Ad ideas for BestStory on Meta.
Ad ideas for BestStory on Meta. AtriaAI helps you to find great BestStory ads trending on Meta. Start 7-day free trial on Atria.
Apr 22, 2024 - Apr 22, 2024
Seorang dokter wanita bernama Gu Xixi melakukan perjalanan waktu ke zaman kuno karena percobaan yang gagal! Dia ternyata menjadi putri bisu Istana Pangeran Jing. Pemilik aslinya tidak dapat berbicara. Dia jelas-jelas adalah istri kerajaan istana, tetapi dia diintimidasi oleh semua orang di istana!
---------------------------------
Negara Chu, Kediaman Pangeran Li.
"Dasar jalang! Kamu jelas-jelas tahu aku akan menikahi Rou'er besok, tapi beraninya kamu meracuniku?"
Usai pria berpakaian mewah itu memaki dengan kesal, dia memelototi wanita yang berbaring di ranjang dengan sorot mata penuh amarah. Kemudian, dia merobek pakaian wanita itu dan menindihnya.
Melihat gerakan si pria, air mata pun mengalir tanpa suara dari mata Yun Ruoyue.
Yun Ruoyue sudah menikah dengannya selama setengah tahun, tetapi di dalam hati pria itu ada bayangan Nangong Rou. Alasan suaminya tidak pernah menyentuhnya adalah karena parasnya yang jelek dan juga kebencian terhadap orang tua Yun Ruoyue.
"Ahh!" Rasa sakit yang luar biasa melanda Yun Ruoyue dan membuatnya berkeringat dingin. Dia menggigit bibirnya untuk menahan rasa sakit sembari menatap wajah sosok di atasnya yang penuh dengan kebencian dan kekejaman. Hati Yun Ruoyue terasa sakit seperti disayat pisau.
Dibandingkan dengan kebencian yang suaminya rasakan, rasa sakit di tubuh Yun Ruoyue bukanlah apa-apa.
Chu Xuanchen memelototi Yun Ruoyue dengan dingin. "Demi mendapatkanku, kamu bahkan sengaja meracuniku. Oke, hari ini aku akan memenuhi keinginanmu! Tapi, aku benar-benar tak sanggup melihat wajahmu karena sungguh menjijikkan!"
Usai mengatakan itu, Chu Xuanchen langsung meraih tirai di ranjang untuk menutupi wajah Yun Ruoyue.
Perkataan ini sangat menyakiti hati Yun Ruoyue.
Dia meraba wajahnya sendiri secara perlahan. Ada bekas luka sebesar telapak tangan di pipi kanannya, yang selalu membuat Yun Ruoyue tidak percaya diri.
Orang-orang menyebutnya wanita jelek, tetapi dia memiliki hati yang mendambakan cinta.
Ayahnya tahu bahwa dia sudah menyukai Pangeran Li, Chu Xuanchen, sejak masih kecil. Itu sebabnya, ayah Yun Ruoyue memanfaatkan hubungannya dengan kaisar untuk menjodohkan Yun Ruoyue dengan Chu Xuanchen.
Akan tetapi, Chu Xuanchen tidak menyukainya.
Saat ini, gerakan pria itu tiba-tiba menjadi makin kasar. Chu Xuanchen menyiksanya dengan kejam. Matanya yang tajam dan berwarna hitam itu memandang Yun Ruoyue dengan penuh niat membunuh. "Yun Ruoyue, dasar wanita yang licik! Kamu jelas-jelas tahu aku menyukai Rou'er, tapi malah membuat jebakan agar aku menikahimu. Setelah tahu bahwa aku akan menikahi Rou'er besok, kamu malah menjebakku agar menidurimu. Kalau bukan karena racunmu, dengan wajahmu yang seperti ini, siapa yang berani menyentuhmu? Aku bahkan lebih memilih untuk menyentuh pelacur di luar sana daripada menyentuhmu!"
Yun Ruoyue menatap Chu Xuanchen. Dia menahan diri untuk menghadapi sindiran kejam dari pria itu, lalu mencibir dengan sedih, "Di dalam hatimu, aku bahkan lebih rendah dari pelacur di luar sana, ya?"
"Tidak. Di dalam hatiku, kamu bahkan lebih rendah dari anjing!"
....
Setelah sekian lama, Chu Xuanchen akhirnya selesai memuaskan hasratnya melalui tubuh Yun Ruoyue, lalu buru-buru bangun.
Dia segera mengenakan pakaiannya dan sama sekali tidak memedulikan wanita yang tergeletak di ranjang dengan penuh luka lebam dan sekarat itu.
Setelah efek racunnya menghilang, wanita ini tidak ada gunanya lagi bagi Chu Xuanchen.
Kemudian, dia memandang wanita yang tergeletak di ranjang itu dengan dingin dan pergi tanpa berbelaskasihan. Dia memerintahkan dayang, "Siapkan air, aku mau mandi. Aku tidak ingin tubuhku kotor karena wanita ini!"
Mendengar kata-kata yang menusuk hati itu, tubuh Yun Ruoyue tiba-tiba bergetar hebat. Hatinya benar-benar sangat terluka.
Perkataan Chu Xuanchen bagaikan pisau yang terus menyayat hatinya dengan kejam. Kini, Yun Ruoyue baru menyadari bahwa pria itu ternyata sangat membencinya.
Setelah merasa diabaikan oleh Chu Xuanchen sebelumnya, Yun Ruoyue masih menyimpan harapan pada pria itu. Dia merasa bahwa selama dia bersikap baik pada Chu Xuanchen, suatu hari nanti, dia pasti akan memahami perasaannya. Dia tidak menyangka bahwa Chu Xuanchen ternyata seperti pria lainnya. Dia membenci Yun Ruoyue hanya karena parasnya yang jelek.
Yun Ruoyue tidak menyangka bahwa dia ternyata begitu hina di hatinya.
Saat melihat darah di ranjang dan tubuh bagian bawahnya, melihat tubuhnya yang rusak, lalu teringat dengan kebencian dan penghinaan Chu Xuanchen terhadapnya, Yun Ruoyue tiba-tiba merasa kehilangan harapan. Dia mengenakan jubah dengan gemetar, lalu berjalan tanpa alas kaki di malam musim dingin.
Tidak jauh dari Paviliun Feiyue, ada sebuah danau.
Larut malam, angin bertiup kencang dan air danau terasa menusuk.
Setelah terdengar suara benda jatuh ke dalam air, seseorang pun berteriak, "Gawat, Permaisuri melompat ke dalam danau!"
Di samping danau, sekelompok pelayan kediaman pangeran berdiri berjajar. Mereka semua menatap dingin ke arah permaisuri yang tergeletak di tepi danau.
Saat ini, hanya ada seorang dayang di samping permaisuri yang menangis.
"Permaisuri, tolong jangan mati. Kalau Anda mati, bagaimana dengan hamba?" Feng'er menangis dengan sedih.
Di sampingnya, Pengasuh Zhang memelototinya dengan dingin. "Kenapa kamu menangis? Benar-benar sial! Kenapa dia tidak mati di tempat lain saja? Bisa-bisanya mati di kediaman pangeran. Pangeran sudah mengatakan, jangan membiarkan mayat wanita ini mengotori tanah kediaman pangeran. Karena tabib sudah memeriksanya dan memastikan kematiannya, langsung bawa dia keluar dan kubur saja!"
"Jangan seperti itu, Pengasuh. Jangan memperlakukan Nona kami seperti itu. Bagaimanapun, dia adalah putri perdana menteri ...."
Saat suasananya menjadi kacau, tidak ada yang menyadari bahwa orang yang awalnya sudah meninggal itu tiba-tiba membuka matanya perlahan.
Ketika Yun Ruoxue membuka matanya, dia bisa melihat sekeliling dengan jelas. Pada saat itu, malam hari tampak gelap dan angin bertiup kencang. Banyak wanita berpakaian tradisional berdiri di depannya sambil menunjuk-nunjuk ke arah "mayatnya".
Seketika, embusan angin dingin bertiup dan Yun Ruoxue sontak menggigil kedinginan.
Dia mengingat bahwa awalnya dia adalah seorang dokter bedah terkemuka di abad ke-21. Di usianya yang baru 30 tahun, dia dipuji sebagai ilmuwan medis yang genius karena telah menyembuhkan banyak penyakit sulit dan rumit bagi para kepala negara. Namun, dia akhirnya malah mati ditabrak oleh seorang pengemudi mabuk dalam perjalanan pulang ke rumah.
Kemudian, rohnya pun melintasi waktu dan tiba di sini, serta memasuki tubuh wanita ini.
Astaga, apabila orang-orang di zaman modern tahu bahwa dia, seorang dokter top yang menyembuhkan penyakit dan menyelamatkan nyawa banyak orang, bisa-bisanya mati di tangan pemabuk, lantas akan seberapa besar kebencian mereka terhadap si pemabuk yang menabraknya hingga mati itu?
Pada saat yang sama, kenangan asing muncul di pikirannya. Semua itu adalah kenangan milik pemilik tubuh ini.
Ternyata, pemilik tubuh ini bernama Yun Ruoyue. Bisa-bisanya dia memiliki nama yang sama dengannya. Bukankah ini semacam takdir khusus?
Yun Ruoyue, si pemilik tubuh asli, adalah putri dari Perdana Menteri Yun Qing. Sejak kecil, dia sangat disayangi oleh Keluarga Yun dan dirawat dengan baik.
Awalnya, dia berparas sangat cantik dan menarik. Namun, ketika Yun Ruoyue berusia sepuluh tahun, dia secara misterius terkena racun yang menyebabkan sekujur tubuhnya menjadi berwarna hitam.
Saat itu, Yun Ruoyue hampir meninggal dunia. Ayahnya bersusah payah untuk meminta seseorang menyembuhkannya. Meskipun nyawanya tertolong, tetapi racun di sisi kanan wajahnya terlalu dalam sehingga tidak bisa dihilangkan. Pada akhirnya, itu meninggalkan bekas luka yang sangat jelek di sana.
Sejak saat itu, Yun Ruoyue menjadi sangat tidak percaya diri.
Parasnya menjadi sangat jelek. Anak-anak dari keluarga bangsawan meremehkannya, menindasnya, dan mendiskriminasinya. Kala itu, ketika Yun Ruoyue diserang oleh sekelompok anak bangsawan di tepi danau, Chu Xuanchen tiba-tiba muncul dan melindunginya.
Pria itu mengusir para anak bangsawan dan memberinya selendang untuk menutupi wajahnya. Chu Xuanchen memberinya banyak kehangatan.
Sejak saat itu, dia sudah jatuh cinta kepada Chu Xuanchen.
Dia tahu, dia adalah wanita yang jelek dan sama sekali tidak pantas untuk Chu Xuanchen. Itu sebabnya, dia menyembunyikan perasaan cintanya dalam hati dan tidak pernah berharap untuk menikahi Chu Xuanchen.
Akan tetapi, ayahnya mengetahui hal tersebut. Demi kebahagiaan putrinya, dia pun memohon kepada kaisar dengan memanfaatkan hubungan mereka agar putrinya bisa dinikahkan dengan Chu Xuanchen.
Mimpinya untuk menikahi Chu Xuanchen bisa dianggap terkabulkan. Sayangnya, setelah menikah selama setengah tahun, pemilik gelar Pangeran Li itu bahkan enggan melihatnya sama sekali.
Bukan hanya tidak pernah melihatnya, dia bahkan akan menikahi selir baru. Kehidupan pemilik tubuh ini benar-benar suram.
Ketika dia sedang memilah informasi dalam benaknya, Yun Ruoyue tiba-tiba menyadari ada seorang pelayan yang datang menyeretnya. Di sampingnya, terdengar suara omelan wanita dan tangisan Feng'er.
"Cepat, seret keluar pembawa sial ini. Kalau tertunda terlalu lama, bagaimana kalau mayatnya berubah?" ucap Pengasuh Zhang.
"Hentikan!" Melihat ada orang yang ingin mendekatinya, Yun Ruoyue tiba-tiba berteriak dengan susah payah!
"Ahh! Mayatnya berubah, permaisuri sudah berubah menjadi hantu jahat!" Semua orang berteriak dan berpencar ke samping. Hanya Feng'er yang tidak pergi dan masih berada di sisi Yun Ruoyue.
"Kenapa berisik sekali? Kamu yang berubah! Apa kalian tidak pernah melihat orang hidup?" Yun Ruoyue berkata dengan nada dingin, lalu berkata kepada Feng'er, "Tolong bantu aku berdiri."
Dia baru saja diselamatkan dari dalam danau, ditambah dengan penyiksaan Chu Xuanchen belum lama yang lalu, kini kondisi tubuh Yun Ruoyue sangat lemah. Dia bahkan tidak punya kekuatan untuk berjalan.
Kini, dia hanya tahu bahwa pemilik tubuh ini adalah seorang permaisuri. Dia seharusnya memiliki keagungan seorang permaisuri dan bisa mengintimidasi orang-orang ini.
"Permaisuri, Anda sudah bangun?" Pengasuh Zhang menatap Yun Ruoyue dengan tidak percaya.
Barusan, tabib jelas-jelas menyatakan bahwa permaisuri sudah meninggal. Bagaimana bisa dia hidup kembali?
Melihat ekspresi permaisuri, wanita itu sepertinya bukan berubah, melainkan benar-benar hidup kembali.
Mungkinkah tabib barusan membuat diagnosis yang salah?
"Kenapa? Kamu sangat kecewa karena aku bangun lagi?" Yun Ruoyue menatap Pengasuh Zhang dengan dingin.
Di dalam kediaman pangeran, biasanya Pengasuh Zhang adalah orang yang paling menindas Yun Ruoyue dan Feng'er.
Namun, orang-orang ini tidak akan berani menindasnya tanpa dukungan Pangeran Li.
Ketika tidak mendapatkan kasih sayang dan menjadi lemah, dia akan menjadi sasaran intimidasi dari semua orang di kediaman pangeran ini.
Akan tetapi, Yun Ruoyue sudah mengambil alih tubuh ini, jadi dia tidak akan membiarkan orang-orang itu menindasnya lagi!
Dia akan memegang kendali atas hidupnya sendiri. Jika ada yang berani menindasnya lagi, maka jangan salahkan Yun Ruoyue yang kejam!
Biasanya, Pengasuh Zhang tidak takut dengan permaisuri. Akan tetapi, di momen ini, dia sepertinya bisa melihat niat membunuh dingin dari tatapan permaisuri. Dia sangat ketakutan hingga giginya bergemeletuk. Kemudian, dia berbisik,"Hamba tidak berani. Hamba akan melaporkannya kepada Pangeran sekarang."
Di hadapan banyak orang, Pengasuh Zhang menahan kekejamannya. Bagaimanapun, Yun Ruoyue belum meninggal. Dia masih adalah permaisuri di kediaman pangeran, juga putri dari perdana menteri.
Apabila Yun Ruoyue ingin menargetkannya, dia tidak akan bisa kabur.
Akan tetapi, dia juga memiliki pendukung, yaitu Pangeran Li.
Dia akan melepaskan Yun Ruoyue untuk sementara dan pergi mencari Pangeran Li dahulu. Dengan adanya Pangeran Li, bagaimana mungkin wanita itu berani berlagak seperti permaisuri.
....
Paviliun Feiyue.
Feng'er memapah Yun Ruoyue ke dalam kamar. Kemudian, dia menyiapkan air panas agar Yun Ruoyue bisa mandi.
Rasa sakit yang menyiksa di bagian bawah tubuhnya mengingatkan Yun Ruoyue bahwa dia telah dianiaya hari ini.
Pria itu benar-benar kejam. Bisa-bisanya dia menyiksa permaisurinya sendiri.
Yun Ruoyue duduk di bak mandi dan meminta Feng'er membantunya mengambil cermin. Dia ingin melihat betapa jeleknya pemilik asli tubuh ini hingga Chu Xuanchen bahkan meraih tirai ranjang ketika berhubungan intim dengannya.
Momen ketika dia becermin, Yun Ruoyue hampir saja muntah.
Parasnya benar-benar sangat jelek. Wajah kanannya dipenuhi dengan bekas luka zig-zag, yang terlihat seperti tumor dan racun. Pantas saja Chu Xuanchen sangat membencinya.
Jika ini di zaman modern, Yun Ruoyue memiliki satu laboratorium biosains dengan berbagai obat-obatan khusus. Wanita itu akan bisa dengan mudahnya menyembuhkan wajah ini. Akan tetapi, kini dia berada di zaman kuno.
Tanpa ruang operasi, Yun Ruoyue yang adalah seorang dokter itu bagaikan pianis tanpa tangan.
....
Air panas membuat tubuhnya sangat nyaman. Lantaran Yun Ruoyue sedikit lelah, dia pun meletakkan cermin di sampingnya, lalu menyandarkan tangannya ke bak mandi dan perlahan tertidur.
Dalam tidurnya, di kedalaman kesadarannya, laboratorium Yun Ruoyue tiba-tiba muncul.
Dia melihat banyak obat-obatan dan peralatan medis yang pernah digunakannya sebelumnya, termasuk ruang operasi steril, komputer, ventilator, oksimeter, CT, stetoskop, mesin MRI, dan banyak lagi.
Sebagai seorang dokter, dia sangat senang ketika melihat peralatan yang familier ini.
Namun, dia tahu bahwa ini hanya sebuah mimpi. Dia terlalu merindukan pisau bedahnya sehingga bermimpi seperti ini.
Tiba-tiba, di dalam barisan lemari obat, Yun Ruoyue melihat ada sebotol "proantosianidin". Ketika melihat obat itu, matanya sontak melebar.
Ini adalah produk hasil risetnya sendiri. Obat ini dapat digunakan untuk mengobati kerusakan sel kulit, menghilangkan racun, bisul, dan benjolan. Obat ini diekstrak dari biji anggur dan bahan-bahan lainnya, yang sebetulnya cocok untuk mengatasi racun yang ada di wajah pemilik tubuh ini.
Dengan mata berbinar-binar, Yun Ruoyue pun meraih botol "proantosianidin" tersebut.
Dia mengambil beberapa botol obat antiradang dan beberapa lembar kasa. Kemudian, Yun Ruoyue pun tersadar kembali.
"Permaisuri, apakah Anda tertidur? Airnya sudah dingin. Hamba akan menambahkan sedikit air panas agar Anda tidak kedinginan."
Saat ini, suara Feng'er terdengar di telinga Yun Ruoyue.
Dia sangat terkejut sehingga tiba-tiba membuka matanya dan melihat Feng'er membawa sebuah ember. Feng'er sedang menuangkan air panas ke dalam bak mandinya.
Ketika melihat ke tangannya, dia menemukan bahwa dirinya sedang memegang obat yang dia ambil dalam mimpinya.
Yun Ruoyue sontak terkejut. Apa yang terjadi?
Dia menatap obat di tangannya dengan tidak percaya. Napasnya tersendat, seluruh tubuhnya tegang, dan bahkan bulu kuduknya berdiri.
Saat menggerakkan pikirannya barusan, dia bisa mengeluarkan barang-barang dari dalam laboratorium. Mungkinkah, laboratoriumnya juga melakukan perjalanan waktu bersamanya dan masih berada di ruang kesadarannya?
Itu artinya, kini dia memiliki sistem dari ruang medisnya yang sebelumnya. Bukankah hal ini terlalu aneh?
Banyak hal di dunia ini yang menakjubkan, bahkan jiwanya pun dapat melakukan perjalanan melalui waktu. Seharusnya bukan hal aneh jika sistem medisnya juga ikut melintasi waktu dan datang kemari.
Memikirkan hal itu, sosok Yun Ruoyue gemetar karena gembira. Dia tampak sangat bersemangat.
DIa berkata kepada Feng'er, "Aku tidak mau mandi lagi. Kamu keluar dulu, aku akan memakai baju sendiri."
"Permaisuri, apakah Anda tidak membutuhkan bantuan hamba untuk mengenakan baju?" tanya Feng'er.
"Tidak usah, aku suka melakukannya sendiri."
Feng'er tertegun sejenak. Kenapa dia merasa bahwa kepribadian permaisuri telah berubah semenjak tersadar kembali? Yun Ruoyue menjadi berbeda dari sebelumnya.
....
Setelah Feng'er keluar, Yun Ruoyue berdiri dengan tubuh lelahnya. Tubuhnya masih sangat lemah dan dia terkena flu karena melompat ke danau. Itu sebabnya, sekarang dia takut terhadap dingin. Seluruh tubuhnya menggigil, bahkan sudah demam tinggi.
Pakaian orang zaman dahulu sangat ribet. Tanpa bantuan orang lain, memang sangat sulit untuk mengenakannya. Setelah bersusah payah mengenakannya, Yun Ruoyue buru-buru duduk di depan cermin rias dan meletakkan obat-obatan yang diambilnya dari sistem medis.
Dia melihat ke sisi kanan wajahnya dan menemukan bahwa racun di dalamnya tersimpan sangat dalam. Diperlukan upaya khusus untuk melakukan detoksifikasi terhadap racun tersebut.
Yun Ruoyue membersihkan wajahnya terlebih dahulu, lalu mengoleskan obat antiradang ke seluruh wajahnya. Setelah itu, dia pun mengoleskan proantosianidin ke wajahnya. Pada akhirnya, Yun Ruoyue menempelkan kain kasa di wajahnya. Apabila ada darah beracun yang keluar, kain kasa itu akan bisa menyerapnya.
Proantosianidin ini dikembangkan khusus oleh Yun Ruoye sehingga berbeda dengan biasanya. Hanya dibutuhkan waktu satu malam untuk menyembuhkan wajahnya. Dia sangat menantikan seperti apa wajah ini besok pagi.
Pada saat ini, suara ketakutan Feng'er terdengar dari luar. "Pangeran, permaisuri sedang mandi. Anda tidak boleh masuk."
Feng'er takut bahwa Pangeran Li datang untuk menganiaya Yun Ruoyue lagi.
Suara Chu Xuanchen terdengar dingin dan kejam. "Memangnya kamu kira aku ingin datang ke sini? Aku hanya ingin lihat, kenapa dia tidak jadi mati?"
Yun Ruoyue segera mengenakan penutup wajah. Dengan menutupi wajahnya, dia mengerucutkan bibirnya dengan dingin dan berjalan ke depan kamar, lalu memerintahkan Feng'er yang sedang menghalangi Chu Xuanchen, "Feng'er, kasih tahu Pangeran, ini sudah malam dan aku sudah lelah, jadi tidak menerima tamu!"
Dengan kata lain, Yun Ruoyue menyatakan perintah untuk mengusir Chu Xuanchen.
Mendengar kata-kata itu, Chu Xuanchen mengira bahwa dia sudah salah mendengar. Bukankah wanita ini paling berharap dia bisa datang ke kamarnya? Yun Ruoyue bahkan meracuninya dan menjebak Chu Xuanchen agar menidurinya. Lantas, kenapa dia sok jual mahal sekarang?
👇👇👇
Isi bab yang bisa dibaca di sini terbatas, klik tombol di bawah dan cari 【Kekuatan Cinta Sang Permaisuri】 untuk melanjutkan membaca📜📜
(Buka aplikasi secara otomatis akan lompat ke halaman isi buku)
---------------------------------
Negara Chu, Kediaman Pangeran Li.
"Dasar jalang! Kamu jelas-jelas tahu aku akan menikahi Rou'er besok, tapi beraninya kamu meracuniku?"
Usai pria berpakaian mewah itu memaki dengan kesal, dia memelototi wanita yang berbaring di ranjang dengan sorot mata penuh amarah. Kemudian, dia merobek pakaian wanita itu dan menindihnya.
Melihat gerakan si pria, air mata pun mengalir tanpa suara dari mata Yun Ruoyue.
Yun Ruoyue sudah menikah dengannya selama setengah tahun, tetapi di dalam hati pria itu ada bayangan Nangong Rou. Alasan suaminya tidak pernah menyentuhnya adalah karena parasnya yang jelek dan juga kebencian terhadap orang tua Yun Ruoyue.
"Ahh!" Rasa sakit yang luar biasa melanda Yun Ruoyue dan membuatnya berkeringat dingin. Dia menggigit bibirnya untuk menahan rasa sakit sembari menatap wajah sosok di atasnya yang penuh dengan kebencian dan kekejaman. Hati Yun Ruoyue terasa sakit seperti disayat pisau.
Dibandingkan dengan kebencian yang suaminya rasakan, rasa sakit di tubuh Yun Ruoyue bukanlah apa-apa.
Chu Xuanchen memelototi Yun Ruoyue dengan dingin. "Demi mendapatkanku, kamu bahkan sengaja meracuniku. Oke, hari ini aku akan memenuhi keinginanmu! Tapi, aku benar-benar tak sanggup melihat wajahmu karena sungguh menjijikkan!"
Usai mengatakan itu, Chu Xuanchen langsung meraih tirai di ranjang untuk menutupi wajah Yun Ruoyue.
Perkataan ini sangat menyakiti hati Yun Ruoyue.
Dia meraba wajahnya sendiri secara perlahan. Ada bekas luka sebesar telapak tangan di pipi kanannya, yang selalu membuat Yun Ruoyue tidak percaya diri.
Orang-orang menyebutnya wanita jelek, tetapi dia memiliki hati yang mendambakan cinta.
Ayahnya tahu bahwa dia sudah menyukai Pangeran Li, Chu Xuanchen, sejak masih kecil. Itu sebabnya, ayah Yun Ruoyue memanfaatkan hubungannya dengan kaisar untuk menjodohkan Yun Ruoyue dengan Chu Xuanchen.
Akan tetapi, Chu Xuanchen tidak menyukainya.
Saat ini, gerakan pria itu tiba-tiba menjadi makin kasar. Chu Xuanchen menyiksanya dengan kejam. Matanya yang tajam dan berwarna hitam itu memandang Yun Ruoyue dengan penuh niat membunuh. "Yun Ruoyue, dasar wanita yang licik! Kamu jelas-jelas tahu aku menyukai Rou'er, tapi malah membuat jebakan agar aku menikahimu. Setelah tahu bahwa aku akan menikahi Rou'er besok, kamu malah menjebakku agar menidurimu. Kalau bukan karena racunmu, dengan wajahmu yang seperti ini, siapa yang berani menyentuhmu? Aku bahkan lebih memilih untuk menyentuh pelacur di luar sana daripada menyentuhmu!"
Yun Ruoyue menatap Chu Xuanchen. Dia menahan diri untuk menghadapi sindiran kejam dari pria itu, lalu mencibir dengan sedih, "Di dalam hatimu, aku bahkan lebih rendah dari pelacur di luar sana, ya?"
"Tidak. Di dalam hatiku, kamu bahkan lebih rendah dari anjing!"
....
Setelah sekian lama, Chu Xuanchen akhirnya selesai memuaskan hasratnya melalui tubuh Yun Ruoyue, lalu buru-buru bangun.
Dia segera mengenakan pakaiannya dan sama sekali tidak memedulikan wanita yang tergeletak di ranjang dengan penuh luka lebam dan sekarat itu.
Setelah efek racunnya menghilang, wanita ini tidak ada gunanya lagi bagi Chu Xuanchen.
Kemudian, dia memandang wanita yang tergeletak di ranjang itu dengan dingin dan pergi tanpa berbelaskasihan. Dia memerintahkan dayang, "Siapkan air, aku mau mandi. Aku tidak ingin tubuhku kotor karena wanita ini!"
Mendengar kata-kata yang menusuk hati itu, tubuh Yun Ruoyue tiba-tiba bergetar hebat. Hatinya benar-benar sangat terluka.
Perkataan Chu Xuanchen bagaikan pisau yang terus menyayat hatinya dengan kejam. Kini, Yun Ruoyue baru menyadari bahwa pria itu ternyata sangat membencinya.
Setelah merasa diabaikan oleh Chu Xuanchen sebelumnya, Yun Ruoyue masih menyimpan harapan pada pria itu. Dia merasa bahwa selama dia bersikap baik pada Chu Xuanchen, suatu hari nanti, dia pasti akan memahami perasaannya. Dia tidak menyangka bahwa Chu Xuanchen ternyata seperti pria lainnya. Dia membenci Yun Ruoyue hanya karena parasnya yang jelek.
Yun Ruoyue tidak menyangka bahwa dia ternyata begitu hina di hatinya.
Saat melihat darah di ranjang dan tubuh bagian bawahnya, melihat tubuhnya yang rusak, lalu teringat dengan kebencian dan penghinaan Chu Xuanchen terhadapnya, Yun Ruoyue tiba-tiba merasa kehilangan harapan. Dia mengenakan jubah dengan gemetar, lalu berjalan tanpa alas kaki di malam musim dingin.
Tidak jauh dari Paviliun Feiyue, ada sebuah danau.
Larut malam, angin bertiup kencang dan air danau terasa menusuk.
Setelah terdengar suara benda jatuh ke dalam air, seseorang pun berteriak, "Gawat, Permaisuri melompat ke dalam danau!"
Di samping danau, sekelompok pelayan kediaman pangeran berdiri berjajar. Mereka semua menatap dingin ke arah permaisuri yang tergeletak di tepi danau.
Saat ini, hanya ada seorang dayang di samping permaisuri yang menangis.
"Permaisuri, tolong jangan mati. Kalau Anda mati, bagaimana dengan hamba?" Feng'er menangis dengan sedih.
Di sampingnya, Pengasuh Zhang memelototinya dengan dingin. "Kenapa kamu menangis? Benar-benar sial! Kenapa dia tidak mati di tempat lain saja? Bisa-bisanya mati di kediaman pangeran. Pangeran sudah mengatakan, jangan membiarkan mayat wanita ini mengotori tanah kediaman pangeran. Karena tabib sudah memeriksanya dan memastikan kematiannya, langsung bawa dia keluar dan kubur saja!"
"Jangan seperti itu, Pengasuh. Jangan memperlakukan Nona kami seperti itu. Bagaimanapun, dia adalah putri perdana menteri ...."
Saat suasananya menjadi kacau, tidak ada yang menyadari bahwa orang yang awalnya sudah meninggal itu tiba-tiba membuka matanya perlahan.
Ketika Yun Ruoxue membuka matanya, dia bisa melihat sekeliling dengan jelas. Pada saat itu, malam hari tampak gelap dan angin bertiup kencang. Banyak wanita berpakaian tradisional berdiri di depannya sambil menunjuk-nunjuk ke arah "mayatnya".
Seketika, embusan angin dingin bertiup dan Yun Ruoxue sontak menggigil kedinginan.
Dia mengingat bahwa awalnya dia adalah seorang dokter bedah terkemuka di abad ke-21. Di usianya yang baru 30 tahun, dia dipuji sebagai ilmuwan medis yang genius karena telah menyembuhkan banyak penyakit sulit dan rumit bagi para kepala negara. Namun, dia akhirnya malah mati ditabrak oleh seorang pengemudi mabuk dalam perjalanan pulang ke rumah.
Kemudian, rohnya pun melintasi waktu dan tiba di sini, serta memasuki tubuh wanita ini.
Astaga, apabila orang-orang di zaman modern tahu bahwa dia, seorang dokter top yang menyembuhkan penyakit dan menyelamatkan nyawa banyak orang, bisa-bisanya mati di tangan pemabuk, lantas akan seberapa besar kebencian mereka terhadap si pemabuk yang menabraknya hingga mati itu?
Pada saat yang sama, kenangan asing muncul di pikirannya. Semua itu adalah kenangan milik pemilik tubuh ini.
Ternyata, pemilik tubuh ini bernama Yun Ruoyue. Bisa-bisanya dia memiliki nama yang sama dengannya. Bukankah ini semacam takdir khusus?
Yun Ruoyue, si pemilik tubuh asli, adalah putri dari Perdana Menteri Yun Qing. Sejak kecil, dia sangat disayangi oleh Keluarga Yun dan dirawat dengan baik.
Awalnya, dia berparas sangat cantik dan menarik. Namun, ketika Yun Ruoyue berusia sepuluh tahun, dia secara misterius terkena racun yang menyebabkan sekujur tubuhnya menjadi berwarna hitam.
Saat itu, Yun Ruoyue hampir meninggal dunia. Ayahnya bersusah payah untuk meminta seseorang menyembuhkannya. Meskipun nyawanya tertolong, tetapi racun di sisi kanan wajahnya terlalu dalam sehingga tidak bisa dihilangkan. Pada akhirnya, itu meninggalkan bekas luka yang sangat jelek di sana.
Sejak saat itu, Yun Ruoyue menjadi sangat tidak percaya diri.
Parasnya menjadi sangat jelek. Anak-anak dari keluarga bangsawan meremehkannya, menindasnya, dan mendiskriminasinya. Kala itu, ketika Yun Ruoyue diserang oleh sekelompok anak bangsawan di tepi danau, Chu Xuanchen tiba-tiba muncul dan melindunginya.
Pria itu mengusir para anak bangsawan dan memberinya selendang untuk menutupi wajahnya. Chu Xuanchen memberinya banyak kehangatan.
Sejak saat itu, dia sudah jatuh cinta kepada Chu Xuanchen.
Dia tahu, dia adalah wanita yang jelek dan sama sekali tidak pantas untuk Chu Xuanchen. Itu sebabnya, dia menyembunyikan perasaan cintanya dalam hati dan tidak pernah berharap untuk menikahi Chu Xuanchen.
Akan tetapi, ayahnya mengetahui hal tersebut. Demi kebahagiaan putrinya, dia pun memohon kepada kaisar dengan memanfaatkan hubungan mereka agar putrinya bisa dinikahkan dengan Chu Xuanchen.
Mimpinya untuk menikahi Chu Xuanchen bisa dianggap terkabulkan. Sayangnya, setelah menikah selama setengah tahun, pemilik gelar Pangeran Li itu bahkan enggan melihatnya sama sekali.
Bukan hanya tidak pernah melihatnya, dia bahkan akan menikahi selir baru. Kehidupan pemilik tubuh ini benar-benar suram.
Ketika dia sedang memilah informasi dalam benaknya, Yun Ruoyue tiba-tiba menyadari ada seorang pelayan yang datang menyeretnya. Di sampingnya, terdengar suara omelan wanita dan tangisan Feng'er.
"Cepat, seret keluar pembawa sial ini. Kalau tertunda terlalu lama, bagaimana kalau mayatnya berubah?" ucap Pengasuh Zhang.
"Hentikan!" Melihat ada orang yang ingin mendekatinya, Yun Ruoyue tiba-tiba berteriak dengan susah payah!
"Ahh! Mayatnya berubah, permaisuri sudah berubah menjadi hantu jahat!" Semua orang berteriak dan berpencar ke samping. Hanya Feng'er yang tidak pergi dan masih berada di sisi Yun Ruoyue.
"Kenapa berisik sekali? Kamu yang berubah! Apa kalian tidak pernah melihat orang hidup?" Yun Ruoyue berkata dengan nada dingin, lalu berkata kepada Feng'er, "Tolong bantu aku berdiri."
Dia baru saja diselamatkan dari dalam danau, ditambah dengan penyiksaan Chu Xuanchen belum lama yang lalu, kini kondisi tubuh Yun Ruoyue sangat lemah. Dia bahkan tidak punya kekuatan untuk berjalan.
Kini, dia hanya tahu bahwa pemilik tubuh ini adalah seorang permaisuri. Dia seharusnya memiliki keagungan seorang permaisuri dan bisa mengintimidasi orang-orang ini.
"Permaisuri, Anda sudah bangun?" Pengasuh Zhang menatap Yun Ruoyue dengan tidak percaya.
Barusan, tabib jelas-jelas menyatakan bahwa permaisuri sudah meninggal. Bagaimana bisa dia hidup kembali?
Melihat ekspresi permaisuri, wanita itu sepertinya bukan berubah, melainkan benar-benar hidup kembali.
Mungkinkah tabib barusan membuat diagnosis yang salah?
"Kenapa? Kamu sangat kecewa karena aku bangun lagi?" Yun Ruoyue menatap Pengasuh Zhang dengan dingin.
Di dalam kediaman pangeran, biasanya Pengasuh Zhang adalah orang yang paling menindas Yun Ruoyue dan Feng'er.
Namun, orang-orang ini tidak akan berani menindasnya tanpa dukungan Pangeran Li.
Ketika tidak mendapatkan kasih sayang dan menjadi lemah, dia akan menjadi sasaran intimidasi dari semua orang di kediaman pangeran ini.
Akan tetapi, Yun Ruoyue sudah mengambil alih tubuh ini, jadi dia tidak akan membiarkan orang-orang itu menindasnya lagi!
Dia akan memegang kendali atas hidupnya sendiri. Jika ada yang berani menindasnya lagi, maka jangan salahkan Yun Ruoyue yang kejam!
Biasanya, Pengasuh Zhang tidak takut dengan permaisuri. Akan tetapi, di momen ini, dia sepertinya bisa melihat niat membunuh dingin dari tatapan permaisuri. Dia sangat ketakutan hingga giginya bergemeletuk. Kemudian, dia berbisik,"Hamba tidak berani. Hamba akan melaporkannya kepada Pangeran sekarang."
Di hadapan banyak orang, Pengasuh Zhang menahan kekejamannya. Bagaimanapun, Yun Ruoyue belum meninggal. Dia masih adalah permaisuri di kediaman pangeran, juga putri dari perdana menteri.
Apabila Yun Ruoyue ingin menargetkannya, dia tidak akan bisa kabur.
Akan tetapi, dia juga memiliki pendukung, yaitu Pangeran Li.
Dia akan melepaskan Yun Ruoyue untuk sementara dan pergi mencari Pangeran Li dahulu. Dengan adanya Pangeran Li, bagaimana mungkin wanita itu berani berlagak seperti permaisuri.
....
Paviliun Feiyue.
Feng'er memapah Yun Ruoyue ke dalam kamar. Kemudian, dia menyiapkan air panas agar Yun Ruoyue bisa mandi.
Rasa sakit yang menyiksa di bagian bawah tubuhnya mengingatkan Yun Ruoyue bahwa dia telah dianiaya hari ini.
Pria itu benar-benar kejam. Bisa-bisanya dia menyiksa permaisurinya sendiri.
Yun Ruoyue duduk di bak mandi dan meminta Feng'er membantunya mengambil cermin. Dia ingin melihat betapa jeleknya pemilik asli tubuh ini hingga Chu Xuanchen bahkan meraih tirai ranjang ketika berhubungan intim dengannya.
Momen ketika dia becermin, Yun Ruoyue hampir saja muntah.
Parasnya benar-benar sangat jelek. Wajah kanannya dipenuhi dengan bekas luka zig-zag, yang terlihat seperti tumor dan racun. Pantas saja Chu Xuanchen sangat membencinya.
Jika ini di zaman modern, Yun Ruoyue memiliki satu laboratorium biosains dengan berbagai obat-obatan khusus. Wanita itu akan bisa dengan mudahnya menyembuhkan wajah ini. Akan tetapi, kini dia berada di zaman kuno.
Tanpa ruang operasi, Yun Ruoyue yang adalah seorang dokter itu bagaikan pianis tanpa tangan.
....
Air panas membuat tubuhnya sangat nyaman. Lantaran Yun Ruoyue sedikit lelah, dia pun meletakkan cermin di sampingnya, lalu menyandarkan tangannya ke bak mandi dan perlahan tertidur.
Dalam tidurnya, di kedalaman kesadarannya, laboratorium Yun Ruoyue tiba-tiba muncul.
Dia melihat banyak obat-obatan dan peralatan medis yang pernah digunakannya sebelumnya, termasuk ruang operasi steril, komputer, ventilator, oksimeter, CT, stetoskop, mesin MRI, dan banyak lagi.
Sebagai seorang dokter, dia sangat senang ketika melihat peralatan yang familier ini.
Namun, dia tahu bahwa ini hanya sebuah mimpi. Dia terlalu merindukan pisau bedahnya sehingga bermimpi seperti ini.
Tiba-tiba, di dalam barisan lemari obat, Yun Ruoyue melihat ada sebotol "proantosianidin". Ketika melihat obat itu, matanya sontak melebar.
Ini adalah produk hasil risetnya sendiri. Obat ini dapat digunakan untuk mengobati kerusakan sel kulit, menghilangkan racun, bisul, dan benjolan. Obat ini diekstrak dari biji anggur dan bahan-bahan lainnya, yang sebetulnya cocok untuk mengatasi racun yang ada di wajah pemilik tubuh ini.
Dengan mata berbinar-binar, Yun Ruoyue pun meraih botol "proantosianidin" tersebut.
Dia mengambil beberapa botol obat antiradang dan beberapa lembar kasa. Kemudian, Yun Ruoyue pun tersadar kembali.
"Permaisuri, apakah Anda tertidur? Airnya sudah dingin. Hamba akan menambahkan sedikit air panas agar Anda tidak kedinginan."
Saat ini, suara Feng'er terdengar di telinga Yun Ruoyue.
Dia sangat terkejut sehingga tiba-tiba membuka matanya dan melihat Feng'er membawa sebuah ember. Feng'er sedang menuangkan air panas ke dalam bak mandinya.
Ketika melihat ke tangannya, dia menemukan bahwa dirinya sedang memegang obat yang dia ambil dalam mimpinya.
Yun Ruoyue sontak terkejut. Apa yang terjadi?
Dia menatap obat di tangannya dengan tidak percaya. Napasnya tersendat, seluruh tubuhnya tegang, dan bahkan bulu kuduknya berdiri.
Saat menggerakkan pikirannya barusan, dia bisa mengeluarkan barang-barang dari dalam laboratorium. Mungkinkah, laboratoriumnya juga melakukan perjalanan waktu bersamanya dan masih berada di ruang kesadarannya?
Itu artinya, kini dia memiliki sistem dari ruang medisnya yang sebelumnya. Bukankah hal ini terlalu aneh?
Banyak hal di dunia ini yang menakjubkan, bahkan jiwanya pun dapat melakukan perjalanan melalui waktu. Seharusnya bukan hal aneh jika sistem medisnya juga ikut melintasi waktu dan datang kemari.
Memikirkan hal itu, sosok Yun Ruoyue gemetar karena gembira. Dia tampak sangat bersemangat.
DIa berkata kepada Feng'er, "Aku tidak mau mandi lagi. Kamu keluar dulu, aku akan memakai baju sendiri."
"Permaisuri, apakah Anda tidak membutuhkan bantuan hamba untuk mengenakan baju?" tanya Feng'er.
"Tidak usah, aku suka melakukannya sendiri."
Feng'er tertegun sejenak. Kenapa dia merasa bahwa kepribadian permaisuri telah berubah semenjak tersadar kembali? Yun Ruoyue menjadi berbeda dari sebelumnya.
....
Setelah Feng'er keluar, Yun Ruoyue berdiri dengan tubuh lelahnya. Tubuhnya masih sangat lemah dan dia terkena flu karena melompat ke danau. Itu sebabnya, sekarang dia takut terhadap dingin. Seluruh tubuhnya menggigil, bahkan sudah demam tinggi.
Pakaian orang zaman dahulu sangat ribet. Tanpa bantuan orang lain, memang sangat sulit untuk mengenakannya. Setelah bersusah payah mengenakannya, Yun Ruoyue buru-buru duduk di depan cermin rias dan meletakkan obat-obatan yang diambilnya dari sistem medis.
Dia melihat ke sisi kanan wajahnya dan menemukan bahwa racun di dalamnya tersimpan sangat dalam. Diperlukan upaya khusus untuk melakukan detoksifikasi terhadap racun tersebut.
Yun Ruoyue membersihkan wajahnya terlebih dahulu, lalu mengoleskan obat antiradang ke seluruh wajahnya. Setelah itu, dia pun mengoleskan proantosianidin ke wajahnya. Pada akhirnya, Yun Ruoyue menempelkan kain kasa di wajahnya. Apabila ada darah beracun yang keluar, kain kasa itu akan bisa menyerapnya.
Proantosianidin ini dikembangkan khusus oleh Yun Ruoye sehingga berbeda dengan biasanya. Hanya dibutuhkan waktu satu malam untuk menyembuhkan wajahnya. Dia sangat menantikan seperti apa wajah ini besok pagi.
Pada saat ini, suara ketakutan Feng'er terdengar dari luar. "Pangeran, permaisuri sedang mandi. Anda tidak boleh masuk."
Feng'er takut bahwa Pangeran Li datang untuk menganiaya Yun Ruoyue lagi.
Suara Chu Xuanchen terdengar dingin dan kejam. "Memangnya kamu kira aku ingin datang ke sini? Aku hanya ingin lihat, kenapa dia tidak jadi mati?"
Yun Ruoyue segera mengenakan penutup wajah. Dengan menutupi wajahnya, dia mengerucutkan bibirnya dengan dingin dan berjalan ke depan kamar, lalu memerintahkan Feng'er yang sedang menghalangi Chu Xuanchen, "Feng'er, kasih tahu Pangeran, ini sudah malam dan aku sudah lelah, jadi tidak menerima tamu!"
Dengan kata lain, Yun Ruoyue menyatakan perintah untuk mengusir Chu Xuanchen.
Mendengar kata-kata itu, Chu Xuanchen mengira bahwa dia sudah salah mendengar. Bukankah wanita ini paling berharap dia bisa datang ke kamarnya? Yun Ruoyue bahkan meracuninya dan menjebak Chu Xuanchen agar menidurinya. Lantas, kenapa dia sok jual mahal sekarang?
👇👇👇
Isi bab yang bisa dibaca di sini terbatas, klik tombol di bawah dan cari 【Kekuatan Cinta Sang Permaisuri】 untuk melanjutkan membaca📜📜
(Buka aplikasi secara otomatis akan lompat ke halaman isi buku)
Jun 13, 2024 - Jun 13, 2024
🔞High-quality novels await you on #Readme. Click to download and enjoy with 2 million readers.
💥💥💥Jonathan Ye was once a distinguished and talented young master, but at the age of ten, his family wrongly accused him, stripped him of his status, and abandoned him in the wilderness at the hands of his own father. Eight years later, the once-talented young master made a comeback, rising to power and defeating everyone in his path, gaining control over the world.
chapter 1 Return of the boy
In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
He walked steadily and rhythmically. Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
The young man stood tall and slender, like a spear piercing the sky, confident and unrivalled.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.
He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
chapter 2 Go live outside
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"
"You can stay at our house until you find a suitable place."
Maya He rushed through her words and left the house, giving Jonathan no chance to speak.
Jonathan wore a puzzled expression, realizing that Maya He thought he was in dire straits and had nowhere to go, so she offered him money and a place to stay.
chapter 3 Chenfeng Group Group
He chuckled and shook his head, feeling somewhat helpless. Indeed, when he first arrived here, his appearance was not great. It's understandable that others would think the same.
Beside him, Aurora Xiao's beautiful eyes slightly narrowed, but her heart was filled with reluctance.
"This beggar-like guy, he's not really going to stay at our place, is he?"
If others knew that a strange young man was living in her house, it would cause a stir at school. How would others view her?
Thinking of this, she felt a strong aversion and couldn't help but say coldly, "Jonathan Ye, right?"
"This is our family's home. It’s inconvenient for you to stay here. I would feel uncomfortable!"
"You should go rent a place outside!"
Aurora Xiao's voice was cold, and she stood with her arms crossed, displaying the demeanor of a young lady.
She had intended to be more tactful, but seeing that Jonathan Ye did not refuse Maya He's offer and seemed intent on staying, she had to be straightforward.
Her goal was to prevent Jonathan Ye from staying.
It was a joke. Even the young talents at school had never been so close to her. What right did a beggar-like, desolate boy have to live under the same roof and be in her daily company?
Although Jonathan Ye had helped her mother, Maya He, Maya had told her that they had given him ten thousand yuan afterward as a thank you. In her view, that gratitude was already repaid.
But now Jonathan Ye had come to her door in a shabby state, even wearing clothes given by Maya He. After accepting a thousand yuan earlier, he still lingered, intent on staying in their home. Wasn't his thick-skinnedness a bit too much?
She utterly despised such a man without self-respect and spine.
Jonathan Ye's expression didn’t change much. From the moment he saw Aurora Xiao, he had noticed the disdain and contempt in her eyes.
But who was he? Why would he stoop to the level of Aurora Xiao? To him, she was just Maya He's daughter. If not for that relationship, he wouldn't even bother speaking to Aurora Xiao.
Seeing Jonathan Ye's indifferent reaction, Aurora Xiao frowned and said, “You’re young and able-bodied, why rely on others? Why not earn your living with your own hands?”
“If you need it, I can help you find a job through my contacts. It won’t pay much, but the salary should be enough for your basic needs. That should be good enough, right?”
Determined to make him leave her family's villa, she was even prepared to trouble her friends to find Jonathan Ye a job in their companies.
Jonathan Ye just smiled lightly and shook his head. He didn’t even glance at Aurora Xiao, casually picked up a pen from the table, and wrote a note. Then, he took a small, brand-new paper package from his worn shoulder bag, inserting the note inside.
“Tell Aunt He that this is for her when she returns!”
He threw his shabby shoulder bag into the trash and left the villa with a parting remark.
Aurora Xiao looked up to see Jonathan Ye walking away, leaving behind a solitary and melancholic silhouette.
For some reason, a trace of pity arose in her heart. She wanted to call him back, but after hesitating for a moment, she couldn’t bring herself to do it.
“Am I crazy? Why would I want to call such a country bumpkin back home?”
Shaking her head, she went upstairs to get ready. She had plans to go shopping with her friends in the afternoon.
As for the paper package Jonathan Ye left on the chair, she didn’t pay it any mind. What good could come from something taken out of that dirty backpack? She would have thrown it away if it weren’t meant for Maya He.
After leaving the villa, Jonathan Ye directly got into a taxi.
“Where to, young man?” the driver asked warmly.
“To the Chenfeng Group Building!” Jonathan replied casually.
Upon hearing the destination, the driver immediately started the car, curious, “You don’t look like you work at Chenfeng Group?”
Having driven in Lu City for over five years, the driver was familiar with the employees of Chenfeng Group, who were always well-dressed. He had never seen someone like Jonathan Ye, dressed in casual clothes, heading to the company.
Jonathan Ye smiled faintly, “I don’t work there; their president works for me. I’m just visiting the company!”
Hearing this, the driver glanced skeptically at Jonathan Ye and stopped talking, internally scoffing.
The president of Chenfeng Group was one of the most influential figures in Lu City. Usually, he interacted with business elites and high-ranking officials. Ordinary people could only dream of meeting him.
To think that a young Jonathan Ye would claim the president of Chenfeng Group worked for him, suggesting he might be the chairman of the group, was utterly ridiculous.
“Today's youth really talk big without thinking,” the driver thought, shaking his head, losing interest in further conversation.
About ten minutes later, the imposing Chenfeng Group Building came into view, towering above its surroundings, drawing awe from passersby.
After paying the fare, Jonathan Ye headed straight to the reception.
“Good day, sir. How may I assist you?” The receptionist asked with a professional smile.
“Could you call Zachary Wu and tell him I’m waiting here?” Jonathan asked.
The receptionist was taken aback upon hearing this. She couldn’t recall any employee named Zachary Wu.
After a moment, she apologized, “Could you tell me his department and position, sir, so I can look him up?”
“His position?” Jonathan said calmly, “Oh, he’s the president of the group.”
The other receptionists looked over with puzzled expressions.
The receptionist who was speaking to Jonathan finally realized who Zachary Wu was – the president of Chenfeng Group. She looked at Jonathan with displeasure.
Zachary Wu was a leading figure in Lu City’s high society. Many sought to meet him, but he rarely accepted visitors. Those not of a certain stature couldn’t even get a phone call with him. And here was Jonathan, a plainly dressed youth, asking to see Zachary Wu, not just for a visit, but for Wu to come to him.
“Sorry, sir, our president is currently in a crucial meeting and is not receiving visitors. He doesn’t have any meetings scheduled for today, so I don’t think you will be able to see him,” the receptionist replied, albeit professionally.
