่างประณีต เนื้อและผักก็อุดมสมบูรณ์ เมื่อเห็นเช่นนั้นท้องของเซียวเฉวียนร้องโครกครากหลังจากที่เขาหิวมาทั้งวัน

ปกติแล้วเซียวเฉวียนเป็นคนชอบทานอาหารเผ็ด แต่อาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะนั้นดูจืดชืด และเบาบางมาก เขาจึงถามออกมาว่า “คนตระกูลฉินไม่ชอบทานพริกงั้นหรือ?”

เด็กรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารขมวดคิ้วและถามออกมาว่า “นายท่าน สิ่งใดคือที่เรียกว่าพริก?”

พริกนั้นเข้ามาในช่วงปลายยุคของประเทศจีนในสมัยก่อน มันคือผักนำเข้าจากต่างประเทศ ดูเหมือนว่าเวลานี้ยังไม่ถูกนำเข้ามา

เซียวเฉวียนตอบกลับไปว่า “พริกมีลักษณะเหมือนเขาวัว เป็นสีแดงสด เมื่อทานเข้าไปจะมีอาการแสบร้อน ชาในลำคอ ร้อนในร่างกาย เมื่อถึงเวลาจะทำให้รู้สึกชาไปทั้งตัว มันคือความรู้สึกอันยอดเยี่ยม แค่มีมันอยู่ก็สามารถทานข้าวเพิ่มได้อีกสามถ้วย”

เด็กรับใช้กลืนน้ำลาย เขาไม่เคยได้ยินถึงของสิ่งนี้มาก่อน เหตุใดนายท่านถึงรู้จักมัน? เขาพูดออกไปอย่างจริงจังว่า “ข้าน้อยเองก็อยากทาน”

“นี่มันก็ขึ้นอยู่กับวาสนาแล้ว” เซียวเฉวียนเหลือบตามองอาหารอันจืดชืดบนโต๊ะ เขาเริ่มคิดเกี่ยวกับการนำเข้าพริกในอนาคต ไม่กินเป็นเป็นเวลาสามวันยังพอทนได้ แต่หากไม่ได้กินเป็ดเป็นเวลาสามเดือนคนทนไม่ไหว

“นายท่านหญิงมาแล้ว! พวกคุณชาย คุณหนูเองก็มาแล้วเช่นกัน!” ในเวลานี้ สาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน

เห็นคุณยายฉินเดินเข้ามา ด้านหลังตามด้วยหลานของตระกูลฉิน ฉินเฟิง ฉินเป่ย รวมถึงฉินซูโหรวที่ทำให้ดวงตาของเซียวเฉวียนเป็นประกาย

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวเฉวียนได้เห็นฉินซูโหรว นางเป็นคนสวย รูปร่างสมส่วน คิ้วดูมีชีวิตชีวา ดวงตาละเอียดอ่อน มือที่เรียวยาวและนุ่มนวลของนางประคองนายท่านหญิงอยู่

ทุกคนเดินไปยังที่นั่ง นอกจากฉินเฟิงที่จ้องมองเซียวเฉวียน คนอื่นก็เห็นเขาเป็นเหมือนอากาศ ไม่ได้บอกให้เขากินข้าว และก็ไม่ได้บอกเขาว่าห้ามกิน เห็นได้ชัดเจนว่าเป็นการจงใจทำให้ลำบากใจ

คนในตระกูลฉินนั่งลงเรียบร้อย เหลือเพียงช่องว่างเล็ก ๆ ไว้ให้เซียวเฉวียน เก้าอี้ที่เหลืออยู่หนึ่งตัวถูกนำออกไป หากเซียวเฉวียนต้องการทานข้าว เขาก็ทำได้แค่ยืนกินเท่านั้น

ทุกคนในครอบครัวแต่งกายภูมิฐาน เต็มไปด้วยเครื่องทองเครื่องหยก เซียวเฉวียนรู้สึกเย็นไปทั่วร่างกายเนื่องจากตนเองไม่เขาพวก

คนตระกูลฉินเริ่มจับตะเกียบ ไม่มีใครกล่าวทักทายเขา ฉินหนานและฉินเป่ยมองมาที่เขาด้วยความท้าทายพร้อมกับคีบอาหารใส่ปาก

“นั่งลง ทานข้าว” ในตอนนี้ คุณยายฉินขมวดคิ้ว จ้องมองมาที่เซียวเฉวียนด้วยความไม่พอใจ

กินก็กิน จะไปกลัวพวกเขาทำไม เซียวเฉวียนมาเพื่อทานอาหาร ไม่ได้มาเพื่อเอาใจคนตระกูลฉิน เขาก็แค่รีบทานให้เสร็จ จากนั้นก็กลับไปแต่งบทกวีของเขาต่อ

คิดเช่นนั้นเขาก็นำเก้าอี้มานั่ง ยกตะเกียบและถ้วยขึ้น จากนั้นใช้ตะเกียบคีบอาหารจากช่องว่างเล็ก ๆ ที่เขานั่งอยู่

ดวงตาของฉินเฟิงเบิกกว้าง กล่าวออกมาทันใด “หยุดเดี๋ยวนี้! ใครอนุญาตให้เจ้าทานอาหาร?”

เซียวเฉวียนที่กำลังคีบไก่เข้าปากได้ยินเสียงดังกล่าว เขาเคี้ยวพร้อมกับกล่าวว่า “ท่านพี่ล้อเล่นอะไร ให้นั่งร่วมโต๊ะอาหารแต่ไม่ให้ทานอาหาร หรือท่านคิดว่าข้าเป็นพระซึ่งธาตุทั้งสี่ว่างเปล่า สามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องทานอาหาร?”

ทุกคนตกใจ คนอื่นต่างบอกว่าปกติแล้วเซียวเฉวียนเป็นคนขี้อาย เขามักจะกล่าวว่าตนเองเป็นบัณฑิตที่รักในการอ่านหนังสือ แต่ดูเหมือนเวลานี้ทุกอย่างที่กล่าวมาจะเป็นเพียงการเสแสร้ง เขาดูเหมือนเป็นคนพูดเก่ง โกหก ไม่มีท่าทางของบัณฑิตเลยแม้แต่น้อย

ฉินซูโหรวรู้สึกขยะแขยงขึ้นไปอีก ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยน้ำตา ดอกไม้ร่วงหล่นราวกับสายฝน เหมือนกับว่าพวกมันกำลังสงสารนางอยู่

นางไม่ได้ร้องไห้เพราะความโกรธ แต่นางร้องไห้ด้วยเรื่องที่สถานะของนางสูงส่ง แต่สามีของนางกลับมีสภาพเช่นนี้ หัวใจของนางรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างแท้จริง

ฉินเฟิงตบโต๊ะ “เซียวติ้ง! ไม่พูดคุยขณะเคี้ยว เข้านอนเมื่อถึงเวลานอน และไม่ส่งเสียงดังรบกวนผู้อื่น! พูดคุยกับผู้อาวุโส ควรพูดจาให้มีมารยาทและชัดเจน! เจ้าพูดไปเคี้ยวไป รู้ไหมว่ามันน่าขยะแขยงถึงเพียงใด?”

การพูดไปกินไปมันทำให้คนพวกนี้โกรธจนกลายเป็นเช่นนี้เลยงั้นหรือ?

โดยเฉพาะฉินหนาน นางขยะแขยงจนน้ำตาไหล ทั้งอายทั้งโกรธ

ฮ่าฮ่า เซียวเฉวียนขำจะตายอยู่แล้ว การเข้มงวดเช่นนี้ของตระกูลฉินมันก็ดูน่ารักไม่น้อย

เซียวเฉวียนยังถามออกมาว่า “ภรรยา เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้?”

ฉินซูโหรวเห็นว่าเขายังคงไม่ปรับเปลี่ยน ยังคงอยู่ในท่าทางอวดดี นางหันหน้าหนี แอบเช็ดน้ำตาด้วยความเกลียดชังในโชคชะตา

แม้ว่านางหลั่งน้ำตา แต่นางก็ยังคงดูเหมือนนางฟ้า ทำให้เซียวเฉวียนที่จ้องมองตกตะลึงเล็กน้อย

ฉินหนานตบโต๊ะ “เจ้าคนแซ่เซียว อย่าพูดพล่อย ๆ ใครเป็นภรรยาของเจ้า? สภาพอย่างเจ้าคู่ควรอะไรกับพี่สาวของข้า? หากไม่ใช่เพราะจวนฉินของพวกเขาสงสารที่เจ้าไม่มีข้าวกิน วันนี้เกรงว่าเจ้าคงจะไม่ได้ทานข้าว!”

ฉินหนานเอาแต่พูดเรื่องความเมตตา เห็นได้ชัดว่าเขารังเกียจและอับอายในตัวของเซียวเฉวียนมาแค่ไหน แม้ฉินหนานกับฉินเป่ยจะเป็นฝาแฝดกัน แต่ก็สามารถแยกแยะได้อย่างง่ายดาย เนื่องจากฉินหนานมีไฝอยู่ตรงคิ้วขวา ส่วนฉินเป่ยไม่มี

เซียวเฉวียนหันศีรษะไปด้านข้างและยิ้มออกมาเล็กน้อย “อา? ขอถามหน่อยว่าหลังจากบูชาบรรพบุรุษแล้วถือว่าเป็นภรรยาของข้าหรือไม่ หรือต้องไปรอผู้หญิงอยู่หน้าประตูลานอี้หงทุกคนเช่นเจ้า ถึงจะเรียกว่าภรรยาได้? นี่เจ้ากำลังทำให้ข้าอับอายงั้นหรือ หรือว่ากำลังทำให้พี่สาวของเจ้าอับอาย?”

เจ้าเซียวเฉวียนตัวดี พูดจาโอ้อวดตอบโต้ยังพอทน แต่นี่กล้าเถียงเขาอย่างนั้นหรือ!

ฉินหนานโกรธจนตัวสั่น! เขาหันไปมองท่านยาย เรื่องของเขากับฉินเป่ยที่เกิดขึ้นภายนอก ท่านยาย ของเขาไม่รู้เรื่องพวกนี้!

แต่เซียวเฉวียนก็ยังไม่ปล่อยเข้าไป “น้องหนานปฏิบัติกับผู้หญิงพวกนั้นอย่างสุภาพ แม้ว่าพวกนางจะเป็นโสเพณีก็ยังไม่ถือสา เรียกพวกนางว่าภรรยา ดูเหมือนว่าการที่เจ้าไปยังลานอี้หง เจ้าต้องไปศึกษาเล่าเรียนเกี่ยวกับบทกวีและการขับร้องกับแม่นางเหล่านั้นเป็นแน่ ช่างใฝ่เรียนเสียจริง”

“เจ้า......เจ้า......” ฉินหนานและฉินเป่ยโกรธจนหน้าซีด แต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เพราะเกรงว่าหลักฐานที่แท้จริงจะหลุดออกมาจากปากของเซียวเฉวียน

ท่าทางของคุณยายฉินดูเคร่งขรึม ดูจากท่าทางลุกลี้ลุกลนของฉินหนานและฉินเป่ย ปกติแล้วพวกเขาคงออกไปก่อเรื่องพวกนี้เป็นแน่!

บทที่ 5 ยกระดับขึ้น
ตระกูลฉินอบรมสั่งสอนกันมาเป็นรุ่นสู่รุ่น ชื่อเสียงการอบรมเลี้ยงดูอันเข้มงวดของพวกเขาโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง

ฉินหนานและฉินเป่ยเป็นเช่นนี้ มันช่างเป็นความโชคร้ายของวงศ์ตระกูล

เดิมทีตระกูลเซียวมีอำนาจสูงส่งกว่าตระกูลฉิน เพียงแค่พวกเขาไม่ได้ร่ำรวยได้เพียงสามชั่วอายุคน

มีบทเรียนเรื่องเงินทองของตระกูลเซียวก่อนหน้านี้ คุณยายฉินกระตุ้นและเลี้ยงดูลูกหลานของนางเป็นอย่างดีมาโดยตลอด กำกับดูแลอย่างใกล้ชิด ไม่ยอมให้ออกนอกลู่นอกทาง

ตระกูลเซียวไม่เคยมีผู้ดีถือกำเนิด จึงต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ดังนั้นตระกูลฉินจึงควรต้องระมัดระวังเรื่องพวกนี้ถึงจะถูก

“ฮึ......” คุณยายฉินระงับความโกรธ ไม่พูดออกมาแม้แต่คำเดียว ฉินหนานและฉินเป่ยตกใจจนก้มหน้าลงต่ำ

ท่านยายเข้มงวดมาโดยตลอด แน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าโชคร้ายได้มาเยือนพวกเขาแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะเซียวเฉวียน!

ทุกคนมีความกังวลเป็นของตนเอง แต่ในสายตาของเซียวเฉวียนมีเพียงแค่อาหารเท่านั้น

ร่างกายนี้ของเซียวเฉวียนไม่ได้สัมผัสเนื้อมานานแล้ว กลิ่นเนื้ออันหอมหวานทำให้ร่างกายของเซียวเฉวียนรู้สึกตื่นเต้น

อาหารและเนื้อที่ดีขนาดนี้ มันราวกับว่าเป็นอาหารในงานเลี้ยงที่มีความมุ่งร้ายแอบแฝง

เหมือนกับคำพังเพยที่ว่า ขุนนางใหม่ต้องแสดงให้เห็นความสามารถก่อนถึงจะได้รับการยอมรับ วันนี้ที่คนตระกูลฉินเลี้ยงอาหารชั้นดีก็เพราะคิดไว้แล้วว่าจะจัดการกับเซียวเฉวียนอย่างไร

ในตอนที่เซียวเฉวียนยื่นตะเกียบออกไป คุณยายฉินก็ตีตะเกียบของเขาลง

“แกร๊ก......”

ตะเกียบของเซียวเฉวียนร่วงลงบนโต๊ะอาหาร คิ้วของเขาลุกเป็นไฟ “ไม่ทราบว่าท่านมีเรื่องอะไรจะสั่งสอนงั้นหรือ?”

สีหน้าของเขาดูดุร้าย ทำให้คุณยายฉินไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ตระกูลฉินของข้ามีแต่คนมากความสามารถ ไม่มีคนไร้ประโยชน์ เวลานี้มีเพียงเจ้าที่เป็นปัญญาชน ไม่รู้ว่าหลังจากนี้เจ้ามีแผนจะทำอย่างไรต่อไป?”

คำถามนี้เป็นคำถามเกี่ยวกับแผนที่วางไว้ แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่ต้องการสื่อคือเจ้าไม่มีอะไรเลย หลังจากนี้หากอยู่ในตระกูลฉินต่อไปควรเจียมตัวให้มากกว่านี้

“ข้าจะเข้าร่วมการทดสอบระดับชนบท”

เซียวเฉวียนตอบไปอย่างแน่วแน่ สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป ฉินเฟิงตะโกนออกมาดังลั่น “เซียวเฉวียน อย่าหาว่าข้าหยาบคาย การตอบผู้อาวุโส เจ้าต้องเพิ่มคำว่า เรียนท่านยาย สามพยางค์นี้เข้าไปด้วย!”

ใบหน้าของฉินซูโหรวมืดมนยิ่งกว่าเดิม ในเวลานี้ฉินหนานเองก็แทบจะทนไม่ไหว การทดสอบระดับชนบท? ใครต่างก็รู้ว่าเซียวเฉวียนไม่มีชื่อในอันดับมาสามปีติดต่อกัน! เขากลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวงไปตั้งนานแล้ว!

เส้นทางการทดสอบระดับชนบท สำหรับเซียวเฉวียนแล้ว มันเป็นเส้นทางที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุด!

ฉินหนานละทิ้งความรู้สึกแห่งความพ่ายแพ้เมื่อครู่ออกไป คว้าโอกาสเย้ยหยันออกมาว่า “เซียวเฉวียน เจ้ายังคิดว่าตนเองเป็นบุตรแห่งสวรรค์ผู้ภาคภูมิใจอย่างนั้นหรือ? เก่งและมีความสามารถแต่เกิดผิดเวลา? เจ้าล้มเหลวในการสอบมาสามปีติดแล้ว!”

“ใช้เวลาสามปีแต่ยังสอบไม่ผ่าน! ในเมืองหลวงแห่งนี้ก็มีเจ้าเป็นคนแรก! หากข้าเป็นเจ้า ข้าคงเอาหัวไปชนกำแพงตายไปตั้งนานแล้ว! ยังจะมีหน้าไปสอบอีกงั้นหรือ! ฮ่าฮ่า!”

ฉินเป่ยที่อยู่ข้าง ๆ เองก็หัวเราะออกมา

ใบหน้าของฉินซูโหรวไร้ซึ่งความรู้สึก ความอับอายของเซียวเฉวียนราวกับว่ามันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนาง

“เซียวเฉวียน ข้ากับน้องสี่เองก็จะไปเข้าร่วมการทดสอบระดับชนบทในปีนี้ เมื่อถึงเวลาข้าได้เข้าเรียน เจ้าก็จะได้เห็นว่าแผ่นรายชื่อของจักรพรรดิเป็นเช่นไร”

แม้ในปัจจุบันราชวงศ์เว่ยจะทำการเลือกนักปราชญ์ปีละครั้ง แต่ก็เป็นเรื่องยากสำหรับครอบครัวยากจนที่จะสร้างผู้มีเกียรติอันสูงศักดิ์ มีเพียงผู้มีอำนาจเท่านั้นที่สามารถส่งลูกหลานเข้าไปในพระราชวังได้

เห็นเซียวเฉวียนไม่พูดอะไร ฉินหนานกลอกตา “วันนี้หากไม่เรียกเจ้ามาทานอาหาร เจ้าคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารสชาติของเนื้อนั้นเป็นอย่างไร! คนอย่างเจ้ายังคิดที่จะเข้าร่วมการทดสอบระดับชนบท อวดดีเสียจริง!”

“คนอย่างเจ้าจะไหวงั้นหรือ?” ฉินหนานพ่นลมหายใจออกมา เซียวเฉวียนตอบกลับไปอย่างเฉยเมย “ไหวไม่ไหว ถึงเวลาเปิดใบลำดับก็รู้เองไม่ใช่หรือ แต่ยังไงข้าก็ดีกว่าคนที่ไม่มีความรู้และความสามารถอย่างเจ้า”

“เจ้า!” ฉินหนานถูกทำให้อับอายเป็นครั้งที่สอง หากเป็นคนธรรมดาคงรู้สึกละอายใจจนอยากจะเอาหัวไปฝังดิน

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเซียวเฉวียนยังคงไม่แยแส ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวใด ๆ

ฉินหนานไม่มีความรู้และความสามารถ คุณยายฉินไม่รู้เรื่องนี้ แต่แน่นอนว่าฉินซูโหรวและเหล่าพี่น้องคนอื่นรู้เรื่องนี้ดี

ฉินซูโหรวผู้ซึ่งรักในตัวน้องชายกระแอมออกมา ใช้ตะเกียบคีบผักไว้ในถ้วยของฉินหนาน จากนั้นกล่าวออกมาว่า “หนานเออร์ อย่าไปสนใจเขา ทานอาหาร นี่คือเป็นที่ข้าสั่งให้พ่อครัวทำให้เจ้าเป็นพิเศษ”

“ขอบคุณพี่สาว” ฉินหนานรีบถอนตัวอย่างรวดเร็ว คนปากร้ายอย่างเซียวเฉวียน เขาไม่สามารถต่อกรได้

คนของตระกูลฉินมีความสุข เซียวเฉวียนที่ทานอิ่มแล้วก็ไม่สนใจที่จะเถียงกับคนพวกนี้อีกต่อไป

อีกอย่างตะเกียบก็ถูกตีตกไปแล้ว เซียวเฉวียนหมดความสนใจในอาหารมื้อนี้

เซียวเฉวียนยืนขึ้นด้วยสีหน้าเฉยเมย ไม่เย่อหยิ่งหรือถ่อมตัว “ข้าทานอิ่มแล้ว ไม่ขอรบกวนเรื่องอาหาร ข้าขอตัวก่อน”

ภายใต้ความประหลาดใจของทุกคน เซียวเฉวียนสะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป

“ไร้มารยาท! ท่านยายอนุญาตให้เจ้าไปแล้วงั้นหรือ!”

ฉินเฟิงตบโต๊ะอาหาร ถ้วยแกงบนโต๊ะอาหารหกเลอะเทอะ แต่เซียวเฉวียนก็แค่โบกมือลาโดยไม่หันกลับมา

ภายใต้ความสง่างาม เซียวเฉวียนกำหมัดแน่น ลูกผู้ชายจะไม่ทานอาหารของผู้อื่น ต้องมีสักวันหนึ่งที่เขา เซียวเฉวียน จะต้องหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างสง่าผ่าเผย!

บทต่อไป การสอบระดับชนบท

👀👀👀
ดาวน์โหลดเดี๋ยวนี้ #ReadMe-new อ่านฉบับเต็มของหนังสือเล่มนี้!✅
ชื่อหนังสือ👉"ซูเปอร์ลูกเขย "👈

เซียวเฉวียน พนักงานพิพิธภัณฑ์หลงเจาะทะลุเข้าไปในห้วงแห่งยุคโบราณโดยบังเอิญ ได้เป็นจอมลูกเขยในจวนแม่ทัพนายพล ด้วยวิชาความรู้ซึ่งมิอาจใช้การได้แล้วในยุคปัจจุบัน กลับส่งเสริมให้เขาก้าวหน้าขึ้นดั่งเยือนสวรรค์ พบความสำเร็จในฐานะสุดยอดจอมเขยไร้เทียมทานในโลกา......

บทที่ 1 มาเยือนเป็นครั้งแรก
จันทร์กระจ่างลอยสูงเด่นอยู่ปลายเฉลียง

ข้าง ๆ โรงม้าที่มีกลิ่นเหม็น ๆ เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาในกองหญ้า

เขาลืมตาขึ้นมา กลิ่นฉุนของมูลสัตว์เกือบทำให้เขาเป็นลม

แสงยามค่ำคืนในคืนนี้สว่างไสวเป็นพิเศษ แสงสีแดงสว่างวาบเข้าไปในตาของเขา

เขาก้มหน้าลงดู แสงสีแดงสะท้อนเข้าไปในม่านตา ชุดสีแดงสดชุดนี้เป็นชุดแต่งงานสมัยโบราณ

เซียวเฉวียนเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ มีความรู้จริงรู้แจ้งเกี่ยวกับบทกวีและเพลงโบราณ เสื้อผ้า การกิน การเป็นอยู่ และศิลปการช่าง มองแค่ชั่วครู่ เสื้อผ้าเป็นงานปักสมัยราชวงศ์ฉินที่หายไปนานในยุคปัจจุบัน

เสื้อผ้าชุดนี้ ในยุคสมัยนี้ต่ำกว่าห้าล้านไม่มีทางซื้อได้

"ช่วยขยับไปนอนด้านข้างได้ไหม ท่านกีดขวางการทำงานของข้าแล้ว นายท่าน" ในตอนนี้เอง เด็กรับใช้ที่ถือถังอาหารป้อนให้ม้า ก็ถามขึนด้วยความรำคาญ

เซียวเฉวียนมองดูสภาพที่ไม่คุ้นตาที่อยู่รอบ ๆ ด้วยความงุนงง "นาย...ท่าน? นายท่านอะไรกัน? นี่คือที่ไหน?"

ที่แท้ นายท่านก็เป็นเหมือนที่คนอื่นพูดกัน สติปัญญาพื้น ๆ โง่เขลา

เด็กรับใช้ไม่ได้เงยขึ้นไปมอง น้ำเสียงสูงส่งขึ้นเล็กน้อย "ที่ไหน? ที่นี่คือจวนฉิน วันนี้เป็นคืนเข้าหอของท่านและคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉิน! เป็นบ้านของท่าน ! !"

เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่า คนที่ถูกโยนข้างมูลม้า กับคืนเข้าหอไม่เหมาะสมกัน แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว

เขาที่ค่อนข้างสับสนย้อนความทรงจำ เมื่อสองชั่วโมงก่อน พิพิธภัณฑ์ปิด หลังจากที่เซียวเฉวียนนับโบราณวัตถุเสร็จแล้ว เขาก็ล็อคประตูพิพิธภัณฑ์แล้วก็จากไป

เพื่อนร่วมงานบอกว่า วันนี้เป็นวันเกิดของเซียวเฉวียน ต้องการจองคาราโอเกะ และดื่มด้วยกันสักยก

ตอนนี้เขาควรกำลังสนุกสนานกับการดื่มเหล้าร้องเพลงถึงจะถูก!

โดยปกติทีมงานมักจะมาที่พิพิธภัณฑ์เพื่อถ่ายหนังสารคดี วันนี้เขาเข้าไปอยู่ในทีมละครโดยไม่รู้ตัว?

คิดไปคิดมา ความทรงจำในสมองของเขาราวกับมีคนมาบิดออก อดีตที่เขาไม่เคยประสบพบเจอก็พรั่งพรูออกมา

ที่แท้ ร่างกายนี้ของเขาชื่อว่าเซียวติ้ง ชื่อเล่นเซียวเฉวียน เขาเป็นคนซื่อสัตย์ อดทนต่อความยากลำบาก

ตระกูลเซียวเป็นตระกูลของขุนนางที่สถาปนาประเทศ ตระกูลเซียวช่วยจักรพรรดิผู้ก่อตั้งพิชิตดินแดนในปัจจุบัน น่าเสียดาย เมื่อมาถึงรุ่นของเซียวเฉวียนก็ตกอับ

วันนี้ เป็นวันมหามงคลของเขาและคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉินที่หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก

ภาพสุดท้ายในสมองของเซียวเฉวียน เซียวติ้งตะโกนท่ามกลางผู้คนว่า "ส่ง

เข้าเรือนหอ!" หลังจากนั้น แม้แต่ใบหน้าของเจ้าสาวก็ไม่ได้เห็น เขาถูกกระแทกด้วยไม้จากด้านหลัง

เซียวติ้งเป็นเพียงปัญญาชนผู้อ่อนแอ ทนไม่ไหวกับการถูกโจมตีเข้าที่คอ แรกเริ่มเขาหมดสติไป หลังจากนั้นก็ตายบนกองหญ้าที่หนาวเย็นในโรงม้า

ค่ำคืนวันแต่งงาน คนที่มีชีวิตอยู่ต้องตายลงไปแบบนี้ โดยไม่มีใครสนใจ

ต่อมา เซียวเฉวียนเดินทางข้ามภพ และมาอยู่ในร่างของเซียวติ้ง มีชีวิตขึ้นใหม่อีกครั้ง

"เข้าไปข้างในเถอะ นี่คือสถานที่ที่ท่านนอน" เด็กรับใช้ที่ป้อนอาหารม้าชี้ไปที่ห้องครัวเก่าที่อยู่ข้าง ๆ และพูดด้วยความไม่เกรงใจ

"ที่นี่เหรอ?" ดวงตาของเซียวเฉวีัยนลดต่ำลง ตระกูลฉินนี่ช่างใจดำมากเลย!

นี่คือครัวของคนรับใช้ โดยปกติแล้วเจ้านายจะมีห้องครัวขนาดเล็กโดยเฉพาะ คนรับใช้จะกินข้าว ก็จะทำอาหารในห้องครัวเก่านี้

สถานะของเซียวติ้งในตระกูลฉิน ใกล้เคียงกับสุนัข

เซียวเฉวียนมองดูสุนัขที่เฝ้าประตู ปากแหลมและหน้าผากแบน ขนสีน้ำตาลหูตั้ง คือพันธ์ฮว๋าเซี่ยเซี่ย ดูเหมือนว่าราชวงศ์นี้จะเกี่ยวข้องกับฮว๋าเซี่ยโบราณไม่มากก็น้อย เพียงแค่เซียวเฉวียนยังไม่รู้แน่ชัดว่าคือราชวงศ์ไหน

"นายท่าน ที่นี่กันลมกันฝนได้ มีที่ให้นอนก็ถือว่าไม่เลวแล้ว"

เด็กรับใช้พูดจาประชดประชัน เมื่อเซียวเฉวียนได้ยินดวงตาของเขาก็เย็นชาขึ้นมา เขาส่งเสียงหึ่ยด้วยความเย็นชา

"นายท่านรีบนอนเถอะ ไม่เช่นนั้นข้าต้องเหนื่อยตายแน่ ๆ ดึกดื่นต้องมาปรนนิบัติท่าน"

เด็กรับใช้เห็นเซียวเฉวียนใจลอย เขาส่ายหัวหันหัววางถังอาหารลงแล้วเดินออกไป คนรับใช้อย่างเขาไม่ต้องนอนในครัว นายท่านคนนี้ไม่มีสถานะและอนาคตในตระกูลฉิน ไม่มีความจำเป็นต้องเอาใจใส่

ดังนั้น ในห้องครัวที่ทรุดโทรมและเปียกชื้น จึงเหลือเพียงแค่เซียวเฉวีนคนเดียว

ในตอนนี้ ชายร่างสูงใหญ่ยืนอยู่นอกประตู ไม่กล้าก้าวเข้ามาแม้แต่ครึ่งก้าวด้วยความรังเกียจ เสียงของเขาหนาและทรงพลัง

"ไอ้คนแซ่เซียว เรื่องในวันนี้ถือว่าเป็นการสั่งสอน! อย่าคิดว่าแต่งเข้าตระกูลฉิน แล้วจะกลายเป็นคนตระกูลฉินของพวกเรา! ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องขนนิ้วน้องสาวของข้า ข้าจะหั่นเจ้าแล้วเอาให้หมากิน!"

เซียวเฉวียนเอียงศีรษะ ดูว่าใครที่ช่างอวดดีเช่นนี้

เมื่อดู ที่แท้ก็คือฉินเฟิง

ตระกูลฉินเต็มไปด้วยบุคคลมีความสามารถ และยังมุ่งเน้นบ่มเพาะความสามารถ ลูกหลานล้วนมีความสามารถในตัวอักษรและศิลปะการต่อสู้ มีความสามารถโดดเด่นเหนือใคร

ฉินเฟิงผู้นี้คือหลานคนโต ตำแหน่งขุนนางคือรองเสนาบดีระดับ4 ควบคุมดูแลประตูพระราชวัง เป็นนายทหารระดับสูง หลานสาวคนรองก็คือฉินซูโหรว ภรรยาของเซียวติ้ง สวยและมีความสามารถ

ตะกูลฉินนอกจากรุ่นหลานแล้ว ทุกคนล้วนเป็นนายพลที่มีความซื่อสัตย์และกล้าหาญ

ส่วนพ่อแม่และฉินปาฟางท่านปู่ของฉินซูโหรว กำลังทำให้ชนเผ่าซงหนูสงบลงแนวเขตชายแดน ดังนั้นในงานแต่งงานวันนี้พวกเขาจึงไม่ได้อยู่ด้วย มีเพียงท่านย่าของตระกูลฉินดำเนินงานแต่เพียงผู้เดียว

ฉินเฟิงข่มขู่ด้วยการถลึงตามองด้วยความโกรธ เซียวเฉวียนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ "พี่ชาย ข้าเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ได้มีความรู้สึกกับคุณหนูใหญ่ฉิน ไม่มีทางบังคับฝืนใจนาง"

คำพูดที่สงบนิ่งของเขา ทำให้ฉินเฟิงไม่พอใจ แต่งงานกับน้องสาวของเขาแล้วยังไม่เต็มใจอีก?

เขาตะคอกว่า "คำพูดไพเราะแต่ไม่จริงใจพูดให้มันน้อย ๆ หน่อย!" เป็นแค่ปัญญาชนที่ยากจน การได้เป็นลูกเขยตระกูลฉินนั่นคือโชคดีของเจ้า! จะมาเสแสร้งให้ใครดู!"

"น้องสาวของข้างดงามดั่งดอกไม้และดวงจันทร์ นางคือสตรีผู้มีความสามารถอันดับหนึ่งของเมืองหลวง! ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ของเจ้าคือขุนนางที่สถาปนาประเทศ เจ้าจะมีปัญญาอะไรมาปีนขึ้นสู่ตระกูลฉิน!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ของข้าต้องการให้คนไร้ประโยชน์อย่างเจ้ามาเป็นเขย เจ้าจะสามารถก้าวเข้าสู่ประตูจวนฉินได้อย่างไร?"

ท่าทีของฉินเฟิง ทำราวกับว่าเซียวเฉวียนเป็นสุนัขขอทาน "ทว่า ในเมื่อเจ้าเป็นลูกเขยตระกูลฉินของเราแล้ว ตระกูลฉินของเราปกครองครอบครัวด้วยความเมตตากรุณาและคุณธรรม ถ้าเจ้าซื่อสัตย์ ตระกูลฉินก็จะทำให้เจ้ามีกินมีดื่มไปชั่วชีวิต แต่ถ้าต้องการมากกว่านั้นละก็ ไม่มี!"

"ถ้าเจ้าไม่ซื่อสัตย์ บังอาจขอส่วนแบ่งในผลประโยชน์ที่ไม่ควรได้ของน้องสาวข้าละก็ เจ้าก็ระมัดระวังหัวของเจ้าให้ดี!"

ฉินเฟิงปกป้องน้องสาวเท่าชีวิต ตั้งแต่เล็กฉินซูโหรวก็เป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลฉิน เมื่อเขาเห็นคนไร้ประโยชน์อย่างเซียวเฉวียนก็รู้สึกโมโห น้ำเสียงนั้นแข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว แสงไฟในดวงตาคู่หนึ่งเหมือนระฆังทองแดง ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว

เซียวเฉวียนไม่อยากก่อเรื่อง เพราะไม่คุ้นเคยกับชีวิตนี้ อีกทั้งเจ้าของร่างเดิมนี้ดูเหมือนจะมีสถานะต่ำ ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ ผู้เข้าใจสถานการณ์คือผู้เฉลียวฉลาด เซียวเฉวียนทำความเคารพ "พี่ชายยับยั้งความโกรธ ข้าปฏิบัติตามอย่างแน่นอน"

ความขี้ขลาดของเซียวเฉวียน ยิ่งทำให้ฉินเฟิงรังเกียจ "หึ่ย! ปัญญาชนอ่อนแอ มีประโยชน์เช่นไร!"

พูดจบ ฉินเฟิงเหวี่ยงแขนเสื้อเดินจากไป

การเป็นลูกเขยไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของเซียวเฉวียน แต่ในคืนวันแต่งงาน เซียวติ้งโดนคนของตระกูลฉินทำร้ายจนตาย ที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่จะอยู่นาน

เซียวติ้งไร้อำนาจไร้พลัง เซียวเฉวียนต้องวางแผนอย่างจริงจัง ถึงจะสามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมนี้ได้

พร้อมกับสายลมหนาวยามค่ำคืน เซียวเฉวียนทำสงครามเย็น แม้ว่างานปักของฉินนี้จะหรูหรามาก แต่ไม่รักษาความอบอุ่น ไม่ดีเท่าเสื้อขนเป็ด

ตอนนี้แม้แต่เด็กรับใช้ที่ป้อนอาหารม้าก็ไปแล้ว ห้องครัวเหลือเพียงแค่เซียวเฉวียนและสุนัข

แสงจันทร์อ่อน ๆ สาดส่องลงบนพื้น เซียวเฉวียนส่ายหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะย้อนเวลามา เขาในตอนนี้คงดื่มเหล้าร้องเพลงอยู่ที่คาราโอเกะ ช่างมีความสุขเหลือเกิน!

เขาจ้องมองดวงจันทร์ที่สว่างไสวบนท้องฟ้า คิดถึงบทกวีที่เข้ากับช่วงเวลา อดไม่ได้ที่จะท่องขึ้นมาว่า " แสงจันทร์ส่องเจิดจ้าที่หน้าเตียง พื้นดินสะท้อนแสงขาวน้ำค้างแข็ง แหงนหน้ามองแสงจันทร์สุกไสว ก้มหน้าหวนคนึงถึงบ้านเกิด"

"โฮ่ง ๆ ..........." สุนัขสีเหลืองตัวน้อยเงยหน้าขึ้นและมองค้อนใส่เขา มันเปลี่ยนทิศทางและนอนต่อ

ภายใต้แสงจันทร์ ผู้หญิงร่างเพรียวซ่อนตัวอยู่หลังต้นอาคาเซียที่อยู่ไม่ไกลนัก ได้ยินเซียวเฉวียนท่องบทกวี สั่นไปทั้งตัว ดื่มด่ำกับสุนทรียภาพอันเงียบสงบและงดงามในบทกวี

บทกวีนี้เรียบง่ายแต่งดงามหายิ่งนัก การประพันธ์เรียบง่าย แต่กลับมีเสน่ห์ไม่สิ้นสุด เหมาะกับสถานการณ์นี้มาก ๆ

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อยากจะเข้าไปข้างหน้า แต่เมื่อพิจารณาครู่หนึ่งแล้ว นางหันหลังกลับและจากไปด้วยความเร่งรีบ เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหญ้า

หลังจากผ่านลมหนาวที่พัดมา ความเข้าใจต่อโลกใบนี้ของเซียวเฉวียน ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

นี่คือต้าเว่ย วัฒนธรรมใกล้เคียงกับฮว๋าเซี่ยโบราณ มีหลายจุดที่เชื่อมโยงถึงกัน แต่กลับไม่ใช่ราชวงศ์ใดในประวัติศาสตร์

เซียวเฉวียนทำงานในพิพิธภัณฑ์มาหลายปี มหาวิทยาลัยเรียนเอกวิชาประวัติศาสตร์ ดังนั้นจึงรู้จักราชวงศ์ทั้งหมดเป็นอย่างดี

แต่สมัยต้าเว่ยนี้ เขากลับไม่เคยได้ยินมาก่อน และเจริญน้อยกว่าฮว๋าเซี่ยโบราณมาก มีพื้นที่ว่างสำหรับการพัฒนา

"ชาติก่อน ฉันไม่มีความรู้ มันไม่มีประโยชน์ใดใดในศตวรรษที่ 21! ทำได้เพียงเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ที่เข้างาน9โมงเช้าเลิก5โมงเย็น!"

"ในชาตินี้ ในเมื่อได้เกิดใหม่ในสมัยโบราณ ต้องไม่ธรรมดาแบบเดิมเด็ดขาด!"

เซียวเฉวียนกำหมัดแน่น ปลุกกระแสคลื่นลูกใหญ่ภายในใจ

ชายชาตรีสูงเจ็ดไม้บรรทัด เป็นหนึ่งไม่เป็นสองรองใครในโลก! ตอนนี้โอกาสของเขามาถึงแล้ว!

เซียวเฉวียนสาบานอย่างเงียบ ๆ ในใจ จะต้องออกไปเผชิญโลกกว้างให้ได้ จะต้องราบรื่นดังหมาย!

บทที่ 2 อำนาจฝ่ายภรรยา
และในทุกวันนี้จักรพรรดิแห่งแคว้นเว่ยยังคงเยาว์วัย เพิ่งก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ และอำนาจของจักรพรรดิก็ตกอยู่ในมือของเสด็จลุงเว่ยเจียนกั๋ว

จักรพรรดิในวัยหนุ่มมุ่งมั่นที่จะรวมอำนาจของจักรวรรดิ เพื่อต่อต้านเว่ยเจียนกั๋ว คัดเลือกผู้ที่สอบผ่านซึ่งเป็นเด็กจากครอบครัวยากจนเข้ามาเป็นขุนนางเพื่อสร้างกลุ่มก้อนอันบริสุทธิ์

ก่อนที่เซียวติ้งจะถูกเฆี่ยนตีจนตายในวันนี้ เขาได้วางแผนเข้าร่วมการสอบในชนบทของปีนี้

แม้คุณสมบัติของเซียวติ้งจะอยู่ในระดับปานกลาง แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่คิดจะเกาะผู้หญิงกิน สุดท้ายแล้วเกิดเป็นชายคงไม่มีใครยอมอยู่ภายใต้อำนาจของผู้อื่นและยอมให้พวกเขารังแก

เซียวติ้งเล่าเรียนอย่างหนักมาเป็นเวลากว่าสิบปีเพื่อจะสอบเข้าเป็นบัณฑิตและขุนนางในพระราชวัง

บัณฑิตผู้สง่างาม มีผู้คนมากมายนับหน้าถือตา ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามารังแก

เมื่อถึงเวลานั้นยังจะมีใครกล้ามาดูถูกเขา?

แต่เนื่องด้วยความสามารถในระดับปานกลาง ทำให้เขาสอบตกติดต่อกันมาเป็นเวลาสามปี ในสมัยโบราณการทดสอบทางวิทยาศาสตร์นั้นโหดร้ายมาก แม้ว่าจะทำการทดลองมาทั้งชีวิตก็ไม่อาจข้ามผ่านมันไปได้

และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เซียวติ้งสอบไม่ผ่านติดต่อกันมาเป็นเวลาสามปี

ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง เซียวเฉวียนเข้าใจถึงความเจ็บปวดของเซียวติ้ง

ชีวิตเช่นนี้เขาก็ไม่อาจยอมรับมันได้ การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งจำเป็น!

เซียวเฉวียนทำงานในพิพิธภัณฑ์มาหลายปี การทดสอบเกี่ยวกับสมัยโบราณสำหรับเขาเป็นสิ่งคุ้นชิน ระหว่างเส้นทางมีอะไรอยู่บ้างเซียวเฉวียนคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงมีความมั่นใจเกี่ยวกับการทดสอบระดับชนบท การทดสอบระดับมณฑล รวมถึงการทดสอบระดับพระราชวัง หากกล่าวว่าเขามีความมั่นใจเก้าในสิบส่วนก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง

การทดสอบวิทยาศาสตร์เป็นวิชาเอกของเซียวเฉวียนอย่างแท้จริง

เซียวเฉวียนคิดเช่นนี้ในหัวก็รู้สึกมั่นใจ นอนพิงแผงประตูและหลับไป

ในยามเช้า เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหลัง เขาต้องการกลับไปยังบ้านตระกูลเซียวสักรอบ

เด็กรับใช้เข้ามาขวางเขาไว้ กล่าวออกมาอย่างเย่อหยิ่ง “นายท่าน! ท่านจะไปไหน? หากไม่ได้รับอนุญาตจากตระกูลฉิน ท่านไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้!”

เป็นเรื่องปกติที่ตระกูลฉินจะโหดร้าย แต่แล้วมันยังไง?

“ข้าต้องการกลับตระกูลเซียว! หลีกไป!”

“ไม่ได้! ออกไปไม่ได้!” เด็กรับใช้ขมวดคิ้ว ยื่นมือออกมาขวางเซียวเฉวียน

คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กรับใช้ของจวนฉินจะกล้ารังแกและกลั่นแกล้งเขาถึงเพียงนี้!

“หลีกไปให้พ้น!” เซียวเฉวียนเป็นผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่ง คิดว่าจะสามารถขวางเขาไว้ได้งั้นหรือ? เขาผลักเด็กรับใช้ออกไปด้านข้างอย่างไม่เกรงใจ!

เด็กรับใช้ไม่อยากเชื่อ นายท่านกล้าขัดขืนความตั้งใจของคนตระกูลฉินงั้นหรือ?

เซียวเฉวียนเดินแกว่งไปแกว่งมา ถลกแขนเสื้อขึ้น ส่ายศีรษะและหัวเราะออกมาดังลั่น “ผู้หญิงโง่ดูถูกเซียวติ้ง ขับไล่ออกจากบ้านแห่งราชวงศ์ฉิน หันหลังให้ฟ้า หัวเราะดัง ๆ แล้วเดินออกไปจากประตู ทำไงได้ก็คนอยู่ดงหญ้ามานาน”

“เกินจะเยียวยา!” เด็กรับใช้จ้องมองเขา แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปขวาง อย่างไรนายท่านผู้นี้ก็เป็นลูกเขย หากคุณหนูใหญ่ไปแต่งงานกับเจ้าคนผู้นี้ขึ้นมา ตัวเขาอาจจะต้องเดือดร้อน!

เซียวเฉวียนเปลี่ยนบทกวีของหลี่ไป๋ หัวเราะเยาะตระกูลฉินซึ่งเป็นคนโง่ที่ดูถูกคนอื่น

เสียงหัวเราะซึ่งเต็มไปด้วยความสุขของเขาดังลั่นไปถึงบ้านที่อยู่ติดกัน

ฉินซูโหรวได้ยินประโยคท่อนหลัง นางรีบลุกขึ้นมาพร้อมกล่าวว่า “หันหลังให้ฟ้า หัวเราะดัง ๆ แล้วเดินออกไปจากประตู ทำไงได้ก็คนอยู่ดงหญ้ามานาน......อาเชียง เจ้ารีบไปดูว่าใครอยู่ด้านนอก?”

อาเชียงซึ่งเป็นสาวใช้ไม่เคยเห็นคุณหนูสนใจใครมากถึงเพียงนี้มาก่อน นางรีบวิ่งออกไปดู “คุณหนู ไม่มีใครเจ้าค่ะ”

ต้องมีพรสวรรค์มากถึงเพียงใดถึงสามารถกล่าวบทกวีได้ไพเราะถึงเพียงนี้? ฉินซูโหรวเข้าใจเกี่ยวกับความสามารถทางบทกวีของคนในครอบครัวอย่างลึกซึ้ง พวกเขาไม่สามารถเขียนหรือกล่าวบทกวีเช่นนี้ออกมาได้ จะต้องเป็นคนนอกอย่างแน่นอน

ฉินซูโหรวรู้สึกหลงทางและครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในใจ นางไม่อาจลืมความไพเราะของบทกวีสองวรรคนี้ไปได้ “อาเชียง เจ้ารีบไปสืบมา ไปดูมาว่าวันนี้มีใครเข้ามาในจวนฉินหรือไม่ เจ้าจะต้องหาตัวเขาให้พบ!

ดันใดที่เซียวเฉวียนออกมาจากจวนฉิน เขาก็เดินทางมายังโรงรับจำนำ

ตระกูลเซียวนั้นแสนยากจน สิ่งเดียวที่เป็นของล้ำค่าก็คือชุดแต่งงาน ชุดแต่งงานชุดนี้เป็นชุดที่คุณปู่ตระกูลเซียวตัดไว้ให้เขาตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่

นี่คือสมบัติล้ำค่าชิ้นสุดท้ายของตระกูลเซียว แม้ที่ผ่านมาจะยากลำบากถึงเพียงใด คนของตระกูลเซียวก็ไม่เคยคิดถึงเสื้อผ้าชุดนี้

เขานำมันมายังโรงรับจำนำโดยตรง สละสิ่งซึ่งเป็นที่รักอย่างไม่เต็มใจในราคาอันแสนถูกเพียงห้าสิบตำลึง ซึ่งมีมูลค่าประมาณหนึ่งแสน

สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากได้เงินมาก็คือ เขาซื้อปากกาหมึก กระดาษ หินหมึกและขนมเกล็ดหิมะหนึ่งถุง

จากนั้นเขาก็เดินเลี้ยวซ้ายและขวาอยู่ในเมืองหลวง จากความจริงจำของเขา บ้านของเซียวติ้งอยู่ติดกับป่าไผ่ในเขตชานเมืองของเมืองหลวง

บ้านของเซียวติ้งเป็นกระท่อมมุงจาก ด้านบนหลังคาไม่มีแม้แต่เศษกระเบื้อง เย็นสบายในฤดูร้อน หนาวจนถึงกระดูกในฤดูหนาว แต่ก็สะอาดและดูเป็นระเบียบ

“พี่ชาย!”

ทันทีที่เซียวเฉวียนกลับมาถึงบ้าน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา นางก็คือน้องสาวของเซียวติ้ง เซียวจิง

แม่เซียวเห็นลูกชายของตนเองกลับบ้าน นางมีความสุขและเสียใจในขณะเดียวกัน

นางมีความสุขที่ลูกชายของนางได้แต่งงาน

และสิ่งที่นางเสียใจก็คือ ลูกชายของนางได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้ายจากตระกูลฉิน เหตุใดเขาจึงกลับบ้านมาลำพัง คุณหนูใหญ่ของตระกูลฉินเล่า นางไปไหน?

“จิงเอ๋อร์ นี่ ขนมเกล็ดหิมะที่เจ้าชอบกิน” เซียวเฉวียนกอดน้องสาวที่มีร่างกายผอมแห้ง เนื่องจากขาดสารอาหารระหว่างวัยเจริญเติบโต ทำให้นางซึ่งมีอายุได้สิบขวบยังสูงเท่ากับเด็กอายุแปดขวบ

“ขอบคุณพี่ชาย!” เซียวจิงรับขนมเกล็ดหิมะไว้

นางกะพริบตาและถามว่า “พี่ไปเอาเงินมาจากไหน?”

“เด็กอย่างเจ้าไม่ต้องไปสนใจเรื่องพวกนี้หรอก” เซียวเฉวียนนำเงินที่เหลืออยู่ในมือยื่นส่งให้แม่เซียว “แม่ เก็บเงินจำนวนนี้ไว้ นำไปหาหมอและหายากิน อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย”

แม่เซียวเป็นโรคเรื้อรังทางร่างกายมาโดยตลอด ทุกฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว นางจะรู้สึกแน่นหน้าอกและหายใจไม่ออก นางมักจะกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด

เวลานี้เทศกาลไหว้พระจันทร์ได้ผ่านไป ช่วงฤดูแห่งความเจ็บป่วยกำลังมาเยือน หากยังไม่รีบไปหาหมอก็จะต้องกัดฟันทนกล้ำกลืนกับฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวนี้ต่อไป

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงจำเป็นต้องนำชุดแต่งงานไปจำนำ

การที่เขายอมสละชุดแต่งงานจะต้องถูกผู้คนเย้ยหยันเป็นแน่ แต่หนึ่งหน้าจะใหญ่เพียงใดก็ไม่อาจสำคัญไปกว่าอาการป่วยของแม่ตนเองได้

เซียวจิงน้ำตาไหล “พี่ชาย เมื่อคืนนี้แม่เอาแต่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด......อยากจะไปหาหมอแต่ก็ไม่มีเงิน......จิงเอ๋อร์กลัว จิงเอ๋อร์อยากจะไปหาพี่ชาย แต่แม่บอกว่าเมื่อวานเป็นวันแต่งงานของพี่ ไม่สามารถพูดเรื่องไม่เป็นมงคลได้”

เซียวติ้งเสียชีวิตไปเมื่อคืนวาน หัวใจของแม่ลูกเป็นหนึ่งเดียวกัน ดังนั้นแม่เซียวคงรู้สึกเจ็บปวดมาก

ดวงตาของเซียวเฉวียนเป็นสีแดง เขาโอบกอดน้องสาวและแม่ของเขาไว้ “แม่ ลูกจะต้องหาหมอที่เก่งที่สุดในโลกมารักษาแม่ให้ได้! แม่วางใจ ครอบครัวของเราหลังจากนี้จะมีเงินไปหาหมอ มีเนื้อให้กิน และอยากได้ทุกอย่างที่ต้องการ!”

ที่ผ่านมาลูกชายเอาแต่ถอนหายใจ แต่วันนี้นั้นต่างออกไป แม่เซียวส่ายหน้าพร้อมกล่าวว่า “แม้เจ้าจะแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉินแล้ว แต่เหตุใดตระกูลฉินถึงมอบเงินให้เจ้ามากมายถึงเพียงนี้?”

“แม่ไม่ต้องกังวล ข้าจะยืนด้วยลำแข้งของตนเอง!”

ทันทีที่เซียวเฉวียนพูดจบก็มีเสียงของใครบางคนดังขึ้นมา “ยังจะกินเนื้อ? เซียวติ้ง! บ้านของเจ้ายังไม่จ่ายค่าเช่าที่ให้กับข้า! หากยังไม่จ่าย ข้าจะเอาเซียวจิงไปขาย!”

ผู้มาเยือนคือนายน้องเจ็ดแห่งตระกูลฉีผู้ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินแห่งนี้ ตระกูลเซียวเช่าที่ดินของตระกูลฉีเพื่อเพาะปลูก และจะมอบเมล็ดพืชจำนวนครึ่งหนึ่งให้เพื่อเป็นสิ่งตอบแทน แต่เนื่องจากภัยแล้งเมื่อปีที่ผ่านมา ทำให้ผลผลิตตกต่ำ ไม่เป็นไปตามความคาดหมาย ตระกูลเซียวจึงไม่สามารถทำตามข้อตกลงได้

ตระกูลฉีเป็นผู้ดีในท้องถิ่น ชอบกดขี่ข่มเหง พึ่งพารากฐานของบรรพบุรุษ ทำร้ายผู้อื่นจนเป็นนิสัย พวกเขาไม่เห็นใครอยู่ในสายตา

เมื่อวานเซียวติ้งแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉิน นายน้อยเจ็ดของตระกูลฉีได้ยินเรื่องนี้มา เซียวติ้งแต่งงานเข้าไปแล้ว แน่นอนว่าต้องมีเงิน

เห็นตระกูลฉีต้องการมาเอาเงิน เซียวเฉวียนถามกลับไปด้วยดวงตาอันเยือกเย็น “ไม่รู้ว่านายน้อยเจ็ดต้องการเท่าไหร่?”

เจ้านี่มันแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉิน จะไม่รีดไถได้อย่างไร? นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉียื่นกระดาษออกมาหนึ่งแผ่น “ไม่มากไม่น้อย สามร้อยตำลึง”

ใบหน้าของแม่เซียวซีดขาว ปีที่ผ่านมามากที่สุดก็ไม่เกินห้าตำลึง นี่เขากำลังขูดรีด! สามร้อยตำลึง นี่ต้องการเอาชีวิตพวกเขาหรืออย่างไร!

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีมาพร้อมกับลูกน้องของเขา เขาคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าหากเซียวเฉวียนไม่ยินยอม เขาจะทุบตีจนเซียวเฉวียนยินยอม!

โดยไม่คาดคิด เซียวเฉวียนกล่าวออกไปอย่างใจเย็นว่า “เรื่องเงินไม่มีปัญหา รอหลังข้าสอบระดับชนบทเสร็จแล้วเจ้าค่อยมาเอา”

จากการคาดการของเขา เมื่อผลการทดสอบระดับชนบทถูกประกาศออกมาและเขาอยู่ในลำดับต้น จักรพรรดิจะมอบเงินเป็นรางวัล เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะต้องมีเงินเป็นธรรมชาติ

เมื่อนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีที่เตรียมจะทุบตีเขาได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาดังลั่น จากนั้นกล่าวว่า “อย่ามาหลอกข้าเลยดีกว่า! คนที่ไม่เคยแม้แต่ติดอันดับอย่างเจ้ายังกล้าหวังเรื่องเงินรางวัล? เมื่อถึงเวลาหากขาดแม้แต่แดงเดียว แม่และน้องสาวของเจ้าจะต้องกลายเป็นทาส!”

คำพูดนี้ทำให้เซียวเฉวียนโกรธ เขาก้าวไปด้านหน้า พุ่งไปตบหน้าของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉี “ทาส? เจ้านั่นแหละที่เป็นทาส!”

“ปัง!” เสียงดังสนั่น ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีรู้สึกเจ็บปวดและสับสนไปพร้อมกัน!

หลังจากนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีสับสนอยู่ชั่วขณะ เขาก็ได้สติกลับคืนมา เขาตะโกนออกมาว่า “ลูกเขยแต่งใหม่อย่างเจ้ากล้าทำร้ายนายน้อยอย่างข้างั้นหรือ? เข้ามา จัดการมัน ตีมันให้ตาย!”

แม่เซียวและเซียวจิงตกใจและถอยไปด้านหลัง เซียวเฉวียนซึ่งมีรูปร่างสูงใหญ่ยืนขวางอยู่ด้านหน้าของพวกนาง จ้องมองลูกน้องของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและตะโกนว่า “เข้ามา!”

ตระกูลฉีเป็นผู้ปกครองในพื้นที่ ในพื้นที่เขตปกครองของพวกเขา ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งหรือขัดคำพูดของพวกเขา ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีมีนิสัยหยิ่งยโสและอวดดี ขนาดครอบครัวของเขายังไม่มีใครกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายนิ้ว!

เขานำมือขึ้นมากุมใบหน้าพร้อมตะโกน “เจ้าพวกขยะ! มัวยืนงงอะไรกันอยู่? ก็แค่บัณฑิตอ่อนแอเพียงคนเดียว พวกเจ้าจะกลัวอะไร จัดการมัน ตีมันให้ตาย!”

ดวงตาของเซียวเฉวียนลุกเป็นไฟ จ้องผ่านกลุ่มคนรับใช้ มองไปยังนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและกล่าวว่า “ข้าอยู่ในตระกูลฉินอันสง่างาม หลายเขยของแม่ทัพใหญ่ผู้บุกเบิกแคว้น ฉินปาฟาง! เจ้ากล้าดียังไง!”

คำพูดเหล่านี้ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตกใจอยู่ครู่หนึ่ง

ดวงตาของเซียวเฉวียนเข้มข้นขึ้น เขาก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า “พ่อตาของข้าฉินเซิง เขาเป็นถึงขุนพลใหญ่! เป็นหนึ่งในสามแห่งผู้มีเกียรติอันสูงส่ง! เป็นรองเพียงแค่หนึ่งเดียว อยู่เหนือคนนับหมื่น!”

ทุกคนตกใจ ร่างกายแข็งทื่อ

เซียวเฉวียนก้าวไปด้านหน้าอีกหนึ่งก้าว บีบให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีต้องถอยไปอีกก้าว “ตระกูลเซียวของข้าภักดีมาหลายชั่วอายุคน! ยอมสละชีพในสนามรบ! เสียสละเพื่อประเทศ! ศพถูกห่อด้วยหนังม้า! และครอบครัวก็เต็มไปด้วยความรุ่งโรจน์!”

เซียวเฉวียนจ้องไปที่เขา น้ำเสียงทุ้มลง “ทาส? เจ้าลองชั่งน้ำหนักตระกูลฉีของเจ้าดูว่ามีสิทธิ์มาเรียกคนตระกูลเซียวว่าทาสหรือไม่!”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกลืนน้ำลาย “แล้ว แล้วมันยังไง......”

เซียวเฉวียนจ้องไปที่เขา เปลวไฟในดวงตาของเขาแผดเผาความเย่อหยิ่งที่เหลืออยู่ของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีจนหมดสิ้น!

“ตระกูลฉีของเจ้าเป็นพวกอันธพาลในท้องถิ่น! แค่เงินจำนวนไม่กี่ตำลึง เจ้ากล้าดียังไงมารังแกตระกูลเซียวของข้า?”

ขาของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีอ่อนแรงลง ถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า ขาของเขาสั่นเล็กน้อย

เซียวเฉวียนเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว จ้องไปที่เขาและกล่าวว่า “สามร้อยตำลึง? ข้าเซียวติ้งจะเป็นคนมอบมันให้กับเจ้า! เจ้ารับมันไหวงั้นหรือ? เจ้ากล้ารับมันงั้นหรือ? ตระกูลฉีของเจ้ากล้ารับมันไว้งั้นหรือ!”

บทที่ 3 รอฟังข่าวดี
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีถูกบีบให้ต้องล่าถอย ตอนนี้เขาพิงกำแพงอยู่ เขาไม่ตอบสนอง เขาตกใจในคำพูดของเซียวเฉวียนจนพูดอะไรไม่ออก

เสียงดังของเซียวเฉวียนเข้มแข็งและทรงพลัง ด้วยบรรยากาศอันเคร่งขรึม นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและลูกน้องของตระกูลฉีต่างตกตะลึง

ฉินปาฟางที่เซียวเฉวียนพูดถึง มีใครบ้างจะไม่รู้จัก? ฉินปาฟางมีเกียรติยศไม่เป็นสองรองใคร ลูกชายของเขาฉินเซิงมีความสามารถยิ่งน่าตกใจ ได้รับขนาดนั้นว่าจอมขุนพลตั้งแต่อายุน้อย ตระกูลฉีเป็นเพียงเจ้าของที่ดินตัวเล็ก ๆ เทียบไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บของจวนฉินด้วยซ้ำ!

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตื่นตระหนกจนหัวใจเต้นแรง!

แต่นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉียังคงกัดฟัน เขารู้จักกับลูกชายคนโตของตระกูลฉิน ฉินเฟิง มานานหลายปี ถือว่ามีความสัมพันธ์ที่ดี เขาต้องกลัวลูกเขยจอมอวดดีที่เพิ่งแต่เข้าไปผู้นี้อย่างนั้นหรือ?

นึกถึงตรงนี้ นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีก็กล่าวออกมาด้วยความกล้าของเขา “ข้า......ข้าไม่เคยเห็นใครที่แต่งเข้าไปเป็นเขยบ้านคนอื่นแล้วภูมิในใจตัวเองเยี่ยงเจ้ามาก่อน! ใครก็รู้ เมื่อคืนเจ้าไม่ได้แม้แต่เข้าไปในห้องของคุณหนูใหญ่! นอนในห้องคนรับใช้ นอนในหัวครัว! เรื่องพวกนี้ลือกันไปทั่วเมืองหลวง! เจ้ายังเรียกตัวเองว่าลูกเขยอยู่งั้นหรือ! แม้แต่หมาเจ้ายังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!”

เวลานี้สีหน้าของแม่เซียวก็เปลี่ยนไป

เซียวเฉวียนหัวเราะอย่างเยือกเย็น หัวเราะจนทำให้หัวใจของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีสั่นไหว

เซียวเฉวียนประสานมือของเขา ท่าทางแห่งความรุนแรงของเขาไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แสงในดวงตาของเขาราวกับทิ่มแทงเข้าไปในดวงตาของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉี “นินทาหรือพูดถึงเรื่องของขุนนางในพระราชวัง อาจจะถูกตัดลิ้นและส่งเข้าไปในคุก! ในกรณีที่ร้ายแรง พวกเจ้าอาจถูกส่งตัวไปเป็นทาสตามชายแดน! และดึงลิ้นของคนในตระกูลฉีทุกคน! ต่อให้เจ้าจะมีสักกี่ชีวิตก็คงอยู่ไม่ถึงวันที่เจ้าไปถึงชายแดน!”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่น คำพูดนี้ทำให้เหล่าชาวบ้านที่กำลังดูความสนุกอยู่ด้านนอกต่างพากันเงียบปาก

ฉี่ของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกำลังจะไหลออกมา เขามองมาที่เซียวเฉวียน “เจ้า......เจ้ารอข้าก่อน......หลังจากเจ้าสอบระดับชนบทเรียบร้อย ข้าจำมารับเงิน เจ้าหนุ่ม เจ้ารอข้าก่อนเถอะ!”

ลูกน้องของเขาตัวสั่นเล็กน้อย กล่าวออกมาด้วยความลำบากใจ “นายน้อยเลิกพูดได้แล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”

ตระกูลฉีไม่สามารถรุกรานได้นั้นเป็นเรื่องจริง หากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปถึงหูของตระกูลฉิน เกรงว่าตระกูลฉีอาจต้องคุกเข่าลงพื้นเพื่อชดใช้

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกุมใบหน้าที่ถูกตอบและตะโกนด้วยความโกรธ “เมื่อถึงเวลา! หากเจ้าไม่มอบเงินจำนวนสามร้อยตำลึงให้ข้า ข้าจะทำให้ทุกคนในเมืองหลวงได้รู้ว่าเจ้าทำให้ตระกูลฉินต้องอับอายมากแค่ไหน!”

เซียวเฉวียนตะโกนออกไป “ไสหัวไปซะ! ไม่เช่นนั้นข้าจะโบกเจ้าอีกสักครั้ง!”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว รีบวิ่งออกมาจากบ้าน การประสบอุปสรรคครั้งแรกของเขา ทำให้นายน้อยโกรธเป็นอย่างมาก ทำลายข้าวของในสวนจนวอดวาย ระบายความโกรธก่อนจะเดินจากไป

“ลูก เจ้าได้รับความอัปยศเช่นนี้ในตระกูลฉินอย่างนั้นหรือ?” แม่เซียวถามเสียงสั่นออกมา

เซียวเฉวียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความหวาดกลัวยังหลงเหลืออยู่ คิดไม่ถึงว่าอันธพาลพวกนี้จะจากไปโดยไม่สำนึกผิด

เขาหันกลับมาพูดปลอบประโลม “ไม่ต้องไปฟังเขา เขาก็เอาแต่พูดไร้สาระ ที่พูดมานั้นเชื่อไม่ได้”

“ลูก เรื่องสามร้อยตำลึงจะมีหรือไม่นั้นไม่ต้องพูดถึง แต่......ตระกูลฉีนั้นรังแกผู้อื่นมากเกินไป นี่คือการขู่กรรโชกอย่างชัดเจน” แม่เซียวที่ตกใจกลัว ส่ายหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้ นางกล่าวออกมาทั้งน้ำตา หากไม่ใช่เพราะสามีของนางเสียชีวิตในสนามรบเร็วเกินไป นางซึ่งกลายเป็นม่ายและลูกของนางจะถูกคนอื่นรังแกถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

“วางใจ เมื่อครู่ข้าพูดไปแล้ว เมื่อถึงเวลาที่ข้าต้องมอบเงินให้กับเขาสามร้อนตำลึง เขาก็ไม่กล้ารับมันไว้”

“อ่า ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว แม่แค่อยากรู้ว่างานแต่งงานที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นอย่างที่เขาพูดหรือไม่ เจ้า......” แม่เซียวกุมมือเขาด้วยความกังวล เวลานี้ชาวบ้านซึ่งอยู่ด้านนอกต่างพากันซุบซิบนินทา พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวอันแสนตลกของเซียวเฉวียน

การเป็นลูกเขยแต่งเข้าก็น่าอายมากพอแล้ว แต่กลับไม่ได้เข้าไปในห้องนอนในคืนแต่งงาน นี่เจ้ายังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่?

นี่คือความอัปยศอย่างแท้จริง!

“แม่ ตระกูลฉินปฏิบัติต่อข้าดีมาก แม่ทัพฉินยินดีที่จะให้ข้าแต่งงานกับคุณหนูฉินคนใหญ่ เขาจะปฏิบัติต่อข้าเช่นนั้นได้อย่างไร? ตระกูลฉินเป็นตระกูลที่น่านับถือ ทำตัวเป็นแบบอย่างให้กับทุกตระกูล เขาไม่มีทางทำเรื่องให้ลูกต้องอับอาย นี่ไง เงินจำนวนห้าสิบตำลึงนี้คือเงินที่ท่านยายฉินฝากข้ามามอบให้แม่ และท่านยังกล่าวว่าครอบครัวของพวกเราจะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นในอนาคต”

เซียวเฉวียนพูดออกมาเสียงดัง เมื่อเหล่าประชาชนได้ยินเกี่ยวกับเงินห้าสิบตำลึง ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างจนแทบจะทะลักออกมา สำหรับครอบครัวทั่วไปที่มีกันอยู่หกคน เงินจำนวนสองตำลึงก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้นานกว่าหนึ่งปี!

ชาวบ้านก็ได้เห็นถุงเงินในมือของแม่เซียว เมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องน่าสนุก พวกเขาก็จากไปด้วยความไม่พอใจ

ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า เซียวเฉวียนอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งวันโดยไม่รู้ตัว ถึงคราวที่เขาต้องกลับจวนฉินแล้ว

แม่เซียวหยิบถุงใส่ของออกมาจากตะกร้า “ลูก เอานี่ไปด้วย”

“นี่มัน......”

เซียวจิงยิ้มและกล่าวออกมา “นี่คือหมูแดดเดียวที่แม่เหลือไว้ให้ท่านพี่”

ในหนึ่งปีตระกูลเซียวแทบจะไม่ได้ลิ้มลองของคาว เนื้อถือเป็นอาหารชั้นยอด

มองเซียวจิงที่ผอมบางและแม่ที่กำลังป่วยอยู่ของเขา ดวงตาของเซียวเฉวียนกลายเป็นสีแดง “ไม่เป็นไร แม่กับน้องเก็บไว้กินเถิด”

“ไม่ได้! ท่านพี่ต้องเอามันไป! หากตระกูลฉินไม่ให้ท่านพี่กินข้าว พี่ก็กินมัน!”

เมื่อแม่เซียวได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวออกมาทั้งน้ำตา “จิงเอ๋อร์ อย่าพูดจาเหลวไหล!”

ชีวิตของลูกเขยแต่งเข้านั้นยากลำบากแค่ไหน แม้แต่เซียวจิงที่อายุเพียงสิบขวบยังเข้าใจ แล้วแม่เซียวจะไม่เข้าใจได้อย่างไร?

สายตาวิงวอนของแม่เซียวทำให้เซียวเฉวียนเปลี่ยนใจ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่ของเซียวติ้งก็คือแม่ของเขา น้องสาวของเซียวติ้งก็คือน้องสาวของเขา!

เขารับเนื้อมาแล้วกล่าวว่า “แม่ไม่ต้องกังวล แม่ดูแลอาการป่วยของตัวเองให้ดี! หนึ่งเดือนหลังจากนี้ข้าจะมารับท่านไปอยู่ในเมืองหลวง!”

“ลูก เจ้าพูดอะไรของเจ้า?” แม่เซียวไม่เข้าใจ จวนฉินจะยอมเลี้ยงดูและรับเลี้ยงสองแม่ลูกอย่างพวกนางได้อย่างไร?

“แม่ไม่จำเป็นต้องคิดมาก รอฟังข่าวดีก็พอ ลูกขอตัวก่อน”

พูดจบเขาก็คำนับให้แม่ของเขาหนึ่งครั้ง และรีบเดินทางกลับไปยังที่พักของจวนฉินพร้อมกับปากกาหมึก กระดาษ และหินหมึก

จวนฉิน ห้องครัวของคนรับใช้เผยให้เห็นแสงเทียนสลัว ๆ

เรือนร่างอันงดงามและผอมบางยืนถือตะเกียงเทียนห่างจากห้องครัวในระยะไกล แสงตะเกียงสว่างวาบสะท้อนแผ่นหิน

“คุณหนู คืนนี้ลมแรง เหตุใดพวกเราจึงต้องมายังคฤหาสน์ซึ่งห่างไกลเช่นนี้?”

ฉินซูโหรวยังคงเงียบ นัยน์ตาที่เปียกชุ่มของนางมองไปยังห้องครัวอันทรุดโทรมพร้อมกับคิ้วขมวด

เมื่อคืนวาน เซียวติ้งเพิ่งจะแต่งเข้ามาได้ไม่นานก็ถูกพี่ใหญ่ทำร้าย จากนั้นก็ลากออกไป

เดิมทีคิดว่าเซียวติ้งที่เป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอจะถอนหายใจอย่างสิ้นหวังและบ่นเกี่ยวกับภาระอันหนังอึ้งของเขา

คิดไม่ถึงว่าเมื่อนางมาถึงที่นี่ กลับเห็นแสงเทียนสว่างไสวในห้องครัว เงาของหนอนหนังสือผู้หนึ่งกำลังสะท้อนออกมาทางนอกหน้าต่าง

สาวใช้อาเชียงมองฉินซูโหรวที่กำลังวิตกกังวลอย่างมีความหมาย “หรือว่าเป็นเพราะบทกวีอันไพเราะของเขาก่อนหน้านี้ คุณหนูจึงตั้งใจมาที่นี่เพื่อให้เขาสอน? คิดไม่ถึงเลยว่าแม้เซียวเฉวียนจะดูซอมซ่อ แต่ก็พอจะมีความสามารถทางการประพันธ์อยู่บ้าง......”

ปรากฏว่าคนที่แอบฟังบทกวีของเซียวเฉวียนอยู่ด้านนอกก็คือ ฉินซูโหรว

ถูกสาวใช้อ่านใจจนทะลุปรุโปร่ง ฉินซูโหรวไม่สามารถฝืนทนต่อไปได้ “ข้าก็แค่มาเยาะเย้ยเขาเท่านั้น! ผู้ซึ่งเป็นสตรีที่มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งของเมืองหลวงต้องการคำสอนจากเขา? เขาเทียบไม่ได้แม้แต่ข้อนิ้วของพี่ชายข้าเลยด้วยซ้ำ!”

หลายวันที่ผ่านมา ฉินซูโหรวกลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวง แม้นางจะไม่เคยรู้จักหรือพบเจอกับเซียวติ้ง แต่ก็ได้ข่าวมาไม่น้อย เซียวติ้งเป็นคนมีพื้นฐานปานกลาง และล้มเหลวในการจัดอันดับเป็นเวลาสามปีติดต่อกัน

นางฉินซูโหรวรู้สึกผิดจริง ๆ ที่แต่งงานกับคนที่ไร้ความสามารถเช่นนี้ เพียงแต่การแต่งงานครั้งนี้นางไม่สามารถปฏิเสธมันได้

นางไม่ชอบเซียวติ้ง แต่นางก็คิดไม่ถึงว่าเซียวติ้งจะต้องมาอาศัยอยู่ในครัวซึ่งแม้แต่คนรับใช้ของจวนฉินก็ยังไม่อยู่เช่นนี้

นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเขาจากหัวใจ แต่ก็เป็นเพียงแค่ความรู้สึกสงสารเท่านั้น

สามีในความฝันของฉินซูโหรวจะต้องเป็นชายที่มากไปด้วยความสามารถ อ่อนโยน เป็นคนรวยและมีชาติตระกูล แต่สำหรับเซียวติ้งที่มีเพียงหน้าตาเท่านั้นที่พอใช้ได้ เขาก็ไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากความจนและความลำบาก

แน่นอนว่านางไม่มีวันหันมามองเซียวติ้ง

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงไม่เคยได้ยินบทกวีที่เขาท่องมาก่อนเลย?

“ฤดูใบไม้ร่วงในเดือนแปด เสียงคำรามของสายลม พัดโถมเข้ามายังหลังคามุงจาก หญ้าคาโบยบินข้ามลำห้วย กระจายอยู่ริมลำธาร หญ้าคาที่บินสูงจะติดอยู่บนยอดไม้ หญ้าคาที่บินต่ำจะตกลงและจมดิ่งสู่พื้นน้ำ

เด็กกลุ่มหนานชุนรุมรังแกข้าอยู่เสมอ ถึงกระนั้นก็ยังอดทนและมุ่งไปเพื่อขโมย วิ่งเข้าไปในป่าไผ่อย่างกล้าหาญพร้อมกับมุงจากในอ้อมแขน ริมฝีปากไหม้และแห้งเหือดอย่างหมดแรง กลับถึงบ้านถอนหายใจอยู่คนเดียวกับไม้ค้ำ

ลมหยุดและเมฆบนท้องฟ้าก็เป็นสีดำ ฤดูใบไม้ร่วงร้างราและมืดครึ้ม และค่อยๆ ผ้านวมเก่าแข็งเหมือนแผ่นเหล็ก ลูกนอนหลับไม่สนิทเพราะผ้านวมพัง

ฝนตกบ้านเปียกทุกพื้นที่ หยาดน้ำฝนโปรยลงมาไม่ขาดสาย พยายามดิ้นรนเพื่อหลับนอน แต่สุดท้ายก็เปียกโชกเกือบทั้งคืน!

ทำอย่างไรถึงมีบ้านอันกว้างใหญ่ คงต้องตรากตรำเพื่อบัณฑิต! จะได้มีบ้านกันลมกันฝน แข็งแรงดุจภูเขา

อนิจจา! เมื่อใดบ้านอันสูงตระหง่านจะปรากฏออกมาต่อหน้าข้า แม้กระท่อมของข้าจะแหลกสลาย และข้าต้องแข็งตายก็ยอม!”

เวลานี้มีเพียงบทกวีของตู้ฝู่เท่านั้นที่ทำให้เซียวเฉวียนนึกถึงความรู้สึกของตนเอง มันก็เข้ากับความทะเยอทะยานของเขาได้เป็นอย่างดี!

บทกวีนี้เขียนด้วยความเศร้าและสะเทือนใจ เปี่ยมล้นด้วยแรงปรารถนาและความหวัง กวีบทนี้ยิ่งทำให้ฉินซูโหรวใจสั่น ยากมากที่จะได้ยินบทกวีอันไพเราะในบ้านของตนเฉกเช่นวันนี้ เซียวเฉวียนเป็นคนแต่งมันขึ้นมางั้นหรือ?