“You don’t need to worry about that. Just tell him my name, and he will come down to see me. I’m Jonathan Ye,” he said, maintaining his composure.
The receptionist hesitated, but fearing Jonathan might indeed be an important guest of Wu’s, she agreed to call.
She was about to contact Wu’s secretary when a shapely young woman in a professional suit approached.
👀👀👀
🔞High-quality novels await you on #Readme. Click to download and enjoy with 2 million readers.
💥💥💥Jonathan Ye was once a distinguished and talented young master, but at the age of ten, his family wrongly accused him, stripped him of his status, and abandoned him in the wilderness at the hands of his own father. Eight years later, the once-talented young master made a comeback, rising to power and defeating everyone in his path, gaining control over the world.
chapter 1 Return of the boy
In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
He walked steadily and rhythmically. Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
The young man stood tall and slender, like a spear piercing the sky, confident and unrivalled.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.
He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
chapter 2 Go live outside
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"
"You can stay at our house until you find a suitable place."
Maya He rushed through her words and left the house, giving Jonathan no chance to speak.
Jonathan wore a puzzled expression, realizing that Maya He thought he was in dire straits and had nowhere to go, so she offered him money and a place to stay.
chapter 3 Chenfeng Group Group
He chuckled and shook his head, feeling somewhat helpless. Indeed, when he first arrived here, his appearance was not great. It's understandable that others would think the same.
Beside him, Aurora Xiao's beautiful eyes slightly narrowed, but her heart was filled with reluctance.
"This beggar-like guy, he's not really going to stay at our place, is he?"
If others knew that a strange young man was living in her house, it would cause a stir at school. How would others view her?
Thinking of this, she felt a strong aversion and couldn't help but say coldly, "Jonathan Ye, right?"
"This is our family's home. It’s inconvenient for you to stay here. I would feel uncomfortable!"
"You should go rent a place outside!"
Aurora Xiao's voice was cold, and she stood with her arms crossed, displaying the demeanor of a young lady.
She had intended to be more tactful, but seeing that Jonathan Ye did not refuse Maya He's offer and seemed intent on staying, she had to be straightforward.
Her goal was to prevent Jonathan Ye from staying.
It was a joke. Even the young talents at school had never been so close to her. What right did a beggar-like, desolate boy have to live under the same roof and be in her daily company?
Although Jonathan Ye had helped her mother, Maya He, Maya had told her that they had given him ten thousand yuan afterward as a thank you. In her view, that gratitude was already repaid.
But now Jonathan Ye had come to her door in a shabby state, even wearing clothes given by Maya He. After accepting a thousand yuan earlier, he still lingered, intent on staying in their home. Wasn't his thick-skinnedness a bit too much?
She utterly despised such a man without self-respect and spine.
Jonathan Ye's expression didn’t change much. From the moment he saw Aurora Xiao, he had noticed the disdain and contempt in her eyes.
But who was he? Why would he stoop to the level of Aurora Xiao? To him, she was just Maya He's daughter. If not for that relationship, he wouldn't even bother speaking to Aurora Xiao.
Seeing Jonathan Ye's indifferent reaction, Aurora Xiao frowned and said, “You’re young and able-bodied, why rely on others? Why not earn your living with your own hands?”
“If you need it, I can help you find a job through my contacts. It won’t pay much, but the salary should be enough for your basic needs. That should be good enough, right?”
Determined to make him leave her family's villa, she was even prepared to trouble her friends to find Jonathan Ye a job in their companies.
Jonathan Ye just smiled lightly and shook his head. He didn’t even glance at Aurora Xiao, casually picked up a pen from the table, and wrote a note. Then, he took a small, brand-new paper package from his worn shoulder bag, inserting the note inside.
“Tell Aunt He that this is for her when she returns!”
He threw his shabby shoulder bag into the trash and left the villa with a parting remark.
Aurora Xiao looked up to see Jonathan Ye walking away, leaving behind a solitary and melancholic silhouette.
For some reason, a trace of pity arose in her heart. She wanted to call him back, but after hesitating for a moment, she couldn’t bring herself to do it.
“Am I crazy? Why would I want to call such a country bumpkin back home?”
Shaking her head, she went upstairs to get ready. She had plans to go shopping with her friends in the afternoon.
As for the paper package Jonathan Ye left on the chair, she didn’t pay it any mind. What good could come from something taken out of that dirty backpack? She would have thrown it away if it weren’t meant for Maya He.
After leaving the villa, Jonathan Ye directly got into a taxi.
“Where to, young man?” the driver asked warmly.
“To the Chenfeng Group Building!” Jonathan replied casually.
Upon hearing the destination, the driver immediately started the car, curious, “You don’t look like you work at Chenfeng Group?”
Having driven in Lu City for over five years, the driver was familiar with the employees of Chenfeng Group, who were always well-dressed. He had never seen someone like Jonathan Ye, dressed in casual clothes, heading to the company.
Jonathan Ye smiled faintly, “I don’t work there; their president works for me. I’m just visiting the company!”
Hearing this, the driver glanced skeptically at Jonathan Ye and stopped talking, internally scoffing.
The president of Chenfeng Group was one of the most influential figures in Lu City. Usually, he interacted with business elites and high-ranking officials. Ordinary people could only dream of meeting him.
To think that a young Jonathan Ye would claim the president of Chenfeng Group worked for him, suggesting he might be the chairman of the group, was utterly ridiculous.
“Today's youth really talk big without thinking,” the driver thought, shaking his head, losing interest in further conversation.
About ten minutes later, the imposing Chenfeng Group Building came into view, towering above its surroundings, drawing awe from passersby.
After paying the fare, Jonathan Ye headed straight to the reception.
“Good day, sir. How may I assist you?” The receptionist asked with a professional smile.
“Could you call Zachary Wu and tell him I’m waiting here?” Jonathan asked.
The receptionist was taken aback upon hearing this. She couldn’t recall any employee named Zachary Wu.
After a moment, she apologized, “Could you tell me his department and position, sir, so I can look him up?”
“His position?” Jonathan said calmly, “Oh, he’s the president of the group.”
The other receptionists looked over with puzzled expressions.
The receptionist who was speaking to Jonathan finally realized who Zachary Wu was – the president of Chenfeng Group. She looked at Jonathan with displeasure.
Zachary Wu was a leading figure in Lu City’s high society. Many sought to meet him, but he rarely accepted visitors. Those not of a certain stature couldn’t even get a phone call with him. And here was Jonathan, a plainly dressed youth, asking to see Zachary Wu, not just for a visit, but for Wu to come to him.
“Sorry, sir, our president is currently in a crucial meeting and is not receiving visitors. He doesn’t have any meetings scheduled for today, so I don’t think you will be able to see him,” the receptionist replied, albeit professionally.
“You don’t need to worry about that. Just tell him my name, and he will come down to see me. I’m Jonathan Ye,” he said, maintaining his composure.
The receptionist hesitated, but fearing Jonathan might indeed be an important guest of Wu’s, she agreed to call.
She was about to contact Wu’s secretary when a shapely young woman in a professional suit approached.
👀👀👀
🔞High-quality novels await you on #Readme. Click to download and enjoy with 2 million readers.
Jun 20, 2024 - Jun 21, 2024
เขาเดินทางย้อนกลับไปในสมัยโบราณและ🫁🫁ค้นพบความลับที่ทำ🧑🏻🔬ให้เกิดภาวะไตบกพร่องข🥷🥷องจักรพรรดิ เขาไม่เพียงแต่ช่วยรักษาความเจ็บป่วยของจักรพรรดิเท่านั้น แต่ยังเปิดโปงผู้ทรยศ👰🏻♀️ในพระราชวังอีกด้วย เจ้าหญิงมีความยินดีอย่างยิ่งและยืนกรานที่จะแต่งงานกับเขา👩❤️👨
จันทร์กระจ่างลอยสูงเด่นอยู่ปลายเฉลียง
ข้าง ๆ โรงม้าที่มีกลิ่นเหม็น ๆ เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาในกองหญ้า
เขาลืมตาขึ้นมา กลิ่นฉุนของมูลสัตว์เกือบทำให้เขาเป็นลม
แสงยามค่ำคืนในคืนนี้สว่างไสวเป็นพิเศษ แสงสีแดงสว่างวาบเข้าไปในตาของเขา
เขาก้มหน้าลงดู แสงสีแดงสะท้อนเข้าไปในม่านตา ชุดสีแดงสดชุดนี้เป็นชุดแต่งงานสมัยโบราณ
เซียวเฉวียนเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ มีความรู้จริงรู้แจ้งเกี่ยวกับบทกวีและเพลงโบราณ เสื้อผ้า การกิน การเป็นอยู่ การช่างฝีมือ มองแค่ชั่วครู่ เสื้อผ้าเป็นงานปักสมัยราชวงศ์ฉินที่หายไปนานในยุคปัจจุบัน
เสื้อผ้าชุดนี้ ในยุคสมัยนี้ต่ำกว่าห้าล้านไม่มีทางซื้อได้
"ช่วยขยับไปนอนด้านข้างได้ไหม ท่านกีดขวางการทำงานของข้าแล้ว นายท่าน" ในตอนนี้เอง เด็กรับใช้ที่ถือถังอาหารป้อนให้ม้า ก็ถามด้วยความรำคาญ
เซียวเฉวียนมองดูสภาพที่ไม่คุ้นตาที่อยู่รอบ ๆ ด้วยความงุนงง "นาย...ท่าน? นายท่านอะไรกัน? นี่คือที่ไหน?"
ที่แท้ นายท่านก็เป็นเหมือนที่คนอื่นพูดกัน สติปัญญาพื้น ๆ โง่เขลา
เด็กรับใช้ไม่ได้เงยขึ้นไปมอง น้ำเสียงสูงส่งขึ้นเล็กน้อย "ที่ไหน? ที่นี่คือจวนฉิน วันนี้เป็นคืนเข้าหอของท่านและคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉิน! เป็นบ้านของท่าน ! !"
เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่า คนที่ถูกโยนข้างมูลม้า กลับคืนเข้าหอไม่เหมาะสมกัน แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว
เขาที่ค่อนข้างสับสนย้อนความทรงจำ เมื่อสองชั่วโมงก่อน พิพิธภัณฑ์ปิด หลังจากที่เซียวเฉวียนนับโบราณวัตถุเสร็จแล้ว เขาก็ล็อคประตูพิพิธภัณฑ์แล้วก็จากไป
เพื่อนร่วมงานบอกว่า วันนี้เป็นวันเกิดของเซียวเฉวียน ต้องการจองคาราโอเกะ และดื่มด้วยกันสักยก
ตอนนี้เขาควรกำลังสนุกสนานกับการดื่มเหล้าร้องเพลงถึงจะถูก!
โดยปกติทีมงานมักจะมาที่พิพิธภัณฑ์เพื่อถ่ายหนังสารคดี วันนี้เขาเข้าไปอยู่ในทีมละครโดยไม่รู้ตัว?
คิดไปคิดมา ความทรงจำในสมองของเขาราวกับมีคนมาบิดออก อดีตที่เขาไม่เคยประสบพบเจอก็พรั่งพรูออกมา
ที่แท้ ร่างกายนี้ของเขาชื่อว่าเซียวติ้ง ชื่อเล่นเซียวเฉวียน เขาเป็นคนซื่อสัตย์ อดทนต่อความยากลำบาก
ตระกูลเซียวเป็นตระกูลของขุนนางที่สถาปนาประเทศ ตระกูลเซียวช่วยจักรพรรดิผู้ก่อตั้งพิชิตดินแดนในปัจจุบัน น่าเสียดาย เมื่อมาถึงรุ่นของเซียวเฉวียนก็ตกอับ
วันนี้ เป็นวันมหามงคลของเขาและคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉินที่หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก
ภาพสุดท้ายในสมองของเซียวเฉวียน เซียวติ้งตะโกนท่ามกลางผู้คนว่า "ส่ง
เข้าเรือนหอ!" หลังจากนั้น แม้แต่ใบหน้าของเจ้าสาวก็ไม่ได้เห็น เขาถูกกระแทกด้วยไม้จากด้านหลัง
เซียวติ้งเป็นเพียงปัญญาชนผู้อ่อนแอ ทนไม่ไหวกับการถูกโจมตีเข้าที่คอ แรกเริ่มเขาหมดสติไป หลังจากนั้นก็ตายบนกองหญ้าที่หนาวเย็นในโรงม้า
ค่ำคืนวันแต่งงาน คนที่มีชีวิตอยู่ต้องตายลงไปแบบนี้ โดยไม่มีใครสนใจ
ต่อมา เซียวเฉวียนเดินทางข้ามภพ และมาอยู่ในร่างของเซียวติ้ง มีชีวิตขึ้นใหม่อีกครั้ง
"เข้าไปข้างในเถอะ นี่คือสถานที่ที่ท่านนอน" เด็กรับใช้ที่ป้อนอาหารม้าชี้ไปที่ห้องครัวเก่าที่อยู่ข้าง ๆ และพูดด้วยความไม่เกรงใจ
"ที่นี่เหรอ?" ดวงตาของเซียวเฉวีัยนลดต่ำลง ตระกูลฉินนี่ช่างใจดำมากเลย!
นี่คือครัวของคนรับใช้ โดยปกติแล้วเจ้านายจะมีห้องครัวขนาดเล็กโดยเฉพาะ คนรับใช้จะกินข้าว ก็จะทำอาหารในห้องครัวเก่านี้
สถานะของเซียวติ้งในตระกูลฉิน ใกล้เคียงกับสุนัข
เซียวเฉวียนมองดูสุนัขที่เฝ้าประตู ปากแหลมและหน้าผากแบน ขนสีน้ำตาลหูตั้ง คือพันธ์ฮว๋าเซี่ยเซี่ย ดูเหมือนว่าราชวงศ์นี้จะเกี่ยวข้องกับฮว๋าเซี่ยโบราณไม่มากก็น้อย เพียงแค่เซียวเฉวียนยังไม่รู้แน่ชัดว่าคือราชวงศ์ไหน
"นายท่าน ที่นี่กันลมกันฝนได้ มีที่ให้นอนก็ถือว่าไม่เลวแล้ว"
เด็กรับใช้พูดจาประชดประชัน เมื่อเซียวเฉวียนได้ยินดวงตาของเขาก็เย็นชาขึ้นมา เขาส่งเสียงหึ่ยด้วยความเย็นชา
"นายท่านรีบนอนเถอะ ไม่เช่นนั้นข้าต้องเหนื่อยตายแน่ ๆ ดึกดื่นต้องมาปรนนิบัติท่าน"
เด็กรับใช้เห็นเซียวเฉวียนใจลอย เขาส่ายหัวหันหัววางถังอาหารลงแล้วเดินออกไป คนรับใช้อย่างเขาไม่ต้องนอนในครัว นายท่านคนนี้ไม่มีสถานะและอนาคตในตระกูลฉิน ไม่มีความจำเป็นต้องเอาใจใส่
ดังนั้น ในห้องครัวที่ทรุดโทรมและเปียกชื้น จึงเหลือเพียงแค่เซียวเฉวีนคนเดียว
ในตอนนี้ ชายร่างสูงใหญ่ยืนอยู่นอกประตู ไม่กล้าก้าวเข้ามาแม้แต่ครึ่งก้าวด้วยความรังเกียจ เสียงของเขาหนาและทรงพลัง
"ไอ้คนแซ่เซียว เรื่องในวันนี้ถือว่าเป็นการสั่งสอน! อย่าคิดว่าแต่งเข้าตระกูลฉิน แล้วจะกลายเป็นคนตระกูลฉินของพวกเรา! ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องขนนิ้วน้องสาวของข้า ข้าจะหั่นเจ้าแล้วเอาให้หมากิน!"
เซียวเฉวียนเอียงศีรษะ ดูว่าใครที่ช่างอวดดีเช่นนี้
เมื่อดู ที่แท้ก็คือฉินเฟิง
ตระกูลฉินเต็มไปด้วยบุคคลมีความสามารถ และยังมุ่งเน้นบ่มเพาะความสามารถ ลูกหลานล้วนมีความสามารถในตัวอักษรและศิลปะการต่อสู้ มีความสามารถโดดเด่นเหนือใคร
ฉินเฟิงผู้นี้คือหลานคนโต ตำแหน่งขุนนางคือรองเสนาบดีระดับ4 ควบคุมดูแลประตูพระราชวัง เป็นนายทหารระดับสูง หลานสาวคนรองก็คือฉินซูโหรว ภรรยาของเซียวติ้ง สวยและมีความสามารถ
ตะกูลฉินนอกจากรุ่นหลานแล้ว ทุกคนล้วนเป็นนายพลที่มีความซื่อสัตย์และกล้าหาญ
ส่วนพ่อแม่และฉินปาฟางท่านปู่ของฉินซูโหรว กำลังทำให้ชนเผ่าซงหนูสงบลงแนวเขตชายแดน ดังนั้นในงานแต่งงานวันนี้พวกเขาจึงไม่ได้อยู่ด้วย มีเพียงท่านย่าของตระกูลฉินดำเนินงานแต่เพียงผู้เดียว
ฉินเฟิงข่มขู่ด้วยการถลึงตามองด้วยความโกรธ เซียวเฉวียนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ "พี่ชาย ข้าเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ได้มีความรู้สึกกับคุณหนูใหญ่ฉิน ไม่มีทางบังคับฝืนใจนาง"
คำพูดที่สงบนิ่งของเขา ทำให้ฉินเฟิงไม่พอใจ แต่งงานกับน้องสาวของเขาแล้วยังไม่เต็มใจอีก?
เขาตะคอกว่า "คำพูดไพเราะแต่ไม่จริงใจพูดให้มันน้อย ๆ หน่อย!" เป็นแค่ปัญญาชนที่ยากจน การได้เป็นลูกเขยตระกูลฉินนั่นคือโชคดีของเจ้า! จะมาเสแสร้งให้ใครดู!"
"น้องสาวของข้างดงามดั่งดอกไม้และดวงจันทร์ นางคือสตรีผู้มีความสามารถอันดับหนึ่งของเมืองหลวง! ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ของเจ้าคือขุนนางที่สถาปนาประเทศ เจ้าจะมีปัญญาอะไรมาปีนขึ้นสู่ตระกูลฉิน!"
"ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ของข้าต้องการให้คนไร้ประโยชน์อย่างเจ้ามาเป็นเขย เจ้าจะสามารถก้าวเข้าสู่ประตูจวนฉินได้อย่างไร?"
ท่าทีของฉินเฟิง ทำราวกับว่าเซียวเฉวียนเป็นสุนัขขอทาน "ทว่า ในเมื่อเจ้าเป็นลูกเขยตระกูลฉินของเราแล้ว ตระกูลฉินของเราปกครองครอบครัวด้วยความเมตตากรุณาและคุณธรรม ถ้าเจ้าซื่อสัตย์ ตระกูลฉินก็จะทำให้เจ้ามีกินมีดื่มไปชั่วชีวิต แต่ถ้าต้องการมากกว่านั้นละก็ ไม่มี!"
"ถ้าเจ้าไม่ซื่อสัตย์ บังอาจขอส่วนแบ่งในผลประโยชน์ที่ไม่ควรได้ของน้องสาวข้าละก็ เจ้าก็ระมัดระวังหัวของเจ้าให้ดี!"
ฉินเฟิงปกป้องน้องสาวเท่าชีวิต ตั้งแต่เล็กฉินซูโหรวก็เป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลฉิน เมื่อเขาเห็นคนไร้ประโยชน์อย่างเซียวเฉวียนก็รู้สึกโมโห น้ำเสียงนั้นแข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว แสงไฟในดวงตาคู่หนึ่งเหมือนระฆังทองแดง ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว
เซียวเฉวียนไม่อยากก่อเรื่อง เพราะไม่คุ้นเคยกับชีวิตนี้ อีกทั้งเจ้าของร่างเดิมนี้ดูเหมือนจะมีสถานะต่ำ ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ ผู้เข้าใจสถานการณ์คือผู้เฉลียวฉลาด เซียวเฉวียนทำความเคารพ "พี่ชายยับยั้งความโกรธ ข้าปฏิบัติตามอย่างแน่นอน"
ความขี้ขลาดของเซียวเฉวียน ยิ่งทำให้ฉินเฟิงรังเกียจ "หึ่ย! ปัญญาชนอ่อนแอ มีประโยชน์เช่นไร!"
พูดจบ ฉินเฟิงเหวี่ยงแขนเสื้อเดินจากไป
การเป็นลูกเขยไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของเซียวเฉวียน แต่ในคืนวันแต่งงาน เซียวติ้งโดนคนของตระกูลฉินทำร้ายจนตาย ที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่จะอยู่นาน
เซียวติ้งไร้อำนาจไร้พลัง เซียวเฉวียนต้องวางแผนอย่างจริงจัง ถึงจะสามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมนี้ได้
พร้อมกับสายลมหนาวยามค่ำคืน เซียวเฉวียนทำสงครามเย็น แม้ว่างานปักของฉินนี้จะหรูหรามาก แต่ไม่รักษาความอบอุ่น ไม่ดีเท่าเสื้อขนเป็ด
ตอนนี้แม้แต่เด็กรับใช้ที่ป้อนอาหารม้าก็ไปแล้ว ห้องครัวเหลือเพียงแค่เซียวเฉวียนและสุนัข
แสงจันทร์อ่อน ๆ สาดส่องลงบนพื้น เซียวเฉวียนส่ายหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะย้อนเวลามา เขาในตอนนี้คงดื่มเหล้าร้องเพลงอยู่ที่คาราโอเกะ ช่างมีความสุขเหลือเกิน!
เขาจ้องมองดวงจันทร์ที่สว่างไสวบนท้องฟ้า คิดถึงบทกวีที่เข้ากับช่วงเวลา อดไม่ได้ที่จะท่องขึ้นมาว่า " แสงจันทร์ส่องเจิดจ้าที่หน้าเตียง พื้นดินสะท้อนแสงขาวน้ำค้างแข็ง แหงนหน้ามองแสงจันทร์สุกไสว ก้มหน้าหวนคนึงถึงบ้านเกิด"
"โฮ่ง ๆ ..........." สุนัขสีเหลืองตัวน้อยเงยหน้าขึ้นและมองค้อนใส่เขา มันเปลี่ยนทิศทางและนอนต่อ
ภายใต้แสงจันทร์ ผู้หญิงร่างเพรียวซ่อนตัวอยู่หลังต้นอาคาเซียที่อยู่ไม่ไกลนัก ได้ยินเซียวเฉวียนท่องบทกวี สั่นไปทั้งตัว ดื่มด่ำกับสุนทรียภาพอันเงียบสงบและงดงามในบทกวี
บทกวีนี้เรียบง่ายแต่งดงามหายิ่งนัก การประพันธ์เรียบง่าย แต่กลับมีเสน่ห์ไม่สิ้นสุด เหมาะกับสถานการณ์นี้มาก ๆ
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อยากจะเข้าไปข้างหน้า แต่เมื่อพิจารณาครู่หนึ่งแล้ว นางหันหลังกลับและจากไปด้วยความเร่งรีบ เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหญ้า
หลังจากผ่านลมหนาวที่พัดมา ความเข้าใจต่อโลกใบนี้ของเซียวเฉวียน ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
นี่คือต้าเว่ย วัฒนธรรมใกล้เคียงกับฮว๋าเซี่ยโบราณ มีหลายจุดที่เชื่อมโยงถึงกัน แต่กลับไม่ใช่ราชวงศ์ใดในประวัติศาสตร์
เซียวเฉวียนทำงานในพิพิธภัณฑ์มาหลายปี มหาวิทยาลัยเรียนเอกวิชาประวัติศาสตร์ ดังนั้นจึงรู้จักราชวงศ์ทั้งหมดเป็นอย่างดี
แต่สมัยต้าเว่ยนี้ เขากลับไม่เคยได้ยินมาก่อน และเจริญน้อยกว่าฮว๋าเซี่ยโบราณมาก มีพื้นที่ว่างสำหรับการพัฒนา
"ชาติก่อน ฉันไม่มีความรู้ มันไม่มีประโยชน์ใดใดในศตวรรษที่ 21! ทำได้เพียงเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ที่เข้างาน9โมงเช้าเลิก5โมงเย็น!"
"ในชาตินี้ ในเมื่อได้เกิดใหม่ในสมัยโบราณ ต้องไม่ธรรมดาแบบเดิมเด็ดขาด!"
เซียวเฉวียนกำหมัดแน่น ปลุกกระแสคลื่นลูกใหญ่ภายในใจ
ชายชาตรีสูงเจ็ดไม้บรรทัด เป็นหนึ่งไม่เป็นสองรองใครในโลก! ตอนนี้โอกาสของเขามาถึงแล้ว!
เซียวเฉวียนสาบานอย่างเงียบ ๆ ในใจ จะต้องออกไปเผชิญโลกกว้างให้ได้ จะต้องราบรื่นดังหมาย!
และในทุกวันนี้จักรพรรดิแห่งแคว้นเว่ยยังคงเยาว์วัย เพิ่งก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ และอำนาจของจักรพรรดิก็ตกอยู่ในมือของเสด็จลุงเว่ยเจียนกั๋ว
จักรพรรดิในวัยหนุ่มมุ่งมั่นที่จะรวมอำนาจของจักรวรรดิ เพื่อต่อต้านเว่ยเจียนกั๋ว คัดเลือกผู้ที่สอบผ่านซึ่งเป็นเด็กจากครอบครัวยากจนเข้ามาเป็นขุนนางเพื่อสร้างกลุ่มก้อนอันบริสุทธิ์
ก่อนที่เซียวติ้งจะถูกเฆี่ยนตีจนตายในวันนี้ เขาได้วางแผนเข้าร่วมการสอบในชนบทของปีนี้
แม้คุณสมบัติของเซียวติ้งจะอยู่ในระดับปานกลาง แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่คิดจะเกาะผู้หญิงกิน สุดท้ายแล้วเกิดเป็นชายคงไม่มีใครยอมอยู่ภายใต้อำนาจของผู้อื่นและยอมให้พวกเขารังแก
เซียวติ้งเล่าเรียนอย่างหนักมาเป็นเวลากว่าสิบปีเพื่อจะสอบเข้าเป็นบัณฑิตและขุนนางในพระราชวัง
บัณฑิตผู้สง่างาม มีผู้คนมากมายนับหน้าถือตา ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามารังแก
เมื่อถึงเวลานั้นยังจะมีใครกล้ามาดูถูกเขา?
แต่เนื่องด้วยความสามารถในระดับปานกลาง ทำให้เขาสอบตกติดต่อกันมาเป็นเวลาสามปี ในสมัยโบราณการทดสอบทางวิทยาศาสตร์นั้นโหดร้ายมาก แม้ว่าจะทำการทดลองมาทั้งชีวิตก็ไม่อาจข้ามผ่านมันไปได้
และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เซียวติ้งสอบไม่ผ่านติดต่อกันมาเป็นเวลาสามปี
ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง เซียวเฉวียนเข้าใจถึงความเจ็บปวดของเซียวติ้ง
ชีวิตเช่นนี้เขาก็ไม่อาจยอมรับมันได้ การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งจำเป็น!
เซียวเฉวียนทำงานในพิพิธภัณฑ์มาหลายปี การทดสอบเกี่ยวกับสมัยโบราณสำหรับเขาเป็นสิ่งคุ้นชิน ระหว่างเส้นทางมีอะไรอยู่บ้างเซียวเฉวียนคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี
ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงมีความมั่นใจเกี่ยวกับการทดสอบระดับชนบท การทดสอบระดับมณฑล รวมถึงการทดสอบระดับพระราชวัง หากกล่าวว่าเขามีความมั่นใจเก้าในสิบส่วนก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง
การทดสอบวิทยาศาสตร์เป็นวิชาเอกของเซียวเฉวียนอย่างแท้จริง
เซียวเฉวียนคิดเช่นนี้ในหัวก็รู้สึกมั่นใจ นอนพิงแผงประตูและหลับไป
ในยามเช้า เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหลัง เขาต้องการกลับไปยังบ้านตระกูลเซียวสักรอบ
เด็กรับใช้เข้ามาขวางเขาไว้ กล่าวออกมาอย่างเย่อหยิ่ง “นายท่าน! ท่านจะไปไหน? หากไม่ได้รับอนุญาตจากตระกูลฉิน ท่านไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้!”
เป็นเรื่องปกติที่ตระกูลฉินจะโหดร้าย แต่แล้วมันยังไง?
“ข้าต้องการกลับตระกูลเซียว! หลีกไป!”
“ไม่ได้! ออกไปไม่ได้!” เด็กรับใช้ขมวดคิ้ว ยื่นมือออกมาขวางเซียวเฉวียน
คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กรับใช้ของจวนฉินจะกล้ารังแกและกลั่นแกล้งเขาถึงเพียงนี้!
“หลีกไปให้พ้น!” เซียวเฉวียนเป็นผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่ง คิดว่าจะสามารถขวางเขาไว้ได้งั้นหรือ? เขาผลักเด็กรับใช้ออกไปด้านข้างอย่างไม่เกรงใจ!
เด็กรับใช้ไม่อยากเชื่อ นายท่านกล้าขัดขืนความตั้งใจของคนตระกูลฉินงั้นหรือ?
เซียวเฉวียนเดินแกว่งไปแกว่งมา ถลกแขนเสื้อขึ้น ส่ายศีรษะและหัวเราะออกมาดังลั่น “ผู้หญิงโง่ดูถูกเซียวติ้ง ขับไล่ออกจากบ้านแห่งราชวงศ์ฉิน หันหลังให้ฟ้า หัวเราะดัง ๆ แล้วเดินออกไปจากประตู ทำไงได้ก็คนอยู่ดงหญ้ามานาน”
“เกินจะเยียวยา!” เด็กรับใช้จ้องมองเขา แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปขวาง อย่างไรนายท่านผู้นี้ก็เป็นลูกเขย หากคุณหนูใหญ่ไปแต่งงานกับเจ้าคนผู้นี้ขึ้นมา ตัวเขาอาจจะต้องเดือดร้อน!
เซียวเฉวียนเปลี่ยนบทกวีของหลี่ไป๋ หัวเราะเยาะตระกูลฉินซึ่งเป็นคนโง่ที่ดูถูกคนอื่น
เสียงหัวเราะซึ่งเต็มไปด้วยความสุขของเขาดังลั่นไปถึงบ้านที่อยู่ติดกัน
ฉินซูโหรวได้ยินประโยคท่อนหลัง นางรีบลุกขึ้นมาพร้อมกล่าวว่า “หันหลังให้ฟ้า หัวเราะดัง ๆ แล้วเดินออกไปจากประตู ทำไงได้ก็คนอยู่ดงหญ้ามานาน......อาเชียง เจ้ารีบไปดูว่าใครอยู่ด้านนอก?”
อาเชียงซึ่งเป็นสาวใช้ไม่เคยเห็นคุณหนูสนใจใครมากถึงเพียงนี้มาก่อน นางรีบวิ่งออกไปดู “คุณหนู ไม่มีใครเจ้าค่ะ”
ต้องมีพรสวรรค์มากถึงเพียงใดถึงสามารถกล่าวบทกวีได้ไพเราะถึงเพียงนี้? ฉินซูโหรวเข้าใจเกี่ยวกับความสามารถทางบทกวีของคนในครอบครัวอย่างลึกซึ้ง พวกเขาไม่สามารถเขียนหรือกล่าวบทกวีเช่นนี้ออกมาได้ จะต้องเป็นคนนอกอย่างแน่นอน
ฉินซูโหรวรู้สึกหลงทางและครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในใจ นางไม่อาจลืมความไพเราะของบทกวีสองวรรคนี้ไปได้ “อาเชียง เจ้ารีบไปสืบมา ไปดูมาว่าวันนี้มีใครเข้ามาในจวนฉินหรือไม่ เจ้าจะต้องหาตัวเขาให้พบ!
ดันใดที่เซียวเฉวียนออกมาจากจวนฉิน เขาก็เดินทางมายังโรงรับจำนำ
ตระกูลเซียวนั้นแสนยากจน สิ่งเดียวที่เป็นของล้ำค่าก็คือชุดแต่งงาน ชุดแต่งงานชุดนี้เป็นชุดที่คุณปู่ตระกูลเซียวตัดไว้ให้เขาตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่
นี่คือสมบัติล้ำค่าชิ้นสุดท้ายของตระกูลเซียว แม้ที่ผ่านมาจะยากลำบากถึงเพียงใด คนของตระกูลเซียวก็ไม่เคยคิดถึงเสื้อผ้าชุดนี้
เขานำมันมายังโรงรับจำนำโดยตรง สละสิ่งซึ่งเป็นที่รักอย่างไม่เต็มใจในราคาอันแสนถูกเพียงห้าสิบตำลึง ซึ่งมีมูลค่าประมาณหนึ่งแสน
สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากได้เงินมาก็คือ เขาซื้อปากกาหมึก กระดาษ หินหมึกและขนมเกล็ดหิมะหนึ่งถุง
จากนั้นเขาก็เดินเลี้ยวซ้ายและขวาอยู่ในเมืองหลวง จากความจริงจำของเขา บ้านของเซียวติ้งอยู่ติดกับป่าไผ่ในเขตชานเมืองของเมืองหลวง
บ้านของเซียวติ้งเป็นกระท่อมมุงจาก ด้านบนหลังคาไม่มีแม้แต่เศษกระเบื้อง เย็นสบายในฤดูร้อน หนาวจนถึงกระดูกในฤดูหนาว แต่ก็สะอาดและดูเป็นระเบียบ
“พี่ชาย!”
ทันทีที่เซียวเฉวียนกลับมาถึงบ้าน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา นางก็คือน้องสาวของเซียวติ้ง เซียวจิง
แม่เซียวเห็นลูกชายของตนเองกลับบ้าน นางมีความสุขและเสียใจในขณะเดียวกัน
นางมีความสุขที่ลูกชายของนางได้แต่งงาน
และสิ่งที่นางเสียใจก็คือ ลูกชายของนางได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้ายจากตระกูลฉิน เหตุใดเขาจึงกลับบ้านมาลำพัง คุณหนูใหญ่ของตระกูลฉินเล่า นางไปไหน?
“จิงเอ๋อร์ นี่ ขนมเกล็ดหิมะที่เจ้าชอบกิน” เซียวเฉวียนกอดน้องสาวที่มีร่างกายผอมแห้ง เนื่องจากขาดสารอาหารระหว่างวัยเจริญเติบโต ทำให้นางซึ่งมีอายุได้สิบขวบยังสูงเท่ากับเด็กอายุแปดขวบ
“ขอบคุณพี่ชาย!” เซียวจิงรับขนมเกล็ดหิมะไว้
นางกะพริบตาและถามว่า “พี่ไปเอาเงินมาจากไหน?”
“เด็กอย่างเจ้าไม่ต้องไปสนใจเรื่องพวกนี้หรอก” เซียวเฉวียนนำเงินที่เหลืออยู่ในมือยื่นส่งให้แม่เซียว “แม่ เก็บเงินจำนวนนี้ไว้ นำไปหาหมอและหายากิน อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย”
แม่เซียวเป็นโรคเรื้อรังทางร่างกายมาโดยตลอด ทุกฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว นางจะรู้สึกแน่นหน้าอกและหายใจไม่ออก นางมักจะกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด
เวลานี้เทศกาลไหว้พระจันทร์ได้ผ่านไป ช่วงฤดูแห่งความเจ็บป่วยกำลังมาเยือน หากยังไม่รีบไปหาหมอก็จะต้องกัดฟันทนกล้ำกลืนกับฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวนี้ต่อไป
ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงจำเป็นต้องนำชุดแต่งงานไปจำนำ
การที่เขายอมสละชุดแต่งงานจะต้องถูกผู้คนเย้ยหยันเป็นแน่ แต่หนึ่งหน้าจะใหญ่เพียงใดก็ไม่อาจสำคัญไปกว่าอาการป่วยของแม่ตนเองได้
เซียวจิงน้ำตาไหล “พี่ชาย เมื่อคืนนี้แม่เอาแต่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด......อยากจะไปหาหมอแต่ก็ไม่มีเงิน......จิงเอ๋อร์กลัว จิงเอ๋อร์อยากจะไปหาพี่ชาย แต่แม่บอกว่าเมื่อวานเป็นวันแต่งงานของพี่ ไม่สามารถพูดเรื่องไม่เป็นมงคลได้”
เซียวติ้งเสียชีวิตไปเมื่อคืนวาน หัวใจของแม่ลูกเป็นหนึ่งเดียวกัน ดังนั้นแม่เซียวคงรู้สึกเจ็บปวดมาก
ดวงตาของเซียวเฉวียนเป็นสีแดง เขาโอบกอดน้องสาวและแม่ของเขาไว้ “แม่ ลูกจะต้องหาหมอที่เก่งที่สุดในโลกมารักษาแม่ให้ได้! แม่วางใจ ครอบครัวของเราหลังจากนี้จะมีเงินไปหาหมอ มีเนื้อให้กิน และอยากได้ทุกอย่างที่ต้องการ!”
ที่ผ่านมาลูกชายเอาแต่ถอนหายใจ แต่วันนี้นั้นต่างออกไป แม่เซียวส่ายหน้าพร้อมกล่าวว่า “แม้เจ้าจะแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉินแล้ว แต่เหตุใดตระกูลฉินถึงมอบเงินให้เจ้ามากมายถึงเพียงนี้?”
“แม่ไม่ต้องกังวล ข้าจะยืนด้วยลำแข้งของตนเอง!”
ทันทีที่เซียวเฉวียนพูดจบก็มีเสียงของใครบางคนดังขึ้นมา “ยังจะกินเนื้อ? เซียวติ้ง! บ้านของเจ้ายังไม่จ่ายค่าเช่าที่ให้กับข้า! หากยังไม่จ่าย ข้าจะเอาเซียวจิงไปขาย!”
ผู้มาเยือนคือนายน้องเจ็ดแห่งตระกูลฉีผู้ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินแห่งนี้ ตระกูลเซียวเช่าที่ดินของตระกูลฉีเพื่อเพาะปลูก และจะมอบเมล็ดพืชจำนวนครึ่งหนึ่งให้เพื่อเป็นสิ่งตอบแทน แต่เนื่องจากภัยแล้งเมื่อปีที่ผ่านมา ทำให้ผลผลิตตกต่ำ ไม่เป็นไปตามความคาดหมาย ตระกูลเซียวจึงไม่สามารถทำตามข้อตกลงได้
ตระกูลฉีเป็นผู้ดีในท้องถิ่น ชอบกดขี่ข่มเหง พึ่งพารากฐานของบรรพบุรุษ ทำร้ายผู้อื่นจนเป็นนิสัย พวกเขาไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
เมื่อวานเซียวติ้งแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉิน นายน้อยเจ็ดของตระกูลฉีได้ยินเรื่องนี้มา เซียวติ้งแต่งงานเข้าไปแล้ว แน่นอนว่าต้องมีเงิน
เห็นตระกูลฉีต้องการมาเอาเงิน เซียวเฉวียนถามกลับไปด้วยดวงตาอันเยือกเย็น “ไม่รู้ว่านายน้อยเจ็ดต้องการเท่าไหร่?”
เจ้านี่มันแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉิน จะไม่รีดไถได้อย่างไร? นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉียื่นกระดาษออกมาหนึ่งแผ่น “ไม่มากไม่น้อย สามร้อยตำลึง”
ใบหน้าของแม่เซียวซีดขาว ปีที่ผ่านมามากที่สุดก็ไม่เกินห้าตำลึง นี่เขากำลังขูดรีด! สามร้อยตำลึง นี่ต้องการเอาชีวิตพวกเขาหรืออย่างไร!
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีมาพร้อมกับลูกน้องของเขา เขาคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าหากเซียวเฉวียนไม่ยินยอม เขาจะทุบตีจนเซียวเฉวียนยินยอม!
โดยไม่คาดคิด เซียวเฉวียนกล่าวออกไปอย่างใจเย็นว่า “เรื่องเงินไม่มีปัญหา รอหลังข้าสอบระดับชนบทเสร็จแล้วเจ้าค่อยมาเอา”
จากการคาดการของเขา เมื่อผลการทดสอบระดับชนบทถูกประกาศออกมาและเขาอยู่ในลำดับต้น จักรพรรดิจะมอบเงินเป็นรางวัล เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะต้องมีเงินเป็นธรรมชาติ
เมื่อนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีที่เตรียมจะทุบตีเขาได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาดังลั่น จากนั้นกล่าวว่า “อย่ามาหลอกข้าเลยดีกว่า! คนที่ไม่เคยแม้แต่ติดอันดับอย่างเจ้ายังกล้าหวังเรื่องเงินรางวัล? เมื่อถึงเวลาหากขาดแม้แต่แดงเดียว แม่และน้องสาวของเจ้าจะต้องกลายเป็นทาส!”
คำพูดนี้ทำให้เซียวเฉวียนโกรธ เขาก้าวไปด้านหน้า พุ่งไปตบหน้าของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉี “ทาส? เจ้านั่นแหละที่เป็นทาส!”
“ปัง!” เสียงดังสนั่น ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีรู้สึกเจ็บปวดและสับสนไปพร้อมกัน!
หลังจากนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีสับสนอยู่ชั่วขณะ เขาก็ได้สติกลับคืนมา เขาตะโกนออกมาว่า “ลูกเขยแต่งใหม่อย่างเจ้ากล้าทำร้ายนายน้อยอย่างข้างั้นหรือ? เข้ามา จัดการมัน ตีมันให้ตาย!”
แม่เซียวและเซียวจิงตกใจและถอยไปด้านหลัง เซียวเฉวียนซึ่งมีรูปร่างสูงใหญ่ยืนขวางอยู่ด้านหน้าของพวกนาง จ้องมองลูกน้องของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและตะโกนว่า “เข้ามา!”
ตระกูลฉีเป็นผู้ปกครองในพื้นที่ ในพื้นที่เขตปกครองของพวกเขา ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งหรือขัดคำพูดของพวกเขา ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีมีนิสัยหยิ่งยโสและอวดดี ขนาดครอบครัวของเขายังไม่มีใครกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายนิ้ว!
เขานำมือขึ้นมากุมใบหน้าพร้อมตะโกน “เจ้าพวกขยะ! มัวยืนงงอะไรกันอยู่? ก็แค่บัณฑิตอ่อนแอเพียงคนเดียว พวกเจ้าจะกลัวอะไร จัดการมัน ตีมันให้ตาย!”
ดวงตาของเซียวเฉวียนลุกเป็นไฟ จ้องผ่านกลุ่มคนรับใช้ มองไปยังนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและกล่าวว่า “ข้าอยู่ในตระกูลฉินอันสง่างาม หลายเขยของแม่ทัพใหญ่ผู้บุกเบิกแคว้น ฉินปาฟาง! เจ้ากล้าดียังไง!”
คำพูดเหล่านี้ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตกใจอยู่ครู่หนึ่ง
ดวงตาของเซียวเฉวียนเข้มข้นขึ้น เขาก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า “พ่อตาของข้าฉินเซิง เขาเป็นถึงขุนพลใหญ่! เป็นหนึ่งในสามแห่งผู้มีเกียรติอันสูงส่ง! เป็นรองเพียงแค่หนึ่งเดียว อยู่เหนือคนนับหมื่น!”
ทุกคนตกใจ ร่างกายแข็งทื่อ
เซียวเฉวียนก้าวไปด้านหน้าอีกหนึ่งก้าว บีบให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีต้องถอยไปอีกก้าว “ตระกูลเซียวของข้าภักดีมาหลายชั่วอายุคน! ยอมสละชีพในสนามรบ! เสียสละเพื่อประเทศ! ศพถูกห่อด้วยหนังม้า! และครอบครัวก็เต็มไปด้วยความรุ่งโรจน์!”
เซียวเฉวียนจ้องไปที่เขา น้ำเสียงทุ้มลง “ทาส? เจ้าลองชั่งน้ำหนักตระกูลฉีของเจ้าดูว่ามีสิทธิ์มาเรียกคนตระกูลเซียวว่าทาสหรือไม่!”
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีลืนน้ำลาย “แล้ว แล้วมันยังไง......”
เซียวเฉวียนจ้องไปที่เขา เปลวไฟในดวงตาของเขาแผดเผาความเย่อหยิ่งที่เหลืออยู่ของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีจนหมดสิ้น!
“ตระกูลฉีของเจ้าเป็นพวกอันธพาลในท้องถิ่น! แค่เงินจำนวนไม่กี่ตำลึง เจ้ากล้าดียังไงมารังแกตระกูลเซียวของข้า?”
ขานายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีอ่อนแรงลง ถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า ขาของเขาสั่นเล็กน้อย
เซียวเฉวียนเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว จ้องไปที่เขาและกล่าวว่า “สามร้อยตำลึง? ข้าเซียวติ้งจะเป็นคนมอบมันให้กับเจ้า! เจ้ารับมันไหวงั้นหรือ? เจ้ากล้ารับมันงั้นหรือ? ตระกูลฉีของเจ้ากล้ารับมันไว้งั้นหรือ!”
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีถูกบีบให้ต้องล่าถอย ตอนนี้เขาพิงกำแพงอยู่ เขาไม่ตอบสนอง เขาตกใจในคำพูดของเซียวเฉวียนจนพูดอะไรไม่ออก
เสียงดังของเซียวเฉวียนเข้มแข็งและทรงพลัง ด้วยบรรยากาศอันเคร่งขรึม นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและลูกน้องของตระกูลฉีต่างตกตะลึง
ฉินปาฟางที่เซียวเฉวียนพูดถึง มีใครบ้างจะไม่รู้จัก? ฉินปาฟางมีเกียรติยศไม่เป็นสองรองใคร ลูกชายของเขาฉินเซิงมีความสามารถยิ่งน่าตกใจ ได้รับขนาดนั้นว่าจอมขุนพลตั้งแต่อายุน้อย ตระกูลฉีเป็นเพียงเจ้าของที่ดินตัวเล็ก ๆ เทียบไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บของจวนฉินด้วยซ้ำ!
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตื่นตระหนกจนหัวใจเต้นแรง!
แต่นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉียังคงกัดฟัน เขารู้จักกับลูกชายคนโตของตระกูลฉิน ฉินเฟิง มานานหลายปี ถือว่ามีความสัมพันธ์ที่ดี เขาต้องกลัวลูกเขยจอมอวดดีที่เพิ่งแต่เข้าไปผู้นี้อย่างนั้นหรือ?
นึกถึงตรงนี้ นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีก็กล่าวออกมาด้วยความกล้าของเขา “ข้า......ข้าไม่เคยเห็นใครที่แต่งเข้าไปเป็นเขยบ้านคนอื่นแล้วภูมิในใจตัวเองเยี่ยงเจ้ามาก่อน! ใครก็รู้ เมื่อคืนเจ้าไม่ได้แม้แต่เข้าไปในห้องของคุณหนูใหญ่! นอนในห้องคนรับใช้ นอนในหัวครัว! เรื่องพวกนี้ลือกันไปทั่วเมืองหลวง! เจ้ายังเรียกตัวเองว่าลูกเขยอยู่งั้นหรือ! แม้แต่หมาเจ้ายังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!”
เวลานี้สีหน้าของแม่เซียวก็เปลี่ยนไป
เซียวเฉวียนหัวเราะอย่างเยือกเย็น หัวเราะจนทำให้หัวใจของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีสั่นไหว
เซียวเฉวียนประสานมือของเขา ท่าทางแห่งความรุนแรงของเขาไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แสงในดวงตาของเขาราวกับทิ่มแทงเข้าไปในดวงตาของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉี “นินทาหรือพูดถึงเรื่องของขุนนางในพระราชวัง อาจจะถูกตัดลิ้นและส่งเข้าไปในคุก! ในกรณีที่ร้ายแรง พวกเจ้าอาจถูกส่งตัวไปเป็นทาสตามชายแดน! และดึงลิ้นของคนในตระกูลฉีทุกคน! ต่อให้เจ้าจะมีสักกี่ชีวิตก็คงอยู่ไม่ถึงวันที่เจ้าไปถึงชายแดน!”
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่น คำพูดนี้ทำให้เหล่าชาวบ้านที่กำลังดูความสนุกอยู่ด้านนอกต่างพากันเงียบปาก
ฉี่ของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกำลังจะไหลออกมา เขามองมาที่เซียวเฉวียน “เจ้า......เจ้ารอข้าก่อน......หลังจากเจ้าสอบระดับชนบทเรียบร้อย ข้าจำมารับเงิน เจ้าหนุ่ม เจ้ารอข้าก่อนเถอะ!”
ลูกน้องของเขาตัวสั่นเล็กน้อย กล่าวออกมาด้วยความลำบากใจ “นายน้อยเลิกพูดได้แล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”
ตระกูลฉีไม่สามารถรุกรานได้นั้นเป็นเรื่องจริง หากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปถึงหูของตระกูลฉิน เกรงว่าตระกูลฉีอาจต้องคุกเข่าลงพื้นเพื่อชดใช้
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกุมใบหน้าที่ถูกตอบและตะโกนด้วยความโกรธ “เมื่อถึงเวลา! หากเจ้าไม่มอบเงินจำนวนสามร้อยตำลึงให้ข้า ข้าจะทำให้ทุกคนในเมืองหลวงได้รู้ว่าเจ้าทำให้ตระกูลฉินต้องอับอายมากแค่ไหน!”
เซียวเฉวียนตะโกนออกไป “ไสหัวไปซะ! ไม่เช่นนั้นข้าจะโบกเจ้าอีกสักครั้ง!”
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว รีบวิ่งออกมาจากบ้าน การประสบอุปสรรคครั้งแรกของเขา ทำให้นายน้อยโกรธเป็นอย่างมาก ทำลายข้าวของในสวนจนวอดวาย ระบายความโกรธก่อนจะเดินจากไป
“ลูก เจ้าได้รับความอัปยศเช่นนี้ในตระกูลฉินอย่างนั้นหรือ?” แม่เซียวถามเสียงสั่นออกมา
เซียวเฉวียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความหวาดกลัวยังหลงเหลืออยู่ คิดไม่ถึงว่าอันธพาลพวกนี้จะจากไปโดยไม่สำนึกผิด
เขาหันกลับมาพูดปลอบประโลม “ไม่ต้องไปฟังเขา เขาก็เอาแต่พูดไร้สาระ ที่พูดมานั้นเชื่อไม่ได้”
“ลูก เรื่องสามร้อยตำลึงจะมีหรือไม่นั้นไม่ต้องพูดถึง แต่......ตระกูลฉีนั้นรังแกผู้อื่นมากเกินไป นี่คือการขู่กรรโชกอย่างชัดเจน” แม่เซียวที่ตกใจกลัว ส่ายหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้ นางกล่าวออกมาทั้งน้ำตา หากไม่ใช่เพราะสามีของนางเสียชีวิตในสนามรบเร็วเกินไป นางซึ่งกลายเป็นม่ายและลูกของนางจะถูกคนอื่นรังแกถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
“วางใจ เมื่อครู่ข้าพูดไปแล้ว เมื่อถึงเวลาที่ข้าต้องมอบเงินให้กับเขาสามร้อนตำลึง เขาก็ไม่กล้ารับมันไว้”
“อ่า ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว แม่แค่อยากรู้ว่างานแต่งงานที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นอย่างที่เขาพูดหรือไม่ เจ้า......” แม่เซียวกุมมือเขาด้วยความกังวล เวลานี้ชาวบ้านซึ่งอยู่ด้านนอกต่างพากันซุบซิบนินทา พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวอันแสนตลกของเซียวเฉวียน
การเป็นลูกเขยแต่งเข้าก็น่าอายมากพอแล้ว แต่กลับไม่ได้เข้าไปในห้องนอนในคืนแต่งงาน นี่เจ้ายังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่?