ไม่ นางไม่เชื่อ! นางขมวดคิ้ว แววตาของนางดูประหลาดใจแต่ก็มีความเย็นชา “พวกเราไปกันเถอะ”

บทที่ 4 มั่นใจ
ฉินซูโหรวกระทืบเท้าของนางและจากไป ในห้องครัว หลังจากเซียวเฉวียนเซียวเฉวียนถอนหายใจ เขาก็เริ่มแยกแยะคำถามเกี่ยวกับการสอบขุนนาง

ขอบคุณที่เซียวติ้งได้เข้าร่วมการทดสอบระดับชนบทหลายครั้ง นี่ทำให้เซียวเฉวียนเข้าใจถึงกฎเกณฑ์ในการสอบ แนวการทดสอบระดับชนบทรอบต่อไปแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนแรกเป็นการทดสอบเกี่ยวกับความรู้ในหนังสือ ส่วนที่สองก็คือการประพันธ์บทกวี

บทกวีที่ใช้ในการทดสอบนั้นต่างจากบทกวีราชวงศ์ถังและบทกวีราชวงศ์ซ่ง ในพิพิธภัณฑ์ได้จัดเก็บบทกวีที่ใช้ในการทดสอบไว้อย่างชัดเจน เซียวเฉวียนไม่เพียงแค่คุ้นเคยกับกฎเกณฑ์เหล่านี้ แต่เขายังมีจดจำบทกวีอันดับหนึ่งของการสอบในแต่ละปีของแต่ละราชวงศ์ได้อย่างขึ้นใจ

นอกจากมีกฎเกณฑ์ตายตัวของบทกวีแล้ว สิ่งซึ่งยากที่สุดก็คือการพรรณนาถึง หรือก็คือการอ้างถึงเรื่องราว มันคือการอ้างถึงที่มาขอแต่ละสิ่งอย่าง พาดพิงถึงประวัติศาสตร์ หรือประวัติความเป็นมาของตัวบุคคล

การอ้างถึงสิ่งเหล่านี้ควรหลีกเลี่ยงการใช้คำพูดเกินจริง ซ้อนทับ และนอกลู่นอกทาง ควรใส่ใจกับรายละเอียดให้เหมาะสม หยิบออกมาใช้อย่างโจ่งแจ้งและการใช้แบบซ่อนเร้น ไม่เช่นนั้นอาจไม่ได้รับการคัดเลือก

เมื่อรับรู้และเข้าใจถึงเรื่องราวเหล่านี้ เซียวเฉวียนนอนหลับอย่างสบายใจ เขาหันหลังพิงแผงประตู ฟังเสียงลมโบกพัดยามค่ำคืน ทำให้ยากจะหลับฝัน

ค่ำคืนอากาศหนาว เซียวเฉวียนนอนพลิกตัวไปมา สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นและจุดไฟให้ลุกโชนเพื่อขับไล่ความหนาวเย็น จากนั้นก็หลับไปอย่างสงบ

หนึ่งคืนผ่านไป เซียวเฉวียนมีอาการปวดหลัง แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามา เซียวเฉวียนถูกปลุกให้ตื่น เขาลุกขึ้นไปล้างตัวอย่างเรียบง่าย สุดท้ายก็ถูกกลิ่นหอมดึงดูดและพาตัวเขามายังสวนดอกไม้

ในสวนดอกไม้มีอาหารเลิศรสจัดวางอยู่ ดูเหมือนคนของตระกูลฉินกำลังเตรียมจะมารับประทานอาหารกัน ณ ที่แห่งนี้

อาหารของครอบครัวที่ร่ำรวยนั้นแตกต่างจากอาหารของคนทั่วไป ขนมถูกทำขึ้นอย่างประณีต เนื้อและผักก็อุดมสมบูรณ์ เมื่อเห็นเช่นนั้นท้องของเซียวเฉวียนร้องโครกครากหลังจากที่เขาหิวมาทั้งวัน

ปกติแล้วเซียวเฉวียนเป็นคนชอบทานอาหารเผ็ด แต่อาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะนั้นดูจืดชืด และเบาบางมาก เขาจึงถามออกมาว่า “คนตระกูลฉินไม่ชอบทานพริกงั้นหรือ?”

เด็กรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารขมวดคิ้วและถามออกมาว่า “นายท่าน สิ่งใดคือที่เรียกว่าพริก?”

พริกนั้นเข้ามาในช่วงปลายยุคของประเทศจีนในสมัยก่อน มันคือผักนำเข้าจากต่างประเทศ ดูเหมือนว่าเวลานี้ยังไม่ถูกนำเข้ามา

เซียวเฉวียนตอบกลับไปว่า “พริกมีลักษณะเหมือนเขาวัว เป็นสีแดงสด เมื่อทานเข้าไปจะมีอาการแสบร้อน ชาในลำคอ ร้อนในร่างกาย เมื่อถึงเวลาจะทำให้รู้สึกชาไปทั้งตัว มันคือความรู้สึกอันยอดเยี่ยม แค่มีมันอยู่ก็สามารถทานข้าวเพิ่มได้อีกสามถ้วย”

เด็กรับใช้กลืนน้ำลาย เขาไม่เคยได้ยินถึงของสิ่งนี้มาก่อน เหตุใดนายท่านถึงรู้จักมัน? เขาพูดออกไปอย่างจริงจังว่า “ข้าน้อยเองก็อยากทาน”

“นี่มันก็ขึ้นอยู่กับวาสนาแล้ว” เซียวเฉวียนเหลือบตามองอาหารอันจืดชืดบนโต๊ะ เขาเริ่มคิดเกี่ยวกับการนำเข้าพริกในอนาคต ไม่กินเป็นเป็นเวลาสามวันยังพอทนได้ แต่หากไม่ได้กินเป็ดเป็นเวลาสามเดือนคนทนไม่ไหว

“นายท่านหญิงมาแล้ว! พวกคุณชาย คุณหนูเองก็มาแล้วเช่นกัน!” ในเวลานี้ สาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน

เห็นคุณยายฉินเดินเข้ามา ด้านหลังตามด้วยหลานของตระกูลฉิน ฉินเฟิง ฉินเป่ย รวมถึงฉินซูโหรวที่ทำให้ดวงตาของเซียวเฉวียนเป็นประกาย

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวเฉวียนได้เห็นฉินซูโหรว นางเป็นคนสวย รูปร่างสมส่วน คิ้วดูมีชีวิตชีวา ดวงตาละเอียดอ่อน มือที่เรียวยาวและนุ่มนวลของนางประคองนายท่านหญิงอยู่

ทุกคนเดินไปยังที่นั่ง นอกจากฉินเฟิงที่จ้องมองเซียวเฉวียน คนอื่นก็เห็นเขาเป็นเหมือนอากาศ ไม่ได้บอกให้เขากินข้าว และก็ไม่ได้บอกเขาว่าห้ามกิน เห็นได้ชัดเจนว่าเป็นการจงใจทำให้ลำบากใจ

คนในตระกูลฉินนั่งลงเรียบร้อย เหลือเพียงช่องว่างเล็ก ๆ ไว้ให้เซียวเฉวียน เก้าอี้ที่เหลืออยู่หนึ่งตัวถูกนำออกไป หากเซียวเฉวียนต้องการทานข้าว เขาก็ทำได้แค่ยืนกินเท่านั้น

ทุกคนในครอบครัวแต่งกายภูมิฐาน เต็มไปด้วยเครื่องทองเครื่องหยก เซียวเฉวียนรู้สึกเย็นไปทั่วร่างกายเนื่องจากตนเองไม่เขาพวก

คนตระกูลฉินเริ่มจับตะเกียบ ไม่มีใครกล่าวทักทายเขา ฉินหนานและฉินเป่ยมองมาที่เขาด้วยความท้าทายพร้อมกับคีบอาหารใส่ปาก

“นั่งลง ทานข้าว” ในตอนนี้ คุณยายฉินขมวดคิ้ว จ้องมองมาที่เซียวเฉวียนด้วยความไม่พอใจ

กินก็กิน จะไปกลัวพวกเขาทำไม เซียวเฉวียนมาเพื่อทานอาหาร ไม่ได้มาเพื่อเอาใจคนตระกูลฉิน เขาก็แค่รีบทานให้เสร็จ จากนั้นก็กลับไปแต่งบทกวีของเขาต่อ

คิดเช่นนั้นเขาก็นำเก้าอี้มานั่ง ยกตะเกียบและถ้วยขึ้น จากนั้นใช้ตะเกียบคีบอาหารจากช่องว่างเล็ก ๆ ที่เขานั่งอยู่

ดวงตาของฉินเฟิงเบิกกว้าง กล่าวออกมาทันใด “หยุดเดี๋ยวนี้! ใครอนุญาตให้เจ้าทานอาหาร?”

เซียวเฉวียนที่กำลังคีบไก่เข้าปากได้ยินเสียงดังกล่าว เขาเคี้ยวพร้อมกับกล่าวว่า “ท่านพี่ล้อเล่นอะไร ให้นั่งร่วมโต๊ะอาหารแต่ไม่ให้ทานอาหาร หรือท่านคิดว่าข้าเป็นพระซึ่งธาตุทั้งสี่ว่างเปล่า สามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องทานอาหาร?”

ทุกคนตกใจ คนอื่นต่างบอกว่าปกติแล้วเซียวเฉวียนเป็นคนขี้อาย เขามักจะกล่าวว่าตนเองเป็นบัณฑิตที่รักในการอ่านหนังสือ แต่ดูเหมือนเวลานี้ทุกอย่างที่กล่าวมาจะเป็นเพียงการเสแสร้ง เขาดูเหมือนเป็นคนพูดเก่ง โกหก ไม่มีท่าทางของบัณฑิตเลยแม้แต่น้อย

ฉินซูโหรวรู้สึกขยะแขยงขึ้นไปอีก ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยน้ำตา ดอกไม้ร่วงหล่นราวกับสายฝน เหมือนกับว่าพวกมันกำลังสงสารนางอยู่

นางไม่ได้ร้องไห้เพราะความโกรธ แต่นางร้องไห้ด้วยเรื่องที่สถานะของนางสูงส่ง แต่สามีของนางกลับมีสภาพเช่นนี้ หัวใจของนางรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างแท้จริง

ฉินเฟิงตบโต๊ะ “เซียวติ้ง! ไม่พูดคุยขณะเคี้ยว เข้านอนเมื่อถึงเวลานอน และไม่ส่งเสียงดังรบกวนผู้อื่น! พูดคุยกับผู้อาวุโส ควรพูดจาให้มีมารยาทและชัดเจน! เจ้าพูดไปเคี้ยวไป รู้ไหมว่ามันน่าขยะแขยงถึงเพียงใด?”

การพูดไปกินไปมันทำให้คนพวกนี้โกรธจนกลายเป็นเช่นนี้เลยงั้นหรือ?

โดยเฉพาะฉินหนาน นางขยะแขยงจนน้ำตาไหล ทั้งอายทั้งโกรธ

ฮ่าฮ่า เซียวเฉวียนขำจะตายอยู่แล้ว การเข้มงวดเช่นนี้ของตระกูลฉินมันก็ดูน่ารักไม่น้อย

เซียวเฉวียนยังถามออกมาว่า “ภรรยา เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้?”

ฉินซูโหรวเห็นว่าเขายังคงไม่ปรับเปลี่ยน ยังคงอยู่ในท่าทางอวดดี นางหันหน้าหนี แอบเช็ดน้ำตาด้วยความเกลียดชังในโชคชะตา

แม้ว่านางหลั่งน้ำตา แต่นางก็ยังคงดูเหมือนนางฟ้า ทำให้เซียวเฉวียนที่จ้องมองตกตะลึงเล็กน้อย

ฉินหนานตบโต๊ะ “เจ้าคนแซ่เซียว อย่าพูดพล่อย ๆ ใครเป็นภรรยาของเจ้า? สภาพอย่างเจ้าคู่ควรอะไรกับพี่สาวของข้า? หากไม่ใช่เพราะจวนฉินของพวกเขาสงสารที่เจ้าไม่มีข้าวกิน วันนี้เกรงว่าเจ้าคงจะไม่ได้ทานข้าว!”

ฉินหนานเอาแต่พูดเรื่องความเมตตา เห็นได้ชัดว่าเขารังเกียจและอับอายในตัวของเซียวเฉวียนมาแค่ไหน แม้ฉินหนานกับฉินเป่ยจะเป็นฝาแฝดกัน แต่ก็สามารถแยกแยะได้อย่างง่ายดาย เนื่องจากฉินหนานมีไฝอยู่ตรงคิ้วขวา ส่วนฉินเป่ยไม่มี

เซียวเฉวียนหันศีรษะไปด้านข้างและยิ้มออกมาเล็กน้อย “อา? ขอถามหน่อยว่าหลังจากบูชาบรรพบุรุษแล้วถือว่าเป็นภรรยาของข้าหรือไม่ หรือต้องไปรอผู้หญิงอยู่หน้าประตูลานอี้หงทุกคนเช่นเจ้า ถึงจะเรียกว่าภรรยาได้? นี่เจ้ากำลังทำให้ข้าอับอายงั้นหรือ หรือว่ากำลังทำให้พี่สาวของเจ้าอับอาย?”

เจ้าเซียวเฉวียนตัวดี พูดจาโอ้อวดตอบโต้ยังพอทน แต่นี่กล้าเถียงเขาอย่างนั้นหรือ!

ฉินหนานโกรธจนตัวสั่น! เขาหันไปมองท่านยาย เรื่องของเขากับฉินเป่ยที่เกิดขึ้นภายนอก ท่านยาย ของเขาไม่รู้เรื่องพวกนี้!

แต่เซียวเฉวียนก็ยังไม่ปล่อยเข้าไป “น้องหนานปฏิบัติกับผู้หญิงพวกนั้นอย่างสุภาพ แม้ว่าพวกนางจะเป็นโสเพณีก็ยังไม่ถือสา เรียกพวกนางว่าภรรยา ดูเหมือนว่าการที่เจ้าไปยังลานอี้หง เจ้าต้องไปศึกษาเล่าเรียนเกี่ยวกับบทกวีและการขับร้องกับแม่นางเหล่านั้นเป็นแน่ ช่างใฝ่เรียนเสียจริง”

“เจ้า......เจ้า......” ฉินหนานและฉินเป่ยโกรธจนหน้าซีด แต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เพราะเกรงว่าหลักฐานที่แท้จริงจะหลุดออกมาจากปากของเซียวเฉวียน

ท่าทางของคุณยายฉินดูเคร่งขรึม ดูจากท่าทางลุกลี้ลุกลนของฉินหนานและฉินเป่ย ปกติแล้วพวกเขาคงออกไปก่อเรื่องพวกนี้เป็นแน่!

บทที่ 5 ยกระดับขึ้น
ตระกูลฉินอบรมสั่งสอนกันมาเป็นรุ่นสู่รุ่น ชื่อเสียงการอบรมเลี้ยงดูอันเข้มงวดของพวกเขาโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง

ฉินหนานและฉินเป่ยเป็นเช่นนี้ มันช่างเป็นความโชคร้ายของวงศ์ตระกูล

เดิมทีตระกูลเซียวมีอำนาจสูงส่งกว่าตระกูลฉิน เพียงแค่พวกเขาไม่ได้ร่ำรวยได้เพียงสามชั่วอายุคน

มีบทเรียนเรื่องเงินทองของตระกูลเซียวก่อนหน้านี้ คุณยายฉินกระตุ้นและเลี้ยงดูลูกหลานของนางเป็นอย่างดีมาโดยตลอด กำกับดูแลอย่างใกล้ชิด ไม่ยอมให้ออกนอกลู่นอกทาง

ตระกูลเซียวไม่เคยมีผู้ดีถือกำเนิด จึงต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ดังนั้นตระกูลฉินจึงควรต้องระมัดระวังเรื่องพวกนี้ถึงจะถูก

“ฮึ......” คุณยายฉินระงับความโกรธ ไม่พูดออกมาแม้แต่คำเดียว ฉินหนานและฉินเป่ยตกใจจนก้มหน้าลงต่ำ

ท่านยายเข้มงวดมาโดยตลอด แน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าโชคร้ายได้มาเยือนพวกเขาแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะเซียวเฉวียน!

ทุกคนมีความกังวลเป็นของตนเอง แต่ในสายตาของเซียวเฉวียนมีเพียงแค่อาหารเท่านั้น

ร่างกายนี้ของเซียวเฉวียนไม่ได้สัมผัสเนื้อมานานแล้ว กลิ่นเนื้ออันหอมหวานทำให้ร่างกายของเซียวเฉวียนรู้สึกตื่นเต้น

อาหารและเนื้อที่ดีขนาดนี้ มันราวกับว่าเป็นอาหารในงานเลี้ยงที่มีความมุ่งร้ายแอบแฝง

เหมือนกับคำพังเพยที่ว่า ขุนนางใหม่ต้องแสดงให้เห็นความสามารถก่อนถึงจะได้รับการยอมรับ วันนี้ที่คนตระกูลฉินเลี้ยงอาหารชั้นดีก็เพราะคิดไว้แล้วว่าจะจัดการกับเซียวเฉวียนอย่างไร

ในตอนที่เซียวเฉวียนยื่นตะเกียบออกไป คุณยายฉินก็ตีตะเกียบของเขาลง

“แกร๊ก......”

ตะเกียบของเซียวเฉวียนร่วงลงบนโต๊ะอาหาร คิ้วของเขาลุกเป็นไฟ “ไม่ทราบว่าท่านมีเรื่องอะไรจะสั่งสอนงั้นหรือ?”

สีหน้าของเขาดูดุร้าย ทำให้คุณยายฉินไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ตระกูลฉินของข้ามีแต่คนมากความสามารถ ไม่มีคนไร้ประโยชน์ เวลานี้มีเพียงเจ้าที่เป็นปัญญาชน ไม่รู้ว่าหลังจากนี้เจ้ามีแผนจะทำอย่างไรต่อไป?”

คำถามนี้เป็นคำถามเกี่ยวกับแผนที่วางไว้ แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่ต้องการสื่อคือเจ้าไม่มีอะไรเลย หลังจากนี้หากอยู่ในตระกูลฉินต่อไปควรเจียมตัวให้มากกว่านี้

“ข้าจะเข้าร่วมการทดสอบระดับชนบท”

เซียวเฉวียนตอบไปอย่างแน่วแน่ สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป ฉินเฟิงตะโกนออกมาดังลั่น “เซียวเฉวียน อย่าหาว่าข้าหยาบคาย การตอบผู้อาวุโส เจ้าต้องเพิ่มคำว่า เรียนท่านยาย สามพยางค์นี้เข้าไปด้วย!”

ใบหน้าของฉินซูโหรวมืดมนยิ่งกว่าเดิม ในเวลานี้ฉินหนานเองก็แทบจะทนไม่ไหว การทดสอบระดับชนบท? ใครต่างก็รู้ว่าเซียวเฉวียนไม่มีชื่อในอันดับมาสามปีติดต่อกัน! เขากลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวงไปตั้งนานแล้ว!

เส้นทางการทดสอบระดับชนบท สำหรับเซียวเฉวียนแล้ว มันเป็นเส้นทางที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุด!

ฉินหนานละทิ้งความรู้สึกแห่งความพ่ายแพ้เมื่อครู่ออกไป คว้าโอกาสเย้ยหยันออกมาว่า “เซียวเฉวียน เจ้ายังคิดว่าตนเองเป็นบุตรแห่งสวรรค์ผู้ภาคภูมิใจอย่างนั้นหรือ? เก่งและมีความสามารถแต่เกิดผิดเวลา? เจ้าล้มเหลวในการสอบมาสามปีติดแล้ว!”

“ใช้เวลาสามปีแต่ยังสอบไม่ผ่าน! ในเมืองหลวงแห่งนี้ก็มีเจ้าเป็นคนแรก! หากข้าเป็นเจ้า ข้าคงเอาหัวไปชนกำแพงตายไปตั้งนานแล้ว! ยังจะมีหน้าไปสอบอีกงั้นหรือ! ฮ่าฮ่า!”

ฉินเป่ยที่อยู่ข้าง ๆ เองก็หัวเราะออกมา

ใบหน้าของฉินซูโหรวไร้ซึ่งความรู้สึก ความอับอายของเซียวเฉวียนราวกับว่ามันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนาง

“เซียวเฉวียน ข้ากับน้องสี่เองก็จะไปเข้าร่วมการทดสอบระดับชนบทในปีนี้ เมื่อถึงเวลาข้าได้เข้าเรียน เจ้าก็จะได้เห็นว่าแผ่นรายชื่อของจักรพรรดิเป็นเช่นไร”

แม้ในปัจจุบันราชวงศ์เว่ยจะทำการเลือกนักปราชญ์ปีละครั้ง แต่ก็เป็นเรื่องยากสำหรับครอบครัวยากจนที่จะสร้างผู้มีเกียรติอันสูงศักดิ์ มีเพียงผู้มีอำนาจเท่านั้นที่สามารถส่งลูกหลานเข้าไปในพระราชวังได้

เห็นเซียวเฉวียนไม่พูดอะไร ฉินหนานกลอกตา “วันนี้หากไม่เรียกเจ้ามาทานอาหาร เจ้าคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารสชาติของเนื้อนั้นเป็นอย่างไร! คนอย่างเจ้ายังคิดที่จะเข้าร่วมการทดสอบระดับชนบท อวดดีเสียจริง!”

“คนอย่างเจ้าจะไหวงั้นหรือ?” ฉินหนานพ่นลมหายใจออกมา เซียวเฉวียนตอบกลับไปอย่างเฉยเมย “ไหวไม่ไหว ถึงเวลาเปิดใบลำดับก็รู้เองไม่ใช่หรือ แต่ยังไงข้าก็ดีกว่าคนที่ไม่มีความรู้และความสามารถอย่างเจ้า”

“เจ้า!” ฉินหนานถูกทำให้อับอายเป็นครั้งที่สอง หากเป็นคนธรรมดาคงรู้สึกละอายใจจนอยากจะเอาหัวไปฝังดิน

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเซียวเฉวียนยังคงไม่แยแส ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวใด ๆ

ฉินหนานไม่มีความรู้และความสามารถ คุณยายฉินไม่รู้เรื่องนี้ แต่แน่นอนว่าฉินซูโหรวและเหล่าพี่น้องคนอื่นรู้เรื่องนี้ดี

ฉินซูโหรวผู้ซึ่งรักในตัวน้องชายกระแอมออกมา ใช้ตะเกียบคีบผักไว้ในถ้วยของฉินหนาน จากนั้นกล่าวออกมาว่า “หนานเออร์ อย่าไปสนใจเขา ทานอาหาร นี่คือเป็นที่ข้าสั่งให้พ่อครัวทำให้เจ้าเป็นพิเศษ”

“ขอบคุณพี่สาว” ฉินหนานรีบถอนตัวอย่างรวดเร็ว คนปากร้ายอย่างเซียวเฉวียน เขาไม่สามารถต่อกรได้

คนของตระกูลฉินมีความสุข เซียวเฉวียนที่ทานอิ่มแล้วก็ไม่สนใจที่จะเถียงกับคนพวกนี้อีกต่อไป

อีกอย่างตะเกียบก็ถูกตีตกไปแล้ว เซียวเฉวียนหมดความสนใจในอาหารมื้อนี้

เซียวเฉวียนยืนขึ้นด้วยสีหน้าเฉยเมย ไม่เย่อหยิ่งหรือถ่อมตัว “ข้าทานอิ่มแล้ว ไม่ขอรบกวนเรื่องอาหาร ข้าขอตัวก่อน”

ภายใต้ความประหลาดใจของทุกคน เซียวเฉวียนสะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป

“ไร้มารยาท! ท่านยายอนุญาตให้เจ้าไปแล้วงั้นหรือ!”

ฉินเฟิงตบโต๊ะอาหาร ถ้วยแกงบนโต๊ะอาหารหกเลอะเทอะ แต่เซียวเฉวียนก็แค่โบกมือลาโดยไม่หันกลับมา

ภายใต้ความสง่างาม เซียวเฉวียนกำหมัดแน่น ลูกผู้ชายจะไม่ทานอาหารของผู้อื่น ต้องมีสักวันหนึ่งที่เขา เซียวเฉวียน จะต้องหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างสง่าผ่าเผย!

บทต่อไป การสอบระดับชนบท

👀👀👀
ดาวน์โหลดเดี๋ยวนี้ #ReadMe-new อ่านฉบับเต็มของหนังสือเล่มนี้!✅
ชื่อหนังสือ👉"ซูเปอร์ลูกเขย "👈

เซียวเฉวียน พนักงานพิพิธภัณฑ์หลงเจาะทะลุเข้าไปในห้วงแห่งยุคโบราณโดยบังเอิญ ได้เป็นจอมลูกเขยในจวนแม่ทัพนายพล ด้วยวิชาความรู้ซึ่งมิอาจใช้การได้แล้วในยุคปัจจุบัน กลับส่งเสริมให้เขาก้าวหน้าขึ้นดั่งเยือนสวรรค์ พบความสำเร็จในฐานะสุดยอดจอมเขยไร้เทียมทานในโลกา......

บทที่ 1 มาเยือนเป็นครั้งแรก
จันทร์กระจ่างลอยสูงเด่นอยู่ปลายเฉลียง

ข้าง ๆ โรงม้าที่มีกลิ่นเหม็น ๆ เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาในกองหญ้า

เขาลืมตาขึ้นมา กลิ่นฉุนของมูลสัตว์เกือบทำให้เขาเป็นลม

แสงยามค่ำคืนในคืนนี้สว่างไสวเป็นพิเศษ แสงสีแดงสว่างวาบเข้าไปในตาของเขา

เขาก้มหน้าลงดู แสงสีแดงสะท้อนเข้าไปในม่านตา ชุดสีแดงสดชุดนี้เป็นชุดแต่งงานสมัยโบราณ

เซียวเฉวียนเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ มีความรู้จริงรู้แจ้งเกี่ยวกับบทกวีและเพลงโบราณ เสื้อผ้า การกิน การเป็นอยู่ และศิลปการช่าง มองแค่ชั่วครู่ เสื้อผ้าเป็นงานปักสมัยราชวงศ์ฉินที่หายไปนานในยุคปัจจุบัน

เสื้อผ้าชุดนี้ ในยุคสมัยนี้ต่ำกว่าห้าล้านไม่มีทางซื้อได้

"ช่วยขยับไปนอนด้านข้างได้ไหม ท่านกีดขวางการทำงานของข้าแล้ว นายท่าน" ในตอนนี้เอง เด็กรับใช้ที่ถือถังอาหารป้อนให้ม้า ก็ถามขึนด้วยความรำคาญ

เซียวเฉวียนมองดูสภาพที่ไม่คุ้นตาที่อยู่รอบ ๆ ด้วยความงุนงง "นาย...ท่าน? นายท่านอะไรกัน? นี่คือที่ไหน?"

ที่แท้ นายท่านก็เป็นเหมือนที่คนอื่นพูดกัน สติปัญญาพื้น ๆ โง่เขลา

เด็กรับใช้ไม่ได้เงยขึ้นไปมอง น้ำเสียงสูงส่งขึ้นเล็กน้อย "ที่ไหน? ที่นี่คือจวนฉิน วันนี้เป็นคืนเข้าหอของท่านและคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉิน! เป็นบ้านของท่าน ! !"

เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่า คนที่ถูกโยนข้างมูลม้า กับคืนเข้าหอไม่เหมาะสมกัน แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว

เขาที่ค่อนข้างสับสนย้อนความทรงจำ เมื่อสองชั่วโมงก่อน พิพิธภัณฑ์ปิด หลังจากที่เซียวเฉวียนนับโบราณวัตถุเสร็จแล้ว เขาก็ล็อคประตูพิพิธภัณฑ์แล้วก็จากไป

เพื่อนร่วมงานบอกว่า วันนี้เป็นวันเกิดของเซียวเฉวียน ต้องการจองคาราโอเกะ และดื่มด้วยกันสักยก

ตอนนี้เขาควรกำลังสนุกสนานกับการดื่มเหล้าร้องเพลงถึงจะถูก!

โดยปกติทีมงานมักจะมาที่พิพิธภัณฑ์เพื่อถ่ายหนังสารคดี วันนี้เขาเข้าไปอยู่ในทีมละครโดยไม่รู้ตัว?

คิดไปคิดมา ความทรงจำในสมองของเขาราวกับมีคนมาบิดออก อดีตที่เขาไม่เคยประสบพบเจอก็พรั่งพรูออกมา

ที่แท้ ร่างกายนี้ของเขาชื่อว่าเซียวติ้ง ชื่อเล่นเซียวเฉวียน เขาเป็นคนซื่อสัตย์ อดทนต่อความยากลำบาก

ตระกูลเซียวเป็นตระกูลของขุนนางที่สถาปนาประเทศ ตระกูลเซียวช่วยจักรพรรดิผู้ก่อตั้งพิชิตดินแดนในปัจจุบัน น่าเสียดาย เมื่อมาถึงรุ่นของเซียวเฉวียนก็ตกอับ

วันนี้ เป็นวันมหามงคลของเขาและคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉินที่หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก

ภาพสุดท้ายในสมองของเซียวเฉวียน เซียวติ้งตะโกนท่ามกลางผู้คนว่า "ส่ง

เข้าเรือนหอ!" หลังจากนั้น แม้แต่ใบหน้าของเจ้าสาวก็ไม่ได้เห็น เขาถูกกระแทกด้วยไม้จากด้านหลัง

เซียวติ้งเป็นเพียงปัญญาชนผู้อ่อนแอ ทนไม่ไหวกับการถูกโจมตีเข้าที่คอ แรกเริ่มเขาหมดสติไป หลังจากนั้นก็ตายบนกองหญ้าที่หนาวเย็นในโรงม้า

ค่ำคืนวันแต่งงาน คนที่มีชีวิตอยู่ต้องตายลงไปแบบนี้ โดยไม่มีใครสนใจ

ต่อมา เซียวเฉวียนเดินทางข้ามภพ และมาอยู่ในร่างของเซียวติ้ง มีชีวิตขึ้นใหม่อีกครั้ง

"เข้าไปข้างในเถอะ นี่คือสถานที่ที่ท่านนอน" เด็กรับใช้ที่ป้อนอาหารม้าชี้ไปที่ห้องครัวเก่าที่อยู่ข้าง ๆ และพูดด้วยความไม่เกรงใจ

"ที่นี่เหรอ?" ดวงตาของเซียวเฉวีัยนลดต่ำลง ตระกูลฉินนี่ช่างใจดำมากเลย!

นี่คือครัวของคนรับใช้ โดยปกติแล้วเจ้านายจะมีห้องครัวขนาดเล็กโดยเฉพาะ คนรับใช้จะกินข้าว ก็จะทำอาหารในห้องครัวเก่านี้

สถานะของเซียวติ้งในตระกูลฉิน ใกล้เคียงกับสุนัข

เซียวเฉวียนมองดูสุนัขที่เฝ้าประตู ปากแหลมและหน้าผากแบน ขนสีน้ำตาลหูตั้ง คือพันธ์ฮว๋าเซี่ยเซี่ย ดูเหมือนว่าราชวงศ์นี้จะเกี่ยวข้องกับฮว๋าเซี่ยโบราณไม่มากก็น้อย เพียงแค่เซียวเฉวียนยังไม่รู้แน่ชัดว่าคือราชวงศ์ไหน

"นายท่าน ที่นี่กันลมกันฝนได้ มีที่ให้นอนก็ถือว่าไม่เลวแล้ว"

เด็กรับใช้พูดจาประชดประชัน เมื่อเซียวเฉวียนได้ยินดวงตาของเขาก็เย็นชาขึ้นมา เขาส่งเสียงหึ่ยด้วยความเย็นชา

"นายท่านรีบนอนเถอะ ไม่เช่นนั้นข้าต้องเหนื่อยตายแน่ ๆ ดึกดื่นต้องมาปรนนิบัติท่าน"

เด็กรับใช้เห็นเซียวเฉวียนใจลอย เขาส่ายหัวหันหัววางถังอาหารลงแล้วเดินออกไป คนรับใช้อย่างเขาไม่ต้องนอนในครัว นายท่านคนนี้ไม่มีสถานะและอนาคตในตระกูลฉิน ไม่มีความจำเป็นต้องเอาใจใส่

ดังนั้น ในห้องครัวที่ทรุดโทรมและเปียกชื้น จึงเหลือเพียงแค่เซียวเฉวีนคนเดียว

ในตอนนี้ ชายร่างสูงใหญ่ยืนอยู่นอกประตู ไม่กล้าก้าวเข้ามาแม้แต่ครึ่งก้าวด้วยความรังเกียจ เสียงของเขาหนาและทรงพลัง

"ไอ้คนแซ่เซียว เรื่องในวันนี้ถือว่าเป็นการสั่งสอน! อย่าคิดว่าแต่งเข้าตระกูลฉิน แล้วจะกลายเป็นคนตระกูลฉินของพวกเรา! ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องขนนิ้วน้องสาวของข้า ข้าจะหั่นเจ้าแล้วเอาให้หมากิน!"

เซียวเฉวียนเอียงศีรษะ ดูว่าใครที่ช่างอวดดีเช่นนี้

เมื่อดู ที่แท้ก็คือฉินเฟิง

ตระกูลฉินเต็มไปด้วยบุคคลมีความสามารถ และยังมุ่งเน้นบ่มเพาะความสามารถ ลูกหลานล้วนมีความสามารถในตัวอักษรและศิลปะการต่อสู้ มีความสามารถโดดเด่นเหนือใคร

ฉินเฟิงผู้นี้คือหลานคนโต ตำแหน่งขุนนางคือรองเสนาบดีระดับ4 ควบคุมดูแลประตูพระราชวัง เป็นนายทหารระดับสูง หลานสาวคนรองก็คือฉินซูโหรว ภรรยาของเซียวติ้ง สวยและมีความสามารถ

ตะกูลฉินนอกจากรุ่นหลานแล้ว ทุกคนล้วนเป็นนายพลที่มีความซื่อสัตย์และกล้าหาญ

ส่วนพ่อแม่และฉินปาฟางท่านปู่ของฉินซูโหรว กำลังทำให้ชนเผ่าซงหนูสงบลงแนวเขตชายแดน ดังนั้นในงานแต่งงานวันนี้พวกเขาจึงไม่ได้อยู่ด้วย มีเพียงท่านย่าของตระกูลฉินดำเนินงานแต่เพียงผู้เดียว

ฉินเฟิงข่มขู่ด้วยการถลึงตามองด้วยความโกรธ เซียวเฉวียนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ "พี่ชาย ข้าเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ได้มีความรู้สึกกับคุณหนูใหญ่ฉิน ไม่มีทางบังคับฝืนใจนาง"

คำพูดที่สงบนิ่งของเขา ทำให้ฉินเฟิงไม่พอใจ แต่งงานกับน้องสาวของเขาแล้วยังไม่เต็มใจอีก?

เขาตะคอกว่า "คำพูดไพเราะแต่ไม่จริงใจพูดให้มันน้อย ๆ หน่อย!" เป็นแค่ปัญญาชนที่ยากจน การได้เป็นลูกเขยตระกูลฉินนั่นคือโชคดีของเจ้า! จะมาเสแสร้งให้ใครดู!"

"น้องสาวของข้างดงามดั่งดอกไม้และดวงจันทร์ นางคือสตรีผู้มีความสามารถอันดับหนึ่งของเมืองหลวง! ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ของเจ้าคือขุนนางที่สถาปนาประเทศ เจ้าจะมีปัญญาอะไรมาปีนขึ้นสู่ตระกูลฉิน!"

"ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ของข้าต้องการให้คนไร้ประโยชน์อย่างเจ้ามาเป็นเขย เจ้าจะสามารถก้าวเข้าสู่ประตูจวนฉินได้อย่างไร?"

ท่าทีของฉินเฟิง ทำราวกับว่าเซียวเฉวียนเป็นสุนัขขอทาน "ทว่า ในเมื่อเจ้าเป็นลูกเขยตระกูลฉินของเราแล้ว ตระกูลฉินของเราปกครองครอบครัวด้วยความเมตตากรุณาและคุณธรรม ถ้าเจ้าซื่อสัตย์ ตระกูลฉินก็จะทำให้เจ้ามีกินมีดื่มไปชั่วชีวิต แต่ถ้าต้องการมากกว่านั้นละก็ ไม่มี!"

"ถ้าเจ้าไม่ซื่อสัตย์ บังอาจขอส่วนแบ่งในผลประโยชน์ที่ไม่ควรได้ของน้องสาวข้าละก็ เจ้าก็ระมัดระวังหัวของเจ้าให้ดี!"

ฉินเฟิงปกป้องน้องสาวเท่าชีวิต ตั้งแต่เล็กฉินซูโหรวก็เป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลฉิน เมื่อเขาเห็นคนไร้ประโยชน์อย่างเซียวเฉวียนก็รู้สึกโมโห น้ำเสียงนั้นแข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว แสงไฟในดวงตาคู่หนึ่งเหมือนระฆังทองแดง ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว

เซียวเฉวียนไม่อยากก่อเรื่อง เพราะไม่คุ้นเคยกับชีวิตนี้ อีกทั้งเจ้าของร่างเดิมนี้ดูเหมือนจะมีสถานะต่ำ ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ ผู้เข้าใจสถานการณ์คือผู้เฉลียวฉลาด เซียวเฉวียนทำความเคารพ "พี่ชายยับยั้งความโกรธ ข้าปฏิบัติตามอย่างแน่นอน"

ความขี้ขลาดของเซียวเฉวียน ยิ่งทำให้ฉินเฟิงรังเกียจ "หึ่ย! ปัญญาชนอ่อนแอ มีประโยชน์เช่นไร!"

พูดจบ ฉินเฟิงเหวี่ยงแขนเสื้อเดินจากไป

การเป็นลูกเขยไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของเซียวเฉวียน แต่ในคืนวันแต่งงาน เซียวติ้งโดนคนของตระกูลฉินทำร้ายจนตาย ที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่จะอยู่นาน

เซียวติ้งไร้อำนาจไร้พลัง เซียวเฉวียนต้องวางแผนอย่างจริงจัง ถึงจะสามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมนี้ได้

พร้อมกับสายลมหนาวยามค่ำคืน เซียวเฉวียนทำสงครามเย็น แม้ว่างานปักของฉินนี้จะหรูหรามาก แต่ไม่รักษาความอบอุ่น ไม่ดีเท่าเสื้อขนเป็ด

ตอนนี้แม้แต่เด็กรับใช้ที่ป้อนอาหารม้าก็ไปแล้ว ห้องครัวเหลือเพียงแค่เซียวเฉวียนและสุนัข

แสงจันทร์อ่อน ๆ สาดส่องลงบนพื้น เซียวเฉวียนส่ายหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะย้อนเวลามา เขาในตอนนี้คงดื่มเหล้าร้องเพลงอยู่ที่คาราโอเกะ ช่างมีความสุขเหลือเกิน!

เขาจ้องมองดวงจันทร์ที่สว่างไสวบนท้องฟ้า คิดถึงบทกวีที่เข้ากับช่วงเวลา อดไม่ได้ที่จะท่องขึ้นมาว่า " แสงจันทร์ส่องเจิดจ้าที่หน้าเตียง พื้นดินสะท้อนแสงขาวน้ำค้างแข็ง แหงนหน้ามองแสงจันทร์สุกไสว ก้มหน้าหวนคนึงถึงบ้านเกิด"

"โฮ่ง ๆ ..........." สุนัขสีเหลืองตัวน้อยเงยหน้าขึ้นและมองค้อนใส่เขา มันเปลี่ยนทิศทางและนอนต่อ

ภายใต้แสงจันทร์ ผู้หญิงร่างเพรียวซ่อนตัวอยู่หลังต้นอาคาเซียที่อยู่ไม่ไกลนัก ได้ยินเซียวเฉวียนท่องบทกวี สั่นไปทั้งตัว ดื่มด่ำกับสุนทรียภาพอันเงียบสงบและงดงามในบทกวี

บทกวีนี้เรียบง่ายแต่งดงามหายิ่งนัก การประพันธ์เรียบง่าย แต่กลับมีเสน่ห์ไม่สิ้นสุด เหมาะกับสถานการณ์นี้มาก ๆ

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อยากจะเข้าไปข้างหน้า แต่เมื่อพิจารณาครู่หนึ่งแล้ว นางหันหลังกลับและจากไปด้วยความเร่งรีบ เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหญ้า

หลังจากผ่านลมหนาวที่พัดมา ความเข้าใจต่อโลกใบนี้ของเซียวเฉวียน ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

นี่คือต้าเว่ย วัฒนธรรมใกล้เคียงกับฮว๋าเซี่ยโบราณ มีหลายจุดที่เชื่อมโยงถึงกัน แต่กลับไม่ใช่ราชวงศ์ใดในประวัติศาสตร์

เซียวเฉวียนทำงานในพิพิธภัณฑ์มาหลายปี มหาวิทยาลัยเรียนเอกวิชาประวัติศาสตร์ ดังนั้นจึงรู้จักราชวงศ์ทั้งหมดเป็นอย่างดี

แต่สมัยต้าเว่ยนี้ เขากลับไม่เคยได้ยินมาก่อน และเจริญน้อยกว่าฮว๋าเซี่ยโบราณมาก มีพื้นที่ว่างสำหรับการพัฒนา

"ชาติก่อน ฉันไม่มีความรู้ มันไม่มีประโยชน์ใดใดในศตวรรษที่ 21! ทำได้เพียงเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ที่เข้างาน9โมงเช้าเลิก5โมงเย็น!"

"ในชาตินี้ ในเมื่อได้เกิดใหม่ในสมัยโบราณ ต้องไม่ธรรมดาแบบเดิมเด็ดขาด!"

เซียวเฉวียนกำหมัดแน่น ปลุกกระแสคลื่นลูกใหญ่ภายในใจ

ชายชาตรีสูงเจ็ดไม้บรรทัด เป็นหนึ่งไม่เป็นสองรองใครในโลก! ตอนนี้โอกาสของเขามาถึงแล้ว!

เซียวเฉวียนสาบานอย่างเงียบ ๆ ในใจ จะต้องออกไปเผชิญโลกกว้างให้ได้ จะต้องราบรื่นดังหมาย!

บทที่ 2 อำนาจฝ่ายภรรยา
และในทุกวันนี้จักรพรรดิแห่งแคว้นเว่ยยังคงเยาว์วัย เพิ่งก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ และอำนาจของจักรพรรดิก็ตกอยู่ในมือของเสด็จลุงเว่ยเจียนกั๋ว

จักรพรรดิในวัยหนุ่มมุ่งมั่นที่จะรวมอำนาจของจักรวรรดิ เพื่อต่อต้านเว่ยเจียนกั๋ว คัดเลือกผู้ที่สอบผ่านซึ่งเป็นเด็กจากครอบครัวยากจนเข้ามาเป็นขุนนางเพื่อสร้างกลุ่มก้อนอันบริสุทธิ์

ก่อนที่เซียวติ้งจะถูกเฆี่ยนตีจนตายในวันนี้ เขาได้วางแผนเข้าร่วมการสอบในชนบทของปีนี้

แม้คุณสมบัติของเซียวติ้งจะอยู่ในระดับปานกลาง แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่คิดจะเกาะผู้หญิงกิน สุดท้ายแล้วเกิดเป็นชายคงไม่มีใครยอมอยู่ภายใต้อำนาจของผู้อื่นและยอมให้พวกเขารังแก

เซียวติ้งเล่าเรียนอย่างหนักมาเป็นเวลากว่าสิบปีเพื่อจะสอบเข้าเป็นบัณฑิตและขุนนางในพระราชวัง

บัณฑิตผู้สง่างาม มีผู้คนมากมายนับหน้าถือตา ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามารังแก

เมื่อถึงเวลานั้นยังจะมีใครกล้ามาดูถูกเขา?

แต่เนื่องด้วยความสามารถในระดับปานกลาง ทำให้เขาสอบตกติดต่อกันมาเป็นเวลาสามปี ในสมัยโบราณการทดสอบทางวิทยาศาสตร์นั้นโหดร้ายมาก แม้ว่าจะทำการทดลองมาทั้งชีวิตก็ไม่อาจข้ามผ่านมันไปได้

และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เซียวติ้งสอบไม่ผ่านติดต่อกันมาเป็นเวลาสามปี

ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง เซียวเฉวียนเข้าใจถึงความเจ็บปวดของเซียวติ้ง

ชีวิตเช่นนี้เขาก็ไม่อาจยอมรับมันได้ การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งจำเป็น!

เซียวเฉวียนทำงานในพิพิธภัณฑ์มาหลายปี การทดสอบเกี่ยวกับสมัยโบราณสำหรับเขาเป็นสิ่งคุ้นชิน ระหว่างเส้นทางมีอะไรอยู่บ้างเซียวเฉวียนคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงมีความมั่นใจเกี่ยวกับการทดสอบระดับชนบท การทดสอบระดับมณฑล รวมถึงการทดสอบระดับพระราชวัง หากกล่าวว่าเขามีความมั่นใจเก้าในสิบส่วนก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง

การทดสอบวิทยาศาสตร์เป็นวิชาเอกของเซียวเฉวียนอย่างแท้จริง

เซียวเฉวียนคิดเช่นนี้ในหัวก็รู้สึกมั่นใจ นอนพิงแผงประตูและหลับไป

ในยามเช้า เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหลัง เขาต้องการกลับไปยังบ้านตระกูลเซียวสักรอบ

เด็กรับใช้เข้ามาขวางเขาไว้ กล่าวออกมาอย่างเย่อหยิ่ง “นายท่าน! ท่านจะไปไหน? หากไม่ได้รับอนุญาตจากตระกูลฉิน ท่านไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้!”

เป็นเรื่องปกติที่ตระกูลฉินจะโหดร้าย แต่แล้วมันยังไง?

“ข้าต้องการกลับตระกูลเซียว! หลีกไป!”

“ไม่ได้! ออกไปไม่ได้!” เด็กรับใช้ขมวดคิ้ว ยื่นมือออกมาขวางเซียวเฉวียน

คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กรับใช้ของจวนฉินจะกล้ารังแกและกลั่นแกล้งเขาถึงเพียงนี้!

“หลีกไปให้พ้น!” เซียวเฉวียนเป็นผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่ง คิดว่าจะสามารถขวางเขาไว้ได้งั้นหรือ? เขาผลักเด็กรับใช้ออกไปด้านข้างอย่างไม่เกรงใจ!

เด็กรับใช้ไม่อยากเชื่อ นายท่านกล้าขัดขืนความตั้งใจของคนตระกูลฉินงั้นหรือ?

เซียวเฉวียนเดินแกว่งไปแกว่งมา ถลกแขนเสื้อขึ้น ส่ายศีรษะและหัวเราะออกมาดังลั่น “ผู้หญิงโง่ดูถูกเซียวติ้ง ขับไล่ออกจากบ้านแห่งราชวงศ์ฉิน หันหลังให้ฟ้า หัวเราะดัง ๆ แล้วเดินออกไปจากประตู ทำไงได้ก็คนอยู่ดงหญ้ามานาน”

“เกินจะเยียวยา!” เด็กรับใช้จ้องมองเขา แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปขวาง อย่างไรนายท่านผู้นี้ก็เป็นลูกเขย หากคุณหนูใหญ่ไปแต่งงานกับเจ้าคนผู้นี้ขึ้นมา ตัวเขาอาจจะต้องเดือดร้อน!

เซียวเฉวียนเปลี่ยนบทกวีของหลี่ไป๋ หัวเราะเยาะตระกูลฉินซึ่งเป็นคนโง่ที่ดูถูกคนอื่น

เสียงหัวเราะซึ่งเต็มไปด้วยความสุขของเขาดังลั่นไปถึงบ้านที่อยู่ติดกัน

ฉินซูโหรวได้ยินประโยคท่อนหลัง นางรีบลุกขึ้นมาพร้อมกล่าวว่า “หันหลังให้ฟ้า หัวเราะดัง ๆ แล้วเดินออกไปจากประตู ทำไงได้ก็คนอยู่ดงหญ้ามานาน......อาเชียง เจ้ารีบไปดูว่าใครอยู่ด้านนอก?”

อาเชียงซึ่งเป็นสาวใช้ไม่เคยเห็นคุณหนูสนใจใครมากถึงเพียงนี้มาก่อน นางรีบวิ่งออกไปดู “คุณหนู ไม่มีใครเจ้าค่ะ”

ต้องมีพรสวรรค์มากถึงเพียงใดถึงสามารถกล่าวบทกวีได้ไพเราะถึงเพียงนี้? ฉินซูโหรวเข้าใจเกี่ยวกับความสามารถทางบทกวีของคนในครอบครัวอย่างลึกซึ้ง พวกเขาไม่สามารถเขียนหรือกล่าวบทกวีเช่นนี้ออกมาได้ จะต้องเป็นคนนอกอย่างแน่นอน

ฉินซูโหรวรู้สึกหลงทางและครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในใจ นางไม่อาจลืมความไพเราะของบทกวีสองวรรคนี้ไปได้ “อาเชียง เจ้ารีบไปสืบมา ไปดูมาว่าวันนี้มีใครเข้ามาในจวนฉินหรือไม่ เจ้าจะต้องหาตัวเขาให้พบ!

ดันใดที่เซียวเฉวียนออกมาจากจวนฉิน เขาก็เดินทางมายังโรงรับจำนำ

ตระกูลเซียวนั้นแสนยากจน สิ่งเดียวที่เป็นของล้ำค่าก็คือชุดแต่งงาน ชุดแต่งงานชุดนี้เป็นชุดที่คุณปู่ตระกูลเซียวตัดไว้ให้เขาตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่

นี่คือสมบัติล้ำค่าชิ้นสุดท้ายของตระกูลเซียว แม้ที่ผ่านมาจะยากลำบากถึงเพียงใด คนของตระกูลเซียวก็ไม่เคยคิดถึงเสื้อผ้าชุดนี้

เขานำมันมายังโรงรับจำนำโดยตรง สละสิ่งซึ่งเป็นที่รักอย่างไม่เต็มใจในราคาอันแสนถูกเพียงห้าสิบตำลึง ซึ่งมีมูลค่าประมาณหนึ่งแสน

สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากได้เงินมาก็คือ เขาซื้อปากกาหมึก กระดาษ หินหมึกและขนมเกล็ดหิมะหนึ่งถุง

จากนั้นเขาก็เดินเลี้ยวซ้ายและขวาอยู่ในเมืองหลวง จากความจริงจำของเขา บ้านของเซียวติ้งอยู่ติดกับป่าไผ่ในเขตชานเมืองของเมืองหลวง

บ้านของเซียวติ้งเป็นกระท่อมมุงจาก ด้านบนหลังคาไม่มีแม้แต่เศษกระเบื้อง เย็นสบายในฤดูร้อน หนาวจนถึงกระดูกในฤดูหนาว แต่ก็สะอาดและดูเป็นระเบียบ

“พี่ชาย!”

ทันทีที่เซียวเฉวียนกลับมาถึงบ้าน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา นางก็คือน้องสาวของเซียวติ้ง เซียวจิง

แม่เซียวเห็นลูกชายของตนเองกลับบ้าน นางมีความสุขและเสียใจในขณะเดียวกัน

นางมีความสุขที่ลูกชายของนางได้แต่งงาน

และสิ่งที่นางเสียใจก็คือ ลูกชายของนางได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้ายจากตระกูลฉิน เหตุใดเขาจึงกลับบ้านมาลำพัง คุณหนูใหญ่ของตระกูลฉินเล่า นางไปไหน?

“จิงเอ๋อร์ นี่ ขนมเกล็ดหิมะที่เจ้าชอบกิน” เซียวเฉวียนกอดน้องสาวที่มีร่างกายผอมแห้ง เนื่องจากขาดสารอาหารระหว่างวัยเจริญเติบโต ทำให้นางซึ่งมีอายุได้สิบขวบยังสูงเท่ากับเด็กอายุแปดขวบ

“ขอบคุณพี่ชาย!” เซียวจิงรับขนมเกล็ดหิมะไว้

นางกะพริบตาและถามว่า “พี่ไปเอาเงินมาจากไหน?”

“เด็กอย่างเจ้าไม่ต้องไปสนใจเรื่องพวกนี้หรอก” เซียวเฉวียนนำเงินที่เหลืออยู่ในมือยื่นส่งให้แม่เซียว “แม่ เก็บเงินจำนวนนี้ไว้ นำไปหาหมอและหายากิน อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย”

แม่เซียวเป็นโรคเรื้อรังทางร่างกายมาโดยตลอด ทุกฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว นางจะรู้สึกแน่นหน้าอกและหายใจไม่ออก นางมักจะกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด

เวลานี้เทศกาลไหว้พระจันทร์ได้ผ่านไป ช่วงฤดูแห่งความเจ็บป่วยกำลังมาเยือน หากยังไม่รีบไปหาหมอก็จะต้องกัดฟันทนกล้ำกลืนกับฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวนี้ต่อไป

ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงจำเป็นต้องนำชุดแต่งงานไปจำนำ

การที่เขายอมสละชุดแต่งงานจะต้องถูกผู้คนเย้ยหยันเป็นแน่ แต่หนึ่งหน้าจะใหญ่เพียงใดก็ไม่อาจสำคัญไปกว่าอาการป่วยของแม่ตนเองได้

เซียวจิงน้ำตาไหล “พี่ชาย เมื่อคืนนี้แม่เอาแต่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด......อยากจะไปหาหมอแต่ก็ไม่มีเงิน......จิงเอ๋อร์กลัว จิงเอ๋อร์อยากจะไปหาพี่ชาย แต่แม่บอกว่าเมื่อวานเป็นวันแต่งงานของพี่ ไม่สามารถพูดเรื่องไม่เป็นมงคลได้”

เซียวติ้งเสียชีวิตไปเมื่อคืนวาน หัวใจของแม่ลูกเป็นหนึ่งเดียวกัน ดังนั้นแม่เซียวคงรู้สึกเจ็บปวดมาก

ดวงตาของเซียวเฉวียนเป็นสีแดง เขาโอบกอดน้องสาวและแม่ของเขาไว้ “แม่ ลูกจะต้องหาหมอที่เก่งที่สุดในโลกมารักษาแม่ให้ได้! แม่วางใจ ครอบครัวของเราหลังจากนี้จะมีเงินไปหาหมอ มีเนื้อให้กิน และอยากได้ทุกอย่างที่ต้องการ!”

ที่ผ่านมาลูกชายเอาแต่ถอนหายใจ แต่วันนี้นั้นต่างออกไป แม่เซียวส่ายหน้าพร้อมกล่าวว่า “แม้เจ้าจะแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉินแล้ว แต่เหตุใดตระกูลฉินถึงมอบเงินให้เจ้ามากมายถึงเพียงนี้?”

“แม่ไม่ต้องกังวล ข้าจะยืนด้วยลำแข้งของตนเอง!”

ทันทีที่เซียวเฉวียนพูดจบก็มีเสียงของใครบางคนดังขึ้นมา “ยังจะกินเนื้อ? เซียวติ้ง! บ้านของเจ้ายังไม่จ่ายค่าเช่าที่ให้กับข้า! หากยังไม่จ่าย ข้าจะเอาเซียวจิงไปขาย!”

ผู้มาเยือนคือนายน้องเจ็ดแห่งตระกูลฉีผู้ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินแห่งนี้ ตระกูลเซียวเช่าที่ดินของตระกูลฉีเพื่อเพาะปลูก และจะมอบเมล็ดพืชจำนวนครึ่งหนึ่งให้เพื่อเป็นสิ่งตอบแทน แต่เนื่องจากภัยแล้งเมื่อปีที่ผ่านมา ทำให้ผลผลิตตกต่ำ ไม่เป็นไปตามความคาดหมาย ตระกูลเซียวจึงไม่สามารถทำตามข้อตกลงได้

ตระกูลฉีเป็นผู้ดีในท้องถิ่น ชอบกดขี่ข่มเหง พึ่งพารากฐานของบรรพบุรุษ ทำร้ายผู้อื่นจนเป็นนิสัย พวกเขาไม่เห็นใครอยู่ในสายตา

เมื่อวานเซียวติ้งแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉิน นายน้อยเจ็ดของตระกูลฉีได้ยินเรื่องนี้มา เซียวติ้งแต่งงานเข้าไปแล้ว แน่นอนว่าต้องมีเงิน

เห็นตระกูลฉีต้องการมาเอาเงิน เซียวเฉวียนถามกลับไปด้วยดวงตาอันเยือกเย็น “ไม่รู้ว่านายน้อยเจ็ดต้องการเท่าไหร่?”

เจ้านี่มันแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉิน จะไม่รีดไถได้อย่างไร? นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉียื่นกระดาษออกมาหนึ่งแผ่น “ไม่มากไม่น้อย สามร้อยตำลึง”

ใบหน้าของแม่เซียวซีดขาว ปีที่ผ่านมามากที่สุดก็ไม่เกินห้าตำลึง นี่เขากำลังขูดรีด! สามร้อยตำลึง นี่ต้องการเอาชีวิตพวกเขาหรืออย่างไร!

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีมาพร้อมกับลูกน้องของเขา เขาคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าหากเซียวเฉวียนไม่ยินยอม เขาจะทุบตีจนเซียวเฉวียนยินยอม!

โดยไม่คาดคิด เซียวเฉวียนกล่าวออกไปอย่างใจเย็นว่า “เรื่องเงินไม่มีปัญหา รอหลังข้าสอบระดับชนบทเสร็จแล้วเจ้าค่อยมาเอา”

จากการคาดการของเขา เมื่อผลการทดสอบระดับชนบทถูกประกาศออกมาและเขาอยู่ในลำดับต้น จักรพรรดิจะมอบเงินเป็นรางวัล เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะต้องมีเงินเป็นธรรมชาติ

เมื่อนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีที่เตรียมจะทุบตีเขาได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาดังลั่น จากนั้นกล่าวว่า “อย่ามาหลอกข้าเลยดีกว่า! คนที่ไม่เคยแม้แต่ติดอันดับอย่างเจ้ายังกล้าหวังเรื่องเงินรางวัล? เมื่อถึงเวลาหากขาดแม้แต่แดงเดียว แม่และน้องสาวของเจ้าจะต้องกลายเป็นทาส!”

คำพูดนี้ทำให้เซียวเฉวียนโกรธ เขาก้าวไปด้านหน้า พุ่งไปตบหน้าของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉี “ทาส? เจ้านั่นแหละที่เป็นทาส!”

“ปัง!” เสียงดังสนั่น ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีรู้สึกเจ็บปวดและสับสนไปพร้อมกัน!

หลังจากนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีสับสนอยู่ชั่วขณะ เขาก็ได้สติกลับคืนมา เขาตะโกนออกมาว่า “ลูกเขยแต่งใหม่อย่างเจ้ากล้าทำร้ายนายน้อยอย่างข้างั้นหรือ? เข้ามา จัดการมัน ตีมันให้ตาย!”

แม่เซียวและเซียวจิงตกใจและถอยไปด้านหลัง เซียวเฉวียนซึ่งมีรูปร่างสูงใหญ่ยืนขวางอยู่ด้านหน้าของพวกนาง จ้องมองลูกน้องของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและตะโกนว่า “เข้ามา!”

ตระกูลฉีเป็นผู้ปกครองในพื้นที่ ในพื้นที่เขตปกครองของพวกเขา ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งหรือขัดคำพูดของพวกเขา ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีมีนิสัยหยิ่งยโสและอวดดี ขนาดครอบครัวของเขายังไม่มีใครกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายนิ้ว!

เขานำมือขึ้นมากุมใบหน้าพร้อมตะโกน “เจ้าพวกขยะ! มัวยืนงงอะไรกันอยู่? ก็แค่บัณฑิตอ่อนแอเพียงคนเดียว พวกเจ้าจะกลัวอะไร จัดการมัน ตีมันให้ตาย!”

ดวงตาของเซียวเฉวียนลุกเป็นไฟ จ้องผ่านกลุ่มคนรับใช้ มองไปยังนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและกล่าวว่า “ข้าอยู่ในตระกูลฉินอันสง่างาม หลายเขยของแม่ทัพใหญ่ผู้บุกเบิกแคว้น ฉินปาฟาง! เจ้ากล้าดียังไง!”

คำพูดเหล่านี้ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตกใจอยู่ครู่หนึ่ง

ดวงตาของเซียวเฉวียนเข้มข้นขึ้น เขาก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า “พ่อตาของข้าฉินเซิง เขาเป็นถึงขุนพลใหญ่! เป็นหนึ่งในสามแห่งผู้มีเกียรติอันสูงส่ง! เป็นรองเพียงแค่หนึ่งเดียว อยู่เหนือคนนับหมื่น!”

ทุกคนตกใจ ร่างกายแข็งทื่อ

เซียวเฉวียนก้าวไปด้านหน้าอีกหนึ่งก้าว บีบให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีต้องถอยไปอีกก้าว “ตระกูลเซียวของข้าภักดีมาหลายชั่วอายุคน! ยอมสละชีพในสนามรบ! เสียสละเพื่อประเทศ! ศพถูกห่อด้วยหนังม้า! และครอบครัวก็เต็มไปด้วยความรุ่งโรจน์!”

เซียวเฉวียนจ้องไปที่เขา น้ำเสียงทุ้มลง “ทาส? เจ้าลองชั่งน้ำหนักตระกูลฉีของเจ้าดูว่ามีสิทธิ์มาเรียกคนตระกูลเซียวว่าทาสหรือไม่!”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกลืนน้ำลาย “แล้ว แล้วมันยังไง......”

เซียวเฉวียนจ้องไปที่เขา เปลวไฟในดวงตาของเขาแผดเผาความเย่อหยิ่งที่เหลืออยู่ของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีจนหมดสิ้น!

“ตระกูลฉีของเจ้าเป็นพวกอันธพาลในท้องถิ่น! แค่เงินจำนวนไม่กี่ตำลึง เจ้ากล้าดียังไงมารังแกตระกูลเซียวของข้า?”

ขาของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีอ่อนแรงลง ถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า ขาของเขาสั่นเล็กน้อย

เซียวเฉวียนเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว จ้องไปที่เขาและกล่าวว่า “สามร้อยตำลึง? ข้าเซียวติ้งจะเป็นคนมอบมันให้กับเจ้า! เจ้ารับมันไหวงั้นหรือ? เจ้ากล้ารับมันงั้นหรือ? ตระกูลฉีของเจ้ากล้ารับมันไว้งั้นหรือ!”

บทที่ 3 รอฟังข่าวดี
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีถูกบีบให้ต้องล่าถอย ตอนนี้เขาพิงกำแพงอยู่ เขาไม่ตอบสนอง เขาตกใจในคำพูดของเซียวเฉวียนจนพูดอะไรไม่ออก

เสียงดังของเซียวเฉวียนเข้มแข็งและทรงพลัง ด้วยบรรยากาศอันเคร่งขรึม นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและลูกน้องของตระกูลฉีต่างตกตะลึง

ฉินปาฟางที่เซียวเฉวียนพูดถึง มีใครบ้างจะไม่รู้จัก? ฉินปาฟางมีเกียรติยศไม่เป็นสองรองใคร ลูกชายของเขาฉินเซิงมีความสามารถยิ่งน่าตกใจ ได้รับขนาดนั้นว่าจอมขุนพลตั้งแต่อายุน้อย ตระกูลฉีเป็นเพียงเจ้าของที่ดินตัวเล็ก ๆ เทียบไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บของจวนฉินด้วยซ้ำ!

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตื่นตระหนกจนหัวใจเต้นแรง!

แต่นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉียังคงกัดฟัน เขารู้จักกับลูกชายคนโตของตระกูลฉิน ฉินเฟิง มานานหลายปี ถือว่ามีความสัมพันธ์ที่ดี เขาต้องกลัวลูกเขยจอมอวดดีที่เพิ่งแต่เข้าไปผู้นี้อย่างนั้นหรือ?

นึกถึงตรงนี้ นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีก็กล่าวออกมาด้วยความกล้าของเขา “ข้า......ข้าไม่เคยเห็นใครที่แต่งเข้าไปเป็นเขยบ้านคนอื่นแล้วภูมิในใจตัวเองเยี่ยงเจ้ามาก่อน! ใครก็รู้ เมื่อคืนเจ้าไม่ได้แม้แต่เข้าไปในห้องของคุณหนูใหญ่! นอนในห้องคนรับใช้ นอนในหัวครัว! เรื่องพวกนี้ลือกันไปทั่วเมืองหลวง! เจ้ายังเรียกตัวเองว่าลูกเขยอยู่งั้นหรือ! แม้แต่หมาเจ้ายังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!”

เวลานี้สีหน้าของแม่เซียวก็เปลี่ยนไป

เซียวเฉวียนหัวเราะอย่างเยือกเย็น หัวเราะจนทำให้หัวใจของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีสั่นไหว

เซียวเฉวียนประสานมือของเขา ท่าทางแห่งความรุนแรงของเขาไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แสงในดวงตาของเขาราวกับทิ่มแทงเข้าไปในดวงตาของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉี “นินทาหรือพูดถึงเรื่องของขุนนางในพระราชวัง อาจจะถูกตัดลิ้นและส่งเข้าไปในคุก! ในกรณีที่ร้ายแรง พวกเจ้าอาจถูกส่งตัวไปเป็นทาสตามชายแดน! และดึงลิ้นของคนในตระกูลฉีทุกคน! ต่อให้เจ้าจะมีสักกี่ชีวิตก็คงอยู่ไม่ถึงวันที่เจ้าไปถึงชายแดน!”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่น คำพูดนี้ทำให้เหล่าชาวบ้านที่กำลังดูความสนุกอยู่ด้านนอกต่างพากันเงียบปาก

ฉี่ของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกำลังจะไหลออกมา เขามองมาที่เซียวเฉวียน “เจ้า......เจ้ารอข้าก่อน......หลังจากเจ้าสอบระดับชนบทเรียบร้อย ข้าจำมารับเงิน เจ้าหนุ่ม เจ้ารอข้าก่อนเถอะ!”

ลูกน้องของเขาตัวสั่นเล็กน้อย กล่าวออกมาด้วยความลำบากใจ “นายน้อยเลิกพูดได้แล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”

ตระกูลฉีไม่สามารถรุกรานได้นั้นเป็นเรื่องจริง หากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปถึงหูของตระกูลฉิน เกรงว่าตระกูลฉีอาจต้องคุกเข่าลงพื้นเพื่อชดใช้

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกุมใบหน้าที่ถูกตอบและตะโกนด้วยความโกรธ “เมื่อถึงเวลา! หากเจ้าไม่มอบเงินจำนวนสามร้อยตำลึงให้ข้า ข้าจะทำให้ทุกคนในเมืองหลวงได้รู้ว่าเจ้าทำให้ตระกูลฉินต้องอับอายมากแค่ไหน!”

เซียวเฉวียนตะโกนออกไป “ไสหัวไปซะ! ไม่เช่นนั้นข้าจะโบกเจ้าอีกสักครั้ง!”

นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว รีบวิ่งออกมาจากบ้าน การประสบอุปสรรคครั้งแรกของเขา ทำให้นายน้อยโกรธเป็นอย่างมาก ทำลายข้าวของในสวนจนวอดวาย ระบายความโกรธก่อนจะเดินจากไป

“ลูก เจ้าได้รับความอัปยศเช่นนี้ในตระกูลฉินอย่างนั้นหรือ?” แม่เซียวถามเสียงสั่นออกมา

เซียวเฉวียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความหวาดกลัวยังหลงเหลืออยู่ คิดไม่ถึงว่าอันธพาลพวกนี้จะจากไปโดยไม่สำนึกผิด

เขาหันกลับมาพูดปลอบประโลม “ไม่ต้องไปฟังเขา เขาก็เอาแต่พูดไร้สาระ ที่พูดมานั้นเชื่อไม่ได้”

“ลูก เรื่องสามร้อยตำลึงจะมีหรือไม่นั้นไม่ต้องพูดถึง แต่......ตระกูลฉีนั้นรังแกผู้อื่นมากเกินไป นี่คือการขู่กรรโชกอย่างชัดเจน” แม่เซียวที่ตกใจกลัว ส่ายหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้ นางกล่าวออกมาทั้งน้ำตา หากไม่ใช่เพราะสามีของนางเสียชีวิตในสนามรบเร็วเกินไป นางซึ่งกลายเป็นม่ายและลูกของนางจะถูกคนอื่นรังแกถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

“วางใจ เมื่อครู่ข้าพูดไปแล้ว เมื่อถึงเวลาที่ข้าต้องมอบเงินให้กับเขาสามร้อนตำลึง เขาก็ไม่กล้ารับมันไว้”

“อ่า ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว แม่แค่อยากรู้ว่างานแต่งงานที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นอย่างที่เขาพูดหรือไม่ เจ้า......” แม่เซียวกุมมือเขาด้วยความกังวล เวลานี้ชาวบ้านซึ่งอยู่ด้านนอกต่างพากันซุบซิบนินทา พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวอันแสนตลกของเซียวเฉวียน

การเป็นลูกเขยแต่งเข้าก็น่าอายมากพอแล้ว แต่กลับไม่ได้เข้าไปในห้องนอนในคืนแต่งงาน นี่เจ้ายังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่?

นี่คือความอัปยศอย่างแท้จริง!

“แม่ ตระกูลฉินปฏิบัติต่อข้าดีมาก แม่ทัพฉินยินดีที่จะให้ข้าแต่งงานกับคุณหนูฉินคนใหญ่ เขาจะปฏิบัติต่อข้าเช่นนั้นได้อย่างไร? ตระกูลฉินเป็นตระกูลที่น่านับถือ ทำตัวเป็นแบบอย่างให้กับทุกตระกูล เขาไม่มีทางทำเรื่องให้ลูกต้องอับอาย นี่ไง เงินจำนวนห้าสิบตำลึงนี้คือเงินที่ท่านยายฉินฝากข้ามามอบให้แม่ และท่านยังกล่าวว่าครอบครัวของพวกเราจะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นในอนาคต”

เซียวเฉวียนพูดออกมาเสียงดัง เมื่อเหล่าประชาชนได้ยินเกี่ยวกับเงินห้าสิบตำลึง ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างจนแทบจะทะลักออกมา สำหรับครอบครัวทั่วไปที่มีกันอยู่หกคน เงินจำนวนสองตำลึงก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้นานกว่าหนึ่งปี!

ชาวบ้านก็ได้เห็นถุงเงินในมือของแม่เซียว เมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องน่าสนุก พวกเขาก็จากไปด้วยความไม่พอใจ

ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า เซียวเฉวียนอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งวันโดยไม่รู้ตัว ถึงคราวที่เขาต้องกลับจวนฉินแล้ว

แม่เซียวหยิบถุงใส่ของออกมาจากตะกร้า “ลูก เอานี่ไปด้วย”

“นี่มัน......”

เซียวจิงยิ้มและกล่าวออกมา “นี่คือหมูแดดเดียวที่แม่เหลือไว้ให้ท่านพี่”

ในหนึ่งปีตระกูลเซียวแทบจะไม่ได้ลิ้มลองของคาว เนื้อถือเป็นอาหารชั้นยอด

มองเซียวจิงที่ผอมบางและแม่ที่กำลังป่วยอยู่ของเขา ดวงตาของเซียวเฉวียนกลายเป็นสีแดง “ไม่เป็นไร แม่กับน้องเก็บไว้กินเถิด”

“ไม่ได้! ท่านพี่ต้องเอามันไป! หากตระกูลฉินไม่ให้ท่านพี่กินข้าว พี่ก็กินมัน!”

เมื่อแม่เซียวได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวออกมาทั้งน้ำตา “จิงเอ๋อร์ อย่าพูดจาเหลวไหล!”

ชีวิตของลูกเขยแต่งเข้านั้นยากลำบากแค่ไหน แม้แต่เซียวจิงที่อายุเพียงสิบขวบยังเข้าใจ แล้วแม่เซียวจะไม่เข้าใจได้อย่างไร?

สายตาวิงวอนของแม่เซียวทำให้เซียวเฉวียนเปลี่ยนใจ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่ของเซียวติ้งก็คือแม่ของเขา น้องสาวของเซียวติ้งก็คือน้องสาวของเขา!

เขารับเนื้อมาแล้วกล่าวว่า “แม่ไม่ต้องกังวล แม่ดูแลอาการป่วยของตัวเองให้ดี! หนึ่งเดือนหลังจากนี้ข้าจะมารับท่านไปอยู่ในเมืองหลวง!”

“ลูก เจ้าพูดอะไรของเจ้า?” แม่เซียวไม่เข้าใจ จวนฉินจะยอมเลี้ยงดูและรับเลี้ยงสองแม่ลูกอย่างพวกนางได้อย่างไร?

“แม่ไม่จำเป็นต้องคิดมาก รอฟังข่าวดีก็พอ ลูกขอตัวก่อน”

พูดจบเขาก็คำนับให้แม่ของเขาหนึ่งครั้ง และรีบเดินทางกลับไปยังที่พักของจวนฉินพร้อมกับปากกาหมึก กระดาษ และหินหมึก

จวนฉิน ห้องครัวของคนรับใช้เผยให้เห็นแสงเทียนสลัว ๆ

เรือนร่างอันงดงามและผอมบางยืนถือตะเกียงเทียนห่างจากห้องครัวในระยะไกล แสงตะเกียงสว่างวาบสะท้อนแผ่นหิน

“คุณหนู คืนนี้ลมแรง เหตุใดพวกเราจึงต้องมายังคฤหาสน์ซึ่งห่างไกลเช่นนี้?”

ฉินซูโหรวยังคงเงียบ นัยน์ตาที่เปียกชุ่มของนางมองไปยังห้องครัวอันทรุดโทรมพร้อมกับคิ้วขมวด

เมื่อคืนวาน เซียวติ้งเพิ่งจะแต่งเข้ามาได้ไม่นานก็ถูกพี่ใหญ่ทำร้าย จากนั้นก็ลากออกไป

เดิมทีคิดว่าเซียวติ้งที่เป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอจะถอนหายใจอย่างสิ้นหวังและบ่นเกี่ยวกับภาระอันหนังอึ้งของเขา

คิดไม่ถึงว่าเมื่อนางมาถึงที่นี่ กลับเห็นแสงเทียนสว่างไสวในห้องครัว เงาของหนอนหนังสือผู้หนึ่งกำลังสะท้อนออกมาทางนอกหน้าต่าง

สาวใช้อาเชียงมองฉินซูโหรวที่กำลังวิตกกังวลอย่างมีความหมาย “หรือว่าเป็นเพราะบทกวีอันไพเราะของเขาก่อนหน้านี้ คุณหนูจึงตั้งใจมาที่นี่เพื่อให้เขาสอน? คิดไม่ถึงเลยว่าแม้เซียวเฉวียนจะดูซอมซ่อ แต่ก็พอจะมีความสามารถทางการประพันธ์อยู่บ้าง......”

ปรากฏว่าคนที่แอบฟังบทกวีของเซียวเฉวียนอยู่ด้านนอกก็คือ ฉินซูโหรว

ถูกสาวใช้อ่านใจจนทะลุปรุโปร่ง ฉินซูโหรวไม่สามารถฝืนทนต่อไปได้ “ข้าก็แค่มาเยาะเย้ยเขาเท่านั้น! ผู้ซึ่งเป็นสตรีที่มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งของเมืองหลวงต้องการคำสอนจากเขา? เขาเทียบไม่ได้แม้แต่ข้อนิ้วของพี่ชายข้าเลยด้วยซ้ำ!”