นี่คือความอัปยศอย่างแท้จริง!
“แม่ ตระกูลฉินปฏิบัติต่อข้าดีมาก แม่ทัพฉินยินดีที่จะให้ข้าแต่งงานกับคุณหนูฉินคนใหญ่ เขาจะปฏิบัติต่อข้าเช่นนั้นได้อย่างไร? ตระกูลฉินเป็นตระกูลที่น่านับถือ ทำตัวเป็นแบบอย่างให้กับทุกตระกูล เขาไม่มีทางทำเรื่องให้ลูกต้องอับอาย นี่ไง เงินจำนวนห้าสิบตำลึงนี้คือเงินที่ท่านยายฉินฝากข้ามามอบให้แม่ และท่านยังกล่าวว่าครอบครัวของพวกเราจะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นในอนาคต”
เซียวเฉวียนพูดออกมาเสียงดัง เมื่อเหล่าประชาชนได้ยินเกี่ยวกับเงินห้าสิบตำลึง ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างจนแทบจะทะลักออกมา สำหรับครอบครัวทั่วไปที่มีกันอยู่หกคน เงินจำนวนสองตำลึงก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้นานกว่าหนึ่งปี!
ชาวบ้านก็ได้เห็นถุงเงินในมือของแม่เซียว เมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องน่าสนุก พวกเขาก็จากไปด้วยความไม่พอใจ
ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า เซียวเฉวียนอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งวันโดยไม่รู้ตัว ถึงคราวที่เขาต้องกลับจวนฉินแล้ว
แม่เซียวหยิบถุงใส่ของออกมาจากตะกร้า “ลูก เอานี่ไปด้วย”
“นี่มัน......”
เซียวจิงยิ้มและกล่าวออกมา “นี่คือหมูแดดเดียวที่แม่เหลือไว้ให้ท่านพี่”
ในหนึ่งปีตระกูลเซียวแทบจะไม่ได้ลิ้มลองของคาว เนื้อถือเป็นอาหารชั้นยอด
มองเซียวจิงที่ผอมบางและแม่ที่กำลังป่วยอยู่ของเขา ดวงตาของเซียวเฉวียนกลายเป็นสีแดง “ไม่เป็นไร แม่กับน้องเก็บไว้กินเถิด”
“ไม่ได้! ท่านพี่ต้องเอามันไป! หากตระกูลฉินไม่ให้ท่านพี่กินข้าว พี่ก็กินมัน!”
เมื่อแม่เซียวได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวออกมาทั้งน้ำตา “จิงเอ๋อร์ อย่าพูดจาเหลวไหล!”
ชีวิตของลูกเขยแต่งเข้านั้นยากลำบากแค่ไหน แม้แต่เซียวจิงที่อายุเพียงสิบขวบยังเข้าใจ แล้วแม่เซียวจะไม่เข้าใจได้อย่างไร?
สายตาวิงวอนของแม่เซียวทำให้เซียวเฉวียนเปลี่ยนใจ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่ของเซียวติ้งก็คือแม่ของเขา น้องสาวของเซียวติ้งก็คือน้องสาวของเขา!
เขารับเนื้อมาแล้วกล่าวว่า “แม่ไม่ต้องกังวล แม่ดูแลอาการป่วยของตัวเองให้ดี! หนึ่งเดือนหลังจากนี้ข้าจะมารับท่านไปอยู่ในเมืองหลวง!”
“ลูก เจ้าพูดอะไรของเจ้า?” แม่เซียวไม่เข้าใจ จวนฉินจะยอมเลี้ยงดูและรับเลี้ยงสองแม่ลูกอย่างพวกนางได้อย่างไร?
“แม่ไม่จำเป็นต้องคิดมาก รอฟังข่าวดีก็พอ ลูกขอตัวก่อน”
พูดจบเขาก็คำนับให้แม่ของเขาหนึ่งครั้ง และรีบเดินทางกลับไปยังที่พักของจวนฉินพร้อมกับปากกาหมึก กระดาษ และหินหมึก
จวนฉิน ห้องครัวของคนรับใช้เผยให้เห็นแสงเทียนสลัว ๆ
เรือนร่างอันงดงามและผอมบางยืนถือตะเกียงเทียนห่างจากห้องครัวในระยะไกล แสงตะเกียงสว่างวาบสะท้อนแผ่นหิน
“คุณหนู คืนนี้ลมแรง เหตุใดพวกเราจึงต้องมายังคฤหาสน์ซึ่งห่างไกลเช่นนี้?”
ฉินซูโหรวยังคงเงียบ นัยน์ตาที่เปียกชุ่มของนางมองไปยังห้องครัวอันทรุดโทรมพร้อมกับคิ้วขมวด
เมื่อคืนวาน เซียวติ้งเพิ่งจะแต่งเข้ามาได้ไม่นานก็ถูกพี่ใหญ่ทำร้าย จากนั้นก็ลากออกไป
เดิมที่คิดว่าเซียวติ้งที่เป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอจะถอนหายใจอย่างสิ้นหวังและบ่นเกี่ยวกับภาระอันหนังอึ้งของเขา
คิดไม่ถึงว่าเมื่อนางมาถึงที่นี่ กลับเห็นแสงเทียนสว่างไสวในห้องครัว เงาของหนอนหนังสือผู้หนึ่งกำลังสะท้อนออกมาทางนอกหน้าต่าง
สาวใช้อาเชียงมองฉินซูโหรวที่กำลังวิตกกังวลอย่างมีความหมาย “หรือว่าเป็นเพราะบทกวีอันไพเราะของเขาก่อนหน้านี้ คุณหนูจึงตั้งใจมาที่นี่เพื่อให้เขาสอน? คิดไม่ถึงเลยว่าแม้เซียวเฉวียนจะดูซอมซ่อ แต่ก็พอจะมีความสามารถทางการประพันธ์อยู่บ้าง......”
ปรากฏว่าคนที่แอบฟังบทกวีของเซียวเฉวียนอยู่ด้านนอกก็คือ ฉินซูโหรว
ถูกสาวใช้อ่านใจจนทะลุปรุโปร่ง ฉินซูโหรวไม่สามารถฝืนทนต่อไปได้ “ข้าก็แค่มาเยาะเย้ยเขาเท่านั้น! ผู้ซึ่งเป็นสตรีที่มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งของเมืองหลวงต้องการคำสอนจากเขา? เขาเทียบไม่ได้แม้แต่ข้อนิ้วของพี่ชายข้าเลยด้วยซ้ำ!”
หลายวันที่ผ่านมา ฉินซูโหรวกลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวง แม้นางจะไม่เคยรู้จักหรือพบเจอกับเซียวติ้ง แต่ก็ได้ข่าวมาไม่น้อย เซียวติ้งเป็นคนมีพื้นฐานปานกลาง และล้มเหลวในการจัดอันดับเป็นเวลาสามปีติดต่อกัน
นางฉินซูโหรวรู้สึกผิดจริง ๆ ที่แต่งงานกับคนที่ไร้ความสามารถเช่นนี้ เพียงแต่การแต่งงานครั้งนี้นางไม่สามารถปฏิเสธมันได้
นางไม่ชอบเซียวติ้ง แต่นางก็คิดไม่ถึงว่าเซียวติ้งจะต้องมาอาศัยอยู่ในครัวซึ่งแม้แต่คนรับใช้ของจวนฉินก็ยังไม่อยู่เช่นนี้
นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเขาจากหัวใจ แต่ก็เป็นเพียงแค่ความรู้สึกสงสารเท่านั้น
สามีในความฝันของฉินซูโหรวจะต้องเป็นชายที่มากไปด้วยความสามารถ อ่อนโยน เป็นคนรวยและมีชาติตระกูล แต่สำหรับเซียวติ้งที่มีเพียงหน้าตาเท่านั้นที่พอใช้ได้ เขาก็ไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากความจนและความลำบาก
แน่นอนว่านางไม่มีวันหันมามองเซียวติ้ง
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงไม่เคยได้ยินบทกวีที่เขาท่องมาก่อนเลย?
“ฤดูใบไม้ร่วงในเดือนแปด เสียงคำรามของสายลม พัดโถมเข้ามายังหลังคามุงจาก หญ้าคาโบยบินข้ามลำห้วย กระจายอยู่ริมลำธาร หญ้าคาที่บินสูงจะติดอยู่บนยอดไม้ หญ้าคาที่บินต่ำจะตกลงและจมดิ่งสู่พื้นน้ำ
เด็กกลุ่มหนานชุนรุมรังแกข้าอยู่เสมอ ถึงกระนั้นก็ยังอดทนและมุ่งไปเพื่อขโมย วิ่งเข้าไปในป่าไผ่อย่างกล้าหาญพร้อมกับมุงจากในอ้อมแขน ริมฝีปากไหม้และแห้งเหือดอย่างหมดแรง กลับถึงบ้านถอนหายใจอยู่คนเดียวกับไม้ค้ำ
ลมหยุดและเมฆบนท้องฟ้าก็เป็นสีดำ ฤดูใบไม้ร่วงร้างราและมืดครึ้ม และค่อยๆ ผ้านวมเก่าแข็งเหมือนแผ่นเหล็ก ลูกนอนหลับไม่สนิทเพราะผ้านวมพัง
ฝนตกบ้านเปียกทุกพื้นที่ หยาดน้ำฝนโปรยลงมาไม่ขาดสาย พยายามดิ้นรนเพื่อหลับนอน แต่สุดท้ายก็เปียกโชกเกือบทั้งคืน!
ทำอย่างไรถึงมีบ้านอันกว้างใหญ่ คงต้องตรากตรำเพื่อบัณฑิต! จะได้มีบ้านกันลมกันฝน แข็งแรงดุจภูเขา
อนิจจา! เมื่อใดบ้านอันสูงตระหง่านจะปรากฏออกมาต่อหน้าข้า แม้กระท่อมของข้าจะแหลกสลาย และข้าต้องแข็งตายก็ยอม!”
เวลานี้มีเพียงบทกวีของตู้ฝู่เท่านั้นที่ทำให้เซียวเฉวียนนึกถึงความรู้สึกของตนเอง มันก็เข้ากับความทะเยอทะยานของเขาได้เป็นอย่างดี!
บทกวีนี้เขียนด้วยความเศร้าและสะเทือนใจ เปี่ยมล้นด้วยแรงปรารถนาและความหวัง กวีบทนี้ยิ่งทำให้ฉินซูโหรวใจสั่น ยากมากที่จะได้ยินบทกวีอันไพเราะในบ้านของตนเฉกเช่นวันนี้ เซียวเฉวียนเป็นคนแต่งมันขึ้นมางั้นหรือ?
ไม่ นางไม่เชื่อ! นางขมวดคิ้ว แววตาของนางดูประหลาดใจแต่ก็มีความเย็นชา “พวกเราไปกันเถอะ”
👉ชื่อนิยาย <ซูเปอร์ลูกเขย>ดาวน์โหลดทันที#funread อ่านตอนต่อไปเลย！🔥
จันทร์กระจ่างลอยสูงเด่นอยู่ปลายเฉลียง
ข้าง ๆ โรงม้าที่มีกลิ่นเหม็น ๆ เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาในกองหญ้า
เขาลืมตาขึ้นมา กลิ่นฉุนของมูลสัตว์เกือบทำให้เขาเป็นลม
แสงยามค่ำคืนในคืนนี้สว่างไสวเป็นพิเศษ แสงสีแดงสว่างวาบเข้าไปในตาของเขา
เขาก้มหน้าลงดู แสงสีแดงสะท้อนเข้าไปในม่านตา ชุดสีแดงสดชุดนี้เป็นชุดแต่งงานสมัยโบราณ
เซียวเฉวียนเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ มีความรู้จริงรู้แจ้งเกี่ยวกับบทกวีและเพลงโบราณ เสื้อผ้า การกิน การเป็นอยู่ การช่างฝีมือ มองแค่ชั่วครู่ เสื้อผ้าเป็นงานปักสมัยราชวงศ์ฉินที่หายไปนานในยุคปัจจุบัน
เสื้อผ้าชุดนี้ ในยุคสมัยนี้ต่ำกว่าห้าล้านไม่มีทางซื้อได้
"ช่วยขยับไปนอนด้านข้างได้ไหม ท่านกีดขวางการทำงานของข้าแล้ว นายท่าน" ในตอนนี้เอง เด็กรับใช้ที่ถือถังอาหารป้อนให้ม้า ก็ถามด้วยความรำคาญ
เซียวเฉวียนมองดูสภาพที่ไม่คุ้นตาที่อยู่รอบ ๆ ด้วยความงุนงง "นาย...ท่าน? นายท่านอะไรกัน? นี่คือที่ไหน?"
ที่แท้ นายท่านก็เป็นเหมือนที่คนอื่นพูดกัน สติปัญญาพื้น ๆ โง่เขลา
เด็กรับใช้ไม่ได้เงยขึ้นไปมอง น้ำเสียงสูงส่งขึ้นเล็กน้อย "ที่ไหน? ที่นี่คือจวนฉิน วันนี้เป็นคืนเข้าหอของท่านและคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉิน! เป็นบ้านของท่าน ! !"
เซียวเฉวียนขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่า คนที่ถูกโยนข้างมูลม้า กลับคืนเข้าหอไม่เหมาะสมกัน แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว
เขาที่ค่อนข้างสับสนย้อนความทรงจำ เมื่อสองชั่วโมงก่อน พิพิธภัณฑ์ปิด หลังจากที่เซียวเฉวียนนับโบราณวัตถุเสร็จแล้ว เขาก็ล็อคประตูพิพิธภัณฑ์แล้วก็จากไป
เพื่อนร่วมงานบอกว่า วันนี้เป็นวันเกิดของเซียวเฉวียน ต้องการจองคาราโอเกะ และดื่มด้วยกันสักยก
ตอนนี้เขาควรกำลังสนุกสนานกับการดื่มเหล้าร้องเพลงถึงจะถูก!
โดยปกติทีมงานมักจะมาที่พิพิธภัณฑ์เพื่อถ่ายหนังสารคดี วันนี้เขาเข้าไปอยู่ในทีมละครโดยไม่รู้ตัว?
คิดไปคิดมา ความทรงจำในสมองของเขาราวกับมีคนมาบิดออก อดีตที่เขาไม่เคยประสบพบเจอก็พรั่งพรูออกมา
ที่แท้ ร่างกายนี้ของเขาชื่อว่าเซียวติ้ง ชื่อเล่นเซียวเฉวียน เขาเป็นคนซื่อสัตย์ อดทนต่อความยากลำบาก
ตระกูลเซียวเป็นตระกูลของขุนนางที่สถาปนาประเทศ ตระกูลเซียวช่วยจักรพรรดิผู้ก่อตั้งพิชิตดินแดนในปัจจุบัน น่าเสียดาย เมื่อมาถึงรุ่นของเซียวเฉวียนก็ตกอับ
วันนี้ เป็นวันมหามงคลของเขาและคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉินที่หมั้นหมายกันตั้งแต่เด็ก
ภาพสุดท้ายในสมองของเซียวเฉวียน เซียวติ้งตะโกนท่ามกลางผู้คนว่า "ส่ง
เข้าเรือนหอ!" หลังจากนั้น แม้แต่ใบหน้าของเจ้าสาวก็ไม่ได้เห็น เขาถูกกระแทกด้วยไม้จากด้านหลัง
เซียวติ้งเป็นเพียงปัญญาชนผู้อ่อนแอ ทนไม่ไหวกับการถูกโจมตีเข้าที่คอ แรกเริ่มเขาหมดสติไป หลังจากนั้นก็ตายบนกองหญ้าที่หนาวเย็นในโรงม้า
ค่ำคืนวันแต่งงาน คนที่มีชีวิตอยู่ต้องตายลงไปแบบนี้ โดยไม่มีใครสนใจ
ต่อมา เซียวเฉวียนเดินทางข้ามภพ และมาอยู่ในร่างของเซียวติ้ง มีชีวิตขึ้นใหม่อีกครั้ง
"เข้าไปข้างในเถอะ นี่คือสถานที่ที่ท่านนอน" เด็กรับใช้ที่ป้อนอาหารม้าชี้ไปที่ห้องครัวเก่าที่อยู่ข้าง ๆ และพูดด้วยความไม่เกรงใจ
"ที่นี่เหรอ?" ดวงตาของเซียวเฉวีัยนลดต่ำลง ตระกูลฉินนี่ช่างใจดำมากเลย!
นี่คือครัวของคนรับใช้ โดยปกติแล้วเจ้านายจะมีห้องครัวขนาดเล็กโดยเฉพาะ คนรับใช้จะกินข้าว ก็จะทำอาหารในห้องครัวเก่านี้
สถานะของเซียวติ้งในตระกูลฉิน ใกล้เคียงกับสุนัข
เซียวเฉวียนมองดูสุนัขที่เฝ้าประตู ปากแหลมและหน้าผากแบน ขนสีน้ำตาลหูตั้ง คือพันธ์ฮว๋าเซี่ยเซี่ย ดูเหมือนว่าราชวงศ์นี้จะเกี่ยวข้องกับฮว๋าเซี่ยโบราณไม่มากก็น้อย เพียงแค่เซียวเฉวียนยังไม่รู้แน่ชัดว่าคือราชวงศ์ไหน
"นายท่าน ที่นี่กันลมกันฝนได้ มีที่ให้นอนก็ถือว่าไม่เลวแล้ว"
เด็กรับใช้พูดจาประชดประชัน เมื่อเซียวเฉวียนได้ยินดวงตาของเขาก็เย็นชาขึ้นมา เขาส่งเสียงหึ่ยด้วยความเย็นชา
"นายท่านรีบนอนเถอะ ไม่เช่นนั้นข้าต้องเหนื่อยตายแน่ ๆ ดึกดื่นต้องมาปรนนิบัติท่าน"
เด็กรับใช้เห็นเซียวเฉวียนใจลอย เขาส่ายหัวหันหัววางถังอาหารลงแล้วเดินออกไป คนรับใช้อย่างเขาไม่ต้องนอนในครัว นายท่านคนนี้ไม่มีสถานะและอนาคตในตระกูลฉิน ไม่มีความจำเป็นต้องเอาใจใส่
ดังนั้น ในห้องครัวที่ทรุดโทรมและเปียกชื้น จึงเหลือเพียงแค่เซียวเฉวีนคนเดียว
ในตอนนี้ ชายร่างสูงใหญ่ยืนอยู่นอกประตู ไม่กล้าก้าวเข้ามาแม้แต่ครึ่งก้าวด้วยความรังเกียจ เสียงของเขาหนาและทรงพลัง
"ไอ้คนแซ่เซียว เรื่องในวันนี้ถือว่าเป็นการสั่งสอน! อย่าคิดว่าแต่งเข้าตระกูลฉิน แล้วจะกลายเป็นคนตระกูลฉินของพวกเรา! ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องขนนิ้วน้องสาวของข้า ข้าจะหั่นเจ้าแล้วเอาให้หมากิน!"
เซียวเฉวียนเอียงศีรษะ ดูว่าใครที่ช่างอวดดีเช่นนี้
เมื่อดู ที่แท้ก็คือฉินเฟิง
ตระกูลฉินเต็มไปด้วยบุคคลมีความสามารถ และยังมุ่งเน้นบ่มเพาะความสามารถ ลูกหลานล้วนมีความสามารถในตัวอักษรและศิลปะการต่อสู้ มีความสามารถโดดเด่นเหนือใคร
ฉินเฟิงผู้นี้คือหลานคนโต ตำแหน่งขุนนางคือรองเสนาบดีระดับ4 ควบคุมดูแลประตูพระราชวัง เป็นนายทหารระดับสูง หลานสาวคนรองก็คือฉินซูโหรว ภรรยาของเซียวติ้ง สวยและมีความสามารถ
ตะกูลฉินนอกจากรุ่นหลานแล้ว ทุกคนล้วนเป็นนายพลที่มีความซื่อสัตย์และกล้าหาญ
ส่วนพ่อแม่และฉินปาฟางท่านปู่ของฉินซูโหรว กำลังทำให้ชนเผ่าซงหนูสงบลงแนวเขตชายแดน ดังนั้นในงานแต่งงานวันนี้พวกเขาจึงไม่ได้อยู่ด้วย มีเพียงท่านย่าของตระกูลฉินดำเนินงานแต่เพียงผู้เดียว
ฉินเฟิงข่มขู่ด้วยการถลึงตามองด้วยความโกรธ เซียวเฉวียนไม่ได้เก็บมาใส่ใจ "พี่ชาย ข้าเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ได้มีความรู้สึกกับคุณหนูใหญ่ฉิน ไม่มีทางบังคับฝืนใจนาง"
คำพูดที่สงบนิ่งของเขา ทำให้ฉินเฟิงไม่พอใจ แต่งงานกับน้องสาวของเขาแล้วยังไม่เต็มใจอีก?
เขาตะคอกว่า "คำพูดไพเราะแต่ไม่จริงใจพูดให้มันน้อย ๆ หน่อย!" เป็นแค่ปัญญาชนที่ยากจน การได้เป็นลูกเขยตระกูลฉินนั่นคือโชคดีของเจ้า! จะมาเสแสร้งให้ใครดู!"
"น้องสาวของข้างดงามดั่งดอกไม้และดวงจันทร์ นางคือสตรีผู้มีความสามารถอันดับหนึ่งของเมืองหลวง! ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ของเจ้าคือขุนนางที่สถาปนาประเทศ เจ้าจะมีปัญญาอะไรมาปีนขึ้นสู่ตระกูลฉิน!"
"ถ้าไม่ใช่เพราะท่านปู่ของข้าต้องการให้คนไร้ประโยชน์อย่างเจ้ามาเป็นเขย เจ้าจะสามารถก้าวเข้าสู่ประตูจวนฉินได้อย่างไร?"
ท่าทีของฉินเฟิง ทำราวกับว่าเซียวเฉวียนเป็นสุนัขขอทาน "ทว่า ในเมื่อเจ้าเป็นลูกเขยตระกูลฉินของเราแล้ว ตระกูลฉินของเราปกครองครอบครัวด้วยความเมตตากรุณาและคุณธรรม ถ้าเจ้าซื่อสัตย์ ตระกูลฉินก็จะทำให้เจ้ามีกินมีดื่มไปชั่วชีวิต แต่ถ้าต้องการมากกว่านั้นละก็ ไม่มี!"
"ถ้าเจ้าไม่ซื่อสัตย์ บังอาจขอส่วนแบ่งในผลประโยชน์ที่ไม่ควรได้ของน้องสาวข้าละก็ เจ้าก็ระมัดระวังหัวของเจ้าให้ดี!"
ฉินเฟิงปกป้องน้องสาวเท่าชีวิต ตั้งแต่เล็กฉินซูโหรวก็เป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลฉิน เมื่อเขาเห็นคนไร้ประโยชน์อย่างเซียวเฉวียนก็รู้สึกโมโห น้ำเสียงนั้นแข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัว แสงไฟในดวงตาคู่หนึ่งเหมือนระฆังทองแดง ทำให้เซียวเฉวียนรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งตัว
เซียวเฉวียนไม่อยากก่อเรื่อง เพราะไม่คุ้นเคยกับชีวิตนี้ อีกทั้งเจ้าของร่างเดิมนี้ดูเหมือนจะมีสถานะต่ำ ไม่มีมนุษยสัมพันธ์ ผู้เข้าใจสถานการณ์คือผู้เฉลียวฉลาด เซียวเฉวียนทำความเคารพ "พี่ชายยับยั้งความโกรธ ข้าปฏิบัติตามอย่างแน่นอน"
ความขี้ขลาดของเซียวเฉวียน ยิ่งทำให้ฉินเฟิงรังเกียจ "หึ่ย! ปัญญาชนอ่อนแอ มีประโยชน์เช่นไร!"
พูดจบ ฉินเฟิงเหวี่ยงแขนเสื้อเดินจากไป
การเป็นลูกเขยไม่ใช่ความตั้งใจเดิมของเซียวเฉวียน แต่ในคืนวันแต่งงาน เซียวติ้งโดนคนของตระกูลฉินทำร้ายจนตาย ที่นี่ก็ไม่ใช่สถานที่ที่จะอยู่นาน
เซียวติ้งไร้อำนาจไร้พลัง เซียวเฉวียนต้องวางแผนอย่างจริงจัง ถึงจะสามารถเปลี่ยนแปลงชะตากรรมนี้ได้
พร้อมกับสายลมหนาวยามค่ำคืน เซียวเฉวียนทำสงครามเย็น แม้ว่างานปักของฉินนี้จะหรูหรามาก แต่ไม่รักษาความอบอุ่น ไม่ดีเท่าเสื้อขนเป็ด
ตอนนี้แม้แต่เด็กรับใช้ที่ป้อนอาหารม้าก็ไปแล้ว ห้องครัวเหลือเพียงแค่เซียวเฉวียนและสุนัข
แสงจันทร์อ่อน ๆ สาดส่องลงบนพื้น เซียวเฉวียนส่ายหน้า ถ้าไม่ใช่เพราะย้อนเวลามา เขาในตอนนี้คงดื่มเหล้าร้องเพลงอยู่ที่คาราโอเกะ ช่างมีความสุขเหลือเกิน!
เขาจ้องมองดวงจันทร์ที่สว่างไสวบนท้องฟ้า คิดถึงบทกวีที่เข้ากับช่วงเวลา อดไม่ได้ที่จะท่องขึ้นมาว่า " แสงจันทร์ส่องเจิดจ้าที่หน้าเตียง พื้นดินสะท้อนแสงขาวน้ำค้างแข็ง แหงนหน้ามองแสงจันทร์สุกไสว ก้มหน้าหวนคนึงถึงบ้านเกิด"
"โฮ่ง ๆ ..........." สุนัขสีเหลืองตัวน้อยเงยหน้าขึ้นและมองค้อนใส่เขา มันเปลี่ยนทิศทางและนอนต่อ
ภายใต้แสงจันทร์ ผู้หญิงร่างเพรียวซ่อนตัวอยู่หลังต้นอาคาเซียที่อยู่ไม่ไกลนัก ได้ยินเซียวเฉวียนท่องบทกวี สั่นไปทั้งตัว ดื่มด่ำกับสุนทรียภาพอันเงียบสงบและงดงามในบทกวี
บทกวีนี้เรียบง่ายแต่งดงามหายิ่งนัก การประพันธ์เรียบง่าย แต่กลับมีเสน่ห์ไม่สิ้นสุด เหมาะกับสถานการณ์นี้มาก ๆ
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง อยากจะเข้าไปข้างหน้า แต่เมื่อพิจารณาครู่หนึ่งแล้ว นางหันหลังกลับและจากไปด้วยความเร่งรีบ เหลือไว้เพียงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของหญ้า
หลังจากผ่านลมหนาวที่พัดมา ความเข้าใจต่อโลกใบนี้ของเซียวเฉวียน ค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น
นี่คือต้าเว่ย วัฒนธรรมใกล้เคียงกับฮว๋าเซี่ยโบราณ มีหลายจุดที่เชื่อมโยงถึงกัน แต่กลับไม่ใช่ราชวงศ์ใดในประวัติศาสตร์
เซียวเฉวียนทำงานในพิพิธภัณฑ์มาหลายปี มหาวิทยาลัยเรียนเอกวิชาประวัติศาสตร์ ดังนั้นจึงรู้จักราชวงศ์ทั้งหมดเป็นอย่างดี
แต่สมัยต้าเว่ยนี้ เขากลับไม่เคยได้ยินมาก่อน และเจริญน้อยกว่าฮว๋าเซี่ยโบราณมาก มีพื้นที่ว่างสำหรับการพัฒนา
"ชาติก่อน ฉันไม่มีความรู้ มันไม่มีประโยชน์ใดใดในศตวรรษที่ 21! ทำได้เพียงเป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ที่เข้างาน9โมงเช้าเลิก5โมงเย็น!"
"ในชาตินี้ ในเมื่อได้เกิดใหม่ในสมัยโบราณ ต้องไม่ธรรมดาแบบเดิมเด็ดขาด!"
เซียวเฉวียนกำหมัดแน่น ปลุกกระแสคลื่นลูกใหญ่ภายในใจ
ชายชาตรีสูงเจ็ดไม้บรรทัด เป็นหนึ่งไม่เป็นสองรองใครในโลก! ตอนนี้โอกาสของเขามาถึงแล้ว!
เซียวเฉวียนสาบานอย่างเงียบ ๆ ในใจ จะต้องออกไปเผชิญโลกกว้างให้ได้ จะต้องราบรื่นดังหมาย!
และในทุกวันนี้จักรพรรดิแห่งแคว้นเว่ยยังคงเยาว์วัย เพิ่งก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ และอำนาจของจักรพรรดิก็ตกอยู่ในมือของเสด็จลุงเว่ยเจียนกั๋ว
จักรพรรดิในวัยหนุ่มมุ่งมั่นที่จะรวมอำนาจของจักรวรรดิ เพื่อต่อต้านเว่ยเจียนกั๋ว คัดเลือกผู้ที่สอบผ่านซึ่งเป็นเด็กจากครอบครัวยากจนเข้ามาเป็นขุนนางเพื่อสร้างกลุ่มก้อนอันบริสุทธิ์
ก่อนที่เซียวติ้งจะถูกเฆี่ยนตีจนตายในวันนี้ เขาได้วางแผนเข้าร่วมการสอบในชนบทของปีนี้
แม้คุณสมบัติของเซียวติ้งจะอยู่ในระดับปานกลาง แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่คิดจะเกาะผู้หญิงกิน สุดท้ายแล้วเกิดเป็นชายคงไม่มีใครยอมอยู่ภายใต้อำนาจของผู้อื่นและยอมให้พวกเขารังแก
เซียวติ้งเล่าเรียนอย่างหนักมาเป็นเวลากว่าสิบปีเพื่อจะสอบเข้าเป็นบัณฑิตและขุนนางในพระราชวัง
บัณฑิตผู้สง่างาม มีผู้คนมากมายนับหน้าถือตา ไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามารังแก
เมื่อถึงเวลานั้นยังจะมีใครกล้ามาดูถูกเขา?
แต่เนื่องด้วยความสามารถในระดับปานกลาง ทำให้เขาสอบตกติดต่อกันมาเป็นเวลาสามปี ในสมัยโบราณการทดสอบทางวิทยาศาสตร์นั้นโหดร้ายมาก แม้ว่าจะทำการทดลองมาทั้งชีวิตก็ไม่อาจข้ามผ่านมันไปได้
และนี่ก็เป็นเหตุผลที่เซียวติ้งสอบไม่ผ่านติดต่อกันมาเป็นเวลาสามปี
ในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง เซียวเฉวียนเข้าใจถึงความเจ็บปวดของเซียวติ้ง
ชีวิตเช่นนี้เขาก็ไม่อาจยอมรับมันได้ การเปลี่ยนแปลงเป็นสิ่งจำเป็น!
เซียวเฉวียนทำงานในพิพิธภัณฑ์มาหลายปี การทดสอบเกี่ยวกับสมัยโบราณสำหรับเขาเป็นสิ่งคุ้นชิน ระหว่างเส้นทางมีอะไรอยู่บ้างเซียวเฉวียนคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี
ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงมีความมั่นใจเกี่ยวกับการทดสอบระดับชนบท การทดสอบระดับมณฑล รวมถึงการทดสอบระดับพระราชวัง หากกล่าวว่าเขามีความมั่นใจเก้าในสิบส่วนก็ไม่ใช่เรื่องเกินจริง
การทดสอบวิทยาศาสตร์เป็นวิชาเอกของเซียวเฉวียนอย่างแท้จริง
เซียวเฉวียนคิดเช่นนี้ในหัวก็รู้สึกมั่นใจ นอนพิงแผงประตูและหลับไป
ในยามเช้า เซียวเฉวียนตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดหลัง เขาต้องการกลับไปยังบ้านตระกูลเซียวสักรอบ
เด็กรับใช้เข้ามาขวางเขาไว้ กล่าวออกมาอย่างเย่อหยิ่ง “นายท่าน! ท่านจะไปไหน? หากไม่ได้รับอนุญาตจากตระกูลฉิน ท่านไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้!”
เป็นเรื่องปกติที่ตระกูลฉินจะโหดร้าย แต่แล้วมันยังไง?
“ข้าต้องการกลับตระกูลเซียว! หลีกไป!”
“ไม่ได้! ออกไปไม่ได้!” เด็กรับใช้ขมวดคิ้ว ยื่นมือออกมาขวางเซียวเฉวียน
คิดไม่ถึงเลยว่าเด็กรับใช้ของจวนฉินจะกล้ารังแกและกลั่นแกล้งเขาถึงเพียงนี้!
“หลีกไปให้พ้น!” เซียวเฉวียนเป็นผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่ง คิดว่าจะสามารถขวางเขาไว้ได้งั้นหรือ? เขาผลักเด็กรับใช้ออกไปด้านข้างอย่างไม่เกรงใจ!
เด็กรับใช้ไม่อยากเชื่อ นายท่านกล้าขัดขืนความตั้งใจของคนตระกูลฉินงั้นหรือ?
เซียวเฉวียนเดินแกว่งไปแกว่งมา ถลกแขนเสื้อขึ้น ส่ายศีรษะและหัวเราะออกมาดังลั่น “ผู้หญิงโง่ดูถูกเซียวติ้ง ขับไล่ออกจากบ้านแห่งราชวงศ์ฉิน หันหลังให้ฟ้า หัวเราะดัง ๆ แล้วเดินออกไปจากประตู ทำไงได้ก็คนอยู่ดงหญ้ามานาน”
“เกินจะเยียวยา!” เด็กรับใช้จ้องมองเขา แต่ก็ไม่กล้าเข้าไปขวาง อย่างไรนายท่านผู้นี้ก็เป็นลูกเขย หากคุณหนูใหญ่ไปแต่งงานกับเจ้าคนผู้นี้ขึ้นมา ตัวเขาอาจจะต้องเดือดร้อน!
เซียวเฉวียนเปลี่ยนบทกวีของหลี่ไป๋ หัวเราะเยาะตระกูลฉินซึ่งเป็นคนโง่ที่ดูถูกคนอื่น
เสียงหัวเราะซึ่งเต็มไปด้วยความสุขของเขาดังลั่นไปถึงบ้านที่อยู่ติดกัน
ฉินซูโหรวได้ยินประโยคท่อนหลัง นางรีบลุกขึ้นมาพร้อมกล่าวว่า “หันหลังให้ฟ้า หัวเราะดัง ๆ แล้วเดินออกไปจากประตู ทำไงได้ก็คนอยู่ดงหญ้ามานาน......อาเชียง เจ้ารีบไปดูว่าใครอยู่ด้านนอก?”
อาเชียงซึ่งเป็นสาวใช้ไม่เคยเห็นคุณหนูสนใจใครมากถึงเพียงนี้มาก่อน นางรีบวิ่งออกไปดู “คุณหนู ไม่มีใครเจ้าค่ะ”
ต้องมีพรสวรรค์มากถึงเพียงใดถึงสามารถกล่าวบทกวีได้ไพเราะถึงเพียงนี้? ฉินซูโหรวเข้าใจเกี่ยวกับความสามารถทางบทกวีของคนในครอบครัวอย่างลึกซึ้ง พวกเขาไม่สามารถเขียนหรือกล่าวบทกวีเช่นนี้ออกมาได้ จะต้องเป็นคนนอกอย่างแน่นอน
ฉินซูโหรวรู้สึกหลงทางและครุ่นคิดซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในใจ นางไม่อาจลืมความไพเราะของบทกวีสองวรรคนี้ไปได้ “อาเชียง เจ้ารีบไปสืบมา ไปดูมาว่าวันนี้มีใครเข้ามาในจวนฉินหรือไม่ เจ้าจะต้องหาตัวเขาให้พบ!
ดันใดที่เซียวเฉวียนออกมาจากจวนฉิน เขาก็เดินทางมายังโรงรับจำนำ
ตระกูลเซียวนั้นแสนยากจน สิ่งเดียวที่เป็นของล้ำค่าก็คือชุดแต่งงาน ชุดแต่งงานชุดนี้เป็นชุดที่คุณปู่ตระกูลเซียวตัดไว้ให้เขาตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่
นี่คือสมบัติล้ำค่าชิ้นสุดท้ายของตระกูลเซียว แม้ที่ผ่านมาจะยากลำบากถึงเพียงใด คนของตระกูลเซียวก็ไม่เคยคิดถึงเสื้อผ้าชุดนี้
เขานำมันมายังโรงรับจำนำโดยตรง สละสิ่งซึ่งเป็นที่รักอย่างไม่เต็มใจในราคาอันแสนถูกเพียงห้าสิบตำลึง ซึ่งมีมูลค่าประมาณหนึ่งแสน
สิ่งแรกที่เขาทำหลังจากได้เงินมาก็คือ เขาซื้อปากกาหมึก กระดาษ หินหมึกและขนมเกล็ดหิมะหนึ่งถุง
จากนั้นเขาก็เดินเลี้ยวซ้ายและขวาอยู่ในเมืองหลวง จากความจริงจำของเขา บ้านของเซียวติ้งอยู่ติดกับป่าไผ่ในเขตชานเมืองของเมืองหลวง
บ้านของเซียวติ้งเป็นกระท่อมมุงจาก ด้านบนหลังคาไม่มีแม้แต่เศษกระเบื้อง เย็นสบายในฤดูร้อน หนาวจนถึงกระดูกในฤดูหนาว แต่ก็สะอาดและดูเป็นระเบียบ
“พี่ชาย!”
ทันทีที่เซียวเฉวียนกลับมาถึงบ้าน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา นางก็คือน้องสาวของเซียวติ้ง เซียวจิง
แม่เซียวเห็นลูกชายของตนเองกลับบ้าน นางมีความสุขและเสียใจในขณะเดียวกัน
นางมีความสุขที่ลูกชายของนางได้แต่งงาน
และสิ่งที่นางเสียใจก็คือ ลูกชายของนางได้รับการปฏิบัติอย่างเลวร้ายจากตระกูลฉิน เหตุใดเขาจึงกลับบ้านมาลำพัง คุณหนูใหญ่ของตระกูลฉินเล่า นางไปไหน?
“จิงเอ๋อร์ นี่ ขนมเกล็ดหิมะที่เจ้าชอบกิน” เซียวเฉวียนกอดน้องสาวที่มีร่างกายผอมแห้ง เนื่องจากขาดสารอาหารระหว่างวัยเจริญเติบโต ทำให้นางซึ่งมีอายุได้สิบขวบยังสูงเท่ากับเด็กอายุแปดขวบ
“ขอบคุณพี่ชาย!” เซียวจิงรับขนมเกล็ดหิมะไว้
นางกะพริบตาและถามว่า “พี่ไปเอาเงินมาจากไหน?”
“เด็กอย่างเจ้าไม่ต้องไปสนใจเรื่องพวกนี้หรอก” เซียวเฉวียนนำเงินที่เหลืออยู่ในมือยื่นส่งให้แม่เซียว “แม่ เก็บเงินจำนวนนี้ไว้ นำไปหาหมอและหายากิน อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย”
แม่เซียวเป็นโรคเรื้อรังทางร่างกายมาโดยตลอด ทุกฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาว นางจะรู้สึกแน่นหน้าอกและหายใจไม่ออก นางมักจะกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด
เวลานี้เทศกาลไหว้พระจันทร์ได้ผ่านไป ช่วงฤดูแห่งความเจ็บป่วยกำลังมาเยือน หากยังไม่รีบไปหาหมอก็จะต้องกัดฟันทนกล้ำกลืนกับฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวนี้ต่อไป
ดังนั้นเซียวเฉวียนจึงจำเป็นต้องนำชุดแต่งงานไปจำนำ
การที่เขายอมสละชุดแต่งงานจะต้องถูกผู้คนเย้ยหยันเป็นแน่ แต่หนึ่งหน้าจะใหญ่เพียงใดก็ไม่อาจสำคัญไปกว่าอาการป่วยของแม่ตนเองได้
เซียวจิงน้ำตาไหล “พี่ชาย เมื่อคืนนี้แม่เอาแต่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด......อยากจะไปหาหมอแต่ก็ไม่มีเงิน......จิงเอ๋อร์กลัว จิงเอ๋อร์อยากจะไปหาพี่ชาย แต่แม่บอกว่าเมื่อวานเป็นวันแต่งงานของพี่ ไม่สามารถพูดเรื่องไม่เป็นมงคลได้”
เซียวติ้งเสียชีวิตไปเมื่อคืนวาน หัวใจของแม่ลูกเป็นหนึ่งเดียวกัน ดังนั้นแม่เซียวคงรู้สึกเจ็บปวดมาก
ดวงตาของเซียวเฉวียนเป็นสีแดง เขาโอบกอดน้องสาวและแม่ของเขาไว้ “แม่ ลูกจะต้องหาหมอที่เก่งที่สุดในโลกมารักษาแม่ให้ได้! แม่วางใจ ครอบครัวของเราหลังจากนี้จะมีเงินไปหาหมอ มีเนื้อให้กิน และอยากได้ทุกอย่างที่ต้องการ!”
ที่ผ่านมาลูกชายเอาแต่ถอนหายใจ แต่วันนี้นั้นต่างออกไป แม่เซียวส่ายหน้าพร้อมกล่าวว่า “แม้เจ้าจะแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉินแล้ว แต่เหตุใดตระกูลฉินถึงมอบเงินให้เจ้ามากมายถึงเพียงนี้?”
“แม่ไม่ต้องกังวล ข้าจะยืนด้วยลำแข้งของตนเอง!”
ทันทีที่เซียวเฉวียนพูดจบก็มีเสียงของใครบางคนดังขึ้นมา “ยังจะกินเนื้อ? เซียวติ้ง! บ้านของเจ้ายังไม่จ่ายค่าเช่าที่ให้กับข้า! หากยังไม่จ่าย ข้าจะเอาเซียวจิงไปขาย!”
ผู้มาเยือนคือนายน้องเจ็ดแห่งตระกูลฉีผู้ซึ่งเป็นเจ้าของที่ดินแห่งนี้ ตระกูลเซียวเช่าที่ดินของตระกูลฉีเพื่อเพาะปลูก และจะมอบเมล็ดพืชจำนวนครึ่งหนึ่งให้เพื่อเป็นสิ่งตอบแทน แต่เนื่องจากภัยแล้งเมื่อปีที่ผ่านมา ทำให้ผลผลิตตกต่ำ ไม่เป็นไปตามความคาดหมาย ตระกูลเซียวจึงไม่สามารถทำตามข้อตกลงได้
ตระกูลฉีเป็นผู้ดีในท้องถิ่น ชอบกดขี่ข่มเหง พึ่งพารากฐานของบรรพบุรุษ ทำร้ายผู้อื่นจนเป็นนิสัย พวกเขาไม่เห็นใครอยู่ในสายตา
เมื่อวานเซียวติ้งแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉิน นายน้อยเจ็ดของตระกูลฉีได้ยินเรื่องนี้มา เซียวติ้งแต่งงานเข้าไปแล้ว แน่นอนว่าต้องมีเงิน
เห็นตระกูลฉีต้องการมาเอาเงิน เซียวเฉวียนถามกลับไปด้วยดวงตาอันเยือกเย็น “ไม่รู้ว่านายน้อยเจ็ดต้องการเท่าไหร่?”
เจ้านี่มันแต่งงานเข้าไปอยู่ในตระกูลฉิน จะไม่รีดไถได้อย่างไร? นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉียื่นกระดาษออกมาหนึ่งแผ่น “ไม่มากไม่น้อย สามร้อยตำลึง”
ใบหน้าของแม่เซียวซีดขาว ปีที่ผ่านมามากที่สุดก็ไม่เกินห้าตำลึง นี่เขากำลังขูดรีด! สามร้อยตำลึง นี่ต้องการเอาชีวิตพวกเขาหรืออย่างไร!
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีมาพร้อมกับลูกน้องของเขา เขาคิดไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าหากเซียวเฉวียนไม่ยินยอม เขาจะทุบตีจนเซียวเฉวียนยินยอม!
โดยไม่คาดคิด เซียวเฉวียนกล่าวออกไปอย่างใจเย็นว่า “เรื่องเงินไม่มีปัญหา รอหลังข้าสอบระดับชนบทเสร็จแล้วเจ้าค่อยมาเอา”
จากการคาดการของเขา เมื่อผลการทดสอบระดับชนบทถูกประกาศออกมาและเขาอยู่ในลำดับต้น จักรพรรดิจะมอบเงินเป็นรางวัล เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะต้องมีเงินเป็นธรรมชาติ
เมื่อนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีที่เตรียมจะทุบตีเขาได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาดังลั่น จากนั้นกล่าวว่า “อย่ามาหลอกข้าเลยดีกว่า! คนที่ไม่เคยแม้แต่ติดอันดับอย่างเจ้ายังกล้าหวังเรื่องเงินรางวัล? เมื่อถึงเวลาหากขาดแม้แต่แดงเดียว แม่และน้องสาวของเจ้าจะต้องกลายเป็นทาส!”
คำพูดนี้ทำให้เซียวเฉวียนโกรธ เขาก้าวไปด้านหน้า พุ่งไปตบหน้าของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉี “ทาส? เจ้านั่นแหละที่เป็นทาส!”
“ปัง!” เสียงดังสนั่น ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีรู้สึกเจ็บปวดและสับสนไปพร้อมกัน!
หลังจากนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีสับสนอยู่ชั่วขณะ เขาก็ได้สติกลับคืนมา เขาตะโกนออกมาว่า “ลูกเขยแต่งใหม่อย่างเจ้ากล้าทำร้ายนายน้อยอย่างข้างั้นหรือ? เข้ามา จัดการมัน ตีมันให้ตาย!”
แม่เซียวและเซียวจิงตกใจและถอยไปด้านหลัง เซียวเฉวียนซึ่งมีรูปร่างสูงใหญ่ยืนขวางอยู่ด้านหน้าของพวกนาง จ้องมองลูกน้องของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและตะโกนว่า “เข้ามา!”
ตระกูลฉีเป็นผู้ปกครองในพื้นที่ ในพื้นที่เขตปกครองของพวกเขา ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งหรือขัดคำพูดของพวกเขา ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีมีนิสัยหยิ่งยโสและอวดดี ขนาดครอบครัวของเขายังไม่มีใครกล้าแตะต้องเขาแม้แต่ปลายนิ้ว!
เขานำมือขึ้นมากุมใบหน้าพร้อมตะโกน “เจ้าพวกขยะ! มัวยืนงงอะไรกันอยู่? ก็แค่บัณฑิตอ่อนแอเพียงคนเดียว พวกเจ้าจะกลัวอะไร จัดการมัน ตีมันให้ตาย!”
ดวงตาของเซียวเฉวียนลุกเป็นไฟ จ้องผ่านกลุ่มคนรับใช้ มองไปยังนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและกล่าวว่า “ข้าอยู่ในตระกูลฉินอันสง่างาม หลายเขยของแม่ทัพใหญ่ผู้บุกเบิกแคว้น ฉินปาฟาง! เจ้ากล้าดียังไง!”
คำพูดเหล่านี้ทำให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตกใจอยู่ครู่หนึ่ง
ดวงตาของเซียวเฉวียนเข้มข้นขึ้น เขาก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า “พ่อตาของข้าฉินเซิง เขาเป็นถึงขุนพลใหญ่! เป็นหนึ่งในสามแห่งผู้มีเกียรติอันสูงส่ง! เป็นรองเพียงแค่หนึ่งเดียว อยู่เหนือคนนับหมื่น!”
ทุกคนตกใจ ร่างกายแข็งทื่อ
เซียวเฉวียนก้าวไปด้านหน้าอีกหนึ่งก้าว บีบให้นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีต้องถอยไปอีกก้าว “ตระกูลเซียวของข้าภักดีมาหลายชั่วอายุคน! ยอมสละชีพในสนามรบ! เสียสละเพื่อประเทศ! ศพถูกห่อด้วยหนังม้า! และครอบครัวก็เต็มไปด้วยความรุ่งโรจน์!”
เซียวเฉวียนจ้องไปที่เขา น้ำเสียงทุ้มลง “ทาส? เจ้าลองชั่งน้ำหนักตระกูลฉีของเจ้าดูว่ามีสิทธิ์มาเรียกคนตระกูลเซียวว่าทาสหรือไม่!”
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีลืนน้ำลาย “แล้ว แล้วมันยังไง......”
เซียวเฉวียนจ้องไปที่เขา เปลวไฟในดวงตาของเขาแผดเผาความเย่อหยิ่งที่เหลืออยู่ของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีจนหมดสิ้น!
“ตระกูลฉีของเจ้าเป็นพวกอันธพาลในท้องถิ่น! แค่เงินจำนวนไม่กี่ตำลึง เจ้ากล้าดียังไงมารังแกตระกูลเซียวของข้า?”
ขานายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีอ่อนแรงลง ถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า ขาของเขาสั่นเล็กน้อย
เซียวเฉวียนเดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว จ้องไปที่เขาและกล่าวว่า “สามร้อยตำลึง? ข้าเซียวติ้งจะเป็นคนมอบมันให้กับเจ้า! เจ้ารับมันไหวงั้นหรือ? เจ้ากล้ารับมันงั้นหรือ? ตระกูลฉีของเจ้ากล้ารับมันไว้งั้นหรือ!”
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีถูกบีบให้ต้องล่าถอย ตอนนี้เขาพิงกำแพงอยู่ เขาไม่ตอบสนอง เขาตกใจในคำพูดของเซียวเฉวียนจนพูดอะไรไม่ออก
เสียงดังของเซียวเฉวียนเข้มแข็งและทรงพลัง ด้วยบรรยากาศอันเคร่งขรึม นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีและลูกน้องของตระกูลฉีต่างตกตะลึง
ฉินปาฟางที่เซียวเฉวียนพูดถึง มีใครบ้างจะไม่รู้จัก? ฉินปาฟางมีเกียรติยศไม่เป็นสองรองใคร ลูกชายของเขาฉินเซิงมีความสามารถยิ่งน่าตกใจ ได้รับขนาดนั้นว่าจอมขุนพลตั้งแต่อายุน้อย ตระกูลฉีเป็นเพียงเจ้าของที่ดินตัวเล็ก ๆ เทียบไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บของจวนฉินด้วยซ้ำ!
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตื่นตระหนกจนหัวใจเต้นแรง!
แต่นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉียังคงกัดฟัน เขารู้จักกับลูกชายคนโตของตระกูลฉิน ฉินเฟิง มานานหลายปี ถือว่ามีความสัมพันธ์ที่ดี เขาต้องกลัวลูกเขยจอมอวดดีที่เพิ่งแต่เข้าไปผู้นี้อย่างนั้นหรือ?
นึกถึงตรงนี้ นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีก็กล่าวออกมาด้วยความกล้าของเขา “ข้า......ข้าไม่เคยเห็นใครที่แต่งเข้าไปเป็นเขยบ้านคนอื่นแล้วภูมิในใจตัวเองเยี่ยงเจ้ามาก่อน! ใครก็รู้ เมื่อคืนเจ้าไม่ได้แม้แต่เข้าไปในห้องของคุณหนูใหญ่! นอนในห้องคนรับใช้ นอนในหัวครัว! เรื่องพวกนี้ลือกันไปทั่วเมืองหลวง! เจ้ายังเรียกตัวเองว่าลูกเขยอยู่งั้นหรือ! แม้แต่หมาเจ้ายังเทียบไม่ได้เลยด้วยซ้ำ!”
เวลานี้สีหน้าของแม่เซียวก็เปลี่ยนไป
เซียวเฉวียนหัวเราะอย่างเยือกเย็น หัวเราะจนทำให้หัวใจของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีสั่นไหว
เซียวเฉวียนประสานมือของเขา ท่าทางแห่งความรุนแรงของเขาไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย แสงในดวงตาของเขาราวกับทิ่มแทงเข้าไปในดวงตาของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉี “นินทาหรือพูดถึงเรื่องของขุนนางในพระราชวัง อาจจะถูกตัดลิ้นและส่งเข้าไปในคุก! ในกรณีที่ร้ายแรง พวกเจ้าอาจถูกส่งตัวไปเป็นทาสตามชายแดน! และดึงลิ้นของคนในตระกูลฉีทุกคน! ต่อให้เจ้าจะมีสักกี่ชีวิตก็คงอยู่ไม่ถึงวันที่เจ้าไปถึงชายแดน!”
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่น คำพูดนี้ทำให้เหล่าชาวบ้านที่กำลังดูความสนุกอยู่ด้านนอกต่างพากันเงียบปาก
ฉี่ของนายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกำลังจะไหลออกมา เขามองมาที่เซียวเฉวียน “เจ้า......เจ้ารอข้าก่อน......หลังจากเจ้าสอบระดับชนบทเรียบร้อย ข้าจำมารับเงิน เจ้าหนุ่ม เจ้ารอข้าก่อนเถอะ!”
ลูกน้องของเขาตัวสั่นเล็กน้อย กล่าวออกมาด้วยความลำบากใจ “นายน้อยเลิกพูดได้แล้ว พวกเราไปกันเถอะ!”
ตระกูลฉีไม่สามารถรุกรานได้นั้นเป็นเรื่องจริง หากเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปถึงหูของตระกูลฉิน เกรงว่าตระกูลฉีอาจต้องคุกเข่าลงพื้นเพื่อชดใช้
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีกุมใบหน้าที่ถูกตอบและตะโกนด้วยความโกรธ “เมื่อถึงเวลา! หากเจ้าไม่มอบเงินจำนวนสามร้อยตำลึงให้ข้า ข้าจะทำให้ทุกคนในเมืองหลวงได้รู้ว่าเจ้าทำให้ตระกูลฉินต้องอับอายมากแค่ไหน!”
เซียวเฉวียนตะโกนออกไป “ไสหัวไปซะ! ไม่เช่นนั้นข้าจะโบกเจ้าอีกสักครั้ง!”
นายน้อยเจ็ดแห่งตระกูลฉีตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว รีบวิ่งออกมาจากบ้าน การประสบอุปสรรคครั้งแรกของเขา ทำให้นายน้อยโกรธเป็นอย่างมาก ทำลายข้าวของในสวนจนวอดวาย ระบายความโกรธก่อนจะเดินจากไป
“ลูก เจ้าได้รับความอัปยศเช่นนี้ในตระกูลฉินอย่างนั้นหรือ?” แม่เซียวถามเสียงสั่นออกมา
เซียวเฉวียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความหวาดกลัวยังหลงเหลืออยู่ คิดไม่ถึงว่าอันธพาลพวกนี้จะจากไปโดยไม่สำนึกผิด
เขาหันกลับมาพูดปลอบประโลม “ไม่ต้องไปฟังเขา เขาก็เอาแต่พูดไร้สาระ ที่พูดมานั้นเชื่อไม่ได้”
“ลูก เรื่องสามร้อยตำลึงจะมีหรือไม่นั้นไม่ต้องพูดถึง แต่......ตระกูลฉีนั้นรังแกผู้อื่นมากเกินไป นี่คือการขู่กรรโชกอย่างชัดเจน” แม่เซียวที่ตกใจกลัว ส่ายหน้าและนั่งลงบนเก้าอี้ นางกล่าวออกมาทั้งน้ำตา หากไม่ใช่เพราะสามีของนางเสียชีวิตในสนามรบเร็วเกินไป นางซึ่งกลายเป็นม่ายและลูกของนางจะถูกคนอื่นรังแกถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?
“วางใจ เมื่อครู่ข้าพูดไปแล้ว เมื่อถึงเวลาที่ข้าต้องมอบเงินให้กับเขาสามร้อนตำลึง เขาก็ไม่กล้ารับมันไว้”
“อ่า ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้ว แม่แค่อยากรู้ว่างานแต่งงานที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นอย่างที่เขาพูดหรือไม่ เจ้า......” แม่เซียวกุมมือเขาด้วยความกังวล เวลานี้ชาวบ้านซึ่งอยู่ด้านนอกต่างพากันซุบซิบนินทา พูดคุยเกี่ยวกับเรื่องราวอันแสนตลกของเซียวเฉวียน
การเป็นลูกเขยแต่งเข้าก็น่าอายมากพอแล้ว แต่กลับไม่ได้เข้าไปในห้องนอนในคืนแต่งงาน นี่เจ้ายังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือไม่?
นี่คือความอัปยศอย่างแท้จริง!
“แม่ ตระกูลฉินปฏิบัติต่อข้าดีมาก แม่ทัพฉินยินดีที่จะให้ข้าแต่งงานกับคุณหนูฉินคนใหญ่ เขาจะปฏิบัติต่อข้าเช่นนั้นได้อย่างไร? ตระกูลฉินเป็นตระกูลที่น่านับถือ ทำตัวเป็นแบบอย่างให้กับทุกตระกูล เขาไม่มีทางทำเรื่องให้ลูกต้องอับอาย นี่ไง เงินจำนวนห้าสิบตำลึงนี้คือเงินที่ท่านยายฉินฝากข้ามามอบให้แม่ และท่านยังกล่าวว่าครอบครัวของพวกเราจะแน่นแฟ้นยิ่งขึ้นในอนาคต”
เซียวเฉวียนพูดออกมาเสียงดัง เมื่อเหล่าประชาชนได้ยินเกี่ยวกับเงินห้าสิบตำลึง ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างจนแทบจะทะลักออกมา สำหรับครอบครัวทั่วไปที่มีกันอยู่หกคน เงินจำนวนสองตำลึงก็สามารถใช้ชีวิตอยู่ได้นานกว่าหนึ่งปี!
ชาวบ้านก็ได้เห็นถุงเงินในมือของแม่เซียว เมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องน่าสนุก พวกเขาก็จากไปด้วยความไม่พอใจ
ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า เซียวเฉวียนอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งวันโดยไม่รู้ตัว ถึงคราวที่เขาต้องกลับจวนฉินแล้ว
แม่เซียวหยิบถุงใส่ของออกมาจากตะกร้า “ลูก เอานี่ไปด้วย”
“นี่มัน......”
เซียวจิงยิ้มและกล่าวออกมา “นี่คือหมูแดดเดียวที่แม่เหลือไว้ให้ท่านพี่”
ในหนึ่งปีตระกูลเซียวแทบจะไม่ได้ลิ้มลองของคาว เนื้อถือเป็นอาหารชั้นยอด
มองเซียวจิงที่ผอมบางและแม่ที่กำลังป่วยอยู่ของเขา ดวงตาของเซียวเฉวียนกลายเป็นสีแดง “ไม่เป็นไร แม่กับน้องเก็บไว้กินเถิด”
“ไม่ได้! ท่านพี่ต้องเอามันไป! หากตระกูลฉินไม่ให้ท่านพี่กินข้าว พี่ก็กินมัน!”
เมื่อแม่เซียวได้ยินเช่นนั้นก็กล่าวออกมาทั้งน้ำตา “จิงเอ๋อร์ อย่าพูดจาเหลวไหล!”
ชีวิตของลูกเขยแต่งเข้านั้นยากลำบากแค่ไหน แม้แต่เซียวจิงที่อายุเพียงสิบขวบยังเข้าใจ แล้วแม่เซียวจะไม่เข้าใจได้อย่างไร?
สายตาวิงวอนของแม่เซียวทำให้เซียวเฉวียนเปลี่ยนใจ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม่ของเซียวติ้งก็คือแม่ของเขา น้องสาวของเซียวติ้งก็คือน้องสาวของเขา!
เขารับเนื้อมาแล้วกล่าวว่า “แม่ไม่ต้องกังวล แม่ดูแลอาการป่วยของตัวเองให้ดี! หนึ่งเดือนหลังจากนี้ข้าจะมารับท่านไปอยู่ในเมืองหลวง!”
“ลูก เจ้าพูดอะไรของเจ้า?” แม่เซียวไม่เข้าใจ จวนฉินจะยอมเลี้ยงดูและรับเลี้ยงสองแม่ลูกอย่างพวกนางได้อย่างไร?
“แม่ไม่จำเป็นต้องคิดมาก รอฟังข่าวดีก็พอ ลูกขอตัวก่อน”
พูดจบเขาก็คำนับให้แม่ของเขาหนึ่งครั้ง และรีบเดินทางกลับไปยังที่พักของจวนฉินพร้อมกับปากกาหมึก กระดาษ และหินหมึก
จวนฉิน ห้องครัวของคนรับใช้เผยให้เห็นแสงเทียนสลัว ๆ
เรือนร่างอันงดงามและผอมบางยืนถือตะเกียงเทียนห่างจากห้องครัวในระยะไกล แสงตะเกียงสว่างวาบสะท้อนแผ่นหิน
“คุณหนู คืนนี้ลมแรง เหตุใดพวกเราจึงต้องมายังคฤหาสน์ซึ่งห่างไกลเช่นนี้?”
ฉินซูโหรวยังคงเงียบ นัยน์ตาที่เปียกชุ่มของนางมองไปยังห้องครัวอันทรุดโทรมพร้อมกับคิ้วขมวด
เมื่อคืนวาน เซียวติ้งเพิ่งจะแต่งเข้ามาได้ไม่นานก็ถูกพี่ใหญ่ทำร้าย จากนั้นก็ลากออกไป
เดิมที่คิดว่าเซียวติ้งที่เป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอจะถอนหายใจอย่างสิ้นหวังและบ่นเกี่ยวกับภาระอันหนังอึ้งของเขา
คิดไม่ถึงว่าเมื่อนางมาถึงที่นี่ กลับเห็นแสงเทียนสว่างไสวในห้องครัว เงาของหนอนหนังสือผู้หนึ่งกำลังสะท้อนออกมาทางนอกหน้าต่าง
สาวใช้อาเชียงมองฉินซูโหรวที่กำลังวิตกกังวลอย่างมีความหมาย “หรือว่าเป็นเพราะบทกวีอันไพเราะของเขาก่อนหน้านี้ คุณหนูจึงตั้งใจมาที่นี่เพื่อให้เขาสอน? คิดไม่ถึงเลยว่าแม้เซียวเฉวียนจะดูซอมซ่อ แต่ก็พอจะมีความสามารถทางการประพันธ์อยู่บ้าง......”
ปรากฏว่าคนที่แอบฟังบทกวีของเซียวเฉวียนอยู่ด้านนอกก็คือ ฉินซูโหรว
ถูกสาวใช้อ่านใจจนทะลุปรุโปร่ง ฉินซูโหรวไม่สามารถฝืนทนต่อไปได้ “ข้าก็แค่มาเยาะเย้ยเขาเท่านั้น! ผู้ซึ่งเป็นสตรีที่มีพรสวรรค์อันดับหนึ่งของเมืองหลวงต้องการคำสอนจากเขา? เขาเทียบไม่ได้แม้แต่ข้อนิ้วของพี่ชายข้าเลยด้วยซ้ำ!”
หลายวันที่ผ่านมา ฉินซูโหรวกลายเป็นตัวตลกของเมืองหลวง แม้นางจะไม่เคยรู้จักหรือพบเจอกับเซียวติ้ง แต่ก็ได้ข่าวมาไม่น้อย เซียวติ้งเป็นคนมีพื้นฐานปานกลาง และล้มเหลวในการจัดอันดับเป็นเวลาสามปีติดต่อกัน
นางฉินซูโหรวรู้สึกผิดจริง ๆ ที่แต่งงานกับคนที่ไร้ความสามารถเช่นนี้ เพียงแต่การแต่งงานครั้งนี้นางไม่สามารถปฏิเสธมันได้
นางไม่ชอบเซียวติ้ง แต่นางก็คิดไม่ถึงว่าเซียวติ้งจะต้องมาอาศัยอยู่ในครัวซึ่งแม้แต่คนรับใช้ของจวนฉินก็ยังไม่อยู่เช่นนี้
นางอดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสารเขาจากหัวใจ แต่ก็เป็นเพียงแค่ความรู้สึกสงสารเท่านั้น
สามีในความฝันของฉินซูโหรวจะต้องเป็นชายที่มากไปด้วยความสามารถ อ่อนโยน เป็นคนรวยและมีชาติตระกูล แต่สำหรับเซียวติ้งที่มีเพียงหน้าตาเท่านั้นที่พอใช้ได้ เขาก็ไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากความจนและความลำบาก
แน่นอนว่านางไม่มีวันหันมามองเซียวติ้ง
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงไม่เคยได้ยินบทกวีที่เขาท่องมาก่อนเลย?
“ฤดูใบไม้ร่วงในเดือนแปด เสียงคำรามของสายลม พัดโถมเข้ามายังหลังคามุงจาก หญ้าคาโบยบินข้ามลำห้วย กระจายอยู่ริมลำธาร หญ้าคาที่บินสูงจะติดอยู่บนยอดไม้ หญ้าคาที่บินต่ำจะตกลงและจมดิ่งสู่พื้นน้ำ
เด็กกลุ่มหนานชุนรุมรังแกข้าอยู่เสมอ ถึงกระนั้นก็ยังอดทนและมุ่งไปเพื่อขโมย วิ่งเข้าไปในป่าไผ่อย่างกล้าหาญพร้อมกับมุงจากในอ้อมแขน ริมฝีปากไหม้และแห้งเหือดอย่างหมดแรง กลับถึงบ้านถอนหายใจอยู่คนเดียวกับไม้ค้ำ
ลมหยุดและเมฆบนท้องฟ้าก็เป็นสีดำ ฤดูใบไม้ร่วงร้างราและมืดครึ้ม และค่อยๆ ผ้านวมเก่าแข็งเหมือนแผ่นเหล็ก ลูกนอนหลับไม่สนิทเพราะผ้านวมพัง
ฝนตกบ้านเปียกทุกพื้นที่ หยาดน้ำฝนโปรยลงมาไม่ขาดสาย พยายามดิ้นรนเพื่อหลับนอน แต่สุดท้ายก็เปียกโชกเกือบทั้งคืน!
ทำอย่างไรถึงมีบ้านอันกว้างใหญ่ คงต้องตรากตรำเพื่อบัณฑิต! จะได้มีบ้านกันลมกันฝน แข็งแรงดุจภูเขา
อนิจจา! เมื่อใดบ้านอันสูงตระหง่านจะปรากฏออกมาต่อหน้าข้า แม้กระท่อมของข้าจะแหลกสลาย และข้าต้องแข็งตายก็ยอม!”
เวลานี้มีเพียงบทกวีของตู้ฝู่เท่านั้นที่ทำให้เซียวเฉวียนนึกถึงความรู้สึกของตนเอง มันก็เข้ากับความทะเยอทะยานของเขาได้เป็นอย่างดี!
บทกวีนี้เขียนด้วยความเศร้าและสะเทือนใจ เปี่ยมล้นด้วยแรงปรารถนาและความหวัง กวีบทนี้ยิ่งทำให้ฉินซูโหรวใจสั่น ยากมากที่จะได้ยินบทกวีอันไพเราะในบ้านของตนเฉกเช่นวันนี้ เซียวเฉวียนเป็นคนแต่งมันขึ้นมางั้นหรือ?
ไม่ นางไม่เชื่อ! นางขมวดคิ้ว แววตาของนางดูประหลาดใจแต่ก็มีความเย็นชา “พวกเราไปกันเถอะ”
👉ชื่อนิยาย <ซูเปอร์ลูกเขย>ดาวน์โหลดทันที#funread อ่านตอนต่อไปเลย！🔥
00:19
May 03, 2024 - May 05, 2024
"Sayang, kamu jahat sekali! Suamiku masih di rumah, kenapa kamu bersikeras datang ke rumahku untuk melakukannya!"
"Kita telah memainkan semua yang kita ingin mainkan dalam dua tahun terakhir. Sekarang sungguh menyenangkan bermain di depan suami idiotmu!"
"Kamu sangat jahat, tapi aku sangat suka."
…
Saat hujan turun dengan lebatnya, di sebuah vila mewah.
Stefan Jiang, yang berdiri di depan pintu kamar tidur, sangat marah saat mendengar percakapan tak menyenangkan antara pria dan wanita yang sedang berhubungan intim di kamar tidur.
Sebab sangat marah, kepala Stefan Jiang mulai terasa sakit, dan tubuhnya gemetar tak terkendali.
Tiga tahun lalu, Tetua Zhao bertemu Stefan Jiang yang kehilangan ingatannya, lalu dia membawa Stefan Jiang kembali ke Keluarga Zhao dan membiarkannya menikah dengan Nona Muda Keluarga Zhao, Sharon Zhao.
Sebab Stefan Jiang tidak dapat mengingat masa lalu, Tetua Zhao memperlakukannya dengan sangat baik.
Oleh karena itu, meskipun Sharon Zhao selalu memperlakukan Stefan Jiang dengan dingin, dia selalu mencintainya dan merawatnya dengan sepenuh hati.
Namun Stefan Jiang tidak pernah menyangka bahwa istri yang ia cintai dan sayangi telah lama berselingkuh.
Sekarang dia bahkan membawa pulang pezinanya kembali ke rumah untuk bersenang-senang, itu keterlaluan.
"Pria dan wanita jalang!"
Stefan Jiang yang sangat terstimulasi meraung dengan marah dan menendang pintu kamar hingga terbuka.
Di kamar tidur, seorang pria dan wanita telanjang dikejutkan oleh kejadian ini.
"Ah!"
Sharon Zhao berteriak sambil mendorong pria di atasnya, lalu dia mengenakan pakaiannya dengan panik.
"Kenapa panik? Dia sudah melihatnya, jadi kami tidak perlu menyelinap lagi. Ayo bermain di depannya saja!"
Pemuda tampan yang bertelanjang dadanya mencibirkan bibirnya dengan acuh tak acuh dan terus mendekat ke arah wanita itu.
"Hentikan dulu!"
Sharon Zhao mengenakan pakaiannya dan menghibur pemuda itu, lalu dia berteriak kepada Stefan Jiang dengan marah, "Apa yang kamu lakukan di sini? Segera keluar dari sini!"
"Sharon Zhao, kenapa kamu berselingkuh?"
Stefan Jiang menutupi kepalanya dengan ekspresi sedih, mengertakkan gigi dan meraung, "Dalam tiga tahun terakhir, saya telah memperlakukanmu dengan sepenuh hati, tetapi kamu mengkhianati pernikahan kita!"
"Kamu seorang pecundang yang hanya tahu mencuci pakaian dan memasak jelas tidak layak menjadi suamiku."
Sharon Zhao menyela Stefan Jiang dengan tidak sabar dan berkata dengan jijik, "Sekarang kamu sudah melihatnya, jadi aku malas untuk menyembunyikannya lagi, ayo kita bercerai!"
"Aku menikahimu hanya karena tekanan dari kakekku, aku tidak menyukaimu sama sekali."
"Dari awal sampai akhir, aku hanya menyukainya."
Sharon Zhao berinisiatif untuk meringkuk ke dalam pelukan pemuda itu dan berkata dengan bangga, "Apakah kamu tahu siapa dia?"
"Pewaris Keluarga Liu yang sangat mulia di Kota Jiang, Howie Liu, Tuan Muda Tertua Keluarga Liu."
"Jika kamu menyukai orang lain, kamu bisa memberitahuku secara langsung, dan aku akan mengganggumu."
Stefan Jiang berteriak karena malu dan marah, "Mengapa kamu melakukan ini padaku?"
Dikhianati adalah hal yang sangat memalukan bagi pria mana pun, apalagi Stefan Jiang selalu menganggap Sharon Zhao sebagai cinta sejatinya.
Semua ini tidak hanya menyakitinya, tapi juga memalukan!
"Hmph! Jika bukan karena kakekku tidak membiarkan aku menceraikanmu, aku pasti sudah mengusirmu!"
Sharon Zhao mendengus dingin dan berkata dengan jijik, "Aku benar-benar tidak tahu apa yang dipikirkan kakekku. Dia berkata bahwa kamu adalah orang yang jatuh dari langit. Kamu pasti bukan orang biasa, jadi aku harus menikahimu."
"Namun sekarang sudah cukup. Sebab Keluarga Liu mendapat kesempatan untuk bekerja sama dengan Keluarga Ji dari Kota Jinling, dan masa depan keluargaku tidak terbatas."
"Dengan dukungan Keluarga Liu, Keluarga Zhao pasti akan berkembang cepat di masa depan. Bahkan kakekku pun tidak bisa mengabaikan kepentingan keluarga dan menjadi musuh semua anggota klan demi kamu."
Howie Liu, yang tidak berniat berpakaian sama sekali, sekarang duduk di sofa sambil menyalakan rokok, lalu dia berkata dengan senang, "Sampah! Kamu dan Sharon telah menikah selama tiga tahun, tapi kamu bahkan belum menyentuhnya, sedangkan aku bisa menikmatinya dengan ceroboh."
Howie Liu meniupkan lingkaran asap, menatap Sharon Zhao dan menunjuk ke kakinya.
"Sayang, kamu sangat jahat."
Sharon Zhao mengedipkan matanya dengan ekspresi genit, lalu berlutut di depan Howie Liu dengan ekspresi menyanjung ...
"Sampah, apakah kamu melihatnya?"
Howie Liu tertawa bangga, " Wanita yang tidak bisa kamu sentuh selama tiga tahun, tapi aku bisa membuatnya berlutut untuk melayanimu kapan saja. Aku hanya ingin mengatakan bahwa kamu sangat tidak berguna."
Stefan Jiang mengalami sakit kepala yang luar biasa dan sangat marah ketika dia melihat Sharon Zhao, yang dia coba untuk menyenangkan dengan segala cara tetapi tidak pernah bersikap baik padanya, sekarang bersikap begitu rendah untuk menyenangkan pria lain.
"Aku akan membunuhmu."
Stefan Jiang menahan sakit kepalanya, meraung marah dan bergegas menuju pasangan itu.
Menghadapi Stefan Jiang yang putus asa, Howie Liu tiba-tiba berdiri dan menendang dada Stefan Jiang.
"Bang!" Terdengar suara teredam.
Stefan Jiang terjatuh ke tanah dengan keras. Dia sudah menderita amnesia dan sakit kepala yang hebat, jadi dia bukan tandingan Howie Liu yang kuat.
"Dasar bodoh, beraninya kamu melawanku."
Setelah tendangannya berhasil, Howie Liu masih tidak puas, ia mengambil asbak di atas meja kopi dan memukul kepala Stefan Jiang yang mencoba bangun dengan keras.
Satu, dua, tiga ...
Dalam sekejap, Stefan Jiang dipukul sampai pingsan dengan kepala berdarah.
"Berhentilah berkelahi, atau kamu akan membunuhnya."
Sharon Zhao melangkah maju untuk menangkap Howie Liu sambil berkata dengan panik, "Jika kita benar-benar memukulinya sampai mati, semuanya akan berakhir!"
"Dia hanya pecundang. Jika aku membunuhnya, aku tidak perlu bertanggung jawab apa pun."
Howie Liu membuang asbak dan menyeka tangannya dengan tisu.
"Dia seharusnya tidak mati begitu saja, kan?"
Sharon Zhao tidak setenang Howie Liu, dan dia berkata dengan panik, "Ayo kirim dia ke rumah sakit!"
"Tak perlu!"
Howie Liu mengerutkan bibirnya dengan jijik dan mencibir, sambil mengenakan pakaiannya, "Aku ingin dia menghilang selamanya."
Segera, Howie Liu membungkus Stefan Jiang dengan sprei, melemparkannya ke dalam bagasi, dan pergi dari rumah Sharon Zhao.
Di sebuah gazebo di kaki Gunung Wuliang, daerah pinggir kota, Kota Jiang.
Seorang wanita cantik dengan temperamen anggun namun berwajah pucat, mengenakan gaun putih panjang dengan rambut sebahu, sedang duduk di sebuah gazebo, sambil minum air dan menatap hujan deras di luar.
"Nona! Apakah kamu benar-benar percaya kebohongan peramal tua itu?"
Di sebelah wanita itu, seorang sekretaris cantik yang mengenakan setelan profesional hitam mengeluh, "Dia bilang kamu akan bertemu cinta sejati di sini, tapi kita menunggu sepanjang hari dan tidak melihatnya ..."
"Apa itu?"
Sebelum sekretaris selesai berbicara, wanita berbaju putih itu tiba-tiba berdiri dan menatap ke arah lereng bukit.
Mereka berdua langsung melihat seseorang berguling menuruni lereng bukit dengan kecepatan sangat cepat dan menuju lokasi gazebo.
Sebelum sekretaris wanita itu melihat situasinya dengan jelas, sosok itu sudah meluncur ke gazebo.
Orang ini tidak lain adalah Stefan Jiang yang dijatuhkan dari gunung oleh Howie Liu .
"Ya Tuhan! Yang disebut cinta sejati adalah pria yang turun dari langit?"
Sekretaris kecil itu memandang Stefan Jiang yang berlumuran darah dan lumpur dengan tidak percay.
"Nancy, kemarilah dan selamatkannya."
Wanita berbaju putih itu menyambutnya, lalu bergegas ke sisi Stefan Jiang dengan hujan deras di luar gazebo, lalu dia mengangkat tangannya untuk menguji napas Stefan Jiang.
Saat tangan wanita berbaju putih itu menyentuh Stefan Jiang, hujan deras yang turun sepanjang hari tiba-tiba berhenti.
Kemudian awan gelap menyebar dan matahari bersinar.
"Ajaib sekali!"
Saat menghadapi pemandangan aneh ini, Nancy dan wanita berbaju putih itu pun tercengang.
Ajaib! Ternyata peramal tua itu bukan sekedar omong kosong!
Orang tua yang meramal itu sungguh luar biasa!
Stefan Jiang, yang dalam keadaan koma, memasuki keadaan yang sangat misterius.
Ketika Howie Liu memukul kepala Stefan Jiang dengan asbak untuk pertama kalinya, beberapa bagian ingatan yang terpendam mulai muncul di benak Stefan Jiang.
Dengan Howie Liu terus memukuli kepalanya, Stefan Jiang mengingat semakin banyak hal.
Semua ini berkaitan dengan kitab ilmu pengobatan, ilmu bela diri dan ilmu supranatural.
Salah satu teknik serangan yang disebut Jurus Sembilan Putaran Menelan Langit sepertinya terintegrasi ke dalam jiwa Stefan dan mulai berjalan secara otomatis saat dirinya tidak sadarkan diri.
...
Di bangsal VIP rumah sakit, seorang wanita berwajah pucat sedang minum air sambil menatap Stefan Jiang yang sedang berbaring di ranjang rumah sakit.
"Nona! Sudah selesai diselidiki."
Sekretaris Nancy memegang dokumen sambil menjelaskannya, "Orang ini bernama Stefan Jiang, dia adalah menantu laki-laki dari Keluarga Zhao di Kota Jiang, dan dia pernah ditemukan oleh Tetua Zhao untuk Nona Muda Sharon tiga tahun lalu."
"Menurut informasi, pria ini biasa-biasa saja dan menderita amnesia, dia tidak berguna dan hanya tahu mencuci pakaian, memasak serta melakukan pekerjaan rumah tangga. Istrinya sudah berselingkuh selama tiga tahun, tapi dia sama sekali tidak tahu akan hal itu."
"Hari ini dia terlibat dalam perselingkuhan istrinya dan terluka parah, lalu dibuang di Gunung Wuliang .... "
"Nona! Nona adalah putri kecil paling disukai dari Keluarga Ji di Kota Jinling. Apa Nona benar-benar percaya bahwa pecundang ini adalah jodoh Nona?"
Setelah mengetahui masa lalu Stefan Jiang yang buruk, Nancy sangat membencinya.
"Aku, Michelle Ji, tidak pernah percaya pada takdir."
Wanita berbaju putih itu menjawab dengan dingin sambil menatap wajah Stefan Jiang, "Tapi dia memang membenarkan prediksi peramal tua itu. Kalau dia cukup baik, aku bisa memberinya kesempatan."
"Nona, tolong jangan gegabah ...."
"Kamu mau mengajariku bertindak?"
Michelle Ji menatap Nancy dengan ekspresi dingin, Nancy langsung ketakutan hingga tidak berani berkata apa-apa lagi.
Sebagai putri kecil yang paling disayangi di Keluarga Ji, Michelle Ji selalu bersikap dingin, mendominasi dan tegas.
Bahkan beberapa tetua Keluarga Ji pun tidak berani bermasalah dengannya, tentulah Nancy juga tidak berani.
Pada saat ini, Michelle tiba-tiba menutupi dadanya dengan tangannya dan tersentak kesakitan.
"Nona pasti terkena flu, penyakit Nona kambuh lagi."
Melihat ekspresi Michelle yang kesakitan, ekspresi Nancy berubah drastis dan berkata dengan cemas, "Aku akan pergi mencari Dokter Qi."
"Pergilah, sekalian minta Dokter Qi menyembuhkan luka-lukanya."
Michelle Ji mengangguk sambil menatap Stefan Jiang dan memerintahkan Nancy tanpa ragu, "Aku akan menggunakan identitasmu untuk bersama dengannya. Kamu semua tidak diizinkan mengungkapkan identitasku kepadanya."
"Ya!"
Nancy mengangguk dan bergegas keluar.
Hanya Michelle Ji dan Stefan Jiang tersisa di bangsal.
Pada saat ini, tubuh Stefan Jiang tiba-tiba ditutupi dengan kabut putih pucat.
Kemudian luka di kepala dan tubuh Stefan Jiang akibat terguling menuruni bukit pun sembuh.
Melihat pemandangan aneh dan ajaib ini, bahkan Michelle Ji yang berpengetahuan luas pun tercengang.
"Wow. Apa dia benar-benar jodohku?"
Michelle Ji menelan ludah dan menatap Stefan Jiang, kata peramal tua itu terus bergema di dalam benaknya.
Setelah lukanya sembuh, kabut putih di tubuh Stefan Jiang menghilang, dan Stefan Jiang segera terbangun.
Stefan Jiang membuka matanya dan melihat seorang wanita cantik dan tinggi, dia terlihat sangat anggun dan menarik.
Ini adalah wanita lebih cantik dari Sharon Zhao.
"Apakah aku sudah mati dan sekarang telah melihat malaikat?"
Stefan Jiang memandang Michelle Ji dengan penuh kerinduan sambil bergumam pada dirinya sendiri.
Saat mendengar kata-kata ini, Michelle Ji yang selalu bersikap dingin merasa geli. "Malaikat yang kamu bicarakan tidak punya bentuk tubuh sebaik milikku."
"Ah! Maafkan aku, maafkan aku!"
Menyadari bahwa dia salah bicara, Stefan Jiang segera meminta maaf dan bertanya dengan bingung, "Siapa kamu? Di mana aku?"
"Namaku Nancy!"
Michelle Ji berkata dengan tenang, "Aku melihatmu terbaring terluka di tengah hujan sebelumnya, jadi aku mengantarkanmu ke rumah sakit."
"Rumah sakit?"
Stefan Jiang tertegun sejenak dan dengan cepat menyentuh bagian atas kepalanya. "Sepertinya aku dipukuli seseorang, kenapa sekarang tidak ada luka sama sekali?"
Michelle Ji melihatnya dengan tak berdaya, dirinya juga ingin tahu apa yang terjadi dengan Stefan Jiang?
Dia terluka parah tapi sembuh dalam sekejap, dia benar-benar seperti monster!
"Apakah kamu ingat siapa dirimu dan di mana kampung halamanmu?"
Sebab tahu Stefan Jiang menderita amnesia, Michelle Ji bertanya ragu-ragu.
"Namaku Stefan Jiang, aku menantu laki-laki Keluarga Zhao."
Stefan Jiang menopang tubuhnya dan menjawab, "Kampung halamanku di ... ah!"
Tiba-tiba kepala Stefan Jiang terasa sangat sakit.
"Ada apa denganmu?" tanya Michelle dengan ragu.
"Aku tidak ingat apa yang terjadi sebelumnya."
Stefan Jiang menutupi kepalanya dan menggelengkan untuk meminta maaf.
Meskipun ada banyak kenangan tentang ilmu pengobatan, ilmu supranatural dan kultivasi di dalam benaknya, dia masih tidak dapat mengingat apa yang terjadi tiga tahun lalu.
"Lupakan saja. Jangan memaksakan diri."
Michelle Ji menghiburnya dengan suara lembut.
Stefan Jiang menutup matanya dan memilah bagian ingatan yang dia dapatkan sebelumnya.
Meskipun ada banyak informasi, di dalam benaknya hanya ada sedikit ingatan tentang diri sendiri selama tiga tahun ini.
Namun, Stefan Jiang yakin bahwa Jurus Sembilan Putaran Menelan Langit benar-benar bekerja di dalam tubuhnya, ia tidak hanya membantunya pulih dari luka-lukanya, tapi juga memadatkan aliran energi murni di dalam titik sentralnya.
"Uh!"
Saat Stefan Jiang sedang memilah ingatannya, tiba-tiba dia mendengar Michelle Ji merintih pelan.
Stefan Jiang membuka matanya dan melihat Michelle Ji menutupi dadanya erat dengan tangannya, keringat dingin muncul di dahinya, terlihat dia sangat tidak nyaman. Stefan Jiang dengan cepat bertanya dengan perhatian, "Nona, ada apa denganmu?"
"Tidak apa-apa, penyakit lamaku kambuh."
Michelle menggertakkan gigi dan berkata dengan keras kepala, "Aku sudah meminta seseorang untuk memanggil dokter, jadi jangan khawatir."
Meskipun mengatakan ini, ekspresi Michelle Ji menjadi semakin sakit, yang membuat Stefan Jiang merasa cemas dan kasihan.
"Nona, bolehkah aku memeriksamu?"
Melihat Michelle Ji kesakitan, Stefan Jiang memberanikan diri untuk bertanya.
Dia sekarang memiliki ingatan tentang keterampilan ilmu pengobatan di benaknya, tapi dia tidak tahu apakah ingatan ini akan berhasil atau tidak?
"Apa kamu tahu ilmu pengobatan?"
Michelle Ji memandang Stefan Jiang dengan heran.
"Aku tidak tahu bagaimana menjelaskannya, tapi aku ingin mencobanya."
Stefan Jiang menjawab dengan lemah. Dia tidak yakin apakah dirinya seorang dokter atau tidak sebelum kehilangan ingatannya, tapi saat melihat Michelle Ji kesakitan, dia ingin mencobanya.
Michelle Jiang menatap Stefan Ji selama satu menit dan akhirnya mengangguk, "Aku akan memberimu kesempatan ini, jangan membohongiku."
Segera, Michelle Ji mengulurkan tangannya ke Stefan Jiang, sambil diam-diam berpikir, "Apa pria ini ingin memanfaatkanku?"
Stefan Jiang tidak melakukan sesuatu yang mesum, dia hanya meletakkan jarinya pada nadi Michelle Ji dengan hati-hati dan mendiagnosis dengan cermat.
"Aku terlalu banyak berpikir."
Melihat Stefan Jiang tidak memanfaatkan kesempatan itu, Michelle Ji merasa lebih santai, tapi saat berikutnya ...
"Tidak, ini tidak benar!"
StefanJiang tiba-tiba meraih tangan kanan Michelle Ji yang lembut, putih dan halus, lalu meremasnya dengan panik. Sikapnya tidak berbeda dengan orang mesum.
👇👇👇
✅Jika Anda igin tahu lebih banyak konten mrik dari novel ini, unduh #Weread dan cari 👉"My Super Hero is You" 👈untuk melanjutkan membaca.
"Kita telah memainkan semua yang kita ingin mainkan dalam dua tahun terakhir. Sekarang sungguh menyenangkan bermain di depan suami idiotmu!"
"Kamu sangat jahat, tapi aku sangat suka."
…
Saat hujan turun dengan lebatnya, di sebuah vila mewah.
Stefan Jiang, yang berdiri di depan pintu kamar tidur, sangat marah saat mendengar percakapan tak menyenangkan antara pria dan wanita yang sedang berhubungan intim di kamar tidur.
Sebab sangat marah, kepala Stefan Jiang mulai terasa sakit, dan tubuhnya gemetar tak terkendali.
Tiga tahun lalu, Tetua Zhao bertemu Stefan Jiang yang kehilangan ingatannya, lalu dia membawa Stefan Jiang kembali ke Keluarga Zhao dan membiarkannya menikah dengan Nona Muda Keluarga Zhao, Sharon Zhao.
Sebab Stefan Jiang tidak dapat mengingat masa lalu, Tetua Zhao memperlakukannya dengan sangat baik.
Oleh karena itu, meskipun Sharon Zhao selalu memperlakukan Stefan Jiang dengan dingin, dia selalu mencintainya dan merawatnya dengan sepenuh hati.
Namun Stefan Jiang tidak pernah menyangka bahwa istri yang ia cintai dan sayangi telah lama berselingkuh.
Sekarang dia bahkan membawa pulang pezinanya kembali ke rumah untuk bersenang-senang, itu keterlaluan.
"Pria dan wanita jalang!"
Stefan Jiang yang sangat terstimulasi meraung dengan marah dan menendang pintu kamar hingga terbuka.
Di kamar tidur, seorang pria dan wanita telanjang dikejutkan oleh kejadian ini.
"Ah!"
Sharon Zhao berteriak sambil mendorong pria di atasnya, lalu dia mengenakan pakaiannya dengan panik.
"Kenapa panik? Dia sudah melihatnya, jadi kami tidak perlu menyelinap lagi. Ayo bermain di depannya saja!"
Pemuda tampan yang bertelanjang dadanya mencibirkan bibirnya dengan acuh tak acuh dan terus mendekat ke arah wanita itu.
"Hentikan dulu!"
Sharon Zhao mengenakan pakaiannya dan menghibur pemuda itu, lalu dia berteriak kepada Stefan Jiang dengan marah, "Apa yang kamu lakukan di sini? Segera keluar dari sini!"
"Sharon Zhao, kenapa kamu berselingkuh?"
Stefan Jiang menutupi kepalanya dengan ekspresi sedih, mengertakkan gigi dan meraung, "Dalam tiga tahun terakhir, saya telah memperlakukanmu dengan sepenuh hati, tetapi kamu mengkhianati pernikahan kita!"
"Kamu seorang pecundang yang hanya tahu mencuci pakaian dan memasak jelas tidak layak menjadi suamiku."
Sharon Zhao menyela Stefan Jiang dengan tidak sabar dan berkata dengan jijik, "Sekarang kamu sudah melihatnya, jadi aku malas untuk menyembunyikannya lagi, ayo kita bercerai!"
"Aku menikahimu hanya karena tekanan dari kakekku, aku tidak menyukaimu sama sekali."
"Dari awal sampai akhir, aku hanya menyukainya."
Sharon Zhao berinisiatif untuk meringkuk ke dalam pelukan pemuda itu dan berkata dengan bangga, "Apakah kamu tahu siapa dia?"
"Pewaris Keluarga Liu yang sangat mulia di Kota Jiang, Howie Liu, Tuan Muda Tertua Keluarga Liu."
"Jika kamu menyukai orang lain, kamu bisa memberitahuku secara langsung, dan aku akan mengganggumu."
Stefan Jiang berteriak karena malu dan marah, "Mengapa kamu melakukan ini padaku?"
Dikhianati adalah hal yang sangat memalukan bagi pria mana pun, apalagi Stefan Jiang selalu menganggap Sharon Zhao sebagai cinta sejatinya.
Semua ini tidak hanya menyakitinya, tapi juga memalukan!
"Hmph! Jika bukan karena kakekku tidak membiarkan aku menceraikanmu, aku pasti sudah mengusirmu!"
Sharon Zhao mendengus dingin dan berkata dengan jijik, "Aku benar-benar tidak tahu apa yang dipikirkan kakekku. Dia berkata bahwa kamu adalah orang yang jatuh dari langit. Kamu pasti bukan orang biasa, jadi aku harus menikahimu."
"Namun sekarang sudah cukup. Sebab Keluarga Liu mendapat kesempatan untuk bekerja sama dengan Keluarga Ji dari Kota Jinling, dan masa depan keluargaku tidak terbatas."
"Dengan dukungan Keluarga Liu, Keluarga Zhao pasti akan berkembang cepat di masa depan. Bahkan kakekku pun tidak bisa mengabaikan kepentingan keluarga dan menjadi musuh semua anggota klan demi kamu."
Howie Liu, yang tidak berniat berpakaian sama sekali, sekarang duduk di sofa sambil menyalakan rokok, lalu dia berkata dengan senang, "Sampah! Kamu dan Sharon telah menikah selama tiga tahun, tapi kamu bahkan belum menyentuhnya, sedangkan aku bisa menikmatinya dengan ceroboh."
Howie Liu meniupkan lingkaran asap, menatap Sharon Zhao dan menunjuk ke kakinya.
"Sayang, kamu sangat jahat."
Sharon Zhao mengedipkan matanya dengan ekspresi genit, lalu berlutut di depan Howie Liu dengan ekspresi menyanjung ...
"Sampah, apakah kamu melihatnya?"
Howie Liu tertawa bangga, " Wanita yang tidak bisa kamu sentuh selama tiga tahun, tapi aku bisa membuatnya berlutut untuk melayanimu kapan saja. Aku hanya ingin mengatakan bahwa kamu sangat tidak berguna."
Stefan Jiang mengalami sakit kepala yang luar biasa dan sangat marah ketika dia melihat Sharon Zhao, yang dia coba untuk menyenangkan dengan segala cara tetapi tidak pernah bersikap baik padanya, sekarang bersikap begitu rendah untuk menyenangkan pria lain.
"Aku akan membunuhmu."
Stefan Jiang menahan sakit kepalanya, meraung marah dan bergegas menuju pasangan itu.
Menghadapi Stefan Jiang yang putus asa, Howie Liu tiba-tiba berdiri dan menendang dada Stefan Jiang.
"Bang!" Terdengar suara teredam.
Stefan Jiang terjatuh ke tanah dengan keras. Dia sudah menderita amnesia dan sakit kepala yang hebat, jadi dia bukan tandingan Howie Liu yang kuat.
"Dasar bodoh, beraninya kamu melawanku."
Setelah tendangannya berhasil, Howie Liu masih tidak puas, ia mengambil asbak di atas meja kopi dan memukul kepala Stefan Jiang yang mencoba bangun dengan keras.
Satu, dua, tiga ...
Dalam sekejap, Stefan Jiang dipukul sampai pingsan dengan kepala berdarah.
"Berhentilah berkelahi, atau kamu akan membunuhnya."
Sharon Zhao melangkah maju untuk menangkap Howie Liu sambil berkata dengan panik, "Jika kita benar-benar memukulinya sampai mati, semuanya akan berakhir!"
"Dia hanya pecundang. Jika aku membunuhnya, aku tidak perlu bertanggung jawab apa pun."
Howie Liu membuang asbak dan menyeka tangannya dengan tisu.
"Dia seharusnya tidak mati begitu saja, kan?"
Sharon Zhao tidak setenang Howie Liu, dan dia berkata dengan panik, "Ayo kirim dia ke rumah sakit!"
"Tak perlu!"
Howie Liu mengerutkan bibirnya dengan jijik dan mencibir, sambil mengenakan pakaiannya, "Aku ingin dia menghilang selamanya."
Segera, Howie Liu membungkus Stefan Jiang dengan sprei, melemparkannya ke dalam bagasi, dan pergi dari rumah Sharon Zhao.
Di sebuah gazebo di kaki Gunung Wuliang, daerah pinggir kota, Kota Jiang.
Seorang wanita cantik dengan temperamen anggun namun berwajah pucat, mengenakan gaun putih panjang dengan rambut sebahu, sedang duduk di sebuah gazebo, sambil minum air dan menatap hujan deras di luar.
"Nona! Apakah kamu benar-benar percaya kebohongan peramal tua itu?"
Di sebelah wanita itu, seorang sekretaris cantik yang mengenakan setelan profesional hitam mengeluh, "Dia bilang kamu akan bertemu cinta sejati di sini, tapi kita menunggu sepanjang hari dan tidak melihatnya ..."
"Apa itu?"
Sebelum sekretaris selesai berbicara, wanita berbaju putih itu tiba-tiba berdiri dan menatap ke arah lereng bukit.
Mereka berdua langsung melihat seseorang berguling menuruni lereng bukit dengan kecepatan sangat cepat dan menuju lokasi gazebo.
Sebelum sekretaris wanita itu melihat situasinya dengan jelas, sosok itu sudah meluncur ke gazebo.
Orang ini tidak lain adalah Stefan Jiang yang dijatuhkan dari gunung oleh Howie Liu .
"Ya Tuhan! Yang disebut cinta sejati adalah pria yang turun dari langit?"
Sekretaris kecil itu memandang Stefan Jiang yang berlumuran darah dan lumpur dengan tidak percay.
"Nancy, kemarilah dan selamatkannya."
Wanita berbaju putih itu menyambutnya, lalu bergegas ke sisi Stefan Jiang dengan hujan deras di luar gazebo, lalu dia mengangkat tangannya untuk menguji napas Stefan Jiang.
Saat tangan wanita berbaju putih itu menyentuh Stefan Jiang, hujan deras yang turun sepanjang hari tiba-tiba berhenti.
Kemudian awan gelap menyebar dan matahari bersinar.
"Ajaib sekali!"
Saat menghadapi pemandangan aneh ini, Nancy dan wanita berbaju putih itu pun tercengang.
Ajaib! Ternyata peramal tua itu bukan sekedar omong kosong!
Orang tua yang meramal itu sungguh luar biasa!
Stefan Jiang, yang dalam keadaan koma, memasuki keadaan yang sangat misterius.
Ketika Howie Liu memukul kepala Stefan Jiang dengan asbak untuk pertama kalinya, beberapa bagian ingatan yang terpendam mulai muncul di benak Stefan Jiang.
Dengan Howie Liu terus memukuli kepalanya, Stefan Jiang mengingat semakin banyak hal.
Semua ini berkaitan dengan kitab ilmu pengobatan, ilmu bela diri dan ilmu supranatural.
Salah satu teknik serangan yang disebut Jurus Sembilan Putaran Menelan Langit sepertinya terintegrasi ke dalam jiwa Stefan dan mulai berjalan secara otomatis saat dirinya tidak sadarkan diri.
...
Di bangsal VIP rumah sakit, seorang wanita berwajah pucat sedang minum air sambil menatap Stefan Jiang yang sedang berbaring di ranjang rumah sakit.
"Nona! Sudah selesai diselidiki."
Sekretaris Nancy memegang dokumen sambil menjelaskannya, "Orang ini bernama Stefan Jiang, dia adalah menantu laki-laki dari Keluarga Zhao di Kota Jiang, dan dia pernah ditemukan oleh Tetua Zhao untuk Nona Muda Sharon tiga tahun lalu."
"Menurut informasi, pria ini biasa-biasa saja dan menderita amnesia, dia tidak berguna dan hanya tahu mencuci pakaian, memasak serta melakukan pekerjaan rumah tangga. Istrinya sudah berselingkuh selama tiga tahun, tapi dia sama sekali tidak tahu akan hal itu."
"Hari ini dia terlibat dalam perselingkuhan istrinya dan terluka parah, lalu dibuang di Gunung Wuliang .... "
"Nona! Nona adalah putri kecil paling disukai dari Keluarga Ji di Kota Jinling. Apa Nona benar-benar percaya bahwa pecundang ini adalah jodoh Nona?"
Setelah mengetahui masa lalu Stefan Jiang yang buruk, Nancy sangat membencinya.
"Aku, Michelle Ji, tidak pernah percaya pada takdir."
Wanita berbaju putih itu menjawab dengan dingin sambil menatap wajah Stefan Jiang, "Tapi dia memang membenarkan prediksi peramal tua itu. Kalau dia cukup baik, aku bisa memberinya kesempatan."
"Nona, tolong jangan gegabah ...."
"Kamu mau mengajariku bertindak?"
Michelle Ji menatap Nancy dengan ekspresi dingin, Nancy langsung ketakutan hingga tidak berani berkata apa-apa lagi.
Sebagai putri kecil yang paling disayangi di Keluarga Ji, Michelle Ji selalu bersikap dingin, mendominasi dan tegas.
Bahkan beberapa tetua Keluarga Ji pun tidak berani bermasalah dengannya, tentulah Nancy juga tidak berani.
Pada saat ini, Michelle tiba-tiba menutupi dadanya dengan tangannya dan tersentak kesakitan.
"Nona pasti terkena flu, penyakit Nona kambuh lagi."
Melihat ekspresi Michelle yang kesakitan, ekspresi Nancy berubah drastis dan berkata dengan cemas, "Aku akan pergi mencari Dokter Qi."
"Pergilah, sekalian minta Dokter Qi menyembuhkan luka-lukanya."
Michelle Ji mengangguk sambil menatap Stefan Jiang dan memerintahkan Nancy tanpa ragu, "Aku akan menggunakan identitasmu untuk bersama dengannya. Kamu semua tidak diizinkan mengungkapkan identitasku kepadanya."
"Ya!"
Nancy mengangguk dan bergegas keluar.
Hanya Michelle Ji dan Stefan Jiang tersisa di bangsal.
Pada saat ini, tubuh Stefan Jiang tiba-tiba ditutupi dengan kabut putih pucat.
Kemudian luka di kepala dan tubuh Stefan Jiang akibat terguling menuruni bukit pun sembuh.
Melihat pemandangan aneh dan ajaib ini, bahkan Michelle Ji yang berpengetahuan luas pun tercengang.
"Wow. Apa dia benar-benar jodohku?"
Michelle Ji menelan ludah dan menatap Stefan Jiang, kata peramal tua itu terus bergema di dalam benaknya.
Setelah lukanya sembuh, kabut putih di tubuh Stefan Jiang menghilang, dan Stefan Jiang segera terbangun.
Stefan Jiang membuka matanya dan melihat seorang wanita cantik dan tinggi, dia terlihat sangat anggun dan menarik.
Ini adalah wanita lebih cantik dari Sharon Zhao.
"Apakah aku sudah mati dan sekarang telah melihat malaikat?"
Stefan Jiang memandang Michelle Ji dengan penuh kerinduan sambil bergumam pada dirinya sendiri.
Saat mendengar kata-kata ini, Michelle Ji yang selalu bersikap dingin merasa geli. "Malaikat yang kamu bicarakan tidak punya bentuk tubuh sebaik milikku."
"Ah! Maafkan aku, maafkan aku!"
Menyadari bahwa dia salah bicara, Stefan Jiang segera meminta maaf dan bertanya dengan bingung, "Siapa kamu? Di mana aku?"
"Namaku Nancy!"
Michelle Ji berkata dengan tenang, "Aku melihatmu terbaring terluka di tengah hujan sebelumnya, jadi aku mengantarkanmu ke rumah sakit."
"Rumah sakit?"
Stefan Jiang tertegun sejenak dan dengan cepat menyentuh bagian atas kepalanya. "Sepertinya aku dipukuli seseorang, kenapa sekarang tidak ada luka sama sekali?"
Michelle Ji melihatnya dengan tak berdaya, dirinya juga ingin tahu apa yang terjadi dengan Stefan Jiang?
Dia terluka parah tapi sembuh dalam sekejap, dia benar-benar seperti monster!
"Apakah kamu ingat siapa dirimu dan di mana kampung halamanmu?"
Sebab tahu Stefan Jiang menderita amnesia, Michelle Ji bertanya ragu-ragu.
"Namaku Stefan Jiang, aku menantu laki-laki Keluarga Zhao."
Stefan Jiang menopang tubuhnya dan menjawab, "Kampung halamanku di ... ah!"
Tiba-tiba kepala Stefan Jiang terasa sangat sakit.