หลายวันที่ผ่านมา ฉินซูโหรวกลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวง แม้นางจะไม่เคยรู้จักหรือพบเจอกับเซียวติ้ง แต่ก็ได้ข่าวมาไม่น้อย เซียวติ้งเป็นคนมีพื้นฐานปานกลาง และล้มเหลวในการจัดอันดับเป็นเวลาสามปีติดต่อกัน

นางฉินซูโหรวรู้สึกผิดจริง ๆ ที่แต่งงานกับคนที่ไร้ความสามารถเช่นนี้ เพียงแต่การแต่งงานครั้งนี้นางไม่สามารถปฏิเสธมันได้

นางไม่ชอบเซียวติ้ง แต่นางก็คิดไม่ถึงว่าเซียวติ้งจะต้องมาอาศัยอยู่ในครัวซึ่งแม้แต่คนรับใช้ของจวนฉินก็ยังไม่อยู่เช่นนี้

นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเขาจากหัวใจ แต่ก็เป็นเพียงแค่ความรู้สึกสงสารเท่านั้น

สามีในความฝันของฉินซูโหรวจะต้องเป็นชายที่มากไปด้วยความสามารถ อ่อนโยน เป็นคนรวยและมีชาติตระกูล แต่สำหรับเซียวติ้งที่มีเพียงหน้าตาเท่านั้นที่พอใช้ได้ เขาก็ไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากความจนและความลำบาก

แน่นอนว่านางไม่มีวันหันมามองเซียวติ้ง

แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงไม่เคยได้ยินบทกวีที่เขาท่องมาก่อนเลย?

“ฤดูใบไม้ร่วงในเดือนแปด เสียงคำรามของสายลม พัดโถมเข้ามายังหลังคามุงจาก หญ้าคาโบยบินข้ามลำห้วย กระจายอยู่ริมลำธาร หญ้าคาที่บินสูงจะติดอยู่บนยอดไม้ หญ้าคาที่บินต่ำจะตกลงและจมดิ่งสู่พื้นน้ำ

เด็กกลุ่มหนานชุนรุมรังแกข้าอยู่เสมอ ถึงกระนั้นก็ยังอดทนและมุ่งไปเพื่อขโมย วิ่งเข้าไปในป่าไผ่อย่างกล้าหาญพร้อมกับมุงจากในอ้อมแขน ริมฝีปากไหม้และแห้งเหือดอย่างหมดแรง กลับถึงบ้านถอนหายใจอยู่คนเดียวกับไม้ค้ำ

ลมหยุดและเมฆบนท้องฟ้าก็เป็นสีดำ ฤดูใบไม้ร่วงร้างราและมืดครึ้ม และค่อยๆ ผ้านวมเก่าแข็งเหมือนแผ่นเหล็ก ลูกนอนหลับไม่สนิทเพราะผ้านวมพัง

ฝนตกบ้านเปียกทุกพื้นที่ หยาดน้ำฝนโปรยลงมาไม่ขาดสาย พยายามดิ้นรนเพื่อหลับนอน แต่สุดท้ายก็เปียกโชกเกือบทั้งคืน!

ทำอย่างไรถึงมีบ้านอันกว้างใหญ่ คงต้องตรากตรำเพื่อบัณฑิต! จะได้มีบ้านกันลมกันฝน แข็งแรงดุจภูเขา

อนิจจา! เมื่อใดบ้านอันสูงตระหง่านจะปรากฏออกมาต่อหน้าข้า แม้กระท่อมของข้าจะแหลกสลาย และข้าต้องแข็งตายก็ยอม!”

เวลานี้มีเพียงบทกวีของตู้ฝู่เท่านั้นที่ทำให้เซียวเฉวียนนึกถึงความรู้สึกของตนเอง มันก็เข้ากับความทะเยอทะยานของเขาได้เป็นอย่างดี!

บทกวีนี้เขียนด้วยความเศร้าและสะเทือนใจ เปี่ยมล้นด้วยแรงปรารถนาและความหวัง กวีบทนี้ยิ่งทำให้ฉินซูโหรวใจสั่น ยากมากที่จะได้ยินบทกวีอันไพเราะในบ้านของตนเฉกเช่นวันนี้ เซียวเฉวียนเป็นคนแต่งมันขึ้นมางั้นหรือ?

ไม่ นางไม่เชื่อ! นางขมวดคิ้ว แววตาของนางดูประหลาดใจแต่ก็มีความเย็นชา “พวกเราไปกันเถอะ”

บทที่ 4 มั่นใจ
ฉินซูโหรวกระทืบเท้าของนางและจากไป ในห้องครัว หลังจากเซียวเฉวียนเซียวเฉวียนถอนหายใจ เขาก็เริ่มแยกแยะคำถามเกี่ยวกับการสอบขุนนาง

ขอบคุณที่เซียวติ้งได้เข้าร่วมการทดสอบระดับชนบทหลายครั้ง นี่ทำให้เซียวเฉวียนเข้าใจถึงกฎเกณฑ์ในการสอบ แนวการทดสอบระดับชนบทรอบต่อไปแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนแรกเป็นการทดสอบเกี่ยวกับความรู้ในหนังสือ ส่วนที่สองก็คือการประพันธ์บทกวี

บทกวีที่ใช้ในการทดสอบนั้นต่างจากบทกวีราชวงศ์ถังและบทกวีราชวงศ์ซ่ง ในพิพิธภัณฑ์ได้จัดเก็บบทกวีที่ใช้ในการทดสอบไว้อย่างชัดเจน เซียวเฉวียนไม่เพียงแค่คุ้นเคยกับกฎเกณฑ์เหล่านี้ แต่เขายังมีจดจำบทกวีอันดับหนึ่งของการสอบในแต่ละปีของแต่ละราชวงศ์ได้อย่างขึ้นใจ

นอกจากมีกฎเกณฑ์ตายตัวของบทกวีแล้ว สิ่งซึ่งยากที่สุดก็คือการพรรณนาถึง หรือก็คือการอ้างถึงเรื่องราว มันคือการอ้างถึงที่มาขอแต่ละสิ่งอย่าง พาดพิงถึงประวัติศาสตร์ หรือประวัติความเป็นมาของตัวบุคคล

การอ้างถึงสิ่งเหล่านี้ควรหลีกเลี่ยงการใช้คำพูดเกินจริง ซ้อนทับ และนอกลู่นอกทาง ควรใส่ใจกับรายละเอียดให้เหมาะสม หยิบออกมาใช้อย่างโจ่งแจ้งและการใช้แบบซ่อนเร้น ไม่เช่นนั้นอาจไม่ได้รับการคัดเลือก

เมื่อรับรู้และเข้าใจถึงเรื่องราวเหล่านี้ เซียวเฉวียนนอนหลับอย่างสบายใจ เขาหันหลังพิงแผงประตู ฟังเสียงลมโบกพัดยามค่ำคืน ทำให้ยากจะหลับฝัน

ค่ำคืนอากาศหนาว เซียวเฉวียนนอนพลิกตัวไปมา สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้นและจุดไฟให้ลุกโชนเพื่อขับไล่ความหนาวเย็น จากนั้นก็หลับไปอย่างสงบ

หนึ่งคืนผ่านไป เซียวเฉวียนมีอาการปวดหลัง แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามา เซียวเฉวียนถูกปลุกให้ตื่น เขาลุกขึ้นไปล้างตัวอย่างเรียบง่าย สุดท้ายก็ถูกกลิ่นหอมดึงดูดและพาตัวเขามายังสวนดอกไม้

ในสวนดอกไม้มีอาหารเลิศรสจัดวางอยู่ ดูเหมือนคนของตระกูลฉินกำลังเตรียมจะมารับประทานอาหารกัน ณ ที่แห่งนี้

อาหารของครอบครัวที่ร่ำรวยนั้นแตกต่างจากอาหารของคนทั่วไป ขนมถูกทำขึ้นอย่างประณีต เนื้อและผักก็อุดมสมบูรณ์ เมื่อเห็นเช่นนั้นท้องของเซียวเฉวียนร้องโครกครากหลังจากที่เขาหิวมาทั้งวัน

ปกติแล้วเซียวเฉวียนเป็นคนชอบทานอาหารเผ็ด แต่อาหารที่วางอยู่เต็มโต๊ะนั้นดูจืดชืด และเบาบางมาก เขาจึงถามออกมาว่า “คนตระกูลฉินไม่ชอบทานพริกงั้นหรือ?”

เด็กรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารขมวดคิ้วและถามออกมาว่า “นายท่าน สิ่งใดคือที่เรียกว่าพริก?”

พริกนั้นเข้ามาในช่วงปลายยุคของประเทศจีนในสมัยก่อน มันคือผักนำเข้าจากต่างประเทศ ดูเหมือนว่าเวลานี้ยังไม่ถูกนำเข้ามา

เซียวเฉวียนตอบกลับไปว่า “พริกมีลักษณะเหมือนเขาวัว เป็นสีแดงสด เมื่อทานเข้าไปจะมีอาการแสบร้อน ชาในลำคอ ร้อนในร่างกาย เมื่อถึงเวลาจะทำให้รู้สึกชาไปทั้งตัว มันคือความรู้สึกอันยอดเยี่ยม แค่มีมันอยู่ก็สามารถทานข้าวเพิ่มได้อีกสามถ้วย”

เด็กรับใช้กลืนน้ำลาย เขาไม่เคยได้ยินถึงของสิ่งนี้มาก่อน เหตุใดนายท่านถึงรู้จักมัน? เขาพูดออกไปอย่างจริงจังว่า “ข้าน้อยเองก็อยากทาน”

“นี่มันก็ขึ้นอยู่กับวาสนาแล้ว” เซียวเฉวียนเหลือบตามองอาหารอันจืดชืดบนโต๊ะ เขาเริ่มคิดเกี่ยวกับการนำเข้าพริกในอนาคต ไม่กินเป็นเป็นเวลาสามวันยังพอทนได้ แต่หากไม่ได้กินเป็ดเป็นเวลาสามเดือนคนทนไม่ไหว

“นายท่านหญิงมาแล้ว! พวกคุณชาย คุณหนูเองก็มาแล้วเช่นกัน!” ในเวลานี้ สาวใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามารายงาน

เห็นคุณยายฉินเดินเข้ามา ด้านหลังตามด้วยหลานของตระกูลฉิน ฉินเฟิง ฉินเป่ย รวมถึงฉินซูโหรวที่ทำให้ดวงตาของเซียวเฉวียนเป็นประกาย

นี่เป็นครั้งแรกที่เซียวเฉวียนได้เห็นฉินซูโหรว นางเป็นคนสวย รูปร่างสมส่วน คิ้วดูมีชีวิตชีวา ดวงตาละเอียดอ่อน มือที่เรียวยาวและนุ่มนวลของนางประคองนายท่านหญิงอยู่

ทุกคนเดินไปยังที่นั่ง นอกจากฉินเฟิงที่จ้องมองเซียวเฉวียน คนอื่นก็เห็นเขาเป็นเหมือนอากาศ ไม่ได้บอกให้เขากินข้าว และก็ไม่ได้บอกเขาว่าห้ามกิน เห็นได้ชัดเจนว่าเป็นการจงใจทำให้ลำบากใจ

คนในตระกูลฉินนั่งลงเรียบร้อย เหลือเพียงช่องว่างเล็ก ๆ ไว้ให้เซียวเฉวียน เก้าอี้ที่เหลืออยู่หนึ่งตัวถูกนำออกไป หากเซียวเฉวียนต้องการทานข้าว เขาก็ทำได้แค่ยืนกินเท่านั้น

ทุกคนในครอบครัวแต่งกายภูมิฐาน เต็มไปด้วยเครื่องทองเครื่องหยก เซียวเฉวียนรู้สึกเย็นไปทั่วร่างกายเนื่องจากตนเองไม่เขาพวก

คนตระกูลฉินเริ่มจับตะเกียบ ไม่มีใครกล่าวทักทายเขา ฉินหนานและฉินเป่ยมองมาที่เขาด้วยความท้าทายพร้อมกับคีบอาหารใส่ปาก

“นั่งลง ทานข้าว” ในตอนนี้ คุณยายฉินขมวดคิ้ว จ้องมองมาที่เซียวเฉวียนด้วยความไม่พอใจ

กินก็กิน จะไปกลัวพวกเขาทำไม เซียวเฉวียนมาเพื่อทานอาหาร ไม่ได้มาเพื่อเอาใจคนตระกูลฉิน เขาก็แค่รีบทานให้เสร็จ จากนั้นก็กลับไปแต่งบทกวีของเขาต่อ

คิดเช่นนั้นเขาก็นำเก้าอี้มานั่ง ยกตะเกียบและถ้วยขึ้น จากนั้นใช้ตะเกียบคีบอาหารจากช่องว่างเล็ก ๆ ที่เขานั่งอยู่

ดวงตาของฉินเฟิงเบิกกว้าง กล่าวออกมาทันใด “หยุดเดี๋ยวนี้! ใครอนุญาตให้เจ้าทานอาหาร?”

เซียวเฉวียนที่กำลังคีบไก่เข้าปากได้ยินเสียงดังกล่าว เขาเคี้ยวพร้อมกับกล่าวว่า “ท่านพี่ล้อเล่นอะไร ให้นั่งร่วมโต๊ะอาหารแต่ไม่ให้ทานอาหาร หรือท่านคิดว่าข้าเป็นพระซึ่งธาตุทั้งสี่ว่างเปล่า สามารถมีชีวิตอยู่ได้โดยไม่ต้องทานอาหาร?”

ทุกคนตกใจ คนอื่นต่างบอกว่าปกติแล้วเซียวเฉวียนเป็นคนขี้อาย เขามักจะกล่าวว่าตนเองเป็นบัณฑิตที่รักในการอ่านหนังสือ แต่ดูเหมือนเวลานี้ทุกอย่างที่กล่าวมาจะเป็นเพียงการเสแสร้ง เขาดูเหมือนเป็นคนพูดเก่ง โกหก ไม่มีท่าทางของบัณฑิตเลยแม้แต่น้อย

ฉินซูโหรวรู้สึกขยะแขยงขึ้นไปอีก ดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยน้ำตา ดอกไม้ร่วงหล่นราวกับสายฝน เหมือนกับว่าพวกมันกำลังสงสารนางอยู่

นางไม่ได้ร้องไห้เพราะความโกรธ แต่นางร้องไห้ด้วยเรื่องที่สถานะของนางสูงส่ง แต่สามีของนางกลับมีสภาพเช่นนี้ หัวใจของนางรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอย่างแท้จริง

ฉินเฟิงตบโต๊ะ “เซียวติ้ง! ไม่พูดคุยขณะเคี้ยว เข้านอนเมื่อถึงเวลานอน และไม่ส่งเสียงดังรบกวนผู้อื่น! พูดคุยกับผู้อาวุโส ควรพูดจาให้มีมารยาทและชัดเจน! เจ้าพูดไปเคี้ยวไป รู้ไหมว่ามันน่าขยะแขยงถึงเพียงใด?”

การพูดไปกินไปมันทำให้คนพวกนี้โกรธจนกลายเป็นเช่นนี้เลยงั้นหรือ?

โดยเฉพาะฉินหนาน นางขยะแขยงจนน้ำตาไหล ทั้งอายทั้งโกรธ

ฮ่าฮ่า เซียวเฉวียนขำจะตายอยู่แล้ว การเข้มงวดเช่นนี้ของตระกูลฉินมันก็ดูน่ารักไม่น้อย

เซียวเฉวียนยังถามออกมาว่า “ภรรยา เหตุใดเจ้าจึงร้องไห้?”

ฉินซูโหรวเห็นว่าเขายังคงไม่ปรับเปลี่ยน ยังคงอยู่ในท่าทางอวดดี นางหันหน้าหนี แอบเช็ดน้ำตาด้วยความเกลียดชังในโชคชะตา

แม้ว่านางหลั่งน้ำตา แต่นางก็ยังคงดูเหมือนนางฟ้า ทำให้เซียวเฉวียนที่จ้องมองตกตะลึงเล็กน้อย

ฉินหนานตบโต๊ะ “เจ้าคนแซ่เซียว อย่าพูดพล่อย ๆ ใครเป็นภรรยาของเจ้า? สภาพอย่างเจ้าคู่ควรอะไรกับพี่สาวของข้า? หากไม่ใช่เพราะจวนฉินของพวกเขาสงสารที่เจ้าไม่มีข้าวกิน วันนี้เกรงว่าเจ้าคงจะไม่ได้ทานข้าว!”

ฉินหนานเอาแต่พูดเรื่องความเมตตา เห็นได้ชัดว่าเขารังเกียจและอับอายในตัวของเซียวเฉวียนมาแค่ไหน แม้ฉินหนานกับฉินเป่ยจะเป็นฝาแฝดกัน แต่ก็สามารถแยกแยะได้อย่างง่ายดาย เนื่องจากฉินหนานมีไฝอยู่ตรงคิ้วขวา ส่วนฉินเป่ยไม่มี

เซียวเฉวียนหันศีรษะไปด้านข้างและยิ้มออกมาเล็กน้อย “อา? ขอถามหน่อยว่าหลังจากบูชาบรรพบุรุษแล้วถือว่าเป็นภรรยาของข้าหรือไม่ หรือต้องไปรอผู้หญิงอยู่หน้าประตูลานอี้หงทุกคนเช่นเจ้า ถึงจะเรียกว่าภรรยาได้? นี่เจ้ากำลังทำให้ข้าอับอายงั้นหรือ หรือว่ากำลังทำให้พี่สาวของเจ้าอับอาย?”

เจ้าเซียวเฉวียนตัวดี พูดจาโอ้อวดตอบโต้ยังพอทน แต่นี่กล้าเถียงเขาอย่างนั้นหรือ!

ฉินหนานโกรธจนตัวสั่น! เขาหันไปมองท่านยาย เรื่องของเขากับฉินเป่ยที่เกิดขึ้นภายนอก ท่านยาย ของเขาไม่รู้เรื่องพวกนี้!

แต่เซียวเฉวียนก็ยังไม่ปล่อยเข้าไป “น้องหนานปฏิบัติกับผู้หญิงพวกนั้นอย่างสุภาพ แม้ว่าพวกนางจะเป็นโสเพณีก็ยังไม่ถือสา เรียกพวกนางว่าภรรยา ดูเหมือนว่าการที่เจ้าไปยังลานอี้หง เจ้าต้องไปศึกษาเล่าเรียนเกี่ยวกับบทกวีและการขับร้องกับแม่นางเหล่านั้นเป็นแน่ ช่างใฝ่เรียนเสียจริง”

“เจ้า......เจ้า......” ฉินหนานและฉินเป่ยโกรธจนหน้าซีด แต่ไม่กล้าพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว เพราะเกรงว่าหลักฐานที่แท้จริงจะหลุดออกมาจากปากของเซียวเฉวียน

ท่าทางของคุณยายฉินดูเคร่งขรึม ดูจากท่าทางลุกลี้ลุกลนของฉินหนานและฉินเป่ย ปกติแล้วพวกเขาคงออกไปก่อเรื่องพวกนี้เป็นแน่!

บทที่ 5 ยกระดับขึ้น
ตระกูลฉินอบรมสั่งสอนกันมาเป็นรุ่นสู่รุ่น ชื่อเสียงการอบรมเลี้ยงดูอันเข้มงวดของพวกเขาโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง

ฉินหนานและฉินเป่ยเป็นเช่นนี้ มันช่างเป็นความโชคร้ายของวงศ์ตระกูล

เดิมทีตระกูลเซียวมีอำนาจสูงส่งกว่าตระกูลฉิน เพียงแค่พวกเขาไม่ได้ร่ำรวยได้เพียงสามชั่วอายุคน

มีบทเรียนเรื่องเงินทองของตระกูลเซียวก่อนหน้านี้ คุณยายฉินกระตุ้นและเลี้ยงดูลูกหลานของนางเป็นอย่างดีมาโดยตลอด กำกับดูแลอย่างใกล้ชิด ไม่ยอมให้ออกนอกลู่นอกทาง

ตระกูลเซียวไม่เคยมีผู้ดีถือกำเนิด จึงต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ดังนั้นตระกูลฉินจึงควรต้องระมัดระวังเรื่องพวกนี้ถึงจะถูก

“ฮึ......” คุณยายฉินระงับความโกรธ ไม่พูดออกมาแม้แต่คำเดียว ฉินหนานและฉินเป่ยตกใจจนก้มหน้าลงต่ำ

ท่านยายเข้มงวดมาโดยตลอด แน่นอนว่าพวกเขารู้ว่าโชคร้ายได้มาเยือนพวกเขาแล้ว ทั้งหมดเป็นเพราะเซียวเฉวียน!

ทุกคนมีความกังวลเป็นของตนเอง แต่ในสายตาของเซียวเฉวียนมีเพียงแค่อาหารเท่านั้น

ร่างกายนี้ของเซียวเฉวียนไม่ได้สัมผัสเนื้อมานานแล้ว กลิ่นเนื้ออันหอมหวานทำให้ร่างกายของเซียวเฉวียนรู้สึกตื่นเต้น

อาหารและเนื้อที่ดีขนาดนี้ มันราวกับว่าเป็นอาหารในงานเลี้ยงที่มีความมุ่งร้ายแอบแฝง

เหมือนกับคำพังเพยที่ว่า ขุนนางใหม่ต้องแสดงให้เห็นความสามารถก่อนถึงจะได้รับการยอมรับ วันนี้ที่คนตระกูลฉินเลี้ยงอาหารชั้นดีก็เพราะคิดไว้แล้วว่าจะจัดการกับเซียวเฉวียนอย่างไร

ในตอนที่เซียวเฉวียนยื่นตะเกียบออกไป คุณยายฉินก็ตีตะเกียบของเขาลง

“แกร๊ก......”

ตะเกียบของเซียวเฉวียนร่วงลงบนโต๊ะอาหาร คิ้วของเขาลุกเป็นไฟ “ไม่ทราบว่าท่านมีเรื่องอะไรจะสั่งสอนงั้นหรือ?”

สีหน้าของเขาดูดุร้าย ทำให้คุณยายฉินไม่พอใจเป็นอย่างมาก “ตระกูลฉินของข้ามีแต่คนมากความสามารถ ไม่มีคนไร้ประโยชน์ เวลานี้มีเพียงเจ้าที่เป็นปัญญาชน ไม่รู้ว่าหลังจากนี้เจ้ามีแผนจะทำอย่างไรต่อไป?”

คำถามนี้เป็นคำถามเกี่ยวกับแผนที่วางไว้ แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่ต้องการสื่อคือเจ้าไม่มีอะไรเลย หลังจากนี้หากอยู่ในตระกูลฉินต่อไปควรเจียมตัวให้มากกว่านี้

“ข้าจะเข้าร่วมการทดสอบระดับชนบท”

เซียวเฉวียนตอบไปอย่างแน่วแน่ สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป ฉินเฟิงตะโกนออกมาดังลั่น “เซียวเฉวียน อย่าหาว่าข้าหยาบคาย การตอบผู้อาวุโส เจ้าต้องเพิ่มคำว่า เรียนท่านยาย สามพยางค์นี้เข้าไปด้วย!”

ใบหน้าของฉินซูโหรวมืดมนยิ่งกว่าเดิม ในเวลานี้ฉินหนานเองก็แทบจะทนไม่ไหว การทดสอบระดับชนบท? ใครต่างก็รู้ว่าเซียวเฉวียนไม่มีชื่อในอันดับมาสามปีติดต่อกัน! เขากลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวงไปตั้งนานแล้ว!

เส้นทางการทดสอบระดับชนบท สำหรับเซียวเฉวียนแล้ว มันเป็นเส้นทางที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุด!

ฉินหนานละทิ้งความรู้สึกแห่งความพ่ายแพ้เมื่อครู่ออกไป คว้าโอกาสเย้ยหยันออกมาว่า “เซียวเฉวียน เจ้ายังคิดว่าตนเองเป็นบุตรแห่งสวรรค์ผู้ภาคภูมิใจอย่างนั้นหรือ? เก่งและมีความสามารถแต่เกิดผิดเวลา? เจ้าล้มเหลวในการสอบมาสามปีติดแล้ว!”

“ใช้เวลาสามปีแต่ยังสอบไม่ผ่าน! ในเมืองหลวงแห่งนี้ก็มีเจ้าเป็นคนแรก! หากข้าเป็นเจ้า ข้าคงเอาหัวไปชนกำแพงตายไปตั้งนานแล้ว! ยังจะมีหน้าไปสอบอีกงั้นหรือ! ฮ่าฮ่า!”

ฉินเป่ยที่อยู่ข้าง ๆ เองก็หัวเราะออกมา

ใบหน้าของฉินซูโหรวไร้ซึ่งความรู้สึก ความอับอายของเซียวเฉวียนราวกับว่ามันไม่เกี่ยวข้องอะไรกับนาง

“เซียวเฉวียน ข้ากับน้องสี่เองก็จะไปเข้าร่วมการทดสอบระดับชนบทในปีนี้ เมื่อถึงเวลาข้าได้เข้าเรียน เจ้าก็จะได้เห็นว่าแผ่นรายชื่อของจักรพรรดิเป็นเช่นไร”

แม้ในปัจจุบันราชวงศ์เว่ยจะทำการเลือกนักปราชญ์ปีละครั้ง แต่ก็เป็นเรื่องยากสำหรับครอบครัวยากจนที่จะสร้างผู้มีเกียรติอันสูงศักดิ์ มีเพียงผู้มีอำนาจเท่านั้นที่สามารถส่งลูกหลานเข้าไปในพระราชวังได้

เห็นเซียวเฉวียนไม่พูดอะไร ฉินหนานกลอกตา “วันนี้หากไม่เรียกเจ้ามาทานอาหาร เจ้าคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ารสชาติของเนื้อนั้นเป็นอย่างไร! คนอย่างเจ้ายังคิดที่จะเข้าร่วมการทดสอบระดับชนบท อวดดีเสียจริง!”

“คนอย่างเจ้าจะไหวงั้นหรือ?” ฉินหนานพ่นลมหายใจออกมา เซียวเฉวียนตอบกลับไปอย่างเฉยเมย “ไหวไม่ไหว ถึงเวลาเปิดใบลำดับก็รู้เองไม่ใช่หรือ แต่ยังไงข้าก็ดีกว่าคนที่ไม่มีความรู้และความสามารถอย่างเจ้า”

“เจ้า!” ฉินหนานถูกทำให้อับอายเป็นครั้งที่สอง หากเป็นคนธรรมดาคงรู้สึกละอายใจจนอยากจะเอาหัวไปฝังดิน

อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเซียวเฉวียนยังคงไม่แยแส ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวใด ๆ

ฉินหนานไม่มีความรู้และความสามารถ คุณยายฉินไม่รู้เรื่องนี้ แต่แน่นอนว่าฉินซูโหรวและเหล่าพี่น้องคนอื่นรู้เรื่องนี้ดี

ฉินซูโหรวผู้ซึ่งรักในตัวน้องชายกระแอมออกมา ใช้ตะเกียบคีบผักไว้ในถ้วยของฉินหนาน จากนั้นกล่าวออกมาว่า “หนานเออร์ อย่าไปสนใจเขา ทานอาหาร นี่คือเป็นที่ข้าสั่งให้พ่อครัวทำให้เจ้าเป็นพิเศษ”

“ขอบคุณพี่สาว” ฉินหนานรีบถอนตัวอย่างรวดเร็ว คนปากร้ายอย่างเซียวเฉวียน เขาไม่สามารถต่อกรได้

คนของตระกูลฉินมีความสุข เซียวเฉวียนที่ทานอิ่มแล้วก็ไม่สนใจที่จะเถียงกับคนพวกนี้อีกต่อไป

อีกอย่างตะเกียบก็ถูกตีตกไปแล้ว เซียวเฉวียนหมดความสนใจในอาหารมื้อนี้

เซียวเฉวียนยืนขึ้นด้วยสีหน้าเฉยเมย ไม่เย่อหยิ่งหรือถ่อมตัว “ข้าทานอิ่มแล้ว ไม่ขอรบกวนเรื่องอาหาร ข้าขอตัวก่อน”

ภายใต้ความประหลาดใจของทุกคน เซียวเฉวียนสะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป

“ไร้มารยาท! ท่านยายอนุญาตให้เจ้าไปแล้วงั้นหรือ!”

ฉินเฟิงตบโต๊ะอาหาร ถ้วยแกงบนโต๊ะอาหารหกเลอะเทอะ แต่เซียวเฉวียนก็แค่โบกมือลาโดยไม่หันกลับมา

ภายใต้ความสง่างาม เซียวเฉวียนกำหมัดแน่น ลูกผู้ชายจะไม่ทานอาหารของผู้อื่น ต้องมีสักวันหนึ่งที่เขา เซียวเฉวียน จะต้องหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างสง่าผ่าเผย!

บทต่อไป การสอบระดับชนบท

👀👀👀
ดาวน์โหลดเดี๋ยวนี้ #ReadMe-new อ่านฉบับเต็มของหนังสือเล่มนี้!✅
ชื่อหนังสือ👉"ซูเปอร์ลูกเขย "👈

บทที่ 1 คุณหมอเทวดาในคุก
คุกหลงหู รถเบนซ์เอสคลาสคันหนึ่งกับรถแลนด์โรเวอร์สองคันขับตามกันเข้ามาในประตูใหญ่ ผู้บัญชาการเรือนจำกับหัวหน้าหลักสองสามคนล้วนยืนตรงรออยู่ตรงหน้าตึกสำนักงานด้วยความนอบน้อม

เมื่อรถจอดลง ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ลงมาจากรถแลนด์โรเวอร์ และเดินมาเปิดประตูรถเบนซ์ ต่อมาชายวัยกลางคนที่มีสีหน้าป่วยคนหนึ่งก็เดินลงมาจากรถอย่างช้า ๆ ภายใต้การประคองของเขา

ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปี ท่าทางดูมีอำนาจมาก ๆ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะป่วยเป็นโรคบางอย่าง ดังนั้นเขาจึงแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาบ่อย ๆ ความเจ็บปวดนี้รุนแรงจนทำให้เขาไม่มีทางยอมรับโดยที่หน้าไม่เปลี่ยนสีได้ และเกิดความรู้สึกเบื่อโลกขึ้นมาพักหนึ่ง

"นายพลฉู่!" ผู้บัญชาการเรือนจำตัวสั่นเทิ้ม และแสดงความเคารพชายวัยกลางคน

คนที่มาก็คือนายพลสามดาวในเขตสงครามประเทศเหยียนหลง ชื่อว่าฉู่เทียนอิง เขามีตำแหน่งที่สูงมาก ๆ ทางการทหาร และมียศทหารเช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย อนาคตไกลไม่มีที่สิ้นสุด

ฉู่เทียนอิงโบกมือเบา ๆ "ไม่ต้องมากพิธี ผู้บัญชาการหลี่ ลำบากคุณแล้ว คุณหมอเทวดาอู๋คนนั้นอยู่ที่ไหน?"

ผู้บัญชาการหลี่ชื่อว่าหลี่เซิ่งกั๋ว เป็นผู้บัญชาการเรือนจำหลงหู และเมื่อเขาได้ยิน เขาก็รีบก้มตัวลงทันที "อู๋เป่ยรออยู่ในห้องโถงใหญ่แล้ว เชิญท่านนายพล!"

เขานำทางอยู่ด้านหน้า และคนกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้าไปในตึกสำนักงานด้วยความเอิกเกริก ส่วนในห้องโถงใหญ่ชั้นหนึ่งก็มีชายหนุ่มที่สวมชุดนักโทษนั่งอยู่คนหนึ่ง อายุยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองปี หน้าตาไม่ได้น่ากลัว เขากำลังคาบบุหรี่อยู่ในปากและหรี่ตา ราวกับกำลังมองคนที่เดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่กลุ่มนี้

เขาชื่อว่าอู๋เป่ย หรือก็คือ "คุณหมอเทวดาอู๋" ในคำพูดของหลี่เซิ่งกั๋ว

"ดับบุหรี่ซะ ท่านนายพลไม่สามารถได้กลิ่นบุหรี่ได้" การ์ดที่มีรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งพูดด้วยความเย็นชา

อู๋เป่ยไม่ได้สนใจอีกฝ่าย แต่กลับถามว่า "ใครคือผู้ป่วย?"

ฉู่เทียนอิงจึงมองชายหนุ่มคนนี้ด้วยความประหลาดใจ เขาก็คือคุณหมอเทวดาอู๋คนนั้น แต่ทำไมเขาถึงเด็กขนาดนี้? ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าเล็กน้อย และพูดว่า "คุณหมอเทวดาอู๋ ฉันเอง"

หลังจากพูดประโยคนี้จบ ก็ดูเหมือนว่าเขาจะสำลักกลิ่นบุหรี่ ดังนั้นเขาจึงไอออกมาสองสามครั้ง เพราะหลังจากที่เขามีอาการปวดหัว เขาก็ไม่สามารถได้กลิ่นบุหรี่ได้

หลี่เซิ่งกั๋วจึงแสดงสีหน้าตกใจออกมา และพูดทันทีว่า "อู๋เป่ยดับบุหรี่ซะ ไม่เห็นเหรอไงว่านายพลฉู่ไอแล้ว?"

อู๋เป่ยพ่นควันออกมาวงหนึ่ง และพูดอย่างเฉยเมยว่า "ไม่เป็นไร ให้เขาไออีกสักสองสามครั้ง"

การ์ดคนนั้นจึงโมโหขึ้นมา และยื่นมือเข้ามาแย่งบุหรี่ในปากของอู๋เป่ย แต่เขาเพิ่งจะยื่นมือออกมาได้ครึ่งหนึ่ง อู๋เป่ยก็ยื่นมือออกไปปัดครั้งหนึ่ง ต่อมาการ์ดคนนั้นก็รู้สึกชาไปทั้งแขนขวาราวกับถูกไฟช็อต และยกแขนไม่ขึ้นอยู่นานมาก

เขาจึงตกตะลึง และหดตัวกลับไป จ้องอู๋เป่ยด้วยความระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด "เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ!"

"จัดการ!"

เสียงพูดยังไม่ทันเงียบ อย่างน้อยก็มีห้าคนหันปืนมาทางอู๋เป่ยแล้ว เพราะในฐานะที่พวกเขาเป็นการ์ด ดังนั้นความปลอดภัยของท่านนายพลจึงสำคัญที่สุด

แต่อู๋เป่ยกลับพูดอย่างเหนื่อยหน่าย "พวกคุณปฏิบัติแบบนี้กับคุณหมอเหรอ?"

ฉู่เทียนอิงจึงยกมือขึ้นมา และพูดว่า "เก็บปืนซะ"

ทุกคนจึงเก็บปืน ส่วนฉู่เทียนอิงก็แสดงสีหน้าเสียใจออกมา "คุณหมอเทวดาอู๋ ทำให้คุณตกใจแล้ว ไม่ทราบว่าคุณสามารถตรวจโรคให้ฉันหน่อยได้ไหม?"

"ได้แน่นอน" อู๋เป่ยยิ้มออกมา "รักษาโรคเพื่อช่วยชีวิตคนเป็นหน้าที่ของคุณหมอ นอกจากนี้โรคของคุณก็รักษาได้ไม่ยาก"

ต่อมาด้านหลังฉู่เทียนอิงก็มีชายหนุ่มที่หล่อเหลาและสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นมา ดวงตาวาววับ และเขาก็ถามว่า "คุณหมอเทวดาคนนี้ คุณคงไม่ใช่นักต้มตุ๋นหรอกใช่ไหม? คุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของผมป่วยเป็นอะไร คุณก็พูดแล้วเหรอว่าสามารถรักษาให้หายได้?"

อู๋เป่ยจึงมองคนที่พูดครั้งหนึ่ง และพูดด้วยความเฉยเมยว่า "ใครบอกว่าผมไม่รู้?"

ชายหนุ่มคนนั้นเป็นลูกชายของฉู่เทียนอิง ชื่อว่าฉู่เสี่ยวตง ซึ่งเขาตกตะลึงขึ้นมาครู่หนึ่ง "คุณรู้เหรอ?"

อู๋เป่ยไม่สนใจเขา แต่กลับถามฉู่เทียนอิงว่า "คุณป่วยหัวบ่อย ๆ และเมื่อปวดขึ้นมาแล้วก็เจ็บเจียนตาย ถึงขนาดที่ต้องบรรเทาด้วยกดและฝังเข็มใช่หรือไม่? ส่วนช่วงเวลาที่ปวดหัวรุนแรงที่สุด ปกติแล้วจะเป็นตอนตีสองถึงตีตาม และตีห้าถึงหกโมงเช้า ซึ่งอาการปวดหัวรุนแรงทำให้คุณภาพการนอนของคุณแย่มาก และภูมิคุ้มกันต่ำลง ดังนั้นช่วงนี้คุณจึงเป็นหวัดบ่อย ๆ นอกจากนี้ยังเป็นปอดบวมและกระเพาะอาหารอักเสบอีกด้วย ผมพูดถูกหรือเปล่า?"

เมื่อคำพูดนี้ถูกพูดออกมา ฉู่เทียนอิงก็ตัวสั่นเทิ้ม และเขาก็อดที่จะพูดออกมาไม่ได้ว่า "คุณอู๋เป็นคุณหมอเทวดาจริง ๆ คุณพูดถูกทั้งหมด!"

ฉู่เสี่ยวตงจึงตกตะลึงขึ้นมา เขาพูดถูกทั้งหมดได้ยังไง?

อู๋เป่ยจึงพูดต่อว่า "ดังนั้นโรคของคุณ ผมจึงสามารถรักษาได้! แต่ก่อนที่จะรักษา ผมต้องคุยกับผู้บัญชาการหลี่ก่อน"

หลี่เซิ่งกั๋วจึงหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมาทันที เพราะเขารู้ว่าอู๋เป่ยต้องการลดโทษอีกแล้ว สองปีก่อนตอนที่เพิ่งเข้าคุก อู๋เป่ยต้องโทษจำคุกเจ็ดปี ต่อมาเขาได้รับการลดโทษสองครั้ง ดังนั้นจึงลดเหลือสามปี แต่ในตอนนี้อีกฝ่ายอยากให้เขาลดโทษอีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงรู้สึกลำบากใจมาก ๆ!

อู๋เป่ยจึงยิ้มหยันออกมา "ผู้บัญชาการหลี่ คุณทำหน้านิ่วคิ้วขมวดหมายความว่ายังไง? หรือคุณรู้ว่าผมอยากจะพูดอะไร?"

ผู้บัญชาการหลี่รู้สึกอยากจะร้องไห้ ดังนั้นเขาจึงโน้มเข้าไปใกล้ ๆ และพูดออกมาด้วยความนอบน้อมว่า "น้องอู๋ ไม่สามารถลดได้แล้วจริง ๆ! เบื้องบนมีกฎเกณฑ์ว่า ระยะเวลาของการลดโทษสองครั้ง อย่างน้อยต้องห่างกันหนึ่งปี แต่ในตอนนี้เพิ่งห่างจากการลดโทษครั้งก่อนของนายแค่สามเดือนเอง"

อู๋เป่ยจึงยิ้มหยัน "เหลวไหล! ในมือของคุณกุมรายชื่อสิทธิพิเศษอยู่สองชื่อไม่ใช่เหรอ?"

ผู้บัญชาการหลี่จึงแสดงสีหน้าไม่น่ามองออกมาครู่หนึ่ง เพราะรายชื่อสิทธิพิเศษนั้นล้ำค่าเป็นอย่างยิ่ง และหมายถึงนักโทษที่แสดงออกและปรับปรุงตัวดีที่สุด ซึ่งถ้าคนแบบนี้ต้องโทษไม่ถึงสองปี ก็สามารถปล่อยตัวไปก่อนได้ แต่เรื่องที่อู๋เป่ยอยากให้เขาใช้รายชื่อสิทธิพิเศษนั้น แน่นอนว่าเขาไม่ยอม ต้องเข้าใจก่อนว่ามีคนไม่รู้ตั้งเท่าไหร่กำลังเข้าแถวเฝ้ารายชื่อสิทธิพิเศษนี้อยู่

และเมื่อเห็นสีหน้าของหลี่เซิ่งกั๋ว อู๋เป่ยก็หลับตาลง และพูดด้วยความเฉยเมยว่า "ผมง่วงแล้ว อยากพักผ่อน ส่งผมกลับห้องขังเถอะ"

หลี่เซิ่งกั๋วจึงร้อนใจขึ้นมาแล้ว และเขาก็รีบพูดทันทีว่า "อู๋เป่ย นายว่าแบบนี้ล่ะเป็นไง ฉันจะหาเพื่อนมาประกันตัวนาย?"

อู๋เป่ยจึงหลุบตาลง "ผมต้องการแค่ลดโทษ! และต้องออกไปภายในสามวันอีกด้วย!"

อู๋เป่ยมีเหตุผลที่อยากจะออกไป เพราะว่าเมื่อเช้าเขาคุยโทรศัพท์กับที่บ้าน และน้องสาวก็บอกว่าแม่ป่วยเข้าโรงพยาบาล ดังนั้นเขาจึงร้อนใจดั่งไฟลน และอยากจะรีบกลับไปบ้านทันที

แต่เมื่อได้ยิน หลี่เซิ่งกั๋วก็ร้อนใจขึ้นมา เพราะเขายังคิดอยู่เลยว่าอู๋เป่ยจะยอมต่อรอง แต่จู่ ๆ ฉู่เสี่ยวตงก็ลุกขึ้นมา และพูดว่า "คุณหมอเทวดาอู๋ ขอเพียงคุณสามารถรักษาคุณพ่อของผมให้หายได้ ผมรับรองว่าคุณจะสามารถออกจากคุกได้ภายในวันนี้!"

เขาพูดรับรองกับอู๋เป่ยโดยตรง หลังจากนั้นก็มองไปยังหลี่เซิ่งกั๋ว "ผู้บัญชาการหลี่ ผมรู้คุณค่าของรายชื่อสิทธิพิเศษนี้ดี แต่ผมก็ยังอยากจะให้คุณผ่อนผันหน่อย แล้วผมจะใช้เครือข่ายความสัมพันธ์ของตระกูลฉู่มอบรายชื่อสิทธิพิเศษอีกสองชื่อให้กับคุกของพวกคุณในปีหน้า"

และเมื่อได้ยินว่ามีคนยอมจ่ายเงินเพื่อสิ่งนี้ และยังได้รับรายชื่อเพิ่มมากอีกหนึ่งชื่ออีกด้วย หลี่เซิ่งกั๋วก็ดีใจขึ้นมาทันที ดังนั้นเขาจึงพูดว่า "ไม่มีปัญหา ฉันจะให้คนไปดำเนินการเดี๋ยวนี้!"

หลังจากนั้นเขาก็หัวเราะให้อู๋เป่ย "น้องอู๋ ในที่สุดนายก็สามารถออกไปได้แล้ว อย่าลืมกลับมาเยี่ยมฉันบ่อย ๆ ล่ะ"

"เยี่ยมบ้าอะไร!" อู๋เป่ยด่าออกมาด้วยความโมโห สถานที่แย่ ๆ นี้ เขาไม่อยากจะกลับมาอีกแล้ว

และในเวลานี้เขาก็ลุกขึ้นมา กวักมือให้ฉู่เทียนอิงนั่งลง หลังจากนั้นเขาก็หยิบเข็มทองชุดหนึ่งออกมา และเริ่มฝังเข็มรักษา ส่วนสิ่งที่เขาแสดงออกมาเรียกว่าเข็มเทพยกระดับลิ่วหยัง ซึ่งใช้สำหรับรักษาอาการปวดเส้นประสาทบริเวณหัวโดยเฉพาะ และบนโลกใบนี้ก็มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่สามารถใช้วิธีการฝังเข็มนี้ได้!

และหลังจากนั้นไม่นาน บนหัวของฉู่เทียนอิงก็เต็มไปด้วยเข็มทอง ขณะเดียวกันอาการปวดหัวของเขาก็หายไป และจิตใจของเขาก็ผ่อนคลายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

และเมื่อเห็นสีหน้าของคุณพ่อ ฉู่เสี่ยวตงก็รู้สึกนับถือจากใจจริง "คุณอู๋ เมื่อกี้ผมเสียมารยาทแล้ว วิชาแพทย์ของคุณหายากมากจริง ๆ!"

แต่อู๋เป่ยกลับพูดอย่างเฉยเมยว่า "การตอบสนองของคุณไม่เลว เพราะการรักษาโรคจำเป็นต้องรอบคอบจริง ๆ"

และหลังจากปักเข็มเสร็จ เขาก็เขียนใบสั่งยาให้กับฉู่เสี่ยวตง "ทุกวันเวลาปวดหัวก็ต้มกิน กินทุกครั้งที่ปวดหัว"

ฉู่เสี่ยวตงจึงรับใบสั่งยามาด้วยสองมือ และถามว่า "คุณอู๋ นายแค่ไหนพ่อของผมจึงจะหายเป็นปกติ?"

"ผ่านการฝังเข็มครั้งนี้ของผม กินยาสามวันก็หายเป็นปกติแล้ว" อู๋เป่ยพูดเวลาในการหายเป็นปกติออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจมาก ๆ

ฉู่เสี่ยวตงจึงดีใจขึ้นมา และพูดกับฉู่เทียนอิงว่า "พ่อ ได้ยินแล้วหรือยัง? เดี๋ยวพ่อก็จะหายเป็นปกติแล้ว!"

ฉู่เทียนอิงจึงลืมตาขึ้นมา และยิ้มออกมาเล็กน้อย "การฝังเข็มครั้งนี้ของคุณ ฉันรู้สึกจิตใจปลอดโปร่ง และสบายไปทั้งตัว สมแล้วที่เป็นคุณหมอเทวดา"

อู๋เป่ยไม่ได้สนใจการประจบของเขา แต่กลับใช้สองมือกดลงไปบนแผ่นหลังของเขา กระตุ้นเจินชี่ภายในร่างกาย และใช้วิธีการที่พิเศษเชื่อมต่อทางเดินเลือดลมของเขา ทำให้ผลการรักษาดียิ่งขึ้น

และหลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง หัวของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อ และมีไอความร้อนระเหยออกมา ก่อตัวเป็นเสาขนาดนิ้วโป้ง และสูงประมาณสิบเซนติเมตร

และเมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนก็มองด้วยความมึนงง แต่การ์ดวัยกลางคนคนหนึ่งกลับตัวสั่นเทิ้ม และพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นว่า "นี่คือ สามดอกไม้รวมยอด?"

บทที่ 2 มังกรออกจากคุก
ทุกคนงงงวย อะไรคือสามดอกไม้รวมยอด?

แต่อู๋เป่ยกลับหยุดมืออย่างช้า ๆ จนเสานั้นก็หายไปราวกับไม่ได้ยิน หลังจากจากนั้นเขาก็ยื่นมือเก็บเข็มทองทั้งหมดอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า และพูดอย่างเฉยเมยว่า "เสร็จแล้ว"

ฉู่เทียนอิงจึงลุกขึ้นมา สะบัดแขนและหมุนคอ ซึ่งเขารู้สึกสบายและผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง ราวกับกลับไปมีสภาพอายุยี่สิบปี

เขาทั้งตกใจและดีใจ ดังนั้นเขาจึงกุมมือของอู๋เป่ยเอาไว้ และพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "คุณหมอเทวดาอู๋ บุญคุณที่ช่วยชีวิต เทียนอิงจะไม่ลืมตลอดชีวิต!"

เมื่อเห็นว่าเขามีนิสัยใช่ได้ อู๋เป่ยก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย และพูดว่า "นายพลฉู่ไม่ต้องเกรงใจ คุณเป็นทหารที่ปกป้องประเทศ การสามารถรักษาอาการปวดหัวของคุณให้หายได้ก็นับว่าเป็นเกียรติของผม"

ฉู่เทียนอิงจึงหัวเราะฮา ๆ ออกมา "คุณหมอเทวดาอู๋ คำพูดตามมารยาท ฉันก็ไม่พูดมากแล้ว ต่อไปถ้าหากคุณมีเวลา คุณก็ไปหาฉันที่แถบซีเป่ยได้ แล้วฉันจะต้อนรับคุณอย่างดีแน่นอน!"

อู๋เป่ยจึงยิ้มออกมา "แน่นอน!"

ต่อมาฉู่เสี่ยวตงก็เดินเข้ามา วางบัตรธนาคารใบหนึ่งลงในมือของอู๋เป่ยและพูดว่า "คุณอู๋ นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อย โปรดรับเอาไว้ด้วย"

อู๋เป่ยก็ไม่ได้พูดคำพูดที่เป็นพิธี และเขาก็เก็บเข้ากระเป๋าทันที "ขอบคุณ"

ฉู่เสี่ยวตงเคารพนับถืออู๋เป่ยเป็นอย่างยิ่ง ส่วนอู๋เป่ยก็รู้สึกคนคนนี้สามารถคบหาได้ ดังนั้นพวกเขาสองคนจึงแลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกัน หลังจากนั้นคนกลุ่มนี้ก็ขอตัวลา

แต่หลังจากที่ขบวนรถขับออกมาจากประตูใหญ่ของคุกแล้ว จู่ ๆ ฉู่เสี่ยวตงก็ถามการ์ดคนนั้นว่า "คุณอากุ่ย สามดอกไม้รวมยอดที่คุณพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง?"

อากุ่ยมีชื่อเล่นว่า "ปืนผี" เพราะเขามีฝีมือการยิงปืนราวกับผี ซึ่งเขาเป็นหนึ่งในมือหนึ่งข้างกายของฉู่เทียนอิง และมีวรยุทธ์อยู่กับตัว ดังนั้นหลังจากที่เห็นเสานั้น สายตาที่คุณอากุ่ยคนนี้มองอู๋เป่ยจึงเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง นี่จึงทำให้ฉู่เสี่ยวตงประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

อากุ่ยจึงถอนใจออกมายาว ๆ ครั้งหนึ่ง และพูดว่า "สามดอกไม้รวมยอดเป็นระดับที่ร้ายกาจที่สุดของการฝึกกำลังภายใน คนแบบนี้ห่างจากปรมาจารย์ฐานะเทพเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น"

ฉู่เสี่ยวตงจึงตกตะลึง ปรมาจารย์เหรอ?

อากุ่ยจึงพูดต่อว่า "พวกคุณอาจจะไม่รู้ว่าสามดอกไม้รวมยอดเป็นแนวคิดยังไง ผมมีชื่อเล่นว่าปืนผี เพราะฝีมือการยิงปืนราวกับผี แถมยังมีวรยุทธ์อยู่กับตัวอีกด้วย แต่ว่าถ้าหากเผชิญกับเขาภายในสามสิบเมตรละก็ ผมก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย! และถ้าหากเป็นภายในห้าสิบเมตรละก็ ผมก็มีโอกาสรอดเพียงแค่หนึ่งส่วนเท่านั้น!"

ในใจของฉู่เสี่ยวตงจึงตกตะลึงขึ้นมา "ห้าสิบเมตรจึงจะมีโอกาสหนึ่งส่วนเหรอ?"

อากุ่ยพยักหน้า "คนในระดับสามดอกไม้รวมยอด ความคิดราวกับเทพ การเคลื่อนไหวราวกับผี ดังนั้นการคิดจะลอบสังหารพวกเขาจึงเป็นเรื่องยาก แถมโอกาสหนึ่งส่วนนั้น ผมก็ยังต้องสร้างขึ้นมาภายใต้สภาพแวดล้อมที่โล่งกว้าง อย่างเช่นจัตุรัสอีกด้วย ดังนั้นถ้าหากรอบ ๆ มีที่กำบังละก็ เช่นนั้นผมก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย"

ฉู่เสี่ยวตงจึงครุ่นคิด และพูดว่า "ดูท่าผมคงต้องคบหาอู๋เป่ยคนนี้ให้ดี!"

และหลังจากที่ขบวนรถจากไปไม่นาน หลี่เซิ่งกั๋วก็นำเอกสารปึกหนึ่งมาให้อู๋เป่ยเซ็นชื่อ และหลังจากที่เซ็นชื่อเสร็จ เขาก็พูดว่า "น้องชาย ถ้าหากไม่มีเหตุการณ์เหนือความคาดหมาย พรุ่งนี้นายก็สามารถออกไปได้"

"พรุ่งนี้?" อู๋เป่ยไม่สามารถรอได้แม้แต่ครู่เดียว ดังนั้นเขาจึงขมวดคิ้วถามว่า "ตอนนี้ผมยังไปไม่ได้เหรอ?"

หลี่เซิ่งกั๋วจึงครุ่นคิด และคิดในใจว่าช่วยคนก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด ดังนั้นเขาจึงกัดฟันพูดว่า "ได้ นายไปตอนนี้ได้เลย ขั้นตอนต่อไปฉันจะช่วยดำเนินการให้นายเอง และหลังจากดำเนินการเสร็จแล้ว ฉันก็จะโทรไปหานาย"

อู๋เป่ยจึงแสดงความเคารพ "ขอบคุณท่านผู้เฒ่าหลี่!"

หลี่เซิ่งกั๋วจึงโบกมือติด ๆ กัน "ด้วยมิตรภาพสองปีของพวกเรา พูดแบบนี้ก็เท่ากับเห็นเป็นคนอื่น ไป ไปบอกลาพวกเขาเถอะ!"

คนที่อู๋เป่ยต้องบอกลาก็คือนักโทษหนึ่งพันกว่าคนของคุกแห่งนี้ เพราะอย่างน้อยเกินครึ่งของนักโทษเหล่านี้เคยได้รับบุญคุณจากเขา เนื่องจากภายในระยะเวลาหนึ่งปีกว่า โรคกระเพาะ โรคไขข้ออักเสบ โรคต้อกระจกและโรคหัวใจของพวกเขาล้วนค่อย ๆ หายเป็นปกติภายใต้การรักษาของเขา ดังนั้นคนเหล่านี้จึงรู้สึกขอบคุณเขาเป็นอย่างยิ่ง

นอกจากนี้เกินครึ่งของผู้คุมนักโทษก็เคยได้รับความช่วยเหลือจากอู๋เป่ยด้วยเช่นกัน เพราะเมื่อพวกเขาและคนในครอบครัวมีปัญหาสุขภาพ พวกเขาก็ล้วนมาให้อู๋เป่ยรักษา และอู๋เป่ยก็สามารถรักษาให้หายได้ตลอด

ดังนั้นสนามกว้างสำหรับให้นักโทษออกกำลังกายจึงมีนักโทษอยู่กลุ่มหนึ่งและผู้คุมนักโทษหลายสิบคนกำลังรอเขาอยู่ และเมื่อเห็นอู๋เป่ยปรากฏตัวออกมา พวกเขาก็โค้งคำนับพร้อมกัน และพูดเสียงดังว่า "ถ้าจะมาอีกครั้งก็ยินดีต้อนรับ!"

เดิมทีอู๋เป่ยรู้สึกตื้นตันเล็กน้อย แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาก็ด่าออกมาทันทีว่า "ลุงพวกนายสิ!"

เนื่องจากพวกผู้คุมนักโทษกลัวจะเกิดความวุ่นวาย ดังนั้นพิธีส่งจึงเรียบง่ายมาก ๆ ทุกคนแค่ตะโกนคำว่าดูแลตัวเองด้วยสองสามครั้งและรีบกลับไปทันที ส่วนคนที่ส่งอู๋เป่ยออกนอกประตูในตอนสุดท้าย ก็มีเพียงหลี่เซิ่งกั๋วและผู้ช่วยสองสามคนของเขาเท่านั้น

"น้องชาย หลังจากนายไปครั้งนี้ การที่พวกเราจะเจอกันอีกก็คงยากแล้ว แต่ถ้าหากมีเรื่องอะไร นายก็โทรมาหาฉันได้ ถ้าหากฉันช่วยได้ฉันจะช่วยนายแน่นอน" หลี่เซิ่งกั๋วพูดออกมาจากใจจริง

อู๋เป่ยจึงถูจมูก "ได้ ถ้าหากมีเวลาผมจะเล่นกับพวกคุณ จริงสิ ใบสั่งยาที่ผมเขียนให้คุณ คุณยังต้องกินต่อไปอีก และหลังจากนี้อีกสามเดือนก็ค่อยหยุดกิน"

ครึ่งปีก่อนหลี่เซิ่งกั๋วป่วยเป็นเนื้องอกในสมอง และเป็นอู๋เป่ยที่แย่งชีวิตของเขากลับมาจากในมือของยมบาลได้ ดังนั้นเขาจึงเป็นคนที่รู้สึกซาบซึ้งต่ออู๋เป่ยมากที่สุด

"เข้าใจแล้ว ฉันจะกินอย่างต่อเนื่อง" หลี่เซิ่งกั๋วพูดออกมาพร้อมกับยิ้ม

และเมื่อออกมาจากประตูคุก หลี่เซิ่งกั๋วก็หยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมายื่นให้อู๋เป่ย

อู๋เป่ยจึงตกตะลึง "หมายความว่ายังไง?"

หลี่เซิ่งกั๋วจึงยิ้มและพูดว่า "น้องชาย ในนี้เป็นเงินสองแสนที่รวบรวมจากพวกเราผู้คุมนักโทษทุกคน แม้เงินจะไม่มาก แต่นี่ก็เป็นน้ำใจเล็กน้อยของพวกเรา ถือเสียว่าพวกเราให้เงินอั่งเปางานแต่งแก่นายก็แล้วกัน แต่ว่าถ้าหากนายจะแต่งงานจริง ๆ ละก็ จำเอาไว้ว่าต้องเรียกพวกเราไปดื่มเหล้ามงคลด้วย"

ในใจของอู๋เป่ยจึงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาครู่หนึ่ง เพราะแม้หลี่เซิ่งกั๋วคนนี้จะประพฤติตัวปลิ้นปล้อน แต่เขาก็มีด้านที่จริงใจด้วยเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงไม่เกรงใจและรับบัตรเอาไว้

ต่อมาหลี่เซิ่งกั๋วก็ยื่นโน้ตใบหนึ่งให้อู๋เป่ยทันที ซึ่งด้านบนมีที่อยู่และเบอร์ติดต่อเขียนเอาไว้ และเขาก็พูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมว่า "น้องชาย นี่คือหลานสาวของนักธุรกิจใหญ่คนหนึ่ง ไม่ง่ายเลยกว่าฉันจะหาเงินมาให้นายได้ หากนายสามารถรักษาเธอได้ ค่ารักษาพยาบาลอย่างน้อยก็เจ็ดหลัก!"

ในใจของอู๋เป่ยจึงรู้สึกตื้นตันขึ้นมา และเขาก็เก็บโน้ตเอาไว้และพูดว่า "ขอบคุณ! แล้วก็ฝากขอบคุณพวกเขาด้วย ไม่ต้องไปส่งผมหรอก ผมไปแล้วนะ!"

เขาเป็นคนง่าย ๆ ดังนั้นเมื่อพูดจบ เขาจึงหมุนตัวเดินจากไป

อู๋เป่ยใช้โทรศัพท์เรียกรถมาคันหนึ่ง และให้โชเฟอร์ขับไปยังสถานีรถโดยสาร ซึ่งต้องใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง และแม้เขาจะใช้ชีวิตอยู่ในคุกมาสองปีแล้ว แต่เขาก็มีโทรศัพท์มาโดยตลอด และไม่เพียงแค่มีโทรศัพท์เท่านั้น เพราะแม้แต่ห้องขังที่เขาพักก็ยังเป็นห้องสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก อุปกรณ์ครบครัน

และเมื่อรถขับออกไป อู๋เป่ยก็คิดในใจว่า "ในที่สุดก็ได้กลับบ้านแล้ว!" ส่วนในดวงตาของเขาก็มีทั้งความคิดถึงและความเคียดแค้น

และความคิดของเขาก็ลอยกลับไปยังเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นเขายังเป็นนักศึกษาปีสองคนหนึ่ง และมีผลการเรียนที่ยอดเยี่ยม แต่คุณพ่อของเขากลับถูกรถที่ขับเร็วชนในระหว่างทางไปทำงานอย่างไม่คาดคิด และเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ

ซึ่งคนที่ขับรถก็คือลูกหลานคนรวยคนหนึ่งที่ชื่อว่าซ่งซื่อจิน และไม่เพียงแค่ขับเร็วเท่านั้น แต่ยังสูบยาแล้วขับอีกด้วย แต่ผู้อาวุโสในครอบครัวของเขากลับร่ำรวยและมีบารมี ดังนั้นหลังจากที่พวกเขาดำเนินการรอบหนึ่ง จึงกลายเป็นคุณพ่อของเขาต้องรับผิดชอบเป็นส่วนใหญ่ และท้ายที่สุดก็ต้องชดใช้เงินสองแสน

แต่ซ่งซื่อจินที่สูบยาและขับรถเร็วจนชนคนเสียชีวิตคนนั้น กลับยังคงใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาต่อไป เพราะว่ามีคนยอมรับผิดแทนเขา

แต่อู๋เป่ยกลับรู้สึกว่าเรื่องราวมีลับลมคมในเกินไป ดังนั้นเขาจึงเริ่มลงมือตรวจสอบ แต่ในระหว่างที่กำลังตรวจสอบ เขากลับถูกคนที่มีฐานะไม่ชัดเจนกลุ่มหนึ่งถือมีดไล่แทง และในระหว่างที่กำลังชุลมุนกันอยู่ เขาก็แย่งกริชเล่มหนึ่งมาได้ และแทงหนึ่งในนั้นจนบาดเจ็บหนัก

แต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บด้วยเหมือนกัน ต่อมาเลือดก็หยดลงไปบนจี้หยกบนหน้าอก และกระตุ้นผนึกในนั้น และด้วยเหตุนี้เขาจึงได้รับการสืบทอดที่ยอดเยี่ยมจากอารยธรรมตั้งแต่ก่อนยุคประวัติศาสตร์ และความสามารถที่พิเศษอย่างหนึ่ง นั่นก็คือ "ตาวิเศษ"! ตาวิเศษนี้มีความสามารถในการมองทะลุ สามารถมองเห็นทางเดินเลือดลม เลือดเนื้อและเส้นประสาทในร่างกายได้ และยังสามารถมองเห็นรูปร่างชีวิตที่ไม่จัดอยู่ในมิติแห่งความเป็นจริงอีกด้วย อย่างเช่นเทพกับพระอรหันต์ ปีศาจกับวิญญาณ!

สิ่งที่สืบทอดในจี้หยกประกอบไปด้วยวิชาแพทย์ เวทมนตร์คาถา ยุทธวิธีการเคลื่อนทัพและวรยุทธ์ เป็นต้น ครอบคลุมทุกอย่าง ยอดเยี่ยมเกินบรรยาย

และเนื่องจากอู๋เป่ยตกตะลึงกับข้อมูลในสมอง และยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดังนั้นคนที่ถูกส่งออกมาโดยตรงจึงเข้ามาจับเขาในที่เกิดเหตุ ต่อมาศาลก็ยื่นฟ้องในข้อกล่าวหาทะเลาะวิวาทและทำร้ายผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ตัดสินโทษจำคุกเขาเจ็ดปี

แต่หลังจากเข้าไปคุกแล้ว อู๋เป่ยกลับสามารถตั้งใจศึกษาการสืบทอดของอารยธรรมยุคก่อนประวัติศาสตร์ได้ และหลังจากที่มุ่งเรียนวิชาแพทย์และวรยุทธ์อยู่ครึ่งปี เขาก็ได้กลายเป็นคุณหมอเทวดาในคุก

และหลังจากนั้นหนึ่งปี แม้แต่คนที่อยู่นอกคุกก็ยังพากันมารักษากับเขา ซึ่งเขาไม่ต้องการค่ารักษา และต้องการเพียงการลดโทษเท่านั้น ดังนั้นนี่จึงทำให้เขามีตำแหน่งที่พิเศษ จนแม้แต่หลี่เซิ่งกั๋วผู้บัญชาการเรือนจำก็ยังต้องสุภาพกับเขา และเรียกเขาว่าน้องชาย

และแน่นอนว่าเมื่อเทียบกับวิชาแพทย์แล้ว วรยุทธ์ของเขาร้ายกาจยิ่งกว่า แต่ขอเพียงเขาไม่แสดงออกไปโดยตรง คนในคุกก็ล้วนไม่มีทางรู้ได้เลย

"แม่ น้องสาว ผมกำลังจะกลับไปบ้านแล้ว!"

"ยังมีเสี่ยวฉิงอีกคน เธอรอฉันมาแล้วสองปี ฉันจะปฏิบัติต่อเธออย่างดีแน่นอน!"

"และท้ายที่สุด ซ่งซื่อจิน! แกชนพ่อของฉันจนเสียชีวิต ฉันจะทำให้แกทรมานยิ่งกว่าตาย!"

อู๋เป่ยวางแผนอยู่ในใจ ดังนั้นดวงตาของของเขาจึงเดี๋ยวอ่อนโยนเดี๋ยวอำมหิต

บทที่ 3 ต่อยหมาป่าบนรถโดยสาร
และเมื่อรถขับมาถึงสถานีรถโดยสาร อู๋เป่ยก็เอาเงินไปเข้าบัตรของตัวเองที่ธนาคาร และนอกจากเงินสองแสนที่หลี่เซิ่งกั๋วให้แล้ว เขาก็ยังมีเงินสามแสนที่ฉู่เทียนอิงให้ และเงินห้าแสนกว่าที่เขาสะสมจากการรักษาโรคให้คนอื่นในคุก ซึ่งรวมกันแล้วเขาก็มีเงินอยู่หนึ่งล้าน!

หลังจากซื้อตั๋วและขึ้นรถแล้ว เขาก็หลับตาตั้งสมาธิ และนั่งฝึกพลังภายใน

ซึ่งสิ่งที่เขาก็คือเคล็ดลับเทียนตี้ซวินหวงในการฝึกวรยุทธ์ และวิธีการฝึกนี้ก็แบ่งออกเป็นสี่ฐานะเทียนตี้ซวินหวน ซึ่งฐานะหวงในนั้นก็แบ่งออกเป็นการฝึกลมปราณ การฝึกจิตใจ และการสร้างพื้นฐานสามขั้นตอนใหญ่ แต่ในตอนนี้เขายังไม่อยู่ในขั้นฝึกลมปราณเลย

ซึ่งลมปราณภายในร่างกายที่เคลื่อนไปตามทางเดินเลือดลม ทำให้ร่างกายของเขารู้สึกสบาย จิตใจปลอดโปร่ง และไร้ความกังวล

แต่จู่ ๆ จมูกของเขาก็ได้กลิ่นที่หอมเย็นสายหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงอดที่จะลืมตาขึ้นมาไม่ได้ และไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหนที่ผู้หญิงสวยคนหนึ่งมายืนอยู่ข้าง ๆ เขา เธอกำลังสวมหูฟัง หน้าตางดงาม และมีอายุประมาณยี่สิบปี แถมเธอยังไม่เพียงมีรูปร่างที่ดีเท่านั้น เพราะใบหน้าของเธอก็ยังงดงามราวกับนางฟ้าลงมาจุติอีกด้วย

โดยเฉพาะขาคู่นั้นที่สวยงามเป็นอย่างยิ่ง และมันก็เป็นขาที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาก่อน เพราะมันทั้งขาว ตรง กลมกลึง และมีกล้ามเนื้อที่กระชับ ถึงขนาดที่เขารู้สึกว่า เพียงแค่ขาที่สวยคู่นี้ก็สามารถทำให้จิตใจของเขารู้สึกได้แล้ว

เธอสวมรองเท้าสีขาว และแม้แต่ข้อเท้าของเธอก็สวยงามมาก ๆ และแน่นอนว่าผู้หญิงที่ขายาวล้วนไม่มีทางเตี้ย สาวสวยคนนี้สูงประมาณร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร เธอสวมกางเกงยีนขาสั้นสีแดงอ่อน ท่อนบนสวมเสื้อเอวลอยสีขาวที่เย็นสบาย เผยให้เห็นหน้าท้องที่สวยงาม และท้องน้อยที่ขาวผ่องและราบเรียบ

ส่วนหน้าอกของเธอก็ใหญ่มาก ดังนั้นตอนที่รถโคลงเคลง มันจึงส่ายไปมา ส่วนอู๋เป่ยก็กวาดสายตามองเล็กน้อย และปากของเขาก็แห้งผากขึ้นมาทันที

เพราะสองปีที่อยู่ในคุกเขาไม่ได้สัมผัสผู้หญิงเลย ดังนั้นในสายตาของเขา ผู้หญิงทุกคนจึงล้วนมีแรงดึงดูด จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงสาวสวยชั้นหนึ่งแบบนี้

และเมื่อเขาตั้งสมาธิ ตาวิเศษข้างซ้ายก็เริ่มทำงาน เสื้อผ้าของผู้หญิงคนนั้นจึงหายไปทันที และเขาก็เห็นรูปร่างที่สวยงาม ส่วนหน้าอกก็ตั้งชูชัน......

ดังนั้นเขาจึงรีบเบนสายตาทันที เพราะเขากลัวว่าตัวเองจะเลือดกำเดาไหล

แต่เมื่อเบนสายตาออกมา เขาก็อดที่จะอยากมองอีกครั้งไม่ได้ และในเวลานี้ เขาก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นควงแขนของเขาอย่างฉับพลัน และเธอก็พูดด้วยเสียงที่นุ่มนวลว่า "สามี ฉันรู้สึกกระหาย คุณมีน้ำไหม?"

อู๋เป่ยจึงตกตะลึงขึ้นมา อะไรนะ สามีเหรอ? แต่วินาทีต่อมา เขาก็ตระหนักถึงอะไรบางอย่าง ที่แท้ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ในตู้โดยสารมีคนยืนเต็มไปหมด แถมยังมีชายหนุ่มสี่คนยืนล้อมผู้หญิงคนนี้เอาไว้ ซึ่งสายตาของพวกเขาไม่น่าไว้ใจ เพราะมันแฝงไว้ด้วยการคุกคามอย่างรุนแรง

หรือว่า......คนกลุ่มนี้จะเป็นอันธพาล?

ดังนั้นเขาจึงยิ้มออกมาเล็กน้อย หยิบน้ำสะอาดออกมาจากกระเป๋ายื่นให้ผู้หญิงคนนี้ และพูดว่า "ให้เธอ"

ในสายตาของชายหนุ่มสี่คนจึงมีความหงุดหงิดปรากฏออกมาเล็กน้อย เพราะพวกเขาตามผู้หญิงคนนี้มาตลอดทาง แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมีสามีเพิ่มขึ้นมาได้?

ชายหนุ่มคนนั้นที่เป็นหัวหน้าจึงไม่ยอมแพ้ เขาหรี่ตาลง และพูดกับอู๋เป่ยว่า "น้องชาย แฟนของนายสวยมาก ๆ เธอชื่อว่าอะไรเหรอ?"

อู๋เป่ยจึงเหลือบมองคนคนนั้นครั้งหนึ่ง "เกี่ยวอะไรกับนายด้วย?"

ผู้ชายคนนั้นจึงยิ้มหยันออกมา "ฉันขอแนะนำนายนะว่าอย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น และรีบหาที่ลงจากรถ มิฉะนั้น......"

มุมปากของอู๋เป่ยจึงเหยียดยิ้มออกมา "ได้สิ ฉันก็ใกล้ถึงป้ายแล้ว อีกเดี๋ยวฉันก็ลงจากรถ"

ก้นบึ้งหัวใจของผู้หญิงคนนั้นจึงรู้สึกหนังอึ้ง ผู้ชายไม่สามารถพึ่งพาได้จริง ๆ ด้วย!

ชายหนุ่มสองสามคนนั้นจึงเผยใบหน้าภูมิใจออกมา เพราะขอเพียงอู๋เป่ยลงจากรถ ที่เหลือก็จัดการได้ง่ายแล้ว เนื่องจากบนตัวพวกเขามียา ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถพาสาวสวยคนนี้ลงไปจากรถได้แน่นอน หลังจากนั้นก็หมุนเวียนกันเล่น!

และในเวลานี้ โชเฟอร์ก็ตะโกนว่า "ถึงหมู่บ้านเสี่ยวสือแล้ว มีคนลงไหม?"

หมู่บ้านเสี่ยวสือห่างจากเมืองที่บ้านเขาอยู่ไม่ไกล ดังนั้นอู๋เป่ยจึงพูดทันทีว่า "จอดด้วย"

โชเฟอร์จึงจอดรถ ส่วนด้านนอกก็เป็นสามแยกที่โล่งกว้างและไม่มีคน

แต่จู่ ๆ เขาก็ดึงมือของผู้หญิงคนนั้น และยิ้มออกมาพร้อมกับพูดว่า "ภรรยา ถึงป้ายแล้ว พวกเราลงจากรถกันเถอะ"

ผู้หญิงคนนั้นจึงตกตะลึงขึ้นมาครู่หนึ่ง หลังจากนั้นเธอก็ตามหลินเฟิงลงมาจากรถ ส่วนชายหนุ่มสี่คนก็ล้วนตกตะลึง ต่อมาพวกเขาก็กัดฟันด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ตามลงมาด้วย

และเมื่อประตูรถปิดลง รถก็ขับไปด้านหน้าต่อ

"หน็อย! ฉันบอกให้แกอย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น แต่ดูเหมือนว่าแกจะติดค้างบทเรียนฉันแล้ว!" ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้าหัวเราะเยาะออกมาครั้งหนึ่ง ดึงกริชเล่มหนึ่งออกมาจากเอว และคนสี่คนก็เดินเข้ามาหาอู๋เป่ย

แต่อู๋เป่ยกลับกวาดสายตามองกริชด้วยความเฉยเมยครั้งหนึ่ง และพูดว่า "ฉันขอแนะนำพวกนายว่าให้ไปเสียแต่ตอนนี้ เพราะฉันมือหนัก ดังนั้นถ้าหากลงมือละก็ ก็ทำให้พวกนายบาดเจ็บ"

ชายหนุ่มเหล่านั้นจึงตกตะลึงขึ้นมาครู่หนึ่ง แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็หัวเราะออกมา "โอ้โห! ปากแข็งมาก แต่ไม่รู้ว่าหมัดจะแข็งด้วยหรือเปล่า!"

และเมื่อคำพูดจบลง พวกเขาสี่คนก็พุ่งเข้ามา

อู๋เป่ยไม่ได้ถอยหลบ แต่กลับพุ่งเข้าไปหา และเขาก็ไปถึงตรงหน้าคนเหล้านั้นอย่างรวดเร็ว และไม่รอให้พวกเขาตอบสนองออกมา เขาก็เตะสองคนในนั้นกระเด็นออกไปทันที ส่วนสองคนที่เหลือ คนหนึ่งก็ถูกเตะจนกระดูกเท้าแตก ส่วนอีกคนก็ถูกเขาใช้ศอกกระทุ้งจนกระดูกซี่โครงหัก

และดูเหมือนเสียงกรีดร้องจะดังขึ้นมาพร้อมกัน ส่วนคนทั้งหมดก็ฟุบอยู่บนพื้น เหงื่อเย็นผุดขึ้นมา และมีสีหน้าที่เจ็บปวด

แต่อู๋เป่ยกลับตบมือราวกับคนที่ไม่เกี่ยวข้อง และพูดว่า "ฉันเตือนพวกนายแล้ว แต่น่าเสียดายที่พวกนายไม่ยอมฟัง ดังนั้นพวกนายโทรเรียกรถพยาบาลเองเถอะ แต่ฉันก็ได้ใช้วิธีการลับไปแล้ว ดังนั้นภายในสามปี ร่างกายของพวกนายจะรู้สึกเจ็บปวดตลอดเวลา แต่พวกนายก็ไม่ต้องกังวล เพราะหลังจากนี้ประมาณห้าปีมันก็จะสามารถหายเป็นปกติได้"

พูดจบเขาก็หันไปยิ้มให้ผู้หญิงคนนั้น และถามว่า "คนสวย คุณจะไปที่ไหน?"

ผู้หญิงคนนั้นถึงได้สติกลับมาจากการตกตะลึง และเธอก็รีบพูดทันทีว่า "ขอบคุณ!"

อู๋เป่ยจึงตอบว่า "ไม่ต้องเกรงใจ"

ผู้หญิงคนนั้นจึงครุ่นคิด และจู่ ๆ เธอก็ถามขึ้นมาว่า "พี่ชาย คุณจะไปที่ไหน พาฉันไปด้วยได้ไหม?"

อู๋เป่ยจึงตกตะลึง พาเธอไปด้วยเหรอ?