"Ada apa denganmu?" tanya Michelle dengan ragu.
"Aku tidak ingat apa yang terjadi sebelumnya."
Stefan Jiang menutupi kepalanya dan menggelengkan untuk meminta maaf.
Meskipun ada banyak kenangan tentang ilmu pengobatan, ilmu supranatural dan kultivasi di dalam benaknya, dia masih tidak dapat mengingat apa yang terjadi tiga tahun lalu.
"Lupakan saja. Jangan memaksakan diri."
Michelle Ji menghiburnya dengan suara lembut.
Stefan Jiang menutup matanya dan memilah bagian ingatan yang dia dapatkan sebelumnya.
Meskipun ada banyak informasi, di dalam benaknya hanya ada sedikit ingatan tentang diri sendiri selama tiga tahun ini.
Namun, Stefan Jiang yakin bahwa Jurus Sembilan Putaran Menelan Langit benar-benar bekerja di dalam tubuhnya, ia tidak hanya membantunya pulih dari luka-lukanya, tapi juga memadatkan aliran energi murni di dalam titik sentralnya.
"Uh!"
Saat Stefan Jiang sedang memilah ingatannya, tiba-tiba dia mendengar Michelle Ji merintih pelan.
Stefan Jiang membuka matanya dan melihat Michelle Ji menutupi dadanya erat dengan tangannya, keringat dingin muncul di dahinya, terlihat dia sangat tidak nyaman. Stefan Jiang dengan cepat bertanya dengan perhatian, "Nona, ada apa denganmu?"
"Tidak apa-apa, penyakit lamaku kambuh."
Michelle menggertakkan gigi dan berkata dengan keras kepala, "Aku sudah meminta seseorang untuk memanggil dokter, jadi jangan khawatir."
Meskipun mengatakan ini, ekspresi Michelle Ji menjadi semakin sakit, yang membuat Stefan Jiang merasa cemas dan kasihan.
"Nona, bolehkah aku memeriksamu?"
Melihat Michelle Ji kesakitan, Stefan Jiang memberanikan diri untuk bertanya.
Dia sekarang memiliki ingatan tentang keterampilan ilmu pengobatan di benaknya, tapi dia tidak tahu apakah ingatan ini akan berhasil atau tidak?
"Apa kamu tahu ilmu pengobatan?"
Michelle Ji memandang Stefan Jiang dengan heran.
"Aku tidak tahu bagaimana menjelaskannya, tapi aku ingin mencobanya."
Stefan Jiang menjawab dengan lemah. Dia tidak yakin apakah dirinya seorang dokter atau tidak sebelum kehilangan ingatannya, tapi saat melihat Michelle Ji kesakitan, dia ingin mencobanya.
Michelle Jiang menatap Stefan Ji selama satu menit dan akhirnya mengangguk, "Aku akan memberimu kesempatan ini, jangan membohongiku."
Segera, Michelle Ji mengulurkan tangannya ke Stefan Jiang, sambil diam-diam berpikir, "Apa pria ini ingin memanfaatkanku?"
Stefan Jiang tidak melakukan sesuatu yang mesum, dia hanya meletakkan jarinya pada nadi Michelle Ji dengan hati-hati dan mendiagnosis dengan cermat.
"Aku terlalu banyak berpikir."
Melihat Stefan Jiang tidak memanfaatkan kesempatan itu, Michelle Ji merasa lebih santai, tapi saat berikutnya ...
"Tidak, ini tidak benar!"
StefanJiang tiba-tiba meraih tangan kanan Michelle Ji yang lembut, putih dan halus, lalu meremasnya dengan panik. Sikapnya tidak berbeda dengan orang mesum.
👇👇👇
✅Jika Anda igin tahu lebih banyak konten mrik dari novel ini, unduh #Weread dan cari 👉"My Super Hero is You" 👈untuk melanjutkan membaca.
00:09
Jun 16, 2024 - Jun 17, 2024
"Auntie, I don't want to struggle anymore..."
Tacito Temple finished editing this message and sent it out to everyone.
His eyes were filled with a complex mix of emotions.
Three years.
In order to repay a debt of gratitude, he had returned from the Dark World and married into the White family. In these three years, because he had no money, no power, and no job, he had suffered the sneers and ridicule of those around him.
Working like a beast of burden for the White family, he was either scolded or beaten. For the former Dark Emperor Tacito, he was completely fed up.
And now, he had finally made this difficult decision.
Ding! Ding! Ding!
At this moment, a series of text message alerts came in.
Tacito opened his phone and saw a number of new messages.
Businesswoman Rowling Lambert, "Tacito, Auntie has been waiting for you to say this. From today, eight oil fields in Ethiopia, Africa, under the Universal Group, will be transferred to your personal name. In addition, the Universal Group will give away 51% of its shares to you for free.
You will become the new chairman of the Universal Group, the actual controller. All industries and personnel of the Universal Group in China are at your disposal, without notifying the group."
Underground Aunt Rose, "Tacito, you finally made this decision! We, the Blood Prison, have been waiting for the return of our king for too long. I will immediately notify the China branch, you will become the king of the underground in China!"
Military Field Aunt Phoenix, "Little guy, you finally came to your senses! Instead of being a son-in-law, why not become the war god of the Military Field? Starting today, the China military will award you the title of 'King Temple'. From now on, you are the King Temple of China's Military Field!"
"..."
The content of these messages was absolutely shocking, but when Tacito saw them, he just nodded, showing no surprise or joy.
On the contrary, his eyes were filled with a complex mix of emotions.
"Three years, I just wanted to repay the favor of that girl who saved my life with a steamed bun! But the cruelty of reality, the snobbishness of people, forced me to become the Dark Emperor again!"
Sigh!
Tacito exhaled a puff of smoke, and in the swirling smoke, a skull pattern emerged and slowly dissipated.
This made Tacito seem very mysterious and eerie at this moment.
Just then.
As soon as the cigarette butt in his hand fell to the ground, a scolding voice came from the villa behind him.
"Tacito, where the heck have you been again, come in and help us pour out the foot-washing water!"
Hearing this, Tacito's body stiffened, and a playful smile gradually appeared at the corner of his mouth.
He casually crushed the cigarette butt under his foot and slowly walked into the villa.
He immediately saw his mother-in-law Esme Simpson and his wife Bella White sitting on the sofa, their feet just soaked.
As soon as Tacito walked in, Esme immediately scolded him like a cat that had seen a mouse.
"Hmph! You useless thing, you actually ran out to slack off again. You didn't mop the floor, you didn't wash the clothes, what is the White family feeding you for?"
"Quick, pour out the foot-washing water for us two!"
Tacito was already used to Esme's bad attitude. His face was unusually calm. He picked up two basins of water and headed for the bathroom.
Coward!
Seeing her husband like this, Bella couldn't help but feel sorry. She wanted to help Tacito argue back.
But before she could say anything, a breaking news report came on the TV.
"We are now broadcasting important news.
The latest news from the United States, the Universal Group, which controls 70% of the global economy, has officially announced that eight oil fields it recently acquired in Ethiopia, Africa, will be given to a Chinese youth for free.
In addition, 51% of the company's shares will also be given to the young man from China for free."
Hiss!
Upon hearing this news, both Esme and Bella gasped.
Eight oil fields?
That's worth tens of billions.
The most terrifying thing is the 51% stake in the Universal Group, which is absolutely beyond the measure of money.
Even globally, it's absolutely a super tycoon level existence.
Esme and Bella couldn't imagine what kind of Chinese youth could get so much wealth for free, it's simply unimaginable.
However, this was just the beginning.
"Breaking news, The China Military Department is holding a press conference. Starting today, there will be an additional military seat! Named---King Temple! From now on, we in China will have four military seats!"
What!
This piece of news made Esme and Bella jump again.
The military seat is the most respected general title in China's history. Each one is a formidable enemy, ruling one side, repelling foreign enemies, and is the idol of all Chinese people.
And now, there is one more, which shows the terrifying power of that King Temple.
At this moment.
Esme's face was filled with boundless envy. "One controls the world's largest economic conglomerate, the Universal Group, and becomes the new master of the world! One becomes the new generation of military seat, dominating one side and being respected by thousands of people! Sigh, he is King Temple. My son-in-law is also from the Temple family, but just a freeloader, it's really annoying to compare people..."
As she spoke, Esme's gaze fell on Tacito, who was holding the foot-washing water, and the anger on her face grew stronger.
"Hmph! Tacito, look at yourself! Both are from the Temple family, look at what others are and what you are! You're lazy and idle all day long, living off my daughter, what use does the White family have for you?"
Esme's words were extremely harsh.
Hearing this, Tacito was not angry, but the faint smile at the corner of his mouth became more playful.
He was looking forward to, if one day.
His sharp-tongued mother-in-law knew that the King Temple in her mouth was him, the richest man in her mouth was him, how wonderful her face would be.
Right now!
Tacito shook his head with a faint smile, then picked up the foot-washing water and headed for the bathroom.
Looking at Tacito's back, Bella's pretty face also showed a trace of complexity and unwillingness.
After all, they were both men.
That mysterious Chinese youth had already taken control of the behemoth Universal Group, and that King Temple had shocked China and become one of the four military seats.
And Tacito?
He's still living off his wife, living a hand-to-mouth existence.
The gap between them was simply too vast to compare.
Thinking of this.
Bella's heart was extremely restless, she shouted at Tacito irritably.
"Tacito, hurry up and pour out the foot-washing water, change your clothes, and accompany me to the class reunion later!"
Class reunion?
Tacito was slightly taken aback. In the three years since they got married, this was the first time Bella wanted to take him to a gathering.
"Okay!"
Tacito agreed very simply.
For three years!
He originally wanted to repay Bella for saving his life with a steamed bun with the identity of an ordinary person.
As a result, all he brought her was other people's ridicule and endless humiliation.
And now!
Tacito has once again become the king of that world, he will shut up those who laughed at Bella, and make those who humiliated Bella kneel down.
Right now, Tacito went into the bathroom, poured out the foot-washing water, and then went into his room.
Soon, he came out in casual clothes.
However, when Bella and Esme saw Tacito's clothes, their brows immediately furrowed.
"Tacito, are you deliberately trying to embarrass Bella? This set of clothes is from three years ago. It's like a rag. If you wear this out, the White family will be shamed by you."
"This waste, it's so embarrassing!"
Esme's face was full of disgust.
Even Bella was not happy at this moment, she frowned and advised.
"Tacito, this outfit is too old! You change into another one!"
Hmm?
Tacito heard the complaints from these two, he was slightly taken aback, then stretched out his arm and said in confusion.
"I think it's pretty good! This outfit is the most comfortable to wear, and I usually don't dare to wear it, only for important occasions it's suitable!"
What?
Tacito's words almost drove Esme and Bella crazy.
Does this kid have a problem with his brain?
He dares to say that he doesn't dare to wear a three-year-old rag on ordinary days, and that it's suitable for important occasions?
Immediately, Bella, with her face red with anger, snapped.
"Fine! If you want to wear it, wear it! If you embarrass yourself in front of all my old classmates, don't blame me. Hmph!"
After saying that, Bella angrily got up, picked up a handbag, and went outside.
Embarrassed?
Tacito touched his nose, the corner of his mouth curling up in a smile.
This outfit of his was the most outstanding work of Italian top fashion designer Pelle Catherine, who spent three years making it.
Global private customization, only one piece, market value in the billions.
At the time, there were countless global tycoons who were willing to spend a fortune to purchase it. However, they later heard that this piece of clothing was a gift that Catherine giving to herself. This news sent shockwaves through them, and they abandoned the idea.
At this moment, Tacito couldn't help but shake his head and then followed Bella as she walked towards the door.
"Where are we going now?"
"The Prosperous Age Club!" Bella didn't even glance at Tacito and walked straight out of the room.
The Prosperous Age Club?
Tacito was puzzled. If he remembered correctly, this should be a very small industry of the Universal Group in China, right?
In the garage of the White family, there were three vehicles.
A Mercedes-Benz S6, a Maserati, and an old electric bike that Tacito used for grocery shopping.
Under normal circumstances, Bella, the beautiful CEO, preferred to drive the Mercedes-Benz S6, which was low-key yet sophisticated.
However, just as Bella was about to open the car door and sit in the driver's seat, a large hand blocked her.
Huh?
Bella was taken aback, looking at Tacito in confusion.
"Let me drive today!" Tacito said with a slight smile. Under Bella's surprised gaze, he took the driver's seat.
"Do you know how to drive?" Bella was stunned.
In the three years since they married, she had never seen Tacito drive. He usually rode his electric bike when they went out. She had never even seen his driver's license.
This...
"You'll see in a bit!" Tacito didn't explain further, just smiled slightly and buckled his seatbelt.
Seeing this, Bella had doubts, but didn't refuse. She turned and sat in the passenger seat. For some reason, she felt that Tacito had changed a lot.
The old Tacito was always submissive and timid, but the current Tacito always had a confident smile on his face, as if he had everything under control.
It's said that confident men are the most handsome, and at this moment, in Bella's eyes, this version of Tacito was indeed... quite handsome.
When the car door closed!
To Bella's surprise, Tacito didn't start the car. Instead, his eyes revealed a touch of nostalgia and inexplicable melancholy.
"Bella, do you remember the White's Bun Shop?"
Huh?
Bella was taken aback.
Of course, she remembered. When she was young, due to a family feud, her parents and she were expelled from the White family by her grandfather. They had to rely on running a bun shop to make a living. How could she forget?
However, she didn't understand why Tacito brought it up.
Looking at Bella, Tacito couldn't help but think of a snotty, pony-tailed little girl.
That was ten years ago.
When he was thirteen, his devilish master gave him an order to track down a major criminal from a mysterious organization, which had brought him to China.
In that battle!
Little Tacito killed thirty-two top assassins from that mysterious organization. In the ultimate showdown with the major criminal, he successfully killed the enemy, but he was seriously injured and on the brink of death.
It was still early in the morning.
The streets of Jackville City were deserted, with not a soul in sight. Only one bun shop was still lit.
At that moment, Tacito crawled along, trying to leave.
His blood, bright red, painted a long streak on the ground. He thought he was going to die.
Hunger, pain, and fatigue were constantly tormenting him.
But just when he was about to give up, a little girl appeared in front of him.
It was Bella!
"Big brother, are you hungry? Here, this is a fresh bun from our shop. Eat it!"
Tacito would always remember Bella's sweet smile, as sweet as candy, down to the bone.
It was that bun that gave little Tacito some strength and miraculously brought him back from the brink of death.
He left China!
He completed his master's ultimate mission and became the new king of the global underworld at the age of thirteen!
However!
Even when he was making waves overseas and was invincible, he could never forget Bella, nor the bloody bun she gave him.
"Tacito, what's wrong?" Bella was taken aback.
She sensed a wave of sadness and longing from Tacito, a mysterious aura that made her question if this was the same man she had been living with for three years.
"Nothing, let's go!"
Tacito took a deep breath, locked away the memories in his mind, started the car, and left the White family.
On the streets, cars came and went incessantly.
However, Bella noticed that Tacito's driving skills were extremely proficient. The car was not only smooth, but also fast. It kept weaving through the traffic and overtaking other cars.
Bella's surprise grew more and more intense.
She finally realized that her good-for-nothing husband was not completely useless.
However!
She didn't know that the Mercedes-Benz Tacito was driving was not only smooth and fast, but also managed to avoid all the cameras.
Whenever they entered the camera's range!
The license plate of the Mercedes-Benz was either blocked by the car in front or the one behind, or it entered the blind spot of the camera.
Instinct!
This was Tacito's instinct. The reason he hadn't driven once in these three years was to hide his instinct.
Now, as long as Tacito wanted, there was no camera in the world that could capture him.
The Mercedes-Benz sped along, much to Bella's surprise.
However!
Just as they stopped at an intersection and Bella was about to ask when Tacito learned to drive.
Tacito's ears twitched, and his face changed dramatically.
"Watch out!"
As he said this!
Tacito suddenly turned the steering wheel, and the whole Mercedes-Benz made a 'screeching' sound. Almost instantly, it darted to the side lane.
At the same time!
Vroom!
A Lamborghini behind them let out a beast-like roar and rushed to the spot where the Mercedes-Benz had just stopped, leaving a long trail of tire marks.
That was close!
They were off by a fraction of a second.
If Tacito had reacted a bit slower, they would have been hit hard by the Lamborghini.
With the terrifying force of the Lamborghini, both the Mercedes-Benz and the two people inside would have been crushed to pulp.
But even so!
Bella was scared pale by this sudden change, and cold sweat poured down her face.
That's not all.
What made Tacito's face even grimmer was that there were two young men in the Lamborghini. They seemed surprised that they hadn't hit the Mercedes-Benz, and then they burst into laughter.
"Hey! Isn't this Bella, the most beautiful CEO in Jackville City? How about it? Come out and play with us!"
"Yeah, wow, as expected of Jackville City's most beautiful CEO, you're really pretty! Come on, we'll take good care of you, we promise you'll have a great time!"
Obscene language!
At this moment, the two young men were looking at Bella in the Mercedes-Benz, their faces full of evil and lewdness.
"Roy Nash! Xenon Earp!"
Meanwhile, Bella recognized the two young men, her face turning pale.
She knew that Roy was the young master of the Geralt Group, one of the three leading companies in Jackville City, a super prodigal second generation.
And Xenon was the only son of the powerful chairman of Jackville City.
These two were known as the two wicked young masters of Jackville City.
Before, they had both pursued her relentlessly, but she had repeatedly rejected them. She hadn't expected to run into them here.
That's not all.
Roy's gaze shifted to Tacito in the driver's seat, and he was slightly taken aback. Then a smirk appeared on his face.
"Hahaha... Bella, is this your useless husband? Huh, I heard he's good for nothing, but I didn't expect him to know how to drive. That's quite something, haha..."
Roy's words were filled with mockery.
And Xenon beside him also burst out laughing.
"Bella, how did you fall for him? No job, no looks, no abilities! Could it be that he's well-endowed and good in bed? Haha..."
The eyes of these two young masters were filled with jealousy and disdain.
In their eyes, a goddess like Bella should only be paired with young masters like them. Clearly, Bella, a beautiful flower, was stuck on a pile of cow dung like Tacito.
Hearing these insulting words, a hint of coldness flashed in Tacito's eyes.
Before he could speak, Bella quickly advised him.
"Tacito, let's go! Don't mind them!"
Bella's face was pale, and her expression was full of worry.
Obviously, they couldn't afford to offend these two young masters.
Seeing this, Tacito could only nod. When he saw the green light come on, he instantly stepped on the gas, and the Mercedes-Benz shot out, driving forward.
However, they wanted to leave, but Roy and Xenon on the Lamborghini were not willing to let them go.
"Huh? Trying to run away in front of me? Idiot!"
As soon as he finished speaking!
Roy sneered, then stomped on the gas pedal. The Lamborghini, like an arrow leaving the bow, roared and quickly chased after the Mercedes-Benz.
He was a key member of the supercar club and one of the top amateur racers in Jackville City.
Especially with this imported modified Lamborghini, catching up to a Mercedes-Benz driven by a useless son-in-law was a piece of cake.
Vroom!
In the blink of an eye, the Lamborghini was getting closer and closer to the Mercedes-Benz.
One hundred meters!
Fifty!
Thirty!
......
Upon seeing the Lamborghini about to catch up with their car, Bella's pretty face turned extremely ugly, with cold sweat pouring down.
"What should we do? Roy is said to have top-notch racing skills, we definitely can't escape!"
However, Tacito glanced at the rearview mirror, a thick disdain appearing at the corner of his mouth.
"Hold on!"
These simple words left Bella slightly stunned.
What?
Before she could comprehend, she saw Tacito's foot press the accelerator to the floor.
Vroom!!!
The Mercedes-Benz shook, the engine let out a muffled roar, like a wild beast, suddenly accelerating.
Not only that.
What stunned Bella even more was that the speed of the car went from 80 to 140, 180, 200...
Keep in mind, this is on the main streets of the city center.
With the surrounding traffic, a speed of 120 is already extremely dangerous.
But now!
The entire Mercedes-Benz sedan, like a flying shuttle on the road, leaving one car after another far behind.
What was particularly terrifying was that Tacito, driving the Mercedes-Benz, either left, right, accelerated, or turned...
Like a fast-moving fish in the traffic, racing at high speed.
Bella's mind was completely blank.
She only felt her body, as if it had flown up, with a kind of dreamy illusion of flying in the clouds.
Not just her!
The two people behind, Roy and Xenon, were also completely dumbfounded.
Because they found that their Lamborghini, even when accelerating, was getting further and further away from the Mercedes-Benz.
Fifty meters!
One hundred meters!
Two hundred meters!
Especially.
The Mercedes-Benz car, like a bolt of lightning darting among the flow of cars, made their hearts jump.
"Brother Roy, hurry! Catch up with him! Don't let this kid run away!" Xenon was sweating profusely.
If they were left behind by a waste, their two main faces of the supercar club would be completely lost, becoming the joke of everyone's mouth.
Drip, drip!
Large drops of sweat flowed down Roy's forehead.
He had already exerted his ability to the limit, keeping the speed at around 150, but even so, the cars passing by still scared him into a cold sweat.
"Damn it! How can this madman drive so fast, he's simply seeking death!"
Roy's eyelids twitched wildly, his expression filled with disbelief.
After all, high-speed racing in traffic tests a person's reaction speed.
Even a professional racer would find it hard to drive over 180, and a slight carelessness could result in the destruction of the car and the death of the person.
And the madman in front, definitely drove over 200, this... is simply a monster.
Just when Roy's heart was almost desperate.
He was shocked to find that the Mercedes-Benz in front was gradually slowing down.
"Brother Roy! That waste can't do it anymore! Hurry, catch up with him! Smash them to death!"
Xenon was ecstatic.
Although he didn't understand why Tacito in front slowed down, this was definitely their best chance to save face and teach that waste a lesson.
"Good!" Roy was also ecstatic.
His foot pressed down again, and the Lamborghini let out a shocking roar, rushing towards the Mercedes-Benz!
At this moment!
Inside the Mercedes-Benz in front, Bella was even more anxious, scolding Tacito.
"Tacito, drive faster! We're about to be caught up, what are you doing!"
Bella's mind was completely crashed.
She found that the car Tacito was driving was getting slower and slower.
What was even more terrifying was that the Lamborghini behind was carrying a violent impact, crashing towards the Mercedes-Benz, which scared her face ashen!
It's over!
Bella's heart was completely desperate.
According to the momentum of this Lamborghini, the entire Mercedes-Benz sedan would probably be smashed into a pile of scrap iron, and she and Tacito were probably doomed.
Vroom!
The roar of the engine behind was getting closer and closer, almost in an instant, it hit the tail of the Mercedes-Benz.
"Hit it! Hahaha..."
The corners of Roy's mouth were filled with a thick sneer, as if they had already seen the Mercedes-Benz turned into a pile of scrap iron.
Just then!
Boom!
A roar echoed, and the sneer on the faces of Roy and Xenon instantly froze.
Because they saw that the Mercedes-Benz in front, with an incredible angle, suddenly drifted.
The entire car body, a full rotation of ninety degrees.
The Lamborghini, missed by a hair.
What was even more horrifying was that the tail of the Mercedes-Benz in the drift, lightly touched the front of the Lamborghini.
The entire Lamborghini, as if swept by a lever, actually flew into the air, and then crashed into the stone altar on the side of the road.
Bang!
A huge collision sound echoed, and the front body of the Lamborghini instantly caved in.
The car body shattered, and parts flew.
The entire Lamborghini turned into a pile of iron mud.
On the Mercedes-Benz.
Bella was completely stunned.
She looked at the wrecked Lamborghini, almost unable to believe her own eyes.
For a moment just now, she thought she was completely finished.
But she could never have dreamt that Tacito, driving the car, would drift in place like a professional racer, rotating ninety degrees.
This was simply more flamboyant and exquisite than the operation of a professional racer.
Especially, the light touch of the tail of the car, like a lever, made the Lamborghini fly out, even more shocking.
But!
"Not good! Tacito, that Roy is the young master of the Geralt Group, and Xenon is even the only son of the president! If you deal with them like this, they will definitely retaliate!"
Bella thought of this, her pretty face turned pale as paper in an instant, and a thick fear emerged in her eyes.
Only to hear this!
Tacito didn't care at all, just a faint smile appeared at the corner of his mouth.
"Don't worry! It's okay!"
It's okay?
Bella almost cried in anger.
How could it be okay after offending two big bullies at once.
......
Just as the Mercedes-Benz was leaving!
The dented door of the Lamborghini suddenly fell off, and two figures crawled out of the car in a disgraceful manner.
It was Roy and Xenon.
The two bullies looked at the Lamborghini that was smashed into a pile of scrap iron, and their cold sweat poured down from their foreheads.
That was close!
If it hadn't been for the exceptional protection of the Lamborghini, they would have been smashed into a pile of meat.
"Damn it!!!"
Roy's face was ferocious, he was a dignified young master, and he was planted in the hands of a waste son-in-law, which made him go crazy.
"Brother Roy, I'll contact my cousin now and find this bastard!" Xenon's face was also full of resentment and hatred.
Immediately, he took out his phone and dialed a number.
Xenon knew that his cousin was a big shot in charge of transportation.
To investigate the whereabouts of Tacito, it was as easy as turning his hand.
Just!
When the phone hung up, a look of seeing a ghost appeared on Xenon's face, as if he had heard something incredible.
Huh?
This scene made Roy stunned, and then asked in confusion.
"Xenon, what's wrong? Where the hell did that waste go? Hurry up and tell us so we can find him and take revenge!"
Gulp!
Xenon swallowed hard, and then said with a shocked look.
"Brother Roy, you may not believe what I say! Just now my cousin investigated and found that the surveillance cameras in the whole city did not capture the license plate of that Mercedes-Benz! That car disappeared... disappeared at the intersection ahead! We can't find where it went..."
What!
Hearing this, Roy couldn't believe his ears.
After all, Jackville City's traffic surveillance facilities are very advanced, and all vehicles in the city are exposed. And on this road, dozens of cameras, not one captured the license plate, let alone the vehicle disappearing under the surveillance, how is this possible!
"Damn it!"
Roy was furious, and slammed his fist on the wrecked Lamborghini.
His fist was instantly numb with pain, making his anger even more intense.
"Good! A good waste son-in-law! Dare to offend me, Roy, you wait! I'm going to call my father now, don't believe I can't find you!"
Roy's words were filled with resentment.
And hearing this, Xenon's spirits lifted.
He naturally knew that Roy's father was Geralt Nash, the chairman of the Geralt Group, a big shot who could make Jackville City tremble with a stomp.
With such a figure acting, that small son-in-law was completely finished.
Thinking of this, Xenon's face also showed a strong chill.
"Good! I'm also going to call my father! My father loves me the most, if he knows I was almost killed, he will definitely go crazy!"
After speaking!
The two bullies looked at each other and smiled, and then they both started calling their fathers.
At the same time!
Inside the chairman's office of Geralt Group.
Roy's father, Geralt, the chairman of the Geralt Group, was staring at the computer screen with his eyes fixed, and his forehead was covered with cold sweat.
"My God! There's such a dragon hidden in our Jackville City! This is too scary! This is just too scary!"
"We, the Geralt Group, are just a small fragment of the behemoth that is the Universal Group. But I never expected that the head of our Universal Group would be right in my territory!" Geralt's voice was trembling.
And in front of him,
On the computer screen, there was a picture of a man.
The man was dressed in black, and he looked like a devil in the darkness, giving off a chilling and murderous aura.
Even though it was through the screen, it sent shivers down one's spine.
It was as if he was the Grim Reaper emerging from a sea of corpses and blood, making people tremble in fear.
But what was even more unbelievable was that!
The face of this man was none other than... Tacito!
Tacito!
The new chairman of the Universal Group!
Looking at Tacito's photo, Geralt felt as if his heart was about to jump out. This was his ultimate boss, how could he not be nervous and excited?
Ding Ding Ding!
Just then, a cell phone ringtone rang.
Huh?
Geralt raised an eyebrow. When he saw that the incoming call displayed on the screen was from his son, Roy, he couldn't help but show a hint of impatience. He picked up the phone and answered it.
"Speak!"
Geralt's voice was cold.
However, a crying-like voice suddenly came from inside the phone.
"Dad, save me! I almost died! You must avenge me!"
What!
As soon as these words were spoken, Geralt's face changed drastically.
In Jackville City, who doesn't know Geralt, who doesn't know Geralt Group, how could anyone dare to hurt his son, especially almost killing his son.
This... is simply damn!
"What happened? Who did it?" Geralt's voice gradually became icy cold.
It was as if a fierce tiger was suppressing the anger in his heart.
Hearing this voice, Roy on the other end of the phone was overjoyed. However, he still pretended to be terrified and said.
"Dad, I was hit by a Mercedes just now! My Lamborghini is completely scrapped! I almost died in the car!"
Boom!
As soon as these words came out, Geralt's evil Qi pervaded his body, and the killing intent and anger in his heart became more vigorous.
And it didn't stop there.
"Dad, the person who hit me is from the White family! The driver is the White family's useless son-in-law — Tacito!"
"Help me avenge! Immediately send someone to arrest him, I want to clean him up, let him taste the taste of being hit by a car!"
What!
Temple... Tacito?
This sentence made Geralt feel as if he was struck by lightning, his head was dizzy, and he almost fainted.
He quickly walked to the computer, looked at Tacito's information, his eyelids jumped incessantly, and he asked in a deep voice.
"Roy! Are you sure that Temple... Tacito is Bella's husband?"
Huh?
Roy was slightly surprised. He didn't expect his father to have heard of this person, and quickly said.
"Yes! Dad, it's this little bastard! Kill him for me, kill him!"
Quiet!
At this moment, Roy found that after he finished speaking, his old man's side was completely quiet.
In particular, the sound of 'huffing' and panting kept coming, as if an old tiger was angry.
"Dad, you..."
Roy wanted to ask.
But as soon as his words came out, Geralt's roaring voice suddenly came from the other end of the phone.
"Damn it! Roy, you little bastard, do you want to kill your old man!"
"I order you to find Mr. Temple immediately, bow your head and apologize to him! If he doesn't forgive you, I'll be the first one to find someone to kill you!"
"Beep beep beep......"
After a deafening scolding, a blind tone came from the phone.
Roy "......"
He was completely dumbfounded.
He was the one who almost lost his life, why should he apologize to the Temple family's son-in-law? Is this... really his biological father? What the hell is going on!
And just when Roy was looking confused, he faintly heard the angry and frightened cursing from the phone that Xenon was dialing next to him.
"Xenon, you little bastard caused a big trouble! I damn, you dare to offend Mr. Temple! Hurry! Go apologize to Mr. Temple, otherwise, you're not my son! Get out of here, I don't have a son like you anymore!"
Xenon "......"
Looking at the hung-up phone in his hand, Xenon was also stunned, suspecting that he had the wrong father.
Especially when he saw Roy's puzzled look, a bad premonition emerged in both of their hearts.
"Son... Brother Roy! We seem to have caused a big trouble!"
At this moment, the scalps of the two young masters exploded.
They couldn't imagine what kind of terrifying person Tacito was, who could make their fathers so scared.
"Quick! Mobilize all the contacts! Find Tacito, quickly, otherwise when Tacito finds us, we're dead!"
Roy shivered, and then let out a terrified voice.
In an instant!
The two young masters, like ants on a hot pot, hurriedly called their contacts one by one, launching a frantic search for Tacito.
I'm afraid Tacito couldn't imagine!
At this moment, the entire Jackville City was completely stirred up.
……
The night was gradually falling.
And as the largest club in Jackville City - Prosperous Age, it was as always brightly lit and crowded.
A Mercedes car stopped at the entrance of the Prosperous Age Club, and the man and woman who got out of the car were Tacito and Bella.
Bella's pretty face was still somewhat pale, and her eyebrows were filled with deep concern and heaviness.
After all, the ones who offended this time were the two young masters of Jackville City.
So the troubles in the future, even thinking about it, made Bella's heart tremble.
"Bella, why are you so late?"
Just then.
A crisp voice like a silver bell rang out, and a gorgeous woman in a long dress walked over quickly.
This woman was Bella's classmate and best friend - Rylee Watson.
However, when she saw Tacito next to Bella, Rylee's eyebrows immediately wrinkled, and a look of disgust and contempt appeared on her face.
"Why did you bring him? And dressed like a beggar, so shabby, isn't it a joke to old classmates?"
Rylee's words were merciless, making Bella a bit embarrassed.
However, before Bella could respond, Rylee's gaze turned and stared at Tacito, speaking condescendingly.
"Hey! You old country bumpkin, what are you here for? Don't you know this is our class reunion? If other classmates see you, won't you embarrass Bella?"
"Hurry up and roll! Go back where you came from! It's disgusting!"
Rylee's words were extremely harsh.
In an instant, Tacito's eyebrows slightly frowned.
"None of your business!"
What!
Upon hearing this, Rylee and Bella were both stunned.
In their impression, Tacito was usually weak and humble, even if he was scolded in the face, he would always respond with a smile. They never expected Tacito to fight back so rudely.
"You...you!!!" Rylee was choked with anger, her face flushed red, pointing at Tacito, she couldn't speak.
Taking a deep breath, she finally calmed her anger, and couldn't help but laugh.
"Good! Since you're not afraid of embarrassment, come on! Let's show you around today and let you know what you are!"
"Hmph! With an average consumption of ten thousand, it's a bargain for a country bumpkin like you!"
After speaking, Rylee didn't even glance at Tacito, pulled Bella and walked into the club.
And Tacito just shrugged indifferently and followed them.
Prosperous Age Club!
It's a luxury club that integrates dining and entertainment.
The first floor is a bar, and as soon as you enter, you can hear the deafening roar, noisy and dim, every person inside is like a wild horse, shaking their body.
Bright lights, wine and gold!
And as soon as he came in, Tacito's gaze was involuntarily attracted by a booth at the highest place.
That booth, located at the highest point of the bar, looking down from above, overlooking everything.
It seemed as if this booth was the throne of this bar, high above, only to be looked up to.
Not only that!
On the entire spacious booth, there was only one person sitting.
A seductive woman in a red dress.
She seemed to be the queen of the entire club!
Her jade hands, shaking the wine glass, the noble and graceful taste of light tasting, made people's heart pound.
As if sensing Tacito's gaze, Rylee in front of him showed a hint of contempt and fun on her pretty face.
"You country bumpkin, haven't you seen it before? Let me tell you, that's the Rose Throne of Prosperous Age Club! It's also the private booth of the owner here — Blood Rose! Except for her, no one else can sit!"
Blood Rose!
These words were very strange to Tacito, but for the entire Jackville City, they were well-known.
Killing without blood, if blood is touched, killing is certain!
Blood Rose is a powerful figure in Jackville City, who has a hand in both the underworld and the official world, with a reputation that no one dares to provoke. When they heard these three words, even Bella turned slightly pale and didn't dare to linger, and continued to walk upstairs with Rylee.
However, behind them, Tacito's eyebrows slightly frowned.
He didn't know why!
He felt that 'Blood Rose' seemed familiar, as if he had seen her somewhere.
Tacito shook his head indifferently, didn't care about it, and followed the two of them upstairs.
At the same time!
On the Rose Throne, Blood Rose was sipping her red wine lightly, while her eyes were staring straight at a photo in her hand, her expression was surprised, puzzled, grateful, and excited.
"So you're my boss!"
Blood Rose looked at the man in the photo in her hand, and in this moment, it felt like she had been transported back ten years.
Back then, she was just a little girl, and her family had faced a great upheaval. A group of international villains had come seeking revenge, and they had killed her parents and loved ones.
And just when she thought she was about to meet her end,
A young boy appeared.
The boy looked to be only thirteen or fourteen years old, but his skills were beyond anyone's imagination. Thirty-two top assassins under the international villains all perished at the hands of that young boy.
Until the end!
The international big shot also met a gruesome end at the hands of the young boy.
He had saved her life!
Blood Rose could never forget the youthful and resolute face of that boy. He was her savior.
Even as she grew up and became the owner of the Prosperous Age Club, she never stopped sending people to search for her savior's whereabouts.
Until today!
When a photo was handed to her from above, she finally realized that her savior from years ago was none other than the secret boss behind her now!
"Though ten years have passed, I can never forget your face!" Blood Rose looked at the photo, surprised and uncertain.
The man in the photo was none other than... Tacito!
And at that very moment!
When Blood Rose's peripheral vision caught a figure that had just walked up to the second floor, her delicate body trembled violently, almost unable to believe her eyes.
"He... he is..."
In that instant, she abruptly stood up from her seat, and then compared the face of the man in the photo with the one in front of her.
Until she was sure it was the same person.
Boom!
Her pretty face changed dramatically, as if she had gone mad, and she quickly rushed down from the booth.
Whoosh!
When Blood Rose descended from the Rose Throne, the entire first floor of the bar fell into a sudden silence.
Numerous gazes uniformly turned towards Blood Rose. It was their first time seeing Blood Rose exhibit such a terrified expression, as if she had encountered something or someone horrifying.
Chatter filled the bar.
But that wasn't all!
Whoosh!
One by one, burly men dressed in suits emerged from the crowd, and in the blink of an eye, they stood before Blood Rose.
There were dozens of them!
A menacing crowd resembling a gang of suited thugs, quite intimidating to behold.
"Boss, what happened?" The leader of these men, built like a bear and towering like an iron tower, exuded an aura of menace.
He was none other than Blood Rose's number one warrior - Black Tiger!
A renowned underground boxing champion and a notorious figure in Jackville City.
At this moment, the music in the bar ceased, and all eyes focused on Blood Rose's face.
Shock!
Confusion!
Everyone was seeing Blood Rose lose her composure for the first time.
"Quick! Clear the club! Our boss is here!"
What!
Upon hearing Blood Rose's words, everyone, including Black Tiger and all the customers, was stunned.
Boss?
They couldn't imagine who could possibly merit being called 'boss' by the formidable Blood Rose.
Whoosh!
In an instant, all the customers on the first floor were in an uproar, utterly astounded.
However, it didn't stop there.
Blood Rose continued, "Black Tiger, assign someone to guard room 808! No one is to disturb the boss!"
808!
Upon hearing this, all eyes turned towards a room on the second floor.
A wave of shock swept over everyone as they realized that a powerful figure capable of shaking Jackville City had entered that room.
...
However, for everyone inside room 808, they were completely oblivious to the commotion outside.
At this moment, all eyes, filled with scorn and disdain, were fixed on Tacito.
"Damn! So he's the husband of our goddess Bella? Oh my god, it's like a beautiful flower planted in a pile of cow dung! Especially when the dung isn't even fresh!"
"Isn't that the truth! Look at him, what kind of rags is he wearing! Isn't he just here to embarrass himself?"
"..."
A chorus of voices filled the room.
More than a dozen old classmates were all mocking Tacito.
Especially since their voices, although lowered, could still be heard clearly. It was as if Tacito had become the butt of everyone's jokes.
Seeing this, Rylee couldn't help but smirk. She had warned this loser not to come. Now how does it feel?
Embarrassed? Humiliated?
Humph!
Thinking of this, Rylee raised her hand to suppress all the mockery and ridicule, then turned to the old classmates and said, "Everyone, let me introduce you. This is Bella, our school flower goddess's husband - Tacito!"
Boom!
As soon as her words fell, jeers and laughter filled the room.
But Rylee wasn't done yet, she continued with a playful smile, "Also, on the way here, there was a car accident! The car that was hit was the Lamborghini of Geralt Group's young master Roy and chairman's son Xenon! The culprit was Tacito!"
What!
Upon hearing Rylee's words, everyone was stunned.
The car that was hit was Roy and Xenon's Lamborghini!
Oh my god, who doesn't know about these two notorious young masters?
And this loser, not only offended the two young masters, but also brazenly attended the reunion. Isn't he putting them in danger too?
In an instant, the dissatisfaction and curses around them became even more pronounced. Everyone looked at Tacito as if he were a clown.
The crowd was furious!
"Rylee, you..." Bella's face was as white as a sheet.
Before they entered, she had told Rylee about the car accident, hoping Rylee could help them think of a solution. But she didn't expect her best friend to turn around and tell everyone.
Rylee didn't feel guilty at all. Instead, she held Bella's hand and comforted her, "Bella, don't worry! Our class president Rajesh is a department manager at the Geralt Group and has a deep relationship with young master Roy Nash. With his help, everything will be fine!"
With that, Rylee turned to a handsome young man with gold-rimmed glasses. "Am I right, Mr. President?"
Rajesh!
He was Bella's former class president and also one of Bella's most ardent pursuers.
Tacito knew all too well that Rajesh had sent flowers to Bella many times before and even went to Bella's house to pick her up and drop her off, all of which were flatly rejected by Bella.
Hearing Rylee's words, Bella's spirits were lifted.
She suddenly remembered that Rajesh did indeed work at Geralt Group, but she didn't expect him to have a relationship with Roy.
At this moment, Bella turned to Rajesh with a nervous expression and asked, "Mr. President, can you speak to Mr. Nash for me? Tacito didn't mean it!"
Opportunity!
Seeing Bella's nervous and uneasy expression, Rajesh was overjoyed, knowing his chance had come.
He never thought there would be a day when his goddess would ask him for help.
But help that loser plead?
In his dreams!
Although Rajesh sneered in his heart, his face was full of warm smiles, "No problem! Bella, this is a small matter, just a greeting to the young master will do!"
"Really? That's great!" Hearing this, Bella finally showed a hint of joy on her face and gratefully said to Rajesh, "Mr. President, thank you so much!"
Bella was immensely grateful.
However, Tacito saw Rajesh's hand in his pocket, constantly fiddling, obviously sending a secret message!
Without guessing, Tacito could confirm that Rajesh was informing Roy!
This scene made Tacito's gaze towards Rajesh a few degrees colder.
...
Meanwhile!
Just as Rajesh was sending the message.
The entire city of Jackville was in complete chaos.
Government departments, police system cars were all over the streets, ceaselessly searching for a Mercedes.
The senior executives of Geralt Group were all driving luxury cars, scouring the streets for Tacito and Bella.
Ten minutes!
Twenty minutes!
Half an hour!
During this time, Roy and Xenon's foreheads were sweating profusely, as if they had turned on a faucet, pouring down non-stop.
Their fathers would call every few minutes, each time scolding them until they were covered in dog blood, driving the two young masters almost crazy.
"Damn it! What kind of terrifying background does this Mr. Temple have that scares my father so much!" Roy's face was filled with fear.
His father had already given his word!
If he couldn't obtain Tacito's forgiveness, he would be kicked out of the house, cut off completely, and reduced to a discarded young master.
Not just him!
Xenon next to him was even more scared. He looked at Roy with a face full of despair and said, "Roy, what should we do now? My father has already given his word. If I don't get Mr. Temple's forgiveness, he will really kill me! It's true!"
Fear!
Xenon had never seen his father so crazy in his life. He had a premonition that if he didn't get Tacito's forgiveness, he would really die.
Hearing this, Roy felt a chill run down his spine.
But just as he was about to comfort Xenon, a text message alert sounded.
"Damn it! Which son of a bitch doesn't know better! If there's news, why don't they call? Why the hell are they sending a text message!" Roy was even more furious, cursing as he pulled out his phone.
He saw that the message was from Rajesh.
"Rajesh, this son of a bitch, sending me a message at this time. If it's not important, I'll skin him alive!" Roy's face was filled with rage as he clicked open the message.
"Master, the one from the Temple family is in Prosperous Age Club room 808! Hurry!"
Boom!
Upon seeing this message, Roy's body involuntarily shivered.
Immediately after, boundless ecstasy surged up in his heart.
"Found... found him!"
His voice was trembling, as if he had found a treasure, he was inexplicably excited.
Immediately, he grabbed Xenon and ran towards a car.
"Quick! Send orders to everyone, Mr. Temple is at Prosperous Age Club!"
"Damn it, come with me to apologize! Hurry!!!"
Whoosh!
As his words fell, countless cars started up as if they had gone mad......
Download #Readme now and join 1.35 million readers reading this highly rated urban novel✅
Tacito Temple finished editing this message and sent it out to everyone.
His eyes were filled with a complex mix of emotions.
Three years.
In order to repay a debt of gratitude, he had returned from the Dark World and married into the White family. In these three years, because he had no money, no power, and no job, he had suffered the sneers and ridicule of those around him.
Working like a beast of burden for the White family, he was either scolded or beaten. For the former Dark Emperor Tacito, he was completely fed up.
And now, he had finally made this difficult decision.
Ding! Ding! Ding!
At this moment, a series of text message alerts came in.
Tacito opened his phone and saw a number of new messages.
Businesswoman Rowling Lambert, "Tacito, Auntie has been waiting for you to say this. From today, eight oil fields in Ethiopia, Africa, under the Universal Group, will be transferred to your personal name. In addition, the Universal Group will give away 51% of its shares to you for free.
You will become the new chairman of the Universal Group, the actual controller. All industries and personnel of the Universal Group in China are at your disposal, without notifying the group."
Underground Aunt Rose, "Tacito, you finally made this decision! We, the Blood Prison, have been waiting for the return of our king for too long. I will immediately notify the China branch, you will become the king of the underground in China!"
Military Field Aunt Phoenix, "Little guy, you finally came to your senses! Instead of being a son-in-law, why not become the war god of the Military Field? Starting today, the China military will award you the title of 'King Temple'. From now on, you are the King Temple of China's Military Field!"
"..."
The content of these messages was absolutely shocking, but when Tacito saw them, he just nodded, showing no surprise or joy.
On the contrary, his eyes were filled with a complex mix of emotions.
"Three years, I just wanted to repay the favor of that girl who saved my life with a steamed bun! But the cruelty of reality, the snobbishness of people, forced me to become the Dark Emperor again!"
Sigh!
Tacito exhaled a puff of smoke, and in the swirling smoke, a skull pattern emerged and slowly dissipated.
This made Tacito seem very mysterious and eerie at this moment.
Just then.
As soon as the cigarette butt in his hand fell to the ground, a scolding voice came from the villa behind him.
"Tacito, where the heck have you been again, come in and help us pour out the foot-washing water!"
Hearing this, Tacito's body stiffened, and a playful smile gradually appeared at the corner of his mouth.
He casually crushed the cigarette butt under his foot and slowly walked into the villa.
He immediately saw his mother-in-law Esme Simpson and his wife Bella White sitting on the sofa, their feet just soaked.
As soon as Tacito walked in, Esme immediately scolded him like a cat that had seen a mouse.
"Hmph! You useless thing, you actually ran out to slack off again. You didn't mop the floor, you didn't wash the clothes, what is the White family feeding you for?"
"Quick, pour out the foot-washing water for us two!"
Tacito was already used to Esme's bad attitude. His face was unusually calm. He picked up two basins of water and headed for the bathroom.
Coward!
Seeing her husband like this, Bella couldn't help but feel sorry. She wanted to help Tacito argue back.
But before she could say anything, a breaking news report came on the TV.
"We are now broadcasting important news.
The latest news from the United States, the Universal Group, which controls 70% of the global economy, has officially announced that eight oil fields it recently acquired in Ethiopia, Africa, will be given to a Chinese youth for free.
In addition, 51% of the company's shares will also be given to the young man from China for free."
Hiss!
Upon hearing this news, both Esme and Bella gasped.
Eight oil fields?
That's worth tens of billions.
The most terrifying thing is the 51% stake in the Universal Group, which is absolutely beyond the measure of money.
Even globally, it's absolutely a super tycoon level existence.
Esme and Bella couldn't imagine what kind of Chinese youth could get so much wealth for free, it's simply unimaginable.
However, this was just the beginning.
"Breaking news, The China Military Department is holding a press conference. Starting today, there will be an additional military seat! Named---King Temple! From now on, we in China will have four military seats!"
What!
This piece of news made Esme and Bella jump again.
The military seat is the most respected general title in China's history. Each one is a formidable enemy, ruling one side, repelling foreign enemies, and is the idol of all Chinese people.
And now, there is one more, which shows the terrifying power of that King Temple.
At this moment.
Esme's face was filled with boundless envy. "One controls the world's largest economic conglomerate, the Universal Group, and becomes the new master of the world! One becomes the new generation of military seat, dominating one side and being respected by thousands of people! Sigh, he is King Temple. My son-in-law is also from the Temple family, but just a freeloader, it's really annoying to compare people..."
As she spoke, Esme's gaze fell on Tacito, who was holding the foot-washing water, and the anger on her face grew stronger.
"Hmph! Tacito, look at yourself! Both are from the Temple family, look at what others are and what you are! You're lazy and idle all day long, living off my daughter, what use does the White family have for you?"
Esme's words were extremely harsh.
Hearing this, Tacito was not angry, but the faint smile at the corner of his mouth became more playful.
He was looking forward to, if one day.
His sharp-tongued mother-in-law knew that the King Temple in her mouth was him, the richest man in her mouth was him, how wonderful her face would be.
Right now!
Tacito shook his head with a faint smile, then picked up the foot-washing water and headed for the bathroom.
Looking at Tacito's back, Bella's pretty face also showed a trace of complexity and unwillingness.
After all, they were both men.
That mysterious Chinese youth had already taken control of the behemoth Universal Group, and that King Temple had shocked China and become one of the four military seats.
And Tacito?
He's still living off his wife, living a hand-to-mouth existence.
The gap between them was simply too vast to compare.
Thinking of this.
Bella's heart was extremely restless, she shouted at Tacito irritably.
"Tacito, hurry up and pour out the foot-washing water, change your clothes, and accompany me to the class reunion later!"
Class reunion?
Tacito was slightly taken aback. In the three years since they got married, this was the first time Bella wanted to take him to a gathering.
"Okay!"
Tacito agreed very simply.
For three years!
He originally wanted to repay Bella for saving his life with a steamed bun with the identity of an ordinary person.
As a result, all he brought her was other people's ridicule and endless humiliation.
And now!
Tacito has once again become the king of that world, he will shut up those who laughed at Bella, and make those who humiliated Bella kneel down.
Right now, Tacito went into the bathroom, poured out the foot-washing water, and then went into his room.
Soon, he came out in casual clothes.
However, when Bella and Esme saw Tacito's clothes, their brows immediately furrowed.
"Tacito, are you deliberately trying to embarrass Bella? This set of clothes is from three years ago. It's like a rag. If you wear this out, the White family will be shamed by you."
"This waste, it's so embarrassing!"
Esme's face was full of disgust.
Even Bella was not happy at this moment, she frowned and advised.
"Tacito, this outfit is too old! You change into another one!"
Hmm?
Tacito heard the complaints from these two, he was slightly taken aback, then stretched out his arm and said in confusion.
"I think it's pretty good! This outfit is the most comfortable to wear, and I usually don't dare to wear it, only for important occasions it's suitable!"
What?
Tacito's words almost drove Esme and Bella crazy.
Does this kid have a problem with his brain?
He dares to say that he doesn't dare to wear a three-year-old rag on ordinary days, and that it's suitable for important occasions?
Immediately, Bella, with her face red with anger, snapped.
"Fine! If you want to wear it, wear it! If you embarrass yourself in front of all my old classmates, don't blame me. Hmph!"
After saying that, Bella angrily got up, picked up a handbag, and went outside.
Embarrassed?
Tacito touched his nose, the corner of his mouth curling up in a smile.
This outfit of his was the most outstanding work of Italian top fashion designer Pelle Catherine, who spent three years making it.
Global private customization, only one piece, market value in the billions.
At the time, there were countless global tycoons who were willing to spend a fortune to purchase it. However, they later heard that this piece of clothing was a gift that Catherine giving to herself. This news sent shockwaves through them, and they abandoned the idea.
At this moment, Tacito couldn't help but shake his head and then followed Bella as she walked towards the door.
"Where are we going now?"
"The Prosperous Age Club!" Bella didn't even glance at Tacito and walked straight out of the room.
The Prosperous Age Club?
Tacito was puzzled. If he remembered correctly, this should be a very small industry of the Universal Group in China, right?
In the garage of the White family, there were three vehicles.
A Mercedes-Benz S6, a Maserati, and an old electric bike that Tacito used for grocery shopping.
Under normal circumstances, Bella, the beautiful CEO, preferred to drive the Mercedes-Benz S6, which was low-key yet sophisticated.
However, just as Bella was about to open the car door and sit in the driver's seat, a large hand blocked her.
Huh?
Bella was taken aback, looking at Tacito in confusion.
"Let me drive today!" Tacito said with a slight smile. Under Bella's surprised gaze, he took the driver's seat.
"Do you know how to drive?" Bella was stunned.
In the three years since they married, she had never seen Tacito drive. He usually rode his electric bike when they went out. She had never even seen his driver's license.
This...
"You'll see in a bit!" Tacito didn't explain further, just smiled slightly and buckled his seatbelt.
Seeing this, Bella had doubts, but didn't refuse. She turned and sat in the passenger seat. For some reason, she felt that Tacito had changed a lot.
The old Tacito was always submissive and timid, but the current Tacito always had a confident smile on his face, as if he had everything under control.
It's said that confident men are the most handsome, and at this moment, in Bella's eyes, this version of Tacito was indeed... quite handsome.
When the car door closed!
To Bella's surprise, Tacito didn't start the car. Instead, his eyes revealed a touch of nostalgia and inexplicable melancholy.
"Bella, do you remember the White's Bun Shop?"
Huh?
Bella was taken aback.
Of course, she remembered. When she was young, due to a family feud, her parents and she were expelled from the White family by her grandfather. They had to rely on running a bun shop to make a living. How could she forget?
However, she didn't understand why Tacito brought it up.
Looking at Bella, Tacito couldn't help but think of a snotty, pony-tailed little girl.
That was ten years ago.
When he was thirteen, his devilish master gave him an order to track down a major criminal from a mysterious organization, which had brought him to China.
In that battle!
Little Tacito killed thirty-two top assassins from that mysterious organization. In the ultimate showdown with the major criminal, he successfully killed the enemy, but he was seriously injured and on the brink of death.
It was still early in the morning.
The streets of Jackville City were deserted, with not a soul in sight. Only one bun shop was still lit.
At that moment, Tacito crawled along, trying to leave.
His blood, bright red, painted a long streak on the ground. He thought he was going to die.
Hunger, pain, and fatigue were constantly tormenting him.
But just when he was about to give up, a little girl appeared in front of him.
It was Bella!
"Big brother, are you hungry? Here, this is a fresh bun from our shop. Eat it!"
Tacito would always remember Bella's sweet smile, as sweet as candy, down to the bone.
It was that bun that gave little Tacito some strength and miraculously brought him back from the brink of death.
He left China!
He completed his master's ultimate mission and became the new king of the global underworld at the age of thirteen!
However!
Even when he was making waves overseas and was invincible, he could never forget Bella, nor the bloody bun she gave him.
"Tacito, what's wrong?" Bella was taken aback.
She sensed a wave of sadness and longing from Tacito, a mysterious aura that made her question if this was the same man she had been living with for three years.
"Nothing, let's go!"
Tacito took a deep breath, locked away the memories in his mind, started the car, and left the White family.
On the streets, cars came and went incessantly.
However, Bella noticed that Tacito's driving skills were extremely proficient. The car was not only smooth, but also fast. It kept weaving through the traffic and overtaking other cars.
Bella's surprise grew more and more intense.
She finally realized that her good-for-nothing husband was not completely useless.
However!
She didn't know that the Mercedes-Benz Tacito was driving was not only smooth and fast, but also managed to avoid all the cameras.
Whenever they entered the camera's range!
The license plate of the Mercedes-Benz was either blocked by the car in front or the one behind, or it entered the blind spot of the camera.
Instinct!
This was Tacito's instinct. The reason he hadn't driven once in these three years was to hide his instinct.
Now, as long as Tacito wanted, there was no camera in the world that could capture him.
The Mercedes-Benz sped along, much to Bella's surprise.
However!
Just as they stopped at an intersection and Bella was about to ask when Tacito learned to drive.
Tacito's ears twitched, and his face changed dramatically.
"Watch out!"
As he said this!
Tacito suddenly turned the steering wheel, and the whole Mercedes-Benz made a 'screeching' sound. Almost instantly, it darted to the side lane.
At the same time!
Vroom!
A Lamborghini behind them let out a beast-like roar and rushed to the spot where the Mercedes-Benz had just stopped, leaving a long trail of tire marks.
That was close!
They were off by a fraction of a second.
If Tacito had reacted a bit slower, they would have been hit hard by the Lamborghini.
With the terrifying force of the Lamborghini, both the Mercedes-Benz and the two people inside would have been crushed to pulp.
But even so!
Bella was scared pale by this sudden change, and cold sweat poured down her face.
That's not all.
What made Tacito's face even grimmer was that there were two young men in the Lamborghini. They seemed surprised that they hadn't hit the Mercedes-Benz, and then they burst into laughter.
"Hey! Isn't this Bella, the most beautiful CEO in Jackville City? How about it? Come out and play with us!"
"Yeah, wow, as expected of Jackville City's most beautiful CEO, you're really pretty! Come on, we'll take good care of you, we promise you'll have a great time!"
Obscene language!
At this moment, the two young men were looking at Bella in the Mercedes-Benz, their faces full of evil and lewdness.
"Roy Nash! Xenon Earp!"
Meanwhile, Bella recognized the two young men, her face turning pale.
She knew that Roy was the young master of the Geralt Group, one of the three leading companies in Jackville City, a super prodigal second generation.
And Xenon was the only son of the powerful chairman of Jackville City.
These two were known as the two wicked young masters of Jackville City.
Before, they had both pursued her relentlessly, but she had repeatedly rejected them. She hadn't expected to run into them here.
That's not all.
Roy's gaze shifted to Tacito in the driver's seat, and he was slightly taken aback. Then a smirk appeared on his face.
"Hahaha... Bella, is this your useless husband? Huh, I heard he's good for nothing, but I didn't expect him to know how to drive. That's quite something, haha..."
Roy's words were filled with mockery.
And Xenon beside him also burst out laughing.
"Bella, how did you fall for him? No job, no looks, no abilities! Could it be that he's well-endowed and good in bed? Haha..."
The eyes of these two young masters were filled with jealousy and disdain.
In their eyes, a goddess like Bella should only be paired with young masters like them. Clearly, Bella, a beautiful flower, was stuck on a pile of cow dung like Tacito.
Hearing these insulting words, a hint of coldness flashed in Tacito's eyes.
Before he could speak, Bella quickly advised him.
"Tacito, let's go! Don't mind them!"
Bella's face was pale, and her expression was full of worry.
Obviously, they couldn't afford to offend these two young masters.
Seeing this, Tacito could only nod. When he saw the green light come on, he instantly stepped on the gas, and the Mercedes-Benz shot out, driving forward.
However, they wanted to leave, but Roy and Xenon on the Lamborghini were not willing to let them go.
"Huh? Trying to run away in front of me? Idiot!"
As soon as he finished speaking!
Roy sneered, then stomped on the gas pedal. The Lamborghini, like an arrow leaving the bow, roared and quickly chased after the Mercedes-Benz.
He was a key member of the supercar club and one of the top amateur racers in Jackville City.
Especially with this imported modified Lamborghini, catching up to a Mercedes-Benz driven by a useless son-in-law was a piece of cake.
Vroom!
In the blink of an eye, the Lamborghini was getting closer and closer to the Mercedes-Benz.
One hundred meters!
Fifty!
Thirty!
......
Upon seeing the Lamborghini about to catch up with their car, Bella's pretty face turned extremely ugly, with cold sweat pouring down.
"What should we do? Roy is said to have top-notch racing skills, we definitely can't escape!"
However, Tacito glanced at the rearview mirror, a thick disdain appearing at the corner of his mouth.
"Hold on!"
These simple words left Bella slightly stunned.
What?
Before she could comprehend, she saw Tacito's foot press the accelerator to the floor.
Vroom!!!
The Mercedes-Benz shook, the engine let out a muffled roar, like a wild beast, suddenly accelerating.
Not only that.
What stunned Bella even more was that the speed of the car went from 80 to 140, 180, 200...
Keep in mind, this is on the main streets of the city center.
With the surrounding traffic, a speed of 120 is already extremely dangerous.
But now!
The entire Mercedes-Benz sedan, like a flying shuttle on the road, leaving one car after another far behind.
What was particularly terrifying was that Tacito, driving the Mercedes-Benz, either left, right, accelerated, or turned...
Like a fast-moving fish in the traffic, racing at high speed.
Bella's mind was completely blank.
She only felt her body, as if it had flown up, with a kind of dreamy illusion of flying in the clouds.
Not just her!
The two people behind, Roy and Xenon, were also completely dumbfounded.
Because they found that their Lamborghini, even when accelerating, was getting further and further away from the Mercedes-Benz.
Fifty meters!
One hundred meters!
Two hundred meters!
Especially.
The Mercedes-Benz car, like a bolt of lightning darting among the flow of cars, made their hearts jump.
"Brother Roy, hurry! Catch up with him! Don't let this kid run away!" Xenon was sweating profusely.
If they were left behind by a waste, their two main faces of the supercar club would be completely lost, becoming the joke of everyone's mouth.
Drip, drip!
Large drops of sweat flowed down Roy's forehead.
He had already exerted his ability to the limit, keeping the speed at around 150, but even so, the cars passing by still scared him into a cold sweat.
"Damn it! How can this madman drive so fast, he's simply seeking death!"
Roy's eyelids twitched wildly, his expression filled with disbelief.
After all, high-speed racing in traffic tests a person's reaction speed.
Even a professional racer would find it hard to drive over 180, and a slight carelessness could result in the destruction of the car and the death of the person.
And the madman in front, definitely drove over 200, this... is simply a monster.
Just when Roy's heart was almost desperate.
He was shocked to find that the Mercedes-Benz in front was gradually slowing down.
"Brother Roy! That waste can't do it anymore! Hurry, catch up with him! Smash them to death!"
Xenon was ecstatic.
Although he didn't understand why Tacito in front slowed down, this was definitely their best chance to save face and teach that waste a lesson.
"Good!" Roy was also ecstatic.
His foot pressed down again, and the Lamborghini let out a shocking roar, rushing towards the Mercedes-Benz!
At this moment!
Inside the Mercedes-Benz in front, Bella was even more anxious, scolding Tacito.
"Tacito, drive faster! We're about to be caught up, what are you doing!"
Bella's mind was completely crashed.
She found that the car Tacito was driving was getting slower and slower.
What was even more terrifying was that the Lamborghini behind was carrying a violent impact, crashing towards the Mercedes-Benz, which scared her face ashen!
It's over!
Bella's heart was completely desperate.
According to the momentum of this Lamborghini, the entire Mercedes-Benz sedan would probably be smashed into a pile of scrap iron, and she and Tacito were probably doomed.
Vroom!
The roar of the engine behind was getting closer and closer, almost in an instant, it hit the tail of the Mercedes-Benz.
"Hit it! Hahaha..."
The corners of Roy's mouth were filled with a thick sneer, as if they had already seen the Mercedes-Benz turned into a pile of scrap iron.
Just then!
Boom!
A roar echoed, and the sneer on the faces of Roy and Xenon instantly froze.
Because they saw that the Mercedes-Benz in front, with an incredible angle, suddenly drifted.
The entire car body, a full rotation of ninety degrees.
The Lamborghini, missed by a hair.
What was even more horrifying was that the tail of the Mercedes-Benz in the drift, lightly touched the front of the Lamborghini.
The entire Lamborghini, as if swept by a lever, actually flew into the air, and then crashed into the stone altar on the side of the road.
Bang!
A huge collision sound echoed, and the front body of the Lamborghini instantly caved in.
The car body shattered, and parts flew.
The entire Lamborghini turned into a pile of iron mud.
On the Mercedes-Benz.
Bella was completely stunned.
She looked at the wrecked Lamborghini, almost unable to believe her own eyes.
For a moment just now, she thought she was completely finished.
But she could never have dreamt that Tacito, driving the car, would drift in place like a professional racer, rotating ninety degrees.
This was simply more flamboyant and exquisite than the operation of a professional racer.
Especially, the light touch of the tail of the car, like a lever, made the Lamborghini fly out, even more shocking.
But!
"Not good! Tacito, that Roy is the young master of the Geralt Group, and Xenon is even the only son of the president! If you deal with them like this, they will definitely retaliate!"
Bella thought of this, her pretty face turned pale as paper in an instant, and a thick fear emerged in her eyes.
Only to hear this!
Tacito didn't care at all, just a faint smile appeared at the corner of his mouth.
"Don't worry! It's okay!"
It's okay?
Bella almost cried in anger.
How could it be okay after offending two big bullies at once.
......
Just as the Mercedes-Benz was leaving!
The dented door of the Lamborghini suddenly fell off, and two figures crawled out of the car in a disgraceful manner.
It was Roy and Xenon.
The two bullies looked at the Lamborghini that was smashed into a pile of scrap iron, and their cold sweat poured down from their foreheads.
That was close!
If it hadn't been for the exceptional protection of the Lamborghini, they would have been smashed into a pile of meat.
"Damn it!!!"
Roy's face was ferocious, he was a dignified young master, and he was planted in the hands of a waste son-in-law, which made him go crazy.
"Brother Roy, I'll contact my cousin now and find this bastard!" Xenon's face was also full of resentment and hatred.
Immediately, he took out his phone and dialed a number.
Xenon knew that his cousin was a big shot in charge of transportation.
To investigate the whereabouts of Tacito, it was as easy as turning his hand.
Just!
When the phone hung up, a look of seeing a ghost appeared on Xenon's face, as if he had heard something incredible.
Huh?
This scene made Roy stunned, and then asked in confusion.
"Xenon, what's wrong? Where the hell did that waste go? Hurry up and tell us so we can find him and take revenge!"
Gulp!
Xenon swallowed hard, and then said with a shocked look.
"Brother Roy, you may not believe what I say! Just now my cousin investigated and found that the surveillance cameras in the whole city did not capture the license plate of that Mercedes-Benz! That car disappeared... disappeared at the intersection ahead! We can't find where it went..."
What!
Hearing this, Roy couldn't believe his ears.
After all, Jackville City's traffic surveillance facilities are very advanced, and all vehicles in the city are exposed. And on this road, dozens of cameras, not one captured the license plate, let alone the vehicle disappearing under the surveillance, how is this possible!
"Damn it!"
Roy was furious, and slammed his fist on the wrecked Lamborghini.
His fist was instantly numb with pain, making his anger even more intense.
"Good! A good waste son-in-law! Dare to offend me, Roy, you wait! I'm going to call my father now, don't believe I can't find you!"
Roy's words were filled with resentment.
And hearing this, Xenon's spirits lifted.
He naturally knew that Roy's father was Geralt Nash, the chairman of the Geralt Group, a big shot who could make Jackville City tremble with a stomp.
With such a figure acting, that small son-in-law was completely finished.
Thinking of this, Xenon's face also showed a strong chill.
"Good! I'm also going to call my father! My father loves me the most, if he knows I was almost killed, he will definitely go crazy!"
After speaking!
The two bullies looked at each other and smiled, and then they both started calling their fathers.
At the same time!
Inside the chairman's office of Geralt Group.
Roy's father, Geralt, the chairman of the Geralt Group, was staring at the computer screen with his eyes fixed, and his forehead was covered with cold sweat.
"My God! There's such a dragon hidden in our Jackville City! This is too scary! This is just too scary!"
"We, the Geralt Group, are just a small fragment of the behemoth that is the Universal Group. But I never expected that the head of our Universal Group would be right in my territory!" Geralt's voice was trembling.
And in front of him,
On the computer screen, there was a picture of a man.
The man was dressed in black, and he looked like a devil in the darkness, giving off a chilling and murderous aura.
Even though it was through the screen, it sent shivers down one's spine.
It was as if he was the Grim Reaper emerging from a sea of corpses and blood, making people tremble in fear.
But what was even more unbelievable was that!
The face of this man was none other than... Tacito!
Tacito!
The new chairman of the Universal Group!
Looking at Tacito's photo, Geralt felt as if his heart was about to jump out. This was his ultimate boss, how could he not be nervous and excited?
Ding Ding Ding!
Just then, a cell phone ringtone rang.
Huh?
Geralt raised an eyebrow. When he saw that the incoming call displayed on the screen was from his son, Roy, he couldn't help but show a hint of impatience. He picked up the phone and answered it.
"Speak!"
Geralt's voice was cold.
However, a crying-like voice suddenly came from inside the phone.
"Dad, save me! I almost died! You must avenge me!"
What!
As soon as these words were spoken, Geralt's face changed drastically.
In Jackville City, who doesn't know Geralt, who doesn't know Geralt Group, how could anyone dare to hurt his son, especially almost killing his son.
This... is simply damn!
"What happened? Who did it?" Geralt's voice gradually became icy cold.
It was as if a fierce tiger was suppressing the anger in his heart.
Hearing this voice, Roy on the other end of the phone was overjoyed. However, he still pretended to be terrified and said.
"Dad, I was hit by a Mercedes just now! My Lamborghini is completely scrapped! I almost died in the car!"
Boom!
As soon as these words came out, Geralt's evil Qi pervaded his body, and the killing intent and anger in his heart became more vigorous.
And it didn't stop there.
"Dad, the person who hit me is from the White family! The driver is the White family's useless son-in-law — Tacito!"
"Help me avenge! Immediately send someone to arrest him, I want to clean him up, let him taste the taste of being hit by a car!"
What!
Temple... Tacito?
This sentence made Geralt feel as if he was struck by lightning, his head was dizzy, and he almost fainted.
He quickly walked to the computer, looked at Tacito's information, his eyelids jumped incessantly, and he asked in a deep voice.
"Roy! Are you sure that Temple... Tacito is Bella's husband?"
Huh?
Roy was slightly surprised. He didn't expect his father to have heard of this person, and quickly said.
"Yes! Dad, it's this little bastard! Kill him for me, kill him!"
Quiet!
At this moment, Roy found that after he finished speaking, his old man's side was completely quiet.
In particular, the sound of 'huffing' and panting kept coming, as if an old tiger was angry.
"Dad, you..."
Roy wanted to ask.
But as soon as his words came out, Geralt's roaring voice suddenly came from the other end of the phone.
"Damn it! Roy, you little bastard, do you want to kill your old man!"
"I order you to find Mr. Temple immediately, bow your head and apologize to him! If he doesn't forgive you, I'll be the first one to find someone to kill you!"
"Beep beep beep......"
After a deafening scolding, a blind tone came from the phone.
Roy "......"
He was completely dumbfounded.
He was the one who almost lost his life, why should he apologize to the Temple family's son-in-law? Is this... really his biological father? What the hell is going on!
And just when Roy was looking confused, he faintly heard the angry and frightened cursing from the phone that Xenon was dialing next to him.
"Xenon, you little bastard caused a big trouble! I damn, you dare to offend Mr. Temple! Hurry! Go apologize to Mr. Temple, otherwise, you're not my son! Get out of here, I don't have a son like you anymore!"
Xenon "......"
Looking at the hung-up phone in his hand, Xenon was also stunned, suspecting that he had the wrong father.
Especially when he saw Roy's puzzled look, a bad premonition emerged in both of their hearts.
"Son... Brother Roy! We seem to have caused a big trouble!"
At this moment, the scalps of the two young masters exploded.
They couldn't imagine what kind of terrifying person Tacito was, who could make their fathers so scared.
"Quick! Mobilize all the contacts! Find Tacito, quickly, otherwise when Tacito finds us, we're dead!"
Roy shivered, and then let out a terrified voice.
In an instant!
The two young masters, like ants on a hot pot, hurriedly called their contacts one by one, launching a frantic search for Tacito.
I'm afraid Tacito couldn't imagine!
At this moment, the entire Jackville City was completely stirred up.
……
The night was gradually falling.
And as the largest club in Jackville City - Prosperous Age, it was as always brightly lit and crowded.
A Mercedes car stopped at the entrance of the Prosperous Age Club, and the man and woman who got out of the car were Tacito and Bella.
Bella's pretty face was still somewhat pale, and her eyebrows were filled with deep concern and heaviness.
After all, the ones who offended this time were the two young masters of Jackville City.
So the troubles in the future, even thinking about it, made Bella's heart tremble.
"Bella, why are you so late?"
Just then.
A crisp voice like a silver bell rang out, and a gorgeous woman in a long dress walked over quickly.
This woman was Bella's classmate and best friend - Rylee Watson.
However, when she saw Tacito next to Bella, Rylee's eyebrows immediately wrinkled, and a look of disgust and contempt appeared on her face.
"Why did you bring him? And dressed like a beggar, so shabby, isn't it a joke to old classmates?"
Rylee's words were merciless, making Bella a bit embarrassed.
However, before Bella could respond, Rylee's gaze turned and stared at Tacito, speaking condescendingly.
"Hey! You old country bumpkin, what are you here for? Don't you know this is our class reunion? If other classmates see you, won't you embarrass Bella?"
"Hurry up and roll! Go back where you came from! It's disgusting!"
Rylee's words were extremely harsh.
In an instant, Tacito's eyebrows slightly frowned.
"None of your business!"
What!
Upon hearing this, Rylee and Bella were both stunned.
In their impression, Tacito was usually weak and humble, even if he was scolded in the face, he would always respond with a smile. They never expected Tacito to fight back so rudely.
"You...you!!!" Rylee was choked with anger, her face flushed red, pointing at Tacito, she couldn't speak.
Taking a deep breath, she finally calmed her anger, and couldn't help but laugh.
"Good! Since you're not afraid of embarrassment, come on! Let's show you around today and let you know what you are!"
"Hmph! With an average consumption of ten thousand, it's a bargain for a country bumpkin like you!"
After speaking, Rylee didn't even glance at Tacito, pulled Bella and walked into the club.
And Tacito just shrugged indifferently and followed them.
Prosperous Age Club!
It's a luxury club that integrates dining and entertainment.
The first floor is a bar, and as soon as you enter, you can hear the deafening roar, noisy and dim, every person inside is like a wild horse, shaking their body.
Bright lights, wine and gold!
And as soon as he came in, Tacito's gaze was involuntarily attracted by a booth at the highest place.
That booth, located at the highest point of the bar, looking down from above, overlooking everything.
It seemed as if this booth was the throne of this bar, high above, only to be looked up to.
Not only that!
On the entire spacious booth, there was only one person sitting.
A seductive woman in a red dress.
She seemed to be the queen of the entire club!
Her jade hands, shaking the wine glass, the noble and graceful taste of light tasting, made people's heart pound.
As if sensing Tacito's gaze, Rylee in front of him showed a hint of contempt and fun on her pretty face.
"You country bumpkin, haven't you seen it before? Let me tell you, that's the Rose Throne of Prosperous Age Club! It's also the private booth of the owner here — Blood Rose! Except for her, no one else can sit!"
Blood Rose!
These words were very strange to Tacito, but for the entire Jackville City, they were well-known.
Killing without blood, if blood is touched, killing is certain!
Blood Rose is a powerful figure in Jackville City, who has a hand in both the underworld and the official world, with a reputation that no one dares to provoke. When they heard these three words, even Bella turned slightly pale and didn't dare to linger, and continued to walk upstairs with Rylee.
However, behind them, Tacito's eyebrows slightly frowned.
He didn't know why!
He felt that 'Blood Rose' seemed familiar, as if he had seen her somewhere.
Tacito shook his head indifferently, didn't care about it, and followed the two of them upstairs.
At the same time!
On the Rose Throne, Blood Rose was sipping her red wine lightly, while her eyes were staring straight at a photo in her hand, her expression was surprised, puzzled, grateful, and excited.
"So you're my boss!"
Blood Rose looked at the man in the photo in her hand, and in this moment, it felt like she had been transported back ten years.
Back then, she was just a little girl, and her family had faced a great upheaval. A group of international villains had come seeking revenge, and they had killed her parents and loved ones.
And just when she thought she was about to meet her end,
A young boy appeared.
The boy looked to be only thirteen or fourteen years old, but his skills were beyond anyone's imagination. Thirty-two top assassins under the international villains all perished at the hands of that young boy.
Until the end!
The international big shot also met a gruesome end at the hands of the young boy.
He had saved her life!
Blood Rose could never forget the youthful and resolute face of that boy. He was her savior.
Even as she grew up and became the owner of the Prosperous Age Club, she never stopped sending people to search for her savior's whereabouts.
Until today!
When a photo was handed to her from above, she finally realized that her savior from years ago was none other than the secret boss behind her now!
"Though ten years have passed, I can never forget your face!" Blood Rose looked at the photo, surprised and uncertain.
The man in the photo was none other than... Tacito!
And at that very moment!
When Blood Rose's peripheral vision caught a figure that had just walked up to the second floor, her delicate body trembled violently, almost unable to believe her eyes.
"He... he is..."
In that instant, she abruptly stood up from her seat, and then compared the face of the man in the photo with the one in front of her.
Until she was sure it was the same person.
Boom!
Her pretty face changed dramatically, as if she had gone mad, and she quickly rushed down from the booth.
Whoosh!
When Blood Rose descended from the Rose Throne, the entire first floor of the bar fell into a sudden silence.
Numerous gazes uniformly turned towards Blood Rose. It was their first time seeing Blood Rose exhibit such a terrified expression, as if she had encountered something or someone horrifying.
Chatter filled the bar.
But that wasn't all!
Whoosh!
One by one, burly men dressed in suits emerged from the crowd, and in the blink of an eye, they stood before Blood Rose.
There were dozens of them!
A menacing crowd resembling a gang of suited thugs, quite intimidating to behold.
"Boss, what happened?" The leader of these men, built like a bear and towering like an iron tower, exuded an aura of menace.
He was none other than Blood Rose's number one warrior - Black Tiger!
A renowned underground boxing champion and a notorious figure in Jackville City.
At this moment, the music in the bar ceased, and all eyes focused on Blood Rose's face.
Shock!
Confusion!
Everyone was seeing Blood Rose lose her composure for the first time.
"Quick! Clear the club! Our boss is here!"
What!
Upon hearing Blood Rose's words, everyone, including Black Tiger and all the customers, was stunned.
Boss?
They couldn't imagine who could possibly merit being called 'boss' by the formidable Blood Rose.
Whoosh!
In an instant, all the customers on the first floor were in an uproar, utterly astounded.
However, it didn't stop there.
Blood Rose continued, "Black Tiger, assign someone to guard room 808! No one is to disturb the boss!"
808!
Upon hearing this, all eyes turned towards a room on the second floor.
A wave of shock swept over everyone as they realized that a powerful figure capable of shaking Jackville City had entered that room.
...
However, for everyone inside room 808, they were completely oblivious to the commotion outside.
At this moment, all eyes, filled with scorn and disdain, were fixed on Tacito.
"Damn! So he's the husband of our goddess Bella? Oh my god, it's like a beautiful flower planted in a pile of cow dung! Especially when the dung isn't even fresh!"
"Isn't that the truth! Look at him, what kind of rags is he wearing! Isn't he just here to embarrass himself?"
"..."
A chorus of voices filled the room.
More than a dozen old classmates were all mocking Tacito.
Especially since their voices, although lowered, could still be heard clearly. It was as if Tacito had become the butt of everyone's jokes.
Seeing this, Rylee couldn't help but smirk. She had warned this loser not to come. Now how does it feel?
Embarrassed? Humiliated?
Humph!
Thinking of this, Rylee raised her hand to suppress all the mockery and ridicule, then turned to the old classmates and said, "Everyone, let me introduce you. This is Bella, our school flower goddess's husband - Tacito!"
Boom!
As soon as her words fell, jeers and laughter filled the room.
But Rylee wasn't done yet, she continued with a playful smile, "Also, on the way here, there was a car accident! The car that was hit was the Lamborghini of Geralt Group's young master Roy and chairman's son Xenon! The culprit was Tacito!"
What!
Upon hearing Rylee's words, everyone was stunned.
The car that was hit was Roy and Xenon's Lamborghini!
Oh my god, who doesn't know about these two notorious young masters?
And this loser, not only offended the two young masters, but also brazenly attended the reunion. Isn't he putting them in danger too?
In an instant, the dissatisfaction and curses around them became even more pronounced. Everyone looked at Tacito as if he were a clown.
The crowd was furious!
"Rylee, you..." Bella's face was as white as a sheet.
Before they entered, she had told Rylee about the car accident, hoping Rylee could help them think of a solution. But she didn't expect her best friend to turn around and tell everyone.
Rylee didn't feel guilty at all. Instead, she held Bella's hand and comforted her, "Bella, don't worry! Our class president Rajesh is a department manager at the Geralt Group and has a deep relationship with young master Roy Nash. With his help, everything will be fine!"
With that, Rylee turned to a handsome young man with gold-rimmed glasses. "Am I right, Mr. President?"
Rajesh!
He was Bella's former class president and also one of Bella's most ardent pursuers.
Tacito knew all too well that Rajesh had sent flowers to Bella many times before and even went to Bella's house to pick her up and drop her off, all of which were flatly rejected by Bella.
Hearing Rylee's words, Bella's spirits were lifted.
She suddenly remembered that Rajesh did indeed work at Geralt Group, but she didn't expect him to have a relationship with Roy.
At this moment, Bella turned to Rajesh with a nervous expression and asked, "Mr. President, can you speak to Mr. Nash for me? Tacito didn't mean it!"
Opportunity!
Seeing Bella's nervous and uneasy expression, Rajesh was overjoyed, knowing his chance had come.
He never thought there would be a day when his goddess would ask him for help.
But help that loser plead?
In his dreams!
Although Rajesh sneered in his heart, his face was full of warm smiles, "No problem! Bella, this is a small matter, just a greeting to the young master will do!"
"Really? That's great!" Hearing this, Bella finally showed a hint of joy on her face and gratefully said to Rajesh, "Mr. President, thank you so much!"
Bella was immensely grateful.
However, Tacito saw Rajesh's hand in his pocket, constantly fiddling, obviously sending a secret message!
Without guessing, Tacito could confirm that Rajesh was informing Roy!
This scene made Tacito's gaze towards Rajesh a few degrees colder.
...
Meanwhile!
Just as Rajesh was sending the message.
The entire city of Jackville was in complete chaos.
Government departments, police system cars were all over the streets, ceaselessly searching for a Mercedes.
The senior executives of Geralt Group were all driving luxury cars, scouring the streets for Tacito and Bella.
Ten minutes!
Twenty minutes!
Half an hour!
During this time, Roy and Xenon's foreheads were sweating profusely, as if they had turned on a faucet, pouring down non-stop.
Their fathers would call every few minutes, each time scolding them until they were covered in dog blood, driving the two young masters almost crazy.
"Damn it! What kind of terrifying background does this Mr. Temple have that scares my father so much!" Roy's face was filled with fear.
His father had already given his word!
If he couldn't obtain Tacito's forgiveness, he would be kicked out of the house, cut off completely, and reduced to a discarded young master.
Not just him!
Xenon next to him was even more scared. He looked at Roy with a face full of despair and said, "Roy, what should we do now? My father has already given his word. If I don't get Mr. Temple's forgiveness, he will really kill me! It's true!"
Fear!
Xenon had never seen his father so crazy in his life. He had a premonition that if he didn't get Tacito's forgiveness, he would really die.
Hearing this, Roy felt a chill run down his spine.
But just as he was about to comfort Xenon, a text message alert sounded.
"Damn it! Which son of a bitch doesn't know better! If there's news, why don't they call? Why the hell are they sending a text message!" Roy was even more furious, cursing as he pulled out his phone.
He saw that the message was from Rajesh.
"Rajesh, this son of a bitch, sending me a message at this time. If it's not important, I'll skin him alive!" Roy's face was filled with rage as he clicked open the message.
"Master, the one from the Temple family is in Prosperous Age Club room 808! Hurry!"
Boom!
Upon seeing this message, Roy's body involuntarily shivered.
Immediately after, boundless ecstasy surged up in his heart.
"Found... found him!"
His voice was trembling, as if he had found a treasure, he was inexplicably excited.
Immediately, he grabbed Xenon and ran towards a car.
"Quick! Send orders to everyone, Mr. Temple is at Prosperous Age Club!"
"Damn it, come with me to apologize! Hurry!!!"
Whoosh!
As his words fell, countless cars started up as if they had gone mad......
Download #Readme now and join 1.35 million readers reading this highly rated urban novel✅
May 04, 2024 - May 05, 2024
⚔Jonathan, once a peerless genius, was labeled a criminal by his family on his tenth birthday, and was abandoned in the wilderness to fend for himself.
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan? In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.
He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan? In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.
He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!
00:18
Jun 11, 2024 - Jun 13, 2024
🔥หลังจากเป็นลูกเขยขี้ขลาดมา 3 ปี ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะไม่ทนอีกต่อไป เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความออกไปว่า: "😭คุณป้า ผมไม่อยากลำบากอีกต่อไปแล้ว......😭😭" ในโลกแห่งความมืด ในโลกแห่งการทหาร ในโลกแห่งนักการเมือง และโลกแห่งธุรกิจ เหล่าคุณป้าพากันตื่นเต้นขึ้นมาทันที!💓💓💓
บทที่ 1 คุณป้า ฉันไม่คิดจะสู้ต่อไปอีกแล้ว
“คุณป้า ฉันไม่คิดจะสู้ต่อไปอีกแล้ว...”
พอหลินฝานได้เรียบเรียงข้อความนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงกดส่งออกไปถึงผู้รับเป็นกลุ่ม
ในดวงตาของเขา ปรากฏขึ้นด้วยสีที่ซับซ้อนเข้มข้น
เป็นเวลาสามปีแล้ว
เพื่อตอบแทนบุญคูณ เขาได้หวนกลับออกมาจากโลกในด้านมืด มาอาศัยอยู่ในบ้านแม่ยายตระกูลไป๋เป็นเวลาสามปีเต็มๆ ในช่วงสามปีนี้ เขาต้องทนรับการเย้ยหยันและดูถูกจากคนรอบข้าง เพราะเขาไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ ไม่มีงานทำ
ทำงานให้ตระกูลไป๋เหมือนวัวเหมือนควาย เบานิดก็ถูกด่าว่าเอา หนักหน่อยก็ถูกเฆี่ยนตี สำหรับหลินฝานซึ่งเคยผ่านการเป็นอดีตเยี่ยงจักรพรรดิในด้านมืดมาแล้วนั้น ถือว่าเขาทนมามากพอแล้วจริงๆ
และตอนนี้ เขาก็ได้ตัดสินใจอันยากลำบากนี้แล้วในที่สุด
ดิง! ดิง! ดิง!
ในจังหวะนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น
คุณป้าฝ่ายการค้าโรลิ่น "เสี่ยวฝาน ในที่สุดคุณป้าก็ได้รับข้อความของหนูนี้แล้วจนได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บ่อน้ำมันทั้ง 8 แห่งที่ตั้งอยู่ในเซอเบีย แอฟริกา ภายใต้บริษัทในเครือโกลบอลกรู๊พนั้นจะถูกถ่ายโอนไปเป็นชื่อส่วนตัวของหนู นอกจากนี้ โกลบอลกรู๊พ จะมอบ 51% ของหุ้นให้เป็นชื่อของหนูโดยไม่คิดมูลค่าอีกด้วย
หนูจะขึ้นเป็นประธานคนใหม่และเป็นผู้ถือหุ้นที่แท้จริงของโกลบอลกรู๊พ ทรัพย์สมบัติและบุคลากรทั้งหมดของ โกลบอลกรู๊พ ที่ตั้งอยู่ในอาณาเขตหัวเซี่ย จะอยู่ในอำนาจการควบคุมดูแลด้วยดุลยพินิจของหนูเต็มที่ โดยไม่ต้องรายงานให้กลุ่มทราบ "
ป้าโรสอันเดอร์กราวด์: "ฝาน ในที่สุดหนูก็ได้ตัดสินใจนี่แล้ว! นรกโลหิตของเรากำลังรอราชาอย่างหนูกลับมา เรารอมานานมากแล้ว ฉันจะแจ้งสาขาชาวจีนทันที และหนูจะได้เป็นราชาแห่งชาวจีนใต้พิภพ!"
ป้าหนี่หวงในโลกแห่งการทหาร: "เด็กน้อย ในที่สุดเจ้าก็รู้แจ้งแถลงไขแล้วสักที! ไปเป็นลูกเขยอาศัยบ้านแม่ยายอยู่ได้ มาที่นี่เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามในโลกแห่งการทหารจะดีกว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กรมการทหารชาวจีนจะมอบตำแหน่งที่นั่งทหารชาวจีนให้หนู! นับแต่บัดนี้ไป หนูจะเป็นท่านหลิน ในโลกแห่งการทหารชาวจีนนี้
"... ..."
เนื้อหาของข้อมูลเหล่านี้น่าตกใจเป็นอย่างยิ่ง แต่หลังจากที่หลินฝานได้อ่านแล้ว เขาก็แค่พยักหน้าโดยไม่แสดงความแปลกใจหรือตื่นเต้นแต่อย่างใด
ตรงกันข้าม ในดวงตาของเขากลับมีร่องรอยของความสับสนยิ่งนัก:
“สามปีแล้ว เดิมทีฉันแค่อยากจะตอบแทนเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ช่วยชีวิตเขาด้วยซาลาเปามาหนึ่งใบ! แต่ว่าความโหดร้ายของความเป็นจริง และความเสแสร้งของผู้คนทำให้ฉันต้องกลับมาเป็นจักรพรรดิในด้านมืดอีกครั้ง!”
หุ!
หลินฝานพ่นควันเป็นวงแหวนเบา ๆ ขณะวนเวียนอยู่นั้น รูปหัวกะโหลกก็ก่อตัวขึ้นในควัน และค่อยๆ จางหายไป
มันทำให้หลินฝานในขณะนี้ดูลึกลับและแปลกประหลาดอย่างมาก
และแล้วในขณะนี้
ขณะที่ก้นบุหรี่ในมือของเขาถูกทิ้งลงบนพื้น ก็มีเสียงตะโกนสาปแช่งลอยมาจากในวิลล่าข้างหลังของเขา:
“หลินฝาน เจ้าไปตายอยู่ที่ไหนวะ รีบมาช่วยเอาน้ำล้างเท้านี้ไปเททิ้งให้ที!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้เข้า ร่างกายของหลินฝานก็แข็งทื่อ และรอยยิ้มจอมทะเล้นก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากมุมปากของเขา
ขณะนั้น เขาเหยียบก้นบุหรี่ให้ดับด้วยท่าทางเย็นชา และเดินช้าๆ เข้าไปในวิลล่า
ทันใดนั้นเขาเห็นแม่ยาย สื่นยู่เหมย ของเขาและไป๋อี้ ภรรยาของเขานั่งอยู่บนโซฟา หลังจากแช่เท้าเสร็จแล้ว
เมื่อเห็นหลินฝานเดินเข้ามา แม่ยายสื่นยู่เหมย รู้สึกราวกับว่าเธอเห็นหนูหรือแมว ขนลุกสู้ทั้งตัว ทั้งโกรธและด่าทอว่า:
"หึ! เจ้านี้ช่างไร้ประโยชน์ เจ้ายังขี้เกียจแอบออกไปข้างนอก ไม่ถูพื้น ไม่ซักผ้า ตระกูลไป๋ของเราเลี้ยงเจ้าให้กินด้วยอะไรนี่"
“เร็ว รีบเอาน้ำล้างเท้าของแม่เองไปเททิ้งเสียที!”
สำหรับหลินฝาน เขาคุ้นเคยกับท่าทีที่หยาบคายรุนแรงของแม่ยายสื่นยู่เหมยอยู่แล้ว ใบหน้าของเขาสุขุมอย่างน่าประหลาดใจ เขายกน้ำ 2 อ่างขึ้นมาและกำลังจะเดินไปที่ห้องน้ำ
ไร้ประโยชน์!
ขี้ขลาด!
เมื่อเห็นท่าทางของสามี ไป๋อี้ ภรรยาของเขารู้สึกทนดูไม่ได้ เธอคิดจะช่วยหลินฝานโต้ตอบอะไรบางอย่าง
แต่ก่อนที่คำพูดจะออกมาจากปาก จู่ๆ ข่าวรายการหนึ่งก็ดังขึ้นมาในทีวี
“ขณะนี้จะขอประกาศออกอากาศข่าวสำคัญ:
ตามข่าวล่าสุดจากสหรัฐอเมริกา บริษัทเครือโกลบอลกรู๊พ ซึ่งควบคุม 70% ของเศรษฐกิจโลกได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าแหล่งน้ำมันทั้ง 8 แห่งที่ได้ซื้อมาจากเซอเบีย แอฟริกาเมื่อเดือนที่ผ่านมา จะถูกถ่ายโอนไปยังเยาวชนชาวจีนคนหนึ่งโดยไม่คิดมูลค่า
นอกจากนี้ 51% ของหุ้นของบริษัทยังมอบให้กับเยาวชนชาวจีนหัวเซี่ยคนนี้เช่นเดียวกันโดยไม่คิดมูลค่าด้วย "
โอ้โห!
หลังจากเห็นข่าวนี้ออกอากาศ ไม่ว่าจะแม่ยายสื่นยู่เหมย หรือตัวภรรยาไป๋อี้ ต่างก็หายใจเข้าทรวงอกอย่างลึก ๆ
แหล่งน้ำมันแปดแห่ง?
นั่นมีมูลค่าตั้งหลายหมื่นล้านเชียว
และที่น่ากลัวที่สุดคือสัดส่วนหุ้น 51% ของบริษัทเครือโกลบอลกรู๊พนั่น คงประเมินด้วยเงินตราไม่ได้อย่างแน่นอน
แม้แต่ในโลกทั้งใบ ก็ยังต้องถือเป็นระดับซูเปอร์บอสอย่างแน่แท้
แม่ยายสื่นยู่เหมย และไป๋อี้ ภรรยาคงนึกไม่ถึงว่าคนหนุ่มชาวจีนประเภทไหนกันแน่ ที่สามารถรับทรัพย์สมบัติมากมายนี้ได้มาฟรี ๆ มันเป็นไปไม่ได้เลย
อย่างไรก็ตามนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
"ข่าวสำคัญ: กองบัญชาการทหารชาวจีน ได้จัดงานแถลงข่าว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะมีการเพิ่มบุคลากรในที่นั่งทหาร! ชื่อ ท่านหลิน และจากนี้ไป การทหารชาวจีนพวกเรา จะมีที่นั่งรวมเป็น 4 ที่นั่ง!"
อะไร!
ข่าวนี้สร้างความตกอกตกใจให้กับแม่ลูกสื่นยู่เหมย อีกครั้ง
ตำแหน่งทางที่นั่งทหารเป็นยศนายพลที่สูงเกียรติที่สุดในประวัติศาสตร์ของการทหารชาวจีน ทุกนายล้วนมีความสามารถสู้รบกับผู้คนนับหมื่น นำทัพรวมพลเป็นหนึ่ง ต่อต้านศัตรูที่ทรงพลังจากภายนอก เขายังเป็นไอดอลเช่นเทพเจ้าอยู่ในหัวใจของชาวจีนทุกคนอีกด้วย
แต่ตอนนี้ มีคนเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความน่ากลัวของ ท่านหลิน คนนั้น
ณ เวลานี้
ใบหน้าของแม่ยายสื่นยู่เหมย เต็มไปด้วยแรงอิจฉาริษยาที่แผ่กระจายออกมา
"อย่างแรกได้เข้าควบคุมกลุ่มบริษัททางเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างโกลบอลกรู๊พ และได้กลายเป็นเจ้าโลกคนใหม่! อีกอย่างได้เป็นผู้นำทางทหารรุ่นใหม่ ได้ครอบครองทั้งที่ดิน และยังได้รับความเคารพจากผู้คนนับพัน! มันจะไม่เเย่เช่นนี้ หากคนนั้นไม่ใช่หลินจั่ว และลูกเขยที่ไร้ค่าของฉันก็แซ่หลิน แต่เขาดันเป็นแค่คนขี้แพ้ที่ไม่เอาไหน หากเอาเขาไปเปรียบเทียบกับใครต่อใคร คงจะต้องโมโหตายไปข้าง...”
ในขณะที่พูด ดวงตาของแม่ยายสื่นยู่เหมย ก็จ้องราวกับจะเอาชีวิตไปที่หลินฝานที่กำลังถือน้ำล้างเท้าอยู่ ด้วยความเดือดดาลของเธอก็ยิ่งทำให้ความโกรธแสดงชัดบนใบหน้าขึ้นเรื่อยๆ
“ฮึ่ม! หลินฝาน ดูสิ! เจ้าก็คนเหมือนกัน แซ่เดียวกัน แล้วเจ้าเป็นคนแบบไหนกัน ทำตัวเป็นเศษสวะ! วันๆดีแต่กินแล้วก็นอน ทำตัวเกียจคร้านไม่เอาถ่าน ทำได้แต่รอความตาย ไม่มีประโยชน์อะไรต่อตระกูลไป๋ของฉันสักนิด!”
คำพูดของสื่นยู่เหยมรุนแรงมาก
เมื่อหลินฝานได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากทั้งหมดนั้นแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกโกรธ แต่กลับมีรอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก
เขารอคอย หากว่ามีวันหนึ่ง
แม่ยายของตัวเองได้รู้ว่า หลินจั่วที่พูดอยู่ในปากว่าเขารวยหนักรวยหนาคือลูกเขย อยากรู้จริงๆว่าจะทำหน้ายังไง
ตอนนี้!
หลินฝานยิ้มเบาๆ และส่ายหัว จากนั้นเดินไปยังห้องน้ำโดยมีน้ำล้างเท้าอยู่ในมือ
เมื่อมองไปยังแผ่นหลังของหลินฝาน ใบหน้าที่สวยงามของไป๋อี้ แสดงความซับซ้อนและไม่พอใจออกมา
ถึงยังไงพวกเขาก็คือผู้ชายเหมือนกัน
หนุ่มชาวจีนคนนั้นได้ครอบครองโกลบอลกรู๊พยักษ์ใหญ่นั้นแล้ว และหลินจั่วยังทำให้หยานหวงเกรงกลัว จนได้นั่งบัญชาการหนึ่งในสี่กองทัพทหาร
แล้วหลินฝานล่ะ?
เขาก็ยังคงเป็นคนไม่เอาไหน ได้แต่พึ่งพาเธอที่เป็นภรรยา คอยเลี้ยงดูและรอวันตายเท่านั้น
ความแตกต่างระหว่างหนึ่งวันกับหนึ่งสถานที่ ช่างหาข้อเปรียบเทียบไม่ได้
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้
ไป๋อี้รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมากและตะโกนใส่หลินฝานด้วยความโกรธ:
“หลินฝาน รีบเทน้ำล้างเท้า ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วพาฉันไปงานเลี้ยงรุ่นได้แล้ว!"
งานเลี้ยงรุ่น?
หลินฝานตกใจเล็กน้อย ตั้งแต่แต่งงานมาได้สามปี นี้เป็นครั้งแรกที่ไป๋อี้ขอให้เขาพาไปงานเลี้ยง
"ได้สิ!"
หลินฝานพูดน้ำเสียงเรียบ
สามปี!
เดิมทีเขาต้องการใช้ตัวตนนี้เพื่อตอบแทนไป๋อี้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้
แต่ผลที่ได้คือ เขานำความอัปยศอดสูและการเยาะเย้นจากคนอื่นมาสู่เธอ
และตอนนี้!
หลินฝานได้กลายเป็นเจ้าแห่งโลกอีกครั้ง เขาจะทำให้คนที่เคยหัวเราะเยาะเขา หัวเราะเยาะไป๋อี้ต้องหุบปาก ใครก็ตามที่ทำให้ไป๋อี้อับอายต้องคุกเข่าลงต่อหน้า
ในเวลาเดียวกัน หลินฝานได้เข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเทน้ำล้างเท้าทิ้ง และเดินเข้าไปในห้องของเขา
ไม่นานเขาก็เปลี่ยนชุดลำลองแล้วออกมา
เมื่อไป๋อี้และสื่นยู่เหมยเห็นเสื้ผ้าของหลินฝาน สองแม่ลูกก็ขมวดคิ้วทันที
“หลินฝาน เจ้าตั้งใจทำให้ไป๋อี้อับอายงั้นหรอ? เสื้อผ้าพวกนี้มันตั้งแต่สามปีที่แล้ว ไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว ถ้าเจ้าใส่มันออกไป ตระกูลไป๋ของฉันต้องเสียหน้าอย่างแน่นอน"
“ขยะชิ้นนี้ ช่างน่าขายหน้าเสียจริง!”
ใบหน้าของสื่นยู่เหมยแสดงถึงความรังเกียจ
แม้แต่ไป๋อี้ก็รู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ เธอขมวดคิ้ว และพูดขึ้นว่า:
“หลินฝาน ชุดนี้เก่าเกินไปแล้ว! ไปเปลี่ยนเป็นชุดใหม่เถอะ!”
หืม?
หลินฝานตกใจ เมื่อได้ยินคำบ่นของแม่และลูกสาว จากนั้นก็เหยียดแขนออกและพูดด้วยความสงสัย:
"ฉันคิดว่าชุดนี้เหมาะสมแล้ว! ชุดนี้ใส่สบายที่สุด และฉันก็ไม่ได้ใส่มากนัก เก็บไว้ใส่ในโอกาสสำคัญเท่านั้น!"
อะไรนะ?
คำพูดของหลินฝาน ทำให้สื่นยู่เหมยและไป๋อี้เดือดดาลมากยิ่งขึ้น
สมองของผู้ชายคนนี้ผิดปกติหรือไงกัน?
เขากล้าดียังไงมาบอกว่าเขาเก็บเสื้อผ้าเมื่อสามปีที่แล้ว ไว้ใส่แค่ในโอกาสสำคัญเท่านั้น?
ในขณะนี้ ไป๋อี้โกรธมากจนใบหน้าสวยของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง และเธอก็พูดด้วยความโกรธ:
“เอาเถอะ! จะใส่อะไรก็ใส่ไป! ถ้าไปขายหน้าต่อหน้าเพื่อนเก่าฉัน ก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน!"
หลังจากพูดจบ ไป๋อี้ก็ลุกขึ้นยืนด้วยควาทโกรธ เธอหยิบกระเป๋าและเดินออกไปข้างนอก
ขายหน้า?
หลินฝานแตะจมูกของเขาและยกมุมปากขึ้น
เสื้อผ้าชิ้นนี้เป็นผลงานที่ดีของแคทเธอรียน แปลเลน ดีไซเนอร์ชั่นนำของอิตาลี ซึ่งใช้เวลาสามปีในการทำเสื้อผ้าชิ้นนี้
ด้วยดีไซน์เฉพาะตัว เสื้อผ้าชิ้นนี้มีมูลค่าหลายร้อยล้าน
ในตอนแรก มีพวกเศรษฐีนับไม่ถ้วนที่ต้องการจะซื้อมัน จนกระทั่งพวกเขาได้รู้ว่าเสื้อผ้าชิ้นนี้เป็นของขวัญจากแคทเธอรีนถึงเขา พวกเขาทั้งหมดก็ได้ถอยกลับด้วยความกลัวและยอมแพ้ไป
ในขณะนั้น หลินฝานอดไม่ได้ที่ส่ายหัว และเดินตามไป๋อี้ไปที่ประตู:
“ตอนนี้เรากำลังจะไปไหน?”
"คลับเซิ่งซื่อ!” ไป๋อี้เดินออกไป โดยไม่มองหลินฝานด้วยซ้ำ
คลับเซิ่งซื่องั้นเหรอ?
หลินฝานสะดุ้ง ถ้าเขาจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นอุตสาหกรรมเล็กๆ ของหยานหวงในเครือโกลบอลกรู๊พใช่ไหม?