ไม่รอให้เขาปฏิเสธ ผู้คนนั้นก็รีบพูดทันทีว่า "ตอนนี้ฉันรู้สึกกลัวมาก ๆ ไม่กล้ากลับบ้านเพียงคนเดียว"

อู๋เป่ยคิดดูก็รู้สึกว่าถูก เพราะเมื่อผ่านเรื่องแบบนี้มา ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ต้องรู้สึกหวาดกลัว ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า "เช่นนั้นก็ได้ เธอตามฉันกลับไปในเมืองก่อน หลังจากนั้นก็ค่อยคิดอีกที โอเคไหม?"

ผู้หญิงคนนั้นจึงพยักหน้าแรง ๆ "ฉันชื่อว่าถังจื่อยี่ คุณชื่ออะไร?"

"อู๋เป่ย" เขาตอบ "เดินตามถนนเส้นนี้อีกหนึ่งกิโลเมตรก็จะเป็นถนนรอบเมือง พวกเราจะเรียกรถกันที่นั่น"

ถังจื่อยี่พยักหน้า แล้วเธอกับอู๋เป่ยก็เดินเคียงกันไปด้านหน้า

เส้นทางหนึ่งกิโลเมตร ใช้เวลาสิบนาทีก็เดินถึงแล้ว และเป็นอย่างที่อู๋เป่ยพูดจริง ๆ มันเป็นถนนรอบเมืองที่กว้างขวางเส้นหนึ่ง

รออีกประมาณสองสามนาที พวกเขาก็นั่งรถแท็กซี่คันหนึ่งเข้าไปยังเขตเมือง

เมืองแห่งนี้ชื่อมีว่าเมืองหมิงหยาง มีประชากรล้านกว่าคน ส่วนด้านเศรษฐกิจก็อยู่ในอันดับหนึ่งร้อยกว่าของประเทศ ซึ่งบ้านของอู๋เป่ยตั้งอยู่ในชานเมืองตะวันออกของเมืองหมิงหยาง และที่นั่นก็เป็นจุดบรรจบของเมืองกับชุมชน

และหลังจากขึ้นมาบนรถแล้ว อู๋เป่ยก็โทรไปหาน้องสาว น้องสาวของเขาชื่อว่าอู๋เหม่ย ปีนี้อายุสิบหกปี กำลังเรียนอยู่ชั้นม.5 เธอทั้งฉลาดและสวย แถมยังขยันเป็นอย่างยิ่งอีกด้วย

เนื่องจากอู๋เป่ยติดคุกอยู่สองปี ดังนั้นน้องสาวจึงต้องลำบากไม่น้อย เขาจึงรู้สึกผิดเป็นอย่างยิ่ง แต่โชคดีหลังจากที่เข้าคุกไปได้ไม่นาน เขาก็มีสิทธิพิเศษ ดังนั้นทุก ๆ วันเขาจึงสามารถพูดคุยกับน้องสาวได้ แถมยังสามารถโอนเงินที่หามาได้ให้เธอได้อีกด้วย

แต่หลังจากที่โทรไป กลับไม่มีคนรับสาย ดังนั้นอู๋เป่ยจึงรู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย เขาจึงกดต่อไป แต่หลังจากโทรติดต่อไปแล้วสามสาย ก็ยังไม่มีคนรับสายอยู่ดี!

ในใจของอู๋เป่ยจึงรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา หรือว่าจะเกิดเรื่อง? ดังนั้นเขาจึงกดโทรไปหาคุณแม่ แต่ในครั้งนี้กลับมีคนรับอย่างรวดเร็ว

"เสี่ยวเป่ย" เสียงของหญิงวัยกลางคนที่อ่อนโยนเป็นอย่างยิ่งดังออกมาจากลำโพง

อู๋เป่ยจึงรีบถามทันทีว่า "แม่ เสี่ยวเหม่ยล่ะ?"

"ช่วงเช้าเสี่ยวเหม่ยมาโรงพยาบาลแล้วรอบหนึ่ง เมื่อกี้เธอออกไปซื้อของกินให้แม่" คุณแม่ตอบออกมา

"เธอไม่เอาโทรศัพท์ไปด้วยเหรอ?" อู๋เป่ยถอนใจออกมาเล็กน้อยและถามต่อ

"เอาไปสิ ทำไม ลูกโทรไม่ติดเหรอ?" ในใจของคุณแม่จึงมีเสียง "กึก" ดังขึ้นมาครั้งหนึ่ง

อู๋เป่ยกลัวเธอรู้สึกกังวล ดังนั้นเขาจึงพูดว่า "ไม่มีอะไร ผมจะลองโทรต่อไปดู"

แต่หลังจากที่วางสาย จิตใจของอู๋เป่ยกลับเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน เพราะน้องสาวตั้งสายเรียกเข้าของเขาเป็นเสียงที่พิเศษ ดังนั้นถ้าหากได้ยินเสียงเรียกเข้าของเขา เธอจะต้องรับสายแน่นอน แต่ในครั้งนี้โทรไปแล้วสามครั้งกลับไม่มีใครรับ ถ้าหากไม่ได้ตั้งเงียบ ก็ต้องเป็นเพราะเธอไม่สามารถรับได้!

👀👀👀
ชื่อหนังสือ👉"ยอดคุณหมอตาวิเศษ"👈ดาวน์โหลดเดี๋ยวนี้ #FunRead-new อ่านฉบับเต็มของหนังสือเล่มนี้!✅

บทที่ 1 คุณหมอเทวดาในคุก
คุกหลงหู รถเบนซ์เอสคลาสคันหนึ่งกับรถแลนด์โรเวอร์สองคันขับตามกันเข้ามาในประตูใหญ่ ผู้บัญชาการเรือนจำกับหัวหน้าหลักสองสามคนล้วนยืนตรงรออยู่ตรงหน้าตึกสำนักงานด้วยความนอบน้อม

เมื่อรถจอดลง ชายหนุ่มคนหนึ่งก็ลงมาจากรถแลนด์โรเวอร์ และเดินมาเปิดประตูรถเบนซ์ ต่อมาชายวัยกลางคนที่มีสีหน้าป่วยคนหนึ่งก็เดินลงมาจากรถอย่างช้า ๆ ภายใต้การประคองของเขา

ชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าปี ท่าทางดูมีอำนาจมาก ๆ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะป่วยเป็นโรคบางอย่าง ดังนั้นเขาจึงแสดงสีหน้าเจ็บปวดออกมาบ่อย ๆ ความเจ็บปวดนี้รุนแรงจนทำให้เขาไม่มีทางยอมรับโดยที่หน้าไม่เปลี่ยนสีได้ และเกิดความรู้สึกเบื่อโลกขึ้นมาพักหนึ่ง

"นายพลฉู่!" ผู้บัญชาการเรือนจำตัวสั่นเทิ้ม และแสดงความเคารพชายวัยกลางคน

คนที่มาก็คือนายพลสามดาวในเขตสงครามประเทศเหยียนหลง ชื่อว่าฉู่เทียนอิง เขามีตำแหน่งที่สูงมาก ๆ ทางการทหาร และมียศทหารเช่นนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย อนาคตไกลไม่มีที่สิ้นสุด

ฉู่เทียนอิงโบกมือเบา ๆ "ไม่ต้องมากพิธี ผู้บัญชาการหลี่ ลำบากคุณแล้ว คุณหมอเทวดาอู๋คนนั้นอยู่ที่ไหน?"

ผู้บัญชาการหลี่ชื่อว่าหลี่เซิ่งกั๋ว เป็นผู้บัญชาการเรือนจำหลงหู และเมื่อเขาได้ยิน เขาก็รีบก้มตัวลงทันที "อู๋เป่ยรออยู่ในห้องโถงใหญ่แล้ว เชิญท่านนายพล!"

เขานำทางอยู่ด้านหน้า และคนกลุ่มหนึ่งก็เดินเข้าไปในตึกสำนักงานด้วยความเอิกเกริก ส่วนในห้องโถงใหญ่ชั้นหนึ่งก็มีชายหนุ่มที่สวมชุดนักโทษนั่งอยู่คนหนึ่ง อายุยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองปี หน้าตาไม่ได้น่ากลัว เขากำลังคาบบุหรี่อยู่ในปากและหรี่ตา ราวกับกำลังมองคนที่เดินเข้ามาในห้องโถงใหญ่กลุ่มนี้

เขาชื่อว่าอู๋เป่ย หรือก็คือ "คุณหมอเทวดาอู๋" ในคำพูดของหลี่เซิ่งกั๋ว

"ดับบุหรี่ซะ ท่านนายพลไม่สามารถได้กลิ่นบุหรี่ได้" การ์ดที่มีรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งพูดด้วยความเย็นชา

อู๋เป่ยไม่ได้สนใจอีกฝ่าย แต่กลับถามว่า "ใครคือผู้ป่วย?"

ฉู่เทียนอิงจึงมองชายหนุ่มคนนี้ด้วยความประหลาดใจ เขาก็คือคุณหมอเทวดาอู๋คนนั้น แต่ทำไมเขาถึงเด็กขนาดนี้? ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าเล็กน้อย และพูดว่า "คุณหมอเทวดาอู๋ ฉันเอง"

หลังจากพูดประโยคนี้จบ ก็ดูเหมือนว่าเขาจะสำลักกลิ่นบุหรี่ ดังนั้นเขาจึงไอออกมาสองสามครั้ง เพราะหลังจากที่เขามีอาการปวดหัว เขาก็ไม่สามารถได้กลิ่นบุหรี่ได้

หลี่เซิ่งกั๋วจึงแสดงสีหน้าตกใจออกมา และพูดทันทีว่า "อู๋เป่ยดับบุหรี่ซะ ไม่เห็นเหรอไงว่านายพลฉู่ไอแล้ว?"

อู๋เป่ยพ่นควันออกมาวงหนึ่ง และพูดอย่างเฉยเมยว่า "ไม่เป็นไร ให้เขาไออีกสักสองสามครั้ง"

การ์ดคนนั้นจึงโมโหขึ้นมา และยื่นมือเข้ามาแย่งบุหรี่ในปากของอู๋เป่ย แต่เขาเพิ่งจะยื่นมือออกมาได้ครึ่งหนึ่ง อู๋เป่ยก็ยื่นมือออกไปปัดครั้งหนึ่ง ต่อมาการ์ดคนนั้นก็รู้สึกชาไปทั้งแขนขวาราวกับถูกไฟช็อต และยกแขนไม่ขึ้นอยู่นานมาก

เขาจึงตกตะลึง และหดตัวกลับไป จ้องอู๋เป่ยด้วยความระแวดระวังเป็นอย่างยิ่ง และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เฉียบขาด "เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ!"

"จัดการ!"

เสียงพูดยังไม่ทันเงียบ อย่างน้อยก็มีห้าคนหันปืนมาทางอู๋เป่ยแล้ว เพราะในฐานะที่พวกเขาเป็นการ์ด ดังนั้นความปลอดภัยของท่านนายพลจึงสำคัญที่สุด

แต่อู๋เป่ยกลับพูดอย่างเหนื่อยหน่าย "พวกคุณปฏิบัติแบบนี้กับคุณหมอเหรอ?"

ฉู่เทียนอิงจึงยกมือขึ้นมา และพูดว่า "เก็บปืนซะ"

ทุกคนจึงเก็บปืน ส่วนฉู่เทียนอิงก็แสดงสีหน้าเสียใจออกมา "คุณหมอเทวดาอู๋ ทำให้คุณตกใจแล้ว ไม่ทราบว่าคุณสามารถตรวจโรคให้ฉันหน่อยได้ไหม?"

"ได้แน่นอน" อู๋เป่ยยิ้มออกมา "รักษาโรคเพื่อช่วยชีวิตคนเป็นหน้าที่ของคุณหมอ นอกจากนี้โรคของคุณก็รักษาได้ไม่ยาก"

ต่อมาด้านหลังฉู่เทียนอิงก็มีชายหนุ่มที่หล่อเหลาและสูงใหญ่ก็ลุกขึ้นมา ดวงตาวาววับ และเขาก็ถามว่า "คุณหมอเทวดาคนนี้ คุณคงไม่ใช่นักต้มตุ๋นหรอกใช่ไหม? คุณยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อของผมป่วยเป็นอะไร คุณก็พูดแล้วเหรอว่าสามารถรักษาให้หายได้?"

อู๋เป่ยจึงมองคนที่พูดครั้งหนึ่ง และพูดด้วยความเฉยเมยว่า "ใครบอกว่าผมไม่รู้?"

ชายหนุ่มคนนั้นเป็นลูกชายของฉู่เทียนอิง ชื่อว่าฉู่เสี่ยวตง ซึ่งเขาตกตะลึงขึ้นมาครู่หนึ่ง "คุณรู้เหรอ?"

อู๋เป่ยไม่สนใจเขา แต่กลับถามฉู่เทียนอิงว่า "คุณป่วยหัวบ่อย ๆ และเมื่อปวดขึ้นมาแล้วก็เจ็บเจียนตาย ถึงขนาดที่ต้องบรรเทาด้วยกดและฝังเข็มใช่หรือไม่? ส่วนช่วงเวลาที่ปวดหัวรุนแรงที่สุด ปกติแล้วจะเป็นตอนตีสองถึงตีตาม และตีห้าถึงหกโมงเช้า ซึ่งอาการปวดหัวรุนแรงทำให้คุณภาพการนอนของคุณแย่มาก และภูมิคุ้มกันต่ำลง ดังนั้นช่วงนี้คุณจึงเป็นหวัดบ่อย ๆ นอกจากนี้ยังเป็นปอดบวมและกระเพาะอาหารอักเสบอีกด้วย ผมพูดถูกหรือเปล่า?"

เมื่อคำพูดนี้ถูกพูดออกมา ฉู่เทียนอิงก็ตัวสั่นเทิ้ม และเขาก็อดที่จะพูดออกมาไม่ได้ว่า "คุณอู๋เป็นคุณหมอเทวดาจริง ๆ คุณพูดถูกทั้งหมด!"

ฉู่เสี่ยวตงจึงตกตะลึงขึ้นมา เขาพูดถูกทั้งหมดได้ยังไง?

อู๋เป่ยจึงพูดต่อว่า "ดังนั้นโรคของคุณ ผมจึงสามารถรักษาได้! แต่ก่อนที่จะรักษา ผมต้องคุยกับผู้บัญชาการหลี่ก่อน"

หลี่เซิ่งกั๋วจึงหน้านิ่วคิ้วขมวดขึ้นมาทันที เพราะเขารู้ว่าอู๋เป่ยต้องการลดโทษอีกแล้ว สองปีก่อนตอนที่เพิ่งเข้าคุก อู๋เป่ยต้องโทษจำคุกเจ็ดปี ต่อมาเขาได้รับการลดโทษสองครั้ง ดังนั้นจึงลดเหลือสามปี แต่ในตอนนี้อีกฝ่ายอยากให้เขาลดโทษอีกแล้ว ดังนั้นเขาจึงรู้สึกลำบากใจมาก ๆ!

อู๋เป่ยจึงยิ้มหยันออกมา "ผู้บัญชาการหลี่ คุณทำหน้านิ่วคิ้วขมวดหมายความว่ายังไง? หรือคุณรู้ว่าผมอยากจะพูดอะไร?"

ผู้บัญชาการหลี่รู้สึกอยากจะร้องไห้ ดังนั้นเขาจึงโน้มเข้าไปใกล้ ๆ และพูดออกมาด้วยความนอบน้อมว่า "น้องอู๋ ไม่สามารถลดได้แล้วจริง ๆ! เบื้องบนมีกฎเกณฑ์ว่า ระยะเวลาของการลดโทษสองครั้ง อย่างน้อยต้องห่างกันหนึ่งปี แต่ในตอนนี้เพิ่งห่างจากการลดโทษครั้งก่อนของนายแค่สามเดือนเอง"

อู๋เป่ยจึงยิ้มหยัน "เหลวไหล! ในมือของคุณกุมรายชื่อสิทธิพิเศษอยู่สองชื่อไม่ใช่เหรอ?"

ผู้บัญชาการหลี่จึงแสดงสีหน้าไม่น่ามองออกมาครู่หนึ่ง เพราะรายชื่อสิทธิพิเศษนั้นล้ำค่าเป็นอย่างยิ่ง และหมายถึงนักโทษที่แสดงออกและปรับปรุงตัวดีที่สุด ซึ่งถ้าคนแบบนี้ต้องโทษไม่ถึงสองปี ก็สามารถปล่อยตัวไปก่อนได้ แต่เรื่องที่อู๋เป่ยอยากให้เขาใช้รายชื่อสิทธิพิเศษนั้น แน่นอนว่าเขาไม่ยอม ต้องเข้าใจก่อนว่ามีคนไม่รู้ตั้งเท่าไหร่กำลังเข้าแถวเฝ้ารายชื่อสิทธิพิเศษนี้อยู่

และเมื่อเห็นสีหน้าของหลี่เซิ่งกั๋ว อู๋เป่ยก็หลับตาลง และพูดด้วยความเฉยเมยว่า "ผมง่วงแล้ว อยากพักผ่อน ส่งผมกลับห้องขังเถอะ"

หลี่เซิ่งกั๋วจึงร้อนใจขึ้นมาแล้ว และเขาก็รีบพูดทันทีว่า "อู๋เป่ย นายว่าแบบนี้ล่ะเป็นไง ฉันจะหาเพื่อนมาประกันตัวนาย?"

อู๋เป่ยจึงหลุบตาลง "ผมต้องการแค่ลดโทษ! และต้องออกไปภายในสามวันอีกด้วย!"

อู๋เป่ยมีเหตุผลที่อยากจะออกไป เพราะว่าเมื่อเช้าเขาคุยโทรศัพท์กับที่บ้าน และน้องสาวก็บอกว่าแม่ป่วยเข้าโรงพยาบาล ดังนั้นเขาจึงร้อนใจดั่งไฟลน และอยากจะรีบกลับไปบ้านทันที

แต่เมื่อได้ยิน หลี่เซิ่งกั๋วก็ร้อนใจขึ้นมา เพราะเขายังคิดอยู่เลยว่าอู๋เป่ยจะยอมต่อรอง แต่จู่ ๆ ฉู่เสี่ยวตงก็ลุกขึ้นมา และพูดว่า "คุณหมอเทวดาอู๋ ขอเพียงคุณสามารถรักษาคุณพ่อของผมให้หายได้ ผมรับรองว่าคุณจะสามารถออกจากคุกได้ภายในวันนี้!"

เขาพูดรับรองกับอู๋เป่ยโดยตรง หลังจากนั้นก็มองไปยังหลี่เซิ่งกั๋ว "ผู้บัญชาการหลี่ ผมรู้คุณค่าของรายชื่อสิทธิพิเศษนี้ดี แต่ผมก็ยังอยากจะให้คุณผ่อนผันหน่อย แล้วผมจะใช้เครือข่ายความสัมพันธ์ของตระกูลฉู่มอบรายชื่อสิทธิพิเศษอีกสองชื่อให้กับคุกของพวกคุณในปีหน้า"

และเมื่อได้ยินว่ามีคนยอมจ่ายเงินเพื่อสิ่งนี้ และยังได้รับรายชื่อเพิ่มมากอีกหนึ่งชื่ออีกด้วย หลี่เซิ่งกั๋วก็ดีใจขึ้นมาทันที ดังนั้นเขาจึงพูดว่า "ไม่มีปัญหา ฉันจะให้คนไปดำเนินการเดี๋ยวนี้!"

หลังจากนั้นเขาก็หัวเราะให้อู๋เป่ย "น้องอู๋ ในที่สุดนายก็สามารถออกไปได้แล้ว อย่าลืมกลับมาเยี่ยมฉันบ่อย ๆ ล่ะ"

"เยี่ยมบ้าอะไร!" อู๋เป่ยด่าออกมาด้วยความโมโห สถานที่แย่ ๆ นี้ เขาไม่อยากจะกลับมาอีกแล้ว

และในเวลานี้เขาก็ลุกขึ้นมา กวักมือให้ฉู่เทียนอิงนั่งลง หลังจากนั้นเขาก็หยิบเข็มทองชุดหนึ่งออกมา และเริ่มฝังเข็มรักษา ส่วนสิ่งที่เขาแสดงออกมาเรียกว่าเข็มเทพยกระดับลิ่วหยัง ซึ่งใช้สำหรับรักษาอาการปวดเส้นประสาทบริเวณหัวโดยเฉพาะ และบนโลกใบนี้ก็มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่สามารถใช้วิธีการฝังเข็มนี้ได้!

และหลังจากนั้นไม่นาน บนหัวของฉู่เทียนอิงก็เต็มไปด้วยเข็มทอง ขณะเดียวกันอาการปวดหัวของเขาก็หายไป และจิตใจของเขาก็ผ่อนคลายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

และเมื่อเห็นสีหน้าของคุณพ่อ ฉู่เสี่ยวตงก็รู้สึกนับถือจากใจจริง "คุณอู๋ เมื่อกี้ผมเสียมารยาทแล้ว วิชาแพทย์ของคุณหายากมากจริง ๆ!"

แต่อู๋เป่ยกลับพูดอย่างเฉยเมยว่า "การตอบสนองของคุณไม่เลว เพราะการรักษาโรคจำเป็นต้องรอบคอบจริง ๆ"

และหลังจากปักเข็มเสร็จ เขาก็เขียนใบสั่งยาให้กับฉู่เสี่ยวตง "ทุกวันเวลาปวดหัวก็ต้มกิน กินทุกครั้งที่ปวดหัว"

ฉู่เสี่ยวตงจึงรับใบสั่งยามาด้วยสองมือ และถามว่า "คุณอู๋ นายแค่ไหนพ่อของผมจึงจะหายเป็นปกติ?"

"ผ่านการฝังเข็มครั้งนี้ของผม กินยาสามวันก็หายเป็นปกติแล้ว" อู๋เป่ยพูดเวลาในการหายเป็นปกติออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจมาก ๆ

ฉู่เสี่ยวตงจึงดีใจขึ้นมา และพูดกับฉู่เทียนอิงว่า "พ่อ ได้ยินแล้วหรือยัง? เดี๋ยวพ่อก็จะหายเป็นปกติแล้ว!"

ฉู่เทียนอิงจึงลืมตาขึ้นมา และยิ้มออกมาเล็กน้อย "การฝังเข็มครั้งนี้ของคุณ ฉันรู้สึกจิตใจปลอดโปร่ง และสบายไปทั้งตัว สมแล้วที่เป็นคุณหมอเทวดา"

อู๋เป่ยไม่ได้สนใจการประจบของเขา แต่กลับใช้สองมือกดลงไปบนแผ่นหลังของเขา กระตุ้นเจินชี่ภายในร่างกาย และใช้วิธีการที่พิเศษเชื่อมต่อทางเดินเลือดลมของเขา ทำให้ผลการรักษาดียิ่งขึ้น

และหลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง หัวของเขาก็เต็มไปด้วยเหงื่อ และมีไอความร้อนระเหยออกมา ก่อตัวเป็นเสาขนาดนิ้วโป้ง และสูงประมาณสิบเซนติเมตร

และเมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนก็มองด้วยความมึนงง แต่การ์ดวัยกลางคนคนหนึ่งกลับตัวสั่นเทิ้ม และพูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นว่า "นี่คือ สามดอกไม้รวมยอด?"

บทที่ 2 มังกรออกจากคุก
ทุกคนงงงวย อะไรคือสามดอกไม้รวมยอด?

แต่อู๋เป่ยกลับหยุดมืออย่างช้า ๆ จนเสานั้นก็หายไปราวกับไม่ได้ยิน หลังจากจากนั้นเขาก็ยื่นมือเก็บเข็มทองทั้งหมดอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า และพูดอย่างเฉยเมยว่า "เสร็จแล้ว"

ฉู่เทียนอิงจึงลุกขึ้นมา สะบัดแขนและหมุนคอ ซึ่งเขารู้สึกสบายและผ่อนคลายเป็นอย่างยิ่ง ราวกับกลับไปมีสภาพอายุยี่สิบปี

เขาทั้งตกใจและดีใจ ดังนั้นเขาจึงกุมมือของอู๋เป่ยเอาไว้ และพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "คุณหมอเทวดาอู๋ บุญคุณที่ช่วยชีวิต เทียนอิงจะไม่ลืมตลอดชีวิต!"

เมื่อเห็นว่าเขามีนิสัยใช่ได้ อู๋เป่ยก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย และพูดว่า "นายพลฉู่ไม่ต้องเกรงใจ คุณเป็นทหารที่ปกป้องประเทศ การสามารถรักษาอาการปวดหัวของคุณให้หายได้ก็นับว่าเป็นเกียรติของผม"

ฉู่เทียนอิงจึงหัวเราะฮา ๆ ออกมา "คุณหมอเทวดาอู๋ คำพูดตามมารยาท ฉันก็ไม่พูดมากแล้ว ต่อไปถ้าหากคุณมีเวลา คุณก็ไปหาฉันที่แถบซีเป่ยได้ แล้วฉันจะต้อนรับคุณอย่างดีแน่นอน!"

อู๋เป่ยจึงยิ้มออกมา "แน่นอน!"

ต่อมาฉู่เสี่ยวตงก็เดินเข้ามา วางบัตรธนาคารใบหนึ่งลงในมือของอู๋เป่ยและพูดว่า "คุณอู๋ นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อย โปรดรับเอาไว้ด้วย"

อู๋เป่ยก็ไม่ได้พูดคำพูดที่เป็นพิธี และเขาก็เก็บเข้ากระเป๋าทันที "ขอบคุณ"

ฉู่เสี่ยวตงเคารพนับถืออู๋เป่ยเป็นอย่างยิ่ง ส่วนอู๋เป่ยก็รู้สึกคนคนนี้สามารถคบหาได้ ดังนั้นพวกเขาสองคนจึงแลกเปลี่ยนช่องทางติดต่อกัน หลังจากนั้นคนกลุ่มนี้ก็ขอตัวลา

แต่หลังจากที่ขบวนรถขับออกมาจากประตูใหญ่ของคุกแล้ว จู่ ๆ ฉู่เสี่ยวตงก็ถามการ์ดคนนั้นว่า "คุณอากุ่ย สามดอกไม้รวมยอดที่คุณพูดเมื่อกี้หมายความว่ายังไง?"

อากุ่ยมีชื่อเล่นว่า "ปืนผี" เพราะเขามีฝีมือการยิงปืนราวกับผี ซึ่งเขาเป็นหนึ่งในมือหนึ่งข้างกายของฉู่เทียนอิง และมีวรยุทธ์อยู่กับตัว ดังนั้นหลังจากที่เห็นเสานั้น สายตาที่คุณอากุ่ยคนนี้มองอู๋เป่ยจึงเต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง นี่จึงทำให้ฉู่เสี่ยวตงประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

อากุ่ยจึงถอนใจออกมายาว ๆ ครั้งหนึ่ง และพูดว่า "สามดอกไม้รวมยอดเป็นระดับที่ร้ายกาจที่สุดของการฝึกกำลังภายใน คนแบบนี้ห่างจากปรมาจารย์ฐานะเทพเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น"

ฉู่เสี่ยวตงจึงตกตะลึง ปรมาจารย์เหรอ?

อากุ่ยจึงพูดต่อว่า "พวกคุณอาจจะไม่รู้ว่าสามดอกไม้รวมยอดเป็นแนวคิดยังไง ผมมีชื่อเล่นว่าปืนผี เพราะฝีมือการยิงปืนราวกับผี แถมยังมีวรยุทธ์อยู่กับตัวอีกด้วย แต่ว่าถ้าหากเผชิญกับเขาภายในสามสิบเมตรละก็ ผมก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย! และถ้าหากเป็นภายในห้าสิบเมตรละก็ ผมก็มีโอกาสรอดเพียงแค่หนึ่งส่วนเท่านั้น!"

ในใจของฉู่เสี่ยวตงจึงตกตะลึงขึ้นมา "ห้าสิบเมตรจึงจะมีโอกาสหนึ่งส่วนเหรอ?"

อากุ่ยพยักหน้า "คนในระดับสามดอกไม้รวมยอด ความคิดราวกับเทพ การเคลื่อนไหวราวกับผี ดังนั้นการคิดจะลอบสังหารพวกเขาจึงเป็นเรื่องยาก แถมโอกาสหนึ่งส่วนนั้น ผมก็ยังต้องสร้างขึ้นมาภายใต้สภาพแวดล้อมที่โล่งกว้าง อย่างเช่นจัตุรัสอีกด้วย ดังนั้นถ้าหากรอบ ๆ มีที่กำบังละก็ เช่นนั้นผมก็ต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย"

ฉู่เสี่ยวตงจึงครุ่นคิด และพูดว่า "ดูท่าผมคงต้องคบหาอู๋เป่ยคนนี้ให้ดี!"

และหลังจากที่ขบวนรถจากไปไม่นาน หลี่เซิ่งกั๋วก็นำเอกสารปึกหนึ่งมาให้อู๋เป่ยเซ็นชื่อ และหลังจากที่เซ็นชื่อเสร็จ เขาก็พูดว่า "น้องชาย ถ้าหากไม่มีเหตุการณ์เหนือความคาดหมาย พรุ่งนี้นายก็สามารถออกไปได้"

"พรุ่งนี้?" อู๋เป่ยไม่สามารถรอได้แม้แต่ครู่เดียว ดังนั้นเขาจึงขมวดคิ้วถามว่า "ตอนนี้ผมยังไปไม่ได้เหรอ?"

หลี่เซิ่งกั๋วจึงครุ่นคิด และคิดในใจว่าช่วยคนก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด ดังนั้นเขาจึงกัดฟันพูดว่า "ได้ นายไปตอนนี้ได้เลย ขั้นตอนต่อไปฉันจะช่วยดำเนินการให้นายเอง และหลังจากดำเนินการเสร็จแล้ว ฉันก็จะโทรไปหานาย"

อู๋เป่ยจึงแสดงความเคารพ "ขอบคุณท่านผู้เฒ่าหลี่!"

หลี่เซิ่งกั๋วจึงโบกมือติด ๆ กัน "ด้วยมิตรภาพสองปีของพวกเรา พูดแบบนี้ก็เท่ากับเห็นเป็นคนอื่น ไป ไปบอกลาพวกเขาเถอะ!"

คนที่อู๋เป่ยต้องบอกลาก็คือนักโทษหนึ่งพันกว่าคนของคุกแห่งนี้ เพราะอย่างน้อยเกินครึ่งของนักโทษเหล่านี้เคยได้รับบุญคุณจากเขา เนื่องจากภายในระยะเวลาหนึ่งปีกว่า โรคกระเพาะ โรคไขข้ออักเสบ โรคต้อกระจกและโรคหัวใจของพวกเขาล้วนค่อย ๆ หายเป็นปกติภายใต้การรักษาของเขา ดังนั้นคนเหล่านี้จึงรู้สึกขอบคุณเขาเป็นอย่างยิ่ง

นอกจากนี้เกินครึ่งของผู้คุมนักโทษก็เคยได้รับความช่วยเหลือจากอู๋เป่ยด้วยเช่นกัน เพราะเมื่อพวกเขาและคนในครอบครัวมีปัญหาสุขภาพ พวกเขาก็ล้วนมาให้อู๋เป่ยรักษา และอู๋เป่ยก็สามารถรักษาให้หายได้ตลอด

ดังนั้นสนามกว้างสำหรับให้นักโทษออกกำลังกายจึงมีนักโทษอยู่กลุ่มหนึ่งและผู้คุมนักโทษหลายสิบคนกำลังรอเขาอยู่ และเมื่อเห็นอู๋เป่ยปรากฏตัวออกมา พวกเขาก็โค้งคำนับพร้อมกัน และพูดเสียงดังว่า "ถ้าจะมาอีกครั้งก็ยินดีต้อนรับ!"

เดิมทีอู๋เป่ยรู้สึกตื้นตันเล็กน้อย แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ เขาก็ด่าออกมาทันทีว่า "ลุงพวกนายสิ!"

เนื่องจากพวกผู้คุมนักโทษกลัวจะเกิดความวุ่นวาย ดังนั้นพิธีส่งจึงเรียบง่ายมาก ๆ ทุกคนแค่ตะโกนคำว่าดูแลตัวเองด้วยสองสามครั้งและรีบกลับไปทันที ส่วนคนที่ส่งอู๋เป่ยออกนอกประตูในตอนสุดท้าย ก็มีเพียงหลี่เซิ่งกั๋วและผู้ช่วยสองสามคนของเขาเท่านั้น

"น้องชาย หลังจากนายไปครั้งนี้ การที่พวกเราจะเจอกันอีกก็คงยากแล้ว แต่ถ้าหากมีเรื่องอะไร นายก็โทรมาหาฉันได้ ถ้าหากฉันช่วยได้ฉันจะช่วยนายแน่นอน" หลี่เซิ่งกั๋วพูดออกมาจากใจจริง

อู๋เป่ยจึงถูจมูก "ได้ ถ้าหากมีเวลาผมจะเล่นกับพวกคุณ จริงสิ ใบสั่งยาที่ผมเขียนให้คุณ คุณยังต้องกินต่อไปอีก และหลังจากนี้อีกสามเดือนก็ค่อยหยุดกิน"

ครึ่งปีก่อนหลี่เซิ่งกั๋วป่วยเป็นเนื้องอกในสมอง และเป็นอู๋เป่ยที่แย่งชีวิตของเขากลับมาจากในมือของยมบาลได้ ดังนั้นเขาจึงเป็นคนที่รู้สึกซาบซึ้งต่ออู๋เป่ยมากที่สุด

"เข้าใจแล้ว ฉันจะกินอย่างต่อเนื่อง" หลี่เซิ่งกั๋วพูดออกมาพร้อมกับยิ้ม

และเมื่อออกมาจากประตูคุก หลี่เซิ่งกั๋วก็หยิบบัตรธนาคารใบหนึ่งออกมายื่นให้อู๋เป่ย

อู๋เป่ยจึงตกตะลึง "หมายความว่ายังไง?"

หลี่เซิ่งกั๋วจึงยิ้มและพูดว่า "น้องชาย ในนี้เป็นเงินสองแสนที่รวบรวมจากพวกเราผู้คุมนักโทษทุกคน แม้เงินจะไม่มาก แต่นี่ก็เป็นน้ำใจเล็กน้อยของพวกเรา ถือเสียว่าพวกเราให้เงินอั่งเปางานแต่งแก่นายก็แล้วกัน แต่ว่าถ้าหากนายจะแต่งงานจริง ๆ ละก็ จำเอาไว้ว่าต้องเรียกพวกเราไปดื่มเหล้ามงคลด้วย"

ในใจของอู๋เป่ยจึงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาครู่หนึ่ง เพราะแม้หลี่เซิ่งกั๋วคนนี้จะประพฤติตัวปลิ้นปล้อน แต่เขาก็มีด้านที่จริงใจด้วยเหมือนกัน ดังนั้นเขาจึงไม่เกรงใจและรับบัตรเอาไว้

ต่อมาหลี่เซิ่งกั๋วก็ยื่นโน้ตใบหนึ่งให้อู๋เป่ยทันที ซึ่งด้านบนมีที่อยู่และเบอร์ติดต่อเขียนเอาไว้ และเขาก็พูดด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึมว่า "น้องชาย นี่คือหลานสาวของนักธุรกิจใหญ่คนหนึ่ง ไม่ง่ายเลยกว่าฉันจะหาเงินมาให้นายได้ หากนายสามารถรักษาเธอได้ ค่ารักษาพยาบาลอย่างน้อยก็เจ็ดหลัก!"

ในใจของอู๋เป่ยจึงรู้สึกตื้นตันขึ้นมา และเขาก็เก็บโน้ตเอาไว้และพูดว่า "ขอบคุณ! แล้วก็ฝากขอบคุณพวกเขาด้วย ไม่ต้องไปส่งผมหรอก ผมไปแล้วนะ!"

เขาเป็นคนง่าย ๆ ดังนั้นเมื่อพูดจบ เขาจึงหมุนตัวเดินจากไป

อู๋เป่ยใช้โทรศัพท์เรียกรถมาคันหนึ่ง และให้โชเฟอร์ขับไปยังสถานีรถโดยสาร ซึ่งต้องใช้เวลาประมาณสองชั่วโมง และแม้เขาจะใช้ชีวิตอยู่ในคุกมาสองปีแล้ว แต่เขาก็มีโทรศัพท์มาโดยตลอด และไม่เพียงแค่มีโทรศัพท์เท่านั้น เพราะแม้แต่ห้องขังที่เขาพักก็ยังเป็นห้องสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขก อุปกรณ์ครบครัน

และเมื่อรถขับออกไป อู๋เป่ยก็คิดในใจว่า "ในที่สุดก็ได้กลับบ้านแล้ว!" ส่วนในดวงตาของเขาก็มีทั้งความคิดถึงและความเคียดแค้น

และความคิดของเขาก็ลอยกลับไปยังเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นเขายังเป็นนักศึกษาปีสองคนหนึ่ง และมีผลการเรียนที่ยอดเยี่ยม แต่คุณพ่อของเขากลับถูกรถที่ขับเร็วชนในระหว่างทางไปทำงานอย่างไม่คาดคิด และเสียชีวิตในที่เกิดเหตุ

ซึ่งคนที่ขับรถก็คือลูกหลานคนรวยคนหนึ่งที่ชื่อว่าซ่งซื่อจิน และไม่เพียงแค่ขับเร็วเท่านั้น แต่ยังสูบยาแล้วขับอีกด้วย แต่ผู้อาวุโสในครอบครัวของเขากลับร่ำรวยและมีบารมี ดังนั้นหลังจากที่พวกเขาดำเนินการรอบหนึ่ง จึงกลายเป็นคุณพ่อของเขาต้องรับผิดชอบเป็นส่วนใหญ่ และท้ายที่สุดก็ต้องชดใช้เงินสองแสน

แต่ซ่งซื่อจินที่สูบยาและขับรถเร็วจนชนคนเสียชีวิตคนนั้น กลับยังคงใช้ชีวิตสำมะเลเทเมาต่อไป เพราะว่ามีคนยอมรับผิดแทนเขา

แต่อู๋เป่ยกลับรู้สึกว่าเรื่องราวมีลับลมคมในเกินไป ดังนั้นเขาจึงเริ่มลงมือตรวจสอบ แต่ในระหว่างที่กำลังตรวจสอบ เขากลับถูกคนที่มีฐานะไม่ชัดเจนกลุ่มหนึ่งถือมีดไล่แทง และในระหว่างที่กำลังชุลมุนกันอยู่ เขาก็แย่งกริชเล่มหนึ่งมาได้ และแทงหนึ่งในนั้นจนบาดเจ็บหนัก

แต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บด้วยเหมือนกัน ต่อมาเลือดก็หยดลงไปบนจี้หยกบนหน้าอก และกระตุ้นผนึกในนั้น และด้วยเหตุนี้เขาจึงได้รับการสืบทอดที่ยอดเยี่ยมจากอารยธรรมตั้งแต่ก่อนยุคประวัติศาสตร์ และความสามารถที่พิเศษอย่างหนึ่ง นั่นก็คือ "ตาวิเศษ"! ตาวิเศษนี้มีความสามารถในการมองทะลุ สามารถมองเห็นทางเดินเลือดลม เลือดเนื้อและเส้นประสาทในร่างกายได้ และยังสามารถมองเห็นรูปร่างชีวิตที่ไม่จัดอยู่ในมิติแห่งความเป็นจริงอีกด้วย อย่างเช่นเทพกับพระอรหันต์ ปีศาจกับวิญญาณ!

สิ่งที่สืบทอดในจี้หยกประกอบไปด้วยวิชาแพทย์ เวทมนตร์คาถา ยุทธวิธีการเคลื่อนทัพและวรยุทธ์ เป็นต้น ครอบคลุมทุกอย่าง ยอดเยี่ยมเกินบรรยาย

และเนื่องจากอู๋เป่ยตกตะลึงกับข้อมูลในสมอง และยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ดังนั้นคนที่ถูกส่งออกมาโดยตรงจึงเข้ามาจับเขาในที่เกิดเหตุ ต่อมาศาลก็ยื่นฟ้องในข้อกล่าวหาทะเลาะวิวาทและทำร้ายผู้อื่นโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ตัดสินโทษจำคุกเขาเจ็ดปี

แต่หลังจากเข้าไปคุกแล้ว อู๋เป่ยกลับสามารถตั้งใจศึกษาการสืบทอดของอารยธรรมยุคก่อนประวัติศาสตร์ได้ และหลังจากที่มุ่งเรียนวิชาแพทย์และวรยุทธ์อยู่ครึ่งปี เขาก็ได้กลายเป็นคุณหมอเทวดาในคุก

และหลังจากนั้นหนึ่งปี แม้แต่คนที่อยู่นอกคุกก็ยังพากันมารักษากับเขา ซึ่งเขาไม่ต้องการค่ารักษา และต้องการเพียงการลดโทษเท่านั้น ดังนั้นนี่จึงทำให้เขามีตำแหน่งที่พิเศษ จนแม้แต่หลี่เซิ่งกั๋วผู้บัญชาการเรือนจำก็ยังต้องสุภาพกับเขา และเรียกเขาว่าน้องชาย

และแน่นอนว่าเมื่อเทียบกับวิชาแพทย์แล้ว วรยุทธ์ของเขาร้ายกาจยิ่งกว่า แต่ขอเพียงเขาไม่แสดงออกไปโดยตรง คนในคุกก็ล้วนไม่มีทางรู้ได้เลย

"แม่ น้องสาว ผมกำลังจะกลับไปบ้านแล้ว!"

"ยังมีเสี่ยวฉิงอีกคน เธอรอฉันมาแล้วสองปี ฉันจะปฏิบัติต่อเธออย่างดีแน่นอน!"

"และท้ายที่สุด ซ่งซื่อจิน! แกชนพ่อของฉันจนเสียชีวิต ฉันจะทำให้แกทรมานยิ่งกว่าตาย!"

อู๋เป่ยวางแผนอยู่ในใจ ดังนั้นดวงตาของของเขาจึงเดี๋ยวอ่อนโยนเดี๋ยวอำมหิต

บทที่ 3 ต่อยหมาป่าบนรถโดยสาร
และเมื่อรถขับมาถึงสถานีรถโดยสาร อู๋เป่ยก็เอาเงินไปเข้าบัตรของตัวเองที่ธนาคาร และนอกจากเงินสองแสนที่หลี่เซิ่งกั๋วให้แล้ว เขาก็ยังมีเงินสามแสนที่ฉู่เทียนอิงให้ และเงินห้าแสนกว่าที่เขาสะสมจากการรักษาโรคให้คนอื่นในคุก ซึ่งรวมกันแล้วเขาก็มีเงินอยู่หนึ่งล้าน!

หลังจากซื้อตั๋วและขึ้นรถแล้ว เขาก็หลับตาตั้งสมาธิ และนั่งฝึกพลังภายใน

ซึ่งสิ่งที่เขาก็คือเคล็ดลับเทียนตี้ซวินหวงในการฝึกวรยุทธ์ และวิธีการฝึกนี้ก็แบ่งออกเป็นสี่ฐานะเทียนตี้ซวินหวน ซึ่งฐานะหวงในนั้นก็แบ่งออกเป็นการฝึกลมปราณ การฝึกจิตใจ และการสร้างพื้นฐานสามขั้นตอนใหญ่ แต่ในตอนนี้เขายังไม่อยู่ในขั้นฝึกลมปราณเลย

ซึ่งลมปราณภายในร่างกายที่เคลื่อนไปตามทางเดินเลือดลม ทำให้ร่างกายของเขารู้สึกสบาย จิตใจปลอดโปร่ง และไร้ความกังวล

แต่จู่ ๆ จมูกของเขาก็ได้กลิ่นที่หอมเย็นสายหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงอดที่จะลืมตาขึ้นมาไม่ได้ และไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหนที่ผู้หญิงสวยคนหนึ่งมายืนอยู่ข้าง ๆ เขา เธอกำลังสวมหูฟัง หน้าตางดงาม และมีอายุประมาณยี่สิบปี แถมเธอยังไม่เพียงมีรูปร่างที่ดีเท่านั้น เพราะใบหน้าของเธอก็ยังงดงามราวกับนางฟ้าลงมาจุติอีกด้วย

โดยเฉพาะขาคู่นั้นที่สวยงามเป็นอย่างยิ่ง และมันก็เป็นขาที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมาก่อน เพราะมันทั้งขาว ตรง กลมกลึง และมีกล้ามเนื้อที่กระชับ ถึงขนาดที่เขารู้สึกว่า เพียงแค่ขาที่สวยคู่นี้ก็สามารถทำให้จิตใจของเขารู้สึกได้แล้ว

เธอสวมรองเท้าสีขาว และแม้แต่ข้อเท้าของเธอก็สวยงามมาก ๆ และแน่นอนว่าผู้หญิงที่ขายาวล้วนไม่มีทางเตี้ย สาวสวยคนนี้สูงประมาณร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร เธอสวมกางเกงยีนขาสั้นสีแดงอ่อน ท่อนบนสวมเสื้อเอวลอยสีขาวที่เย็นสบาย เผยให้เห็นหน้าท้องที่สวยงาม และท้องน้อยที่ขาวผ่องและราบเรียบ

ส่วนหน้าอกของเธอก็ใหญ่มาก ดังนั้นตอนที่รถโคลงเคลง มันจึงส่ายไปมา ส่วนอู๋เป่ยก็กวาดสายตามองเล็กน้อย และปากของเขาก็แห้งผากขึ้นมาทันที

เพราะสองปีที่อยู่ในคุกเขาไม่ได้สัมผัสผู้หญิงเลย ดังนั้นในสายตาของเขา ผู้หญิงทุกคนจึงล้วนมีแรงดึงดูด จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงสาวสวยชั้นหนึ่งแบบนี้

และเมื่อเขาตั้งสมาธิ ตาวิเศษข้างซ้ายก็เริ่มทำงาน เสื้อผ้าของผู้หญิงคนนั้นจึงหายไปทันที และเขาก็เห็นรูปร่างที่สวยงาม ส่วนหน้าอกก็ตั้งชูชัน......

ดังนั้นเขาจึงรีบเบนสายตาทันที เพราะเขากลัวว่าตัวเองจะเลือดกำเดาไหล

แต่เมื่อเบนสายตาออกมา เขาก็อดที่จะอยากมองอีกครั้งไม่ได้ และในเวลานี้ เขาก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นควงแขนของเขาอย่างฉับพลัน และเธอก็พูดด้วยเสียงที่นุ่มนวลว่า "สามี ฉันรู้สึกกระหาย คุณมีน้ำไหม?"

อู๋เป่ยจึงตกตะลึงขึ้นมา อะไรนะ สามีเหรอ? แต่วินาทีต่อมา เขาก็ตระหนักถึงอะไรบางอย่าง ที่แท้ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ในตู้โดยสารมีคนยืนเต็มไปหมด แถมยังมีชายหนุ่มสี่คนยืนล้อมผู้หญิงคนนี้เอาไว้ ซึ่งสายตาของพวกเขาไม่น่าไว้ใจ เพราะมันแฝงไว้ด้วยการคุกคามอย่างรุนแรง

หรือว่า......คนกลุ่มนี้จะเป็นอันธพาล?

ดังนั้นเขาจึงยิ้มออกมาเล็กน้อย หยิบน้ำสะอาดออกมาจากกระเป๋ายื่นให้ผู้หญิงคนนี้ และพูดว่า "ให้เธอ"

ในสายตาของชายหนุ่มสี่คนจึงมีความหงุดหงิดปรากฏออกมาเล็กน้อย เพราะพวกเขาตามผู้หญิงคนนี้มาตลอดทาง แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงมีสามีเพิ่มขึ้นมาได้?

ชายหนุ่มคนนั้นที่เป็นหัวหน้าจึงไม่ยอมแพ้ เขาหรี่ตาลง และพูดกับอู๋เป่ยว่า "น้องชาย แฟนของนายสวยมาก ๆ เธอชื่อว่าอะไรเหรอ?"

อู๋เป่ยจึงเหลือบมองคนคนนั้นครั้งหนึ่ง "เกี่ยวอะไรกับนายด้วย?"

ผู้ชายคนนั้นจึงยิ้มหยันออกมา "ฉันขอแนะนำนายนะว่าอย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น และรีบหาที่ลงจากรถ มิฉะนั้น......"

มุมปากของอู๋เป่ยจึงเหยียดยิ้มออกมา "ได้สิ ฉันก็ใกล้ถึงป้ายแล้ว อีกเดี๋ยวฉันก็ลงจากรถ"

ก้นบึ้งหัวใจของผู้หญิงคนนั้นจึงรู้สึกหนังอึ้ง ผู้ชายไม่สามารถพึ่งพาได้จริง ๆ ด้วย!

ชายหนุ่มสองสามคนนั้นจึงเผยใบหน้าภูมิใจออกมา เพราะขอเพียงอู๋เป่ยลงจากรถ ที่เหลือก็จัดการได้ง่ายแล้ว เนื่องจากบนตัวพวกเขามียา ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถพาสาวสวยคนนี้ลงไปจากรถได้แน่นอน หลังจากนั้นก็หมุนเวียนกันเล่น!

และในเวลานี้ โชเฟอร์ก็ตะโกนว่า "ถึงหมู่บ้านเสี่ยวสือแล้ว มีคนลงไหม?"

หมู่บ้านเสี่ยวสือห่างจากเมืองที่บ้านเขาอยู่ไม่ไกล ดังนั้นอู๋เป่ยจึงพูดทันทีว่า "จอดด้วย"

โชเฟอร์จึงจอดรถ ส่วนด้านนอกก็เป็นสามแยกที่โล่งกว้างและไม่มีคน

แต่จู่ ๆ เขาก็ดึงมือของผู้หญิงคนนั้น และยิ้มออกมาพร้อมกับพูดว่า "ภรรยา ถึงป้ายแล้ว พวกเราลงจากรถกันเถอะ"

ผู้หญิงคนนั้นจึงตกตะลึงขึ้นมาครู่หนึ่ง หลังจากนั้นเธอก็ตามหลินเฟิงลงมาจากรถ ส่วนชายหนุ่มสี่คนก็ล้วนตกตะลึง ต่อมาพวกเขาก็กัดฟันด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ตามลงมาด้วย

และเมื่อประตูรถปิดลง รถก็ขับไปด้านหน้าต่อ

"หน็อย! ฉันบอกให้แกอย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น แต่ดูเหมือนว่าแกจะติดค้างบทเรียนฉันแล้ว!" ชายหนุ่มที่เป็นหัวหน้าหัวเราะเยาะออกมาครั้งหนึ่ง ดึงกริชเล่มหนึ่งออกมาจากเอว และคนสี่คนก็เดินเข้ามาหาอู๋เป่ย

แต่อู๋เป่ยกลับกวาดสายตามองกริชด้วยความเฉยเมยครั้งหนึ่ง และพูดว่า "ฉันขอแนะนำพวกนายว่าให้ไปเสียแต่ตอนนี้ เพราะฉันมือหนัก ดังนั้นถ้าหากลงมือละก็ ก็ทำให้พวกนายบาดเจ็บ"

ชายหนุ่มเหล่านั้นจึงตกตะลึงขึ้นมาครู่หนึ่ง แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็หัวเราะออกมา "โอ้โห! ปากแข็งมาก แต่ไม่รู้ว่าหมัดจะแข็งด้วยหรือเปล่า!"

และเมื่อคำพูดจบลง พวกเขาสี่คนก็พุ่งเข้ามา

อู๋เป่ยไม่ได้ถอยหลบ แต่กลับพุ่งเข้าไปหา และเขาก็ไปถึงตรงหน้าคนเหล้านั้นอย่างรวดเร็ว และไม่รอให้พวกเขาตอบสนองออกมา เขาก็เตะสองคนในนั้นกระเด็นออกไปทันที ส่วนสองคนที่เหลือ คนหนึ่งก็ถูกเตะจนกระดูกเท้าแตก ส่วนอีกคนก็ถูกเขาใช้ศอกกระทุ้งจนกระดูกซี่โครงหัก

และดูเหมือนเสียงกรีดร้องจะดังขึ้นมาพร้อมกัน ส่วนคนทั้งหมดก็ฟุบอยู่บนพื้น เหงื่อเย็นผุดขึ้นมา และมีสีหน้าที่เจ็บปวด

แต่อู๋เป่ยกลับตบมือราวกับคนที่ไม่เกี่ยวข้อง และพูดว่า "ฉันเตือนพวกนายแล้ว แต่น่าเสียดายที่พวกนายไม่ยอมฟัง ดังนั้นพวกนายโทรเรียกรถพยาบาลเองเถอะ แต่ฉันก็ได้ใช้วิธีการลับไปแล้ว ดังนั้นภายในสามปี ร่างกายของพวกนายจะรู้สึกเจ็บปวดตลอดเวลา แต่พวกนายก็ไม่ต้องกังวล เพราะหลังจากนี้ประมาณห้าปีมันก็จะสามารถหายเป็นปกติได้"

พูดจบเขาก็หันไปยิ้มให้ผู้หญิงคนนั้น และถามว่า "คนสวย คุณจะไปที่ไหน?"

ผู้หญิงคนนั้นถึงได้สติกลับมาจากการตกตะลึง และเธอก็รีบพูดทันทีว่า "ขอบคุณ!"

อู๋เป่ยจึงตอบว่า "ไม่ต้องเกรงใจ"

ผู้หญิงคนนั้นจึงครุ่นคิด และจู่ ๆ เธอก็ถามขึ้นมาว่า "พี่ชาย คุณจะไปที่ไหน พาฉันไปด้วยได้ไหม?"

อู๋เป่ยจึงตกตะลึง พาเธอไปด้วยเหรอ?

ไม่รอให้เขาปฏิเสธ ผู้คนนั้นก็รีบพูดทันทีว่า "ตอนนี้ฉันรู้สึกกลัวมาก ๆ ไม่กล้ากลับบ้านเพียงคนเดียว"

อู๋เป่ยคิดดูก็รู้สึกว่าถูก เพราะเมื่อผ่านเรื่องแบบนี้มา ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ต้องรู้สึกหวาดกลัว ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า "เช่นนั้นก็ได้ เธอตามฉันกลับไปในเมืองก่อน หลังจากนั้นก็ค่อยคิดอีกที โอเคไหม?"

ผู้หญิงคนนั้นจึงพยักหน้าแรง ๆ "ฉันชื่อว่าถังจื่อยี่ คุณชื่ออะไร?"

"อู๋เป่ย" เขาตอบ "เดินตามถนนเส้นนี้อีกหนึ่งกิโลเมตรก็จะเป็นถนนรอบเมือง พวกเราจะเรียกรถกันที่นั่น"

ถังจื่อยี่พยักหน้า แล้วเธอกับอู๋เป่ยก็เดินเคียงกันไปด้านหน้า

เส้นทางหนึ่งกิโลเมตร ใช้เวลาสิบนาทีก็เดินถึงแล้ว และเป็นอย่างที่อู๋เป่ยพูดจริง ๆ มันเป็นถนนรอบเมืองที่กว้างขวางเส้นหนึ่ง

รออีกประมาณสองสามนาที พวกเขาก็นั่งรถแท็กซี่คันหนึ่งเข้าไปยังเขตเมือง

เมืองแห่งนี้ชื่อมีว่าเมืองหมิงหยาง มีประชากรล้านกว่าคน ส่วนด้านเศรษฐกิจก็อยู่ในอันดับหนึ่งร้อยกว่าของประเทศ ซึ่งบ้านของอู๋เป่ยตั้งอยู่ในชานเมืองตะวันออกของเมืองหมิงหยาง และที่นั่นก็เป็นจุดบรรจบของเมืองกับชุมชน

และหลังจากขึ้นมาบนรถแล้ว อู๋เป่ยก็โทรไปหาน้องสาว น้องสาวของเขาชื่อว่าอู๋เหม่ย ปีนี้อายุสิบหกปี กำลังเรียนอยู่ชั้นม.5 เธอทั้งฉลาดและสวย แถมยังขยันเป็นอย่างยิ่งอีกด้วย

เนื่องจากอู๋เป่ยติดคุกอยู่สองปี ดังนั้นน้องสาวจึงต้องลำบากไม่น้อย เขาจึงรู้สึกผิดเป็นอย่างยิ่ง แต่โชคดีหลังจากที่เข้าคุกไปได้ไม่นาน เขาก็มีสิทธิพิเศษ ดังนั้นทุก ๆ วันเขาจึงสามารถพูดคุยกับน้องสาวได้ แถมยังสามารถโอนเงินที่หามาได้ให้เธอได้อีกด้วย

แต่หลังจากที่โทรไป กลับไม่มีคนรับสาย ดังนั้นอู๋เป่ยจึงรู้สึกกังวลขึ้นมาเล็กน้อย เขาจึงกดต่อไป แต่หลังจากโทรติดต่อไปแล้วสามสาย ก็ยังไม่มีคนรับสายอยู่ดี!

ในใจของอู๋เป่ยจึงรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมา หรือว่าจะเกิดเรื่อง? ดังนั้นเขาจึงกดโทรไปหาคุณแม่ แต่ในครั้งนี้กลับมีคนรับอย่างรวดเร็ว

"เสี่ยวเป่ย" เสียงของหญิงวัยกลางคนที่อ่อนโยนเป็นอย่างยิ่งดังออกมาจากลำโพง

อู๋เป่ยจึงรีบถามทันทีว่า "แม่ เสี่ยวเหม่ยล่ะ?"

"ช่วงเช้าเสี่ยวเหม่ยมาโรงพยาบาลแล้วรอบหนึ่ง เมื่อกี้เธอออกไปซื้อของกินให้แม่" คุณแม่ตอบออกมา

"เธอไม่เอาโทรศัพท์ไปด้วยเหรอ?" อู๋เป่ยถอนใจออกมาเล็กน้อยและถามต่อ

"เอาไปสิ ทำไม ลูกโทรไม่ติดเหรอ?" ในใจของคุณแม่จึงมีเสียง "กึก" ดังขึ้นมาครั้งหนึ่ง

อู๋เป่ยกลัวเธอรู้สึกกังวล ดังนั้นเขาจึงพูดว่า "ไม่มีอะไร ผมจะลองโทรต่อไปดู"

แต่หลังจากที่วางสาย จิตใจของอู๋เป่ยกลับเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน เพราะน้องสาวตั้งสายเรียกเข้าของเขาเป็นเสียงที่พิเศษ ดังนั้นถ้าหากได้ยินเสียงเรียกเข้าของเขา เธอจะต้องรับสายแน่นอน แต่ในครั้งนี้โทรไปแล้วสามครั้งกลับไม่มีใครรับ ถ้าหากไม่ได้ตั้งเงียบ ก็ต้องเป็นเพราะเธอไม่สามารถรับได้!

👀👀👀
ชื่อหนังสือ👉"ยอดคุณหมอตาวิเศษ"👈ดาวน์โหลดเดี๋ยวนี้ #FunRead-new อ่านฉบับเต็มของหนังสือเล่มนี้!✅

"Thirty million for a needle of Acupuncture Treatment, are you willing?"
The richest man, suffering from a terminal illness, becomes a vegetable. Despite his family's worldwide search for renowned doctors, all efforts prove futile. Then, a young man administers three needles of Acupuncture Treatment, and miraculously, the old man wake
-------------------------
On a summer day at noon, on a certain street in the northern suburbs of Ning City.
Stanley Du rode his bicycle and arrived at the entrance of the Greenview Community Hospital.
He's 21 years old.
After this summer break, he will be starting his senior year at Ning City University Medical School.
Currently, he's working as a temporary helper at Greenview Community Hospital.
This hospital is privately owned and not very large, with just a dozen or so medical staff.
The patients who come here are all local residents, and the doctors here can only treat minor illnesses and injuries.
For those with serious or urgent conditions, the doctors here dare not treat them.
Stanley Du locked his bicycle and was about to go inside to start work.
At this moment, a red Honda Civic pulled up from a distance and stopped next to Stanley Du.
The car door swung open, revealing a pair of long legs in stockings stepping out.
When Stanley Du saw those long legs, he couldn't help but gulp.
Two young men who were at the hospital to seek medical attention were also looked at those long legs, and their eyeballs were almost popping out of their sockets.
The next moment, a beautiful woman with a curvy figure wearing a tight purple skirt got out of the car.
The beauty had extremely high attractiveness, fair skin, and delicate features.
She was named Dinah Yang, and her father owned this community hospital.
Dinah Yang not only had good looks and a great figure, but she also had a high IQ.
When she was in elementary school, she skipped two grades. When she went to college, she completed her medical degree at Tendu Medical University in just two years, making her a top student.
If it weren't to get close to Dinah Yang, Stanley Du wouldn't be working in this small hospital with a low monthly salary of 1,300 yuan.
But Dinah Yang only gave Stanley Du a casual glance and didn't even greet him before walking into the hospital.
At this moment, a slightly overweight female doctor urgently said to Dinah Yang, "Dinah, you've arrived just in time. We have an emergency patient, and your parents are not here. None of us doctors can handle this patient. Please go check it out."
Hearing this, Dinah Yang didn't even have time to change into her white coat before hurrying to the emergency room.
Stanley Du also followed.
In the emergency room, a woman in her sixties was lying on a bed and kept complaining that she had a headache.
A man in his thirties stood by the bed, looking distressed.
Dr. Sean Wang, the male doctor, was about to give the elderly woman a painkiller injection. Upon seeing Dinah Yang, he quickly said, "Dinah Yang, your medical skills are better than mine. Please take a look at this elderly lady."
After checking the elderly woman's blood pressure and heartbeat, Dinah Yang said, "It's not a big problem, she's having a migraine attack."
Then Dinah Yang turned around and instructed a nurse, "Prepare a high-dose injection of ibuprofen for the elderly woman."
The nurse quickly prepared the medication.
Dinah Yang intended to administer the injection and IV herself.
At this moment, Stanley Du suddenly intervened and stopped her.
"What are you trying to do?" Dinah Yang frowned and glared at Stanley Du. "Don't interfere with the patient's treatment!"
Stanley Du, a mere temporary worker doing odd jobs, dared to interfere with her patient's treatment?
It seemed like he didn't want to keep his job.
"Dinah Yang, ibuprofen has some side effects, and the elderly woman's health is not the best. So, I think you shouldn't give her a high-dose ibuprofen injection," Stanley Du calmly said.
Upon hearing this, the son of the elderly woman, the man in his thirties who was guarding the bedside, tightened his expression and looked at Dinah Yang.
Dinah Yang, however, coldly replied to Stanley Du, "I am in charge of the elderly woman's treatment. I will decide which medication to use, and you don't need to interfere."
Stanley Du kept silent.
The son of the elderly woman was still concerned and asked Dinah Yang, "Dr. Yang, are you sure it's safe to inject ibuprofen into my mother?”
"Don't worry, ibuprofen is specifically used to treat migraines. Once I give your mother the injection, her pain will subside," Dinah Yang replied calmly.
"But this male doctor just..." The man hesitated as he pointed to Stanley Du.
"Haha, you misunderstood. This young man is not a doctor at our hospital; he's just a temporary worker doing odd jobs here."
Before Dinah Yang could respond, the male doctor Sean Wang couldn't wait and mocked Stanley Du.
After learning that Stanley Du was just a temporary worker, the trust level of the elderly woman's son plummeted to zero.
He looked at Stanley Du with disdain and hostility.
At that moment, Sean Wang continued to taunt Stanley Du, "I must say, Stanley, you are just a temporary worker here, and you don't even have a medical license. How dare you question Dinah Yang's treatment plan? Who gave you the courage? Do you still want to work here?"
"Enough, Sean, please stop. Stanley Du, the emergency room is not your workstation. Go attend to your duties."
Dinah Yang interrupted Dr. Wang's mockery of Stanley Du.
Stanley Du, however, was very unhappy with Dr. Wang.
Damn, if Dinah Yang looked down on me, I could live with that.
Who could blame me for having a thing for a knockout like her?
But you, Sean Wang, we're in the same boat, just earning our keep in this small hospital.
What makes you think you can look down on me?
"Why are you still standing there? The floor tiles in the restroom need cleaning. Go clean them quickly."
Seeing that Stanley Du still refused to leave, Dinah Yang urged impatiently.
Stanley Du glanced at Dinah Yang, nodded, and walked away.
He had already warned Dinah Yang, but she had brushed it off.
Moreover, Dinah Yang had allowed Sean Wang to taunt and humiliate him.
In this case, there was no need for Stanley Du to stay here and continue being humiliated.
Although he was attracted to Dinah Yang's beauty and figure, he wasn't the kind of guy to let a beautiful woman trample all over him.
Stanley Du turned and walked out of the emergency room.
Shortly after, Dinah Yang gave the elderly woman an injection of ibuprofen.
The woman's screams quickly subsided.
The son of the elderly woman breathed a sigh of relief, praising Dinah Yang, "Dr. Yang, my mother is much better after the injection. Your medical skills are truly impressive."
Dinah Yang was pleased but humbly replied, "Let your mother rest for a while. Once the medication takes effect, she'll be able to leave the hospital."
The son of the elderly woman thanked Dinah Yang and escorted her and the medical team out of the emergency room.
A few minutes later, Stanley Du was mopping the floor in the men's restroom.
Just then, Sean Wang who was in urgent need of the restroom, pushed the door open.
Seeing Stanley Du, Sean Wang snorted contemptuously and entered one of the stalls.
Stanley Du quickly left the restroom.
A few minutes later, Sean Wang also came out of the restroom.
He deliberately said to Stanley Du, "Stanley, let me give you a piece of advice. If you want to succeed in your career, you must remember your place, talk less, and work more. Do you understand?"
Stanley Du was about to retort. At this moment, the son of the elderly woman rushed out of the emergency room, shouting, "Dr. Yang! Dr. Yang! My mom's condition is getting worse. Please come and see!"
Hearing this, Dinah Yang, Sean Wang, and the medical team quickly rushed into the emergency room.
Stanley Du threw the mop away and followed.
Inside the emergency room, the elderly woman was now convulsing, foaming at the mouth, and in extreme distress.
"Dr. Yang, my mother's condition has worsened."
The man in his thirties said anxiously, "Did you give her the wrong medication?"
chapter 2 Bai Fumei married a temporary worker?
Dinah Yang remained calm on the surface, but inside, she was in a panic.
The elderly woman, who had been quiet a moment ago, was now convulsing and foaming at the mouth?
This was undoubtedly a side effect of the ibuprofen!
If the elderly woman's body couldn't handle the side effects and she died in this small hospital, it would be a major problem.
At this moment, the elderly woman's eyes widened, her eyeballs protruded, and her face turned blue, indicating signs of suffocation.
When Dinah Yang saw this, she became even more panicked.
She quickly gave the elderly woman various first aid measures.
Sean Wang and the two female nurses stood by and did not dare to help.
They were also very nervous.
If they helped Dinah Yang and the elderly woman, unfortunately, passed away... they would all bear the responsibility.
Therefore, they all stood aside and allowed Dinah Yang to treat the elderly woman alone.
"You quack!"
As the elderly woman's condition worsened, with increasing foaming at the mouth and a deteriorating complexion, the man in his thirties couldn't contain his anger. He shouted at Dinah Yang in a fit of rage, "That temporary worker was right! The medication you injected my mom with has severe side effects! You're the one who's caused my mom to end up like this! I'm transferring her to another hospital! I can’t trust you quack doctors!"
After scolding, he pushed Dinah Yang away from his mother.
At this point, Dinah Yang's hands were trembling.
And the elderly woman intermittently moaned, "I... I feel so uncomfortable. I'm going to die... Son, I don't want to die. Please save me."
The son soon broke down.
He yelled at Dinah Yang, "You've nearly killed my mom! I'll make you pay for this, and you'll accompany my mother in death!"
In the next moment, he clenched his fist and charged toward Dinah Yang.
Sean Wang bravely saved the beauty and stepped forward to stop the man, but he received a punch to the eye socket.
Then Sean Wang screamed and knelt down.
The man wasn't stopping. He raised his fist again, charging at Dinah Yang.
Dinah Yang couldn't dodge, so she could only close her eyes and grit her teeth, preparing for the incoming blow.
But she waited for several seconds, but the expected punch never landed.
She opened her eyes nervously and saw that the man's fist had been blocked by a large hand.
And the owner of this sturdy hand was none other than the temporary worker who had just arrived, Stanley Du.
"Sir, please calm down. If you injure Dr. Yang, who will treat your mother?" Stanley Du said in a deep voice.
He had clenched his fingers into a strong grip, firmly holding onto the man's fist, rendering him immobile.
"She's a quack! I don't trust her! She almost killed my mother!" the man retorted with anger in his eyes.
"Give me some time and I can save your mother," Stanley Du said confidently.
Hearing this, Sean Wang and others were all stunned.
Could a mere temporary worker really have the ability to treat the elderly woman?
It’s impossible. He must be bragging!
Even Dinah Yang couldn't save that elderly woman. How could Stanley Du, a temporary worker, have better medical skills than Dinah Yang?
"Okay, I'll give you a chance."
The man said viciously, "But if you can't save my mother, I'll kill you first, and then this woman."
The reason why he was willing to give Stanley Du a chance was because before Dinah Yang injected the ibuprofen, Stanley Du had warned Dinah Yang that ibuprofen had many side effects and his mother might not be able to bear it.
Facts had proved that Stanley Du's warning was not unfounded.
Stanley Du was about to take action to save the elderly woman, but Dinah Yang stopped him.
"Are you sure you can save her?" Dinah Yang whispered.
"Haha, if the elderly woman dies, you won't bear any responsibility; I'll take full responsibility," Stanley Du said confidently.
"Why is he so confident?" Dinah Yang's heart was touched slightly.
Stanley Du had no time to talk to Dinah Yang. He reached out and massaged the elderly woman's abdomen a few times.
"Stop!" the man shouted.
Stanley Du sneered and said, "Heh, your mother is in her sixties. Do you think I have any ill thoughts about her?"
The man's expression faltered.
He had indeed had such thoughts just a moment ago.
But now that he had calmed down and thought about it carefully, he realized he was being paranoid.
Next, Stanley Du put his hand on the elderly woman's abdomen and massaged it a few times.
Unseen emerald-green energy flowed out of the elderly woman's body and penetrated into Stanley Du's hand.
This emerald-green energy was the residual power of the ibuprofen. They had been absorbed by Stanley Du.
Thirteen years ago, Stanley Du's parents had died in a car accident.
Then, Stanley Du met his master, The Bouldering Taoist Priest, who took him as a disciple.
The Bouldering Taoist Priest was the former head of the Medicine God Sect. He would let Stanley Du soak in medicinal baths for four hours every day.
After a long time, Stanley Du's body became a Myriad Medicinal Body.
His Myriad Medicinal Body could absorb the power of various medicines to enhance his own cultivation.
Even the most poisonous poison in the world would be absorbed and neutralized by Stanley Du's Myriad Medicinal Body.
After absorbing the residual effects of ibuprofen from the elderly woman's body, Stanley Du quickly retracted his hand from the elderly woman's abdomen.
Shortly after, the elderly woman's complexion quickly returned to normal.
She stopped crying and her breathing became much easier.
Two minutes later, the elderly woman sat up from the bed and gasped, "Oh, I feel much better. It's just that my head still hurts a bit."
Hearing this, the man cried with joy.
Dinah Yang and others were also relieved.
Next, Stanley Du stretched out two fingers and rubbed the acupuncture point behind the elderly woman's left ear more than a dozen times.
After Stanley Du stopped, the expression on the elderly woman's face was obviously much more relaxed.
"It's very comfortable. My head doesn't hurt anymore."
The elderly woman praised Stanley Du, "Young man, I didn't expect that you have such great medical skills at such a young age. Your medical skills are passed down from your ancestors, right?"
Stanley Du didn't speak, just nodded.
On his waist was a palm-sized snakeskin bag. This was a Mustard Seed Bag with a cubic meter of storage space inside.
There was a darksteel plate inside the bag.
The darksteel plate was the most precious artifact of the Medicine God Sect, the Shennong Token.
Shennong, the ancient Medicine God, was the first owner of Shennong Token and the Mustard Seed Bag.
The Bouldering Taoist Priest and Stanley Du, as well as the previous heads of the Medicine God Sect, were all direct descendants of Shennong.
Before they passed away, each head would store their insights and skills in the Shennong Token.
Some excelled in medicine, some in martial arts, some in appraisal, some in arts, and some in cooking.
All of these skills and knowledge had been perfectly inherited by Stanley Du.
The man who had been worried about his mother's condition praised Stanley Du sincerely, "Young man, your medical skills surpass all of them, yet they let you work as a temporary assistant. They're really short-sighted."
This compliment elevated Stanley Du's status and indirectly criticized Dinah Yang and the others.
Seeing their darkened expressions, Stanley Du quickly said, "Brother, please don't make enemies for me; I beg you."
The middle-aged man was momentarily stunned and then laughed awkwardly.
Then, he handed a business card to Stanley Du and patted his shoulder, saying, "If they mistreat you, give me a call. I, Randall Chen, won't let you down."
After saying that, Randall Chen left the hospital with his mother.
Dinah Yang felt a mixture of bitterness and regret.
She, a top medical student from Tongji Medical University, had been outperformed by a temporary assistant like Stanley Du.
"Come with me, I have something to ask you."
Dinah Yang glanced at Stanley Du, throwing these words coldly, and heading toward the lounge.
Stanley Du followed her.
"Tut! What ancestral medical skill? I think he stumbled upon it like a blind cat finding a dead mouse, just bluffing."
Sean Wang looked at Stanley Du's back and whispered jealously.
After a while, Stanley Du followed Dinah Yang and walked into the lounge.
"Stanley Du, right? How long have you been at our Greenview Hospital?"
Dinah Yang leaned back on the sofa and asked coldly.
"Well, I just came here, less than ten days," Stanley Du standing and said with a smile.
Dinah Yang nodded, took out two thousand yuan in cash from her bag, and handed it to Stanley Du, "This is your salary for this month. You don't need to come back anymore."
"Come on, I just helped you out of a difficult situation, and you won't give me a promotion or a raise, and that's fine. But why are you firing me?"
Stanley Du didn't take the money and asked, rolling his eyes.
Dinah Yang crossed her legs gracefully, with the corners of her delicate mouth slightly raised, and said disdainfully, "Your medical skills are better than mine, why do you want to stay in our small hospital with a monthly salary of only 1,300, and working as an assistant?"
"Haha, I've been waiting for you to ask me this."
Stanley Du suppressed his smile, stared at Dinah Yang's delicate and pretty face, and said seriously, "I stayed at this small hospital for you."
Dinah Yang's heart skipped a beat, but there was no expression of surprise or shyness on her face.
After a moment of silence, she chuckled, "Haha, so you're trying to hit on me. But I will never give you such a chance again. I already have a boyfriend."
"Haha, please stop making up stories. These days, every time you leave work, I've been quietly following you. You don't have a boyfriend."
Stanley Du smiled and said, "Those men who sent you flowers, invited you for dinner, and were all turned down by you, I've beat them down."
"You pervert! You've been stalking me!"
Dinah Yang was both shocked and angry, her voice stern, "If you keep this up, I'll call the police and have you arrested!"
"You are my wife, and I am doing this to protect you. Why should the police arrest me?" Stanley Du folded his hands and said with a smile.
As soon as these words came out, Sean Wang and the others, who were eavesdropping outside the lounge, were utterly shocked, their jaws dropping to the floor!
Dinah Yang was actually Stanley Du's wife?
This was impossible!
Dinah Yang could be considered a wealthy and attractive woman.
Stanley Du was just a newly arrived temporary worker.
If Dinah Yang were to marry Stanley Du, then Dinah Yang would have some serious issues with her judgment and intelligence!
chapter 3 Those who pretend to be poor are smart people
"You psycho! Who is your wife?"
Dinah Yang's angry voice came from the lounge, causing Sean Wang and others who were eavesdropping outside the door to wince, their eardrums hurt slightly.
Next, Dinah Yang in the lounge continued to humiliate Stanley Du in a low voice.
"Is it because no woman wants you, so you are crazy about women?"
"There are so many beauties in the world, why did you fixate on me?"
"If it's because you're poor and can't find a girlfriend, I can give you some money... 10,000 yuan. This money can cover several nights out. Don't be too greedy. I'm actually living paycheck to paycheck and haven't saved much."
After who knows how long, Dinah Yang, with a dry throat, finally stopped talking.
At this point, Stanley Du spoke slowly, "Dinah Yang, your father is Roy Yang, and your grandfather is Jay Yang. Ten years ago, your family still lived in Qutang Town to the south of Ning City. Your grandfather ran a small clinic in the town. Am I right?"
"You actually checked my family's past?"
Dinah Yang's face changed slightly, and she stared at Stanley Du coldly. "What are you trying to do?"
Stanley Du did not answer Dinah Yang's question but continued, "Ten years ago, there was an elderly man and a young boy who became your neighbors. The old man's surname was Chen, and he was a skilled barefoot doctor. He helped cure several difficult illnesses for your grandfather, who greatly admired him and considered him like a brother."
At this point, Stanley Du deliberately paused and looked at Dinah Yang's expression.
Sure enough, her surprise was even more evident.
Stanley Du continued, "That winter, your father fell seriously ill, diagnosed by the hospital as having aortic dissection. This condition could threaten your father's life at any moment, and no doctor in Ning City was willing to perform the surgery. In the end, it was the old man, Chen, in your family's small clinic who performed the surgery and saved your father's life. Your grandfather arranged for you to be engaged to the old man's grandson, the little boy who was with him. Do you remember the little boy's name?"
Dinah Yang was stunned.
Her childhood memories told her that what Stanley Du was saying was all true.
She remembered that at the time, she was not even twelve years old, and the old man's little grandson was slightly younger than her.
That little rascal liked to play with her and even stole kisses from her.
What was the little rascal's name again?
Right, he seemed to be called Stanley Du!
"You... you are that old man's grandson? What's your nickname?" Dinah Yang asked tentatively.
"My nickname is Little Naughty Boy."
Stanley Du smiled, "Your nickname is Big Gal. Isn't that right?"
Dinah Yang didn't say anything, which was taken as confirmation.
The Bouldering Taoist Priest was the Old Man Chen.
To avoid criticism, in front of outsiders, The Bouldering Taoist Priest called Stanley Du his grandson.
Stanley Du added, "Three years ago, I went to Qutang Town to find you, but I didn't expect that your family had already moved. At the time, I thought I would never see you again in this lifetime. However, just ten days ago, near this hospital, I saw your father, Roy Yang. He hasn't changed much in appearance compared to ten years ago, and I recognized him right away."
After a few seconds of silence, Stanley Du continued, "I followed your father and found out that he is the director of this small hospital. So I came here to apply for a job, becoming a temporary worker. I did all of this for you."
The last sentence was rather cheesy.
Dinah Yang's entire body felt goosebumps. She argued, "We were just kids back then, and that engagement wasn't legally binding!"
"Tsk, I don't care whether it's legal or not."
Stanley Du smiled and said nonchalantly, "Back then, your grandfather personally arranged for us to be engaged, and your parents also agreed to the engagement. Now, my grandfather and your grandfather have both passed away. If you break off this engagement, your entire family will be ungrateful. Your grandfathers in heaven won't rest in peace."
"Are you... morally blackmailing me?"
Dinah Yang glared at Stanley Du and pointed at Stanley Du, "Do you want to lay claim to me, huh?"
"I'm asserting my rights."
Stanley Du smirked, “Big Gal, my good wife, I am your husband. Whether you admit it or not."
Dinah Yang's heart was in turmoil, and she couldn't continue the conversation with Stanley Du.
Meanwhile, Sean Wang and others who had been eavesdropping outside quickly dispersed.
"So Stanley Du and Dinah Yang are childhood sweethearts?"
"Hmm, it's a new era of the rule of law now; such arranged marriages are no longer valid!"
"I agree. Their marriage can't go through. Their financial situations are too different."
"Haha, if Stanley Du goes to propose to Yang's family, they'll definitely reject him. Plus, this hospital belongs to Yang's family. They might even kick Stanley Du out of the hospital!"
…
At eight o'clock in the evening, countless homes were lit up.
In the living room of Dinah Yang's house, Stanley Du was undergoing a three-court trial, with Yang's father, mother, and Dinah Yang as the judges.
"Ahem, Stanley, do you have a house? Do you have a car?"
Dinah Yang's mother, Elen Zeng, glanced at Stanley Du from head to toe with a somewhat contemptuous tone.
"Not yet," Stanley Du said calmly.
"Your grandpa's medical skills are very good. Before he passed away, he should have left you a lot of money, right?" Elen Zeng asked again.
"When my old man was alive, he did make quite a bit of money. However, he was quite extravagant. After he died, he only left me a few hundred thousand. In the past two years, I’ve been studying at Ning City University and spent a lot of money. Now I only have 18,000 left in my bank account."
Stanley Du did not tell the truth.
The Bouldering Taoist Priest left him more than 10 billion just in bank deposits.
Apart from these deposits, The Bouldering Taoist Priest also transferred many shares of his companies to Stanley Du.
The Bouldering Taoist Priest had cured many wealthy people with complex ailments.
These deposits and shares were gifts from those wealthy individuals, all of which were now Stanley Du's property.
Stanley Du concealed his assets both to stay low-key and to observe the true character of the Yang family.
"18,000?"
Elen Zeng's tone suddenly increased by several notches. "You have no house, no car, and only 18,000, yet you want to marry my daughter as your wife. Do you expect my daughter to live with you in poverty?"
Roy Yang patted Elen Zeng's hand to signal her to maintain her composure and not get agitated.
"Mother-in-law, please don't be so harsh.”
Stanley Du pretended not to notice the sarcasm in Elen Zeng's words and said with a smile, "Although I don't have a car or a house now, and I don't have much money, my medical skills are passed down from my grandfather. With me overseeing your hospital, it's only a matter of one or two years before your small hospital becomes famous and prosperous in Ning City."
He said this with confidence, and Roy Yang and Elen Zeng also knew that Stanley Du was not bragging.
Roy Yang and Elen Zeng had already heard about Stanley Du's actions in helping Dinah Yang and curing the elderly woman.
The two of them were in a difficult position. They wanted Stanley Du to work for them in the hospital, but they also didn't want their daughter, Dinah Yang, to marry him so inexpensively.
"How about this: your engagement with my daughter remains valid."
After thinking for a long time, Roy Yang said to Stanley Du, "I will give you two years. In these two years, you need to stay and work in my hospital. If you become a renowned doctor in Ning City within these two years, I will hold a wedding for you and Big Gal to officially acknowledge you as my son-in-law."
"Okay, but Dinah Yang and I should get our marriage certificate first."
"No marriage certificate."
"Then how can I trust you?" Stanley Du was getting annoyed. "If I help you expand the hospital and make it successful, but you break your word and don't let Dinah Yang marry me, then I'll be at a loss."
"Hmph, I've always kept my promises. You have nothing now, yet you want to be a real couple with my daughter? Do you think we're all fools?"
Roy Yang raised his eyebrows and said seriously, "This two-year agreement is a test for you. If you don't accept this test, then the engagement between you and Dinah Yang will be null and void."
chapter 4 Provocation from colleagues
"Haha, father-in-law, you are really cunning. I accept your test."
Stanley Du agreed with his father-in-law, turned and asked Dinah Yang, "Honey, what do you think?"
Dinah Yang wanted to refuse, but couldn't bring herself to do so.
After all, Stanley Du and she had a long-standing engagement, and they were also childhood friends.
So, she rolled her eyes and said to Stanley Du, "I'll listen to my father."
"Great! These two years, without your permission, I won't touch you. But you also can't attract unwanted attention or betray me.”
"What do you take me for?"
Dinah Yang yelled at Stanley Du, "I am not a casual woman."
"Okay, okay, I love a chaste lady like you."
With the engagement settled, Stanley Du was no longer treating himself as an outsider.
He grinned and said, “Father-in-law and mother-in-law, can I bring my dirty laundry to your house to wash? The dorms at my school have poor facilities and no washing machine."
Elen Zeng said with a sullen face and gritted her teeth, "Okay."
"The cafeteria food at my school is terrible. Can I have dinner at your place?" Stanley Du was pushing his luck.
"Okay," Elen Zeng muttered through gritted teeth.
"Father-in-law, I don't want to do odd jobs anymore, and the monthly salary of 1,300 is too low. Can you increase it?"
Stanley Du continued to push his luck.
Roy Yang clenched his teeth, his cheeks twitching.
He swallowed his anger and replied, "You will be Dinah Yang's assistant from now on, and you can wear a white coat. As for your salary, the monthly base salary will be 1,500. In addition to your base salary, you'll get a 50 yuan bonus for curing a regular patient and a 200 yuan bonus for handling a difficult case. There's no upper limit."
The bonuses were quite low, and it seemed that his father-in-law and mother-in-law were both money-loving people.
After discussing the main issue with his father-in-law, Stanley Du left happily.
The reason why he wanted to marry Dinah Yang was because he really liked Dinah Yang.
The second reason was that his marriage to Dinah Yang was the last wish of his master The Bouldering Taoist Priest.
The Bouldering Taoist Priest, aside from being a skilled doctor, was also adept in fortune-telling and physiognomy.
He had left a will before his death, stating that Stanley Du and Dinah Yang were destined to be together.
After Stanley Du left, Elen Zeng closed the door, turned to her husband, and scolded, "Are you getting senile? Why did you give him hope? Our daughter is beautiful and well-educated. She should marry a successful and wealthy man. Marrying a poor guy is such a waste."
"This is just a delaying tactic."
Roy Yang sighed and said, "Back then, the engagement between Dinah Yang and Stanley Du was indeed arranged by my father and Old Man Chen. Moreover, Old Man Chen saved my life. If we were to cancel the engagement without a good reason, I wouldn't be able to face them in the afterlife."
After a pause, Roy Yang turned his head and asked Dinah Yang, "How do you feel about that guy?"
"My impression of him is still stuck in childhood, and it's a bit hazy."
Dinah Yang said bluntly, "I neither dislike nor particularly like him; that's how I see him."
Roy Yang nodded, "During this period, you should pay attention to him. See how much he's learned about Old Man Chen's medical skills."
"I was thinking the same thing," Dinah Yang agreed.
The next morning at 8:30 am, Stanley Du and Dinah Yang arrived at the community hospital almost simultaneously.
"I'm warning you, don't go telling everyone I'm your wife," Dinah Yang warned in a low voice.
Stanley Du pretended not to hear.
Not long after, Stanley Du found a white coat and put it on.
"Why is a temporary worker wearing a white coat?"
Seeing Stanley Du put on a white coat, other medical staff were surprised. Sean Wang couldn't wait to jump out and scold Stanley Du.
Stanley Du was too lazy to talk to Sean Wang.
He just looked at Dinah Yang and said nothing.
"Ahem, Stanley Du is no longer a temporary worker. From now on, he will be my assistant."
After saying these words, Dinah Yang left everyone behind and walked to the lounge.
Sean Wang looked at Stanley Du dumbfounded.
Yesterday, Stanley Du was still a temporary worker. He could scold or berate him whenever he wanted.
Today, however, Stanley Du had become Dinah Yang's assistant.
His promotion had happened astonishingly fast!
Could it be that the Yang family had approved the childhood engagement between Stanley Du and Dinah Yang?
Were Yang's parents really wanting to marry Dinah Yang to Stanley Du?
This was impossible! Stanley Du's looks and financial situation were worse than his!
Mr. Yang and his wife were both stingy and money-conscious.
How could they ever let their beautiful daughter marry Stanley Du?
Sean Wang also had his own fantasies about Dinah Yang.
However, due to his poor family background, he didn't dare to actively pursue her.
He worked hard in this small hospital, hoping to have a chance to become the son-in-law of the Yang family!
Even if they asked him to marry into the Yang family, he could accept it!
But he really didn't expect that Stanley Du would take away his position as the Yang family's son-in-law and shatter his dream!
Men these days, it's tough to get by!
Even for a position like being a son-in-law, the most shameless one, there's still competition!
Just when Sean Wang was extremely depressed, Stanley Du patted Sean Wang’s shoulder and said with a smile, "You heard it just now, I'm now Dinah Yang's assistant. It won't be long before I become part of the Yang family. If you still want to stay here, you need to be smart, understand?"
"Pretentious!" Sean Wang gave him a sour look and cursed in a low voice.
"Dare to insult me? Do you no longer want to work here?"
"Even if you become the son-in-law of the Yang family, you're just a mere 'son-in-law' at the end of the day. The owner of this hospital is your future father-in-law, Roy Yang. Hmph, you think you can fire me? You should ask Roy Yang first."
Sean Wang became more and more agitated, continuing to curse, "You're nothing but a useless person who got ahead through connections! My medical skills are better than yours, I earn more, and I have more experience. Yet you have the nerve to show off in front of me?"
Stanley Du was stunned for a moment and was about to respond with a comeback.
At this moment, four men in their twenties or thirties were rushed into the hospital.
These four people had dragons and tigers tattooed on their arms, and their hair was dyed colorful, looking like troublemakers.
"Doctor, my big brother has severe stomach pain, come and check on him!" a young man with bleached hair shouted, carrying a man with a large gold earring on his ear.
Sean Wang quickly assigned the earring-wearing man to an empty bed.
Initially, he wanted to treat this patient himself.
But then he thought it would be better to let Stanley Du handle it and test his capabilities.
"Dr. Du, let's use this patient as a practice case for you," Sean Wang said, gesturing toward Stanley Du.
The other medical staff immediately put down their work and looked at Stanley Du and Sean Wang.
These two guys, they got into a fight so quickly, huh?
"You first examine the patient," Stanley Du said.
Stanley Du knew what Sean Wang was planning.
Ten minutes later, Sean Wang handed a physical examination report to Stanley Du.
"Male patient, Theo Zhou, thirty years old, has severe pain in the upper right abdomen. According to the ultrasound, he has a mass near his gallbladder. I believe this is acute cholecystitis."
Stanley Du glanced at the patient, Theo Zhou, and said, "He doesn't have acute cholecystitis; he has ectopic appendicitis."
Sean Wang was stunned for a moment and sneered, "Are your medical skills taught by a sports teacher? The appendix is located in the lower right abdomen, not the upper right abdomen."
"Don't you understand what 'ectopic' means?" Stanley Du said sarcastically.
"What's going on?"
Dinah Yang was drawn over by their argument.
"Dinah Yang, Theo Zhou has been diagnosed with acute cholecystitis based on the ultrasound, but Stanley Du insists it's ectopic appendicitis. Hahaha, he's even more confident than the ultrasound!"
By saying this, Sean Wang was setting a trap for Stanley Du.
"The accuracy of ultrasound is not 100%. No matter how advanced the medical equipment is, misdiagnosis may occur."
Stanley Du ignored Sean Wang and said directly to Dinah Yang.
Dinah Yang was speechless.
If the ultrasound misdiagnoses, it would tarnish the hospital's reputation.
This guy, Stanley Du, was quite a troublemaker.
Just after he was promoted to assistant, he caused such a mess for the whole hospital.
Theo Zhou and his three buddies were standing by and overheard everything.
Felix Li, the guy with the yellow hair, said to Theo Zhou, "Boss, how can Dr. Du be better than an ultrasound? Don't believe him."
Upon hearing this, Sean Wang was overjoyed.
He believed that after this incident, Stanley Du's reputation had taken a hit.
Theo Zhou didn't believe Stanley Du either.
He held his stomach and endured the pain and said, "Dr. Wang, I trust you, please treat me!"
"You need surgery to remove your gallbladder."
"I need surgery?" Theo Zhou was shocked and asked Sean Wang, "What's the chance you can perform the surgery successfully?"
"Gallbladder removal is a minor procedure. I'm 80% sure I can do it. But Dr. Yang is even more skilled; she has at least a 90% success rate."
"Then I'll let Dr. Yang perform the surgery." Theo Zhou's choice was wise.
Dinah Yang didn’t refuse.
She instructed, "Sean Wang, you will be my assistant. Stanley Du, you're in charge of anesthesia."
Fifteen minutes later, in the operating room.
Stanley Du had already administered general anesthesia to Theo Zhou.
Just when Dinah Yang was about to open Zhou Tie's abdomen, Stanley Du suddenly said, "He really has ectopic appendicitis. Let me perform this surgery."
Theo Zhou was already under anesthesia and couldn't respond.
Even if Stanley Du were to perform the surgery, Theo Zhou wouldn't know.
"Don't be ridiculous!"
"I'm not causing trouble. If it's not appendicitis in an unusual location, I'll resign, and I won't bother you again." Stanley Du said seriously.
Sean Wang was secretly pleased.
He hoped Stanley Du would take over as the surgeon, thinking that Stanley Du was bound to lose.
"Alright, since you're so confident, you can perform the surgery."
Dinah Yang said, "If it turns out to be a misdiagnosis by you, you'll have to leave immediately!"
chapter 5 He is actually more accurate than B-ultrasound!
Stanley Du remained silent and made a 5 cm incision in the upper right abdomen of the patient.
He then cauterized the area to stop the bleeding and gently separated the peritoneum using forceps.
Lastly, Dinah Yang inserted a suction device.
The upper right abdomen is where the gallbladder is located.
Gallbladder inflammation doesn't produce pus.
If the patient had gallbladder inflammation, the suction couldn't draw out any pus.
But if it's ectopic appendicitis, the suction device will draw out the pus from inside the patient.
"Stanley Du, I don’t believe you're better than an ultrasound! If you extract pus, I'll drink it all!" Sean Wang whispered.
"What if you back out?" Stanley Du paused and asked Sean Wang.
"Hmph, if I back out, I'll resign from the hospital immediately!" Sean Wang confidently stated.
However, just as Sean Wang finished speaking, a large amount of yellowish-red pus appeared in the suction tube.
Sean Wang and Dinah Yang were both stunned!
It really was ectopic appendicitis! The ultrasound was misdiagnosed.
Could Stanley Du actually be more accurate than an ultrasound?
Was he just guessing?
After removing the pus, Stanley Du placed the suction device on a sterile cloth to avoid contaminating the surgical table.
He then continued to separate the peritoneum with the forceps gently.
Soon, a swollen, purplish-black appendix appeared in front of the three.
Any doctor could recognize it as an inflamed, pus-filled appendix.
"Sean, you have two choices.”
Stanley Du looked at Sean Wang and said teasingly, “Either drink the pus or resign and leave!"
Sean Wang's face twitched, looking shocked.
He obviously didn't want to drink the pus.
Resigning was also out of the question.
So he chose to stay silent, acting stubborn.
"Alright, Stanley Du, don't be too hard on Sean. Finish the surgery quickly," Dinah Yang intervened.
Listening to his wife's words, Stanley Du swiftly and gently removed the patient's appendix.
Stanley Du also delicately separated the remnants on the gallbladder's surface.
It looked easy but was a challenging task.
The wall of the gallbladder is very thin, and if not careful, it could be punctured.
But Stanley Du was both quick and gentle.
He completed the entire surgery in less than five minutes.
Afterward, Dinah Yang helped Stanley Du remove his gloves.
She whispered, "The ultrasound report didn't indicate ectopic appendicitis. How did you know?"
Stanley Du paused and joked, "It's a secret technique passed down from my grandfather. If you want to learn, have a son and a daughter for me, and I'll teach you."
Dinah Yang playfully rolled her eyes at him.
Two minutes later, the patient, Theo Zhou, was moved to a stretcher and wheeled out of the operating room.
"The surgery was so quick?"
"It wasn't a failure, was it?"
"If anything happens to Brother Theo, we'll tear this small hospital down!"
Theo Zhou's buddies were loudly discussing.
At that moment, Theo Zhou woke up from anesthesia.
Seeing him awake, the yellow-haired boy quickly asked, "Brother Theo, how do you feel?"
"I feel fine," Theo Zhou replied, sitting up.
Feeling a slight pain, he took a sharp breath and looked at his belly.
"The wound's stitched up, so my surgery's done. Dr. Yang, am I okay now?" Theo Zhou said.
Until now, he still thought that the person who performed the surgery was Dinah Yang.
"Rest for a day and come back tomorrow to remove the stitches," Dinah Yang replied.
"Thank you, Dr. Yang. I'll be sure to repay your kindness," Theo Zhou gratefully responded.
"Just settle the medical bill," Dinah Yang said, feeling a bit guilty since Stanley Du had done the work.
Upon hearing about the unpaid bill, Theo Zhou signaled his buddies, who immediately paid the fee with great respect.
After paying, Theo Zhou and his buddies left.
A few nurses quickly gathered around and praised Dr. Dinah Yang for her exceptional medical skills, as she completed a surgery in just a few minutes.
The more they complimented her, the more uncomfortable Dinah Yang felt.
Finally, unable to bear it anymore, she said, "The surgery earlier was actually done by Stanley Du. And the patient actually had an ectopic appendicitis, but was misdiagnosed by the ultrasound as having gallbladder inflammation."
The nurses were stunned and looked at Stanley Du with shock.
They couldn't believe that Stanley Du, who they knew as a temporary worker doing menial tasks, could actually perform surgery.
Furthermore, it was Stanley Du who insisted that the ultrasound had mistakenly diagnosed the patient with gallbladder inflammation instead of ectopic appendicitis.
There had even been a heated debate between Stanley Du and Sean Wang over this.
But the facts spoke for themselves. The ultrasound was wrong, and Stanley Du was right.
This guy's diagnosis was even more accurate than the ultrasound!
He will definitely become prosperous in the future.
They realized they should have a good relationship with him and not offend him.
The next moment, the nurses shifted their focus and complimented Stanley Du.
Sean Wang, watching Stanley Du being surrounded by all the girls, felt a mix of bitterness and jealousy. He murmured under his breath, "What's so great about you? You just got lucky this one time."
Dinah Yang, standing nearby, overheard him.
"Dr. Wang, you lost a bet to Stanley Du. He was generous enough not to force you to drink pus, and yet you're badmouthing him. Have you no shame?" Dinah Yang whispered.
Her words stunned Sean Wang, making him want to flee, but then he heard Stanley Du's stern voice.
"Stop right there!"
"What do you want?" Sean Wang asked nervously.
Stanley Du took the suction device from the operating room, which still contained pus.
"Either you drink this, or you resign!"
Stanley Du said coldly, "You lost the bet. You can't go back on your word."
Sean Wang was helpless. He looked at the Dinah Yang for help.
Dinah Yang was disgusted with Sean Wang's behavior but tried to mediate, "Stanley Du, you're colleagues. Don't go too far."
"Too far?" Stanley Du scoffed, then turned to Sean Wang, "Before the surgery, how did you insult me? Dare to tell everyone?"
Sean Wang stuttered, not daring to admit that he had called Stanley Du an incompetent who only got his position through connections.
He even claimed that his medical skills and experience surpassed Stanley Du's.
But the reality was, that he misdiagnosed the patient, while Stanley Du effortlessly completed the surgery and cured the patient.
If Sean Wang admitted to all he said, he would only further embarrass himself.
"What exactly did Sean Wang say?" Dinah Yang asked Stanley Du when Sean Wang remained silent.
Stanley Du recounted the insults without exaggerating.
After hearing this, everyone felt Sean Wang was way out of line.
Even if he looked down on Stanley Du, he shouldn't have said those things aloud.
It only showcased his lack of emotional intelligence, especially when he couldn't diagnose a patient that Stanley Du easily did.
Dinah Yang grew even more displeased with Sean Wang!
After all, Stanley Du was her fiancé. She could reprimand him, but she wouldn't tolerate others doing so!
"Sean Wang, you should resign," Dinah Yang declared.
"What?!" Sean Wang was shocked. "Dinah Yang, are you firing me?"
"My family owns this hospital. I have the right to fire you."
Sean Wang pleaded, "I know I was wrong. Please give me another chance to make amends. Don't fire me!"
He was genuinely terrified.
With his mediocre medical skills, finding a new good job would be difficult for him.
"After what happened, it's clear you and Stanley Du can't work together. If your skills were better than his, I would've kept you," Dinah Yang said coldly, but reasonably.
Seeing that pleading was useless, Sean Wang had no choice but to go through the resignation procedures in despair.
He really regrets it now.
He really couldn't believe that Stanley Du's medical skills were better than his own.
Even more surprising to him was that his few derogatory comments about Stanley Du could cost him his job.
If he had known this would happen, he would never have provoked Stanley Du.
Seeing that Dinah Yang had dismissed Sean Wang, Stanley Du felt comforted.
It seems this fiancée of mine really stands up for me.
The rest of the day at the hospital was quite relaxed.
The colleagues in the hospital treated Stanley Du with much more respect than before.
At lunchtime, a colleague even bought Stanley Du a fast-food meal.
This was the first time!
After work in the afternoon, Stanley Du hitched a ride with Dinah Yang's car to Ning City University.
Then he packed all his dirty clothes, which he hadn't washed for days, into Dinah Yang's car, asking her to take them home and wash them.
"You're so sloppy; your clothes even smell sour!" Dinah Yang scolded Stanley Du with a look of disgust and quickly drove away.
At the Yang residence, Dinah Yang casually threw Stanley Du's dirty clothes into the washing machine.
Roy Yang and Elen Zeng were sitting on the couch watching TV.
"Sweetheart, whose clothes are these?"
"They're all Stanley Du's dirty clothes. He insisted that I wash them for him!"
"What?!"
Elen Zeng angrily jumped up from the couch, "This poor guy has gone too far! He's treating you like a servant. Who does he think he is?"
She then turned to blame Roy Yang, "This is all your fault, being too kind to that poor boy! Why did you give him two years? You should've denied their engagement from the start!"
Roy Yang tried to calm his wife and then asked Dinah Yang, "How did that young man perform at work today?"
Dinah Yang told the truth about Stanley Du's performance today.
The more Roy Yang and Elen Zeng listened, the more alarmed they became.
Without Stanley Du's insistence and intervention, Dinah Yang and Sean Wang would have misdiagnosed the patient.
Their small family hospital would have gone under if there had been a fatal mistake due to the misdiagnosis.
"Ahem, the young man does have impressive medical skills. He did a great job today. Let's consider you washing his clothes as a reward," said Elen Zeng, sounding more subdued.
Dinah Yang nodded in agreement.
Roy Yang suddenly said, "Daughter, bring Stanley Du over for lunch tomorrow. I'll cook some special dishes to thank him properly."
Dinah Yang hesitated for a moment before nodding in agreement.
"You're inviting him over for dinner? Aren't you giving him too much credit?" Elen Zeng said, not pleased.
"You always think too little."
Roy Yang said with a cunning smile, "The young man probably learned from Old Man Chen. Being good to him only benefits us."

👇👇👇
<Matchless Urban Doctor>
Download #readme now, Continue reading this super hot novel!

🔥chapter 1 break off an engagement! Framed!🔥

"In a luxurious villa, a pleasurable moan echoed through the air.

"Chuck Hao, you come from the countryside and you're blind, you probably haven't been with a woman before!"

"Even though your eyes can't see, but... I truly am a stunning beauty."

"You're about to marry my sister, let me teach you, otherwise you won't know a thing when the time comes."

"Mmm!"

Chuck Hao responded lightly, his hand caressing her abdomen, finding the acupoints and applying some pressure. As Lillian Lin let out a soft moan, he withdrew his hand and said, "There you go."

"In the future, when you have your period, come find me and I'll give you a massage. It won't hurt anymore. Sit up and feel it!"

"It really doesn't hurt anymore," Lillian Lin exclaimed happily. "Wow, if you go and do blind massages, you could make a lot of money."

Chuck Hao's brow furrowed. "I... am a healer!"

After saying that, he continued, "If there's nothing else, please guide me out."

"Out?" Lillian Lin's voice from the bed suddenly turned strange. "Why do you want to go out?"

Without waiting for Chuck Hao to react, Lillian Lin grabbed his hand and exerted force. Chuck Hao lost his balance and tumbled down, falling directly onto Lillian Lin's body.

"Chuck Hao, what are you doing? You can't do this, I'm Qin Yi's sister, don't do this!"

Immediately, Lillian Lin let out a scream of terror.

"Bang!"

The room door was kicked open.

"Click, click!"

The sound of a camera shutter echoed, accompanied by an angry voice.

"Chuck Hao, what the fuck are you doing? Are you even human?"

Shortly after, a burly figure rushed to Chuck Hao's front, grabbing him forcefully from the bed.

On the bed, Lillian Lin, partially undressed, wore a terrified expression. She pulled up the covers to hide her body and said, "How could you do this to me? I'm Qin Yi's own sister!"

The burly figure holding Chuck Hao wore a sinister smile on his face."

"Bang!"

Then he threw a punch directly at Chuck Hao's face.

Chuck Hao staggered, pushed back by the punch, his back hitting the corner of the table. A piercing pain shot through his spine, and he slumped to the ground.

"You think someone like you, a piece of trash, can marry Linda?" the man sneered. "You're dreaming. I took a photo of what just happened, and I'll send it to Mr. Lin. He won't say a word against it!"

Chuck Hao forced a bitter smile. At this moment, he realized that ever since he set foot in this house, he had fallen into the Lin family's scheme.

The Lin family was a wealthy and prestigious clan in Jiangcheng.

Chuck Hao, on the other hand, came from a rural background. His grandfather and Linda Lin's grandfather were best friends, and Chuck Hao and Linda Lin were childhood playmates. When they were ten years old, their grandfathers arranged a marriage for them.

The wedding was set for the year when Chuck Hao turned thirty.

For all these years, Chuck Hao had been following his grandfather, working as a wandering doctor in the countryside. Three years ago, he lost his sight due to certain circumstances.

Linda Lin's grandfather, on the other hand, had left the countryside and built a business empire in Jiangcheng over the past twenty years. His net worth was in the billions, and he had long become rich.

A month ago, with half a year left until Chuck Hao turned thirty, his grandfather asked him to fulfill the engagement and come to Jiangcheng. He came alone, determined to abide by his grandfather's agreement. If the Lin family broke the engagement when he turned thirty, he would return.

Until today, the Lin family had deliberately avoided him, with Mr. Lin bedridden and the rest of the family unwilling to see him.

But Chuck Hao, true to his grandfather's wishes, intended to wait for six more months. If the Lin family reneged on the agreement when he turned thirty, he would leave.

However, today the Lin family suddenly invited him and asked him to come to discuss the engagement. Linda Lin's sister, Lillian Lin, personally came to fetch him.

When they arrived at the Lin family villa, Lillian Lin said that the family hadn't returned yet. Then she heard that Chuck Hao had some medical knowledge, and she was experiencing severe menstrual pain. She wanted Chuck Hao to take a look!

So Chuck Hao gave her a simple acupressure massage.

Originally, Chuck Hao thought that the Lin family wanted to fulfill the engagement. But now it seemed that it was all just a ruse.

Feeling the intense pain in his back, Chuck Hao remained calm. He let out a long breath and said, "If you just want to cancel the wedding, you didn't have to go to such lengths!"

"You dare to talk back?" the man stepped forward, punching and kicking the invisible Chuck Hao relentlessly, aiming to beat him to death!

Chuck Hao couldn't fight back. He covered his head with his hands and remained silent.

"Jack Zuo, that's enough!" At this moment, Linda Lin's voice rang out. "Don't let things go too far."

Only then did Jack Zuo spit at Chuck Hao and curse, "Fuck you, a country bumpkin trying to climb the social ladder?"

"Do you know how many people in Jiangcheng consider Linda their goddess?"

"You're nothing but a useless blind man. Do you really think you deserve to marry Linda?"

"The next time I meet you in Jiangcheng, I'll kill you!"

Linda Lin approached, calmly looking at Chuck Hao and asked, "Where's the marriage certificate?"

Chuck Hao struggled to sit up, reached into his pocket, and said, "If you simply want to cancel the wedding, just say it. I'll agree to it. There's no need for us to become enemies."

"Enemies? Who do you think you are?" Jack Zuo sneered. "Today, we've schemed against you, we've targeted you. What can you do about it? You're nothing but a worthless village bumpkin."

Seeing Chuck Hao pull out the red piece of paper, Linda Lin's expression brightened, and she snatched it away.

"Sizzle, sizzle, sizzle!"

She instantly tore the marriage certificate into shreds.

Chuck Hao, at this moment, appeared somewhat disheveled. He had been beaten by Jack Zuo, the bandage on his face had loosened, revealing a pair of tightly closed eyes.

"Chuck Hao, don't blame me!" Linda Lin gritted her teeth and said, "We may have been childhood friends, but... you're well aware of the difference in our social status, not to mention the fact that you're blind. I..."

"My eyes will recover in a few days," Chuck Hao interrupted, "but that doesn't matter anymore."

He struggled to get up from the ground, his back seemed to be broken, with bits of flesh and blood, and his face had started to swell due to the beating.

"A blind man can recover?" Jack Zuo chuckled, "Do you really think you're a miracle doctor?"

"You're Jack Zuo, right?" Chuck Hao asked, "I'll remember you!"

"Hmm?"

Upon hearing Chuck Hao's slightly threatening words, Jack Zuo became furious. He grabbed an ashtray from the nearby table and smashed it towards Chuck Hao's head, saying, "What can you do even if I kill you?"

"Bang!"

The ashtray hit Chuck Hao's head.

Intense pain surged through Chuck Hao's body. He felt his mind go black, and he collapsed to the ground with a thud.

Linda Lin was startled and quickly asked, "Jack Zuo, you went too far. What if something goes wrong?"

Jack Zuo, with a fierce expression, shrugged indifferently, "What could go wrong? He's just a blind guy from the countryside! Even if I finish him off, burying him somewhere in the wilderness, who will find him?"

"But... it's a life after all," Linda Lin still showed a timid expression. Although she wanted to get rid of Chuck Hao, it didn't mean she didn't care about human life. After all, Chuck Hao had been her childhood friend, and she still had some feelings for him.

Seeing Linda Lin hesitating again, Jack Zuo softened his tone and said gently, "Linda, don't think too much. Leave the rest to me, okay? I won't cause any loss of life."

Linda Lin looked at Jack Zuo with a mix of discomfort and hesitation, "Don't call me by my nickname. Although you helped me this time, it doesn't mean I approve of you. Don't cause any loss of life!"

A trace of displeasure flashed in Jack Zuo's eyes, but he couldn't reveal his thoughts. He could only console in a soft voice, "Alright, alright! Don't overthink it. There's no need to make our relationship so tense over a poor boy. Leave it to me here, you go out and relax!"

"Butler! Escort Miss Lin outside and put the gift I bought yesterday in the trunk," Jack Zuo ordered.

Linda Lin finally remained silent and turned to leave, looking at Jack Zuo lying on the ground.

Jack Zuo watched Linda Lin's disappearing figure, unable to help licking his lips.

Then he turned his head to look at Chuck Hao, lying on the ground like a dead pig. He couldn't help but show a look of disdain. Normally, such matters didn't require his personal involvement. The subordinates would handle them. Now, blood was everywhere, and it annoyed him.

"Master, Miss Lin has left! The belongings are also taken care of," the butler replied expressionlessly.

"Got it! Clean up this place and arrange for someone to clean up. I have a cleanliness obsession. Get rid of the furniture he touched and replace them with new ones!" Jack Zuo recalled something.

"Lillian, did she go to the old place?" he asked.

"Yes, to the old place, and some things that the master likes have been added!" the butler replied.

"Also, don't use our household staff for this matter. West Street Er Gou and the others receive monthly payments. Let them do the job, but make sure they're discreet!" Jack Zuo waved his hand impatiently and disappeared from the doorstep.

The butler picked up the phone and made a call, "Get to work. Arrive in 20 minutes, four people, and a van. Also, call a team of cleaners."

Before long, several burly men with tattoos walked in, swiftly tidying up the scene while chatting amongst themselves.

"Who's the idiot that messed with the young master again? This bloodbath is worse than the last girl," one of the men muttered.

One of the men, named Er Gou, suddenly turned his head and noticed that the butler hadn't heard their conversation. "San Hei, have you lost your mind? Don't mention the girl's incident. We're here to do the job and get paid. Let's leave right away!"

Er Gou scolded angrily.

The others, realizing their mistake, fell silent immediately. They didn't care whether the person was dead or alive, hastily packed everything into a burlap bag, and left without looking back. Blood dripped along the way, staining the ground as they threw the bag into the van and disappeared into the distance.

The butler instructed the cleaners to clean up the scene and received a message shortly after, saying, "Young master, it's done!"

Meanwhile, in a luxurious room within a grand mansion, familiar sounds could be heard again.

"Yes, just like that, a bit harder!"

A pleasurable moan resounded.

"Jack Zuo, you're really something. My body is falling apart," came a satisfied voice.

"I've done a great service this time, haven't I? Killing two birds with one stone, solving these matters for you. Shouldn't you reward your sister?" said Jack Zuo.

Indeed, the speaker was Lillian Lin, Linda Lin's sister.

At this moment, Jack Zuo was engrossed in his actions, a lascivious smirk on his face. "Reward? Aren't I already rewarding you right now? Hahaha."

Lillian Lin trembled, "You... you're wicked..."

About 30 minutes later, the lascivious sounds finally ceased.

Jack Zuo lit a cigarette and slowly said, "Are you sure this plan will really get us the Lin family's wealth?"

Lillian Lin also lit a cigarette, raising an eyebrow as she replied, "Don't you trust me? This plan is just a side gig after you get my sister. It depends on how you treat me now."

Jack Zuo hurriedly tried to appease her, "I was just kidding, don't overthink it. I love you, I was just playing with your sister."

"Cut the crap. You lecherous devil. You only want to have both of us sisters. I don't care if you love me or not. Money is what matters. Did you transfer 5 million to my account?" Lillian Lin showed no relent.

"I did, I did! Now that this matter is taken care of and that poor blind wretch is gone, let's continue our fun!" Jack Zuo said with a lewd smile.

"Ah, ah, ah..."

The sound echoed through the mansion, and nobody knew about the scheme of this wild pair of lovebirds.

"Sizzle."

On the side of the highway, a van screeched to a halt, followed by a voice saying, "Kid, you're lucky. You went through all that bloodshed and rough ride without dying. You've got some luck."

Immediately, the van's trunk opened, and Chuck Hao was thrown off the van and left by the roadside.

The van then kicked up dust as it drove away.

🔥chapter 2 take off your clothes🔥

After a while, Chuck Hao finally woke up.
Right when he was awake, he felt pain all over his body. His back and head must have all been injured. After lying on the ground for a while, he sat up slowly, and straightened the crooked bandage on his head to cover the area around his eyes, and then he searched around.
He didn't find his guide rod. By touching the surface material of the ground he knew that he was probably on the side of the road, but he didn't know where he exactly was.
Just when Chuck Hao was a little confused.
"Zi!"
A Maybach S80 stopped in front of him. A stunning woman was sitting in the car. When she saw Chuck Hao sitting on the roadside, she held a photo in her hand and frowned slightly.
In the driver's seat, a burly man who looked like a bodyguard frowned and said, "Miss, we...could have found the wrong one. He seems to be blind!"
Susan looked at the photo, and compared it with Chuck Hao, and thought of Grandpa's exhortation.
"Chuck Hao is a medical sage of a generation, and he saved my grandfather's life."
"He has a marriage promise with Linda Lin from the Lin Enterprises in River City, but based on what we know about the Lin Enterprises, they will definitely go back on their word. Only if you found him in the past, you could solve your current troubles!"
She frowned thinking of this.
She knew how much trouble she was in now, but the person in front of her didn’t look like one who could help her.
"We just need to try him to see if he’s the one."Susan said calmly.
She opened the car door, walked up to Chuck Hao, then squatted down and asked, "Excuse me, is this Chuck Hao, Mr. Chu?"
Chuck Hao raised his head, frowned and asked, "Who are you?"
"Hi, my name is Susan. I heard that you have excellent medical skills. I have a close friend who is terminally ill and still sick even after long treatments. Can Mr. Chu please help treat her?" Susan asked quickly.
In the driver's seat, the bodyguard saw this scene and wanted to say something but held himself back.
In order to find Chuck Hao, they spent a lot of energy. First, they went to the mountain village where Chuck Hao used to live, and after inquiring many, they found out that Chuck Hao had no father or mother. He grew up with his grandfather who was a Wandering Doctor using traditional treatment to treat colds and coughs in the village. He even took care of sick poultry and pigs!
They didn't believe a genius doctor would do such a thing.
Moreover, according to the inquired information, Chuck Hao was doing odd jobs with his grandfather. He didn’t receive much of education, and even became blind later.
Looking at Chuck Hao now, his head was covered with blood scabs, and he was dressed in cheap clothes. How could a genius doctor live like this?
"I can lend a hand." Chuck Hao said, "But in exchange, I hope you can drive me back later."
"No problem!" Susan was slightly moved, and she took the initiative to help Chuck Hao into the car not minding his dirty clothes.
"You seem to be injured." After getting into the car, Susan frowned and asked.
"Well, it's okay to be bitten by a dog!" Chuck Hao said, "Take me to the patient!"
Half an hour later, the car stopped in front of a luxurious bungalow villa. Susan helped Chuck Hao get out of the car. The bodyguard sighed and watched the two enter the villa.
...
In a VIP ward of River City No. 1 People's Hospital, Left City and Linda Lin were going in with fruit baskets.
"Grandpa, I'm here to see you!" Linda Lin smiled sweetly.
Inside the ward was Kevin Lin, the chairman of River City Lin Enterprises.
Seeing Linda Lin walking in, he said cheerfully, "You're here, why didn't you bring Little Chuck here to meet me, he seems to have come to River City to fulfil his marriage promise!"
At this time, Left City said: "Grandpa Lin, what are you thinking? That kid is just a countryman and he’s blind. How could you entrust Eileen's happiness to such a person."
When Kevin Lin heard this, his face turned sour and he said, "Eileen, this is..."
Linda Lin promptly said: "Grandpa, this is my high school classmate. His name is Left City, and now he has founded his own e-commerce company in River City, which is worth more than a billion yuan. Recently, the Su Enterprises from Beijing will come to River City for investment. Have your seen the news? Left City is their partner."
Left City also quickly said: "Yes, Grandpa Lin, this cooperation with the Su Enterprises is estimated to make my company the leading enterprise in River City in less than ten years. E-commerce is the future."
He then coughed drily and said, "The truth is I've pursued Eileen for many years, and Eileen has been moved by me recently. Eileen's parents have also agreed. It's just that we haven't talked to you about the marriage promise."
"Eileen will not marry you." Kevin Lin said calmly, "Eileen can only marry Chuck Hao."
"Grandpa, I won't marry that countryman. Before I came to you, I had negotiated with him to break the promise, and I tore up his marriage agreement." Linda Lin said.
When Kevin Lin heard this, his suddenly became short of breath. He raised his hand tremblingly, pointed at Linda Lin and said, "You...you...you..."
But he was unable to say the following words, his whole body froze, and he passed out directly.
...
The huge villa is like a manor. Susan helped Chuck Hao walk and said softly, "Stairs!"
Chuck Hao raised his head and walked into the villa steadily.
"Nian Nian is here!" A middle-aged lady came to welcome her, and said cheerfully, "This is..."
Susan smiled and said, "Aunt Qin, this is the doctor I found for Sister Ran Ran. Where is she?"
The middle-aged woman looked at Chuck Hao and frowned.
Although Chuck Hao had simply wiped his face with paper and water in the car, but his face was still bruised and swollen, and his clothes were also stained with blood and dirts.
But she seemed to believe in Susan. She didn't say much, but smiled and said, "Ran Ran is receiving treatment in the room. We have found a top TCM practitioner."
"Take us over there to have a look." Susan said.
The middle-aged woman nodded, and led the two of them up to the second floor, in front of a huge bedroom.
In the room, a beautiful woman with a haggard face was lying on the bed. Even though it was summer, she was covered with a thick quilt. Her eyes showed tiredness, with a hint of despair.
A middle-aged man and an old man in a long gown sitting beside her were having a communication.
"River CEO, Miss Jiang's ALS condition is already at a relatively advanced stage. I’m afraid I can’t really help."
"Everyone says that you are the best doctor in Donghai Province!" The middle-aged man said quickly, "As long as you can cure my daughter, I will give you anything, including all the property of my entire Jiang family."
"Oh my, this is a terminal illness! I can only give some prescriptions to slow down the onset of the disease, but..."
"Can ALS be cured?" Susan looked at Chuck Hao beside her and asked when he was still talking.
"Yes!" Chuck Hao said calmly.
Their words caught the attention of the two men in the room.
The middle-aged man raised his head, and when he saw Susan, he froze for a moment and said, "Little Susan, when did you come!"
Susan helped Chuck Hao into the room, and guided him to sit on the sofa, then she greeted the middle-aged man and said, "Uncle Jiang, I just got here. This is the miracle doctor I found for Sister Ran Ran."
After finishing her words, she walked to the bed and looked at the woman on the bed. She said with a trace of sadness in her eyes, "Sister Ran Ran."
The Old Man Long Rope looked Chuck Hao up and down, and said with a chuckle, "Miracle doctor? Just now you said this ALS can be cured?"
Chuck Hao nodded and said, "It can be cured!"
"Pfft!"The Old Man Long Robe sneered and said, "ALS is a terminal disease, and neither TCM nor Western medicine can cure it. Are you a TCM or Western medicine practitioner?"
"TCM." Chuck Hao said in a steady tone.
"TCM?" The Old Man Long Robe sneered again, "TCM attaches importance to experience, hence most of the great TCM practitioners are old. But I think you are only in your 20s or 30s!"
He added, "And look at you, you seem to be blind. TCM relies on making observations, listening to breathing, asking about symptoms and taking the pulse. You can't even complete the first step of making observations.”
He ended by saying, "River CEO, don't trust some quack doctors. Not only will you not be able to delay your daughter's illness, but will speed up her death!"
Chuck Hao ignored the old man, and said calmly, "Can I have a look?"
Hearing the Old Man Long Robe's words, both Susan and the middle-aged man frowned.
Susan looked at Chuck Hao, and said calmly: "Sister Ran Ran is my closest person, if...you are a quack doctor or a liar, you will end up dying miserably!"
"Erm!"Chuck Hao nodded.
The middle-aged man hesitated.
At this time, Ran Ran who was on the bed said, "Anyway, I’m gonna die, it’s just a matter of time. Let him try!"
The middle-aged man was stunned, a trace of pain flashed in his eyes, he looked at Chuck Hao with a glimmer of hope, he nodded and said, "Then give it a try!"
Susan helped Chuck Hao to the bedside. Chuck Hao took a long breath, and then said calmly, "Take off the patient's clothes, please!"

🔥chapter 3 let you suffer🔥

"Take off your clothes, please!" Chuck Hao said calmly.
"Huh?" Susan was surprised to hear this, "What do you mean!"
"I'm blind, I can't see!" Chuck Hao said calmly.
"Pfft!"The Old Man Long Robe sneered and said, "This is the miracle doctor that Ms. Su found. I have never heard any treatment for ASL requires undressing. I hope he isn’t a freak you found to take advantage of Miss Jiang."
The middle-aged man stared at Chuck Hao, with a cold surge in his eyes.
His name is River Mountain, and in River City, he is truly a man who takes control of the whole city, for his connections and his financial resources.
On the bed, River Ran Ran moved her beautiful eyes, she looked at Chuck Hao and saw his calm expression. Thinking that her time was running out, she said, "Let him try!"
"Ran Ran!" River Mountain's expression changed slightly.
"I want to give it a try." River Ran Ran looked at River Mountain.
River Mountain's face turned sour. Looking at the despair in his daughter's eyes, he gritted his teeth, then looked at Chuck Hao and said, "Boy, if...you don't get her cured, I will end your life!"
As he finished speaking, he looked at the Old Man Long Robe and said, "Please come out with me!"
"Huh, do you really trust this person?" The Old Man Long Robe said, "This person is obviously a liar..."
Seeing River Mountain's expression, he shook his head and walked out.
When the two walked out, a blush appeared on River Ran Ran's face.
Although Chuck Hao couldn't see, but she was stripping herself naked in front of a man after all. She gritted her teeth, lifted the quilt, and said, "Susan, give me a hand!"
Susan took a deep breath and looked at Chuck Hao, then nodded and said, "Okay!"
Not long after, River Ran Ran lay down blushing.
Because of her condition, she spent most of her time lying in bed. Her skin was extremely fair, but she appeared unhealthy.
Her body was a bit slender, but there was still something where it should be.
Chuck Hao said, "Please help me put my hand on her heart."
"You..."Susan hesitated upon hearing this.
She looked at River Ran Ran, who blushed and nodded, "Let him do it!"
Susan frowned, looking at Chuck Hao who had a calm expression, she took Chuck Hao's hand with her hand and slowly placed it on River Ran Ran's heart.
When his five fingers touched River Ran Ran's skin, Chuck Hao was shocked, and he could feel that River Ran Ran's body temperature was indeed lower than ordinary people's. He pondered and said, "Later... you may feel some pain, you have to bear it!"
"Yeah!" River Ran Ran said shyly.
Next to her, Susan frowned and saw that Chuck Hao's five fingers were slowly raised, maintaining a gesture.
"Um!"
Susan made a coquettish groan. She didn't know if it was an illusion. She had a warm feeling coming from where Chuck Hao was in contact with her. This feeling disappeared quickly, and then an extremely cold feeling came from inside her body, quickly spreading to her whole body.
The bone-piercing cold hit her hard, making her tremble ceaselessly.
"Sister Ran Ran!" Susan's expression changed slightly.
Chuck Hao maintained that gesture. After a long while, he opened his mouth, and a gust of cold air slowly came out from his mouth.
After finishing all this, he took a long breath and said, "Done."
"Is this done?" Susan frowned.
"Cold!"
"Cold!"
On the bed, River Ran Ran's lips began to turn black and darker, and her whole body was trembling violently.
Susan quickly covered her with the quilt, and then shouted at Chuck Hao with a gloomy expression, "What's going on!"
"Ah!"
Just as Chuck Hao was about to explain, River Ran Ran uttered a cry of pain.
"Boom!"
Immediately afterwards, River Mountain pushed the door open, and he rushed in. Looking at River Ran Ran who was on the bed with dark lips and trembling body, he grabbed Chuck Hao by the collar and said, "What's going on! "
"Hmph, what else could be going on!" Outside the door, the Old Man Long Robe chuckled and said, "Miss Jiang is suffering from ASL and can't get a little bit of cold during the onset of the disease. This fellow probably wanted to take advantage of her. Miss Jiang took off her clothes, caught the cold, and completely lost control of her illness."
"Fuck you!" River Mountain seemed furious.
"Cold!"
"Cold!"
Right when River Mountain was about to beat Chuck Hao up, River Ran Ran made a trembling voice on the bed again.
"Guards, come in!" River Mountain exclaimed and roared.
Two people who looked like bodyguards rushed in and said, "River CEO!"
"Take this fellow to the basement and lock him up. I'll get even with him for this later. If something happens to Ran Ran, I'll kill him!" River Mountain's face turned sour!
Next to him, Susan looked at Chuck Hao, with disappointment in her eyes.
In her opinion, what the Old Man Long Robe said was right, Chuck Hao... didn't do anything, just touching River Ran Ran's body.
Two bodyguards dragged Chuck Hao away violently. They dragged Chuck Hao to a basement of the villa, and pushed him to the ground.
There was a pain in his back. Obviously, the area where Left City caused him injury before had been hurt again.
The people upstairs didn't give him any chance to explain.
He shook his head, not worried, but calmly crawled to sit up.
"You guard this fellow, I suspect he's just faking his blindness!" A bodyguard said in a gloomy tone, "I'll go up and take a look at Ran Ran's situation."
When that person left, the remaining guy saw that Chuck Hao sat down cross-legged like nothing had happened, he was very angry.
"You pervert!" He gritted his teeth and said, "I watched Ran Ran grow up, and you dared to make her suffer from the illness again. If I didn’t make you suffer today, I’ll write my name upside down! "
Having said that, he walked to the side of the basement and picked up a baseball bat.
...
In River Ran Ran's bedroom, she felt icy cold. After a few minutes, River Ran Ran felt the icy coldness in her body disappearing at a terrifying speed.
The tingling sensation was also slowly disappearing.
Her lips began to regain their colors slowly.
Because it was summer and her room was not air-conditioned, it was a bit hot and stuffy.
"How do you feel?" Looking at River Ran Ran who was slowly regaining her composure, River Mountain quickly asked, "Ran Ran, are you all right?"
The Old Man Long Robe sighed and said, "She’s recovering now. After all, she put on the quilt and her body started to warm up. But..."
At this moment, River Ran Ran said, "Dad... I feel... so hot!"

High-quality novels await you on #Readme. Click to download and enjoy with 2 million readers.🔥

💥💥💥Two years ago, he was falsely imprisoned but unexpectedly gained the ability of clairvoyance. With these eyes, he could not only diagnose even the most hidden diseases but also see into the hearts of people. From that moment on, he rose to power, and those who framed him would face the most painful revenge...

chapter 1 miracle doctor in prison

Dragon Lake Prison witnessed the arrival of a Mercedes S-Class and two Range Rovers, smoothly driving through its gates. The prison warden, Keitaro Li, along with several key officials, stood upright, waiting at the entrance of the office building, their expressions respectful.
The cars halted, and a young man alighted from the Range Rover first. He opened the door of the Mercedes, assisting a middle-aged man, looking sickly, to slowly get out of the car.
The middle-aged man, in his forties, had an imposing demeanor and seemed to be suffering from some illness, as his face occasionally twisted in pain. The intensity of his discomfort was such that even this figure, who usually remained unflustered even in the gravest situations, couldn't bear it and was filled with a sense of world-weariness.
"General Chu!" Keitaro Li's body trembled, and he saluted the middle-aged man.
The visitor was Fariat Chu, the Three Stars General of a military zone in Yanlong Country. He held a high position in the military and, being so young, his future prospects were boundless.
Fariat gestured lightly, "No need for formalities, Warden Li. I appreciate your effort. Where is miracle doctor Wu?"
Keitaro quickly bowed. "Cyneburg Wu is already waiting in the hall, General, please follow me."
They proceeded into the office building. In the hall on the first floor, a young man in prisoner's garb, about twenty-one or twenty-two years old, sat nonchalantly with a cigarette in his mouth, half-squinting at the group entering the hall.
He was Cyneburg Wu, the "miracle doctor Wu" referred to by Keitaro.
"Put out the cigarette; the General can't tolerate the smoke," a tall guard spoke coldly.
Cyneburg ignored him and asked, "Who's the patient?"
Fariat looked curiously at the young man. This was the famed miracle doctor Wu? So young? He nodded slightly, "Miracle Doctor Wu, it's me."
After saying this, he coughed a few times, seemingly irritated by the smoke. Ever since his headache issue began, he couldn't stand the smell of smoke.
Alarmed, Keitaro said, "Cyneburg, put out the cigarette! Can't you see General Chu coughing?"
Cyneburg nonchalantly blew a smoke ring and said indifferently, "It's fine, let him cough a bit more."
The guard, furious, reached to snatch the cigarette but recoiled as if electrocuted when Cyneburg swiftly moved his hand. His right arm went numb, unable to lift for a while.
"He's a master!" the guard exclaimed, stepping back warily.
"Swoosh!"
As he spoke, at least five pistols were aimed at Cyneburg. For these guards, protecting the General was paramount.
Cyneburg lazily remarked, "Is this how you treat a doctor?"
Fariat raised his hand, "Put away your guns."
The guns were holstered, and Fariat looked apologetically at Cyneburg, "Miracle Doctor Wu, sorry for the fright. May I request you to check my illness?"
"Of course," Cyneburg smiled. "Treating and saving people is a doctor's duty. Besides, your illness isn't hard to cure."
A handsome and tall young man, Fariat's son Isaiah Chu, stepped forward, his eyes bright with skepticism, "Are you a real doctor, or a fraud? How can you claim to cure without knowing my father's illness?"
Cyneburg glanced at him and said lightly, "Who said I don't know?"
Isaiah was taken aback, "You know?"
Ignoring him, Cyneburg asked Fariat, "Do you often suffer from severe headaches, so painful that it feels better to be dead, even trying to alleviate it through beating or acupuncture? The most intense pain usually occurs between 2 to 3 AM, and 5 to 6 AM. Due to the severe pain, your sleep quality is poor, immunity is weakened, leading to frequent colds, and even pneumonia and gastritis. Am I right?"
Fariat was shaken, exclaiming, "Mr. Wu, you truly are a miracle doctor! You're absolutely correct!"
Isaiah stood stunned. How did Cyneburg get it all right?
Cyneburg stated, "That's why I can cure your illness. But first, I need to talk with Warden Li."
Keitaro's face fell. He knew Cyneburg would ask for a sentence reduction. Initially sentenced to seven years, Cyneburg had already managed two reductions, bringing it down to three years. Another reduction now would be challenging.
Cyneburg sneered, "Warden Li, what's with that face? Do you already know what I'm going to say?"
Keitaro, almost in tears, approached Cyneburg and whispered, "Brother Wu, it's impossible to reduce further! The rules state that reductions must be at least one year apart, and it's only been three months since your last one."
Cyneburg scoffed, "Nonsense! Don't you have two priority spots in your hand?"
Keitaro's face turned unsightly. Those priority spots were invaluable, and meant for prisoners who showed exemplary behavior and reformation. They could be released before completing two years of their sentence. Cyneburg’s request to use a priority spot was unwelcome, considering how many were vying for them.
Seeing Keitaro's expression, Cyneburg closed his eyes and said indifferently, "I'm tired, I need to rest. Take me back to the ward."
Keitaro, desperate, blurted out, "What if I arrange bail for you?"
Cyneburg rolled his eyes, "I only want a reduction! And I want out in three days!"
Cyneburg had his reasons to leave. He had talked to his family that morning; his sister mentioned their mother was hospitalized, and he was anxious to return home.
Hearing this, Keitaro became more anxious. Just as he was about to negotiate further, Isaiah suddenly intervened, "Miracle doctor Wu, if you can cure my father, I guarantee you'll leave the prison today!"
He made a promise to Cyneburg, then turned to Keitaro, "Warden Li, I understand the value of those priority spots. Please make an exception. I'll use the Chu family's influence to secure two additional spots for your prison next year."
Keitaro, realizing someone was willing to compensate and even add a spot, was overjoyed. "No problem, I'll get it done right away!"
He turned to Cyneburg with a grin, "Brother Wu, you can finally leave. Don't forget to visit me."
"Fucking visit!" Cyneburg retorted, clearly not wanting to return to this place.
Cyneburg then stood up, gestured for Fariat to sit, and began acupuncture treatment with a set of golden needles. He used a technique known as the Six Yang Righteousness Divine Needles, specifically for treating such neurological pains, a method only he mastered!
Soon, Fariat's head was covered in golden needles, and his headache vanished, his spirit more relaxed than ever.
Seeing his father's expression, Isaiah Chu expressed his genuine admiration, "Mr. Wu, I was rude just now. Your medical skills are truly rare in this world!"
Cyneburg Wu replied indifferently, "Your reaction was not wrong, treating illness indeed requires caution."
After the acupuncture, he wrote a prescription and handed it to Isaiah, "Boil and take this whenever you have a headache, as many times as the pain occurs."
Isaiah took the prescription with both hands and asked, "Sir, how long will it take for my father to recover?"
"With my acupuncture and this medication, three days should be enough for a complete recovery," Cyneburg said confidently, giving a direct timeline for the recovery.
Isaiah was overjoyed and said to Fariat Chu, "Dad, did you hear that? You'll be well very soon!"
Fariat opened his eyes and smiled slightly, "With your acupuncture, Mr. Wu, I feel clear-minded and comfortable all over. You truly are a miracle doctor."
Cyneburg didn't pay attention to his flattery. He placed his hands on Fariat's back, channeling his internal Qi and using a special technique to unblock his meridians, enhancing the treatment's effectiveness.
Half an hour later, Cyneburg was drenched in sweat, with steam rising from his head, condensing into a thumb-thick column of Qi about ten centimeters high.
This scene astonished everyone present. A middle-aged guard was particularly shaken and exclaimed tremblingly, "Is this... the 'Three Spirits Gather One Point'?"

chapter 2 The trapped dragon is released from prison

The crowd was puzzled, wondering what "Three Spirits Gather One Point" meant.
Cyneburg Wu, seemingly oblivious to their confusion, slowly ended his technique, and the column of Qi vanished. Swiftly, he removed all the golden needles and said indifferently, "All done."
Fariat Chu stood up, moving his arms and neck around, feeling an unparalleled sense of comfort and ease, as if he had returned to his twenties.
Overwhelmed with joy and surprise, he grasped Cyneburg's hand gratefully, saying, "Miracle Doctor Wu, I will never forget this life-saving grace!"
Cyneburg, seeing Fariat's genuine demeanor, smiled slightly and said, "General Chu, there's no need for formalities. You serve our country in the military, and it's my honor to alleviate your pain."
Fariat laughed heartily, "Miracle Doctor Wu, I won’t say more. When you have time, come to the northwest and visit me. I'll make sure you're well taken care of!"
Cyneburg replied with a smile, "Certainly!"
Isaiah Chu approached, handing a bank card to Cyneburg, "Mr. Wu, this is a small token of our gratitude. Please accept it."
Cyneburg Wu accepted the card without pretense, directly pocketing it, "Thanks."
Isaiah held great respect for Cyneburg, and Cyneburg also saw him as a worthy acquaintance. They exchanged contact details before the Chu family departed.
As the convoy left Dragon Lake Prison, Isaiah Chu suddenly asked one of the guards, "Uncle Aldo, what did you mean by 'Three Spirits Gather One Point'?"
Uncle Aldo, nicknamed "Ghost Aldo" for his exceptional marksmanship, looked at Cyneburg with awe since witnessing the Qi column, making Isaiah curious.
Uncle Aldo took a deep breath and explained, "Three Spirits Gather One Point is a highly advanced stage in Qi cultivation. Someone at this level is just a step away from becoming a Grandmaster of the Divine Realm."
Isaiah was astounded. A Grandmaster?
Uncle Aldo continued, "You might not understand the significance, but even within thirty meters, facing him, I'd have no chance of survival. Within fifty meters, only a ten percent chance!"
Isaiah was shocked, "Only a ten percent chance within fifty meters?"
Uncle Aldo nodded, "Someone at that stage has a mind as sharp as a deity and moves like a ghost. Trying to assassinate them is nearly impossible. My ten percent chance is only in an open space like a square. If there's the cover, I'd be doomed."
Isaiah pondered, "It seems I should make a strong alliance with Cyneburg Wu."
Soon after the Chu family left, Keitaro Li came out with a stack of papers for Cyneburg to sign. After signing, Keitaro smiled, "Brother Wu, if all goes well, you'll be free tomorrow."
"Tomorrow?" Cyneburg Wu, too impatient to wait even a moment, frowned and asked, "Can't I leave now?"
Keitaro thought for a moment and then determinedly said, "Fine, you can leave now. I'll handle the rest of the procedures. I'll call you once it's done."
Cyneburg thanked him with a bow, "Brother Li, I appreciate it!"
Keitaro waved his hand, "We've been acquaintances for two years, no need for formalities. Let's say goodbye to them."
Cyneburg's farewell was to over a thousand prisoners, many of whom he had helped with various ailments. He had significantly improved their conditions, earning their gratitude.
Even the prison guards had sought his help for their own and their families' health issues.
In the prison's exercise yard, a diverse group of inmates and dozens of guards were waiting for him. Upon seeing Cyneburg, they bowed in unison and shouted, "Welcome back anytime!"
Cyneburg Wu was initially slightly moved, but upon hearing this farewell, he immediately cursed humorously: "To hell with you all!"
The guards, wanting to avoid trouble, kept the farewell brief. After a few shouts of 'Take care,' they were hurried back inside. In the end, only Keitaro and a few of his deputies escorted Cyneburg out.
"Little brother, once you leave, it'll be hard for us to meet again. If you need anything, just give me a call. I'll do whatever I can to help," Keitaro said, his tone heartfelt.
Cyneburg rubbed his nose, "Alright, I'll come and visit when I have time. Remember, you need to continue taking the medicine I prescribed for another three months."
Six months ago, Keitaro was diagnosed with a malignant brain tumor. Cyneburg had snatched him back from the clutches of death, making him one of the most grateful for Cyneburg's help.
"I know, I've been taking it regularly," Keitaro laughed.
As they stepped out of the prison gates, Keitaro pulled out a bank card and handed it to Cyneburg.
Cyneburg was taken aback, "What's this?"
Keitaro smiled, "Little brother, this is 200,000 dollars, a collection from all of us guards. It's not much, but it's a token of our appreciation. Consider it a wedding gift for when you get married. But remember to invite us to your wedding!"
Cyneburg felt a warmth in his heart. Keitaro, though sly, had a genuinely kind side. Without any pretense, he accepted the card.
Keitaro then handed over a note to Cyneburg, which had an address and contact information on it, saying earnestly, "Little brother, this is the granddaughter of a wealthy businessman. I've managed to arrange this opportunity for you. If you can cure her, the consultation fee will be at least seven figures!"
Cyneburg's interest was piqued. He carefully stored the note and thanked Keitaro, "Thanks! And please thank the others for me too. No need to see me off, I'm leaving now!"
With his straightforward nature, Cyneburg turned and walked away.
He called a car and instructed the driver to head towards the bus station, about a two-hour drive. Although he had lived in prison for two years, he always had access to a phone and relatively comfortable living conditions.
As the car started moving, Cyneburg thought to himself, "I'm finally going home!" His eyes flickered with longing and hatred.
His thoughts drifted back to two years ago when he was still a sophomore with excellent grades. Tragedy struck when his father was fatally hit by a speeding car while on his way to work.
The driver was Akamu Song, a wealthy heir, not only speeding but also driving under the influence. Despite the severity of the incident, Akamu's influential family manipulated the facts, shifting most of the blame onto Cyneburg's father, and settled the matter with a mere compensation of 200,000 dollars.
Akamu, responsible for the hit-and-run while intoxicated, continued his extravagant lifestyle unabated, shielded by someone taking the blame for him.
Cyneburg, sensing foul play, began investigating. During his inquiry, he was attacked by a group of unidentified assailants. In the ensuing chaos, he grabbed a dagger and critically injured one of them.
He was also wounded, and his blood activated a seal on a jade pendant he wore. This unleashed a profound legacy from an ancient civilization and a special ability, the "Eye of Dimensions." This ability gave him the power to see through the human body, perceiving its meridians, flesh, and nerves, and even to detect beings from other dimensions, such as immortals, demons, and ghosts.
The legacy contained in the jade pendant included a vast range of knowledge in medicine, sorcery, array formation, and martial arts.
Stunned by this sudden influx of information, Cyneburg remained frozen on the spot until the police arrived and arrested him. The court charged him with assault and intentional harm, sentencing him to seven years in prison.
Once incarcerated, Cyneburg immersed himself in studying the legacy of ancient civilization, specializing in medicine and martial arts. Within just six months, he became known as a miracle doctor in prison.
A year later, people outside the prison also sought his medical expertise. He didn't charge for his services but asked for sentence reductions in exchange. This earned him an extraordinary status, even making the prison warden, Keitaro Li, treat him with utmost respect and camaraderie.
Compared to his medical skills, his martial arts abilities were even more formidable, although he never revealed them in prison, keeping them unknown to the inmates.
"Mom, little sister, I'm coming home!"
"And Indie, you've waited for me for two years. I, Cyneburg Wu, will treat you well!"
"Lastly, Akamu Song! You killed my father. I will make your life a living hell!"
Cyneburg silently plotted, his eyes alternating between tenderness and ferocity.

chapter 3 The Wolf Who Beats the Bus

After arriving at the bus station, Cyneburg Wu transferred the money to his own account, including the 200,000 dollars from Keitaro Li, 300,000 dollars from Fariat Chu, and over 500,000 dollars he had saved from treating people in prison. In total, he now possessed a million dollars in assets.
He bought a bus ticket and sat down, closing his eyes to meditate and cultivate his Qi.
He was practicing the "Profound Yellow Scripture of Heaven and Earth," a martial arts technique divided into four realms: Heaven, Earth, Profound, and Yellow. Within the Yellow realm, there were three stages: Qi Cultivation, Spirit Refining, and Initiation. Currently, he was in the Mid-stage Qi Cultivation.
The circulation of Qi within his body brought him physical comfort and mental clarity, freeing him from thoughts and worries.
Suddenly, he smelled a faint fragrance and opened his eyes. A stunningly beautiful woman, around twenty years old, stood beside him. She wore headphones, with beautiful brows and a delicate nose, exuding an air of celestial beauty.
Especially notable were her legs – long, white, straight, and well-toned. He even thought that her legs alone were enough to captivate him.
She wore white shoes, revealing her perfect ankles. With her height of 1.7 meters, she was wearing light red denim shorts and a cool white crop top, revealing her beautiful navel and a portion of her smooth, flat abdomen.
Her chest was ample, and with the bus's movements, it quivered, making Cyneburg momentarily thirsty.
Having not been with a woman for two years in prison, he found every woman attractive, especially someone as exquisite as her.
He activated his Eye of Dimensions, and for a moment, saw through her clothes, revealing a stunning figure.
He quickly averted his gaze to avoid a nosebleed.
Just as he looked away, he couldn’t resist sneaking another glance. At that moment, the woman suddenly clung to his arm and softly said, "Honey, I'm thirsty. Do you have water?"
Cyneburg was stunned. "Honey?" But then he realized that the bus was crowded, and four young men were standing near her, eyeing her with predatory looks.
Could it be... these guys are hooligans?
He smiled slightly and handed her a bottle of water, saying, "Here you go."
The four men looked annoyed, wondering how suddenly a "husband" had appeared.
The leader, with narrow eyes, asked Cyneburg, "Buddy, your girlfriend is pretty. What's her name?"
Cyneburg glanced at him and replied, "Is it any of your business?"
The man sneered, "I advise you to mind your own business and get off the bus, or else..."
Cyneburg smirked, "Sure, I'm getting off soon."
The woman felt a sinking feeling in her heart, thinking men were unreliable.
The young men were pleased, thinking once Cyneburg left, they could proceed with their plan. They carried drugs and were sure they could take the woman off the bus to have their way with her.
Suddenly, the driver announced, "Little Stone Village, anyone getting off?"
Cyneburg immediately said, "Stop here."
The driver hit the brakes, stopping at a deserted and uninhabited crossroads.
He grabbed the woman's hand, smiling, "Honey, we're here. Let's get off."
The woman hesitated for a moment, then obediently followed Cyneburg off the bus. The four young men were momentarily stunned, but then gritted their teeth and followed suit.
As the bus door closed, the vehicle continued on its way.
The leader sneered, "I told you not to meddle. Now you're going to learn your lesson." He pulled out a dagger and advanced towards Cyneburg.
Cyneburg calmly looked at the dagger and warned, "I advise you to leave now. If we fight, I won't hold back, and you might get hurt."
The young man paused for a moment, then burst into laughter, "Damn! Tough talk, but I wonder if your fists are just as tough!"
As soon as he finished speaking, the four men lunged at him.
They attacked, but Cyneburg didn't retreat. He moved swiftly, sending two flying with a single move. He then broke the foot bone of one and the rib of another with precise strikes.
Screams of agony filled the air, and the attackers lay on the ground, sweating and writhing in pain.
Cyneburg, unscathed, dusted off his hands, "I warned you, but you didn't listen. Call an ambulance for yourselves. I've inflicted injuries that will cause pain for three years, but don't worry, you'll recover in about five years."
He then turned to the woman and smiled, "Where are you heading?"
Still in shock, she managed to say, "Thank you!"
Cyneburg replied, "You're welcome."
She hesitated, then asked, "Where are you going? Can I come with you?"
Cyneburg was taken aback, "Take you with me?"
Before he could refuse, the woman quickly said, "I'm really scared right now, I don't dare to go home alone."
Cyneburg thought it made sense; after such an incident, any girl would be frightened. He nodded, "Alright then, you can come with me to the county town first, and then we can consider the next step, okay?"
The woman nodded vigorously, "My name is Arlet Tang, what's yours?"
"Cyneburg Wu," he replied, "If we walk one kilometer down this road, we'll reach Huancheng Road, and we can hail a taxi there."
Arlet nodded. She walked alongside Cyneburg, shoulder to shoulder.
It took them about fifteen minutes to walk the kilometer, and just as Cyneburg had said, it was a wide Huancheng Road.
After waiting a few minutes, they got into a taxi heading to the city.
The county town, named Mingyang County, had a population of over one million and ranked well economically. Cyneburg's home was located on the eastern outskirts of Mingyang County, at the junction of the city and the countryside.
Once in the taxi, Cyneburg first called his younger sister, Andi Wu, a sixteen-year-old high school sophomore, intelligent, beautiful, and hardworking.
He felt guilty about the hardships she had endured during his imprisonment. Fortunately, he had privileges in prison, allowing daily calls and financial support for her.
He called, but no one answered, making Cyneburg Wu somewhat worried. He tried calling again, three times in a row, but still no response.
A sense of dread settled in Cyneburg's heart. Could something have happened? He then called his mother, and this time the call was quickly answered.
"Cyneburg," a middle-aged woman's gentle voice came through the receiver.
Cyneburg hurriedly asked, "Mom, where's Andi?"
"Andi came to the hospital this morning and just went out to buy some food for me," his mother answered.
"Didn't she take her phone?" Cyneburg asked, slightly relieved.
"She did. Why, can't you get through to her?" his mother's voice betrayed a hint of concern.
Not wanting to worry her, Cyneburg said, "It's okay, I'll try calling her again."
After hanging up, Cyneburg's mind raced. Andi had set a special ringtone for his calls, so she would definitely answer when she heard it. The fact that she hadn't answered after three attempts meant either she had set her phone to silent, or she couldn't answer at all!

👁‍🗨👁‍🗨👁‍🗨For exciting content to come, download #Readme and read with 10 million netizens

🔥chapter 1 break off an engagement! Framed!🔥

"In a luxurious villa, a pleasurable moan echoed through the air.

"Chuck Hao, you come from the countryside and you're blind, you probably haven't been with a woman before!"

"Even though your eyes can't see, but... I truly am a stunning beauty."

"You're about to marry my sister, let me teach you, otherwise you won't know a thing when the time comes."

"Mmm!"

Chuck Hao responded lightly, his hand caressing her abdomen, finding the acupoints and applying some pressure. As Lillian Lin let out a soft moan, he withdrew his hand and said, "There you go."

"In the future, when you have your period, come find me and I'll give you a massage. It won't hurt anymore. Sit up and feel it!"

"It really doesn't hurt anymore," Lillian Lin exclaimed happily. "Wow, if you go and do blind massages, you could make a lot of money."

Chuck Hao's brow furrowed. "I... am a healer!"

After saying that, he continued, "If there's nothing else, please guide me out."

"Out?" Lillian Lin's voice from the bed suddenly turned strange. "Why do you want to go out?"

Without waiting for Chuck Hao to react, Lillian Lin grabbed his hand and exerted force. Chuck Hao lost his balance and tumbled down, falling directly onto Lillian Lin's body.

"Chuck Hao, what are you doing? You can't do this, I'm Qin Yi's sister, don't do this!"

Immediately, Lillian Lin let out a scream of terror.

"Bang!"

The room door was kicked open.

"Click, click!"

The sound of a camera shutter echoed, accompanied by an angry voice.

"Chuck Hao, what the fuck are you doing? Are you even human?"

Shortly after, a burly figure rushed to Chuck Hao's front, grabbing him forcefully from the bed.

On the bed, Lillian Lin, partially undressed, wore a terrified expression. She pulled up the covers to hide her body and said, "How could you do this to me? I'm Qin Yi's own sister!"

The burly figure holding Chuck Hao wore a sinister smile on his face."

"Bang!"

Then he threw a punch directly at Chuck Hao's face.

Chuck Hao staggered, pushed back by the punch, his back hitting the corner of the table. A piercing pain shot through his spine, and he slumped to the ground.

"You think someone like you, a piece of trash, can marry Linda?" the man sneered. "You're dreaming. I took a photo of what just happened, and I'll send it to Mr. Lin. He won't say a word against it!"

Chuck Hao forced a bitter smile. At this moment, he realized that ever since he set foot in this house, he had fallen into the Lin family's scheme.

The Lin family was a wealthy and prestigious clan in Jiangcheng.

Chuck Hao, on the other hand, came from a rural background. His grandfather and Linda Lin's grandfather were best friends, and Chuck Hao and Linda Lin were childhood playmates. When they were ten years old, their grandfathers arranged a marriage for them.

The wedding was set for the year when Chuck Hao turned thirty.

For all these years, Chuck Hao had been following his grandfather, working as a wandering doctor in the countryside. Three years ago, he lost his sight due to certain circumstances.