บทที่ 2 บุญคุณสำหรับหมั่นโถวหนึ่งลูก
ภายในโรงรถตระกูลไป๋มีรถทั้งหมด 3 คัน
รถเบนซ์ S600 หนึ่งคัน รถมาเซราติหนึ่งคัน และรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าคันเก่าที่หลินฝานขับไปซื้อกับข้าวหนึ่งคัน
ในเวลาปกติ ไป๋อีที่เป็นประธานสาวสวยคนหนึ่งออกจากบ้านเคยชินกับการขับรถเบนซ์ S600 ไม่สูงส่งแต่มีความนัยแฝง
แต่ว่า ขณะที่ไป๋อีกำลังเปิดประตูรถแล้วจะนั่งลงไปยังตำแหน่งคนขับนี่เอง ก็มีมือใหญ่มาขวางไว้ก่อน
หือ?
ไป๋อีอึ้งไป และมองหลินฝานอย่างมีคำถาม
“วันนี้ให้ผมขับเถอะ!” หลินฝานยิ้มจางๆ แล้วไปนั่งตำแหน่งคนขับท่ามกลางสายตาแปลกใจของไป๋อี
“นายขับรถเป็นเหรอ?” ไป๋อีตะลึงงัน
นับตั้งแต่พวกเขาแต่งงานมา 3 ปี เธอยังไม่เคยเห็นหลินฝานขับรถเลย ปกติออกจากบ้านหมอนี่ขับรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าแทบทั้งสิ้น
ถึงขั้นใบขับขี่ของหลินฝาน เธอก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน
เอ่อ……
“อีกเดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง!” หลินฝานไม่ได้อธิบายอะไร ยิ้มน้อยๆให้ แล้วรัดเข็มขัด
เห็นภาพตรงหน้านี้แล้ว แม้ในใจไป๋อียังคงสงสัย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร หันไปนั่งตำแหน่งข้างคนขับ
ไม่รู้เพราะอะไร!
วินาทีนี้ไป๋อีพบว่าหลินฝานเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก
เห็นได้ชัดว่าหลินฝานก่อนหน้านี้ได้แต่ก้มหน้ารับปากทำ ขี้ขลาดตาขาว แต่หลินฝานในตอนนี้ยกมุมปากประดับรอยยิ้มแห่งความมั่นใจออกมา ราวกับทุกสรรพสิ่งล้วนอยู่ในการควบคุมของเขา
ว่ากันว่าผู้ชายที่มีความมั่นใจหล่อเหลาที่สุด และขณะนี้ในสายตาไป๋อี หลินฝานในด้านนี้ของเขา ที่จริงก็……เริ่มหล่อขึ้นมาบ้างจริงๆ
เมื่อประตูปิด!
สิ่งที่ทำให้ไป๋อีแปลกใจคือ หลินฝานกลับไม่ได้สตาร์ทรถ แต่ในดวงตาดำของเขาปรากฏความทรงจำที่คิดถึงและความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ถูก
“ไป๋อี คุณยังจำร้านซาลาเปาหมั่นโถวไป๋จี้ได้ไหม?”
หือ?
ไป๋อีอึ้งไป
เธอต้องจำได้สิ ตอนเธอยังเด็ก พ่อแม่กับปู่ไม่ลงรอยกัน ครอบครัวพวกเขาสามคนถูกคุณปู่ขับไสไล่ส่งออกไปจากตระกูลไป๋ จึงได้แต่อาศัยเปิดร้านซาลาเปาหมั่นโถวข้างทางประทังชีวิต เธอจะลืมได้ยังไง
แต่ว่าเธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลินฝานถึงเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา
เห็นท่าทางของไป๋อี ในสมองของหลินฝานก็อดนึกถึงภาพความทรงจำของสาวน้อยที่ไว้หางม้าและน้ำมูกไหล
นั่นคือตอน 10 ปีก่อน
ในตอนที่เขาอายุ 13 ปี อาจารย์ปีศาจคนนั้นออกป้ายคำสั่งให้เขาไปสังหาร ติดตามผู้นำชั่วร้ายโหดเหี้ยมขององค์กรลึกลับที่มาถึงในดินแดนเหยียนหวงหรือประเทศจีน
ศึกในครั้งนั้น!
หลินฝานสามารถโจมตีสังหารนักฆ่ามือฉมังระดับสูง 32 คนจากองค์กรลึกลับจนตาย ท้ายที่สุดในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับผู้นำชั่วร้ายคนนั้น แม้ว่าจะฆ่าฝ่ายตรงข้ามจนตายสำเร็จ แต่ตัวเขาเองกลับบาดเจ็บร้ายแรง อันตรายถึงชีวิต
ตอนนั้นยังเป็นเวลาช่วงเช้าตรู่
บนย่านถนนเมืองเจียงอันเย็นเยียบเหน็บหนาว ไม่มีใครสักคน มีเพียงร้านซาลาเปาหมั่นโถวร้านหนึ่งที่มีแสงไฟสว่างอยู่
นาทีนั้นหลินฝานคลานมาตามทางอยากจะออกไปจากเมือง
เลือดสดๆแดงฉานทำให้เกิดรอยเลือดที่ยาวเป็นสายบนพื้นดินของถนน เขาคิดว่าตัวเองจะต้องตายแล้วจริงๆ
ความหิวกระหาย เจ็บปวด อ่อนล้า กำลังทำลายสติของเขาอย่างต่อเนื่อง
แต่ในตอนที่เขาแทบจะยืนหยัดไม่ไหวแล้ว เด็กสาวคนหนึ่งก็ปรากฏตัวตรงหน้าเขา
นั่นก็คือไป๋อี!
“พี่ชาย พี่หิวแล้วเหรอ? ให้ค่ะ นี่เป็นหมั่นโถวลูกใหญ่ที่เพิ่งออกจากเตาจากบ้านหนู่ค่ะ พี่กินเลย!”
หลินฝานจำได้ขึ้นใจ รอยยิ้มของไป๋อีที่งดงามอ่อนหวานเช่นนี้ราวกับลูกอมหนึ่งเม็ดที่หวานไปถึงกระดูก
ก็เพราะหมั่นโถวลูกนั้น ทำให้หลินฝานตัวน้อยมีแรงกลับมาเล็กน้อย ได้มีชีวิตรอดในช่วงหมดหนทางอย่างมหัศจรรย์
เขาออกจากประเทศจีน!
ทำภารกิจสุดท้ายของอาจารย์สำเร็จลุล่วง ด้วยอายุเพียง 13 ปี จึงกลายเป็นราชาคนใหม่แห่งโลกมืดทั่วโลก!
แต่ว่า!
ไม่ว่าเขาจะมีอำนาจมากมายในต่างประเทศ อุปสรรคใดก็สามารถฝ่าฟันไปได้ กลับยังคงไม่ลืมเลือนไป๋อีตัวน้อย ไม่ลืมเลือนหมั่นโถวเปื้อนเลือดลูกนั้น
“หลินฝาน นายเป็นอะไรไป?” ไป๋อีขมวดคิ้วงามในช่วงเวลานี้
เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอาลัยอาวรณ์คิดถึงที่แผ่ออกมาจากตัวหลินฝาน กลิ่นอายปริศนานั้นทำให้เธอถึงกับสงสัยคนตรงหน้านี้ว่ายังคงเป็นสามีไร้ค่าที่ใช้ชีวิตร่วมกับเธอตลอด 3 ปีมานี้หรือไม่
“ไม่มีอะไร พวกเราไปกันเถอะ!”
หลินฝานหายใจเข้าลึกๆ ล็อกภาพอดีตในสมองไว้แน่น จากนั้นก็สตาร์ทรถแล้วขับออกจากบ้านตระกูลไป๋
บนท้องถนนมีรถทยอยสัญจรไปมาไม่ขาดสาย
แต่ไป๋อีค้นพบว่าทักษะการขับรถของหลินฝานมีความชำนาญสุดๆ ไม่เพียงรถยนต์ทั้งคันไม่โคลงเคลงไม่สั่นสักนิด แม้แต่ความเร็วรถยังเร็วมาก ขับแซงผ่านรถที่ไหลไปไม่หยุดหย่อน
ความแปลกใจในดวงตาของไป๋อีมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
เธอเพิ่งจะเข้าใจว่าสามีที่ไร้ค่าคนนี้ของเธอที่แท้ก็ไม่ได้ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
แค่!
เธอไม่รู้เลยสักนิดว่ารถเบนซ์ที่หลินฝานขับ ไม่เพียงนิ่งและรวดเร็ว หลบได้แม้แต่กล้องวงจรไปทีละกล้องทีละกล้องแล้ว
ทุกครั้งที่เข้าสู่ภายในขอบเขตกล้องวงจร!
ป้ายทะเบียนรถเบนซ์ไม่ก็ถูกรถคันหน้าบังเอาไว้ ไม่ก็ถูกคันหลังบังเอาไว้ หรือก็คือเข้ามุมอับของกล้องทั้งสิ้น
ความสามารถส่วนบุคคล!
นี่ก็คือความสามารถส่วนตัวของหลินฝาน ในสามปีมานี้ที่เขาไม่เคยขับรถยนต์มาก่อนก็เพราะว่าปกปิดความสามารถส่วนตัวของเขามาโดยตลอด
แต่ตอนนี้ หลินฝานแค่คิด ก็ในโลกแห่งนี้ล้วนไม่มีกล้องใดๆสามารถถ่ายภาพเขาได้แม้แต่กล้องเดียว
รถเบนซ์แล่นไปด้วยความเร็วท่ามกลางความประหลาดใจของไป๋อี
แต่ว่า!
เมื่อพวกเขาเพิ่งจะหยุดรถที่ไฟแดงทางแยก ในช่วงเวลาที่ไป๋อีกำลังจะเปิดปากถามเรื่องที่หลินฝานไปเรียนขับรถเมื่อไหร่นี้เอง
หูของหลินฝานสั่น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“ระวัง!”
ขณะพูดออกมา!
หลินฝานก็หันพวงมาลัยไปอย่างรวดเร็วจนรถเบนซ์ทั้งคันเกิดเสียงดังเอี๊ยด และแทบในเวลาชั่วอึดใจก็ทะยานไปสู่เลนด้านข้างแล้ว
ในเวลาเดียวนี้!
บึ้น!
แลมโบกินี่คันด้านหลังส่งเสียงดั่งเสียงร้องของสัตว์ป่า พุ่งมาถึงตำแหน่งเดิมที่รถเบนซ์จอดอย่างเร็วและรุนแรงจนเกิดรอบล้อรถเป็นเส้นยาว
อันตรายมาก!
ห่างเพียงสองสามวินาทีเท่านั้น
หากหลินฝานตอบสนองช้ากว่านี้ไปนิดเดียว พวกเขาคงต้องถูกรถแลมโบกินี่คันนั้นชนเข้าอย่างจังแน่
ด้วยแรงพุ่งที่น่าหวาดเสียวของแลมโบกินี่ รถเบนซ์และคนในรถสองคนคงถูกบดเป็นเนื้อ
แต่ในเมื่อเป็นอย่างนี้!
ไป๋อีก็โดนเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ทำเอาตกใจจนหน้าซีดเซียวราวสีกระดาษ เหงื่อเย็นไหลออกมา
ยังไม่หมดแค่นี้
สิ่งที่ทำให้หลินฝานหน้าเปลี่ยนเป็นเหยเกยิ่งกว่าคือแลมโบกินี่คันนั้นมีชายหนุ่มสองคนนั้นอยู่ ซึ่งอาจเป็นเพราะว่าไม่ชนรถเบนซ์จึงเผยใบหน้าประหลาดใจมากออกมา
ถัดมาทั้งสองคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาให้ทางรถเบนซ์
“โย่ว! นี่ไม่ใช่ไป๋อีประธานคนสวยอันดับหนึ่งในเมืองเจียงเหรอ? เป็นไง? ลงมาเล่นเป็นเพื่อนกับพวกพี่มา!”
“ใช่สิ จิจิ ไม่เสียแรงที่เป็นประธานคนสวยอันดับหนึ่งในเมืองเจียง แม้แต่ใต้ตาก็โคตรสวย! มาเถอะ พวกพี่สองคนจะรับใช้หนูอย่างดี รับรองว่าหนูจะรู้สึกสบาย!”
พูดจาหยาบโลน!
ขณะนี้ ชายหนุ่มวัยรุ่นสองคนจ้องมองไป๋อีที่อยู่ภายในรถเบนซ์ด้วยสีหน้าที่ชั่วร้ายและลามกอนาจาร
“สวีจื๋อเหิง! จางเทียน!”
ส่วนด้านไป๋อีหลังจากที่เห็นวัยรุ่นทั้งสองคนนี้ก็ใบหน้าขาวซีดไปในทันที
เธอรู้ดีว่าสวีจื๋อเหิงเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปที่เป็นธุรกิจยักษ์ใหญ่ในสามอันดับของเมืองเจียง เป็นลูกหลานไฮโซรุ่นที่สองของตระกูลเจ้าชู้เสเพล
ส่วนจางเทียน ก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของประธานกรรมการบริหารที่มีอำนาจล้นฟ้าในเมืองเจียง
ทั้งสองคนนี้ถูกเรียกว่าเป็นสองพี่น้องเสเพลแห่งเมืองเจียง
ก่อนหน้านี้ พวกเขาสองคนตามจีบเธออย่างลำบากลำบน กลับถูกเธอปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า กลับคาดไม่ถึงว่าจะมาเจอที่นี่
ไม่เพียงเท่านี้
สายตาสวีจื๋อเหิงหันมองไปยังหลินฝานที่นั่งตำแหน่งคนขับ ก็อดอึ้งเล็กน้อยไม่ได้ ถัดมาก็เผยยิ้มดูแคลนปรากฏออกมาบนใบหน้า
“ฮ่าฮ่าฮ่า……ไป๋อี คนนี้ก็คือสามีไร้ค่าของคุณสินะ? ยี๋ ได้ข่าวว่าไม่มีความสามารถอะไรสักอย่าง คิดไม่ถึงว่าจะขับรถเป็น ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ ฮ่าฮ่า……”
ในคำพูดของสวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความเสียดสีเหน็บแนม
ส่วนด้านจางเทียนก็ส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
“ไป๋อี ตกลงคุณชอบเขาที่ตรงไหนกัน? ไม่มีงานทำ ไม่หล่อ ไม่มีความสามารถ! หรือว่าเขาจะใหญ่และทักษะดี? ฮ่าฮ่า……”
ภายในดวงตาของคุณชายใหญ่ทั้งสองเปี่ยมไปด้วยความอิจฉาริษยาและดูถูกเหยียดหยาม
ในสายตาของพวกเขา เทพธิดาดั่งไป๋อี มีเพียงไฮโซอย่างพวกตนเองที่เหมาะสม แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไป๋อีที่เป็นดั่งดอกไม้สดช่อนี้ปักอยู่บนมูลวัวอย่างหลินฝานซะแล้ว
ได้ยินคำพูดสบประมาทแต่ละประโยคแล้ว ดวงตาจองหลินฝานมีประกายเย็นยะเยียบคมกริบปรากฏและหายไป
ไม่ทันให้เขาพูดขึ้น ไป๋อีที่อยู่ด้านข้างก็รีบกล่าวเตือนหลินฝานทันที
“หลินฝาน รีบไป! ไม่ต้องสนใจพวกเขา!”
ไป๋อีหน้าซีดเซียวและเต็มไปด้วยความกังวลบนสีหน้า
เห็นได้ชัดว่าล่วงเกินคุณชายชั่วสองคนนี้ไม่ไหว
เห็นอย่างนี้ หลินฝานจึงได้แต่พยักหน้า กำลังเห็นว่าไฟเขียวแล้วก็เหยียบคันเร่งในชั่วพริบตา รถเบนซ์ถึงพุ่งทะยานขับออกไปข้างหน้า
ทว่าพวกเขาคิดที่จะไป แต่สวีจื๋อเหิงกับจางเทียนในรถแลมโบกินี่จะยอมเลิกลาได้ยังไงกันล่ะ
“เอ๋? อยู่ต่อหน้าข้าแล้วยังคิดจะหนีรึ? โง่เง่า!”
เพิ่งสิ้นเสียง!
สวีจื๋อเหิงยิ้มเยาะขึ้น จากนั้นเหยียบคันเร่งทันที แลมโบกินี่ราวกับลูกศรออกจากคันธนูอย่างไรอย่างนั้น ส่งเสียงดังกระหึ่ม แล้วมุ่งตรงไปยังรถเบนซ์ข้างหน้ารวดเร็วลมกรด
เขาเป็นสมาชิกหลักของเพอร์ฟอร์แมนซ์คาร์เรซซิ่งคลับ ในวงการการแข่งรถมือสมัครเล่นของเมืองเจียงถือว่าเป็นนักแข่งรถไม่ที่หนึ่งก็ที่สอง
โดยบวกกับแลมโบกินี่นำเข้าที่ปรับแต่งคันนี้ คิดจะตามรถเบนซ์ที่เขยไร้ความสามารถขับช่างเป็นเรื่องที่ง่ายมาก
บึ้น!
แทบในเวลาเพียงชั่วพริบตา แลมโบกินี่ก็เข้าใกล้รถเบนซ์ขึ้นเรื่อยๆ
ร้อยเมตร!
ห้าสิบเมตร!
สามสิบเมตร!
……
บทที่ 3 บอสประจำด่านสุดท้าย – หลินฝาน!
เห็นแลมโบกินี่ใกล้จะตามมาถึงด้านหลังรถของตนแล้ว!
ใบหน้าไป๋อีจึงเหยเกจนถึงขีดสุด เหงื่อเย็นไหลออกมาด้วยความร้อนใจ
“ทำไงดี? ได้ยินว่าสวีจื๋อเหิงคนนั้นมีทักษะการแข่งรถแข่งที่ยอดเยี่ยม พวกเราคงหนีไม่รอดแน่เลย!”
หลินฝานเพียงแค่มองกระจกมองหลังเท่านั้น ก็ยกยิ้มมุมปากเผยความดูถูกดูแคลนเข้มข้นออกมา
“นั่งให้ดีล่ะ!”
สามคำเรียบง่าย ทำเอาไป๋อีอึ้ง
อะไรนะ?
ในเวลาที่เธอยังไม่ทันได้เข้าใจ ก็เห็นว่าฝ่าเท้าของหลินฝานเหยียบคันเร่งจนสุด
บึ้น!!!
รถเบนซ์ทั้งคันสั่น เครื่องยนต์ส่งเสียงดังทุ้มออกมาราวกับสัตว์ป่าดุร้ายตัวหนึ่ง เพิ่มความเร็วอย่างกะทันหัน
ไม่เพียงเท่านี้
สิ่งที่ทำให้ไป๋อีตะลึงยิ่งกว่าคือ ความเร็วรถตั้งแต่ 80 ขึ้นเป็น 120 แล้วขึ้นเป็น 140 180 200……
รู้ทั้งรู้ว่านี่เป็นถนนใหญ่ใจกลางเมืองเลยนะ
รอบๆการจราจรเป็นเส้นตรง ความเร็วถึง 120 ก็อันตรายสุดๆแล้ว
แต่ขณะนี้!
รถเบนซ์ทั้งคันพุ่งทะยานไปบนท้องถนน แซงรถคันแล้วคันเล่าจนถูกสลัดหลุดไปอยู่ด้านหลัง
และที่น่าหวาดเสียวที่สุดคือหลินฝานที่กำลังขับรถเบนซ์อยู่ เดี๋ยววนซ้าย วนขวา เดี๋ยวเพิ่มความเร็ว เดี๋ยวเปลี่ยนโค้ง……
ราวกับปลาที่ว่ายน้ำเร็วตัวหนึ่ง ซิ่งฝ่ารถที่สัญจรเป็นเส้นตรงอย่างรวดเร็ว
สมองของไป๋อีมึนงงไปเลย
เธอรู้สึกแค่ร่างกายของเธอราวกับลอยขึ้นมา เสมือนภาพลวงตาที่ลอยอยู่บนเมฆ
ไม่เพียงแค่เธอเท่านั้น!
พวกสวีจื๋อเหิงที่ตามหลังก็มึนงงสุดๆเช่นกัน
เพราะพวกเขาพบว่า แลมโบกินี่ของตัวเองเพิ่มความเร็วขึ้นมาแล้วก็ยังมีระยะห่างห่างจากรถเบนซ์ไกลออกไปเรื่อยๆ
50 เมตร!
100 เมตร!
200 เมตร!
โดยเฉพาะ
รถเบนซ์คนนั้นที่อยู่ท่ามกลางการสัญจรของรถฝ่าราวกับสายฟ้า ทำเอาพวกเขาอกสั่นขวัญหาย
“พี่จื๋อเหิง เร็วเข้า! รีบตามมันไป! อย่าให้ไอ้หมอนั้นหนีไปได้!” จางเทียนใจร้อนจนเหงื่อออกเต็มหน้า
หากถูกคนไร้ค่าสลัดหลุด งั้นหน้าตาของพวกเขาสองคนในเพอร์ฟอร์แมนซ์คาร์เรซซิ่งคลับคงหายหมดสิ้น
ติ๋ง!
ติ๋ง!
เม็ดเหงื่อคล้ายเม็ดถั่วลูกใหญ่แต่ละเม็ดไหลลงมาจากหน้าผากของสวีจื๋อเหิง
เขาได้ใช้ความสามารถของตนจนถึงขีดสุดแล้ว ความเร็วรถเลี้ยงไว้ประมาณ 150 แต่ถึงเป็นอย่างนั้น รถแต่ละคันที่ขับผ่านไปมาก็ยังคงทำให้เขาตกใจจนเหงื่อเย็นเปียกชื้น
“แม่ง! ไอ้บ้านั้นขับเร็วได้ขนาดนี้ โคตรรนหาที่ตายชัดๆ!”
สวีจื๋อเหิงหนังตากระตุกและเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อรุนแรงในสีหน้า
ท่ามกลางรถที่สัญจรหลั่งไหล รถแข่งความเร็วสูงถือเป็นการทดสอบความเร็วในปฏิกิริยาตอบสนองของคนคนหนึ่งมากเกินไป
แม้ว่านักแข่งรถมืออาชีพก็ยากมากที่จะขับเกิน 180 เพราะหากประมาทอาจจะเสียหายทั้งรถทั้งถึงแก่ชีวิต
แต่ไอ้บ้าที่อยู่หน้าขับเกิน 200 ไปแล้วอย่างแน่นอน นี่มันโคตร……เป็นสัตว์ประหลาดชัดๆ
และภายในใจของสวีจื๋อเหิงแทบจะเป็นตอนที่สิ้นหวัง
เขากลับพบอย่างตะลึงว่ารถเบนซ์ด้านหน้าค่อยๆชะลอความเร็วลงแล้ว
“พี่จื๋อเหิง! ไอ้คนไร้ค่านั้นไม่ไหวแล้ว! เร็ว ตามมันให้ทัน! ชนพวกมันให้ตาย!”
จางเทียนหัวเราะบ้าคลั่งสุดขีด
แม้ว่าเขาไม่เข้าใจ ทำไมหลินฝานที่อยู่ด้านหน้าชะลอความเร็วลง แต่เพื่อเก็บศักดิ์ศรีหน้าตาของพวกเขากลับคืนมา จึงเป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการสั่งสอนไอ้คนไร้ค่าคนนั้น
“ดี!” สวีจื๋อเหิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
ฝ่าเท้าเหยียบลงไปอีกครั้ง แลมโบกินี่ส่งเสียงคำรามน่าตกใจ แล้วพุ่งชนไปยังรถเบนซ์อย่างรวดเร็ว!
ในวินาทีนี้!
ภายในที่นั่งด้านหน้ารถเบนซ์ ไป๋อีร้อนอกร้อนใจราวกับการเผาไหม้ จึงพูดเชิงติเตียนใส่หลินฝาน
“หลินฝาน รีบขับสิ! อีกเดี๋ยวพวกเราจะถูกตามทันแล้วนะ นี่นายทำอะไรกัน!”
สมองของไป๋อีอยู่ในช่วงเครื่องค้างโดยสิ้นเชิง
เธอพบว่า รถที่หลินฝานขับช้าลงเรื่อย ๆ
ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ แรงพุ่งกระแทกอย่างบ้าคลั่งของแลมโบกินี่ที่ตามหลังมา มาเพื่อพุ่งชนรถเบนซ์ ยิ่งทำให้ตกใจกลัวจนหน้าซีดจากการตื่นตระหนก!
ตายแล้ว!
ในใจของไป๋อีสิ้นหวังสุดๆ
ดูจากแนวโน้มการพุ่งของแลมโบกินี่นี้ เกรงว่ารถเบนซ์ทั้งคันคงจะถูกชนจนกลายเป็นเศษเหล็ก ส่วนเธอกับหลินฝานคงยากที่จะหนีรอด
บึ้น!
เสียงเครื่องยนต์ด้านหลังใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ แทบจะในชั่วพริบตาก็ได้ชนท้ายรถเบนซ์แล้ว
“ชนสินะ! ฮ่าฮ่าฮ่า……”
มุมปากพวกสวีจื๋อเหิงยกยิ้มลึกร้าย ราวกับได้เห็นรถเบนซ์กลายเป็นเศษเหล็กไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น
แต่ในเวลานั้นเอง!
ตู้ม!
เสียงที่ดังสนั่นสั่นไหว รอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของสวีจื๋อเหิงกับจางเทียนเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อทันที
เพราะพวกเขาเห็นรถเบนซ์ที่อยู่ด้านหน้าดริฟท์ไปในมุมที่ไม่น่าเชื่อทันทีทันใดอย่างไม่คาดคิด
ตัวรถทั้งคันหมุน 90 องศาแล้ว
แลมโบกินี่ชนแต่เพียงความว่างเปล่า
และน่ากลัวยิ่งกว่าคือท้ายรถเบนซ์ที่ดริฟท์ชนเข้ากับหน้ารถแลมโบกินี่เบาๆ
แลมโบกินี่ทั้งคันราวกับถูกชะแลงฟาด จึงลอยกลางอากาศอย่างคาดไม่ถึงและไปชนกระแทกแท่นหินริมทางอย่างเร็วและแรง
ตุบ!
การชนครั้งใหญ่ดังกึกก้องและตัวถังด้านหน้าของแลมโบกินี่บุบไปในทันที
ตัวถังรถแตกกระจายและชิ้นส่วนกระเด็นว่อน
แลมโบกินี่ทั้งคันกลายเป็นแอ่งเศษเหล็ก
บนรถเบนซ์
ไป๋อีตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง
เธอกำลังมองแลมโบกินี่ที่กลายเป็นซาก แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย
ชั่วพริบตาเมื่อครู่นี้ เธอคิดว่าตัวเองจบเห่แน่แล้ว
แต่ไม่คิดฝันว่ารถยนต์ที่หลินฝานขับอยู่นี้เหมือนกับดริฟท์ 90 องศาจากจุดเดิม
การควบคุมรถยังยอดเยี่ยมล้ำลึกยิ่งกว่านักแข่งรถมืออาชีพอีก
โดยเฉพาะเมื่อท้ายรถชนนี้ราวกับชะแลงงัดที่ทำให้แลมโบกินี่ลอยออกไปเป็นเส้นตรง เธอก็ตกใจจนอ้าปากค้าง
แต่ว่า!
“ไม่ดีแล้ว! หลินฝาน สวีจื๋อเหิงคนนั้นเป็นคุณชายใหญ่บริษัทเทียนหลงกรุ๊ป จางเทียนเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของประธานกรรมการบริหาร! นายปฏิบัติต่อเขาแบบนี้ พวกเขาต้องล้างแค้นแน่!”
ไป๋อีคิดถึงตรงนี้ก็ปาดหน้างาม ซีดขาวราวกระดาษและปรากฏความหวาดกลัวขึ้นบนสีหน้า
แค่ได้ยินคำพูดนี้!
หลินฝานก็ไม่ใส่ใจสักนิด ทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้านขึ้น
“วางใจได้! ไม่เป็นปัญหาหรอก!”
ไม่มีปัญหา?
ไป๋อีโมโหจนเกือบจะร้องไห้ออกมา
ครู่เดียวได้ล่วงเกินคุณชายเสเพลสองคนจะไม่เป็นไรได้ยังไง
……
และในขณะที่รถเบนซ์กำลังขับจากไป!
ประตูบุบแบนเว้าของแลมโบกินี่คันนั้นก็หลุดในทันที และเงาคนสองคนคลานออกมาจากภายในรถอย่างอเนจอนาถ
นั่นก็คือสวีจื๋อเหิงกับจางเทียน
สองพี่น้องเสเพลกำลังมองดูแลมโบกินี่ที่ถูกชนจนกลายเป็นเศษเหล็ก ก็เหงื่อไหลจากหน้าผากลงมาติ๋งติ๋งทั้งสองคน
เสี่ยงมาก!
หากอุปกรณ์ป้องกันของแลมโบกินี่ไม่ธรรมดา พวกเขาสองคนคงเละเป็นโจ๊กไปตั้งนานแล้ว
“สารเลว!!!”
สวีจื๋อเหิงหน้าดุร้าย เขาเป็นถึงคุณชายใหญ่ ดันมาพ่ายแพ้ให้กับเงื้อมมือของเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงไร้ค่าคนหนึ่ง ทำเอาเขาเป็นบ้าชัดๆ
“พี่จื๋อเหิง เดี๋ยวผมจะติดต่อพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเดี๋ยวนี้ จะต้องหาไอ้เลวนั้นให้ได้!” จางเทียนเผยสีหน้าเคียดแค้นเช่นกัน
ขณะนั้นเองเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดหมายเลขแล้วโทรออก
จางเทียนรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาเป็นคนใหญ่คนโตที่รับผิดชอบการจราจรหลัก
ให้เขาตรวจสอบทิศทางการไปของพวกหลินฝานง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ
เพียงแต่!
เมื่อวางสายโทรศัพท์ หน้าของจางเทียนก็เผยสีหน้าราวกับเจอผีในทันที ราวกับได้ยินเรื่องอันน่าเหลือเชื่ออะไรอย่างไรอย่างนั้น
หืม?
เหตุการณ์นี้ทำให้สวีจื๋อเหิงนิ่งอึ้ง จากนั้นก็ถามขึ้นอย่างสงสัย
“จางเทียน เป็นไงบ้าง? คนไร้ค่านั้นมันไปที่ไหนกันแน่? รีบพูดสิ พวกเราจะได้หาคนไปล้างแค้น!”
กึกๆ!
จางเทียนกลืนน้ำลายอย่างแรง จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าตกตะลึง
“พี่จื๋อเหิง ผมพูดแล้วพี่อาจไม่เชื่อ! เมื่อกี้ลูกพี่ลูกน้องผมสืบหาแล้ว พบว่ากล้องวงจรทั่วทั้งเมืองถ่ายป้ายทะเบียนรถเบนซ์คันนั้นไม่ติดเลย! รถคันนั้นที่ทางแยกข้างหน้าก็หะ……หายไปแล้ว! ไม่รู้เลยว่าไปที่ไหน……”
อะไรนะ!
ได้ยินคำพูดนี้ สวีจื๋อเหิงก็ไม่กล้าเชื่อหูตัวเองจริงๆ
ถึงยังไงอุปกรณ์กล้องวงจรปิดของจราจรในเมืองเจียงทันสมัยที่สุด รถทุกคันไม่มีทางซ่อนได้ในใจกลางเมือง
แต่ตลอดทางมานี้ ไม่มีกล้องหลักสิบตัวตัวไหนถ่ายป้ายทะเบียนรถได้เลย ยิ่งกว่านั้นรถหายไปอย่างไร้ร่องรอยจากด้านล่างกล้องวงจร นี่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!
“สมควรตาย!”
สวีจื๋อเหิงโมโหเกรี้ยวกราด แล้วทุบกำปั้นลงบนแลมโบกินี่เศษเหล็กนั้นอย่างรุนแรง
กำปั้นของเขาจึงสั่นเทาอย่างเจ็บปวดในทันที ทำให้ความโกรธแค้นในใจของเขาท่วมทะลักจนถึงขีดสุดแล้ว
“ดีนัก! ไอ้เขยแต่งเข้าไร้ค่าคนหนึ่ง! คาดไม่ถึงว่าจะกล้าล่วงเกินข้า สวีจื๋อเหิง แกรอดู! ฉันจะโทรหาผู้เฒ่าเดี๋ยวนี้ ไม่เชื่อว่าจะหามันไม่เจอ!”
ในคำพูดของสวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความเคืองแค้น
และจางเทียนที่ได้ยินคำพูดนี้ก็สดชื่นขึ้นมา
เขาย่อมรู้ดีว่าผู้เฒ่าของสวีจื๋อเหิงก็คือสวีเทียนหลงประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป เป็นบุคคลระดับผู้อาวุโสที่ย่างเท้าแต่ละก้าวก็สามารถสั่นสะเทือนเมืองเจียง
การที่บุคคลระดับนี้ออกหน้า เขยเล็กๆคนนั้นจบเห่แน่
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของจางเทียนก็เผยสีหน้าน่ากลัว
“ดี! งั้นฉันจะโทรหาผู้เฒ่า! ผู้เฒ่ารักฉันที่สุด หากรู้ว่าฉันถูกคนทำร้ายจนเกือบเสียชีวิต ย่อมต้องหัวเสียแน่!”
พูดจบ!
สองพี่น้องเสเพลก็สบตาและยิ้มให้กัน จากนั้นทยอยโทรหาผู้เฒ่าของตนเอง
ในขณะเดียวกัน!
ภายในสำนักงานประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป
ผู้เฒ่าของสวีจื๋อเหิง ประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปสวีเทียนหลงจ้องหน้าจอในคอมพิวเตอร์เขม็ง เหงื่อเขาผุดที่หน้าผากและไหลลงมาไม่หยุด
“พระเจ้า! ในเมืองเจียงของพวกเรายังซ่อนมังกรคลั่งตัวหนึ่งไว้ย่างนี้! ย่ากลัวเกินไปแล้ว! นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”
“บริษัทเทียนหลงกรุ๊ปของพวกเราก็เป็นเพียงเกร็ดหนึ่งชิ้นของสัตว์ที่ใหญ่มหึมาดั่งบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ปเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าหัวมังกรผู้นำของบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ปกลับอยู่ในถิ่นของฉันนี่เอง!”
เสียงของสวีเทียนหลงกำลังสั่น
และตรงหน้าเขา
ปรากฏรูปภาพของชายคนหนึ่งบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
ชายสวมชุดดำทั้งร่างราวกับปีศาจท่ามกลางความมืดมิด ทำให้คนมีความรู้สึกอาฆาตเย็นยะเยือก
แม้จะมองผ่านหน้าจอก็ทำให้เย็นสันหลังไปตามๆกัน
เหมือนดั่งเทพแห่งความตายที่เดินออกมาจากท่ามกลางทะเลเลือดภูเขาศพ ทำเอาคนตัวสั่น
ไม่เพียงเท่านั้น!
ยิ่งทำให้คนยากที่จะเชื่อได้ก็คือ!
หน้าตาของชายคนนี้ก็คือ……หลินฝาน!
บทที่ 4 บัลลังก์กุหลาบ——เซวี่ยนเหมยกุย
หลินฝาน !
ประธานบริษัทคนใหม่ของบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ป !
สวีเทียนหลงมองไปที่รูปถ่ายของหลินฝาน ก็รู้สึกแค่ว่าหัวใจของเขาแทบจะหลุดออกแล้ว นี่เขาเป็นถึงระดับประธานสูงสุดเลยนะ จะไม่ให้เขารู้สึกตื่นเต้นกระวนกระวายได้ยังไงกัน
กริ๊งงงงง !
ในขณะนั้นเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
อืม ?
สวีเทียนหลงก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เมื่อเขาเห็นว่าสายที่โทรเข้ามานั้นเป็นลูกชายของตัวเองสวีจื๋อเหิง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด จากนั้นเขาก็รับสาย
“ ว่ามา !”
น้ำเสียงที่ไม่แยแสของสวีเทียนหลง
ทันใดนั้นในสายก็มีเสียงร้องไห้ที่พูดขึ้นมา :
“ พ่อ ช่วยผมด้วย ! อีกนิดผมก็เกือบตายแล้ว ! พ่อจะต้องช่วยผมเอาคืน !”
อะไรนะ !
ทันทีที่พูดมานั้น ก็ทำให้สีหน้าของสวีเทียนหลงเปลี่ยนไป
ในเมืองเจียง ทำไมจะไม่มีใครไม่รู้จักสวีเทียนหลงแห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป แล้วเป็นไปได้อย่างไรถึงมีคนกล้ามาแตะต้องลูกชายตัวเอง และยิ่งไปกว่านั้นคือเกือบจะฆ่าลูกชายตัวเองอีกด้วย
นี่……มันสมควรตายชัดๆ !
“ เกิดอะไรขึ้น ? ใครมันเป็นคนทำ ?” น้ำเสียงของสวีเทียนหลง ก็ค่อยๆเย็นลง
ซึ่งมันราวกับเสือที่ดุร้าย ที่กำลังระงับความโกรธไว้ในใจ
เมื่อได้ยินสิ่งที่ปลายสายพูด สวีจื๋อเหิงก็รู้สึกดีใจแทบบ้าขึ้นมา แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังต้องแสร้งทำน้ำเสียงที่หวาดกลัวและพูดว่า :
“ พ่อ เมื่อกี้ผมโดนรถเบนซ์คันหนึ่งชน ! เข้ากับแลมโบกินี่ของผมพังยับเยิน ! แล้วผมก็เกือบจะตายในรถอีกด้วย !”
โครม !
ทันทีที่พูดมานั้น มันก็ยิ่งทำให้ความชั่วร้ายที่อยู่ในตัวของสวีเทียนหลงนั้นก็ล้นออกมาทันที และความโกรธแค้นที่อยู่ในใจก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มมากขึ้น
ซึ่งมันไม่ใช่เพียงแค่นั้น
“ พ่อ ไอ้คนที่ชนผม มันเป็นคนของตระกูลไป๋ ! แล้วไอ้สวะที่ขับรถนั้นก็เป็นลูกเขยของตระกูลไป๋——หลินฝาน !”
“ พ่อต้องช่วยผมเอาคืน ! ส่งคนไปจับมันมาเดี๋ยวนี้เลย ผมจะจัดการมัน ให้มันรับรู้ถึงความรู้สึกถูกรถชน !”
อะไรนะ !
หลิน……หลินฝาน ?
ประโยคที่พูดมานี้ ทำให้สวีเทียนหลงรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า และทำให้เขาถึงกับวิงเวียนปวดไปทั้งหัวจนเกือบจะทำให้เขาเป็นลม
เขารีบเดินตรงไปหน้าคอมพิวเตอร์ ดูข้อมูลของหลินฝาน และตาก็กระตุกไม่หยุด จากนั้นเขาก็ถามด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มว่า :
“ จื๋อเหิง แกพูดมาให้ชัดๆสิว่า ไอ้หลิน……หลินฝานใช่สามีของไป๋อีหรือเปล่า ?”
อืม ?
สวีจื๋อเหิงรู้สึกมึนงงเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงเลยว่า พ่อของตัวเองจะเคยได้ยินชื่อของคนนี้ และทันใดนั้นเขาก็รีบพูดว่า :
“ ใช่ครับ ! พ่อ ไอ้สารเลวคนนี้แหละ ! ผมจะต้องฆ่ามัน ฆ่ามันให้ตาย !”
เงียบไปเลยนะ !
ในขณะนั้นเอง สวีจื๋อเหิงก็สังเกตเห็นว่า หลังจากที่เขาพูดประโยคนี้จบ ปลายสายด้านพ่อของเขาก็เงียบลงทันที
อีกทั้งยังมีเสียงในลำคอที่ออกมาไม่หยุด ‘ หึหึหึ ’ ราวกับเสือตัวหนึ่งที่กำลังรู้สึกโกรธ
“ พ่อ, พ่อ…..”
สวีจื๋อเหิงอยากจะถามเลยทันที
แต่ทว่าน้ำเสียงที่เขากำลังจะพูดออกมา ทันใดนั้นเองสวีเทียนหลงก็แผดเสียงที่น่ากลัวขึ้นมาจากปลายสายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ :
“ แม่งเอ้ย ! สวีจื๋อเหิงเอ้ย ไอ้ลูกเหี้ยเอ้ย นี่แกอยากจะฆ่าฉันให้ตายหรือไง !”
“ ฉันขอสั่งแกเลยนะ แกรีบไปหาคุณหลิน แล้วก็ก้มหัวขอโทษเขาสะ ! ถ้าหากเขาไม่ยกโทษให้แกละก็ กูนี่แหละจะหาคนไปฆ่ามึงทิ้ง !”
“ ตู๊ดดดดด……”
หลังจากเสียงที่ตะโกนด่าจบลง ก็มีเพียงแต่เสียงวางสายจากปลายสายอีกด้าน
สวีจื๋อเหิง : “……”
เขาถึงกับตะลึงไปเลย
ทั้งๆที่ตัวเองเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้วแท้ๆ แล้วเพราะอะไรกันทำไมเขาถึงจะต้องไปก้มหัวขอโทษคุณหลินนั้นด้วย ?
นี่มัน……..สรุปแล้วใช่พ่อแท้ๆของตัวเองไหมเนี่ย? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ !
ในขณะที่สวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความสับสนมึนงงนั้น เขาก็ได้ยินแว่วๆจากจางเทียนที่กำลังคุยโทรศัพท์ ซึ่งก็เป็นน้ำเสียงโกรธด่าที่ดังมาจากปลายสายอีกด้าน
“ ไอ้เหี้ยจางเทียนแกทำให้เรื่องใหญ่เข้าแล้ว ! เย็ดแม่งเอ้ย คิดไม่ถึงเลยนะว่าแกจะกล้าไปทำให้คุณหลินไม่พอใจ ! แกรีบไปขอโทษคุณหลินเลยนะ ถ้าไม่อย่างนั้นแกก็ไม่ใช่ลูกชายฉันอีกต่อไป ! ไส่หัวไปเลยนะ ต่อจากนี้ไปฉันก็จะไม่มีลูกเหี้ยแบบแกอีก ”
จางเทียน : “……”
มองดูโทรศัพท์ที่วางสายไป จางเทียนก็ถึงกับตกตะลึงเช่นเดียวกัน แล้วก็สงสัยด้วยว่าไม่น่าใช่พ่อแท้ๆของตัวเอง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่เห็นสีหน้ามึนงงเหมือนกันของสวีจื๋อเหิง แล้วพวกเขาสองคนก็รู้สึกในใจว่าต้องมีลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้น
“ พี่……พี่จื๋อเหิง ! ดูเหมือนว่าพวกเราจะก่อเรื่องใหญ่ไว้แล้ว !”
ตอนนี้สองพี่น้องเสเพลนี้ หัวแทบจะระเบิดออกมาทันที
พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่จะสามารถทำให้พ่อขอพวกเขานั้นหวาดกลัวได้ถึงขนาดนี้ สรุปแล้วหลินฝาน……เป็นคนที่น่ากลัวขนาดไหนกันแน่ !
“ เร็ว ! รีบให้คนทั้งหมดระดมหา ! ตามหาหลินฝาน เร็วเข้า ถ้ารอให้หลินฝานตามตัวพวกเราเจอละก็ พวกเราตายแน่ !”
สวีจื๋อเหิงหวาดกลัวจนตัวสั่น หลังจากนั้นก็เปล่งน้ำเสียงที่หวาดกลัวออกมา
ทันใดนั้น !
สองพี่น้องเสเพลนี้เหมือนกับมดที่อยู่บนหม้อร้อนๆ รีบโทรหาคนเส้นสายภายในอย่างบ้าคลั่งเพื่อให้ออกตามหาตัวหลินฝาน
ซึ่งหลินฝานเองก็คงจะคิดไม่ถึง !
ณ ตอนนี้ วุ่นวายไปทั่วเมืองเจียงแล้ว
……
กลางคืนก็ค่อยๆย่างกรายเข้ามา
ซึ่งถือว่าเป็นคลับที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียง——พรอสเพอริตี้คลับ และผู้คนก็รายรอบอยู่ในแห่งความครึกครื้นเฮฮา
มีรถเบนซ์คันหนึ่งขับเข้ามาจอดอยู่หน้าทางเข้าของพรอสเพอริตี้คลับ แล้วก็มีชายและหญิงที่เดินลงมาจากรถ ซึ่งนั้นก็คือหลินฝานและไป๋อี
ใบหน้าที่สวยงามของไป๋อีนั้น ก็ยังคงมีความขาวซีดเล็กน้อย ซึ่งใบหน้าของเธอมีความเคร่งขรึมและความกังวลใจอยู่ลึกๆ
ถึงอย่างไร ความขุ่นเคืองในครั้งนี้ก็มาจากสองพี่น้องเสเพลของเมืองเจียง
ไป๋อีแค่คิดว่าปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกกังวลใจ
“ ไป๋อี ทำไมเธอเพิ่งมาล่ะ ?”
ในขณะนั้นเอง
เมื่อเสียงที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งดังขึ้น ก็เห็นหญิงสาวกระโปรงยาวสวยสดงดงามกำลังรีบเดินมา
ผู้หญิงคนนี้ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทสมัยเรียนของไป๋อี——เวินชี่ยน
แต่ถึงอย่าไรก็ตาม หลังจากที่เธอเห็นหลินฝานที่ยืนอยู่ข้างๆไป๋อีนั้น เวินเชี่ยนก็ขมวดคิ้วขึ้นมาในทันที และใบหน้าของเธอแสดงให้เห็นถึงความขยะแขยงและดูถูก :
“ นี่ทำไมถึงพาเขามาด้วย ? อีกอย่างทำไมถึงแต่งตัวเหมือนยาจก ดูโทรมมากเลยนะ เพื่อนๆจะไม่หัวเราะเยาะเอาหรอ ?”
คำพูดของเวินเชี่ยนนั้นไม่มีความปรานีเลยสักนิด ทันใดนั้นก็ทำเอาไป๋อีถึงขั้นผะอืดผะอม
แต่ทว่า ไป๋อียังไม่ทันจะตอบกลับ เวินเชี่ยนก็หันไปจ้องหลินฝาน แล้วก็มองตัวจรดเท้าและพูดว่า :
“ นี่ ! คนจนๆอย่างนายมาทำอะไร ? นี่ไม่รู้หรือไงว่ามันงานเลี้ยงรุ่นของพวกเรา ? ถ้าเกิดว่าเพื่อนคนอื่นเห็นนายละก็ ไป๋อีไม่ขายขี้หน้าแย่เลยหรอ ?”
“ ไส่หัวไปซะ ! มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย ! ขยะแขยงจริง !”
คำพูดของเวินเชี่ยนนั้นเจ็บปวดแทงใจถึงขีดสุด
ทันใดนั้น หลินฝานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย :
“ แล้วมันใช่ธุระอะไรของเธอ !”
อะไรนะ !
เวินเชี่ยนกับไป๋อีก็ถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินแบบนี้
ภาพในหัวของพวกเธอนั้น ปกติหลินฝานเป็นคนที่ขี้ขลาดอ่อนแอ และถึงแม้ว่าเขาจะโดนคนชี้หน้าด่า เขาก็จะยิ้มรับมัน ซึ่งพวกเธอก็คิดไม่ถึงเลยว่า หลินฝานจะโต้ตอบอย่างไม่ใยดี
“ นี่นาย……นาย ! ! !” เวินเชี่ยนถึงกับหน้าหงายหน้าแดง ชี้หน้าหลินฝานแต่เธอก็กลับพูดไม่ออก
จากนั้นเธอก็หายใจเข้าลึกๆและยับยั้งกับความโกรธของเธอลง แล้วยิ้มกลับไปด้วยความโกรธ
“ ได้ ! ในเมื่อนายไม่กลัวขายหน้า ก็มาเลย ! วันนี้นายจะได้เห็นโลกภายนอก จะได้รู้ว่านายมันเป็นแค่อะไร !”
“ หึ ! คนอื่นเขาใช้จ่ายเงินหมื่นหยวนถือว่าสบายๆ ส่วนนายก็เป็นแค่คนที่ไม่รู้ห่าเหวไรเลย !”
หลังจากที่พูดจบ เวินเชี่ยนก็ดึงไป๋อีเข้าไปในคลับ โดยที่ไม่แม้แต่จะมองหลินฝานเลย
ส่วนหลินฝานก็ยักไหล่เบาๆ และเดินตามหลังไป
พรอสเพอริตี้คลับ !
เป็นคลับที่หรูหราที่มีอาหารเครื่องดื่มและความบันเทิงเข้าไว้ด้วยกัน
มีบาร์อยู่ที่ชั้นหนึ่ง เมื่อเดินเข้าไปก็จะได้เสียงดังสนั่นหู พร้อมกับแสงไฟสลัวๆ ทุกคนที่อยู่ในนี้เต้นโยกไปโยกมาราวกับม้าดีด
แสงสีในยามราตรี ลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อ สำมะเลเทเมา !
แต่ทันทีที่เดินเข้ามานั้น สายตาของหลินฝานก็ถูกดึงดูดด้วยที่นั่งที่อยู่บนชั้นสูงสุด
เป็นที่นั่งที่สูงที่สุดของร้านนี้ สามารถมองเห็นด้านล่างทั้งหมด
ซึ่งดูเหมือนว่าที่นั่ง นี้จะเป็นเหมือนบัลลังก์ของร้านนี้ ซึ่งมันสูงมากจนต้องแหงนหน้ามองเท่านั้น
ไม่เพียงแค่นั่น ！
ซึ่งมันมีพื้นที่สำหรับนั่งได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
มีหญิงสาวเย้ายวนที่ใส่กระโปรงสีแดงยาว
เธอเป็นเหมือนกับราชินีแห่งคลับนี้ !
มือคู่ที่ขาวละมุนนั้น กำลังจับก้านไวน์แล้วค่อยๆหมุนเบาๆไปรอบๆแก้ว เพื่อค่อยๆลิ้มรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของไวน์อย่างสง่า ทำให้คนนั้นใจเต้น
และดูเหมือนว่าเวินเชี่ยนที่อยู่ข้างหน้าก็สังเกตเห็นถึงการจ้องมองของหลินฝาน ซึ่งใบหน้าของเธอก็เผยให้เห็นสีหน้าที่ดูถูกและหัวเราะเยาะ :
“ ไม่เคยเห็นสินะ นายนี่มันไม่รู้เรื่องอะไรเลยเอาสักเลย นั่นมันคือบัลลังก์กุหลาบในพรอสเพอริตี้คลับ ! อีกทั้งยังเป็นที่นั่งสำหรับเจ้าของคลับนี้——เซวี่ยเหมยกุย ! และไม่มีใครที่จะนั่งได้ นอกจากเธอ !”
เซวี่ยเหมยกุย
สำหรับหลินฝานถือว่าเป็นชื่อที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด แต่สำหรับผู้คนในเมืองเจียงแล้ว ไม่มีใครที่ไม่รู้
ฆ่าคนโดยที่ไม่เปื้อนเลือด เมื่อเปื้อนเลือดแล้วก็ต้องฆ่า !
เซวี่ยเหมยกุย ถือว่าเป็นคนที่มีหน้ามีตาและชื่อเสียงในเมืองเจียง ไม่ว่าจะคนดีหรือคนไม่ดี ก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธอ
เมื่อไป๋อีได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของเธอก็ค่อยๆซีดลง ไม่กล้าแม้ที่จะอยู่ต่อ ซึ่งเธอและเวินเชี่ยนก็เดินต่อไปยังชั้นสอง
แต่ถึงอย่างไรหลินฝานที่อยู่ข้างหลังพวกเธอก็ยังขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าทำไมกัน !