Linda Lin's grandfather, on the other hand, had left the countryside and built a business empire in Jiangcheng over the past twenty years. His net worth was in the billions, and he had long become rich.

A month ago, with half a year left until Chuck Hao turned thirty, his grandfather asked him to fulfill the engagement and come to Jiangcheng. He came alone, determined to abide by his grandfather's agreement. If the Lin family broke the engagement when he turned thirty, he would return.

Until today, the Lin family had deliberately avoided him, with Mr. Lin bedridden and the rest of the family unwilling to see him.

But Chuck Hao, true to his grandfather's wishes, intended to wait for six more months. If the Lin family reneged on the agreement when he turned thirty, he would leave.

However, today the Lin family suddenly invited him and asked him to come to discuss the engagement. Linda Lin's sister, Lillian Lin, personally came to fetch him.

When they arrived at the Lin family villa, Lillian Lin said that the family hadn't returned yet. Then she heard that Chuck Hao had some medical knowledge, and she was experiencing severe menstrual pain. She wanted Chuck Hao to take a look!

So Chuck Hao gave her a simple acupressure massage.

Originally, Chuck Hao thought that the Lin family wanted to fulfill the engagement. But now it seemed that it was all just a ruse.

Feeling the intense pain in his back, Chuck Hao remained calm. He let out a long breath and said, "If you just want to cancel the wedding, you didn't have to go to such lengths!"

"You dare to talk back?" the man stepped forward, punching and kicking the invisible Chuck Hao relentlessly, aiming to beat him to death!

Chuck Hao couldn't fight back. He covered his head with his hands and remained silent.

"Jack Zuo, that's enough!" At this moment, Linda Lin's voice rang out. "Don't let things go too far."

Only then did Jack Zuo spit at Chuck Hao and curse, "Fuck you, a country bumpkin trying to climb the social ladder?"

"Do you know how many people in Jiangcheng consider Linda their goddess?"

"You're nothing but a useless blind man. Do you really think you deserve to marry Linda?"

"The next time I meet you in Jiangcheng, I'll kill you!"

Linda Lin approached, calmly looking at Chuck Hao and asked, "Where's the marriage certificate?"

Chuck Hao struggled to sit up, reached into his pocket, and said, "If you simply want to cancel the wedding, just say it. I'll agree to it. There's no need for us to become enemies."

"Enemies? Who do you think you are?" Jack Zuo sneered. "Today, we've schemed against you, we've targeted you. What can you do about it? You're nothing but a worthless village bumpkin."

Seeing Chuck Hao pull out the red piece of paper, Linda Lin's expression brightened, and she snatched it away.

"Sizzle, sizzle, sizzle!"

She instantly tore the marriage certificate into shreds.

Chuck Hao, at this moment, appeared somewhat disheveled. He had been beaten by Jack Zuo, the bandage on his face had loosened, revealing a pair of tightly closed eyes.

"Chuck Hao, don't blame me!" Linda Lin gritted her teeth and said, "We may have been childhood friends, but... you're well aware of the difference in our social status, not to mention the fact that you're blind. I..."

"My eyes will recover in a few days," Chuck Hao interrupted, "but that doesn't matter anymore."

He struggled to get up from the ground, his back seemed to be broken, with bits of flesh and blood, and his face had started to swell due to the beating.

"A blind man can recover?" Jack Zuo chuckled, "Do you really think you're a miracle doctor?"

"You're Jack Zuo, right?" Chuck Hao asked, "I'll remember you!"

"Hmm?"

Upon hearing Chuck Hao's slightly threatening words, Jack Zuo became furious. He grabbed an ashtray from the nearby table and smashed it towards Chuck Hao's head, saying, "What can you do even if I kill you?"

"Bang!"

The ashtray hit Chuck Hao's head.

Intense pain surged through Chuck Hao's body. He felt his mind go black, and he collapsed to the ground with a thud.

Linda Lin was startled and quickly asked, "Jack Zuo, you went too far. What if something goes wrong?"

Jack Zuo, with a fierce expression, shrugged indifferently, "What could go wrong? He's just a blind guy from the countryside! Even if I finish him off, burying him somewhere in the wilderness, who will find him?"

"But... it's a life after all," Linda Lin still showed a timid expression. Although she wanted to get rid of Chuck Hao, it didn't mean she didn't care about human life. After all, Chuck Hao had been her childhood friend, and she still had some feelings for him.

Seeing Linda Lin hesitating again, Jack Zuo softened his tone and said gently, "Linda, don't think too much. Leave the rest to me, okay? I won't cause any loss of life."

Linda Lin looked at Jack Zuo with a mix of discomfort and hesitation, "Don't call me by my nickname. Although you helped me this time, it doesn't mean I approve of you. Don't cause any loss of life!"

A trace of displeasure flashed in Jack Zuo's eyes, but he couldn't reveal his thoughts. He could only console in a soft voice, "Alright, alright! Don't overthink it. There's no need to make our relationship so tense over a poor boy. Leave it to me here, you go out and relax!"

"Butler! Escort Miss Lin outside and put the gift I bought yesterday in the trunk," Jack Zuo ordered.

Linda Lin finally remained silent and turned to leave, looking at Jack Zuo lying on the ground.

Jack Zuo watched Linda Lin's disappearing figure, unable to help licking his lips.

Then he turned his head to look at Chuck Hao, lying on the ground like a dead pig. He couldn't help but show a look of disdain. Normally, such matters didn't require his personal involvement. The subordinates would handle them. Now, blood was everywhere, and it annoyed him.

"Master, Miss Lin has left! The belongings are also taken care of," the butler replied expressionlessly.

"Got it! Clean up this place and arrange for someone to clean up. I have a cleanliness obsession. Get rid of the furniture he touched and replace them with new ones!" Jack Zuo recalled something.

"Lillian, did she go to the old place?" he asked.

"Yes, to the old place, and some things that the master likes have been added!" the butler replied.

"Also, don't use our household staff for this matter. West Street Er Gou and the others receive monthly payments. Let them do the job, but make sure they're discreet!" Jack Zuo waved his hand impatiently and disappeared from the doorstep.

The butler picked up the phone and made a call, "Get to work. Arrive in 20 minutes, four people, and a van. Also, call a team of cleaners."

Before long, several burly men with tattoos walked in, swiftly tidying up the scene while chatting amongst themselves.

"Who's the idiot that messed with the young master again? This bloodbath is worse than the last girl," one of the men muttered.

One of the men, named Er Gou, suddenly turned his head and noticed that the butler hadn't heard their conversation. "San Hei, have you lost your mind? Don't mention the girl's incident. We're here to do the job and get paid. Let's leave right away!"

Er Gou scolded angrily.

The others, realizing their mistake, fell silent immediately. They didn't care whether the person was dead or alive, hastily packed everything into a burlap bag, and left without looking back. Blood dripped along the way, staining the ground as they threw the bag into the van and disappeared into the distance.

The butler instructed the cleaners to clean up the scene and received a message shortly after, saying, "Young master, it's done!"

Meanwhile, in a luxurious room within a grand mansion, familiar sounds could be heard again.

"Yes, just like that, a bit harder!"

A pleasurable moan resounded.

"Jack Zuo, you're really something. My body is falling apart," came a satisfied voice.

"I've done a great service this time, haven't I? Killing two birds with one stone, solving these matters for you. Shouldn't you reward your sister?" said Jack Zuo.

Indeed, the speaker was Lillian Lin, Linda Lin's sister.

At this moment, Jack Zuo was engrossed in his actions, a lascivious smirk on his face. "Reward? Aren't I already rewarding you right now? Hahaha."

Lillian Lin trembled, "You... you're wicked..."

About 30 minutes later, the lascivious sounds finally ceased.

Jack Zuo lit a cigarette and slowly said, "Are you sure this plan will really get us the Lin family's wealth?"

Lillian Lin also lit a cigarette, raising an eyebrow as she replied, "Don't you trust me? This plan is just a side gig after you get my sister. It depends on how you treat me now."

Jack Zuo hurriedly tried to appease her, "I was just kidding, don't overthink it. I love you, I was just playing with your sister."

"Cut the crap. You lecherous devil. You only want to have both of us sisters. I don't care if you love me or not. Money is what matters. Did you transfer 5 million to my account?" Lillian Lin showed no relent.

"I did, I did! Now that this matter is taken care of and that poor blind wretch is gone, let's continue our fun!" Jack Zuo said with a lewd smile.

"Ah, ah, ah..."

The sound echoed through the mansion, and nobody knew about the scheme of this wild pair of lovebirds.

"Sizzle."

On the side of the highway, a van screeched to a halt, followed by a voice saying, "Kid, you're lucky. You went through all that bloodshed and rough ride without dying. You've got some luck."

Immediately, the van's trunk opened, and Chuck Hao was thrown off the van and left by the roadside.

The van then kicked up dust as it drove away.

🔥chapter 2 take off your clothes🔥

After a while, Chuck Hao finally woke up.
Right when he was awake, he felt pain all over his body. His back and head must have all been injured. After lying on the ground for a while, he sat up slowly, and straightened the crooked bandage on his head to cover the area around his eyes, and then he searched around.
He didn't find his guide rod. By touching the surface material of the ground he knew that he was probably on the side of the road, but he didn't know where he exactly was.
Just when Chuck Hao was a little confused.
"Zi!"
A Maybach S80 stopped in front of him. A stunning woman was sitting in the car. When she saw Chuck Hao sitting on the roadside, she held a photo in her hand and frowned slightly.
In the driver's seat, a burly man who looked like a bodyguard frowned and said, "Miss, we...could have found the wrong one. He seems to be blind!"
Susan looked at the photo, and compared it with Chuck Hao, and thought of Grandpa's exhortation.
"Chuck Hao is a medical sage of a generation, and he saved my grandfather's life."
"He has a marriage promise with Linda Lin from the Lin Enterprises in River City, but based on what we know about the Lin Enterprises, they will definitely go back on their word. Only if you found him in the past, you could solve your current troubles!"
She frowned thinking of this.
She knew how much trouble she was in now, but the person in front of her didn’t look like one who could help her.
"We just need to try him to see if he’s the one."Susan said calmly.
She opened the car door, walked up to Chuck Hao, then squatted down and asked, "Excuse me, is this Chuck Hao, Mr. Chu?"
Chuck Hao raised his head, frowned and asked, "Who are you?"
"Hi, my name is Susan. I heard that you have excellent medical skills. I have a close friend who is terminally ill and still sick even after long treatments. Can Mr. Chu please help treat her?" Susan asked quickly.
In the driver's seat, the bodyguard saw this scene and wanted to say something but held himself back.
In order to find Chuck Hao, they spent a lot of energy. First, they went to the mountain village where Chuck Hao used to live, and after inquiring many, they found out that Chuck Hao had no father or mother. He grew up with his grandfather who was a Wandering Doctor using traditional treatment to treat colds and coughs in the village. He even took care of sick poultry and pigs!
They didn't believe a genius doctor would do such a thing.
Moreover, according to the inquired information, Chuck Hao was doing odd jobs with his grandfather. He didn’t receive much of education, and even became blind later.
Looking at Chuck Hao now, his head was covered with blood scabs, and he was dressed in cheap clothes. How could a genius doctor live like this?
"I can lend a hand." Chuck Hao said, "But in exchange, I hope you can drive me back later."
"No problem!" Susan was slightly moved, and she took the initiative to help Chuck Hao into the car not minding his dirty clothes.
"You seem to be injured." After getting into the car, Susan frowned and asked.
"Well, it's okay to be bitten by a dog!" Chuck Hao said, "Take me to the patient!"
Half an hour later, the car stopped in front of a luxurious bungalow villa. Susan helped Chuck Hao get out of the car. The bodyguard sighed and watched the two enter the villa.
...
In a VIP ward of River City No. 1 People's Hospital, Left City and Linda Lin were going in with fruit baskets.
"Grandpa, I'm here to see you!" Linda Lin smiled sweetly.
Inside the ward was Kevin Lin, the chairman of River City Lin Enterprises.
Seeing Linda Lin walking in, he said cheerfully, "You're here, why didn't you bring Little Chuck here to meet me, he seems to have come to River City to fulfil his marriage promise!"
At this time, Left City said: "Grandpa Lin, what are you thinking? That kid is just a countryman and he’s blind. How could you entrust Eileen's happiness to such a person."
When Kevin Lin heard this, his face turned sour and he said, "Eileen, this is..."
Linda Lin promptly said: "Grandpa, this is my high school classmate. His name is Left City, and now he has founded his own e-commerce company in River City, which is worth more than a billion yuan. Recently, the Su Enterprises from Beijing will come to River City for investment. Have your seen the news? Left City is their partner."
Left City also quickly said: "Yes, Grandpa Lin, this cooperation with the Su Enterprises is estimated to make my company the leading enterprise in River City in less than ten years. E-commerce is the future."
He then coughed drily and said, "The truth is I've pursued Eileen for many years, and Eileen has been moved by me recently. Eileen's parents have also agreed. It's just that we haven't talked to you about the marriage promise."
"Eileen will not marry you." Kevin Lin said calmly, "Eileen can only marry Chuck Hao."
"Grandpa, I won't marry that countryman. Before I came to you, I had negotiated with him to break the promise, and I tore up his marriage agreement." Linda Lin said.
When Kevin Lin heard this, his suddenly became short of breath. He raised his hand tremblingly, pointed at Linda Lin and said, "You...you...you..."
But he was unable to say the following words, his whole body froze, and he passed out directly.
...
The huge villa is like a manor. Susan helped Chuck Hao walk and said softly, "Stairs!"
Chuck Hao raised his head and walked into the villa steadily.
"Nian Nian is here!" A middle-aged lady came to welcome her, and said cheerfully, "This is..."
Susan smiled and said, "Aunt Qin, this is the doctor I found for Sister Ran Ran. Where is she?"
The middle-aged woman looked at Chuck Hao and frowned.
Although Chuck Hao had simply wiped his face with paper and water in the car, but his face was still bruised and swollen, and his clothes were also stained with blood and dirts.
But she seemed to believe in Susan. She didn't say much, but smiled and said, "Ran Ran is receiving treatment in the room. We have found a top TCM practitioner."
"Take us over there to have a look." Susan said.
The middle-aged woman nodded, and led the two of them up to the second floor, in front of a huge bedroom.
In the room, a beautiful woman with a haggard face was lying on the bed. Even though it was summer, she was covered with a thick quilt. Her eyes showed tiredness, with a hint of despair.
A middle-aged man and an old man in a long gown sitting beside her were having a communication.
"River CEO, Miss Jiang's ALS condition is already at a relatively advanced stage. I’m afraid I can’t really help."
"Everyone says that you are the best doctor in Donghai Province!" The middle-aged man said quickly, "As long as you can cure my daughter, I will give you anything, including all the property of my entire Jiang family."
"Oh my, this is a terminal illness! I can only give some prescriptions to slow down the onset of the disease, but..."
"Can ALS be cured?" Susan looked at Chuck Hao beside her and asked when he was still talking.
"Yes!" Chuck Hao said calmly.
Their words caught the attention of the two men in the room.
The middle-aged man raised his head, and when he saw Susan, he froze for a moment and said, "Little Susan, when did you come!"
Susan helped Chuck Hao into the room, and guided him to sit on the sofa, then she greeted the middle-aged man and said, "Uncle Jiang, I just got here. This is the miracle doctor I found for Sister Ran Ran."
After finishing her words, she walked to the bed and looked at the woman on the bed. She said with a trace of sadness in her eyes, "Sister Ran Ran."
The Old Man Long Rope looked Chuck Hao up and down, and said with a chuckle, "Miracle doctor? Just now you said this ALS can be cured?"
Chuck Hao nodded and said, "It can be cured!"
"Pfft!"The Old Man Long Robe sneered and said, "ALS is a terminal disease, and neither TCM nor Western medicine can cure it. Are you a TCM or Western medicine practitioner?"
"TCM." Chuck Hao said in a steady tone.
"TCM?" The Old Man Long Robe sneered again, "TCM attaches importance to experience, hence most of the great TCM practitioners are old. But I think you are only in your 20s or 30s!"
He added, "And look at you, you seem to be blind. TCM relies on making observations, listening to breathing, asking about symptoms and taking the pulse. You can't even complete the first step of making observations.”
He ended by saying, "River CEO, don't trust some quack doctors. Not only will you not be able to delay your daughter's illness, but will speed up her death!"
Chuck Hao ignored the old man, and said calmly, "Can I have a look?"
Hearing the Old Man Long Robe's words, both Susan and the middle-aged man frowned.
Susan looked at Chuck Hao, and said calmly: "Sister Ran Ran is my closest person, if...you are a quack doctor or a liar, you will end up dying miserably!"
"Erm!"Chuck Hao nodded.
The middle-aged man hesitated.
At this time, Ran Ran who was on the bed said, "Anyway, I’m gonna die, it’s just a matter of time. Let him try!"
The middle-aged man was stunned, a trace of pain flashed in his eyes, he looked at Chuck Hao with a glimmer of hope, he nodded and said, "Then give it a try!"
Susan helped Chuck Hao to the bedside. Chuck Hao took a long breath, and then said calmly, "Take off the patient's clothes, please!"

🔥chapter 3 let you suffer🔥

"Take off your clothes, please!" Chuck Hao said calmly.
"Huh?" Susan was surprised to hear this, "What do you mean!"
"I'm blind, I can't see!" Chuck Hao said calmly.
"Pfft!"The Old Man Long Robe sneered and said, "This is the miracle doctor that Ms. Su found. I have never heard any treatment for ASL requires undressing. I hope he isn’t a freak you found to take advantage of Miss Jiang."
The middle-aged man stared at Chuck Hao, with a cold surge in his eyes.
His name is River Mountain, and in River City, he is truly a man who takes control of the whole city, for his connections and his financial resources.
On the bed, River Ran Ran moved her beautiful eyes, she looked at Chuck Hao and saw his calm expression. Thinking that her time was running out, she said, "Let him try!"
"Ran Ran!" River Mountain's expression changed slightly.
"I want to give it a try." River Ran Ran looked at River Mountain.
River Mountain's face turned sour. Looking at the despair in his daughter's eyes, he gritted his teeth, then looked at Chuck Hao and said, "Boy, if...you don't get her cured, I will end your life!"
As he finished speaking, he looked at the Old Man Long Robe and said, "Please come out with me!"
"Huh, do you really trust this person?" The Old Man Long Robe said, "This person is obviously a liar..."
Seeing River Mountain's expression, he shook his head and walked out.
When the two walked out, a blush appeared on River Ran Ran's face.
Although Chuck Hao couldn't see, but she was stripping herself naked in front of a man after all. She gritted her teeth, lifted the quilt, and said, "Susan, give me a hand!"
Susan took a deep breath and looked at Chuck Hao, then nodded and said, "Okay!"
Not long after, River Ran Ran lay down blushing.
Because of her condition, she spent most of her time lying in bed. Her skin was extremely fair, but she appeared unhealthy.
Her body was a bit slender, but there was still something where it should be.
Chuck Hao said, "Please help me put my hand on her heart."
"You..."Susan hesitated upon hearing this.
She looked at River Ran Ran, who blushed and nodded, "Let him do it!"
Susan frowned, looking at Chuck Hao who had a calm expression, she took Chuck Hao's hand with her hand and slowly placed it on River Ran Ran's heart.
When his five fingers touched River Ran Ran's skin, Chuck Hao was shocked, and he could feel that River Ran Ran's body temperature was indeed lower than ordinary people's. He pondered and said, "Later... you may feel some pain, you have to bear it!"
"Yeah!" River Ran Ran said shyly.
Next to her, Susan frowned and saw that Chuck Hao's five fingers were slowly raised, maintaining a gesture.
"Um!"
Susan made a coquettish groan. She didn't know if it was an illusion. She had a warm feeling coming from where Chuck Hao was in contact with her. This feeling disappeared quickly, and then an extremely cold feeling came from inside her body, quickly spreading to her whole body.
The bone-piercing cold hit her hard, making her tremble ceaselessly.
"Sister Ran Ran!" Susan's expression changed slightly.
Chuck Hao maintained that gesture. After a long while, he opened his mouth, and a gust of cold air slowly came out from his mouth.
After finishing all this, he took a long breath and said, "Done."
"Is this done?" Susan frowned.
"Cold!"
"Cold!"
On the bed, River Ran Ran's lips began to turn black and darker, and her whole body was trembling violently.
Susan quickly covered her with the quilt, and then shouted at Chuck Hao with a gloomy expression, "What's going on!"
"Ah!"
Just as Chuck Hao was about to explain, River Ran Ran uttered a cry of pain.
"Boom!"
Immediately afterwards, River Mountain pushed the door open, and he rushed in. Looking at River Ran Ran who was on the bed with dark lips and trembling body, he grabbed Chuck Hao by the collar and said, "What's going on! "
"Hmph, what else could be going on!" Outside the door, the Old Man Long Robe chuckled and said, "Miss Jiang is suffering from ASL and can't get a little bit of cold during the onset of the disease. This fellow probably wanted to take advantage of her. Miss Jiang took off her clothes, caught the cold, and completely lost control of her illness."
"Fuck you!" River Mountain seemed furious.
"Cold!"
"Cold!"
Right when River Mountain was about to beat Chuck Hao up, River Ran Ran made a trembling voice on the bed again.
"Guards, come in!" River Mountain exclaimed and roared.
Two people who looked like bodyguards rushed in and said, "River CEO!"
"Take this fellow to the basement and lock him up. I'll get even with him for this later. If something happens to Ran Ran, I'll kill him!" River Mountain's face turned sour!
Next to him, Susan looked at Chuck Hao, with disappointment in her eyes.
In her opinion, what the Old Man Long Robe said was right, Chuck Hao... didn't do anything, just touching River Ran Ran's body.
Two bodyguards dragged Chuck Hao away violently. They dragged Chuck Hao to a basement of the villa, and pushed him to the ground.
There was a pain in his back. Obviously, the area where Left City caused him injury before had been hurt again.
The people upstairs didn't give him any chance to explain.
He shook his head, not worried, but calmly crawled to sit up.
"You guard this fellow, I suspect he's just faking his blindness!" A bodyguard said in a gloomy tone, "I'll go up and take a look at Ran Ran's situation."
When that person left, the remaining guy saw that Chuck Hao sat down cross-legged like nothing had happened, he was very angry.
"You pervert!" He gritted his teeth and said, "I watched Ran Ran grow up, and you dared to make her suffer from the illness again. If I didn’t make you suffer today, I’ll write my name upside down! "
Having said that, he walked to the side of the basement and picked up a baseball bat.
...
In River Ran Ran's bedroom, she felt icy cold. After a few minutes, River Ran Ran felt the icy coldness in her body disappearing at a terrifying speed.
The tingling sensation was also slowly disappearing.
Her lips began to regain their colors slowly.
Because it was summer and her room was not air-conditioned, it was a bit hot and stuffy.
"How do you feel?" Looking at River Ran Ran who was slowly regaining her composure, River Mountain quickly asked, "Ran Ran, are you all right?"
The Old Man Long Robe sighed and said, "She’s recovering now. After all, she put on the quilt and her body started to warm up. But..."
At this moment, River Ran Ran said, "Dad... I feel... so hot!"

High-quality novels await you on #Readme. Click to download and enjoy with 2 million readers.🔥

🔥chapter 1 break off an engagement! Framed!🔥

"In a luxurious villa, a pleasurable moan echoed through the air.

"Chuck Hao, you come from the countryside and you're blind, you probably haven't been with a woman before!"

"Even though your eyes can't see, but... I truly am a stunning beauty."

"You're about to marry my sister, let me teach you, otherwise you won't know a thing when the time comes."

"Mmm!"

Chuck Hao responded lightly, his hand caressing her abdomen, finding the acupoints and applying some pressure. As Lillian Lin let out a soft moan, he withdrew his hand and said, "There you go."

"In the future, when you have your period, come find me and I'll give you a massage. It won't hurt anymore. Sit up and feel it!"

"It really doesn't hurt anymore," Lillian Lin exclaimed happily. "Wow, if you go and do blind massages, you could make a lot of money."

Chuck Hao's brow furrowed. "I... am a healer!"

After saying that, he continued, "If there's nothing else, please guide me out."

"Out?" Lillian Lin's voice from the bed suddenly turned strange. "Why do you want to go out?"

Without waiting for Chuck Hao to react, Lillian Lin grabbed his hand and exerted force. Chuck Hao lost his balance and tumbled down, falling directly onto Lillian Lin's body.

"Chuck Hao, what are you doing? You can't do this, I'm Qin Yi's sister, don't do this!"

Immediately, Lillian Lin let out a scream of terror.

"Bang!"

The room door was kicked open.

"Click, click!"

The sound of a camera shutter echoed, accompanied by an angry voice.

"Chuck Hao, what the fuck are you doing? Are you even human?"

Shortly after, a burly figure rushed to Chuck Hao's front, grabbing him forcefully from the bed.

On the bed, Lillian Lin, partially undressed, wore a terrified expression. She pulled up the covers to hide her body and said, "How could you do this to me? I'm Qin Yi's own sister!"

The burly figure holding Chuck Hao wore a sinister smile on his face."

"Bang!"

Then he threw a punch directly at Chuck Hao's face.

Chuck Hao staggered, pushed back by the punch, his back hitting the corner of the table. A piercing pain shot through his spine, and he slumped to the ground.

"You think someone like you, a piece of trash, can marry Linda?" the man sneered. "You're dreaming. I took a photo of what just happened, and I'll send it to Mr. Lin. He won't say a word against it!"

Chuck Hao forced a bitter smile. At this moment, he realized that ever since he set foot in this house, he had fallen into the Lin family's scheme.

The Lin family was a wealthy and prestigious clan in Jiangcheng.

Chuck Hao, on the other hand, came from a rural background. His grandfather and Linda Lin's grandfather were best friends, and Chuck Hao and Linda Lin were childhood playmates. When they were ten years old, their grandfathers arranged a marriage for them.

The wedding was set for the year when Chuck Hao turned thirty.

For all these years, Chuck Hao had been following his grandfather, working as a wandering doctor in the countryside. Three years ago, he lost his sight due to certain circumstances.

Linda Lin's grandfather, on the other hand, had left the countryside and built a business empire in Jiangcheng over the past twenty years. His net worth was in the billions, and he had long become rich.

A month ago, with half a year left until Chuck Hao turned thirty, his grandfather asked him to fulfill the engagement and come to Jiangcheng. He came alone, determined to abide by his grandfather's agreement. If the Lin family broke the engagement when he turned thirty, he would return.

Until today, the Lin family had deliberately avoided him, with Mr. Lin bedridden and the rest of the family unwilling to see him.

But Chuck Hao, true to his grandfather's wishes, intended to wait for six more months. If the Lin family reneged on the agreement when he turned thirty, he would leave.

However, today the Lin family suddenly invited him and asked him to come to discuss the engagement. Linda Lin's sister, Lillian Lin, personally came to fetch him.

When they arrived at the Lin family villa, Lillian Lin said that the family hadn't returned yet. Then she heard that Chuck Hao had some medical knowledge, and she was experiencing severe menstrual pain. She wanted Chuck Hao to take a look!

So Chuck Hao gave her a simple acupressure massage.

Originally, Chuck Hao thought that the Lin family wanted to fulfill the engagement. But now it seemed that it was all just a ruse.

Feeling the intense pain in his back, Chuck Hao remained calm. He let out a long breath and said, "If you just want to cancel the wedding, you didn't have to go to such lengths!"

"You dare to talk back?" the man stepped forward, punching and kicking the invisible Chuck Hao relentlessly, aiming to beat him to death!

Chuck Hao couldn't fight back. He covered his head with his hands and remained silent.

"Jack Zuo, that's enough!" At this moment, Linda Lin's voice rang out. "Don't let things go too far."

Only then did Jack Zuo spit at Chuck Hao and curse, "Fuck you, a country bumpkin trying to climb the social ladder?"

"Do you know how many people in Jiangcheng consider Linda their goddess?"

"You're nothing but a useless blind man. Do you really think you deserve to marry Linda?"

"The next time I meet you in Jiangcheng, I'll kill you!"

Linda Lin approached, calmly looking at Chuck Hao and asked, "Where's the marriage certificate?"

Chuck Hao struggled to sit up, reached into his pocket, and said, "If you simply want to cancel the wedding, just say it. I'll agree to it. There's no need for us to become enemies."

"Enemies? Who do you think you are?" Jack Zuo sneered. "Today, we've schemed against you, we've targeted you. What can you do about it? You're nothing but a worthless village bumpkin."

Seeing Chuck Hao pull out the red piece of paper, Linda Lin's expression brightened, and she snatched it away.

"Sizzle, sizzle, sizzle!"

She instantly tore the marriage certificate into shreds.

Chuck Hao, at this moment, appeared somewhat disheveled. He had been beaten by Jack Zuo, the bandage on his face had loosened, revealing a pair of tightly closed eyes.

"Chuck Hao, don't blame me!" Linda Lin gritted her teeth and said, "We may have been childhood friends, but... you're well aware of the difference in our social status, not to mention the fact that you're blind. I..."

"My eyes will recover in a few days," Chuck Hao interrupted, "but that doesn't matter anymore."

He struggled to get up from the ground, his back seemed to be broken, with bits of flesh and blood, and his face had started to swell due to the beating.

"A blind man can recover?" Jack Zuo chuckled, "Do you really think you're a miracle doctor?"

"You're Jack Zuo, right?" Chuck Hao asked, "I'll remember you!"

"Hmm?"

Upon hearing Chuck Hao's slightly threatening words, Jack Zuo became furious. He grabbed an ashtray from the nearby table and smashed it towards Chuck Hao's head, saying, "What can you do even if I kill you?"

"Bang!"

The ashtray hit Chuck Hao's head.

Intense pain surged through Chuck Hao's body. He felt his mind go black, and he collapsed to the ground with a thud.

Linda Lin was startled and quickly asked, "Jack Zuo, you went too far. What if something goes wrong?"

Jack Zuo, with a fierce expression, shrugged indifferently, "What could go wrong? He's just a blind guy from the countryside! Even if I finish him off, burying him somewhere in the wilderness, who will find him?"

"But... it's a life after all," Linda Lin still showed a timid expression. Although she wanted to get rid of Chuck Hao, it didn't mean she didn't care about human life. After all, Chuck Hao had been her childhood friend, and she still had some feelings for him.

Seeing Linda Lin hesitating again, Jack Zuo softened his tone and said gently, "Linda, don't think too much. Leave the rest to me, okay? I won't cause any loss of life."

Linda Lin looked at Jack Zuo with a mix of discomfort and hesitation, "Don't call me by my nickname. Although you helped me this time, it doesn't mean I approve of you. Don't cause any loss of life!"

A trace of displeasure flashed in Jack Zuo's eyes, but he couldn't reveal his thoughts. He could only console in a soft voice, "Alright, alright! Don't overthink it. There's no need to make our relationship so tense over a poor boy. Leave it to me here, you go out and relax!"

"Butler! Escort Miss Lin outside and put the gift I bought yesterday in the trunk," Jack Zuo ordered.

Linda Lin finally remained silent and turned to leave, looking at Jack Zuo lying on the ground.

Jack Zuo watched Linda Lin's disappearing figure, unable to help licking his lips.

Then he turned his head to look at Chuck Hao, lying on the ground like a dead pig. He couldn't help but show a look of disdain. Normally, such matters didn't require his personal involvement. The subordinates would handle them. Now, blood was everywhere, and it annoyed him.

"Master, Miss Lin has left! The belongings are also taken care of," the butler replied expressionlessly.

"Got it! Clean up this place and arrange for someone to clean up. I have a cleanliness obsession. Get rid of the furniture he touched and replace them with new ones!" Jack Zuo recalled something.

"Lillian, did she go to the old place?" he asked.

"Yes, to the old place, and some things that the master likes have been added!" the butler replied.

"Also, don't use our household staff for this matter. West Street Er Gou and the others receive monthly payments. Let them do the job, but make sure they're discreet!" Jack Zuo waved his hand impatiently and disappeared from the doorstep.

The butler picked up the phone and made a call, "Get to work. Arrive in 20 minutes, four people, and a van. Also, call a team of cleaners."

Before long, several burly men with tattoos walked in, swiftly tidying up the scene while chatting amongst themselves.

"Who's the idiot that messed with the young master again? This bloodbath is worse than the last girl," one of the men muttered.

One of the men, named Er Gou, suddenly turned his head and noticed that the butler hadn't heard their conversation. "San Hei, have you lost your mind? Don't mention the girl's incident. We're here to do the job and get paid. Let's leave right away!"

Er Gou scolded angrily.

The others, realizing their mistake, fell silent immediately. They didn't care whether the person was dead or alive, hastily packed everything into a burlap bag, and left without looking back. Blood dripped along the way, staining the ground as they threw the bag into the van and disappeared into the distance.

The butler instructed the cleaners to clean up the scene and received a message shortly after, saying, "Young master, it's done!"

Meanwhile, in a luxurious room within a grand mansion, familiar sounds could be heard again.

"Yes, just like that, a bit harder!"

A pleasurable moan resounded.

"Jack Zuo, you're really something. My body is falling apart," came a satisfied voice.

"I've done a great service this time, haven't I? Killing two birds with one stone, solving these matters for you. Shouldn't you reward your sister?" said Jack Zuo.

Indeed, the speaker was Lillian Lin, Linda Lin's sister.

At this moment, Jack Zuo was engrossed in his actions, a lascivious smirk on his face. "Reward? Aren't I already rewarding you right now? Hahaha."

Lillian Lin trembled, "You... you're wicked..."

About 30 minutes later, the lascivious sounds finally ceased.

Jack Zuo lit a cigarette and slowly said, "Are you sure this plan will really get us the Lin family's wealth?"

Lillian Lin also lit a cigarette, raising an eyebrow as she replied, "Don't you trust me? This plan is just a side gig after you get my sister. It depends on how you treat me now."

Jack Zuo hurriedly tried to appease her, "I was just kidding, don't overthink it. I love you, I was just playing with your sister."

"Cut the crap. You lecherous devil. You only want to have both of us sisters. I don't care if you love me or not. Money is what matters. Did you transfer 5 million to my account?" Lillian Lin showed no relent.

"I did, I did! Now that this matter is taken care of and that poor blind wretch is gone, let's continue our fun!" Jack Zuo said with a lewd smile.

"Ah, ah, ah..."

The sound echoed through the mansion, and nobody knew about the scheme of this wild pair of lovebirds.

"Sizzle."

On the side of the highway, a van screeched to a halt, followed by a voice saying, "Kid, you're lucky. You went through all that bloodshed and rough ride without dying. You've got some luck."

Immediately, the van's trunk opened, and Chuck Hao was thrown off the van and left by the roadside.

The van then kicked up dust as it drove away.

🔥chapter 2 take off your clothes🔥

After a while, Chuck Hao finally woke up.
Right when he was awake, he felt pain all over his body. His back and head must have all been injured. After lying on the ground for a while, he sat up slowly, and straightened the crooked bandage on his head to cover the area around his eyes, and then he searched around.
He didn't find his guide rod. By touching the surface material of the ground he knew that he was probably on the side of the road, but he didn't know where he exactly was.
Just when Chuck Hao was a little confused.
"Zi!"
A Maybach S80 stopped in front of him. A stunning woman was sitting in the car. When she saw Chuck Hao sitting on the roadside, she held a photo in her hand and frowned slightly.
In the driver's seat, a burly man who looked like a bodyguard frowned and said, "Miss, we...could have found the wrong one. He seems to be blind!"
Susan looked at the photo, and compared it with Chuck Hao, and thought of Grandpa's exhortation.
"Chuck Hao is a medical sage of a generation, and he saved my grandfather's life."
"He has a marriage promise with Linda Lin from the Lin Enterprises in River City, but based on what we know about the Lin Enterprises, they will definitely go back on their word. Only if you found him in the past, you could solve your current troubles!"
She frowned thinking of this.
She knew how much trouble she was in now, but the person in front of her didn’t look like one who could help her.
"We just need to try him to see if he’s the one."Susan said calmly.
She opened the car door, walked up to Chuck Hao, then squatted down and asked, "Excuse me, is this Chuck Hao, Mr. Chu?"
Chuck Hao raised his head, frowned and asked, "Who are you?"
"Hi, my name is Susan. I heard that you have excellent medical skills. I have a close friend who is terminally ill and still sick even after long treatments. Can Mr. Chu please help treat her?" Susan asked quickly.
In the driver's seat, the bodyguard saw this scene and wanted to say something but held himself back.
In order to find Chuck Hao, they spent a lot of energy. First, they went to the mountain village where Chuck Hao used to live, and after inquiring many, they found out that Chuck Hao had no father or mother. He grew up with his grandfather who was a Wandering Doctor using traditional treatment to treat colds and coughs in the village. He even took care of sick poultry and pigs!
They didn't believe a genius doctor would do such a thing.
Moreover, according to the inquired information, Chuck Hao was doing odd jobs with his grandfather. He didn’t receive much of education, and even became blind later.
Looking at Chuck Hao now, his head was covered with blood scabs, and he was dressed in cheap clothes. How could a genius doctor live like this?
"I can lend a hand." Chuck Hao said, "But in exchange, I hope you can drive me back later."
"No problem!" Susan was slightly moved, and she took the initiative to help Chuck Hao into the car not minding his dirty clothes.
"You seem to be injured." After getting into the car, Susan frowned and asked.
"Well, it's okay to be bitten by a dog!" Chuck Hao said, "Take me to the patient!"
Half an hour later, the car stopped in front of a luxurious bungalow villa. Susan helped Chuck Hao get out of the car. The bodyguard sighed and watched the two enter the villa.
...
In a VIP ward of River City No. 1 People's Hospital, Left City and Linda Lin were going in with fruit baskets.
"Grandpa, I'm here to see you!" Linda Lin smiled sweetly.
Inside the ward was Kevin Lin, the chairman of River City Lin Enterprises.
Seeing Linda Lin walking in, he said cheerfully, "You're here, why didn't you bring Little Chuck here to meet me, he seems to have come to River City to fulfil his marriage promise!"
At this time, Left City said: "Grandpa Lin, what are you thinking? That kid is just a countryman and he’s blind. How could you entrust Eileen's happiness to such a person."
When Kevin Lin heard this, his face turned sour and he said, "Eileen, this is..."
Linda Lin promptly said: "Grandpa, this is my high school classmate. His name is Left City, and now he has founded his own e-commerce company in River City, which is worth more than a billion yuan. Recently, the Su Enterprises from Beijing will come to River City for investment. Have your seen the news? Left City is their partner."
Left City also quickly said: "Yes, Grandpa Lin, this cooperation with the Su Enterprises is estimated to make my company the leading enterprise in River City in less than ten years. E-commerce is the future."
He then coughed drily and said, "The truth is I've pursued Eileen for many years, and Eileen has been moved by me recently. Eileen's parents have also agreed. It's just that we haven't talked to you about the marriage promise."
"Eileen will not marry you." Kevin Lin said calmly, "Eileen can only marry Chuck Hao."
"Grandpa, I won't marry that countryman. Before I came to you, I had negotiated with him to break the promise, and I tore up his marriage agreement." Linda Lin said.
When Kevin Lin heard this, his suddenly became short of breath. He raised his hand tremblingly, pointed at Linda Lin and said, "You...you...you..."
But he was unable to say the following words, his whole body froze, and he passed out directly.
...
The huge villa is like a manor. Susan helped Chuck Hao walk and said softly, "Stairs!"
Chuck Hao raised his head and walked into the villa steadily.
"Nian Nian is here!" A middle-aged lady came to welcome her, and said cheerfully, "This is..."
Susan smiled and said, "Aunt Qin, this is the doctor I found for Sister Ran Ran. Where is she?"
The middle-aged woman looked at Chuck Hao and frowned.
Although Chuck Hao had simply wiped his face with paper and water in the car, but his face was still bruised and swollen, and his clothes were also stained with blood and dirts.
But she seemed to believe in Susan. She didn't say much, but smiled and said, "Ran Ran is receiving treatment in the room. We have found a top TCM practitioner."
"Take us over there to have a look." Susan said.
The middle-aged woman nodded, and led the two of them up to the second floor, in front of a huge bedroom.
In the room, a beautiful woman with a haggard face was lying on the bed. Even though it was summer, she was covered with a thick quilt. Her eyes showed tiredness, with a hint of despair.
A middle-aged man and an old man in a long gown sitting beside her were having a communication.
"River CEO, Miss Jiang's ALS condition is already at a relatively advanced stage. I’m afraid I can’t really help."
"Everyone says that you are the best doctor in Donghai Province!" The middle-aged man said quickly, "As long as you can cure my daughter, I will give you anything, including all the property of my entire Jiang family."
"Oh my, this is a terminal illness! I can only give some prescriptions to slow down the onset of the disease, but..."
"Can ALS be cured?" Susan looked at Chuck Hao beside her and asked when he was still talking.
"Yes!" Chuck Hao said calmly.
Their words caught the attention of the two men in the room.
The middle-aged man raised his head, and when he saw Susan, he froze for a moment and said, "Little Susan, when did you come!"
Susan helped Chuck Hao into the room, and guided him to sit on the sofa, then she greeted the middle-aged man and said, "Uncle Jiang, I just got here. This is the miracle doctor I found for Sister Ran Ran."
After finishing her words, she walked to the bed and looked at the woman on the bed. She said with a trace of sadness in her eyes, "Sister Ran Ran."
The Old Man Long Rope looked Chuck Hao up and down, and said with a chuckle, "Miracle doctor? Just now you said this ALS can be cured?"
Chuck Hao nodded and said, "It can be cured!"
"Pfft!"The Old Man Long Robe sneered and said, "ALS is a terminal disease, and neither TCM nor Western medicine can cure it. Are you a TCM or Western medicine practitioner?"
"TCM." Chuck Hao said in a steady tone.
"TCM?" The Old Man Long Robe sneered again, "TCM attaches importance to experience, hence most of the great TCM practitioners are old. But I think you are only in your 20s or 30s!"
He added, "And look at you, you seem to be blind. TCM relies on making observations, listening to breathing, asking about symptoms and taking the pulse. You can't even complete the first step of making observations.”
He ended by saying, "River CEO, don't trust some quack doctors. Not only will you not be able to delay your daughter's illness, but will speed up her death!"
Chuck Hao ignored the old man, and said calmly, "Can I have a look?"
Hearing the Old Man Long Robe's words, both Susan and the middle-aged man frowned.
Susan looked at Chuck Hao, and said calmly: "Sister Ran Ran is my closest person, if...you are a quack doctor or a liar, you will end up dying miserably!"
"Erm!"Chuck Hao nodded.
The middle-aged man hesitated.
At this time, Ran Ran who was on the bed said, "Anyway, I’m gonna die, it’s just a matter of time. Let him try!"
The middle-aged man was stunned, a trace of pain flashed in his eyes, he looked at Chuck Hao with a glimmer of hope, he nodded and said, "Then give it a try!"
Susan helped Chuck Hao to the bedside. Chuck Hao took a long breath, and then said calmly, "Take off the patient's clothes, please!"

🔥chapter 3 let you suffer🔥

"Take off your clothes, please!" Chuck Hao said calmly.
"Huh?" Susan was surprised to hear this, "What do you mean!"
"I'm blind, I can't see!" Chuck Hao said calmly.
"Pfft!"The Old Man Long Robe sneered and said, "This is the miracle doctor that Ms. Su found. I have never heard any treatment for ASL requires undressing. I hope he isn’t a freak you found to take advantage of Miss Jiang."
The middle-aged man stared at Chuck Hao, with a cold surge in his eyes.
His name is River Mountain, and in River City, he is truly a man who takes control of the whole city, for his connections and his financial resources.
On the bed, River Ran Ran moved her beautiful eyes, she looked at Chuck Hao and saw his calm expression. Thinking that her time was running out, she said, "Let him try!"
"Ran Ran!" River Mountain's expression changed slightly.
"I want to give it a try." River Ran Ran looked at River Mountain.
River Mountain's face turned sour. Looking at the despair in his daughter's eyes, he gritted his teeth, then looked at Chuck Hao and said, "Boy, if...you don't get her cured, I will end your life!"
As he finished speaking, he looked at the Old Man Long Robe and said, "Please come out with me!"
"Huh, do you really trust this person?" The Old Man Long Robe said, "This person is obviously a liar..."
Seeing River Mountain's expression, he shook his head and walked out.
When the two walked out, a blush appeared on River Ran Ran's face.
Although Chuck Hao couldn't see, but she was stripping herself naked in front of a man after all. She gritted her teeth, lifted the quilt, and said, "Susan, give me a hand!"
Susan took a deep breath and looked at Chuck Hao, then nodded and said, "Okay!"
Not long after, River Ran Ran lay down blushing.
Because of her condition, she spent most of her time lying in bed. Her skin was extremely fair, but she appeared unhealthy.
Her body was a bit slender, but there was still something where it should be.
Chuck Hao said, "Please help me put my hand on her heart."
"You..."Susan hesitated upon hearing this.
She looked at River Ran Ran, who blushed and nodded, "Let him do it!"
Susan frowned, looking at Chuck Hao who had a calm expression, she took Chuck Hao's hand with her hand and slowly placed it on River Ran Ran's heart.
When his five fingers touched River Ran Ran's skin, Chuck Hao was shocked, and he could feel that River Ran Ran's body temperature was indeed lower than ordinary people's. He pondered and said, "Later... you may feel some pain, you have to bear it!"
"Yeah!" River Ran Ran said shyly.
Next to her, Susan frowned and saw that Chuck Hao's five fingers were slowly raised, maintaining a gesture.
"Um!"
Susan made a coquettish groan. She didn't know if it was an illusion. She had a warm feeling coming from where Chuck Hao was in contact with her. This feeling disappeared quickly, and then an extremely cold feeling came from inside her body, quickly spreading to her whole body.
The bone-piercing cold hit her hard, making her tremble ceaselessly.
"Sister Ran Ran!" Susan's expression changed slightly.
Chuck Hao maintained that gesture. After a long while, he opened his mouth, and a gust of cold air slowly came out from his mouth.
After finishing all this, he took a long breath and said, "Done."
"Is this done?" Susan frowned.
"Cold!"
"Cold!"
On the bed, River Ran Ran's lips began to turn black and darker, and her whole body was trembling violently.
Susan quickly covered her with the quilt, and then shouted at Chuck Hao with a gloomy expression, "What's going on!"
"Ah!"
Just as Chuck Hao was about to explain, River Ran Ran uttered a cry of pain.
"Boom!"
Immediately afterwards, River Mountain pushed the door open, and he rushed in. Looking at River Ran Ran who was on the bed with dark lips and trembling body, he grabbed Chuck Hao by the collar and said, "What's going on! "
"Hmph, what else could be going on!" Outside the door, the Old Man Long Robe chuckled and said, "Miss Jiang is suffering from ASL and can't get a little bit of cold during the onset of the disease. This fellow probably wanted to take advantage of her. Miss Jiang took off her clothes, caught the cold, and completely lost control of her illness."
"Fuck you!" River Mountain seemed furious.
"Cold!"
"Cold!"
Right when River Mountain was about to beat Chuck Hao up, River Ran Ran made a trembling voice on the bed again.
"Guards, come in!" River Mountain exclaimed and roared.
Two people who looked like bodyguards rushed in and said, "River CEO!"
"Take this fellow to the basement and lock him up. I'll get even with him for this later. If something happens to Ran Ran, I'll kill him!" River Mountain's face turned sour!
Next to him, Susan looked at Chuck Hao, with disappointment in her eyes.
In her opinion, what the Old Man Long Robe said was right, Chuck Hao... didn't do anything, just touching River Ran Ran's body.
Two bodyguards dragged Chuck Hao away violently. They dragged Chuck Hao to a basement of the villa, and pushed him to the ground.
There was a pain in his back. Obviously, the area where Left City caused him injury before had been hurt again.
The people upstairs didn't give him any chance to explain.
He shook his head, not worried, but calmly crawled to sit up.
"You guard this fellow, I suspect he's just faking his blindness!" A bodyguard said in a gloomy tone, "I'll go up and take a look at Ran Ran's situation."
When that person left, the remaining guy saw that Chuck Hao sat down cross-legged like nothing had happened, he was very angry.
"You pervert!" He gritted his teeth and said, "I watched Ran Ran grow up, and you dared to make her suffer from the illness again. If I didn’t make you suffer today, I’ll write my name upside down! "
Having said that, he walked to the side of the basement and picked up a baseball bat.
...
In River Ran Ran's bedroom, she felt icy cold. After a few minutes, River Ran Ran felt the icy coldness in her body disappearing at a terrifying speed.
The tingling sensation was also slowly disappearing.
Her lips began to regain their colors slowly.
Because it was summer and her room was not air-conditioned, it was a bit hot and stuffy.
"How do you feel?" Looking at River Ran Ran who was slowly regaining her composure, River Mountain quickly asked, "Ran Ran, are you all right?"
The Old Man Long Robe sighed and said, "She’s recovering now. After all, she put on the quilt and her body started to warm up. But..."
At this moment, River Ran Ran said, "Dad... I feel... so hot!"

High-quality novels await you on #Readme. Click to download and enjoy with 2 million readers.🔥

💥💥💥Two years ago, he was falsely imprisoned but unexpectedly gained the ability of clairvoyance. With these eyes, he could not only diagnose even the most hidden diseases but also see into the hearts of people. From that moment on, he rose to power, and those who framed him would face the most painful revenge...

chapter 1 miracle doctor in prison

Dragon Lake Prison witnessed the arrival of a Mercedes S-Class and two Range Rovers, smoothly driving through its gates. The prison warden, Keitaro Li, along with several key officials, stood upright, waiting at the entrance of the office building, their expressions respectful.
The cars halted, and a young man alighted from the Range Rover first. He opened the door of the Mercedes, assisting a middle-aged man, looking sickly, to slowly get out of the car.
The middle-aged man, in his forties, had an imposing demeanor and seemed to be suffering from some illness, as his face occasionally twisted in pain. The intensity of his discomfort was such that even this figure, who usually remained unflustered even in the gravest situations, couldn't bear it and was filled with a sense of world-weariness.
"General Chu!" Keitaro Li's body trembled, and he saluted the middle-aged man.
The visitor was Fariat Chu, the Three Stars General of a military zone in Yanlong Country. He held a high position in the military and, being so young, his future prospects were boundless.
Fariat gestured lightly, "No need for formalities, Warden Li. I appreciate your effort. Where is miracle doctor Wu?"
Keitaro quickly bowed. "Cyneburg Wu is already waiting in the hall, General, please follow me."
They proceeded into the office building. In the hall on the first floor, a young man in prisoner's garb, about twenty-one or twenty-two years old, sat nonchalantly with a cigarette in his mouth, half-squinting at the group entering the hall.
He was Cyneburg Wu, the "miracle doctor Wu" referred to by Keitaro.
"Put out the cigarette; the General can't tolerate the smoke," a tall guard spoke coldly.
Cyneburg ignored him and asked, "Who's the patient?"
Fariat looked curiously at the young man. This was the famed miracle doctor Wu? So young? He nodded slightly, "Miracle Doctor Wu, it's me."
After saying this, he coughed a few times, seemingly irritated by the smoke. Ever since his headache issue began, he couldn't stand the smell of smoke.
Alarmed, Keitaro said, "Cyneburg, put out the cigarette! Can't you see General Chu coughing?"
Cyneburg nonchalantly blew a smoke ring and said indifferently, "It's fine, let him cough a bit more."
The guard, furious, reached to snatch the cigarette but recoiled as if electrocuted when Cyneburg swiftly moved his hand. His right arm went numb, unable to lift for a while.
"He's a master!" the guard exclaimed, stepping back warily.
"Swoosh!"
As he spoke, at least five pistols were aimed at Cyneburg. For these guards, protecting the General was paramount.
Cyneburg lazily remarked, "Is this how you treat a doctor?"
Fariat raised his hand, "Put away your guns."
The guns were holstered, and Fariat looked apologetically at Cyneburg, "Miracle Doctor Wu, sorry for the fright. May I request you to check my illness?"
"Of course," Cyneburg smiled. "Treating and saving people is a doctor's duty. Besides, your illness isn't hard to cure."
A handsome and tall young man, Fariat's son Isaiah Chu, stepped forward, his eyes bright with skepticism, "Are you a real doctor, or a fraud? How can you claim to cure without knowing my father's illness?"
Cyneburg glanced at him and said lightly, "Who said I don't know?"
Isaiah was taken aback, "You know?"
Ignoring him, Cyneburg asked Fariat, "Do you often suffer from severe headaches, so painful that it feels better to be dead, even trying to alleviate it through beating or acupuncture? The most intense pain usually occurs between 2 to 3 AM, and 5 to 6 AM. Due to the severe pain, your sleep quality is poor, immunity is weakened, leading to frequent colds, and even pneumonia and gastritis. Am I right?"
Fariat was shaken, exclaiming, "Mr. Wu, you truly are a miracle doctor! You're absolutely correct!"
Isaiah stood stunned. How did Cyneburg get it all right?
Cyneburg stated, "That's why I can cure your illness. But first, I need to talk with Warden Li."
Keitaro's face fell. He knew Cyneburg would ask for a sentence reduction. Initially sentenced to seven years, Cyneburg had already managed two reductions, bringing it down to three years. Another reduction now would be challenging.
Cyneburg sneered, "Warden Li, what's with that face? Do you already know what I'm going to say?"
Keitaro, almost in tears, approached Cyneburg and whispered, "Brother Wu, it's impossible to reduce further! The rules state that reductions must be at least one year apart, and it's only been three months since your last one."
Cyneburg scoffed, "Nonsense! Don't you have two priority spots in your hand?"
Keitaro's face turned unsightly. Those priority spots were invaluable, and meant for prisoners who showed exemplary behavior and reformation. They could be released before completing two years of their sentence. Cyneburg’s request to use a priority spot was unwelcome, considering how many were vying for them.
Seeing Keitaro's expression, Cyneburg closed his eyes and said indifferently, "I'm tired, I need to rest. Take me back to the ward."
Keitaro, desperate, blurted out, "What if I arrange bail for you?"
Cyneburg rolled his eyes, "I only want a reduction! And I want out in three days!"
Cyneburg had his reasons to leave. He had talked to his family that morning; his sister mentioned their mother was hospitalized, and he was anxious to return home.
Hearing this, Keitaro became more anxious. Just as he was about to negotiate further, Isaiah suddenly intervened, "Miracle doctor Wu, if you can cure my father, I guarantee you'll leave the prison today!"
He made a promise to Cyneburg, then turned to Keitaro, "Warden Li, I understand the value of those priority spots. Please make an exception. I'll use the Chu family's influence to secure two additional spots for your prison next year."
Keitaro, realizing someone was willing to compensate and even add a spot, was overjoyed. "No problem, I'll get it done right away!"
He turned to Cyneburg with a grin, "Brother Wu, you can finally leave. Don't forget to visit me."
"Fucking visit!" Cyneburg retorted, clearly not wanting to return to this place.
Cyneburg then stood up, gestured for Fariat to sit, and began acupuncture treatment with a set of golden needles. He used a technique known as the Six Yang Righteousness Divine Needles, specifically for treating such neurological pains, a method only he mastered!
Soon, Fariat's head was covered in golden needles, and his headache vanished, his spirit more relaxed than ever.
Seeing his father's expression, Isaiah Chu expressed his genuine admiration, "Mr. Wu, I was rude just now. Your medical skills are truly rare in this world!"
Cyneburg Wu replied indifferently, "Your reaction was not wrong, treating illness indeed requires caution."
After the acupuncture, he wrote a prescription and handed it to Isaiah, "Boil and take this whenever you have a headache, as many times as the pain occurs."
Isaiah took the prescription with both hands and asked, "Sir, how long will it take for my father to recover?"
"With my acupuncture and this medication, three days should be enough for a complete recovery," Cyneburg said confidently, giving a direct timeline for the recovery.
Isaiah was overjoyed and said to Fariat Chu, "Dad, did you hear that? You'll be well very soon!"
Fariat opened his eyes and smiled slightly, "With your acupuncture, Mr. Wu, I feel clear-minded and comfortable all over. You truly are a miracle doctor."
Cyneburg didn't pay attention to his flattery. He placed his hands on Fariat's back, channeling his internal Qi and using a special technique to unblock his meridians, enhancing the treatment's effectiveness.
Half an hour later, Cyneburg was drenched in sweat, with steam rising from his head, condensing into a thumb-thick column of Qi about ten centimeters high.
This scene astonished everyone present. A middle-aged guard was particularly shaken and exclaimed tremblingly, "Is this... the 'Three Spirits Gather One Point'?"

chapter 2 The trapped dragon is released from prison

The crowd was puzzled, wondering what "Three Spirits Gather One Point" meant.
Cyneburg Wu, seemingly oblivious to their confusion, slowly ended his technique, and the column of Qi vanished. Swiftly, he removed all the golden needles and said indifferently, "All done."
Fariat Chu stood up, moving his arms and neck around, feeling an unparalleled sense of comfort and ease, as if he had returned to his twenties.
Overwhelmed with joy and surprise, he grasped Cyneburg's hand gratefully, saying, "Miracle Doctor Wu, I will never forget this life-saving grace!"
Cyneburg, seeing Fariat's genuine demeanor, smiled slightly and said, "General Chu, there's no need for formalities. You serve our country in the military, and it's my honor to alleviate your pain."
Fariat laughed heartily, "Miracle Doctor Wu, I won’t say more. When you have time, come to the northwest and visit me. I'll make sure you're well taken care of!"
Cyneburg replied with a smile, "Certainly!"
Isaiah Chu approached, handing a bank card to Cyneburg, "Mr. Wu, this is a small token of our gratitude. Please accept it."
Cyneburg Wu accepted the card without pretense, directly pocketing it, "Thanks."
Isaiah held great respect for Cyneburg, and Cyneburg also saw him as a worthy acquaintance. They exchanged contact details before the Chu family departed.
As the convoy left Dragon Lake Prison, Isaiah Chu suddenly asked one of the guards, "Uncle Aldo, what did you mean by 'Three Spirits Gather One Point'?"
Uncle Aldo, nicknamed "Ghost Aldo" for his exceptional marksmanship, looked at Cyneburg with awe since witnessing the Qi column, making Isaiah curious.
Uncle Aldo took a deep breath and explained, "Three Spirits Gather One Point is a highly advanced stage in Qi cultivation. Someone at this level is just a step away from becoming a Grandmaster of the Divine Realm."
Isaiah was astounded. A Grandmaster?
Uncle Aldo continued, "You might not understand the significance, but even within thirty meters, facing him, I'd have no chance of survival. Within fifty meters, only a ten percent chance!"
Isaiah was shocked, "Only a ten percent chance within fifty meters?"
Uncle Aldo nodded, "Someone at that stage has a mind as sharp as a deity and moves like a ghost. Trying to assassinate them is nearly impossible. My ten percent chance is only in an open space like a square. If there's the cover, I'd be doomed."
Isaiah pondered, "It seems I should make a strong alliance with Cyneburg Wu."
Soon after the Chu family left, Keitaro Li came out with a stack of papers for Cyneburg to sign. After signing, Keitaro smiled, "Brother Wu, if all goes well, you'll be free tomorrow."
"Tomorrow?" Cyneburg Wu, too impatient to wait even a moment, frowned and asked, "Can't I leave now?"
Keitaro thought for a moment and then determinedly said, "Fine, you can leave now. I'll handle the rest of the procedures. I'll call you once it's done."
Cyneburg thanked him with a bow, "Brother Li, I appreciate it!"
Keitaro waved his hand, "We've been acquaintances for two years, no need for formalities. Let's say goodbye to them."
Cyneburg's farewell was to over a thousand prisoners, many of whom he had helped with various ailments. He had significantly improved their conditions, earning their gratitude.
Even the prison guards had sought his help for their own and their families' health issues.
In the prison's exercise yard, a diverse group of inmates and dozens of guards were waiting for him. Upon seeing Cyneburg, they bowed in unison and shouted, "Welcome back anytime!"
Cyneburg Wu was initially slightly moved, but upon hearing this farewell, he immediately cursed humorously: "To hell with you all!"
The guards, wanting to avoid trouble, kept the farewell brief. After a few shouts of 'Take care,' they were hurried back inside. In the end, only Keitaro and a few of his deputies escorted Cyneburg out.
"Little brother, once you leave, it'll be hard for us to meet again. If you need anything, just give me a call. I'll do whatever I can to help," Keitaro said, his tone heartfelt.
Cyneburg rubbed his nose, "Alright, I'll come and visit when I have time. Remember, you need to continue taking the medicine I prescribed for another three months."
Six months ago, Keitaro was diagnosed with a malignant brain tumor. Cyneburg had snatched him back from the clutches of death, making him one of the most grateful for Cyneburg's help.
"I know, I've been taking it regularly," Keitaro laughed.
As they stepped out of the prison gates, Keitaro pulled out a bank card and handed it to Cyneburg.
Cyneburg was taken aback, "What's this?"
Keitaro smiled, "Little brother, this is 200,000 dollars, a collection from all of us guards. It's not much, but it's a token of our appreciation. Consider it a wedding gift for when you get married. But remember to invite us to your wedding!"
Cyneburg felt a warmth in his heart. Keitaro, though sly, had a genuinely kind side. Without any pretense, he accepted the card.
Keitaro then handed over a note to Cyneburg, which had an address and contact information on it, saying earnestly, "Little brother, this is the granddaughter of a wealthy businessman. I've managed to arrange this opportunity for you. If you can cure her, the consultation fee will be at least seven figures!"
Cyneburg's interest was piqued. He carefully stored the note and thanked Keitaro, "Thanks! And please thank the others for me too. No need to see me off, I'm leaving now!"
With his straightforward nature, Cyneburg turned and walked away.
He called a car and instructed the driver to head towards the bus station, about a two-hour drive. Although he had lived in prison for two years, he always had access to a phone and relatively comfortable living conditions.
As the car started moving, Cyneburg thought to himself, "I'm finally going home!" His eyes flickered with longing and hatred.
His thoughts drifted back to two years ago when he was still a sophomore with excellent grades. Tragedy struck when his father was fatally hit by a speeding car while on his way to work.
The driver was Akamu Song, a wealthy heir, not only speeding but also driving under the influence. Despite the severity of the incident, Akamu's influential family manipulated the facts, shifting most of the blame onto Cyneburg's father, and settled the matter with a mere compensation of 200,000 dollars.
Akamu, responsible for the hit-and-run while intoxicated, continued his extravagant lifestyle unabated, shielded by someone taking the blame for him.
Cyneburg, sensing foul play, began investigating. During his inquiry, he was attacked by a group of unidentified assailants. In the ensuing chaos, he grabbed a dagger and critically injured one of them.
He was also wounded, and his blood activated a seal on a jade pendant he wore. This unleashed a profound legacy from an ancient civilization and a special ability, the "Eye of Dimensions." This ability gave him the power to see through the human body, perceiving its meridians, flesh, and nerves, and even to detect beings from other dimensions, such as immortals, demons, and ghosts.
The legacy contained in the jade pendant included a vast range of knowledge in medicine, sorcery, array formation, and martial arts.
Stunned by this sudden influx of information, Cyneburg remained frozen on the spot until the police arrived and arrested him. The court charged him with assault and intentional harm, sentencing him to seven years in prison.
Once incarcerated, Cyneburg immersed himself in studying the legacy of ancient civilization, specializing in medicine and martial arts. Within just six months, he became known as a miracle doctor in prison.
A year later, people outside the prison also sought his medical expertise. He didn't charge for his services but asked for sentence reductions in exchange. This earned him an extraordinary status, even making the prison warden, Keitaro Li, treat him with utmost respect and camaraderie.
Compared to his medical skills, his martial arts abilities were even more formidable, although he never revealed them in prison, keeping them unknown to the inmates.
"Mom, little sister, I'm coming home!"
"And Indie, you've waited for me for two years. I, Cyneburg Wu, will treat you well!"
"Lastly, Akamu Song! You killed my father. I will make your life a living hell!"
Cyneburg silently plotted, his eyes alternating between tenderness and ferocity.

chapter 3 The Wolf Who Beats the Bus

After arriving at the bus station, Cyneburg Wu transferred the money to his own account, including the 200,000 dollars from Keitaro Li, 300,000 dollars from Fariat Chu, and over 500,000 dollars he had saved from treating people in prison. In total, he now possessed a million dollars in assets.
He bought a bus ticket and sat down, closing his eyes to meditate and cultivate his Qi.
He was practicing the "Profound Yellow Scripture of Heaven and Earth," a martial arts technique divided into four realms: Heaven, Earth, Profound, and Yellow. Within the Yellow realm, there were three stages: Qi Cultivation, Spirit Refining, and Initiation. Currently, he was in the Mid-stage Qi Cultivation.
The circulation of Qi within his body brought him physical comfort and mental clarity, freeing him from thoughts and worries.
Suddenly, he smelled a faint fragrance and opened his eyes. A stunningly beautiful woman, around twenty years old, stood beside him. She wore headphones, with beautiful brows and a delicate nose, exuding an air of celestial beauty.
Especially notable were her legs – long, white, straight, and well-toned. He even thought that her legs alone were enough to captivate him.
She wore white shoes, revealing her perfect ankles. With her height of 1.7 meters, she was wearing light red denim shorts and a cool white crop top, revealing her beautiful navel and a portion of her smooth, flat abdomen.
Her chest was ample, and with the bus's movements, it quivered, making Cyneburg momentarily thirsty.
Having not been with a woman for two years in prison, he found every woman attractive, especially someone as exquisite as her.
He activated his Eye of Dimensions, and for a moment, saw through her clothes, revealing a stunning figure.
He quickly averted his gaze to avoid a nosebleed.
Just as he looked away, he couldn’t resist sneaking another glance. At that moment, the woman suddenly clung to his arm and softly said, "Honey, I'm thirsty. Do you have water?"
Cyneburg was stunned. "Honey?" But then he realized that the bus was crowded, and four young men were standing near her, eyeing her with predatory looks.
Could it be... these guys are hooligans?
He smiled slightly and handed her a bottle of water, saying, "Here you go."
The four men looked annoyed, wondering how suddenly a "husband" had appeared.
The leader, with narrow eyes, asked Cyneburg, "Buddy, your girlfriend is pretty. What's her name?"
Cyneburg glanced at him and replied, "Is it any of your business?"
The man sneered, "I advise you to mind your own business and get off the bus, or else..."
Cyneburg smirked, "Sure, I'm getting off soon."
The woman felt a sinking feeling in her heart, thinking men were unreliable.
The young men were pleased, thinking once Cyneburg left, they could proceed with their plan. They carried drugs and were sure they could take the woman off the bus to have their way with her.
Suddenly, the driver announced, "Little Stone Village, anyone getting off?"
Cyneburg immediately said, "Stop here."
The driver hit the brakes, stopping at a deserted and uninhabited crossroads.
He grabbed the woman's hand, smiling, "Honey, we're here. Let's get off."
The woman hesitated for a moment, then obediently followed Cyneburg off the bus. The four young men were momentarily stunned, but then gritted their teeth and followed suit.
As the bus door closed, the vehicle continued on its way.
The leader sneered, "I told you not to meddle. Now you're going to learn your lesson." He pulled out a dagger and advanced towards Cyneburg.
Cyneburg calmly looked at the dagger and warned, "I advise you to leave now. If we fight, I won't hold back, and you might get hurt."
The young man paused for a moment, then burst into laughter, "Damn! Tough talk, but I wonder if your fists are just as tough!"
As soon as he finished speaking, the four men lunged at him.
They attacked, but Cyneburg didn't retreat. He moved swiftly, sending two flying with a single move. He then broke the foot bone of one and the rib of another with precise strikes.
Screams of agony filled the air, and the attackers lay on the ground, sweating and writhing in pain.
Cyneburg, unscathed, dusted off his hands, "I warned you, but you didn't listen. Call an ambulance for yourselves. I've inflicted injuries that will cause pain for three years, but don't worry, you'll recover in about five years."
He then turned to the woman and smiled, "Where are you heading?"
Still in shock, she managed to say, "Thank you!"
Cyneburg replied, "You're welcome."
She hesitated, then asked, "Where are you going? Can I come with you?"
Cyneburg was taken aback, "Take you with me?"
Before he could refuse, the woman quickly said, "I'm really scared right now, I don't dare to go home alone."
Cyneburg thought it made sense; after such an incident, any girl would be frightened. He nodded, "Alright then, you can come with me to the county town first, and then we can consider the next step, okay?"
The woman nodded vigorously, "My name is Arlet Tang, what's yours?"
"Cyneburg Wu," he replied, "If we walk one kilometer down this road, we'll reach Huancheng Road, and we can hail a taxi there."
Arlet nodded. She walked alongside Cyneburg, shoulder to shoulder.
It took them about fifteen minutes to walk the kilometer, and just as Cyneburg had said, it was a wide Huancheng Road.
After waiting a few minutes, they got into a taxi heading to the city.
The county town, named Mingyang County, had a population of over one million and ranked well economically. Cyneburg's home was located on the eastern outskirts of Mingyang County, at the junction of the city and the countryside.
Once in the taxi, Cyneburg first called his younger sister, Andi Wu, a sixteen-year-old high school sophomore, intelligent, beautiful, and hardworking.
He felt guilty about the hardships she had endured during his imprisonment. Fortunately, he had privileges in prison, allowing daily calls and financial support for her.
He called, but no one answered, making Cyneburg Wu somewhat worried. He tried calling again, three times in a row, but still no response.
A sense of dread settled in Cyneburg's heart. Could something have happened? He then called his mother, and this time the call was quickly answered.
"Cyneburg," a middle-aged woman's gentle voice came through the receiver.
Cyneburg hurriedly asked, "Mom, where's Andi?"
"Andi came to the hospital this morning and just went out to buy some food for me," his mother answered.
"Didn't she take her phone?" Cyneburg asked, slightly relieved.
"She did. Why, can't you get through to her?" his mother's voice betrayed a hint of concern.
Not wanting to worry her, Cyneburg said, "It's okay, I'll try calling her again."
After hanging up, Cyneburg's mind raced. Andi had set a special ringtone for his calls, so she would definitely answer when she heard it. The fact that she hadn't answered after three attempts meant either she had set her phone to silent, or she couldn't answer at all!

👁‍🗨👁‍🗨👁‍🗨For exciting content to come, download #Readme and read with 10 million netizens

💥💥💥Martin, known as the "Dragon Lord", set out to fulfill his marriage contract with Jennifer. But to his surprise, she rejected the engagement, only wishing to marry the Dragon Lord. Little did she know that Martin was the Dragon Lord in disguise. When the truth came to light, all the schemes would be exposed. And Jennifer would only be nothing but a joke!

chapter 1 There must be a bloody disaster here

"Finally getting a wife!"
On the bridge, Martin Jenkins, who was carrying a canvas bag and a shabby traditional tunic suit, looked around excitedly.
Three days ago, his master left a letter in a hurry and left Solitary Hill. The letter told him that he was going to do something outside the mountain. He also left an address for Martin to come to complete an engagement at this address.
"I don't know if my future wife is pretty or not."
"The Willow family seems to be on the other side of the bridge, in the River View Villa area? Tsk tsk, she's so rich. I never thought I would be able to make a living off a woman in the future."
Martin looked at the address on the letter and muttered to himself.
After staying on Solitary Hill for more than ten years, this was his first time to enter the city.
He was dazzled by the bustling city with its luxuriant lights and glittering lights.
Suddenly, Martin's eyes fell on the guardrail of the bridge.
A girl was sitting on the guardrail. Her long hair and her clothes were flowing with the wind. After a moment, she opened her arms and jumped towards the river.
"Miss, don't do it!"
Martin quickly mobilized his energy and rushed forward. At the critical moment, he quickly grabbed the girl's hand and yanked her up.
The girl was caught off guard and fell on Martin.
The warm, soft, and fragrant fragrance came together, making Martin intoxicated.
"Why did you save me?"
The girl turned over and sat with her back against the railing. Her eyes were dull and her face was full of tears and she asked.
She was born like a lotus flower, her skin was frost-like, and her facial features were exquisite and flawless, especially her figure, which was simply stunning!
Tsk tsk, she could make a person look dull compared to her!
Martin couldn't help but look at it a few more times and said with a smile, "Miss, the world is so beautiful, why did you commit suicide?"
"Beautiful?" Megan White's eyes welled up with pain and anger, "I wish this world would be destroyed quickly, how can it be beautiful?"
"Miss, your career is not going well and your marriage is not going well. These are all small problems. Why don't you find a way to solve them? Seeking suicide is just an escape." Martin said.
Megan looked surprised, "How did you know that I have problems with my career and marriage?"
"Excuse me for my actions, I know how to read faces." Martin came closer and stared at Megan for a while, "And I discovered that your career and marriage problems are not your own problems! Someone is deliberately harming you! "
"Someone harmed me?"
"Yes! Have you received any gifts recently? For example, bracelets, rings, necklaces, and other accessories?"
Megan was doubtful, then suddenly thought of something, and hurriedly raised her wrist, revealing a jade bracelet.
"My best friend asked for this from Thailand, saying it can bring good luck."
Martin glanced at the bracelet. Although it was crystal clear and beautiful on the outside, it was filled with evil energy inside.
"Miss, you really have a good bestie!"
"Sir, what do you mean?" Megan frowned.
"This bracelet was made in a place of extreme evil, dripping with the blood of nine generations of people with bad luck! Whoever wears this bracelet will have constant bad luck, and even losing money is just a trivial matter! Maybe even their life will be lost."
Martin sneered.
"What?"
Megan was startled.
If she thought about it carefully, it was indeed true.
Since she picked up this jade bracelet, her high heels had broken when she walked on the road. When she went to the bathroom, the faucet burst. Even when she was dressing up, her hair could get stuck in the comb.
The most unlucky thing was the company, where problems arose one after another.
The project that was originally a sure thing was cut off.
Yesterday, it was even revealed that there was financial corruption involved in embezzling 30 million of the company's funds and squandering it all.
The money could no longer be recovered. The company lacked funds and several major projects could not proceed. The project team directly took Megan to court.
Megan was not only going bankrupt now but also had to bear huge debts.
She wanted to borrow money for turnover, but no one around her was willing to lend.
Only Calvin Zachar, the eldest son of the Zachar Group, was willing to pay, but the condition was that Megan would marry him.
Megan would rather die than marry a scumbag like Calvin.
But her family forced her to marry Calvin to save the company.
At this critical moment, these close relatives only wanted to sacrifice Megan, how could they not tell her to give up?
Under all kinds of pressure, Megan couldn't think about it for a moment, so she climbed onto the bridge and planned to commit suicide by jumping into the river.
"Sir, then...how should I change my luck around?" Megan came back to her senses and asked after hesitation.
"It's not difficult."
Martin showed his big white teeth, then pinched his fingers and quickly deduced the sixty-four hexagrams.
"Heaven, earth, thunder."
"Water, marsh, wind."
"Good luck and bad luck come from their own."
"A man needed a person to come and help as it was easy for a villain to conquer them."
Martin murmured a few words, bit his finger, squeezed out a drop of blood, and dropped it on the jade bracelet.
Cracked!
A hole immediately appeared on the surface of the jade bracelet, a faint smoke floated out, and then the entire jade bracelet broke into pieces and peeled off from the wrist.
Megan's autumn eyes opened hugely, and she was extremely surprised.
Martin took out a thin red rope from the canvas bag he was carrying and tied it around Megan's wrist.
The red rope was braided into a butterfly shape, which was very beautiful.
Martin breathed a sigh of relief, "It's okay now. When you go back, take a bath with Geranium leaves and have a good sleep! After seven days, take off the red rope and burn it, and the luck will turn around!"
"Really? Thank you, sir!"
Megan said gratefully.
"Why are you so polite? But don't commit suicide in the future."
"No, no! I will work hard to live."
Megan wiped the tears from her eyes.
In fact, she was impulsive just now, but now she was a little scared when she thought about it.
How could she have such terrifying thoughts?
Megan patted her chest with lingering fear, exhaled, and said, "By the way, my name is Megan White. What about you, sir?"
"My name is Martin Jenkins."
"Mr. Jenkins, you saved me! In return, how about I treat you to a meal?"
"I still have something to do, so I won't have to eat... By the way, Miss White, do you know how to get to this address?"
Martin suddenly thought of something and handed the envelope to Megan.
"Isn't this Jennifer's house?"
Megan glanced at the address on the back of the envelope, her eyes widening.
"Do you know my fiancée?"
"What? When did Jennifer become your fiancée?"
Megan looked surprised.
"Turn over the letter."
Martin pointed to the back of the envelope.
Megan turned over the letter. After reading the content, she couldn't help but laugh, "What era is it now? Is this kind of arranged marriage from birth still popular?"
"It's somehow decided in the end."
Martin scratched his head.
"Mr. Jenkins, I look at your outfit, and I'm afraid your family background is not much better. Do you know who Jennifer Willow is? She is a business queen in charge of a company with a market value of billions and is one of the top ten outstanding young people in this city. She even has a double master's degree from ETH Zurich! She is so talented that even I am jealous of her. You...I'm afraid you are not worthy of her."
Megan couldn't help but say.
"It's quite impressive, but this matter was decided between Master and the Willow family. No matter what, I still have to go."
Martin smiled calmly.
"Okay, then I'll take you there. Come on, get in the car."
Megan walked to a small red BMW on the side of the road and opened the door.
Martin was not polite and sat down immediately.
Megan was familiar with the road, and since the journey was not far, the car soon stopped in front of a large luxurious villa by the river.
"That's it. I'll go in with you so that once you tell them your purpose later and if the Willow family is rude to you, they have to give me some face. Although I was still down and out, my sentiments with them are still there "
"Miss White is so polite." Martin was quite grateful.
The two walked towards the door.
But at this moment, Martin's expression suddenly changed and he immediately shouted, "Wait a minute!"
"What's wrong?" Megan looked at him doubtfully.
Martin stared at the door, studied it for a while, and said with a cold expression, "The ghosts of injustice are haunting, and the fierce ghosts are seeking lives! The Eight Yins are extremely dark, and this house is very dangerous!"
"Is this a haunted house?" Megan breathed heavily.
"Not now, but in the future!"
"Why do you say that?"
"Because tonight, there will be a bloody disaster here!" Martin said solemnly.

chapter 2 Can I marry you?

"A bloody disaster?" Megan was startled, "Mr. Jenkins, is the situation serious?"
"Let me see!"
Martin took out a talisman, bit his finger, drew blood on it, and then waved it.
Call!
The spell flew away but burned to ashes as it approached the door.
Such a miraculous move shocked Megan even more.
Had she ever seen such a mysterious sight?
"The eyes are like thunder and lightning, shining brightly. Seeing everything from the outside to the inside, nothing will be hidden, dispersed!"
Martin muttered something towards the door.
Although she stood close, Megan didn't hear clearly.
After a moment, Martin turned his head and said, "Call the police first."
"Call the police?"
"Yes, hurry up." Martin looked serious.
Megan pursed her lips before nodding.
After a moment, she put down her phone, "The police will be here soon."
"Okay, let's go in first and stabilize the situation inside."
"What's inside?" Megan asked cautiously.
"I don't know, but it must be something extremely vicious because three wronged souls were standing at the gate just now!"
"Oh, wronged soul... what? Wrongful... wronged soul? Ghost??" Megan's face turned pale and her tongue was tied.
"Don't worry, every grievance has its own owner. These grievances only come here for the things that harm their lives. It's just that there may be a strange object sheltering in this villa, so they can't enter. But this evil thing can kill three people, so it must be very cruel. We have to take the people out and it will be easy to handle when the police arrive."
"Okay...Okay..."
Megan took a deep breath and followed Martin.
Ding dong!
The doorbell rings.
An old man dressed as a butler with a long white beard opened the door.
"Sir?"
"My name is Martin Jenkins, and my master is Ernesto Carter!" Martin said with a smile.
"So it's Mr. Jenkins? Please come in, the young lady and the master are waiting for you inside."
The butler led the two people inside.
"Uncle Fred? Who is here?"
"Miss, it's Mr. Martin and Miss White!" the housekeeper said.
As soon as these words came out, everyone in the villa looked towards the door.
"Did he come after all?"
A beautiful girl with long hair walked into the living room.
The girl had a noble temperament, beautiful facial features, and a well-proportioned figure, just like something out of a painting, but her little face was full of coldness and a sense of arrogance.
"Are you Miss Jennifer Willow? Miss Willow, please leave the villa immediately!" Martin said seriously.
"This is my home, why should I leave here?"
Jennifer sat on the sofa and glanced at Martin with a casual expression.
"The situation is urgent and I don't have time to explain! It's very dangerous here. If you don't leave, it will be too late!" Martin said urgently.
Jennifer shook her head and chuckled, "You are pretending to be mysterious to attract me? What a clumsy trick."
Martin was stunned.
"Your name is Martin Jenkins, right?"
A middle-aged man took out a bank card from his body and put it on the table, "We already know your purpose of coming. There are seventy thousand here. You can take it and leave. As for your marriage to Jennifer, let it go, understand?"
Martin looked at him in shock.
"Dad! Wait!" Jennifer stood up, walked to the coffee table, picked up the card, and handed it to the butler next to her.
"Uncle Fred, go and transfer the 65'000 dollars on this card."
"Yes, miss."
Uncle Fred nodded, took the card, and left.
"70'000 is too much! Just give this kind of person 5,000 and get rid of him." Jennifer said expressionlessly.
"This kind of person?" Martin frowned and his eyes turned cold.
"Martin Jenkins, do you really think I don't know anything? Grandpa told me about your marriage a long time ago, so I also sent someone to check on you! You are a person who stays in a remote country all day long and has no intention of making progress or learning. Are you worthy of me, Jennifer Willow?
No matter how much money I give you, you will squander it all. The thought of you using my Willow family’s money to spend your time makes me sick. Therefore, you can only take 5,000 dollars to live an ordinary life and climb up the ladder. Don't think about such things as wealthy families. "
Jennifer said lightly, took the card handed over by Uncle Fred, and threw it at Martin's feet.
"From today on, all gratitude and grudges between your master and my Willow family will be wiped out. Take it and get out!"
Martin's face turned cold and his fists clenched secretly.
"My mentor's kindness to your Willow family is only worth five thousand?"
"That's a favor to my grandfather, what does it have to do with me? If it weren't for my grandfather's sake, you wouldn't have the fifty thousand!" Jennifer snorted.
"Jennifer! You've gone too far! Without your grandfather, where would the Willow family be today? What's more, if you don't agree to this marriage, you shouldn't be insulting!"
Megan was furious and immediately stepped forward to scold him.
"Megan? You are here to borrow money from me, right? You can borrow money if you want. Why come with this person? Aren't you losing your worth? You are really becoming more and more depraved." Jennifer said scornfully.
"You... Jennifer Willow! Don't think that everyone has to beg you! Even if I, Megan White, go to beg for food, I will not ask you to borrow a penny from the Willow family!" Megan gritted her teeth.
"Are you going to break up with me completely? Megan White, in fact, if you become friends with me, I will drop my values! If we weren't friends when we were a child, you wouldn't even be able to get in."
Jennifer shook her head.
Her eyes seemed to be showing mercy.
"As if who wants to enter this door? You are a bunch of ungrateful people! Martin's master helped your Willow family! You don't want to repay his kindness, but you reject this marriage? Let me tell you! I, Megan White, disdain to be with you! You are ungrateful! I won't!"
Megan was going crazy, then turned around and shouted, "Mr. Jenkins, can I marry you?"
Martin was stunned, "Miss White, what are you..."
"On the bridge, if you hadn't saved me, I would have died a long time ago. So, why can't I commit myself to you?" Megan stared coldly at Jennifer and the others, "Although I, Megan White, am in despair, I will not be ungrateful!"
Martin looked at Megan's indignant and serious face and knew that the girl said this to save her own face. He immediately nodded and said with a smile, "Okay, I'll marry you!"
"Haha, then I have to congratulate you!" Jennifer sneered.
"Congratulations are not necessary. Since you have rejected this marriage, I will not continue to stalk you. But there is one thing, for the sake of Master, I still have to remind you."
"Say it," Jennifer said nonchalantly.
"When I just came in, I saw the evil spirit outside the door, and it seemed that there was an evil spirit lingering around. I thought something evil must have come into your villa. If you don't leave, a big disaster will happen." Martin said coldly.
"You still want to pretend to be mysterious? Do you think our Willow family are three-year-old children?" Willow's family said disdainfully.
"It's up to you to believe it or not! By the way, this thing is attracted by a big taboo of your Willow family. If this taboo is not broken, the future life of your Willow family will not be easy!"
After speaking, Martin nodded towards Megan, and the two left the villa.
"What the hell!"
"This guy clearly wants to scare us!"
"I think this guy's head is broken."
"You don't even have a look at yourself! Do you still want to climb up to my Willow family?"
"It's so funny."
The Willow family members were sarcastic and some even cursed.
Darreb Willow, on the other hand, began to ponder.
"Dad, you don't believe it, right?" Jennifer said quietly.
"Jennifer, I heard your grandfather say that Martin's master Ernesto Carter is a very powerful Feng Shui master. I think Martin might also know a little bit about it." Darreb whispered.
"Dad, what age are you in, and you still practice feudal superstition? Grandpa is old-fashioned, so he fell into the trap of Martin's master, but I won't!"
"Okay, don't worry about it. Martin's problem has already been solved. You should have a good chat with Mr. Gordon! If our Willow family wants to move to the next level, we have to rely on Mr. Gordon!" Darreb said with a smile.
"That's right." Jennifer nodded, with strong passion in her eyes, "It is said that only a woman worth tens of billions of dollars in talent and beauty can be ranked among the top ten beauties in the Land of the Red Dragon, and then she can have access to the legendary Dragon Lord and if I, Jennifer Willow, am looking for a man, I will only look for a man like the Dragon Lord. Even Mr. Gordon is just a pawn in my eyes. As for Martin, he is even more insignificant! "
"Hahaha, my daughter is so ambitious!" Darreb gave a thumbs up and laughed.
Everyone in the Willow family praised him.
"Miss Willow, I'm afraid you can't be Dragon Lord's woman. You have to be my Ryan Ford's woman! Hahaha..."
From a dark corner, a vicious man with a scar on his face and a pistol suddenly walked out.
The Willow family immediately panicked.
"Who are you!"
Darreb stood up suddenly and shouted.
"Ryan Ford!"
The vicious man said fiercely.
"What? Are you the murderer Ryan Ford who committed three murders in a row?"
Darreb was shocked, "You...why are you here?"
"I'm going to run away, but I'm penniless. I thought of borrowing some money from the Willow family and spending time with Miss Willow. Tsk tsk tsk, Miss Willow is really as beautiful as a flower. I've wanted to fall in love with you for a long time! Ryan stared at Jennifer with a squinting look, "Listen, prepare 5 million for me immediately. I want it now. Also, Miss Willow, come here, let's have a good time! Don't worry, I'll deal with you quickly when I'm done!”
Jennifer's pretty face turned pale.
It was now ten o'clock in the night. All the Willow family members were under control and could not call the police. Everyone could only let the gunman do whatever he wanted.
What to do?
The Willow family was full of despair.
Ryan walked towards her with a smile.
Jennifer retreated sharply, her fall-colored eyes full of fear, and her head went blank.
At this time.
Boom!
A bullet suddenly broke through the window and hit Ryan between the eyebrows.
Ryan's head was splattered with blood, and he fell to the ground and died instantly, without even having time to even "hmph".
The Willow family's breath trembled.
"Don't move!"
"Everyone squat down!"
A large number of police officers rushed into the villa and quickly took control of the scene.
"The police are here! We are saved!"
Everyone came to their senses, cried with joy, and danced excitedly.
Jennifer immediately collapsed to the ground, her soul almost dispersed in fear.
"It's not too late at last!"
Captain Darcy Zachar walked into the room, "Mr. Willow, you are frightened. Is everyone okay?"
"It's okay, it's okay, Captain Zachar, you guys came just in time!"
Darreb held Captain Zachar's hand and was extremely grateful.
"This is because you were smart and called the police in time, otherwise we wouldn't have been able to discover this gangster in the first place!"
Darcy patted Darreb on the shoulder and said.
"Call the police?"
Darreb turned around and looked at everyone in confusion, "Which of you called the police?"
"I didn't call the police."
"Not me either."
"I don't even know that Ryan Ford sneaked into our house. How could I call the police? And even if I called the police, they couldn't have arrived so quickly!"
People looked at each other, and they all shook their heads.
"Master, I'm afraid...it was Martin who called the police!"
The housekeeper stepped forward and whispered, "Didn't he say it before? There is a bloody disaster in our Willow family. If he doesn't call the police, something big will really happen to the Willow family today."
Darreb's heart beat violently.
Jennifer next to her felt as if she had been struck by lightning, her pupils trembling crazily.
"Impossible...impossible..."
Jennifer's cherry lips trembled and were bloodless.
But the facts were before her eyes!
It was useless even if she didn't admit it.
Everything!
Martin was really right!

👁‍🗨👁‍🗨👁‍🗨For exciting content to come, download #Readme and read with 10 million netizens

🔥chapter 1 break off an engagement! Framed!🔥

"In a luxurious villa, a pleasurable moan echoed through the air.

"Chuck Hao, you come from the countryside and you're blind, you probably haven't been with a woman before!"

"Even though your eyes can't see, but... I truly am a stunning beauty."

"You're about to marry my sister, let me teach you, otherwise you won't know a thing when the time comes."

"Mmm!"

Chuck Hao responded lightly, his hand caressing her abdomen, finding the acupoints and applying some pressure. As Lillian Lin let out a soft moan, he withdrew his hand and said, "There you go."

"In the future, when you have your period, come find me and I'll give you a massage. It won't hurt anymore. Sit up and feel it!"

"It really doesn't hurt anymore," Lillian Lin exclaimed happily. "Wow, if you go and do blind massages, you could make a lot of money."

Chuck Hao's brow furrowed. "I... am a healer!"

After saying that, he continued, "If there's nothing else, please guide me out."

"Out?" Lillian Lin's voice from the bed suddenly turned strange. "Why do you want to go out?"

Without waiting for Chuck Hao to react, Lillian Lin grabbed his hand and exerted force. Chuck Hao lost his balance and tumbled down, falling directly onto Lillian Lin's body.

"Chuck Hao, what are you doing? You can't do this, I'm Qin Yi's sister, don't do this!"

Immediately, Lillian Lin let out a scream of terror.

"Bang!"

The room door was kicked open.

"Click, click!"

The sound of a camera shutter echoed, accompanied by an angry voice.

"Chuck Hao, what the fuck are you doing? Are you even human?"

Shortly after, a burly figure rushed to Chuck Hao's front, grabbing him forcefully from the bed.

On the bed, Lillian Lin, partially undressed, wore a terrified expression. She pulled up the covers to hide her body and said, "How could you do this to me? I'm Qin Yi's own sister!"

The burly figure holding Chuck Hao wore a sinister smile on his face."

"Bang!"

Then he threw a punch directly at Chuck Hao's face.

Chuck Hao staggered, pushed back by the punch, his back hitting the corner of the table. A piercing pain shot through his spine, and he slumped to the ground.

"You think someone like you, a piece of trash, can marry Linda?" the man sneered. "You're dreaming. I took a photo of what just happened, and I'll send it to Mr. Lin. He won't say a word against it!"

Chuck Hao forced a bitter smile. At this moment, he realized that ever since he set foot in this house, he had fallen into the Lin family's scheme.

The Lin family was a wealthy and prestigious clan in Jiangcheng.

Chuck Hao, on the other hand, came from a rural background. His grandfather and Linda Lin's grandfather were best friends, and Chuck Hao and Linda Lin were childhood playmates. When they were ten years old, their grandfathers arranged a marriage for them.

The wedding was set for the year when Chuck Hao turned thirty.

For all these years, Chuck Hao had been following his grandfather, working as a wandering doctor in the countryside. Three years ago, he lost his sight due to certain circumstances.

Linda Lin's grandfather, on the other hand, had left the countryside and built a business empire in Jiangcheng over the past twenty years. His net worth was in the billions, and he had long become rich.

A month ago, with half a year left until Chuck Hao turned thirty, his grandfather asked him to fulfill the engagement and come to Jiangcheng. He came alone, determined to abide by his grandfather's agreement. If the Lin family broke the engagement when he turned thirty, he would return.

Until today, the Lin family had deliberately avoided him, with Mr. Lin bedridden and the rest of the family unwilling to see him.

But Chuck Hao, true to his grandfather's wishes, intended to wait for six more months. If the Lin family reneged on the agreement when he turned thirty, he would leave.

However, today the Lin family suddenly invited him and asked him to come to discuss the engagement. Linda Lin's sister, Lillian Lin, personally came to fetch him.

When they arrived at the Lin family villa, Lillian Lin said that the family hadn't returned yet. Then she heard that Chuck Hao had some medical knowledge, and she was experiencing severe menstrual pain. She wanted Chuck Hao to take a look!

So Chuck Hao gave her a simple acupressure massage.

Originally, Chuck Hao thought that the Lin family wanted to fulfill the engagement. But now it seemed that it was all just a ruse.

Feeling the intense pain in his back, Chuck Hao remained calm. He let out a long breath and said, "If you just want to cancel the wedding, you didn't have to go to such lengths!"

"You dare to talk back?" the man stepped forward, punching and kicking the invisible Chuck Hao relentlessly, aiming to beat him to death!

Chuck Hao couldn't fight back. He covered his head with his hands and remained silent.

"Jack Zuo, that's enough!" At this moment, Linda Lin's voice rang out. "Don't let things go too far."

Only then did Jack Zuo spit at Chuck Hao and curse, "Fuck you, a country bumpkin trying to climb the social ladder?"

"Do you know how many people in Jiangcheng consider Linda their goddess?"

"You're nothing but a useless blind man. Do you really think you deserve to marry Linda?"

"The next time I meet you in Jiangcheng, I'll kill you!"

Linda Lin approached, calmly looking at Chuck Hao and asked, "Where's the marriage certificate?"

Chuck Hao struggled to sit up, reached into his pocket, and said, "If you simply want to cancel the wedding, just say it. I'll agree to it. There's no need for us to become enemies."

"Enemies? Who do you think you are?" Jack Zuo sneered. "Today, we've schemed against you, we've targeted you. What can you do about it? You're nothing but a worthless village bumpkin."

Seeing Chuck Hao pull out the red piece of paper, Linda Lin's expression brightened, and she snatched it away.

"Sizzle, sizzle, sizzle!"

She instantly tore the marriage certificate into shreds.

Chuck Hao, at this moment, appeared somewhat disheveled. He had been beaten by Jack Zuo, the bandage on his face had loosened, revealing a pair of tightly closed eyes.

"Chuck Hao, don't blame me!" Linda Lin gritted her teeth and said, "We may have been childhood friends, but... you're well aware of the difference in our social status, not to mention the fact that you're blind. I..."

"My eyes will recover in a few days," Chuck Hao interrupted, "but that doesn't matter anymore."

He struggled to get up from the ground, his back seemed to be broken, with bits of flesh and blood, and his face had started to swell due to the beating.

"A blind man can recover?" Jack Zuo chuckled, "Do you really think you're a miracle doctor?"

"You're Jack Zuo, right?" Chuck Hao asked, "I'll remember you!"

"Hmm?"

Upon hearing Chuck Hao's slightly threatening words, Jack Zuo became furious. He grabbed an ashtray from the nearby table and smashed it towards Chuck Hao's head, saying, "What can you do even if I kill you?"

"Bang!"

The ashtray hit Chuck Hao's head.

Intense pain surged through Chuck Hao's body. He felt his mind go black, and he collapsed to the ground with a thud.

Linda Lin was startled and quickly asked, "Jack Zuo, you went too far. What if something goes wrong?"

Jack Zuo, with a fierce expression, shrugged indifferently, "What could go wrong? He's just a blind guy from the countryside! Even if I finish him off, burying him somewhere in the wilderness, who will find him?"

"But... it's a life after all," Linda Lin still showed a timid expression. Although she wanted to get rid of Chuck Hao, it didn't mean she didn't care about human life. After all, Chuck Hao had been her childhood friend, and she still had some feelings for him.

Seeing Linda Lin hesitating again, Jack Zuo softened his tone and said gently, "Linda, don't think too much. Leave the rest to me, okay? I won't cause any loss of life."

Linda Lin looked at Jack Zuo with a mix of discomfort and hesitation, "Don't call me by my nickname. Although you helped me this time, it doesn't mean I approve of you. Don't cause any loss of life!"

A trace of displeasure flashed in Jack Zuo's eyes, but he couldn't reveal his thoughts. He could only console in a soft voice, "Alright, alright! Don't overthink it. There's no need to make our relationship so tense over a poor boy. Leave it to me here, you go out and relax!"

"Butler! Escort Miss Lin outside and put the gift I bought yesterday in the trunk," Jack Zuo ordered.

Linda Lin finally remained silent and turned to leave, looking at Jack Zuo lying on the ground.

Jack Zuo watched Linda Lin's disappearing figure, unable to help licking his lips.

Then he turned his head to look at Chuck Hao, lying on the ground like a dead pig. He couldn't help but show a look of disdain. Normally, such matters didn't require his personal involvement. The subordinates would handle them. Now, blood was everywhere, and it annoyed him.

"Master, Miss Lin has left! The belongings are also taken care of," the butler replied expressionlessly.

"Got it! Clean up this place and arrange for someone to clean up. I have a cleanliness obsession. Get rid of the furniture he touched and replace them with new ones!" Jack Zuo recalled something.

"Lillian, did she go to the old place?" he asked.

"Yes, to the old place, and some things that the master likes have been added!" the butler replied.

"Also, don't use our household staff for this matter. West Street Er Gou and the others receive monthly payments. Let them do the job, but make sure they're discreet!" Jack Zuo waved his hand impatiently and disappeared from the doorstep.

The butler picked up the phone and made a call, "Get to work. Arrive in 20 minutes, four people, and a van. Also, call a team of cleaners."

Before long, several burly men with tattoos walked in, swiftly tidying up the scene while chatting amongst themselves.

"Who's the idiot that messed with the young master again? This bloodbath is worse than the last girl," one of the men muttered.

One of the men, named Er Gou, suddenly turned his head and noticed that the butler hadn't heard their conversation. "San Hei, have you lost your mind? Don't mention the girl's incident. We're here to do the job and get paid. Let's leave right away!"

Er Gou scolded angrily.

The others, realizing their mistake, fell silent immediately. They didn't care whether the person was dead or alive, hastily packed everything into a burlap bag, and left without looking back. Blood dripped along the way, staining the ground as they threw the bag into the van and disappeared into the distance.

The butler instructed the cleaners to clean up the scene and received a message shortly after, saying, "Young master, it's done!"

Meanwhile, in a luxurious room within a grand mansion, familiar sounds could be heard again.

"Yes, just like that, a bit harder!"

A pleasurable moan resounded.

"Jack Zuo, you're really something. My body is falling apart," came a satisfied voice.

"I've done a great service this time, haven't I? Killing two birds with one stone, solving these matters for you. Shouldn't you reward your sister?" said Jack Zuo.

Indeed, the speaker was Lillian Lin, Linda Lin's sister.

At this moment, Jack Zuo was engrossed in his actions, a lascivious smirk on his face. "Reward? Aren't I already rewarding you right now? Hahaha."

Lillian Lin trembled, "You... you're wicked..."

About 30 minutes later, the lascivious sounds finally ceased.

Jack Zuo lit a cigarette and slowly said, "Are you sure this plan will really get us the Lin family's wealth?"

Lillian Lin also lit a cigarette, raising an eyebrow as she replied, "Don't you trust me? This plan is just a side gig after you get my sister. It depends on how you treat me now."

Jack Zuo hurriedly tried to appease her, "I was just kidding, don't overthink it. I love you, I was just playing with your sister."

"Cut the crap. You lecherous devil. You only want to have both of us sisters. I don't care if you love me or not. Money is what matters. Did you transfer 5 million to my account?" Lillian Lin showed no relent.

"I did, I did! Now that this matter is taken care of and that poor blind wretch is gone, let's continue our fun!" Jack Zuo said with a lewd smile.

"Ah, ah, ah..."

The sound echoed through the mansion, and nobody knew about the scheme of this wild pair of lovebirds.

"Sizzle."

On the side of the highway, a van screeched to a halt, followed by a voice saying, "Kid, you're lucky. You went through all that bloodshed and rough ride without dying. You've got some luck."

Immediately, the van's trunk opened, and Chuck Hao was thrown off the van and left by the roadside.

The van then kicked up dust as it drove away.

🔥chapter 2 take off your clothes🔥

After a while, Chuck Hao finally woke up.
Right when he was awake, he felt pain all over his body. His back and head must have all been injured. After lying on the ground for a while, he sat up slowly, and straightened the crooked bandage on his head to cover the area around his eyes, and then he searched around.
He didn't find his guide rod. By touching the surface material of the ground he knew that he was probably on the side of the road, but he didn't know where he exactly was.
Just when Chuck Hao was a little confused.
"Zi!"
A Maybach S80 stopped in front of him. A stunning woman was sitting in the car. When she saw Chuck Hao sitting on the roadside, she held a photo in her hand and frowned slightly.
In the driver's seat, a burly man who looked like a bodyguard frowned and said, "Miss, we...could have found the wrong one. He seems to be blind!"
Susan looked at the photo, and compared it with Chuck Hao, and thought of Grandpa's exhortation.
"Chuck Hao is a medical sage of a generation, and he saved my grandfather's life."
"He has a marriage promise with Linda Lin from the Lin Enterprises in River City, but based on what we know about the Lin Enterprises, they will definitely go back on their word. Only if you found him in the past, you could solve your current troubles!"
She frowned thinking of this.
She knew how much trouble she was in now, but the person in front of her didn’t look like one who could help her.
"We just need to try him to see if he’s the one."Susan said calmly.
She opened the car door, walked up to Chuck Hao, then squatted down and asked, "Excuse me, is this Chuck Hao, Mr. Chu?"
Chuck Hao raised his head, frowned and asked, "Who are you?"
"Hi, my name is Susan. I heard that you have excellent medical skills. I have a close friend who is terminally ill and still sick even after long treatments. Can Mr. Chu please help treat her?" Susan asked quickly.
In the driver's seat, the bodyguard saw this scene and wanted to say something but held himself back.
In order to find Chuck Hao, they spent a lot of energy. First, they went to the mountain village where Chuck Hao used to live, and after inquiring many, they found out that Chuck Hao had no father or mother. He grew up with his grandfather who was a Wandering Doctor using traditional treatment to treat colds and coughs in the village. He even took care of sick poultry and pigs!
They didn't believe a genius doctor would do such a thing.
Moreover, according to the inquired information, Chuck Hao was doing odd jobs with his grandfather. He didn’t receive much of education, and even became blind later.
Looking at Chuck Hao now, his head was covered with blood scabs, and he was dressed in cheap clothes. How could a genius doctor live like this?
"I can lend a hand." Chuck Hao said, "But in exchange, I hope you can drive me back later."
"No problem!" Susan was slightly moved, and she took the initiative to help Chuck Hao into the car not minding his dirty clothes.
"You seem to be injured." After getting into the car, Susan frowned and asked.
"Well, it's okay to be bitten by a dog!" Chuck Hao said, "Take me to the patient!"
Half an hour later, the car stopped in front of a luxurious bungalow villa. Susan helped Chuck Hao get out of the car. The bodyguard sighed and watched the two enter the villa.
...
In a VIP ward of River City No. 1 People's Hospital, Left City and Linda Lin were going in with fruit baskets.
"Grandpa, I'm here to see you!" Linda Lin smiled sweetly.
Inside the ward was Kevin Lin, the chairman of River City Lin Enterprises.
Seeing Linda Lin walking in, he said cheerfully, "You're here, why didn't you bring Little Chuck here to meet me, he seems to have come to River City to fulfil his marriage promise!"
At this time, Left City said: "Grandpa Lin, what are you thinking? That kid is just a countryman and he’s blind. How could you entrust Eileen's happiness to such a person."
When Kevin Lin heard this, his face turned sour and he said, "Eileen, this is..."
Linda Lin promptly said: "Grandpa, this is my high school classmate. His name is Left City, and now he has founded his own e-commerce company in River City, which is worth more than a billion yuan. Recently, the Su Enterprises from Beijing will come to River City for investment. Have your seen the news? Left City is their partner."
Left City also quickly said: "Yes, Grandpa Lin, this cooperation with the Su Enterprises is estimated to make my company the leading enterprise in River City in less than ten years. E-commerce is the future."
He then coughed drily and said, "The truth is I've pursued Eileen for many years, and Eileen has been moved by me recently. Eileen's parents have also agreed. It's just that we haven't talked to you about the marriage promise."
"Eileen will not marry you." Kevin Lin said calmly, "Eileen can only marry Chuck Hao."
"Grandpa, I won't marry that countryman. Before I came to you, I had negotiated with him to break the promise, and I tore up his marriage agreement." Linda Lin said.
When Kevin Lin heard this, his suddenly became short of breath. He raised his hand tremblingly, pointed at Linda Lin and said, "You...you...you..."
But he was unable to say the following words, his whole body froze, and he passed out directly.
...
The huge villa is like a manor. Susan helped Chuck Hao walk and said softly, "Stairs!"
Chuck Hao raised his head and walked into the villa steadily.
"Nian Nian is here!" A middle-aged lady came to welcome her, and said cheerfully, "This is..."
Susan smiled and said, "Aunt Qin, this is the doctor I found for Sister Ran Ran. Where is she?"
The middle-aged woman looked at Chuck Hao and frowned.
Although Chuck Hao had simply wiped his face with paper and water in the car, but his face was still bruised and swollen, and his clothes were also stained with blood and dirts.
But she seemed to believe in Susan. She didn't say much, but smiled and said, "Ran Ran is receiving treatment in the room. We have found a top TCM practitioner."
"Take us over there to have a look." Susan said.
The middle-aged woman nodded, and led the two of them up to the second floor, in front of a huge bedroom.
In the room, a beautiful woman with a haggard face was lying on the bed. Even though it was summer, she was covered with a thick quilt. Her eyes showed tiredness, with a hint of despair.
A middle-aged man and an old man in a long gown sitting beside her were having a communication.
"River CEO, Miss Jiang's ALS condition is already at a relatively advanced stage. I’m afraid I can’t really help."
"Everyone says that you are the best doctor in Donghai Province!" The middle-aged man said quickly, "As long as you can cure my daughter, I will give you anything, including all the property of my entire Jiang family."
"Oh my, this is a terminal illness! I can only give some prescriptions to slow down the onset of the disease, but..."
"Can ALS be cured?" Susan looked at Chuck Hao beside her and asked when he was still talking.
"Yes!" Chuck Hao said calmly.
Their words caught the attention of the two men in the room.
The middle-aged man raised his head, and when he saw Susan, he froze for a moment and said, "Little Susan, when did you come!"
Susan helped Chuck Hao into the room, and guided him to sit on the sofa, then she greeted the middle-aged man and said, "Uncle Jiang, I just got here. This is the miracle doctor I found for Sister Ran Ran."
After finishing her words, she walked to the bed and looked at the woman on the bed. She said with a trace of sadness in her eyes, "Sister Ran Ran."
The Old Man Long Rope looked Chuck Hao up and down, and said with a chuckle, "Miracle doctor? Just now you said this ALS can be cured?"
Chuck Hao nodded and said, "It can be cured!"
"Pfft!"The Old Man Long Robe sneered and said, "ALS is a terminal disease, and neither TCM nor Western medicine can cure it. Are you a TCM or Western medicine practitioner?"
"TCM." Chuck Hao said in a steady tone.
"TCM?" The Old Man Long Robe sneered again, "TCM attaches importance to experience, hence most of the great TCM practitioners are old. But I think you are only in your 20s or 30s!"
He added, "And look at you, you seem to be blind. TCM relies on making observations, listening to breathing, asking about symptoms and taking the pulse. You can't even complete the first step of making observations.”
He ended by saying, "River CEO, don't trust some quack doctors. Not only will you not be able to delay your daughter's illness, but will speed up her death!"
Chuck Hao ignored the old man, and said calmly, "Can I have a look?"
Hearing the Old Man Long Robe's words, both Susan and the middle-aged man frowned.
Susan looked at Chuck Hao, and said calmly: "Sister Ran Ran is my closest person, if...you are a quack doctor or a liar, you will end up dying miserably!"
"Erm!"Chuck Hao nodded.
The middle-aged man hesitated.
At this time, Ran Ran who was on the bed said, "Anyway, I’m gonna die, it’s just a matter of time. Let him try!"
The middle-aged man was stunned, a trace of pain flashed in his eyes, he looked at Chuck Hao with a glimmer of hope, he nodded and said, "Then give it a try!"
Susan helped Chuck Hao to the bedside. Chuck Hao took a long breath, and then said calmly, "Take off the patient's clothes, please!"

🔥chapter 3 let you suffer🔥

"Take off your clothes, please!" Chuck Hao said calmly.
"Huh?" Susan was surprised to hear this, "What do you mean!"
"I'm blind, I can't see!" Chuck Hao said calmly.
"Pfft!"The Old Man Long Robe sneered and said, "This is the miracle doctor that Ms. Su found. I have never heard any treatment for ASL requires undressing. I hope he isn’t a freak you found to take advantage of Miss Jiang."
The middle-aged man stared at Chuck Hao, with a cold surge in his eyes.
His name is River Mountain, and in River City, he is truly a man who takes control of the whole city, for his connections and his financial resources.
On the bed, River Ran Ran moved her beautiful eyes, she looked at Chuck Hao and saw his calm expression. Thinking that her time was running out, she said, "Let him try!"
"Ran Ran!" River Mountain's expression changed slightly.
"I want to give it a try." River Ran Ran looked at River Mountain.
River Mountain's face turned sour. Looking at the despair in his daughter's eyes, he gritted his teeth, then looked at Chuck Hao and said, "Boy, if...you don't get her cured, I will end your life!"
As he finished speaking, he looked at the Old Man Long Robe and said, "Please come out with me!"
"Huh, do you really trust this person?" The Old Man Long Robe said, "This person is obviously a liar..."
Seeing River Mountain's expression, he shook his head and walked out.
When the two walked out, a blush appeared on River Ran Ran's face.
Although Chuck Hao couldn't see, but she was stripping herself naked in front of a man after all. She gritted her teeth, lifted the quilt, and said, "Susan, give me a hand!"
Susan took a deep breath and looked at Chuck Hao, then nodded and said, "Okay!"
Not long after, River Ran Ran lay down blushing.
Because of her condition, she spent most of her time lying in bed. Her skin was extremely fair, but she appeared unhealthy.
Her body was a bit slender, but there was still something where it should be.
Chuck Hao said, "Please help me put my hand on her heart."
"You..."Susan hesitated upon hearing this.
She looked at River Ran Ran, who blushed and nodded, "Let him do it!"
Susan frowned, looking at Chuck Hao who had a calm expression, she took Chuck Hao's hand with her hand and slowly placed it on River Ran Ran's heart.
When his five fingers touched River Ran Ran's skin, Chuck Hao was shocked, and he could feel that River Ran Ran's body temperature was indeed lower than ordinary people's. He pondered and said, "Later... you may feel some pain, you have to bear it!"
"Yeah!" River Ran Ran said shyly.
Next to her, Susan frowned and saw that Chuck Hao's five fingers were slowly raised, maintaining a gesture.
"Um!"
Susan made a coquettish groan. She didn't know if it was an illusion. She had a warm feeling coming from where Chuck Hao was in contact with her. This feeling disappeared quickly, and then an extremely cold feeling came from inside her body, quickly spreading to her whole body.
The bone-piercing cold hit her hard, making her tremble ceaselessly.
"Sister Ran Ran!" Susan's expression changed slightly.
Chuck Hao maintained that gesture. After a long while, he opened his mouth, and a gust of cold air slowly came out from his mouth.
After finishing all this, he took a long breath and said, "Done."
"Is this done?" Susan frowned.
"Cold!"
"Cold!"
On the bed, River Ran Ran's lips began to turn black and darker, and her whole body was trembling violently.
Susan quickly covered her with the quilt, and then shouted at Chuck Hao with a gloomy expression, "What's going on!"
"Ah!"
Just as Chuck Hao was about to explain, River Ran Ran uttered a cry of pain.
"Boom!"
Immediately afterwards, River Mountain pushed the door open, and he rushed in. Looking at River Ran Ran who was on the bed with dark lips and trembling body, he grabbed Chuck Hao by the collar and said, "What's going on! "
"Hmph, what else could be going on!" Outside the door, the Old Man Long Robe chuckled and said, "Miss Jiang is suffering from ASL and can't get a little bit of cold during the onset of the disease. This fellow probably wanted to take advantage of her. Miss Jiang took off her clothes, caught the cold, and completely lost control of her illness."
"Fuck you!" River Mountain seemed furious.
"Cold!"
"Cold!"
Right when River Mountain was about to beat Chuck Hao up, River Ran Ran made a trembling voice on the bed again.
"Guards, come in!" River Mountain exclaimed and roared.
Two people who looked like bodyguards rushed in and said, "River CEO!"
"Take this fellow to the basement and lock him up. I'll get even with him for this later. If something happens to Ran Ran, I'll kill him!" River Mountain's face turned sour!
Next to him, Susan looked at Chuck Hao, with disappointment in her eyes.
In her opinion, what the Old Man Long Robe said was right, Chuck Hao... didn't do anything, just touching River Ran Ran's body.
Two bodyguards dragged Chuck Hao away violently. They dragged Chuck Hao to a basement of the villa, and pushed him to the ground.
There was a pain in his back. Obviously, the area where Left City caused him injury before had been hurt again.
The people upstairs didn't give him any chance to explain.
He shook his head, not worried, but calmly crawled to sit up.
"You guard this fellow, I suspect he's just faking his blindness!" A bodyguard said in a gloomy tone, "I'll go up and take a look at Ran Ran's situation."
When that person left, the remaining guy saw that Chuck Hao sat down cross-legged like nothing had happened, he was very angry.
"You pervert!" He gritted his teeth and said, "I watched Ran Ran grow up, and you dared to make her suffer from the illness again. If I didn’t make you suffer today, I’ll write my name upside down! "
Having said that, he walked to the side of the basement and picked up a baseball bat.
...
In River Ran Ran's bedroom, she felt icy cold. After a few minutes, River Ran Ran felt the icy coldness in her body disappearing at a terrifying speed.
The tingling sensation was also slowly disappearing.
Her lips began to regain their colors slowly.
Because it was summer and her room was not air-conditioned, it was a bit hot and stuffy.
"How do you feel?" Looking at River Ran Ran who was slowly regaining her composure, River Mountain quickly asked, "Ran Ran, are you all right?"
The Old Man Long Robe sighed and said, "She’s recovering now. After all, she put on the quilt and her body started to warm up. But..."
At this moment, River Ran Ran said, "Dad... I feel... so hot!"

High-quality novels await you on #Readme. Click to download and enjoy with 2 million readers.🔥

🔥🔥🔥With the inheritance of a medical god, Chuck Hao could control the fate of others. He could transform into a savior to save lives or into a reaper to kill without mercy! His inheritance marked the beginning of a tumultuous journey filled with thorns and blood....

🔥chapter 1 break off an engagement! Framed!🔥

"In a luxurious villa, a pleasurable moan echoed through the air.

"Chuck Hao, you come from the countryside and you're blind, you probably haven't been with a woman before!"

"Even though your eyes can't see, but... I truly am a stunning beauty."

"You're about to marry my sister, let me teach you, otherwise you won't know a thing when the time comes."

"Mmm!"

Chuck Hao responded lightly, his hand caressing her abdomen, finding the acupoints and applying some pressure. As Lillian Lin let out a soft moan, he withdrew his hand and said, "There you go."

"In the future, when you have your period, come find me and I'll give you a massage. It won't hurt anymore. Sit up and feel it!"

"It really doesn't hurt anymore," Lillian Lin exclaimed happily. "Wow, if you go and do blind massages, you could make a lot of money."

Chuck Hao's brow furrowed. "I... am a healer!"

After saying that, he continued, "If there's nothing else, please guide me out."

"Out?" Lillian Lin's voice from the bed suddenly turned strange. "Why do you want to go out?"

Without waiting for Chuck Hao to react, Lillian Lin grabbed his hand and exerted force. Chuck Hao lost his balance and tumbled down, falling directly onto Lillian Lin's body.

"Chuck Hao, what are you doing? You can't do this, I'm Qin Yi's sister, don't do this!"

Immediately, Lillian Lin let out a scream of terror.

"Bang!"

The room door was kicked open.

"Click, click!"

The sound of a camera shutter echoed, accompanied by an angry voice.

"Chuck Hao, what the fuck are you doing? Are you even human?"

Shortly after, a burly figure rushed to Chuck Hao's front, grabbing him forcefully from the bed.

On the bed, Lillian Lin, partially undressed, wore a terrified expression. She pulled up the covers to hide her body and said, "How could you do this to me? I'm Qin Yi's own sister!"

The burly figure holding Chuck Hao wore a sinister smile on his face."

"Bang!"

Then he threw a punch directly at Chuck Hao's face.

Chuck Hao staggered, pushed back by the punch, his back hitting the corner of the table. A piercing pain shot through his spine, and he slumped to the ground.

"You think someone like you, a piece of trash, can marry Linda?" the man sneered. "You're dreaming. I took a photo of what just happened, and I'll send it to Mr. Lin. He won't say a word against it!"

Chuck Hao forced a bitter smile. At this moment, he realized that ever since he set foot in this house, he had fallen into the Lin family's scheme.

The Lin family was a wealthy and prestigious clan in Jiangcheng.

Chuck Hao, on the other hand, came from a rural background. His grandfather and Linda Lin's grandfather were best friends, and Chuck Hao and Linda Lin were childhood playmates. When they were ten years old, their grandfathers arranged a marriage for them.

The wedding was set for the year when Chuck Hao turned thirty.

For all these years, Chuck Hao had been following his grandfather, working as a wandering doctor in the countryside. Three years ago, he lost his sight due to certain circumstances.

Linda Lin's grandfather, on the other hand, had left the countryside and built a business empire in Jiangcheng over the past twenty years. His net worth was in the billions, and he had long become rich.

A month ago, with half a year left until Chuck Hao turned thirty, his grandfather asked him to fulfill the engagement and come to Jiangcheng. He came alone, determined to abide by his grandfather's agreement. If the Lin family broke the engagement when he turned thirty, he would return.

Until today, the Lin family had deliberately avoided him, with Mr. Lin bedridden and the rest of the family unwilling to see him.

But Chuck Hao, true to his grandfather's wishes, intended to wait for six more months. If the Lin family reneged on the agreement when he turned thirty, he would leave.

However, today the Lin family suddenly invited him and asked him to come to discuss the engagement. Linda Lin's sister, Lillian Lin, personally came to fetch him.

When they arrived at the Lin family villa, Lillian Lin said that the family hadn't returned yet. Then she heard that Chuck Hao had some medical knowledge, and she was experiencing severe menstrual pain. She wanted Chuck Hao to take a look!

So Chuck Hao gave her a simple acupressure massage.

Originally, Chuck Hao thought that the Lin family wanted to fulfill the engagement. But now it seemed that it was all just a ruse.

Feeling the intense pain in his back, Chuck Hao remained calm. He let out a long breath and said, "If you just want to cancel the wedding, you didn't have to go to such lengths!"

"You dare to talk back?" the man stepped forward, punching and kicking the invisible Chuck Hao relentlessly, aiming to beat him to death!

Chuck Hao couldn't fight back. He covered his head with his hands and remained silent.

"Jack Zuo, that's enough!" At this moment, Linda Lin's voice rang out. "Don't let things go too far."

Only then did Jack Zuo spit at Chuck Hao and curse, "Fuck you, a country bumpkin trying to climb the social ladder?"

"Do you know how many people in Jiangcheng consider Linda their goddess?"

"You're nothing but a useless blind man. Do you really think you deserve to marry Linda?"

"The next time I meet you in Jiangcheng, I'll kill you!"

Linda Lin approached, calmly looking at Chuck Hao and asked, "Where's the marriage certificate?"

Chuck Hao struggled to sit up, reached into his pocket, and said, "If you simply want to cancel the wedding, just say it. I'll agree to it. There's no need for us to become enemies."

"Enemies? Who do you think you are?" Jack Zuo sneered. "Today, we've schemed against you, we've targeted you. What can you do about it? You're nothing but a worthless village bumpkin."

Seeing Chuck Hao pull out the red piece of paper, Linda Lin's expression brightened, and she snatched it away.

"Sizzle, sizzle, sizzle!"

She instantly tore the marriage certificate into shreds.

Chuck Hao, at this moment, appeared somewhat disheveled. He had been beaten by Jack Zuo, the bandage on his face had loosened, revealing a pair of tightly closed eyes.

"Chuck Hao, don't blame me!" Linda Lin gritted her teeth and said, "We may have been childhood friends, but... you're well aware of the difference in our social status, not to mention the fact that you're blind. I..."

"My eyes will recover in a few days," Chuck Hao interrupted, "but that doesn't matter anymore."

He struggled to get up from the ground, his back seemed to be broken, with bits of flesh and blood, and his face had started to swell due to the beating.

"A blind man can recover?" Jack Zuo chuckled, "Do you really think you're a miracle doctor?"

"You're Jack Zuo, right?" Chuck Hao asked, "I'll remember you!"

"Hmm?"

Upon hearing Chuck Hao's slightly threatening words, Jack Zuo became furious. He grabbed an ashtray from the nearby table and smashed it towards Chuck Hao's head, saying, "What can you do even if I kill you?"

"Bang!"

The ashtray hit Chuck Hao's head.

Intense pain surged through Chuck Hao's body. He felt his mind go black, and he collapsed to the ground with a thud.

Linda Lin was startled and quickly asked, "Jack Zuo, you went too far. What if something goes wrong?"

Jack Zuo, with a fierce expression, shrugged indifferently, "What could go wrong? He's just a blind guy from the countryside! Even if I finish him off, burying him somewhere in the wilderness, who will find him?"

"But... it's a life after all," Linda Lin still showed a timid expression. Although she wanted to get rid of Chuck Hao, it didn't mean she didn't care about human life. After all, Chuck Hao had been her childhood friend, and she still had some feelings for him.

Seeing Linda Lin hesitating again, Jack Zuo softened his tone and said gently, "Linda, don't think too much. Leave the rest to me, okay? I won't cause any loss of life."

Linda Lin looked at Jack Zuo with a mix of discomfort and hesitation, "Don't call me by my nickname. Although you helped me this time, it doesn't mean I approve of you. Don't cause any loss of life!"

A trace of displeasure flashed in Jack Zuo's eyes, but he couldn't reveal his thoughts. He could only console in a soft voice, "Alright, alright! Don't overthink it. There's no need to make our relationship so tense over a poor boy. Leave it to me here, you go out and relax!"

"Butler! Escort Miss Lin outside and put the gift I bought yesterday in the trunk," Jack Zuo ordered.

Linda Lin finally remained silent and turned to leave, looking at Jack Zuo lying on the ground.

Jack Zuo watched Linda Lin's disappearing figure, unable to help licking his lips.

Then he turned his head to look at Chuck Hao, lying on the ground like a dead pig. He couldn't help but show a look of disdain. Normally, such matters didn't require his personal involvement. The subordinates would handle them. Now, blood was everywhere, and it annoyed him.

"Master, Miss Lin has left! The belongings are also taken care of," the butler replied expressionlessly.

"Got it! Clean up this place and arrange for someone to clean up. I have a cleanliness obsession. Get rid of the furniture he touched and replace them with new ones!" Jack Zuo recalled something.

"Lillian, did she go to the old place?" he asked.

"Yes, to the old place, and some things that the master likes have been added!" the butler replied.

"Also, don't use our household staff for this matter. West Street Er Gou and the others receive monthly payments. Let them do the job, but make sure they're discreet!" Jack Zuo waved his hand impatiently and disappeared from the doorstep.

The butler picked up the phone and made a call, "Get to work. Arrive in 20 minutes, four people, and a van. Also, call a team of cleaners."

Before long, several burly men with tattoos walked in, swiftly tidying up the scene while chatting amongst themselves.

"Who's the idiot that messed with the young master again? This bloodbath is worse than the last girl," one of the men muttered.

One of the men, named Er Gou, suddenly turned his head and noticed that the butler hadn't heard their conversation. "San Hei, have you lost your mind? Don't mention the girl's incident. We're here to do the job and get paid. Let's leave right away!"

Er Gou scolded angrily.

The others, realizing their mistake, fell silent immediately. They didn't care whether the person was dead or alive, hastily packed everything into a burlap bag, and left without looking back. Blood dripped along the way, staining the ground as they threw the bag into the van and disappeared into the distance.

The butler instructed the cleaners to clean up the scene and received a message shortly after, saying, "Young master, it's done!"

Meanwhile, in a luxurious room within a grand mansion, familiar sounds could be heard again.

"Yes, just like that, a bit harder!"

A pleasurable moan resounded.

"Jack Zuo, you're really something. My body is falling apart," came a satisfied voice.

"I've done a great service this time, haven't I? Killing two birds with one stone, solving these matters for you. Shouldn't you reward your sister?" said Jack Zuo.

Indeed, the speaker was Lillian Lin, Linda Lin's sister.

At this moment, Jack Zuo was engrossed in his actions, a lascivious smirk on his face. "Reward? Aren't I already rewarding you right now? Hahaha."

Lillian Lin trembled, "You... you're wicked..."

About 30 minutes later, the lascivious sounds finally ceased.

Jack Zuo lit a cigarette and slowly said, "Are you sure this plan will really get us the Lin family's wealth?"

Lillian Lin also lit a cigarette, raising an eyebrow as she replied, "Don't you trust me? This plan is just a side gig after you get my sister. It depends on how you treat me now."

Jack Zuo hurriedly tried to appease her, "I was just kidding, don't overthink it. I love you, I was just playing with your sister."

"Cut the crap. You lecherous devil. You only want to have both of us sisters. I don't care if you love me or not. Money is what matters. Did you transfer 5 million to my account?" Lillian Lin showed no relent.

"I did, I did! Now that this matter is taken care of and that poor blind wretch is gone, let's continue our fun!" Jack Zuo said with a lewd smile.

"Ah, ah, ah..."

The sound echoed through the mansion, and nobody knew about the scheme of this wild pair of lovebirds.

"Sizzle."

On the side of the highway, a van screeched to a halt, followed by a voice saying, "Kid, you're lucky. You went through all that bloodshed and rough ride without dying. You've got some luck."

Immediately, the van's trunk opened, and Chuck Hao was thrown off the van and left by the roadside.

The van then kicked up dust as it drove away.

🔥chapter 2 take off your clothes🔥

After a while, Chuck Hao finally woke up.
Right when he was awake, he felt pain all over his body. His back and head must have all been injured. After lying on the ground for a while, he sat up slowly, and straightened the crooked bandage on his head to cover the area around his eyes, and then he searched around.
He didn't find his guide rod. By touching the surface material of the ground he knew that he was probably on the side of the road, but he didn't know where he exactly was.
Just when Chuck Hao was a little confused.
"Zi!"
A Maybach S80 stopped in front of him. A stunning woman was sitting in the car. When she saw Chuck Hao sitting on the roadside, she held a photo in her hand and frowned slightly.
In the driver's seat, a burly man who looked like a bodyguard frowned and said, "Miss, we...could have found the wrong one. He seems to be blind!"
Susan looked at the photo, and compared it with Chuck Hao, and thought of Grandpa's exhortation.
"Chuck Hao is a medical sage of a generation, and he saved my grandfather's life."
"He has a marriage promise with Linda Lin from the Lin Enterprises in River City, but based on what we know about the Lin Enterprises, they will definitely go back on their word. Only if you found him in the past, you could solve your current troubles!"
She frowned thinking of this.
She knew how much trouble she was in now, but the person in front of her didn’t look like one who could help her.
"We just need to try him to see if he’s the one."Susan said calmly.
She opened the car door, walked up to Chuck Hao, then squatted down and asked, "Excuse me, is this Chuck Hao, Mr. Chu?"
Chuck Hao raised his head, frowned and asked, "Who are you?"
"Hi, my name is Susan. I heard that you have excellent medical skills. I have a close friend who is terminally ill and still sick even after long treatments. Can Mr. Chu please help treat her?" Susan asked quickly.
In the driver's seat, the bodyguard saw this scene and wanted to say something but held himself back.
In order to find Chuck Hao, they spent a lot of energy. First, they went to the mountain village where Chuck Hao used to live, and after inquiring many, they found out that Chuck Hao had no father or mother. He grew up with his grandfather who was a Wandering Doctor using traditional treatment to treat colds and coughs in the village. He even took care of sick poultry and pigs!
They didn't believe a genius doctor would do such a thing.
Moreover, according to the inquired information, Chuck Hao was doing odd jobs with his grandfather. He didn’t receive much of education, and even became blind later.
Looking at Chuck Hao now, his head was covered with blood scabs, and he was dressed in cheap clothes. How could a genius doctor live like this?
"I can lend a hand." Chuck Hao said, "But in exchange, I hope you can drive me back later."
"No problem!" Susan was slightly moved, and she took the initiative to help Chuck Hao into the car not minding his dirty clothes.
"You seem to be injured." After getting into the car, Susan frowned and asked.
"Well, it's okay to be bitten by a dog!" Chuck Hao said, "Take me to the patient!"
Half an hour later, the car stopped in front of a luxurious bungalow villa. Susan helped Chuck Hao get out of the car. The bodyguard sighed and watched the two enter the villa.
...
In a VIP ward of River City No. 1 People's Hospital, Left City and Linda Lin were going in with fruit baskets.
"Grandpa, I'm here to see you!" Linda Lin smiled sweetly.
Inside the ward was Kevin Lin, the chairman of River City Lin Enterprises.
Seeing Linda Lin walking in, he said cheerfully, "You're here, why didn't you bring Little Chuck here to meet me, he seems to have come to River City to fulfil his marriage promise!"
At this time, Left City said: "Grandpa Lin, what are you thinking? That kid is just a countryman and he’s blind. How could you entrust Eileen's happiness to such a person."
When Kevin Lin heard this, his face turned sour and he said, "Eileen, this is..."
Linda Lin promptly said: "Grandpa, this is my high school classmate. His name is Left City, and now he has founded his own e-commerce company in River City, which is worth more than a billion yuan. Recently, the Su Enterprises from Beijing will come to River City for investment. Have your seen the news? Left City is their partner."
Left City also quickly said: "Yes, Grandpa Lin, this cooperation with the Su Enterprises is estimated to make my company the leading enterprise in River City in less than ten years. E-commerce is the future."
He then coughed drily and said, "The truth is I've pursued Eileen for many years, and Eileen has been moved by me recently. Eileen's parents have also agreed. It's just that we haven't talked to you about the marriage promise."
"Eileen will not marry you." Kevin Lin said calmly, "Eileen can only marry Chuck Hao."
"Grandpa, I won't marry that countryman. Before I came to you, I had negotiated with him to break the promise, and I tore up his marriage agreement." Linda Lin said.
When Kevin Lin heard this, his suddenly became short of breath. He raised his hand tremblingly, pointed at Linda Lin and said, "You...you...you..."
But he was unable to say the following words, his whole body froze, and he passed out directly.
...
The huge villa is like a manor. Susan helped Chuck Hao walk and said softly, "Stairs!"
Chuck Hao raised his head and walked into the villa steadily.
"Nian Nian is here!" A middle-aged lady came to welcome her, and said cheerfully, "This is..."
Susan smiled and said, "Aunt Qin, this is the doctor I found for Sister Ran Ran. Where is she?"
The middle-aged woman looked at Chuck Hao and frowned.
Although Chuck Hao had simply wiped his face with paper and water in the car, but his face was still bruised and swollen, and his clothes were also stained with blood and dirts.
But she seemed to believe in Susan. She didn't say much, but smiled and said, "Ran Ran is receiving treatment in the room. We have found a top TCM practitioner."
"Take us over there to have a look." Susan said.
The middle-aged woman nodded, and led the two of them up to the second floor, in front of a huge bedroom.
In the room, a beautiful woman with a haggard face was lying on the bed. Even though it was summer, she was covered with a thick quilt. Her eyes showed tiredness, with a hint of despair.
A middle-aged man and an old man in a long gown sitting beside her were having a communication.
"River CEO, Miss Jiang's ALS condition is already at a relatively advanced stage. I’m afraid I can’t really help."
"Everyone says that you are the best doctor in Donghai Province!" The middle-aged man said quickly, "As long as you can cure my daughter, I will give you anything, including all the property of my entire Jiang family."
"Oh my, this is a terminal illness! I can only give some prescriptions to slow down the onset of the disease, but..."
"Can ALS be cured?" Susan looked at Chuck Hao beside her and asked when he was still talking.
"Yes!" Chuck Hao said calmly.
Their words caught the attention of the two men in the room.
The middle-aged man raised his head, and when he saw Susan, he froze for a moment and said, "Little Susan, when did you come!"
Susan helped Chuck Hao into the room, and guided him to sit on the sofa, then she greeted the middle-aged man and said, "Uncle Jiang, I just got here. This is the miracle doctor I found for Sister Ran Ran."
After finishing her words, she walked to the bed and looked at the woman on the bed. She said with a trace of sadness in her eyes, "Sister Ran Ran."
The Old Man Long Rope looked Chuck Hao up and down, and said with a chuckle, "Miracle doctor? Just now you said this ALS can be cured?"
Chuck Hao nodded and said, "It can be cured!"
"Pfft!"The Old Man Long Robe sneered and said, "ALS is a terminal disease, and neither TCM nor Western medicine can cure it. Are you a TCM or Western medicine practitioner?"
"TCM." Chuck Hao said in a steady tone.
"TCM?" The Old Man Long Robe sneered again, "TCM attaches importance to experience, hence most of the great TCM practitioners are old. But I think you are only in your 20s or 30s!"
He added, "And look at you, you seem to be blind. TCM relies on making observations, listening to breathing, asking about symptoms and taking the pulse. You can't even complete the first step of making observations.”
He ended by saying, "River CEO, don't trust some quack doctors. Not only will you not be able to delay your daughter's illness, but will speed up her death!"
Chuck Hao ignored the old man, and said calmly, "Can I have a look?"
Hearing the Old Man Long Robe's words, both Susan and the middle-aged man frowned.
Susan looked at Chuck Hao, and said calmly: "Sister Ran Ran is my closest person, if...you are a quack doctor or a liar, you will end up dying miserably!"
"Erm!"Chuck Hao nodded.
The middle-aged man hesitated.
At this time, Ran Ran who was on the bed said, "Anyway, I’m gonna die, it’s just a matter of time. Let him try!"
The middle-aged man was stunned, a trace of pain flashed in his eyes, he looked at Chuck Hao with a glimmer of hope, he nodded and said, "Then give it a try!"
Susan helped Chuck Hao to the bedside. Chuck Hao took a long breath, and then said calmly, "Take off the patient's clothes, please!"

🔥chapter 3 let you suffer🔥

"Take off your clothes, please!" Chuck Hao said calmly.
"Huh?" Susan was surprised to hear this, "What do you mean!"
"I'm blind, I can't see!" Chuck Hao said calmly.
"Pfft!"The Old Man Long Robe sneered and said, "This is the miracle doctor that Ms. Su found. I have never heard any treatment for ASL requires undressing. I hope he isn’t a freak you found to take advantage of Miss Jiang."
The middle-aged man stared at Chuck Hao, with a cold surge in his eyes.
His name is River Mountain, and in River City, he is truly a man who takes control of the whole city, for his connections and his financial resources.
On the bed, River Ran Ran moved her beautiful eyes, she looked at Chuck Hao and saw his calm expression. Thinking that her time was running out, she said, "Let him try!"
"Ran Ran!" River Mountain's expression changed slightly.
"I want to give it a try." River Ran Ran looked at River Mountain.
River Mountain's face turned sour. Looking at the despair in his daughter's eyes, he gritted his teeth, then looked at Chuck Hao and said, "Boy, if...you don't get her cured, I will end your life!"
As he finished speaking, he looked at the Old Man Long Robe and said, "Please come out with me!"
"Huh, do you really trust this person?" The Old Man Long Robe said, "This person is obviously a liar..."
Seeing River Mountain's expression, he shook his head and walked out.
When the two walked out, a blush appeared on River Ran Ran's face.
Although Chuck Hao couldn't see, but she was stripping herself naked in front of a man after all. She gritted her teeth, lifted the quilt, and said, "Susan, give me a hand!"
Susan took a deep breath and looked at Chuck Hao, then nodded and said, "Okay!"
Not long after, River Ran Ran lay down blushing.
Because of her condition, she spent most of her time lying in bed. Her skin was extremely fair, but she appeared unhealthy.
Her body was a bit slender, but there was still something where it should be.
Chuck Hao said, "Please help me put my hand on her heart."
"You..."Susan hesitated upon hearing this.
She looked at River Ran Ran, who blushed and nodded, "Let him do it!"
Susan frowned, looking at Chuck Hao who had a calm expression, she took Chuck Hao's hand with her hand and slowly placed it on River Ran Ran's heart.
When his five fingers touched River Ran Ran's skin, Chuck Hao was shocked, and he could feel that River Ran Ran's body temperature was indeed lower than ordinary people's. He pondered and said, "Later... you may feel some pain, you have to bear it!"
"Yeah!" River Ran Ran said shyly.
Next to her, Susan frowned and saw that Chuck Hao's five fingers were slowly raised, maintaining a gesture.
"Um!"
Susan made a coquettish groan. She didn't know if it was an illusion. She had a warm feeling coming from where Chuck Hao was in contact with her. This feeling disappeared quickly, and then an extremely cold feeling came from inside her body, quickly spreading to her whole body.
The bone-piercing cold hit her hard, making her tremble ceaselessly.
"Sister Ran Ran!" Susan's expression changed slightly.
Chuck Hao maintained that gesture. After a long while, he opened his mouth, and a gust of cold air slowly came out from his mouth.
After finishing all this, he took a long breath and said, "Done."
"Is this done?" Susan frowned.
"Cold!"
"Cold!"
On the bed, River Ran Ran's lips began to turn black and darker, and her whole body was trembling violently.
Susan quickly covered her with the quilt, and then shouted at Chuck Hao with a gloomy expression, "What's going on!"
"Ah!"
Just as Chuck Hao was about to explain, River Ran Ran uttered a cry of pain.
"Boom!"
Immediately afterwards, River Mountain pushed the door open, and he rushed in. Looking at River Ran Ran who was on the bed with dark lips and trembling body, he grabbed Chuck Hao by the collar and said, "What's going on! "
"Hmph, what else could be going on!" Outside the door, the Old Man Long Robe chuckled and said, "Miss Jiang is suffering from ASL and can't get a little bit of cold during the onset of the disease. This fellow probably wanted to take advantage of her. Miss Jiang took off her clothes, caught the cold, and completely lost control of her illness."
"Fuck you!" River Mountain seemed furious.
"Cold!"
"Cold!"
Right when River Mountain was about to beat Chuck Hao up, River Ran Ran made a trembling voice on the bed again.
"Guards, come in!" River Mountain exclaimed and roared.
Two people who looked like bodyguards rushed in and said, "River CEO!"
"Take this fellow to the basement and lock him up. I'll get even with him for this later. If something happens to Ran Ran, I'll kill him!" River Mountain's face turned sour!
Next to him, Susan looked at Chuck Hao, with disappointment in her eyes.
In her opinion, what the Old Man Long Robe said was right, Chuck Hao... didn't do anything, just touching River Ran Ran's body.
Two bodyguards dragged Chuck Hao away violently. They dragged Chuck Hao to a basement of the villa, and pushed him to the ground.
There was a pain in his back. Obviously, the area where Left City caused him injury before had been hurt again.
The people upstairs didn't give him any chance to explain.
He shook his head, not worried, but calmly crawled to sit up.
"You guard this fellow, I suspect he's just faking his blindness!" A bodyguard said in a gloomy tone, "I'll go up and take a look at Ran Ran's situation."
When that person left, the remaining guy saw that Chuck Hao sat down cross-legged like nothing had happened, he was very angry.
"You pervert!" He gritted his teeth and said, "I watched Ran Ran grow up, and you dared to make her suffer from the illness again. If I didn’t make you suffer today, I’ll write my name upside down! "
Having said that, he walked to the side of the basement and picked up a baseball bat.
...
In River Ran Ran's bedroom, she felt icy cold. After a few minutes, River Ran Ran felt the icy coldness in her body disappearing at a terrifying speed.
The tingling sensation was also slowly disappearing.
Her lips began to regain their colors slowly.
Because it was summer and her room was not air-conditioned, it was a bit hot and stuffy.
"How do you feel?" Looking at River Ran Ran who was slowly regaining her composure, River Mountain quickly asked, "Ran Ran, are you all right?"
The Old Man Long Robe sighed and said, "She’s recovering now. After all, she put on the quilt and her body started to warm up. But..."
At this moment, River Ran Ran said, "Dad... I feel... so hot!"

High-quality novels await you on #Readme. Click to download and enjoy with 2 million readers.🔥

⚔Jonathan, once a peerless genius, was labeled a criminal by his family on his tenth birthday, and was abandoned in the wilderness to fend for himself.
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan? In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.

He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!

Observation, olfaction, inquiry and palpation! With just one glance, he could diagnose even the most hidden diseases. With three silver needles in hand, there was no disease he couldn't cure. But he chose to hide in the city as a street thug. One day, a woman claiming to be his fiancée came to break off the engagement and humiliated him...
-------------------------
On a summer day at noon, on a certain street in the northern suburbs of Ning City.
Stanley Du rode his bicycle and arrived at the entrance of the Greenview Community Hospital.
He's 21 years old.
After this summer break, he will be starting his senior year at Ning City University Medical School.
Currently, he's working as a temporary helper at Greenview Community Hospital.
This hospital is privately owned and not very large, with just a dozen or so medical staff.
The patients who come here are all local residents, and the doctors here can only treat minor illnesses and injuries.
For those with serious or urgent conditions, the doctors here dare not treat them.
Stanley Du locked his bicycle and was about to go inside to start work.
At this moment, a red Honda Civic pulled up from a distance and stopped next to Stanley Du.
The car door swung open, revealing a pair of long legs in stockings stepping out.
When Stanley Du saw those long legs, he couldn't help but gulp.
Two young men who were at the hospital to seek medical attention were also looked at those long legs, and their eyeballs were almost popping out of their sockets.
The next moment, a beautiful woman with a curvy figure wearing a tight purple skirt got out of the car.
The beauty had extremely high attractiveness, fair skin, and delicate features.
She was named Dinah Yang, and her father owned this community hospital.
Dinah Yang not only had good looks and a great figure, but she also had a high IQ.
When she was in elementary school, she skipped two grades. When she went to college, she completed her medical degree at Tendu Medical University in just two years, making her a top student.
If it weren't to get close to Dinah Yang, Stanley Du wouldn't be working in this small hospital with a low monthly salary of 1,300 yuan.
But Dinah Yang only gave Stanley Du a casual glance and didn't even greet him before walking into the hospital.
At this moment, a slightly overweight female doctor urgently said to Dinah Yang, "Dinah, you've arrived just in time. We have an emergency patient, and your parents are not here. None of us doctors can handle this patient. Please go check it out."
Hearing this, Dinah Yang didn't even have time to change into her white coat before hurrying to the emergency room.
Stanley Du also followed.
In the emergency room, a woman in her sixties was lying on a bed and kept complaining that she had a headache.
A man in his thirties stood by the bed, looking distressed.
Dr. Sean Wang, the male doctor, was about to give the elderly woman a painkiller injection. Upon seeing Dinah Yang, he quickly said, "Dinah Yang, your medical skills are better than mine. Please take a look at this elderly lady."
After checking the elderly woman's blood pressure and heartbeat, Dinah Yang said, "It's not a big problem, she's having a migraine attack."
Then Dinah Yang turned around and instructed a nurse, "Prepare a high-dose injection of ibuprofen for the elderly woman."
The nurse quickly prepared the medication.
Dinah Yang intended to administer the injection and IV herself.
At this moment, Stanley Du suddenly intervened and stopped her.
"What are you trying to do?" Dinah Yang frowned and glared at Stanley Du. "Don't interfere with the patient's treatment!"
Stanley Du, a mere temporary worker doing odd jobs, dared to interfere with her patient's treatment?
It seemed like he didn't want to keep his job.
"Dinah Yang, ibuprofen has some side effects, and the elderly woman's health is not the best. So, I think you shouldn't give her a high-dose ibuprofen injection," Stanley Du calmly said.
Upon hearing this, the son of the elderly woman, the man in his thirties who was guarding the bedside, tightened his expression and looked at Dinah Yang.
Dinah Yang, however, coldly replied to Stanley Du, "I am in charge of the elderly woman's treatment. I will decide which medication to use, and you don't need to interfere."
Stanley Du kept silent.
The son of the elderly woman was still concerned and asked Dinah Yang, "Dr. Yang, are you sure it's safe to inject ibuprofen into my mother?”
"Don't worry, ibuprofen is specifically used to treat migraines. Once I give your mother the injection, her pain will subside," Dinah Yang replied calmly.
"But this male doctor just..." The man hesitated as he pointed to Stanley Du.
"Haha, you misunderstood. This young man is not a doctor at our hospital; he's just a temporary worker doing odd jobs here."
Before Dinah Yang could respond, the male doctor Sean Wang couldn't wait and mocked Stanley Du.
After learning that Stanley Du was just a temporary worker, the trust level of the elderly woman's son plummeted to zero.
He looked at Stanley Du with disdain and hostility.
At that moment, Sean Wang continued to taunt Stanley Du, "I must say, Stanley, you are just a temporary worker here, and you don't even have a medical license. How dare you question Dinah Yang's treatment plan? Who gave you the courage? Do you still want to work here?"
"Enough, Sean, please stop. Stanley Du, the emergency room is not your workstation. Go attend to your duties."
Dinah Yang interrupted Dr. Wang's mockery of Stanley Du.
Stanley Du, however, was very unhappy with Dr. Wang.
Damn, if Dinah Yang looked down on me, I could live with that.
Who could blame me for having a thing for a knockout like her?
But you, Sean Wang, we're in the same boat, just earning our keep in this small hospital.
What makes you think you can look down on me?
"Why are you still standing there? The floor tiles in the restroom need cleaning. Go clean them quickly."
Seeing that Stanley Du still refused to leave, Dinah Yang urged impatiently.
Stanley Du glanced at Dinah Yang, nodded, and walked away.
He had already warned Dinah Yang, but she had brushed it off.
Moreover, Dinah Yang had allowed Sean Wang to taunt and humiliate him.
In this case, there was no need for Stanley Du to stay here and continue being humiliated.
Although he was attracted to Dinah Yang's beauty and figure, he wasn't the kind of guy to let a beautiful woman trample all over him.
Stanley Du turned and walked out of the emergency room.
Shortly after, Dinah Yang gave the elderly woman an injection of ibuprofen.
The woman's screams quickly subsided.
The son of the elderly woman breathed a sigh of relief, praising Dinah Yang, "Dr. Yang, my mother is much better after the injection. Your medical skills are truly impressive."
Dinah Yang was pleased but humbly replied, "Let your mother rest for a while. Once the medication takes effect, she'll be able to leave the hospital."
The son of the elderly woman thanked Dinah Yang and escorted her and the medical team out of the emergency room.
A few minutes later, Stanley Du was mopping the floor in the men's restroom.
Just then, Sean Wang who was in urgent need of the restroom, pushed the door open.
Seeing Stanley Du, Sean Wang snorted contemptuously and entered one of the stalls.
Stanley Du quickly left the restroom.
A few minutes later, Sean Wang also came out of the restroom.
He deliberately said to Stanley Du, "Stanley, let me give you a piece of advice. If you want to succeed in your career, you must remember your place, talk less, and work more. Do you understand?"
Stanley Du was about to retort. At this moment, the son of the elderly woman rushed out of the emergency room, shouting, "Dr. Yang! Dr. Yang! My mom's condition is getting worse. Please come and see!"
Hearing this, Dinah Yang, Sean Wang, and the medical team quickly rushed into the emergency room.
Stanley Du threw the mop away and followed.
Inside the emergency room, the elderly woman was now convulsing, foaming at the mouth, and in extreme distress.
"Dr. Yang, my mother's condition has worsened."
The man in his thirties said anxiously, "Did you give her the wrong medication?"
chapter 2 Bai Fumei married a temporary worker?
Dinah Yang remained calm on the surface, but inside, she was in a panic.
The elderly woman, who had been quiet a moment ago, was now convulsing and foaming at the mouth?
This was undoubtedly a side effect of the ibuprofen!
If the elderly woman's body couldn't handle the side effects and she died in this small hospital, it would be a major problem.
At this moment, the elderly woman's eyes widened, her eyeballs protruded, and her face turned blue, indicating signs of suffocation.
When Dinah Yang saw this, she became even more panicked.
She quickly gave the elderly woman various first aid measures.
Sean Wang and the two female nurses stood by and did not dare to help.
They were also very nervous.
If they helped Dinah Yang and the elderly woman, unfortunately, passed away... they would all bear the responsibility.
Therefore, they all stood aside and allowed Dinah Yang to treat the elderly woman alone.
"You quack!"
As the elderly woman's condition worsened, with increasing foaming at the mouth and a deteriorating complexion, the man in his thirties couldn't contain his anger. He shouted at Dinah Yang in a fit of rage, "That temporary worker was right! The medication you injected my mom with has severe side effects! You're the one who's caused my mom to end up like this! I'm transferring her to another hospital! I can’t trust you quack doctors!"
After scolding, he pushed Dinah Yang away from his mother.
At this point, Dinah Yang's hands were trembling.
And the elderly woman intermittently moaned, "I... I feel so uncomfortable. I'm going to die... Son, I don't want to die. Please save me."
The son soon broke down.
He yelled at Dinah Yang, "You've nearly killed my mom! I'll make you pay for this, and you'll accompany my mother in death!"
In the next moment, he clenched his fist and charged toward Dinah Yang.
Sean Wang bravely saved the beauty and stepped forward to stop the man, but he received a punch to the eye socket.
Then Sean Wang screamed and knelt down.
The man wasn't stopping. He raised his fist again, charging at Dinah Yang.
Dinah Yang couldn't dodge, so she could only close her eyes and grit her teeth, preparing for the incoming blow.
But she waited for several seconds, but the expected punch never landed.
She opened her eyes nervously and saw that the man's fist had been blocked by a large hand.
And the owner of this sturdy hand was none other than the temporary worker who had just arrived, Stanley Du.
"Sir, please calm down. If you injure Dr. Yang, who will treat your mother?" Stanley Du said in a deep voice.
He had clenched his fingers into a strong grip, firmly holding onto the man's fist, rendering him immobile.
"She's a quack! I don't trust her! She almost killed my mother!" the man retorted with anger in his eyes.
"Give me some time and I can save your mother," Stanley Du said confidently.
Hearing this, Sean Wang and others were all stunned.
Could a mere temporary worker really have the ability to treat the elderly woman?
It’s impossible. He must be bragging!
Even Dinah Yang couldn't save that elderly woman. How could Stanley Du, a temporary worker, have better medical skills than Dinah Yang?
"Okay, I'll give you a chance."
The man said viciously, "But if you can't save my mother, I'll kill you first, and then this woman."
The reason why he was willing to give Stanley Du a chance was because before Dinah Yang injected the ibuprofen, Stanley Du had warned Dinah Yang that ibuprofen had many side effects and his mother might not be able to bear it.
Facts had proved that Stanley Du's warning was not unfounded.
Stanley Du was about to take action to save the elderly woman, but Dinah Yang stopped him.
"Are you sure you can save her?" Dinah Yang whispered.
"Haha, if the elderly woman dies, you won't bear any responsibility; I'll take full responsibility," Stanley Du said confidently.
"Why is he so confident?" Dinah Yang's heart was touched slightly.
Stanley Du had no time to talk to Dinah Yang. He reached out and massaged the elderly woman's abdomen a few times.
"Stop!" the man shouted.
Stanley Du sneered and said, "Heh, your mother is in her sixties. Do you think I have any ill thoughts about her?"
The man's expression faltered.
He had indeed had such thoughts just a moment ago.
But now that he had calmed down and thought about it carefully, he realized he was being paranoid.
Next, Stanley Du put his hand on the elderly woman's abdomen and massaged it a few times.
Unseen emerald-green energy flowed out of the elderly woman's body and penetrated into Stanley Du's hand.
This emerald-green energy was the residual power of the ibuprofen. They had been absorbed by Stanley Du.
Thirteen years ago, Stanley Du's parents had died in a car accident.
Then, Stanley Du met his master, The Bouldering Taoist Priest, who took him as a disciple.
The Bouldering Taoist Priest was the former head of the Medicine God Sect. He would let Stanley Du soak in medicinal baths for four hours every day.
After a long time, Stanley Du's body became a Myriad Medicinal Body.
His Myriad Medicinal Body could absorb the power of various medicines to enhance his own cultivation.
Even the most poisonous poison in the world would be absorbed and neutralized by Stanley Du's Myriad Medicinal Body.
After absorbing the residual effects of ibuprofen from the elderly woman's body, Stanley Du quickly retracted his hand from the elderly woman's abdomen.
Shortly after, the elderly woman's complexion quickly returned to normal.
She stopped crying and her breathing became much easier.
Two minutes later, the elderly woman sat up from the bed and gasped, "Oh, I feel much better. It's just that my head still hurts a bit."
Hearing this, the man cried with joy.
Dinah Yang and others were also relieved.
Next, Stanley Du stretched out two fingers and rubbed the acupuncture point behind the elderly woman's left ear more than a dozen times.
After Stanley Du stopped, the expression on the elderly woman's face was obviously much more relaxed.
"It's very comfortable. My head doesn't hurt anymore."
The elderly woman praised Stanley Du, "Young man, I didn't expect that you have such great medical skills at such a young age. Your medical skills are passed down from your ancestors, right?"
Stanley Du didn't speak, just nodded.
On his waist was a palm-sized snakeskin bag. This was a Mustard Seed Bag with a cubic meter of storage space inside.
There was a darksteel plate inside the bag.
The darksteel plate was the most precious artifact of the Medicine God Sect, the Shennong Token.
Shennong, the ancient Medicine God, was the first owner of Shennong Token and the Mustard Seed Bag.
The Bouldering Taoist Priest and Stanley Du, as well as the previous heads of the Medicine God Sect, were all direct descendants of Shennong.
Before they passed away, each head would store their insights and skills in the Shennong Token.
Some excelled in medicine, some in martial arts, some in appraisal, some in arts, and some in cooking.
All of these skills and knowledge had been perfectly inherited by Stanley Du.
The man who had been worried about his mother's condition praised Stanley Du sincerely, "Young man, your medical skills surpass all of them, yet they let you work as a temporary assistant. They're really short-sighted."
This compliment elevated Stanley Du's status and indirectly criticized Dinah Yang and the others.
Seeing their darkened expressions, Stanley Du quickly said, "Brother, please don't make enemies for me; I beg you."
The middle-aged man was momentarily stunned and then laughed awkwardly.
Then, he handed a business card to Stanley Du and patted his shoulder, saying, "If they mistreat you, give me a call. I, Randall Chen, won't let you down."
After saying that, Randall Chen left the hospital with his mother.
Dinah Yang felt a mixture of bitterness and regret.
She, a top medical student from Tongji Medical University, had been outperformed by a temporary assistant like Stanley Du.
"Come with me, I have something to ask you."
Dinah Yang glanced at Stanley Du, throwing these words coldly, and heading toward the lounge.
Stanley Du followed her.
"Tut! What ancestral medical skill? I think he stumbled upon it like a blind cat finding a dead mouse, just bluffing."
Sean Wang looked at Stanley Du's back and whispered jealously.
After a while, Stanley Du followed Dinah Yang and walked into the lounge.
"Stanley Du, right? How long have you been at our Greenview Hospital?"
Dinah Yang leaned back on the sofa and asked coldly.
"Well, I just came here, less than ten days," Stanley Du standing and said with a smile.
Dinah Yang nodded, took out two thousand yuan in cash from her bag, and handed it to Stanley Du, "This is your salary for this month. You don't need to come back anymore."
"Come on, I just helped you out of a difficult situation, and you won't give me a promotion or a raise, and that's fine. But why are you firing me?"
Stanley Du didn't take the money and asked, rolling his eyes.
Dinah Yang crossed her legs gracefully, with the corners of her delicate mouth slightly raised, and said disdainfully, "Your medical skills are better than mine, why do you want to stay in our small hospital with a monthly salary of only 1,300, and working as an assistant?"
"Haha, I've been waiting for you to ask me this."
Stanley Du suppressed his smile, stared at Dinah Yang's delicate and pretty face, and said seriously, "I stayed at this small hospital for you."
Dinah Yang's heart skipped a beat, but there was no expression of surprise or shyness on her face.
After a moment of silence, she chuckled, "Haha, so you're trying to hit on me. But I will never give you such a chance again. I already have a boyfriend."
"Haha, please stop making up stories. These days, every time you leave work, I've been quietly following you. You don't have a boyfriend."
Stanley Du smiled and said, "Those men who sent you flowers, invited you for dinner, and were all turned down by you, I've beat them down."
"You pervert! You've been stalking me!"
Dinah Yang was both shocked and angry, her voice stern, "If you keep this up, I'll call the police and have you arrested!"
"You are my wife, and I am doing this to protect you. Why should the police arrest me?" Stanley Du folded his hands and said with a smile.
As soon as these words came out, Sean Wang and the others, who were eavesdropping outside the lounge, were utterly shocked, their jaws dropping to the floor!
Dinah Yang was actually Stanley Du's wife?
This was impossible!
Dinah Yang could be considered a wealthy and attractive woman.
Stanley Du was just a newly arrived temporary worker.
If Dinah Yang were to marry Stanley Du, then Dinah Yang would have some serious issues with her judgment and intelligence!
chapter 3 Those who pretend to be poor are smart people
"You psycho! Who is your wife?"
Dinah Yang's angry voice came from the lounge, causing Sean Wang and others who were eavesdropping outside the door to wince, their eardrums hurt slightly.
Next, Dinah Yang in the lounge continued to humiliate Stanley Du in a low voice.
"Is it because no woman wants you, so you are crazy about women?"
"There are so many beauties in the world, why did you fixate on me?"
"If it's because you're poor and can't find a girlfriend, I can give you some money... 10,000 yuan. This money can cover several nights out. Don't be too greedy. I'm actually living paycheck to paycheck and haven't saved much."
After who knows how long, Dinah Yang, with a dry throat, finally stopped talking.
At this point, Stanley Du spoke slowly, "Dinah Yang, your father is Roy Yang, and your grandfather is Jay Yang. Ten years ago, your family still lived in Qutang Town to the south of Ning City. Your grandfather ran a small clinic in the town. Am I right?"
"You actually checked my family's past?"
Dinah Yang's face changed slightly, and she stared at Stanley Du coldly. "What are you trying to do?"
Stanley Du did not answer Dinah Yang's question but continued, "Ten years ago, there was an elderly man and a young boy who became your neighbors. The old man's surname was Chen, and he was a skilled barefoot doctor. He helped cure several difficult illnesses for your grandfather, who greatly admired him and considered him like a brother."
At this point, Stanley Du deliberately paused and looked at Dinah Yang's expression.
Sure enough, her surprise was even more evident.
Stanley Du continued, "That winter, your father fell seriously ill, diagnosed by the hospital as having aortic dissection. This condition could threaten your father's life at any moment, and no doctor in Ning City was willing to perform the surgery. In the end, it was the old man, Chen, in your family's small clinic who performed the surgery and saved your father's life. Your grandfather arranged for you to be engaged to the old man's grandson, the little boy who was with him. Do you remember the little boy's name?"
Dinah Yang was stunned.
Her childhood memories told her that what Stanley Du was saying was all true.
She remembered that at the time, she was not even twelve years old, and the old man's little grandson was slightly younger than her.
That little rascal liked to play with her and even stole kisses from her.
What was the little rascal's name again?
Right, he seemed to be called Stanley Du!
"You... you are that old man's grandson? What's your nickname?" Dinah Yang asked tentatively.
"My nickname is Little Naughty Boy."
Stanley Du smiled, "Your nickname is Big Gal. Isn't that right?"
Dinah Yang didn't say anything, which was taken as confirmation.
The Bouldering Taoist Priest was the Old Man Chen.
To avoid criticism, in front of outsiders, The Bouldering Taoist Priest called Stanley Du his grandson.
Stanley Du added, "Three years ago, I went to Qutang Town to find you, but I didn't expect that your family had already moved. At the time, I thought I would never see you again in this lifetime. However, just ten days ago, near this hospital, I saw your father, Roy Yang. He hasn't changed much in appearance compared to ten years ago, and I recognized him right away."
After a few seconds of silence, Stanley Du continued, "I followed your father and found out that he is the director of this small hospital. So I came here to apply for a job, becoming a temporary worker. I did all of this for you."
The last sentence was rather cheesy.
Dinah Yang's entire body felt goosebumps. She argued, "We were just kids back then, and that engagement wasn't legally binding!"
"Tsk, I don't care whether it's legal or not."
Stanley Du smiled and said nonchalantly, "Back then, your grandfather personally arranged for us to be engaged, and your parents also agreed to the engagement. Now, my grandfather and your grandfather have both passed away. If you break off this engagement, your entire family will be ungrateful. Your grandfathers in heaven won't rest in peace."
"Are you... morally blackmailing me?"
Dinah Yang glared at Stanley Du and pointed at Stanley Du, "Do you want to lay claim to me, huh?"
"I'm asserting my rights."
Stanley Du smirked, “Big Gal, my good wife, I am your husband. Whether you admit it or not."
Dinah Yang's heart was in turmoil, and she couldn't continue the conversation with Stanley Du.
Meanwhile, Sean Wang and others who had been eavesdropping outside quickly dispersed.
"So Stanley Du and Dinah Yang are childhood sweethearts?"
"Hmm, it's a new era of the rule of law now; such arranged marriages are no longer valid!"
"I agree. Their marriage can't go through. Their financial situations are too different."
"Haha, if Stanley Du goes to propose to Yang's family, they'll definitely reject him. Plus, this hospital belongs to Yang's family. They might even kick Stanley Du out of the hospital!"
…
At eight o'clock in the evening, countless homes were lit up.
In the living room of Dinah Yang's house, Stanley Du was undergoing a three-court trial, with Yang's father, mother, and Dinah Yang as the judges.
"Ahem, Stanley, do you have a house? Do you have a car?"
Dinah Yang's mother, Elen Zeng, glanced at Stanley Du from head to toe with a somewhat contemptuous tone.
"Not yet," Stanley Du said calmly.
"Your grandpa's medical skills are very good. Before he passed away, he should have left you a lot of money, right?" Elen Zeng asked again.
"When my old man was alive, he did make quite a bit of money. However, he was quite extravagant. After he died, he only left me a few hundred thousand. In the past two years, I’ve been studying at Ning City University and spent a lot of money. Now I only have 18,000 left in my bank account."
Stanley Du did not tell the truth.
The Bouldering Taoist Priest left him more than 10 billion just in bank deposits.
Apart from these deposits, The Bouldering Taoist Priest also transferred many shares of his companies to Stanley Du.
The Bouldering Taoist Priest had cured many wealthy people with complex ailments.
These deposits and shares were gifts from those wealthy individuals, all of which were now Stanley Du's property.
Stanley Du concealed his assets both to stay low-key and to observe the true character of the Yang family.
"18,000?"
Elen Zeng's tone suddenly increased by several notches. "You have no house, no car, and only 18,000, yet you want to marry my daughter as your wife. Do you expect my daughter to live with you in poverty?"
Roy Yang patted Elen Zeng's hand to signal her to maintain her composure and not get agitated.
"Mother-in-law, please don't be so harsh.”
Stanley Du pretended not to notice the sarcasm in Elen Zeng's words and said with a smile, "Although I don't have a car or a house now, and I don't have much money, my medical skills are passed down from my grandfather. With me overseeing your hospital, it's only a matter of one or two years before your small hospital becomes famous and prosperous in Ning City."
He said this with confidence, and Roy Yang and Elen Zeng also knew that Stanley Du was not bragging.
Roy Yang and Elen Zeng had already heard about Stanley Du's actions in helping Dinah Yang and curing the elderly woman.
The two of them were in a difficult position. They wanted Stanley Du to work for them in the hospital, but they also didn't want their daughter, Dinah Yang, to marry him so inexpensively.
"How about this: your engagement with my daughter remains valid."
After thinking for a long time, Roy Yang said to Stanley Du, "I will give you two years. In these two years, you need to stay and work in my hospital. If you become a renowned doctor in Ning City within these two years, I will hold a wedding for you and Big Gal to officially acknowledge you as my son-in-law."
"Okay, but Dinah Yang and I should get our marriage certificate first."
"No marriage certificate."
"Then how can I trust you?" Stanley Du was getting annoyed. "If I help you expand the hospital and make it successful, but you break your word and don't let Dinah Yang marry me, then I'll be at a loss."
"Hmph, I've always kept my promises. You have nothing now, yet you want to be a real couple with my daughter? Do you think we're all fools?"
Roy Yang raised his eyebrows and said seriously, "This two-year agreement is a test for you. If you don't accept this test, then the engagement between you and Dinah Yang will be null and void."
chapter 4 Provocation from colleagues
"Haha, father-in-law, you are really cunning. I accept your test."
Stanley Du agreed with his father-in-law, turned and asked Dinah Yang, "Honey, what do you think?"
Dinah Yang wanted to refuse, but couldn't bring herself to do so.
After all, Stanley Du and she had a long-standing engagement, and they were also childhood friends.
So, she rolled her eyes and said to Stanley Du, "I'll listen to my father."
"Great! These two years, without your permission, I won't touch you. But you also can't attract unwanted attention or betray me.”
"What do you take me for?"
Dinah Yang yelled at Stanley Du, "I am not a casual woman."
"Okay, okay, I love a chaste lady like you."
With the engagement settled, Stanley Du was no longer treating himself as an outsider.
He grinned and said, “Father-in-law and mother-in-law, can I bring my dirty laundry to your house to wash? The dorms at my school have poor facilities and no washing machine."
Elen Zeng said with a sullen face and gritted her teeth, "Okay."
"The cafeteria food at my school is terrible. Can I have dinner at your place?" Stanley Du was pushing his luck.
"Okay," Elen Zeng muttered through gritted teeth.
"Father-in-law, I don't want to do odd jobs anymore, and the monthly salary of 1,300 is too low. Can you increase it?"
Stanley Du continued to push his luck.
Roy Yang clenched his teeth, his cheeks twitching.
He swallowed his anger and replied, "You will be Dinah Yang's assistant from now on, and you can wear a white coat. As for your salary, the monthly base salary will be 1,500. In addition to your base salary, you'll get a 50 yuan bonus for curing a regular patient and a 200 yuan bonus for handling a difficult case. There's no upper limit."
The bonuses were quite low, and it seemed that his father-in-law and mother-in-law were both money-loving people.
After discussing the main issue with his father-in-law, Stanley Du left happily.
The reason why he wanted to marry Dinah Yang was because he really liked Dinah Yang.
The second reason was that his marriage to Dinah Yang was the last wish of his master The Bouldering Taoist Priest.
The Bouldering Taoist Priest, aside from being a skilled doctor, was also adept in fortune-telling and physiognomy.
He had left a will before his death, stating that Stanley Du and Dinah Yang were destined to be together.
After Stanley Du left, Elen Zeng closed the door, turned to her husband, and scolded, "Are you getting senile? Why did you give him hope? Our daughter is beautiful and well-educated. She should marry a successful and wealthy man. Marrying a poor guy is such a waste."
"This is just a delaying tactic."
Roy Yang sighed and said, "Back then, the engagement between Dinah Yang and Stanley Du was indeed arranged by my father and Old Man Chen. Moreover, Old Man Chen saved my life. If we were to cancel the engagement without a good reason, I wouldn't be able to face them in the afterlife."
After a pause, Roy Yang turned his head and asked Dinah Yang, "How do you feel about that guy?"
"My impression of him is still stuck in childhood, and it's a bit hazy."
Dinah Yang said bluntly, "I neither dislike nor particularly like him; that's how I see him."
Roy Yang nodded, "During this period, you should pay attention to him. See how much he's learned about Old Man Chen's medical skills."
"I was thinking the same thing," Dinah Yang agreed.
The next morning at 8:30 am, Stanley Du and Dinah Yang arrived at the community hospital almost simultaneously.
"I'm warning you, don't go telling everyone I'm your wife," Dinah Yang warned in a low voice.
Stanley Du pretended not to hear.
Not long after, Stanley Du found a white coat and put it on.
"Why is a temporary worker wearing a white coat?"
Seeing Stanley Du put on a white coat, other medical staff were surprised. Sean Wang couldn't wait to jump out and scold Stanley Du.
Stanley Du was too lazy to talk to Sean Wang.
He just looked at Dinah Yang and said nothing.
"Ahem, Stanley Du is no longer a temporary worker. From now on, he will be my assistant."
After saying these words, Dinah Yang left everyone behind and walked to the lounge.
Sean Wang looked at Stanley Du dumbfounded.
Yesterday, Stanley Du was still a temporary worker. He could scold or berate him whenever he wanted.
Today, however, Stanley Du had become Dinah Yang's assistant.
His promotion had happened astonishingly fast!
Could it be that the Yang family had approved the childhood engagement between Stanley Du and Dinah Yang?
Were Yang's parents really wanting to marry Dinah Yang to Stanley Du?
This was impossible! Stanley Du's looks and financial situation were worse than his!
Mr. Yang and his wife were both stingy and money-conscious.
How could they ever let their beautiful daughter marry Stanley Du?
Sean Wang also had his own fantasies about Dinah Yang.
However, due to his poor family background, he didn't dare to actively pursue her.
He worked hard in this small hospital, hoping to have a chance to become the son-in-law of the Yang family!
Even if they asked him to marry into the Yang family, he could accept it!
But he really didn't expect that Stanley Du would take away his position as the Yang family's son-in-law and shatter his dream!
Men these days, it's tough to get by!
Even for a position like being a son-in-law, the most shameless one, there's still competition!
Just when Sean Wang was extremely depressed, Stanley Du patted Sean Wang’s shoulder and said with a smile, "You heard it just now, I'm now Dinah Yang's assistant. It won't be long before I become part of the Yang family. If you still want to stay here, you need to be smart, understand?"
"Pretentious!" Sean Wang gave him a sour look and cursed in a low voice.
"Dare to insult me? Do you no longer want to work here?"
"Even if you become the son-in-law of the Yang family, you're just a mere 'son-in-law' at the end of the day. The owner of this hospital is your future father-in-law, Roy Yang. Hmph, you think you can fire me? You should ask Roy Yang first."
Sean Wang became more and more agitated, continuing to curse, "You're nothing but a useless person who got ahead through connections! My medical skills are better than yours, I earn more, and I have more experience. Yet you have the nerve to show off in front of me?"
Stanley Du was stunned for a moment and was about to respond with a comeback.
At this moment, four men in their twenties or thirties were rushed into the hospital.
These four people had dragons and tigers tattooed on their arms, and their hair was dyed colorful, looking like troublemakers.
"Doctor, my big brother has severe stomach pain, come and check on him!" a young man with bleached hair shouted, carrying a man with a large gold earring on his ear.
Sean Wang quickly assigned the earring-wearing man to an empty bed.
Initially, he wanted to treat this patient himself.
But then he thought it would be better to let Stanley Du handle it and test his capabilities.
"Dr. Du, let's use this patient as a practice case for you," Sean Wang said, gesturing toward Stanley Du.
The other medical staff immediately put down their work and looked at Stanley Du and Sean Wang.
These two guys, they got into a fight so quickly, huh?
"You first examine the patient," Stanley Du said.
Stanley Du knew what Sean Wang was planning.
Ten minutes later, Sean Wang handed a physical examination report to Stanley Du.
"Male patient, Theo Zhou, thirty years old, has severe pain in the upper right abdomen. According to the ultrasound, he has a mass near his gallbladder. I believe this is acute cholecystitis."
Stanley Du glanced at the patient, Theo Zhou, and said, "He doesn't have acute cholecystitis; he has ectopic appendicitis."
Sean Wang was stunned for a moment and sneered, "Are your medical skills taught by a sports teacher? The appendix is located in the lower right abdomen, not the upper right abdomen."
"Don't you understand what 'ectopic' means?" Stanley Du said sarcastically.
"What's going on?"
Dinah Yang was drawn over by their argument.
"Dinah Yang, Theo Zhou has been diagnosed with acute cholecystitis based on the ultrasound, but Stanley Du insists it's ectopic appendicitis. Hahaha, he's even more confident than the ultrasound!"
By saying this, Sean Wang was setting a trap for Stanley Du.
"The accuracy of ultrasound is not 100%. No matter how advanced the medical equipment is, misdiagnosis may occur."
Stanley Du ignored Sean Wang and said directly to Dinah Yang.
Dinah Yang was speechless.
If the ultrasound misdiagnoses, it would tarnish the hospital's reputation.
This guy, Stanley Du, was quite a troublemaker.
Just after he was promoted to assistant, he caused such a mess for the whole hospital.
Theo Zhou and his three buddies were standing by and overheard everything.
Felix Li, the guy with the yellow hair, said to Theo Zhou, "Boss, how can Dr. Du be better than an ultrasound? Don't believe him."
Upon hearing this, Sean Wang was overjoyed.
He believed that after this incident, Stanley Du's reputation had taken a hit.
Theo Zhou didn't believe Stanley Du either.
He held his stomach and endured the pain and said, "Dr. Wang, I trust you, please treat me!"
"You need surgery to remove your gallbladder."
"I need surgery?" Theo Zhou was shocked and asked Sean Wang, "What's the chance you can perform the surgery successfully?"
"Gallbladder removal is a minor procedure. I'm 80% sure I can do it. But Dr. Yang is even more skilled; she has at least a 90% success rate."
"Then I'll let Dr. Yang perform the surgery." Theo Zhou's choice was wise.
Dinah Yang didn’t refuse.
She instructed, "Sean Wang, you will be my assistant. Stanley Du, you're in charge of anesthesia."
Fifteen minutes later, in the operating room.
Stanley Du had already administered general anesthesia to Theo Zhou.
Just when Dinah Yang was about to open Zhou Tie's abdomen, Stanley Du suddenly said, "He really has ectopic appendicitis. Let me perform this surgery."
Theo Zhou was already under anesthesia and couldn't respond.
Even if Stanley Du were to perform the surgery, Theo Zhou wouldn't know.
"Don't be ridiculous!"
"I'm not causing trouble. If it's not appendicitis in an unusual location, I'll resign, and I won't bother you again." Stanley Du said seriously.
Sean Wang was secretly pleased.
He hoped Stanley Du would take over as the surgeon, thinking that Stanley Du was bound to lose.
"Alright, since you're so confident, you can perform the surgery."
Dinah Yang said, "If it turns out to be a misdiagnosis by you, you'll have to leave immediately!"
chapter 5 He is actually more accurate than B-ultrasound!
Stanley Du remained silent and made a 5 cm incision in the upper right abdomen of the patient.
He then cauterized the area to stop the bleeding and gently separated the peritoneum using forceps.
Lastly, Dinah Yang inserted a suction device.
The upper right abdomen is where the gallbladder is located.
Gallbladder inflammation doesn't produce pus.
If the patient had gallbladder inflammation, the suction couldn't draw out any pus.
But if it's ectopic appendicitis, the suction device will draw out the pus from inside the patient.
"Stanley Du, I don’t believe you're better than an ultrasound! If you extract pus, I'll drink it all!" Sean Wang whispered.
"What if you back out?" Stanley Du paused and asked Sean Wang.
"Hmph, if I back out, I'll resign from the hospital immediately!" Sean Wang confidently stated.
However, just as Sean Wang finished speaking, a large amount of yellowish-red pus appeared in the suction tube.
Sean Wang and Dinah Yang were both stunned!
It really was ectopic appendicitis! The ultrasound was misdiagnosed.
Could Stanley Du actually be more accurate than an ultrasound?
Was he just guessing?
After removing the pus, Stanley Du placed the suction device on a sterile cloth to avoid contaminating the surgical table.
He then continued to separate the peritoneum with the forceps gently.
Soon, a swollen, purplish-black appendix appeared in front of the three.
Any doctor could recognize it as an inflamed, pus-filled appendix.
"Sean, you have two choices.”
Stanley Du looked at Sean Wang and said teasingly, “Either drink the pus or resign and leave!"
Sean Wang's face twitched, looking shocked.
He obviously didn't want to drink the pus.
Resigning was also out of the question.
So he chose to stay silent, acting stubborn.
"Alright, Stanley Du, don't be too hard on Sean. Finish the surgery quickly," Dinah Yang intervened.
Listening to his wife's words, Stanley Du swiftly and gently removed the patient's appendix.
Stanley Du also delicately separated the remnants on the gallbladder's surface.
It looked easy but was a challenging task.
The wall of the gallbladder is very thin, and if not careful, it could be punctured.
But Stanley Du was both quick and gentle.
He completed the entire surgery in less than five minutes.
Afterward, Dinah Yang helped Stanley Du remove his gloves.
She whispered, "The ultrasound report didn't indicate ectopic appendicitis. How did you know?"
Stanley Du paused and joked, "It's a secret technique passed down from my grandfather. If you want to learn, have a son and a daughter for me, and I'll teach you."
Dinah Yang playfully rolled her eyes at him.
Two minutes later, the patient, Theo Zhou, was moved to a stretcher and wheeled out of the operating room.
"The surgery was so quick?"
"It wasn't a failure, was it?"
"If anything happens to Brother Theo, we'll tear this small hospital down!"
Theo Zhou's buddies were loudly discussing.
At that moment, Theo Zhou woke up from anesthesia.
Seeing him awake, the yellow-haired boy quickly asked, "Brother Theo, how do you feel?"
"I feel fine," Theo Zhou replied, sitting up.
Feeling a slight pain, he took a sharp breath and looked at his belly.
"The wound's stitched up, so my surgery's done. Dr. Yang, am I okay now?" Theo Zhou said.
Until now, he still thought that the person who performed the surgery was Dinah Yang.
"Rest for a day and come back tomorrow to remove the stitches," Dinah Yang replied.
"Thank you, Dr. Yang. I'll be sure to repay your kindness," Theo Zhou gratefully responded.
"Just settle the medical bill," Dinah Yang said, feeling a bit guilty since Stanley Du had done the work.
Upon hearing about the unpaid bill, Theo Zhou signaled his buddies, who immediately paid the fee with great respect.
After paying, Theo Zhou and his buddies left.
A few nurses quickly gathered around and praised Dr. Dinah Yang for her exceptional medical skills, as she completed a surgery in just a few minutes.
The more they complimented her, the more uncomfortable Dinah Yang felt.
Finally, unable to bear it anymore, she said, "The surgery earlier was actually done by Stanley Du. And the patient actually had an ectopic appendicitis, but was misdiagnosed by the ultrasound as having gallbladder inflammation."
The nurses were stunned and looked at Stanley Du with shock.
They couldn't believe that Stanley Du, who they knew as a temporary worker doing menial tasks, could actually perform surgery.
Furthermore, it was Stanley Du who insisted that the ultrasound had mistakenly diagnosed the patient with gallbladder inflammation instead of ectopic appendicitis.
There had even been a heated debate between Stanley Du and Sean Wang over this.
But the facts spoke for themselves. The ultrasound was wrong, and Stanley Du was right.
This guy's diagnosis was even more accurate than the ultrasound!
He will definitely become prosperous in the future.
They realized they should have a good relationship with him and not offend him.
The next moment, the nurses shifted their focus and complimented Stanley Du.
Sean Wang, watching Stanley Du being surrounded by all the girls, felt a mix of bitterness and jealousy. He murmured under his breath, "What's so great about you? You just got lucky this one time."
Dinah Yang, standing nearby, overheard him.
"Dr. Wang, you lost a bet to Stanley Du. He was generous enough not to force you to drink pus, and yet you're badmouthing him. Have you no shame?" Dinah Yang whispered.
Her words stunned Sean Wang, making him want to flee, but then he heard Stanley Du's stern voice.
"Stop right there!"
"What do you want?" Sean Wang asked nervously.
Stanley Du took the suction device from the operating room, which still contained pus.
"Either you drink this, or you resign!"
Stanley Du said coldly, "You lost the bet. You can't go back on your word."
Sean Wang was helpless. He looked at the Dinah Yang for help.
Dinah Yang was disgusted with Sean Wang's behavior but tried to mediate, "Stanley Du, you're colleagues. Don't go too far."
"Too far?" Stanley Du scoffed, then turned to Sean Wang, "Before the surgery, how did you insult me? Dare to tell everyone?"
Sean Wang stuttered, not daring to admit that he had called Stanley Du an incompetent who only got his position through connections.
He even claimed that his medical skills and experience surpassed Stanley Du's.
But the reality was, that he misdiagnosed the patient, while Stanley Du effortlessly completed the surgery and cured the patient.
If Sean Wang admitted to all he said, he would only further embarrass himself.
"What exactly did Sean Wang say?" Dinah Yang asked Stanley Du when Sean Wang remained silent.
Stanley Du recounted the insults without exaggerating.
After hearing this, everyone felt Sean Wang was way out of line.
Even if he looked down on Stanley Du, he shouldn't have said those things aloud.
It only showcased his lack of emotional intelligence, especially when he couldn't diagnose a patient that Stanley Du easily did.
Dinah Yang grew even more displeased with Sean Wang!
After all, Stanley Du was her fiancé. She could reprimand him, but she wouldn't tolerate others doing so!
"Sean Wang, you should resign," Dinah Yang declared.
"What?!" Sean Wang was shocked. "Dinah Yang, are you firing me?"
"My family owns this hospital. I have the right to fire you."
Sean Wang pleaded, "I know I was wrong. Please give me another chance to make amends. Don't fire me!"
He was genuinely terrified.
With his mediocre medical skills, finding a new good job would be difficult for him.
"After what happened, it's clear you and Stanley Du can't work together. If your skills were better than his, I would've kept you," Dinah Yang said coldly, but reasonably.
Seeing that pleading was useless, Sean Wang had no choice but to go through the resignation procedures in despair.
He really regrets it now.
He really couldn't believe that Stanley Du's medical skills were better than his own.
Even more surprising to him was that his few derogatory comments about Stanley Du could cost him his job.
If he had known this would happen, he would never have provoked Stanley Du.
Seeing that Dinah Yang had dismissed Sean Wang, Stanley Du felt comforted.
It seems this fiancée of mine really stands up for me.
The rest of the day at the hospital was quite relaxed.
The colleagues in the hospital treated Stanley Du with much more respect than before.
At lunchtime, a colleague even bought Stanley Du a fast-food meal.
This was the first time!
After work in the afternoon, Stanley Du hitched a ride with Dinah Yang's car to Ning City University.
Then he packed all his dirty clothes, which he hadn't washed for days, into Dinah Yang's car, asking her to take them home and wash them.
"You're so sloppy; your clothes even smell sour!" Dinah Yang scolded Stanley Du with a look of disgust and quickly drove away.
At the Yang residence, Dinah Yang casually threw Stanley Du's dirty clothes into the washing machine.
Roy Yang and Elen Zeng were sitting on the couch watching TV.
"Sweetheart, whose clothes are these?"
"They're all Stanley Du's dirty clothes. He insisted that I wash them for him!"
"What?!"
Elen Zeng angrily jumped up from the couch, "This poor guy has gone too far! He's treating you like a servant. Who does he think he is?"
She then turned to blame Roy Yang, "This is all your fault, being too kind to that poor boy! Why did you give him two years? You should've denied their engagement from the start!"
Roy Yang tried to calm his wife and then asked Dinah Yang, "How did that young man perform at work today?"
Dinah Yang told the truth about Stanley Du's performance today.
The more Roy Yang and Elen Zeng listened, the more alarmed they became.
Without Stanley Du's insistence and intervention, Dinah Yang and Sean Wang would have misdiagnosed the patient.
Their small family hospital would have gone under if there had been a fatal mistake due to the misdiagnosis.
"Ahem, the young man does have impressive medical skills. He did a great job today. Let's consider you washing his clothes as a reward," said Elen Zeng, sounding more subdued.
Dinah Yang nodded in agreement.
Roy Yang suddenly said, "Daughter, bring Stanley Du over for lunch tomorrow. I'll cook some special dishes to thank him properly."
Dinah Yang hesitated for a moment before nodding in agreement.
"You're inviting him over for dinner? Aren't you giving him too much credit?" Elen Zeng said, not pleased.
"You always think too little."
Roy Yang said with a cunning smile, "The young man probably learned from Old Man Chen. Being good to him only benefits us."

👇👇👇
<Matchless Urban Doctor>
Download #readme now, Continue reading this super hot novel!

Observation, olfaction, inquiry and palpation! With just one glance, he could diagnose even the most hidden diseases. With three silver needles in hand, there was no disease he couldn't cure. But he chose to hide in the city as a street thug. One day, a woman claiming to be his fiancée came to break off the engagement and humiliated him...
-------------------------
On a summer day at noon, on a certain street in the northern suburbs of Ning City.
Stanley Du rode his bicycle and arrived at the entrance of the Greenview Community Hospital.
He's 21 years old.
After this summer break, he will be starting his senior year at Ning City University Medical School.
Currently, he's working as a temporary helper at Greenview Community Hospital.
This hospital is privately owned and not very large, with just a dozen or so medical staff.
The patients who come here are all local residents, and the doctors here can only treat minor illnesses and injuries.
For those with serious or urgent conditions, the doctors here dare not treat them.
Stanley Du locked his bicycle and was about to go inside to start work.
At this moment, a red Honda Civic pulled up from a distance and stopped next to Stanley Du.
The car door swung open, revealing a pair of long legs in stockings stepping out.
When Stanley Du saw those long legs, he couldn't help but gulp.
Two young men who were at the hospital to seek medical attention were also looked at those long legs, and their eyeballs were almost popping out of their sockets.
The next moment, a beautiful woman with a curvy figure wearing a tight purple skirt got out of the car.
The beauty had extremely high attractiveness, fair skin, and delicate features.
She was named Dinah Yang, and her father owned this community hospital.
Dinah Yang not only had good looks and a great figure, but she also had a high IQ.
When she was in elementary school, she skipped two grades. When she went to college, she completed her medical degree at Tendu Medical University in just two years, making her a top student.
If it weren't to get close to Dinah Yang, Stanley Du wouldn't be working in this small hospital with a low monthly salary of 1,300 yuan.
But Dinah Yang only gave Stanley Du a casual glance and didn't even greet him before walking into the hospital.
At this moment, a slightly overweight female doctor urgently said to Dinah Yang, "Dinah, you've arrived just in time. We have an emergency patient, and your parents are not here. None of us doctors can handle this patient. Please go check it out."
Hearing this, Dinah Yang didn't even have time to change into her white coat before hurrying to the emergency room.
Stanley Du also followed.
In the emergency room, a woman in her sixties was lying on a bed and kept complaining that she had a headache.
A man in his thirties stood by the bed, looking distressed.
Dr. Sean Wang, the male doctor, was about to give the elderly woman a painkiller injection. Upon seeing Dinah Yang, he quickly said, "Dinah Yang, your medical skills are better than mine. Please take a look at this elderly lady."
After checking the elderly woman's blood pressure and heartbeat, Dinah Yang said, "It's not a big problem, she's having a migraine attack."
Then Dinah Yang turned around and instructed a nurse, "Prepare a high-dose injection of ibuprofen for the elderly woman."
The nurse quickly prepared the medication.
Dinah Yang intended to administer the injection and IV herself.
At this moment, Stanley Du suddenly intervened and stopped her.
"What are you trying to do?" Dinah Yang frowned and glared at Stanley Du. "Don't interfere with the patient's treatment!"
Stanley Du, a mere temporary worker doing odd jobs, dared to interfere with her patient's treatment?
It seemed like he didn't want to keep his job.
"Dinah Yang, ibuprofen has some side effects, and the elderly woman's health is not the best. So, I think you shouldn't give her a high-dose ibuprofen injection," Stanley Du calmly said.
Upon hearing this, the son of the elderly woman, the man in his thirties who was guarding the bedside, tightened his expression and looked at Dinah Yang.
Dinah Yang, however, coldly replied to Stanley Du, "I am in charge of the elderly woman's treatment. I will decide which medication to use, and you don't need to interfere."
Stanley Du kept silent.
The son of the elderly woman was still concerned and asked Dinah Yang, "Dr. Yang, are you sure it's safe to inject ibuprofen into my mother?”
"Don't worry, ibuprofen is specifically used to treat migraines. Once I give your mother the injection, her pain will subside," Dinah Yang replied calmly.
"But this male doctor just..." The man hesitated as he pointed to Stanley Du.
"Haha, you misunderstood. This young man is not a doctor at our hospital; he's just a temporary worker doing odd jobs here."
Before Dinah Yang could respond, the male doctor Sean Wang couldn't wait and mocked Stanley Du.
After learning that Stanley Du was just a temporary worker, the trust level of the elderly woman's son plummeted to zero.
He looked at Stanley Du with disdain and hostility.
At that moment, Sean Wang continued to taunt Stanley Du, "I must say, Stanley, you are just a temporary worker here, and you don't even have a medical license. How dare you question Dinah Yang's treatment plan? Who gave you the courage? Do you still want to work here?"
"Enough, Sean, please stop. Stanley Du, the emergency room is not your workstation. Go attend to your duties."
Dinah Yang interrupted Dr. Wang's mockery of Stanley Du.
Stanley Du, however, was very unhappy with Dr. Wang.
Damn, if Dinah Yang looked down on me, I could live with that.
Who could blame me for having a thing for a knockout like her?
But you, Sean Wang, we're in the same boat, just earning our keep in this small hospital.
What makes you think you can look down on me?
"Why are you still standing there? The floor tiles in the restroom need cleaning. Go clean them quickly."
Seeing that Stanley Du still refused to leave, Dinah Yang urged impatiently.
Stanley Du glanced at Dinah Yang, nodded, and walked away.
He had already warned Dinah Yang, but she had brushed it off.
Moreover, Dinah Yang had allowed Sean Wang to taunt and humiliate him.
In this case, there was no need for Stanley Du to stay here and continue being humiliated.
Although he was attracted to Dinah Yang's beauty and figure, he wasn't the kind of guy to let a beautiful woman trample all over him.
Stanley Du turned and walked out of the emergency room.
Shortly after, Dinah Yang gave the elderly woman an injection of ibuprofen.
The woman's screams quickly subsided.
The son of the elderly woman breathed a sigh of relief, praising Dinah Yang, "Dr. Yang, my mother is much better after the injection. Your medical skills are truly impressive."
Dinah Yang was pleased but humbly replied, "Let your mother rest for a while. Once the medication takes effect, she'll be able to leave the hospital."
The son of the elderly woman thanked Dinah Yang and escorted her and the medical team out of the emergency room.
A few minutes later, Stanley Du was mopping the floor in the men's restroom.
Just then, Sean Wang who was in urgent need of the restroom, pushed the door open.
Seeing Stanley Du, Sean Wang snorted contemptuously and entered one of the stalls.
Stanley Du quickly left the restroom.
A few minutes later, Sean Wang also came out of the restroom.
He deliberately said to Stanley Du, "Stanley, let me give you a piece of advice. If you want to succeed in your career, you must remember your place, talk less, and work more. Do you understand?"
Stanley Du was about to retort. At this moment, the son of the elderly woman rushed out of the emergency room, shouting, "Dr. Yang! Dr. Yang! My mom's condition is getting worse. Please come and see!"
Hearing this, Dinah Yang, Sean Wang, and the medical team quickly rushed into the emergency room.
Stanley Du threw the mop away and followed.
Inside the emergency room, the elderly woman was now convulsing, foaming at the mouth, and in extreme distress.
"Dr. Yang, my mother's condition has worsened."
The man in his thirties said anxiously, "Did you give her the wrong medication?"
chapter 2 Bai Fumei married a temporary worker?
Dinah Yang remained calm on the surface, but inside, she was in a panic.
The elderly woman, who had been quiet a moment ago, was now convulsing and foaming at the mouth?
This was undoubtedly a side effect of the ibuprofen!
If the elderly woman's body couldn't handle the side effects and she died in this small hospital, it would be a major problem.
At this moment, the elderly woman's eyes widened, her eyeballs protruded, and her face turned blue, indicating signs of suffocation.
When Dinah Yang saw this, she became even more panicked.
She quickly gave the elderly woman various first aid measures.
Sean Wang and the two female nurses stood by and did not dare to help.
They were also very nervous.
If they helped Dinah Yang and the elderly woman, unfortunately, passed away... they would all bear the responsibility.
Therefore, they all stood aside and allowed Dinah Yang to treat the elderly woman alone.
"You quack!"
As the elderly woman's condition worsened, with increasing foaming at the mouth and a deteriorating complexion, the man in his thirties couldn't contain his anger. He shouted at Dinah Yang in a fit of rage, "That temporary worker was right! The medication you injected my mom with has severe side effects! You're the one who's caused my mom to end up like this! I'm transferring her to another hospital! I can’t trust you quack doctors!"
After scolding, he pushed Dinah Yang away from his mother.
At this point, Dinah Yang's hands were trembling.
And the elderly woman intermittently moaned, "I... I feel so uncomfortable. I'm going to die... Son, I don't want to die. Please save me."
The son soon broke down.
He yelled at Dinah Yang, "You've nearly killed my mom! I'll make you pay for this, and you'll accompany my mother in death!"
In the next moment, he clenched his fist and charged toward Dinah Yang.
Sean Wang bravely saved the beauty and stepped forward to stop the man, but he received a punch to the eye socket.
Then Sean Wang screamed and knelt down.
The man wasn't stopping. He raised his fist again, charging at Dinah Yang.
Dinah Yang couldn't dodge, so she could only close her eyes and grit her teeth, preparing for the incoming blow.
But she waited for several seconds, but the expected punch never landed.
She opened her eyes nervously and saw that the man's fist had been blocked by a large hand.
And the owner of this sturdy hand was none other than the temporary worker who had just arrived, Stanley Du.
"Sir, please calm down. If you injure Dr. Yang, who will treat your mother?" Stanley Du said in a deep voice.
He had clenched his fingers into a strong grip, firmly holding onto the man's fist, rendering him immobile.
"She's a quack! I don't trust her! She almost killed my mother!" the man retorted with anger in his eyes.
"Give me some time and I can save your mother," Stanley Du said confidently.
Hearing this, Sean Wang and others were all stunned.
Could a mere temporary worker really have the ability to treat the elderly woman?
It’s impossible. He must be bragging!
Even Dinah Yang couldn't save that elderly woman. How could Stanley Du, a temporary worker, have better medical skills than Dinah Yang?
"Okay, I'll give you a chance."
The man said viciously, "But if you can't save my mother, I'll kill you first, and then this woman."
The reason why he was willing to give Stanley Du a chance was because before Dinah Yang injected the ibuprofen, Stanley Du had warned Dinah Yang that ibuprofen had many side effects and his mother might not be able to bear it.
Facts had proved that Stanley Du's warning was not unfounded.
Stanley Du was about to take action to save the elderly woman, but Dinah Yang stopped him.
"Are you sure you can save her?" Dinah Yang whispered.
"Haha, if the elderly woman dies, you won't bear any responsibility; I'll take full responsibility," Stanley Du said confidently.
"Why is he so confident?" Dinah Yang's heart was touched slightly.
Stanley Du had no time to talk to Dinah Yang. He reached out and massaged the elderly woman's abdomen a few times.
"Stop!" the man shouted.
Stanley Du sneered and said, "Heh, your mother is in her sixties. Do you think I have any ill thoughts about her?"
The man's expression faltered.
He had indeed had such thoughts just a moment ago.
But now that he had calmed down and thought about it carefully, he realized he was being paranoid.
Next, Stanley Du put his hand on the elderly woman's abdomen and massaged it a few times.
Unseen emerald-green energy flowed out of the elderly woman's body and penetrated into Stanley Du's hand.
This emerald-green energy was the residual power of the ibuprofen. They had been absorbed by Stanley Du.
Thirteen years ago, Stanley Du's parents had died in a car accident.
Then, Stanley Du met his master, The Bouldering Taoist Priest, who took him as a disciple.
The Bouldering Taoist Priest was the former head of the Medicine God Sect. He would let Stanley Du soak in medicinal baths for four hours every day.
After a long time, Stanley Du's body became a Myriad Medicinal Body.
His Myriad Medicinal Body could absorb the power of various medicines to enhance his own cultivation.
Even the most poisonous poison in the world would be absorbed and neutralized by Stanley Du's Myriad Medicinal Body.
After absorbing the residual effects of ibuprofen from the elderly woman's body, Stanley Du quickly retracted his hand from the elderly woman's abdomen.
Shortly after, the elderly woman's complexion quickly returned to normal.
She stopped crying and her breathing became much easier.
Two minutes later, the elderly woman sat up from the bed and gasped, "Oh, I feel much better. It's just that my head still hurts a bit."
Hearing this, the man cried with joy.
Dinah Yang and others were also relieved.
Next, Stanley Du stretched out two fingers and rubbed the acupuncture point behind the elderly woman's left ear more than a dozen times.
After Stanley Du stopped, the expression on the elderly woman's face was obviously much more relaxed.
"It's very comfortable. My head doesn't hurt anymore."
The elderly woman praised Stanley Du, "Young man, I didn't expect that you have such great medical skills at such a young age. Your medical skills are passed down from your ancestors, right?"
Stanley Du didn't speak, just nodded.
On his waist was a palm-sized snakeskin bag. This was a Mustard Seed Bag with a cubic meter of storage space inside.
There was a darksteel plate inside the bag.
The darksteel plate was the most precious artifact of the Medicine God Sect, the Shennong Token.
Shennong, the ancient Medicine God, was the first owner of Shennong Token and the Mustard Seed Bag.
The Bouldering Taoist Priest and Stanley Du, as well as the previous heads of the Medicine God Sect, were all direct descendants of Shennong.
Before they passed away, each head would store their insights and skills in the Shennong Token.
Some excelled in medicine, some in martial arts, some in appraisal, some in arts, and some in cooking.
All of these skills and knowledge had been perfectly inherited by Stanley Du.
The man who had been worried about his mother's condition praised Stanley Du sincerely, "Young man, your medical skills surpass all of them, yet they let you work as a temporary assistant. They're really short-sighted."
This compliment elevated Stanley Du's status and indirectly criticized Dinah Yang and the others.
Seeing their darkened expressions, Stanley Du quickly said, "Brother, please don't make enemies for me; I beg you."
The middle-aged man was momentarily stunned and then laughed awkwardly.
Then, he handed a business card to Stanley Du and patted his shoulder, saying, "If they mistreat you, give me a call. I, Randall Chen, won't let you down."
After saying that, Randall Chen left the hospital with his mother.
Dinah Yang felt a mixture of bitterness and regret.
She, a top medical student from Tongji Medical University, had been outperformed by a temporary assistant like Stanley Du.
"Come with me, I have something to ask you."
Dinah Yang glanced at Stanley Du, throwing these words coldly, and heading toward the lounge.
Stanley Du followed her.
"Tut! What ancestral medical skill? I think he stumbled upon it like a blind cat finding a dead mouse, just bluffing."
Sean Wang looked at Stanley Du's back and whispered jealously.
After a while, Stanley Du followed Dinah Yang and walked into the lounge.
"Stanley Du, right? How long have you been at our Greenview Hospital?"
Dinah Yang leaned back on the sofa and asked coldly.
"Well, I just came here, less than ten days," Stanley Du standing and said with a smile.
Dinah Yang nodded, took out two thousand yuan in cash from her bag, and handed it to Stanley Du, "This is your salary for this month. You don't need to come back anymore."
"Come on, I just helped you out of a difficult situation, and you won't give me a promotion or a raise, and that's fine. But why are you firing me?"
Stanley Du didn't take the money and asked, rolling his eyes.
Dinah Yang crossed her legs gracefully, with the corners of her delicate mouth slightly raised, and said disdainfully, "Your medical skills are better than mine, why do you want to stay in our small hospital with a monthly salary of only 1,300, and working as an assistant?"
"Haha, I've been waiting for you to ask me this."
Stanley Du suppressed his smile, stared at Dinah Yang's delicate and pretty face, and said seriously, "I stayed at this small hospital for you."
Dinah Yang's heart skipped a beat, but there was no expression of surprise or shyness on her face.
After a moment of silence, she chuckled, "Haha, so you're trying to hit on me. But I will never give you such a chance again. I already have a boyfriend."
"Haha, please stop making up stories. These days, every time you leave work, I've been quietly following you. You don't have a boyfriend."
Stanley Du smiled and said, "Those men who sent you flowers, invited you for dinner, and were all turned down by you, I've beat them down."
"You pervert! You've been stalking me!"
Dinah Yang was both shocked and angry, her voice stern, "If you keep this up, I'll call the police and have you arrested!"
"You are my wife, and I am doing this to protect you. Why should the police arrest me?" Stanley Du folded his hands and said with a smile.
As soon as these words came out, Sean Wang and the others, who were eavesdropping outside the lounge, were utterly shocked, their jaws dropping to the floor!
Dinah Yang was actually Stanley Du's wife?
This was impossible!
Dinah Yang could be considered a wealthy and attractive woman.
Stanley Du was just a newly arrived temporary worker.
If Dinah Yang were to marry Stanley Du, then Dinah Yang would have some serious issues with her judgment and intelligence!
chapter 3 Those who pretend to be poor are smart people
"You psycho! Who is your wife?"
Dinah Yang's angry voice came from the lounge, causing Sean Wang and others who were eavesdropping outside the door to wince, their eardrums hurt slightly.
Next, Dinah Yang in the lounge continued to humiliate Stanley Du in a low voice.
"Is it because no woman wants you, so you are crazy about women?"
"There are so many beauties in the world, why did you fixate on me?"
"If it's because you're poor and can't find a girlfriend, I can give you some money... 10,000 yuan. This money can cover several nights out. Don't be too greedy. I'm actually living paycheck to paycheck and haven't saved much."
After who knows how long, Dinah Yang, with a dry throat, finally stopped talking.
At this point, Stanley Du spoke slowly, "Dinah Yang, your father is Roy Yang, and your grandfather is Jay Yang. Ten years ago, your family still lived in Qutang Town to the south of Ning City. Your grandfather ran a small clinic in the town. Am I right?"
"You actually checked my family's past?"
Dinah Yang's face changed slightly, and she stared at Stanley Du coldly. "What are you trying to do?"
Stanley Du did not answer Dinah Yang's question but continued, "Ten years ago, there was an elderly man and a young boy who became your neighbors. The old man's surname was Chen, and he was a skilled barefoot doctor. He helped cure several difficult illnesses for your grandfather, who greatly admired him and considered him like a brother."
At this point, Stanley Du deliberately paused and looked at Dinah Yang's expression.
Sure enough, her surprise was even more evident.
Stanley Du continued, "That winter, your father fell seriously ill, diagnosed by the hospital as having aortic dissection. This condition could threaten your father's life at any moment, and no doctor in Ning City was willing to perform the surgery. In the end, it was the old man, Chen, in your family's small clinic who performed the surgery and saved your father's life. Your grandfather arranged for you to be engaged to the old man's grandson, the little boy who was with him. Do you remember the little boy's name?"
Dinah Yang was stunned.
Her childhood memories told her that what Stanley Du was saying was all true.
She remembered that at the time, she was not even twelve years old, and the old man's little grandson was slightly younger than her.
That little rascal liked to play with her and even stole kisses from her.
What was the little rascal's name again?
Right, he seemed to be called Stanley Du!
"You... you are that old man's grandson? What's your nickname?" Dinah Yang asked tentatively.
"My nickname is Little Naughty Boy."
Stanley Du smiled, "Your nickname is Big Gal. Isn't that right?"
Dinah Yang didn't say anything, which was taken as confirmation.
The Bouldering Taoist Priest was the Old Man Chen.
To avoid criticism, in front of outsiders, The Bouldering Taoist Priest called Stanley Du his grandson.
Stanley Du added, "Three years ago, I went to Qutang Town to find you, but I didn't expect that your family had already moved. At the time, I thought I would never see you again in this lifetime. However, just ten days ago, near this hospital, I saw your father, Roy Yang. He hasn't changed much in appearance compared to ten years ago, and I recognized him right away."
After a few seconds of silence, Stanley Du continued, "I followed your father and found out that he is the director of this small hospital. So I came here to apply for a job, becoming a temporary worker. I did all of this for you."
The last sentence was rather cheesy.
Dinah Yang's entire body felt goosebumps. She argued, "We were just kids back then, and that engagement wasn't legally binding!"
"Tsk, I don't care whether it's legal or not."
Stanley Du smiled and said nonchalantly, "Back then, your grandfather personally arranged for us to be engaged, and your parents also agreed to the engagement. Now, my grandfather and your grandfather have both passed away. If you break off this engagement, your entire family will be ungrateful. Your grandfathers in heaven won't rest in peace."
"Are you... morally blackmailing me?"
Dinah Yang glared at Stanley Du and pointed at Stanley Du, "Do you want to lay claim to me, huh?"
"I'm asserting my rights."
Stanley Du smirked, “Big Gal, my good wife, I am your husband. Whether you admit it or not."
Dinah Yang's heart was in turmoil, and she couldn't continue the conversation with Stanley Du.
Meanwhile, Sean Wang and others who had been eavesdropping outside quickly dispersed.
"So Stanley Du and Dinah Yang are childhood sweethearts?"
"Hmm, it's a new era of the rule of law now; such arranged marriages are no longer valid!"
"I agree. Their marriage can't go through. Their financial situations are too different."
"Haha, if Stanley Du goes to propose to Yang's family, they'll definitely reject him. Plus, this hospital belongs to Yang's family. They might even kick Stanley Du out of the hospital!"
…
At eight o'clock in the evening, countless homes were lit up.
In the living room of Dinah Yang's house, Stanley Du was undergoing a three-court trial, with Yang's father, mother, and Dinah Yang as the judges.
"Ahem, Stanley, do you have a house? Do you have a car?"
Dinah Yang's mother, Elen Zeng, glanced at Stanley Du from head to toe with a somewhat contemptuous tone.
"Not yet," Stanley Du said calmly.
"Your grandpa's medical skills are very good. Before he passed away, he should have left you a lot of money, right?" Elen Zeng asked again.
"When my old man was alive, he did make quite a bit of money. However, he was quite extravagant. After he died, he only left me a few hundred thousand. In the past two years, I’ve been studying at Ning City University and spent a lot of money. Now I only have 18,000 left in my bank account."
Stanley Du did not tell the truth.
The Bouldering Taoist Priest left him more than 10 billion just in bank deposits.
Apart from these deposits, The Bouldering Taoist Priest also transferred many shares of his companies to Stanley Du.
The Bouldering Taoist Priest had cured many wealthy people with complex ailments.
These deposits and shares were gifts from those wealthy individuals, all of which were now Stanley Du's property.
Stanley Du concealed his assets both to stay low-key and to observe the true character of the Yang family.
"18,000?"
Elen Zeng's tone suddenly increased by several notches. "You have no house, no car, and only 18,000, yet you want to marry my daughter as your wife. Do you expect my daughter to live with you in poverty?"
Roy Yang patted Elen Zeng's hand to signal her to maintain her composure and not get agitated.
"Mother-in-law, please don't be so harsh.”
Stanley Du pretended not to notice the sarcasm in Elen Zeng's words and said with a smile, "Although I don't have a car or a house now, and I don't have much money, my medical skills are passed down from my grandfather. With me overseeing your hospital, it's only a matter of one or two years before your small hospital becomes famous and prosperous in Ning City."
He said this with confidence, and Roy Yang and Elen Zeng also knew that Stanley Du was not bragging.
Roy Yang and Elen Zeng had already heard about Stanley Du's actions in helping Dinah Yang and curing the elderly woman.
The two of them were in a difficult position. They wanted Stanley Du to work for them in the hospital, but they also didn't want their daughter, Dinah Yang, to marry him so inexpensively.
"How about this: your engagement with my daughter remains valid."
After thinking for a long time, Roy Yang said to Stanley Du, "I will give you two years. In these two years, you need to stay and work in my hospital. If you become a renowned doctor in Ning City within these two years, I will hold a wedding for you and Big Gal to officially acknowledge you as my son-in-law."
"Okay, but Dinah Yang and I should get our marriage certificate first."
"No marriage certificate."
"Then how can I trust you?" Stanley Du was getting annoyed. "If I help you expand the hospital and make it successful, but you break your word and don't let Dinah Yang marry me, then I'll be at a loss."
"Hmph, I've always kept my promises. You have nothing now, yet you want to be a real couple with my daughter? Do you think we're all fools?"
Roy Yang raised his eyebrows and said seriously, "This two-year agreement is a test for you. If you don't accept this test, then the engagement between you and Dinah Yang will be null and void."
chapter 4 Provocation from colleagues
"Haha, father-in-law, you are really cunning. I accept your test."
Stanley Du agreed with his father-in-law, turned and asked Dinah Yang, "Honey, what do you think?"
Dinah Yang wanted to refuse, but couldn't bring herself to do so.
After all, Stanley Du and she had a long-standing engagement, and they were also childhood friends.
So, she rolled her eyes and said to Stanley Du, "I'll listen to my father."
"Great! These two years, without your permission, I won't touch you. But you also can't attract unwanted attention or betray me.”
"What do you take me for?"
Dinah Yang yelled at Stanley Du, "I am not a casual woman."
"Okay, okay, I love a chaste lady like you."
With the engagement settled, Stanley Du was no longer treating himself as an outsider.
He grinned and said, “Father-in-law and mother-in-law, can I bring my dirty laundry to your house to wash? The dorms at my school have poor facilities and no washing machine."
Elen Zeng said with a sullen face and gritted her teeth, "Okay."
"The cafeteria food at my school is terrible. Can I have dinner at your place?" Stanley Du was pushing his luck.
"Okay," Elen Zeng muttered through gritted teeth.
"Father-in-law, I don't want to do odd jobs anymore, and the monthly salary of 1,300 is too low. Can you increase it?"
Stanley Du continued to push his luck.
Roy Yang clenched his teeth, his cheeks twitching.
He swallowed his anger and replied, "You will be Dinah Yang's assistant from now on, and you can wear a white coat. As for your salary, the monthly base salary will be 1,500. In addition to your base salary, you'll get a 50 yuan bonus for curing a regular patient and a 200 yuan bonus for handling a difficult case. There's no upper limit."
The bonuses were quite low, and it seemed that his father-in-law and mother-in-law were both money-loving people.
After discussing the main issue with his father-in-law, Stanley Du left happily.
The reason why he wanted to marry Dinah Yang was because he really liked Dinah Yang.
The second reason was that his marriage to Dinah Yang was the last wish of his master The Bouldering Taoist Priest.
The Bouldering Taoist Priest, aside from being a skilled doctor, was also adept in fortune-telling and physiognomy.
He had left a will before his death, stating that Stanley Du and Dinah Yang were destined to be together.
After Stanley Du left, Elen Zeng closed the door, turned to her husband, and scolded, "Are you getting senile? Why did you give him hope? Our daughter is beautiful and well-educated. She should marry a successful and wealthy man. Marrying a poor guy is such a waste."
"This is just a delaying tactic."
Roy Yang sighed and said, "Back then, the engagement between Dinah Yang and Stanley Du was indeed arranged by my father and Old Man Chen. Moreover, Old Man Chen saved my life. If we were to cancel the engagement without a good reason, I wouldn't be able to face them in the afterlife."
After a pause, Roy Yang turned his head and asked Dinah Yang, "How do you feel about that guy?"
"My impression of him is still stuck in childhood, and it's a bit hazy."
Dinah Yang said bluntly, "I neither dislike nor particularly like him; that's how I see him."
Roy Yang nodded, "During this period, you should pay attention to him. See how much he's learned about Old Man Chen's medical skills."
"I was thinking the same thing," Dinah Yang agreed.
The next morning at 8:30 am, Stanley Du and Dinah Yang arrived at the community hospital almost simultaneously.
"I'm warning you, don't go telling everyone I'm your wife," Dinah Yang warned in a low voice.
Stanley Du pretended not to hear.
Not long after, Stanley Du found a white coat and put it on.
"Why is a temporary worker wearing a white coat?"
Seeing Stanley Du put on a white coat, other medical staff were surprised. Sean Wang couldn't wait to jump out and scold Stanley Du.
Stanley Du was too lazy to talk to Sean Wang.
He just looked at Dinah Yang and said nothing.
"Ahem, Stanley Du is no longer a temporary worker. From now on, he will be my assistant."
After saying these words, Dinah Yang left everyone behind and walked to the lounge.
Sean Wang looked at Stanley Du dumbfounded.
Yesterday, Stanley Du was still a temporary worker. He could scold or berate him whenever he wanted.
Today, however, Stanley Du had become Dinah Yang's assistant.
His promotion had happened astonishingly fast!
Could it be that the Yang family had approved the childhood engagement between Stanley Du and Dinah Yang?
Were Yang's parents really wanting to marry Dinah Yang to Stanley Du?
This was impossible! Stanley Du's looks and financial situation were worse than his!
Mr. Yang and his wife were both stingy and money-conscious.
How could they ever let their beautiful daughter marry Stanley Du?
Sean Wang also had his own fantasies about Dinah Yang.
However, due to his poor family background, he didn't dare to actively pursue her.
He worked hard in this small hospital, hoping to have a chance to become the son-in-law of the Yang family!
Even if they asked him to marry into the Yang family, he could accept it!
But he really didn't expect that Stanley Du would take away his position as the Yang family's son-in-law and shatter his dream!
Men these days, it's tough to get by!
Even for a position like being a son-in-law, the most shameless one, there's still competition!
Just when Sean Wang was extremely depressed, Stanley Du patted Sean Wang’s shoulder and said with a smile, "You heard it just now, I'm now Dinah Yang's assistant. It won't be long before I become part of the Yang family. If you still want to stay here, you need to be smart, understand?"
"Pretentious!" Sean Wang gave him a sour look and cursed in a low voice.
"Dare to insult me? Do you no longer want to work here?"
"Even if you become the son-in-law of the Yang family, you're just a mere 'son-in-law' at the end of the day. The owner of this hospital is your future father-in-law, Roy Yang. Hmph, you think you can fire me? You should ask Roy Yang first."
Sean Wang became more and more agitated, continuing to curse, "You're nothing but a useless person who got ahead through connections! My medical skills are better than yours, I earn more, and I have more experience. Yet you have the nerve to show off in front of me?"
Stanley Du was stunned for a moment and was about to respond with a comeback.
At this moment, four men in their twenties or thirties were rushed into the hospital.
These four people had dragons and tigers tattooed on their arms, and their hair was dyed colorful, looking like troublemakers.
"Doctor, my big brother has severe stomach pain, come and check on him!" a young man with bleached hair shouted, carrying a man with a large gold earring on his ear.
Sean Wang quickly assigned the earring-wearing man to an empty bed.
Initially, he wanted to treat this patient himself.
But then he thought it would be better to let Stanley Du handle it and test his capabilities.
"Dr. Du, let's use this patient as a practice case for you," Sean Wang said, gesturing toward Stanley Du.
The other medical staff immediately put down their work and looked at Stanley Du and Sean Wang.
These two guys, they got into a fight so quickly, huh?
"You first examine the patient," Stanley Du said.
Stanley Du knew what Sean Wang was planning.
Ten minutes later, Sean Wang handed a physical examination report to Stanley Du.
"Male patient, Theo Zhou, thirty years old, has severe pain in the upper right abdomen. According to the ultrasound, he has a mass near his gallbladder. I believe this is acute cholecystitis."
Stanley Du glanced at the patient, Theo Zhou, and said, "He doesn't have acute cholecystitis; he has ectopic appendicitis."
Sean Wang was stunned for a moment and sneered, "Are your medical skills taught by a sports teacher? The appendix is located in the lower right abdomen, not the upper right abdomen."
"Don't you understand what 'ectopic' means?" Stanley Du said sarcastically.
"What's going on?"
Dinah Yang was drawn over by their argument.
"Dinah Yang, Theo Zhou has been diagnosed with acute cholecystitis based on the ultrasound, but Stanley Du insists it's ectopic appendicitis. Hahaha, he's even more confident than the ultrasound!"
By saying this, Sean Wang was setting a trap for Stanley Du.
"The accuracy of ultrasound is not 100%. No matter how advanced the medical equipment is, misdiagnosis may occur."
Stanley Du ignored Sean Wang and said directly to Dinah Yang.
Dinah Yang was speechless.
If the ultrasound misdiagnoses, it would tarnish the hospital's reputation.
This guy, Stanley Du, was quite a troublemaker.
Just after he was promoted to assistant, he caused such a mess for the whole hospital.
Theo Zhou and his three buddies were standing by and overheard everything.
Felix Li, the guy with the yellow hair, said to Theo Zhou, "Boss, how can Dr. Du be better than an ultrasound? Don't believe him."
Upon hearing this, Sean Wang was overjoyed.
He believed that after this incident, Stanley Du's reputation had taken a hit.
Theo Zhou didn't believe Stanley Du either.
He held his stomach and endured the pain and said, "Dr. Wang, I trust you, please treat me!"
"You need surgery to remove your gallbladder."
"I need surgery?" Theo Zhou was shocked and asked Sean Wang, "What's the chance you can perform the surgery successfully?"
"Gallbladder removal is a minor procedure. I'm 80% sure I can do it. But Dr. Yang is even more skilled; she has at least a 90% success rate."
"Then I'll let Dr. Yang perform the surgery." Theo Zhou's choice was wise.
Dinah Yang didn’t refuse.
She instructed, "Sean Wang, you will be my assistant. Stanley Du, you're in charge of anesthesia."
Fifteen minutes later, in the operating room.
Stanley Du had already administered general anesthesia to Theo Zhou.
Just when Dinah Yang was about to open Zhou Tie's abdomen, Stanley Du suddenly said, "He really has ectopic appendicitis. Let me perform this surgery."
Theo Zhou was already under anesthesia and couldn't respond.
Even if Stanley Du were to perform the surgery, Theo Zhou wouldn't know.
"Don't be ridiculous!"
"I'm not causing trouble. If it's not appendicitis in an unusual location, I'll resign, and I won't bother you again." Stanley Du said seriously.
Sean Wang was secretly pleased.
He hoped Stanley Du would take over as the surgeon, thinking that Stanley Du was bound to lose.
"Alright, since you're so confident, you can perform the surgery."
Dinah Yang said, "If it turns out to be a misdiagnosis by you, you'll have to leave immediately!"
chapter 5 He is actually more accurate than B-ultrasound!
Stanley Du remained silent and made a 5 cm incision in the upper right abdomen of the patient.
He then cauterized the area to stop the bleeding and gently separated the peritoneum using forceps.
Lastly, Dinah Yang inserted a suction device.
The upper right abdomen is where the gallbladder is located.
Gallbladder inflammation doesn't produce pus.
If the patient had gallbladder inflammation, the suction couldn't draw out any pus.
But if it's ectopic appendicitis, the suction device will draw out the pus from inside the patient.
"Stanley Du, I don’t believe you're better than an ultrasound! If you extract pus, I'll drink it all!" Sean Wang whispered.
"What if you back out?" Stanley Du paused and asked Sean Wang.
"Hmph, if I back out, I'll resign from the hospital immediately!" Sean Wang confidently stated.
However, just as Sean Wang finished speaking, a large amount of yellowish-red pus appeared in the suction tube.
Sean Wang and Dinah Yang were both stunned!
It really was ectopic appendicitis! The ultrasound was misdiagnosed.
Could Stanley Du actually be more accurate than an ultrasound?
Was he just guessing?
After removing the pus, Stanley Du placed the suction device on a sterile cloth to avoid contaminating the surgical table.
He then continued to separate the peritoneum with the forceps gently.
Soon, a swollen, purplish-black appendix appeared in front of the three.
Any doctor could recognize it as an inflamed, pus-filled appendix.
"Sean, you have two choices.”
Stanley Du looked at Sean Wang and said teasingly, “Either drink the pus or resign and leave!"
Sean Wang's face twitched, looking shocked.
He obviously didn't want to drink the pus.
Resigning was also out of the question.
So he chose to stay silent, acting stubborn.
"Alright, Stanley Du, don't be too hard on Sean. Finish the surgery quickly," Dinah Yang intervened.
Listening to his wife's words, Stanley Du swiftly and gently removed the patient's appendix.
Stanley Du also delicately separated the remnants on the gallbladder's surface.
It looked easy but was a challenging task.
The wall of the gallbladder is very thin, and if not careful, it could be punctured.
But Stanley Du was both quick and gentle.
He completed the entire surgery in less than five minutes.
Afterward, Dinah Yang helped Stanley Du remove his gloves.
She whispered, "The ultrasound report didn't indicate ectopic appendicitis. How did you know?"
Stanley Du paused and joked, "It's a secret technique passed down from my grandfather. If you want to learn, have a son and a daughter for me, and I'll teach you."
Dinah Yang playfully rolled her eyes at him.
Two minutes later, the patient, Theo Zhou, was moved to a stretcher and wheeled out of the operating room.
"The surgery was so quick?"
"It wasn't a failure, was it?"
"If anything happens to Brother Theo, we'll tear this small hospital down!"
Theo Zhou's buddies were loudly discussing.
At that moment, Theo Zhou woke up from anesthesia.
Seeing him awake, the yellow-haired boy quickly asked, "Brother Theo, how do you feel?"
"I feel fine," Theo Zhou replied, sitting up.
Feeling a slight pain, he took a sharp breath and looked at his belly.
"The wound's stitched up, so my surgery's done. Dr. Yang, am I okay now?" Theo Zhou said.
Until now, he still thought that the person who performed the surgery was Dinah Yang.
"Rest for a day and come back tomorrow to remove the stitches," Dinah Yang replied.
"Thank you, Dr. Yang. I'll be sure to repay your kindness," Theo Zhou gratefully responded.
"Just settle the medical bill," Dinah Yang said, feeling a bit guilty since Stanley Du had done the work.
Upon hearing about the unpaid bill, Theo Zhou signaled his buddies, who immediately paid the fee with great respect.
After paying, Theo Zhou and his buddies left.
A few nurses quickly gathered around and praised Dr. Dinah Yang for her exceptional medical skills, as she completed a surgery in just a few minutes.
The more they complimented her, the more uncomfortable Dinah Yang felt.
Finally, unable to bear it anymore, she said, "The surgery earlier was actually done by Stanley Du. And the patient actually had an ectopic appendicitis, but was misdiagnosed by the ultrasound as having gallbladder inflammation."
The nurses were stunned and looked at Stanley Du with shock.
They couldn't believe that Stanley Du, who they knew as a temporary worker doing menial tasks, could actually perform surgery.
Furthermore, it was Stanley Du who insisted that the ultrasound had mistakenly diagnosed the patient with gallbladder inflammation instead of ectopic appendicitis.
There had even been a heated debate between Stanley Du and Sean Wang over this.
But the facts spoke for themselves. The ultrasound was wrong, and Stanley Du was right.
This guy's diagnosis was even more accurate than the ultrasound!
He will definitely become prosperous in the future.
They realized they should have a good relationship with him and not offend him.
The next moment, the nurses shifted their focus and complimented Stanley Du.
Sean Wang, watching Stanley Du being surrounded by all the girls, felt a mix of bitterness and jealousy. He murmured under his breath, "What's so great about you? You just got lucky this one time."
Dinah Yang, standing nearby, overheard him.
"Dr. Wang, you lost a bet to Stanley Du. He was generous enough not to force you to drink pus, and yet you're badmouthing him. Have you no shame?" Dinah Yang whispered.
Her words stunned Sean Wang, making him want to flee, but then he heard Stanley Du's stern voice.
"Stop right there!"
"What do you want?" Sean Wang asked nervously.
Stanley Du took the suction device from the operating room, which still contained pus.
"Either you drink this, or you resign!"
Stanley Du said coldly, "You lost the bet. You can't go back on your word."
Sean Wang was helpless. He looked at the Dinah Yang for help.
Dinah Yang was disgusted with Sean Wang's behavior but tried to mediate, "Stanley Du, you're colleagues. Don't go too far."
"Too far?" Stanley Du scoffed, then turned to Sean Wang, "Before the surgery, how did you insult me? Dare to tell everyone?"
Sean Wang stuttered, not daring to admit that he had called Stanley Du an incompetent who only got his position through connections.
He even claimed that his medical skills and experience surpassed Stanley Du's.
But the reality was, that he misdiagnosed the patient, while Stanley Du effortlessly completed the surgery and cured the patient.
If Sean Wang admitted to all he said, he would only further embarrass himself.
"What exactly did Sean Wang say?" Dinah Yang asked Stanley Du when Sean Wang remained silent.
Stanley Du recounted the insults without exaggerating.
After hearing this, everyone felt Sean Wang was way out of line.
Even if he looked down on Stanley Du, he shouldn't have said those things aloud.
It only showcased his lack of emotional intelligence, especially when he couldn't diagnose a patient that Stanley Du easily did.
Dinah Yang grew even more displeased with Sean Wang!
After all, Stanley Du was her fiancé. She could reprimand him, but she wouldn't tolerate others doing so!
"Sean Wang, you should resign," Dinah Yang declared.
"What?!" Sean Wang was shocked. "Dinah Yang, are you firing me?"
"My family owns this hospital. I have the right to fire you."
Sean Wang pleaded, "I know I was wrong. Please give me another chance to make amends. Don't fire me!"
He was genuinely terrified.
With his mediocre medical skills, finding a new good job would be difficult for him.
"After what happened, it's clear you and Stanley Du can't work together. If your skills were better than his, I would've kept you," Dinah Yang said coldly, but reasonably.
Seeing that pleading was useless, Sean Wang had no choice but to go through the resignation procedures in despair.
He really regrets it now.
He really couldn't believe that Stanley Du's medical skills were better than his own.
Even more surprising to him was that his few derogatory comments about Stanley Du could cost him his job.
If he had known this would happen, he would never have provoked Stanley Du.
Seeing that Dinah Yang had dismissed Sean Wang, Stanley Du felt comforted.
It seems this fiancée of mine really stands up for me.
The rest of the day at the hospital was quite relaxed.
The colleagues in the hospital treated Stanley Du with much more respect than before.
At lunchtime, a colleague even bought Stanley Du a fast-food meal.
This was the first time!
After work in the afternoon, Stanley Du hitched a ride with Dinah Yang's car to Ning City University.
Then he packed all his dirty clothes, which he hadn't washed for days, into Dinah Yang's car, asking her to take them home and wash them.
"You're so sloppy; your clothes even smell sour!" Dinah Yang scolded Stanley Du with a look of disgust and quickly drove away.
At the Yang residence, Dinah Yang casually threw Stanley Du's dirty clothes into the washing machine.
Roy Yang and Elen Zeng were sitting on the couch watching TV.
"Sweetheart, whose clothes are these?"
"They're all Stanley Du's dirty clothes. He insisted that I wash them for him!"
"What?!"
Elen Zeng angrily jumped up from the couch, "This poor guy has gone too far! He's treating you like a servant. Who does he think he is?"
She then turned to blame Roy Yang, "This is all your fault, being too kind to that poor boy! Why did you give him two years? You should've denied their engagement from the start!"
Roy Yang tried to calm his wife and then asked Dinah Yang, "How did that young man perform at work today?"
Dinah Yang told the truth about Stanley Du's performance today.
The more Roy Yang and Elen Zeng listened, the more alarmed they became.
Without Stanley Du's insistence and intervention, Dinah Yang and Sean Wang would have misdiagnosed the patient.
Their small family hospital would have gone under if there had been a fatal mistake due to the misdiagnosis.
"Ahem, the young man does have impressive medical skills. He did a great job today. Let's consider you washing his clothes as a reward," said Elen Zeng, sounding more subdued.
Dinah Yang nodded in agreement.
Roy Yang suddenly said, "Daughter, bring Stanley Du over for lunch tomorrow. I'll cook some special dishes to thank him properly."
Dinah Yang hesitated for a moment before nodding in agreement.
"You're inviting him over for dinner? Aren't you giving him too much credit?" Elen Zeng said, not pleased.
"You always think too little."
Roy Yang said with a cunning smile, "The young man probably learned from Old Man Chen. Being good to him only benefits us."

👇👇👇
<Matchless Urban Doctor>
Download #readme now, Continue reading this super hot novel!

⚔Jonathan, once a peerless genius, was labeled a criminal by his family on his tenth birthday, and was abandoned in the wilderness to fend for himself.
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan? In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.

He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!