เขามีความรู้สึกเหมือนว่าจะเคยเห็น ‘ เซวี่ยนเหมยกุย ’ จากที่ไหนสักที่
หลินฝานส่ายหัวเบาๆและไม่ได้สนใจอะไร จากนั้นก็เดินตามเขาสองคนขึ้นไป
ในขณะเดียวกันนั้นเอง
เซวี่ยนเหมยกุยที่ค่อยๆลิ้มรสไวน์อยู่บนบัลลังก์กุหลาบนั้น ก็กำลังจ้องมองรูปถ่ายที่อยู่ในมือเธอด้วยความรู้สึกสับสน ประหลาดใจ ซาบซึ้งใจและตื่นเต้น
“ ที่แท้คุณนั้นเองที่เป็นเจ้านายฉัน !”
เซวี่ยนเหมยกุยมองดูผู้ชายที่อยู่บนรูปถ่าย และในขณะนั้นเองก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบปีก่อน
ในตอนนั้น เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆที่พบกับการเปลี่ยนแปลงในครอบครัวครั้งยิ่งใหญ่ พ่อแม่และญาติพี่น้องของเธอถูกฆ่าทิ้งทั้งหมดด้วยกลุ่มฆาตกรข้ามชาติที่ต้องการแก้แค้น
และเมื่อเธอคิดว่าตัวเองยังไงก็ต้องตายนั้น
ก็กลับมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น
ซึ่งในตอนนั้นเขาอายุเพียงแค่ 13-14 แต่ฝีมือที่ราวกับปีศาจมารร้ายของเขานั้นเหนือความคาดหมายของทุกคน พวกกลุ่มฆาตกรข้ามชาติทั้ง 32 คนล้วนถูกฆ่าด้วยฝีมือของเด็กผู้ชายคนนั้น
จนท้ายที่สุดแล้ว !
หัวหน้ากลุ่มฆาตกรข้ามชาติ ก็ถูกฝีมือของเด็กผู้ชายคนนั้นฆ่าตายอย่างอนาถ
เขาช่วยชีวิตเธอไว้ !
เซวี่ยนเหมยกุยไม่มีวันที่จะลืมใบหน้าที่อ่อนวัยและความหนักแน่นของเด็กผู้ชายคนนั้น และเขาก็คือคนที่มีพระบุญของเธอ
เมื่อเธอโตขึ้น เธอก็ได้เป็นเจ้าของพรอสเพอริตี้คลับ แต่ถึงอย่างไรเธอยังส่งคนไปตามหาผู้ที่มีพระคุณของเธออยู่ตลอด
จนกระทั่งวันนี้ !
เมื่อมีคนนำรูปถ่ายนี้มาให้เธอ เธอก็เพิ่งจะรู้ว่า ผู้ที่มีพระคุณของเธอในตอนนั้น เป็นบอสเองที่อยู่เบื้องหลังของเธอในตอนนี้
“ ถึงแม้จะผ่านไปแล้ว 10 ปี แต่ฉันก็ไม่มีทางที่จะลืมใบหน้าของคุณไปตลอดชีวิต !”
เซวี่ยนเหมยกุยมองดูรูปถ่ายด้วยความรู้สึกสับสนและดีใจ
ซึ่งผู้ชายที่อยู่ในรูปถ่ายนั้นก็คือ …… หลินฝาน !
และในขณะนั้นเอง
เมื่อเซวี่ยนเหมยกุยกวาดสายตามองไปยังเงาของเขาที่เพิ่งจะเดินขึ้นไปชั้นสองนั้น เธอก็ถึงกับตัวสั่นอย่างรุนแรง แล้วก็แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่า :
“ เขา ……เขาคือ ……”
และในขณะนั้นเอง เธอก็ค่อยๆขยับและลุกขึ้นจากที่นั่งของเธอ จากนั้นก็เอารูปถ่ายที่อยู่ในมือของเธอเทียบกับใบหน้าของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ
หลังจากที่เขาแน่ใจแล้วว่าเป็นคนเดียวกัน
โครม !
สีหน้าที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นบ้านั้น ก็รีบลงมาจากที่นั่งของเธอ
บทที่ 5 ตามฉันไปขอโทษ
ว้าว !
เมื่อเซวี่ยนเหมยกุยเดินลงมาจากบัลลังก์กุหลาบ ผู้คนชั้นหนึ่งที่อยู่ที่บาร์ต่างก็พร้อมใจกันเงียบลงกันทันที
ซึ่งสายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องไปยังเซวี่ยนเหมยกุย และก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นถึงสีหน้าท่าทางที่ตกใจราวกับว่าเห็นคนที่น่ากลัวหรืออะไรบางอย่าง
และเสียงซุบซิบในบาร์ก็เริ่มดังขึ้น
ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่นั้น !
ซู่ลาลา !
ชายร่างกำยำในชุดสูทก็ค่อยๆเดินออกมาจากฝูงชนทีละคน และในชั่วพริบตานั้นพวกเขาก็มายืนประกบตัวเซวี่ยนเหมยกุย
ซึ่งมีถึงหลายสิบคน !
ความดุร้ายและความน่ากลัวของอีกาดำจำนวนมาก ราวกับเป็นกลุ่มอันธพาลที่ใส่ชุดสูท ซึ่งมันทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น
“ เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ ?” ชายสูงใหญ่ที่มีร่างกายบึกบึนนั้นราวกับมนุษย์เหล็กที่มีท่าทางโหดเหี้ยม
เขานั้น, ถือว่าเป็นลูกน้องเบอร์หนึ่งของเซวี่ยนเหมยกุย——เฮยหู่ !
ราชามวยใต้ดิน ซึ่งเป็นผู้ที่โหดเหี้ยมและโด่งดังในเมืองเจียง
ในขณะนั้นเอง เสียงเพลงในบาร์ก็เงียบสงัดลง และสายตาผู้คนต่างก็จับจองไปยังใบหน้าของเซวี่ยนเหมยกุย
หวาดผวา !
งงงวย !
นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกเลยที่ทุกคนได้เห็นถึงสีหน้าท่าทางของเซวี่ยนเหมยกุยที่เผยออกมา
“ เร็วเข้า ! เคลียร์ให้สะอาด ! เจ้านายของพวกเรามาแล้ว !”
อะไรนะ !
หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเซวี่ยนเหมยกุย ไม่ว่าจะเฮยหู่หรือลูกค้าที่อยู่รอบข้างต่างก็ตกตะลึง
เจ้านาย ?
ทุกคนต่างก็คิดไม่ถึงเลยว่า คนแบบนี้จะมีคุณสมบัติเหมาะสมให้คนที่สง่าผ่าเผยอย่างเซวี่ยนเหมยกุยเรียกว่าเจ้านาย ?
ว้าว !
ทันใดนั้นเอง ลูกค้าที่อยู่ชั้นหนึ่งต่างก็มีคึกคักเจี๊ยวจ้าวกันขึ้นมา ซึ่งแต่ละคนก็เหมือนจะเกิดความตกตะลึง
ถึงอย่างไร มันไม่จบเพียงแค่นั้น
เซวี่ยนเหมยกุยก็พูดออกมาทันทีว่า :
“ เฮยหู่ ส่งคนไปเฝ้าห้อง 808 ! และห้ามให้ใครไปรบกวนเจ้านายเด่นขาด !”
808 !
เมื่อได้ยินแบบนี้ ทุกสายต่างก็จับจองไปยังห้องที่อยู่บนชั้นสอง
ในใจของทุกคนต่างก็เริ่มสะพรึงถึงความน่ากลัว พวกเขาเลยรู้ว่าคนที่เข้าไปในห้องนั้นเป็นมังกรบ้าคลั่งที่สามารถทำให้เมืองเจียงนั้นหวาดกลัว
……
ซึ่งคนที่อยู่ในห้อง 808 นั้นพวกเขาไม่ทางรู้ได้เลยว่าข้างนอกนี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ในขณะนั้นเอง สายตาทุกคู่ที่เต็มไปด้วยความดูถูกและเยาะเย้ยนั้นต่างก็จับจ้องไปยังหลินฝาน
“ ว้าว ! ที่แท้ก็เป็นสามีของไป๋อีนี่เองหรอ ? แม่เจ้า นี่มันดอกไม้ที่ปักอยู่บนขี้วัวจริงๆสินะ ! อีกอย่างยังเป็นขี้ที่นานแล้วด้วย ”
“ ใครว่าไม่ใช่บ้าง ! ดูเขาสิ เก็บเศษผ้าขี้ริ้วอะไรมาใส่ ! นี่มาขายหน้าหรอ ?”
“……”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ภายในห้องก็เริ่มดังขึ้น
เพื่อนในสมัยเรียนนับสิบคน ต่างก็แอบหัวเราะเยาะหลินฝาน
ถึงแม้ว่าเสียงของคนเหล่านี้จะค่อยๆเบาลงก็ตาม แต่ถึงอย่างไรหลินฝานก็ยังคงเป็นตัวตลกที่ทุกคนพูดถึง
เมื่อเห็นแบบนี้ !
เวินเชี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเผยถึงรอยยิ้มที่มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น ซึ่งเธอก็บอกไอ้สวะนี้แต่แรกแล้วว่าอย่ามา เป็นอย่างไรละทีนี้ ?
ขายหน้าไหมละ ? ทนไม่ไหวแล้วไหมละ ?
อะแฮ่ม !
พอคิดแบบนี้แล้ว เวินเชี่ยนก็โบกมือขึ้นทันที ทำให้การฉีกหน้าและเยาะเย้ยค่อยๆเงียบลง จากนั้นก็พูดกับเพื่อนๆที่นั่งอยู่ว่า :
“ ทุกคน ฉันขอแนะนำสักหน่อยนะ เขาคนนี้เป็นถึงสามีของไป๋อีดาวโรงเรียน——หลินฝาน !”
บูม !
ทันทีที่พูดจบ ทันใดนั้นเสียงโห่และเสียงเยาะเย้ยภายในห้องก็ดังขึ้น
ซึ่งมันไม่เพียงแค่นั้น เวินเชี่ยนยังคงพูดด้วยสีหน้าที่ขี้เล่นว่า :
“ นอกจากนี้นะ เมื่อกี้ระหว่างทางที่มา ยังเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์อีกด้วย ! แล้วรถที่ถูกชนนั้นก็ยังเป็นรถแลมโบกินี่ของสวีจื๋อเหิงและจางเทียนลูกชายของประธานแห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป ! และคนที่ชนก็คือหลินฝาน !”
อะไรนะ !
เมื่อได้ยินสิ่งที่เวินเชี่ยนพูดนั้น ทุกคนต่างก็รู้สึกตกใจกันหมด
รถที่ชนนั้นมันคือแลมโบกินี่ของสวีจื๋อเหิงกับจางเทียนเลยนะ !
แม่เจ้า ใครบ้างที่จะไม่รู้จักสองพี่น้องเสเพลนี้ ?
ไอ้สวะนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้สองพี่น้องเสเพลนั้นไม่พอใจ แต่ยังมีหน้ามาร่วมงานเลี้ยงรุ่นอีก นี่จะลากพวกเราเข้าไปพัวพันด้วยหรือไง ?
ทันใดนั้นเอง เสียงด่าเสียงไม่พอใจรอบข้างก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างก็จ้องไปที่หลินฝานราวกับว่ากำลังมองดูไอ้ตัวตลก
ผู้คนต่างก็ฮึกเหิมขึ้นมา !
“ เวินเชี่ยน เธอ……” ไป๋อีถึงกับหน้าซีด
ก่อนหน้านี้ที่จะเข้ามา เธอได้บอกับเวินเชี่ยนเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ซึ่งเดิมทีเธอคิดว่าอยากจะให้เวินเชี่ยนช่วยหาทางออก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อนสนิทของตัวเองจะกลายเป็นคนที่บอกกับทุกคน
เวินเชี่ยนไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิดเลยสักนิด แต่กลับควงแขนไป๋อีแล้วพูดปลอบว่า :
“ ไป๋อี ไม่ต้องกังวลไปนะ ! หัวหน้าห้องของพวกเราหลินกวงเหยาเป็นถึงผู้จัดการของบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปเลยนะ อีกทั้งยังสนิทสนมกับสวีจื๋อเหิงอีกด้วย มีเขาคอยช่วยพูด รับรองว่าไม่เป็นไรแน่นอน !”
ในขณะที่พูดอยู่นั้น
เวินเชี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองไปยังชายหนุ่มหล่อเหลาที่สวมแว่นตาขอบทอง :
“ ฉันพูดถูกไหมละ ? หัวหน้าห้อง !”
หลินกวงเหยา !
สมัยเรียนเขาก็เป็นหัวหน้าห้องของไป๋อี แล้วก็ยังเป็นคนที่คอยตามจีบไป๋อีอยู่ตลอด
หลินฝานรู้อยู่แล้ว เพราะก่อนหน้านี้หลินกวงเหยาก็เคยส่งดอกไม้ให้กับไป๋อีหลายต่อหลายครั้ง อีกทั้งยังไปบ้านของไป๋อีอย่างเปิดเผยเพื่อที่อยากจะคอยรับคอยส่งไป๋อี แต่เขาก็ถูกไป๋อีปฏิเสธทุกครั้ง
เมื่อได้ยินเวินเชี่ยนพูดแบบนั้น สีหน้าของไป๋อีก็ดีใจขึ้นมา
เธอเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าหลินกวงเหยานั้นทำงานอยู่ที่บริษัทเทียนหลงกรุ๊ป แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะสนิทสนมกับสวีจื๋อเหิง
ในตอนนั้นไป๋อีก็อดไม่ได้ที่จะมองหลินกวงเหยาด้วยสีหน้ากังวลใจ แล้วก็ถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล :
“ หัวหน้า คุณช่วยฉันพูดกับคุณสวีหน่อยได้ไหม ? หลินฝานเขาไม่ได้มีเจตนาเลยจริงๆ !”
โอกาส !
เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่กระวนกระวายใจของไป๋อีนั้น ในใจของหลินกวงเหยาก็รู้สึกดีใจมากๆ เพราะเขารู้ว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ผู้หญิงในฝันของเขาจะขอให้เขาช่วย
แต่ทว่าเป็นการขอให้ช่วยไอ้สวะคนนี้อย่างนั้นหรอ ?
ฝันไปเถอะ !
ถึงแม้หลินกวงเหยาจะเย้ยหยันเธออยู่ในใจก็ตาม แต่ใบหน้าของเขาก็เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น :
“ ได้เลยไม่มีปัญหา ! ไป๋อี เรื่องเล็กแค่นี้ เดี๋ยวฉันบอกกับเขาให้ก็เรียบร้อยแล้ว !”
“ จริงเหรอ ? ดีมากเลย !” เมื่อไป๋อีได้ยินแบบนั้น เธอก็มีสีหน้าที่ดีอกดีใจแล้วก็พูดกับหลินกวงเหยาด้วยน้ำเสียงที่ซาบซึ้งใจ :
“ ขอบคุณหัวหน้ามากๆเลยนะ !”
ไป๋อีก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก
แต่ทว่าหลินฝานสังเกตเห็นว่ามือที่ล้วงกระเป๋าอยู่ของหลินกวงเหยานั้นขยับไม่หยุด ซึ่งมันชัดเจนเลยว่าเขากำลังแอบส่งข้อความ !
ไม่ต้องเดาเลย หลินฝานมั่นใจเลยว่าหลินกวงเหยากำลังบอกสวีจื๋อเหิง !
ในขณะนี้ หลินฝานก็อดไม่ได้ที่จะมองหลินกวงเหยาด้วยสายตาที่มืดมนและเย็นชา
……
และในเวลาเดียวกันนั้นเอง
หลินกวงเหยาที่กำลังจะส่งข้อความนั้น
ตอนนี้เมืองเจียงก็ได้วุ่นวายไปทั้งเมืองแล้ว
รถจากหน่วยงานของรัฐหรือตำรวจต่างก็กำลังตามหารถเบนซ์คันนี้ไม่ว่าจะบนท้องถนนหรือในตรอกซอกซอย
ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปต่างก็นั่งรถหรูออกตามหาหลินฝานและไป๋อีไปทั่ว
สิบนาทีผ่านไป !
ยี่สิบนาทีผ่านไป !
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป !
ในเวลานี้สวีจื๋อเหิงและจางเทียนต่างก็เหงื่อแตกพลั่ก ราวกับก๊อกน้ำที่เปิดน้ำทิ้งไว้แล้วไหลไม่หยุด
ซึ่งพ่อของพวกเขาจะโทรหาทุกๆสองสามนาที และทุกครั้งที่โทรมานั้นก็จะโดนด่าซะเละ และมันก็ทำให้สองพี่น้องเสเพลนี้แทบบ้า
“ ให้ตายเถอะ ! คุณหลินคนนี้สรุปแล้วมีเบื้อหลังที่น่ากลัวอะไรขนาดนั้น ! ทำไมถึงทำให้พ่อของเราหวาดกลัวขนาดนี้ !”
สีหน้าของสวีจื๋อเหิงคลุมเครือไปด้วยความหวาดกลัว
ซึ่งพ่อของเขาก็ได้พูดไว้แล้วด้วย !
ถ้าหากว่าหลินฝานไม่ยกโทษให้ละก็ พวกเขาก็จะโดนไล่ออกจากบ้าน อีกทั้งยังจะตัดขาดพ่อลูกถ้าแบบนั้นก็จะกลายเป็นลูกที่ถูกทิ้ง
ไม่เฉพาะแค่เขา !
จางเทียนที่อยู่ข่างๆก็ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นก็โดนขู่จนเกือบจะร้องไห้ แล้วเขาก็มองไปยังสวีจื๋อเหิงด้วยสีหน้าที่
หมดหวัง
“ พี่จื๋อเหิง ! ตอนนี้จะทำยังไงดี ? พ่อของเราพูดแล้วนะว่าถ้าคุณหลินนั้นเขาไม่ยกโทษให้ละก็ พ่อเขาจะฆ่าเราแน่ๆ ! พ่อเขาพูดจริงๆแน่ !”
หวากลัว !
ตั้งแต่เด็กจนโตจางเทียนไม่เคยเห็นพ่อของตัวเองบ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อน แล้วเขาก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ว่าถ้าหลินฝานจะไม่ยกโทษให้เขาและเขาจะต้องตายแน่ๆ
เมื่อได้ยินแบบนั้น สวีจื๋อเหิงที่อยู่ข้างๆก็รู้สึกถึงแค่ความกังวลและความหวาดกลัว
และในขณะที่เขากำลังจะปลอบจางเทียนนั้น !
ตื้ดตื้ด !
ก็มีเสียงเรียกเข้าข้อความดังขึ้น
“ แม่งเอ้ย ! ไอ้เหี้ยตัวไหนเนี่ยไม่รู้เรื่องรู้ราว ! มีเรื่องทำไมไม่รู้จักโทรมา ? ส่งข้อความมาทำเหี้ยอะไรกัน !” สวีจื๋อเหิงก็ยิ่งทวีความโกรธมากขึ้น แล้วก็ด่าไม่หยุดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมา
ทันทีที่เห็นว่าเป็นข้อความจากหลินกวงเหยา
“ ไอ้เหี้ยหลินกวงเหยา ส่งข้อความอะไรมาตอนนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญละก็ ดูสิว่าฉันจะจัดการไอ้โง่นี้มันยังไง !”
เมื่อสวีจื๋อเหิงแตะไปที่ข้อความสีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสะพรึง !
“ นายน้อย คนที่ชื่อหลินฝานตอนนี้อยู่ที่พรอสเพอริตี้คลับ ห้อง 808 ! รีบมาเลยครับ !”
ตูม !
เมื่อเห็นข้อความที่ส่งมา สวีจื๋อเหิงก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นอย่างรุนแรง
แล้วก็ตามมาด้วยความดีอกดีใจที่ล้นเหลือ :
“ เจอ……เจอแล้ว !”
น้ำเสียงสั่นคลอนของเขาราวกับว่าเจอขุนสมทรัพย์ ซึ่งมันทำให้เขาตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
จากนั้นเขาก็ดึงจางเทียนวิ่งไปยังรถอีกคัน
“ เร็วเข้า ! แล้วก็รีบบอกทุกคนเลยนะว่าคุณหลินอยู่ที่พรอสเพอริตี้คลับ !”
“ บ้าเอ้ย รีบตามฉันไปขอโทษเลย ! เร็วเข้า ! ! ”
เย่ !
ทันทีที่พูดจบ ทันใดนั้นเองรถยนต์นับคันไม่ถ้วนต่างก็เริ่มสตาร์ทรถพร้อมกัน
👇👇👇
✅ถ้าอยากอ่านเนื้อหาที่สนุกมากกว่านี้ในนิยายเรื่องนี้ ดาวน์โหลด #Funread และค้นหา👉ราชาแห่งคุกโลหิต👈 รีบมาอ่านเนื้อหาที่สนุกเพิ่มเติมกับผู้อ่าน1.5ล้านคน!
บทที่ 1 คุณป้า ฉันไม่คิดจะสู้ต่อไปอีกแล้ว
“คุณป้า ฉันไม่คิดจะสู้ต่อไปอีกแล้ว...”
พอหลินฝานได้เรียบเรียงข้อความนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงกดส่งออกไปถึงผู้รับเป็นกลุ่ม
ในดวงตาของเขา ปรากฏขึ้นด้วยสีที่ซับซ้อนเข้มข้น
เป็นเวลาสามปีแล้ว
เพื่อตอบแทนบุญคูณ เขาได้หวนกลับออกมาจากโลกในด้านมืด มาอาศัยอยู่ในบ้านแม่ยายตระกูลไป๋เป็นเวลาสามปีเต็มๆ ในช่วงสามปีนี้ เขาต้องทนรับการเย้ยหยันและดูถูกจากคนรอบข้าง เพราะเขาไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ ไม่มีงานทำ
ทำงานให้ตระกูลไป๋เหมือนวัวเหมือนควาย เบานิดก็ถูกด่าว่าเอา หนักหน่อยก็ถูกเฆี่ยนตี สำหรับหลินฝานซึ่งเคยผ่านการเป็นอดีตเยี่ยงจักรพรรดิในด้านมืดมาแล้วนั้น ถือว่าเขาทนมามากพอแล้วจริงๆ
และตอนนี้ เขาก็ได้ตัดสินใจอันยากลำบากนี้แล้วในที่สุด
ดิง! ดิง! ดิง!
ในจังหวะนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น
คุณป้าฝ่ายการค้าโรลิ่น "เสี่ยวฝาน ในที่สุดคุณป้าก็ได้รับข้อความของหนูนี้แล้วจนได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บ่อน้ำมันทั้ง 8 แห่งที่ตั้งอยู่ในเซอเบีย แอฟริกา ภายใต้บริษัทในเครือโกลบอลกรู๊พนั้นจะถูกถ่ายโอนไปเป็นชื่อส่วนตัวของหนู นอกจากนี้ โกลบอลกรู๊พ จะมอบ 51% ของหุ้นให้เป็นชื่อของหนูโดยไม่คิดมูลค่าอีกด้วย
หนูจะขึ้นเป็นประธานคนใหม่และเป็นผู้ถือหุ้นที่แท้จริงของโกลบอลกรู๊พ ทรัพย์สมบัติและบุคลากรทั้งหมดของ โกลบอลกรู๊พ ที่ตั้งอยู่ในอาณาเขตหัวเซี่ย จะอยู่ในอำนาจการควบคุมดูแลด้วยดุลยพินิจของหนูเต็มที่ โดยไม่ต้องรายงานให้กลุ่มทราบ "
ป้าโรสอันเดอร์กราวด์: "ฝาน ในที่สุดหนูก็ได้ตัดสินใจนี่แล้ว! นรกโลหิตของเรากำลังรอราชาอย่างหนูกลับมา เรารอมานานมากแล้ว ฉันจะแจ้งสาขาชาวจีนทันที และหนูจะได้เป็นราชาแห่งชาวจีนใต้พิภพ!"
ป้าหนี่หวงในโลกแห่งการทหาร: "เด็กน้อย ในที่สุดเจ้าก็รู้แจ้งแถลงไขแล้วสักที! ไปเป็นลูกเขยอาศัยบ้านแม่ยายอยู่ได้ มาที่นี่เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามในโลกแห่งการทหารจะดีกว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กรมการทหารชาวจีนจะมอบตำแหน่งที่นั่งทหารชาวจีนให้หนู! นับแต่บัดนี้ไป หนูจะเป็นท่านหลิน ในโลกแห่งการทหารชาวจีนนี้
"... ..."
เนื้อหาของข้อมูลเหล่านี้น่าตกใจเป็นอย่างยิ่ง แต่หลังจากที่หลินฝานได้อ่านแล้ว เขาก็แค่พยักหน้าโดยไม่แสดงความแปลกใจหรือตื่นเต้นแต่อย่างใด
ตรงกันข้าม ในดวงตาของเขากลับมีร่องรอยของความสับสนยิ่งนัก:
“สามปีแล้ว เดิมทีฉันแค่อยากจะตอบแทนเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ช่วยชีวิตเขาด้วยซาลาเปามาหนึ่งใบ! แต่ว่าความโหดร้ายของความเป็นจริง และความเสแสร้งของผู้คนทำให้ฉันต้องกลับมาเป็นจักรพรรดิในด้านมืดอีกครั้ง!”
หุ!
หลินฝานพ่นควันเป็นวงแหวนเบา ๆ ขณะวนเวียนอยู่นั้น รูปหัวกะโหลกก็ก่อตัวขึ้นในควัน และค่อยๆ จางหายไป
มันทำให้หลินฝานในขณะนี้ดูลึกลับและแปลกประหลาดอย่างมาก
และแล้วในขณะนี้
ขณะที่ก้นบุหรี่ในมือของเขาถูกทิ้งลงบนพื้น ก็มีเสียงตะโกนสาปแช่งลอยมาจากในวิลล่าข้างหลังของเขา:
“หลินฝาน เจ้าไปตายอยู่ที่ไหนวะ รีบมาช่วยเอาน้ำล้างเท้านี้ไปเททิ้งให้ที!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้เข้า ร่างกายของหลินฝานก็แข็งทื่อ และรอยยิ้มจอมทะเล้นก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากมุมปากของเขา
ขณะนั้น เขาเหยียบก้นบุหรี่ให้ดับด้วยท่าทางเย็นชา และเดินช้าๆ เข้าไปในวิลล่า
ทันใดนั้นเขาเห็นแม่ยาย สื่นยู่เหมย ของเขาและไป๋อี้ ภรรยาของเขานั่งอยู่บนโซฟา หลังจากแช่เท้าเสร็จแล้ว
เมื่อเห็นหลินฝานเดินเข้ามา แม่ยายสื่นยู่เหมย รู้สึกราวกับว่าเธอเห็นหนูหรือแมว ขนลุกสู้ทั้งตัว ทั้งโกรธและด่าทอว่า:
"หึ! เจ้านี้ช่างไร้ประโยชน์ เจ้ายังขี้เกียจแอบออกไปข้างนอก ไม่ถูพื้น ไม่ซักผ้า ตระกูลไป๋ของเราเลี้ยงเจ้าให้กินด้วยอะไรนี่"
“เร็ว รีบเอาน้ำล้างเท้าของแม่เองไปเททิ้งเสียที!”
สำหรับหลินฝาน เขาคุ้นเคยกับท่าทีที่หยาบคายรุนแรงของแม่ยายสื่นยู่เหมยอยู่แล้ว ใบหน้าของเขาสุขุมอย่างน่าประหลาดใจ เขายกน้ำ 2 อ่างขึ้นมาและกำลังจะเดินไปที่ห้องน้ำ
ไร้ประโยชน์!
ขี้ขลาด!
เมื่อเห็นท่าทางของสามี ไป๋อี้ ภรรยาของเขารู้สึกทนดูไม่ได้ เธอคิดจะช่วยหลินฝานโต้ตอบอะไรบางอย่าง
แต่ก่อนที่คำพูดจะออกมาจากปาก จู่ๆ ข่าวรายการหนึ่งก็ดังขึ้นมาในทีวี
“ขณะนี้จะขอประกาศออกอากาศข่าวสำคัญ:
ตามข่าวล่าสุดจากสหรัฐอเมริกา บริษัทเครือโกลบอลกรู๊พ ซึ่งควบคุม 70% ของเศรษฐกิจโลกได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าแหล่งน้ำมันทั้ง 8 แห่งที่ได้ซื้อมาจากเซอเบีย แอฟริกาเมื่อเดือนที่ผ่านมา จะถูกถ่ายโอนไปยังเยาวชนชาวจีนคนหนึ่งโดยไม่คิดมูลค่า
นอกจากนี้ 51% ของหุ้นของบริษัทยังมอบให้กับเยาวชนชาวจีนหัวเซี่ยคนนี้เช่นเดียวกันโดยไม่คิดมูลค่าด้วย "
โอ้โห!
หลังจากเห็นข่าวนี้ออกอากาศ ไม่ว่าจะแม่ยายสื่นยู่เหมย หรือตัวภรรยาไป๋อี้ ต่างก็หายใจเข้าทรวงอกอย่างลึก ๆ
แหล่งน้ำมันแปดแห่ง?
นั่นมีมูลค่าตั้งหลายหมื่นล้านเชียว
และที่น่ากลัวที่สุดคือสัดส่วนหุ้น 51% ของบริษัทเครือโกลบอลกรู๊พนั่น คงประเมินด้วยเงินตราไม่ได้อย่างแน่นอน
แม้แต่ในโลกทั้งใบ ก็ยังต้องถือเป็นระดับซูเปอร์บอสอย่างแน่แท้
แม่ยายสื่นยู่เหมย และไป๋อี้ ภรรยาคงนึกไม่ถึงว่าคนหนุ่มชาวจีนประเภทไหนกันแน่ ที่สามารถรับทรัพย์สมบัติมากมายนี้ได้มาฟรี ๆ มันเป็นไปไม่ได้เลย
อย่างไรก็ตามนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
"ข่าวสำคัญ: กองบัญชาการทหารชาวจีน ได้จัดงานแถลงข่าว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะมีการเพิ่มบุคลากรในที่นั่งทหาร! ชื่อ ท่านหลิน และจากนี้ไป การทหารชาวจีนพวกเรา จะมีที่นั่งรวมเป็น 4 ที่นั่ง!"
อะไร!
ข่าวนี้สร้างความตกอกตกใจให้กับแม่ลูกสื่นยู่เหมย อีกครั้ง
ตำแหน่งทางที่นั่งทหารเป็นยศนายพลที่สูงเกียรติที่สุดในประวัติศาสตร์ของการทหารชาวจีน ทุกนายล้วนมีความสามารถสู้รบกับผู้คนนับหมื่น นำทัพรวมพลเป็นหนึ่ง ต่อต้านศัตรูที่ทรงพลังจากภายนอก เขายังเป็นไอดอลเช่นเทพเจ้าอยู่ในหัวใจของชาวจีนทุกคนอีกด้วย
แต่ตอนนี้ มีคนเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความน่ากลัวของ ท่านหลิน คนนั้น
ณ เวลานี้
ใบหน้าของแม่ยายสื่นยู่เหมย เต็มไปด้วยแรงอิจฉาริษยาที่แผ่กระจายออกมา
"อย่างแรกได้เข้าควบคุมกลุ่มบริษัททางเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างโกลบอลกรู๊พ และได้กลายเป็นเจ้าโลกคนใหม่! อีกอย่างได้เป็นผู้นำทางทหารรุ่นใหม่ ได้ครอบครองทั้งที่ดิน และยังได้รับความเคารพจากผู้คนนับพัน! มันจะไม่เเย่เช่นนี้ หากคนนั้นไม่ใช่หลินจั่ว และลูกเขยที่ไร้ค่าของฉันก็แซ่หลิน แต่เขาดันเป็นแค่คนขี้แพ้ที่ไม่เอาไหน หากเอาเขาไปเปรียบเทียบกับใครต่อใคร คงจะต้องโมโหตายไปข้าง...”
ในขณะที่พูด ดวงตาของแม่ยายสื่นยู่เหมย ก็จ้องราวกับจะเอาชีวิตไปที่หลินฝานที่กำลังถือน้ำล้างเท้าอยู่ ด้วยความเดือดดาลของเธอก็ยิ่งทำให้ความโกรธแสดงชัดบนใบหน้าขึ้นเรื่อยๆ
“ฮึ่ม! หลินฝาน ดูสิ! เจ้าก็คนเหมือนกัน แซ่เดียวกัน แล้วเจ้าเป็นคนแบบไหนกัน ทำตัวเป็นเศษสวะ! วันๆดีแต่กินแล้วก็นอน ทำตัวเกียจคร้านไม่เอาถ่าน ทำได้แต่รอความตาย ไม่มีประโยชน์อะไรต่อตระกูลไป๋ของฉันสักนิด!”
คำพูดของสื่นยู่เหยมรุนแรงมาก
เมื่อหลินฝานได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากทั้งหมดนั้นแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกโกรธ แต่กลับมีรอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก
เขารอคอย หากว่ามีวันหนึ่ง
แม่ยายของตัวเองได้รู้ว่า หลินจั่วที่พูดอยู่ในปากว่าเขารวยหนักรวยหนาคือลูกเขย อยากรู้จริงๆว่าจะทำหน้ายังไง
ตอนนี้!
หลินฝานยิ้มเบาๆ และส่ายหัว จากนั้นเดินไปยังห้องน้ำโดยมีน้ำล้างเท้าอยู่ในมือ
เมื่อมองไปยังแผ่นหลังของหลินฝาน ใบหน้าที่สวยงามของไป๋อี้ แสดงความซับซ้อนและไม่พอใจออกมา
ถึงยังไงพวกเขาก็คือผู้ชายเหมือนกัน
หนุ่มชาวจีนคนนั้นได้ครอบครองโกลบอลกรู๊พยักษ์ใหญ่นั้นแล้ว และหลินจั่วยังทำให้หยานหวงเกรงกลัว จนได้นั่งบัญชาการหนึ่งในสี่กองทัพทหาร
แล้วหลินฝานล่ะ?
เขาก็ยังคงเป็นคนไม่เอาไหน ได้แต่พึ่งพาเธอที่เป็นภรรยา คอยเลี้ยงดูและรอวันตายเท่านั้น
ความแตกต่างระหว่างหนึ่งวันกับหนึ่งสถานที่ ช่างหาข้อเปรียบเทียบไม่ได้
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้
ไป๋อี้รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมากและตะโกนใส่หลินฝานด้วยความโกรธ:
“หลินฝาน รีบเทน้ำล้างเท้า ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วพาฉันไปงานเลี้ยงรุ่นได้แล้ว!"
งานเลี้ยงรุ่น?
หลินฝานตกใจเล็กน้อย ตั้งแต่แต่งงานมาได้สามปี นี้เป็นครั้งแรกที่ไป๋อี้ขอให้เขาพาไปงานเลี้ยง
"ได้สิ!"
หลินฝานพูดน้ำเสียงเรียบ
สามปี!
เดิมทีเขาต้องการใช้ตัวตนนี้เพื่อตอบแทนไป๋อี้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้
แต่ผลที่ได้คือ เขานำความอัปยศอดสูและการเยาะเย้นจากคนอื่นมาสู่เธอ
และตอนนี้!
หลินฝานได้กลายเป็นเจ้าแห่งโลกอีกครั้ง เขาจะทำให้คนที่เคยหัวเราะเยาะเขา หัวเราะเยาะไป๋อี้ต้องหุบปาก ใครก็ตามที่ทำให้ไป๋อี้อับอายต้องคุกเข่าลงต่อหน้า
ในเวลาเดียวกัน หลินฝานได้เข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเทน้ำล้างเท้าทิ้ง และเดินเข้าไปในห้องของเขา
ไม่นานเขาก็เปลี่ยนชุดลำลองแล้วออกมา
เมื่อไป๋อี้และสื่นยู่เหมยเห็นเสื้ผ้าของหลินฝาน สองแม่ลูกก็ขมวดคิ้วทันที
“หลินฝาน เจ้าตั้งใจทำให้ไป๋อี้อับอายงั้นหรอ? เสื้อผ้าพวกนี้มันตั้งแต่สามปีที่แล้ว ไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว ถ้าเจ้าใส่มันออกไป ตระกูลไป๋ของฉันต้องเสียหน้าอย่างแน่นอน"
“ขยะชิ้นนี้ ช่างน่าขายหน้าเสียจริง!”
ใบหน้าของสื่นยู่เหมยแสดงถึงความรังเกียจ
แม้แต่ไป๋อี้ก็รู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ เธอขมวดคิ้ว และพูดขึ้นว่า:
“หลินฝาน ชุดนี้เก่าเกินไปแล้ว! ไปเปลี่ยนเป็นชุดใหม่เถอะ!”
หืม?
หลินฝานตกใจ เมื่อได้ยินคำบ่นของแม่และลูกสาว จากนั้นก็เหยียดแขนออกและพูดด้วยความสงสัย:
"ฉันคิดว่าชุดนี้เหมาะสมแล้ว! ชุดนี้ใส่สบายที่สุด และฉันก็ไม่ได้ใส่มากนัก เก็บไว้ใส่ในโอกาสสำคัญเท่านั้น!"
อะไรนะ?
คำพูดของหลินฝาน ทำให้สื่นยู่เหมยและไป๋อี้เดือดดาลมากยิ่งขึ้น
สมองของผู้ชายคนนี้ผิดปกติหรือไงกัน?
เขากล้าดียังไงมาบอกว่าเขาเก็บเสื้อผ้าเมื่อสามปีที่แล้ว ไว้ใส่แค่ในโอกาสสำคัญเท่านั้น?
ในขณะนี้ ไป๋อี้โกรธมากจนใบหน้าสวยของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง และเธอก็พูดด้วยความโกรธ:
“เอาเถอะ! จะใส่อะไรก็ใส่ไป! ถ้าไปขายหน้าต่อหน้าเพื่อนเก่าฉัน ก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน!"
หลังจากพูดจบ ไป๋อี้ก็ลุกขึ้นยืนด้วยควาทโกรธ เธอหยิบกระเป๋าและเดินออกไปข้างนอก
ขายหน้า?
หลินฝานแตะจมูกของเขาและยกมุมปากขึ้น
เสื้อผ้าชิ้นนี้เป็นผลงานที่ดีของแคทเธอรียน แปลเลน ดีไซเนอร์ชั่นนำของอิตาลี ซึ่งใช้เวลาสามปีในการทำเสื้อผ้าชิ้นนี้
ด้วยดีไซน์เฉพาะตัว เสื้อผ้าชิ้นนี้มีมูลค่าหลายร้อยล้าน
ในตอนแรก มีพวกเศรษฐีนับไม่ถ้วนที่ต้องการจะซื้อมัน จนกระทั่งพวกเขาได้รู้ว่าเสื้อผ้าชิ้นนี้เป็นของขวัญจากแคทเธอรีนถึงเขา พวกเขาทั้งหมดก็ได้ถอยกลับด้วยความกลัวและยอมแพ้ไป
ในขณะนั้น หลินฝานอดไม่ได้ที่ส่ายหัว และเดินตามไป๋อี้ไปที่ประตู:
“ตอนนี้เรากำลังจะไปไหน?”
"คลับเซิ่งซื่อ!” ไป๋อี้เดินออกไป โดยไม่มองหลินฝานด้วยซ้ำ
คลับเซิ่งซื่องั้นเหรอ?
หลินฝานสะดุ้ง ถ้าเขาจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นอุตสาหกรรมเล็กๆ ของหยานหวงในเครือโกลบอลกรู๊พใช่ไหม?
บทที่ 2 บุญคุณสำหรับหมั่นโถวหนึ่งลูก
ภายในโรงรถตระกูลไป๋มีรถทั้งหมด 3 คัน
รถเบนซ์ S600 หนึ่งคัน รถมาเซราติหนึ่งคัน และรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าคันเก่าที่หลินฝานขับไปซื้อกับข้าวหนึ่งคัน
ในเวลาปกติ ไป๋อีที่เป็นประธานสาวสวยคนหนึ่งออกจากบ้านเคยชินกับการขับรถเบนซ์ S600 ไม่สูงส่งแต่มีความนัยแฝง
แต่ว่า ขณะที่ไป๋อีกำลังเปิดประตูรถแล้วจะนั่งลงไปยังตำแหน่งคนขับนี่เอง ก็มีมือใหญ่มาขวางไว้ก่อน
หือ?
ไป๋อีอึ้งไป และมองหลินฝานอย่างมีคำถาม
“วันนี้ให้ผมขับเถอะ!” หลินฝานยิ้มจางๆ แล้วไปนั่งตำแหน่งคนขับท่ามกลางสายตาแปลกใจของไป๋อี
“นายขับรถเป็นเหรอ?” ไป๋อีตะลึงงัน
นับตั้งแต่พวกเขาแต่งงานมา 3 ปี เธอยังไม่เคยเห็นหลินฝานขับรถเลย ปกติออกจากบ้านหมอนี่ขับรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าแทบทั้งสิ้น
ถึงขั้นใบขับขี่ของหลินฝาน เธอก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน
เอ่อ……
“อีกเดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง!” หลินฝานไม่ได้อธิบายอะไร ยิ้มน้อยๆให้ แล้วรัดเข็มขัด
เห็นภาพตรงหน้านี้แล้ว แม้ในใจไป๋อียังคงสงสัย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร หันไปนั่งตำแหน่งข้างคนขับ
ไม่รู้เพราะอะไร!
วินาทีนี้ไป๋อีพบว่าหลินฝานเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก
เห็นได้ชัดว่าหลินฝานก่อนหน้านี้ได้แต่ก้มหน้ารับปากทำ ขี้ขลาดตาขาว แต่หลินฝานในตอนนี้ยกมุมปากประดับรอยยิ้มแห่งความมั่นใจออกมา ราวกับทุกสรรพสิ่งล้วนอยู่ในการควบคุมของเขา
ว่ากันว่าผู้ชายที่มีความมั่นใจหล่อเหลาที่สุด และขณะนี้ในสายตาไป๋อี หลินฝานในด้านนี้ของเขา ที่จริงก็……เริ่มหล่อขึ้นมาบ้างจริงๆ
เมื่อประตูปิด!
สิ่งที่ทำให้ไป๋อีแปลกใจคือ หลินฝานกลับไม่ได้สตาร์ทรถ แต่ในดวงตาดำของเขาปรากฏความทรงจำที่คิดถึงและความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ถูก
“ไป๋อี คุณยังจำร้านซาลาเปาหมั่นโถวไป๋จี้ได้ไหม?”
หือ?
ไป๋อีอึ้งไป
เธอต้องจำได้สิ ตอนเธอยังเด็ก พ่อแม่กับปู่ไม่ลงรอยกัน ครอบครัวพวกเขาสามคนถูกคุณปู่ขับไสไล่ส่งออกไปจากตระกูลไป๋ จึงได้แต่อาศัยเปิดร้านซาลาเปาหมั่นโถวข้างทางประทังชีวิต เธอจะลืมได้ยังไง
แต่ว่าเธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลินฝานถึงเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา
เห็นท่าทางของไป๋อี ในสมองของหลินฝานก็อดนึกถึงภาพความทรงจำของสาวน้อยที่ไว้หางม้าและน้ำมูกไหล
นั่นคือตอน 10 ปีก่อน
ในตอนที่เขาอายุ 13 ปี อาจารย์ปีศาจคนนั้นออกป้ายคำสั่งให้เขาไปสังหาร ติดตามผู้นำชั่วร้ายโหดเหี้ยมขององค์กรลึกลับที่มาถึงในดินแดนเหยียนหวงหรือประเทศจีน
ศึกในครั้งนั้น!
หลินฝานสามารถโจมตีสังหารนักฆ่ามือฉมังระดับสูง 32 คนจากองค์กรลึกลับจนตาย ท้ายที่สุดในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับผู้นำชั่วร้ายคนนั้น แม้ว่าจะฆ่าฝ่ายตรงข้ามจนตายสำเร็จ แต่ตัวเขาเองกลับบาดเจ็บร้ายแรง อันตรายถึงชีวิต
ตอนนั้นยังเป็นเวลาช่วงเช้าตรู่
บนย่านถนนเมืองเจียงอันเย็นเยียบเหน็บหนาว ไม่มีใครสักคน มีเพียงร้านซาลาเปาหมั่นโถวร้านหนึ่งที่มีแสงไฟสว่างอยู่
นาทีนั้นหลินฝานคลานมาตามทางอยากจะออกไปจากเมือง
เลือดสดๆแดงฉานทำให้เกิดรอยเลือดที่ยาวเป็นสายบนพื้นดินของถนน เขาคิดว่าตัวเองจะต้องตายแล้วจริงๆ
ความหิวกระหาย เจ็บปวด อ่อนล้า กำลังทำลายสติของเขาอย่างต่อเนื่อง
แต่ในตอนที่เขาแทบจะยืนหยัดไม่ไหวแล้ว เด็กสาวคนหนึ่งก็ปรากฏตัวตรงหน้าเขา
นั่นก็คือไป๋อี!
“พี่ชาย พี่หิวแล้วเหรอ? ให้ค่ะ นี่เป็นหมั่นโถวลูกใหญ่ที่เพิ่งออกจากเตาจากบ้านหนู่ค่ะ พี่กินเลย!”
หลินฝานจำได้ขึ้นใจ รอยยิ้มของไป๋อีที่งดงามอ่อนหวานเช่นนี้ราวกับลูกอมหนึ่งเม็ดที่หวานไปถึงกระดูก
ก็เพราะหมั่นโถวลูกนั้น ทำให้หลินฝานตัวน้อยมีแรงกลับมาเล็กน้อย ได้มีชีวิตรอดในช่วงหมดหนทางอย่างมหัศจรรย์
เขาออกจากประเทศจีน!
ทำภารกิจสุดท้ายของอาจารย์สำเร็จลุล่วง ด้วยอายุเพียง 13 ปี จึงกลายเป็นราชาคนใหม่แห่งโลกมืดทั่วโลก!
แต่ว่า!
ไม่ว่าเขาจะมีอำนาจมากมายในต่างประเทศ อุปสรรคใดก็สามารถฝ่าฟันไปได้ กลับยังคงไม่ลืมเลือนไป๋อีตัวน้อย ไม่ลืมเลือนหมั่นโถวเปื้อนเลือดลูกนั้น
“หลินฝาน นายเป็นอะไรไป?” ไป๋อีขมวดคิ้วงามในช่วงเวลานี้
เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอาลัยอาวรณ์คิดถึงที่แผ่ออกมาจากตัวหลินฝาน กลิ่นอายปริศนานั้นทำให้เธอถึงกับสงสัยคนตรงหน้านี้ว่ายังคงเป็นสามีไร้ค่าที่ใช้ชีวิตร่วมกับเธอตลอด 3 ปีมานี้หรือไม่
“ไม่มีอะไร พวกเราไปกันเถอะ!”
หลินฝานหายใจเข้าลึกๆ ล็อกภาพอดีตในสมองไว้แน่น จากนั้นก็สตาร์ทรถแล้วขับออกจากบ้านตระกูลไป๋
บนท้องถนนมีรถทยอยสัญจรไปมาไม่ขาดสาย
แต่ไป๋อีค้นพบว่าทักษะการขับรถของหลินฝานมีความชำนาญสุดๆ ไม่เพียงรถยนต์ทั้งคันไม่โคลงเคลงไม่สั่นสักนิด แม้แต่ความเร็วรถยังเร็วมาก ขับแซงผ่านรถที่ไหลไปไม่หยุดหย่อน
ความแปลกใจในดวงตาของไป๋อีมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
เธอเพิ่งจะเข้าใจว่าสามีที่ไร้ค่าคนนี้ของเธอที่แท้ก็ไม่ได้ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
แค่!
เธอไม่รู้เลยสักนิดว่ารถเบนซ์ที่หลินฝานขับ ไม่เพียงนิ่งและรวดเร็ว หลบได้แม้แต่กล้องวงจรไปทีละกล้องทีละกล้องแล้ว
ทุกครั้งที่เข้าสู่ภายในขอบเขตกล้องวงจร!
ป้ายทะเบียนรถเบนซ์ไม่ก็ถูกรถคันหน้าบังเอาไว้ ไม่ก็ถูกคันหลังบังเอาไว้ หรือก็คือเข้ามุมอับของกล้องทั้งสิ้น
ความสามารถส่วนบุคคล!
นี่ก็คือความสามารถส่วนตัวของหลินฝาน ในสามปีมานี้ที่เขาไม่เคยขับรถยนต์มาก่อนก็เพราะว่าปกปิดความสามารถส่วนตัวของเขามาโดยตลอด
แต่ตอนนี้ หลินฝานแค่คิด ก็ในโลกแห่งนี้ล้วนไม่มีกล้องใดๆสามารถถ่ายภาพเขาได้แม้แต่กล้องเดียว
รถเบนซ์แล่นไปด้วยความเร็วท่ามกลางความประหลาดใจของไป๋อี
แต่ว่า!
เมื่อพวกเขาเพิ่งจะหยุดรถที่ไฟแดงทางแยก ในช่วงเวลาที่ไป๋อีกำลังจะเปิดปากถามเรื่องที่หลินฝานไปเรียนขับรถเมื่อไหร่นี้เอง
หูของหลินฝานสั่น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“ระวัง!”
ขณะพูดออกมา!
หลินฝานก็หันพวงมาลัยไปอย่างรวดเร็วจนรถเบนซ์ทั้งคันเกิดเสียงดังเอี๊ยด และแทบในเวลาชั่วอึดใจก็ทะยานไปสู่เลนด้านข้างแล้ว
ในเวลาเดียวนี้!
บึ้น!
แลมโบกินี่คันด้านหลังส่งเสียงดั่งเสียงร้องของสัตว์ป่า พุ่งมาถึงตำแหน่งเดิมที่รถเบนซ์จอดอย่างเร็วและรุนแรงจนเกิดรอบล้อรถเป็นเส้นยาว
อันตรายมาก!
ห่างเพียงสองสามวินาทีเท่านั้น
หากหลินฝานตอบสนองช้ากว่านี้ไปนิดเดียว พวกเขาคงต้องถูกรถแลมโบกินี่คันนั้นชนเข้าอย่างจังแน่
ด้วยแรงพุ่งที่น่าหวาดเสียวของแลมโบกินี่ รถเบนซ์และคนในรถสองคนคงถูกบดเป็นเนื้อ
แต่ในเมื่อเป็นอย่างนี้!
ไป๋อีก็โดนเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ทำเอาตกใจจนหน้าซีดเซียวราวสีกระดาษ เหงื่อเย็นไหลออกมา
ยังไม่หมดแค่นี้
สิ่งที่ทำให้หลินฝานหน้าเปลี่ยนเป็นเหยเกยิ่งกว่าคือแลมโบกินี่คันนั้นมีชายหนุ่มสองคนนั้นอยู่ ซึ่งอาจเป็นเพราะว่าไม่ชนรถเบนซ์จึงเผยใบหน้าประหลาดใจมากออกมา
ถัดมาทั้งสองคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาให้ทางรถเบนซ์
“โย่ว! นี่ไม่ใช่ไป๋อีประธานคนสวยอันดับหนึ่งในเมืองเจียงเหรอ? เป็นไง? ลงมาเล่นเป็นเพื่อนกับพวกพี่มา!”
“ใช่สิ จิจิ ไม่เสียแรงที่เป็นประธานคนสวยอันดับหนึ่งในเมืองเจียง แม้แต่ใต้ตาก็โคตรสวย! มาเถอะ พวกพี่สองคนจะรับใช้หนูอย่างดี รับรองว่าหนูจะรู้สึกสบาย!”
พูดจาหยาบโลน!
ขณะนี้ ชายหนุ่มวัยรุ่นสองคนจ้องมองไป๋อีที่อยู่ภายในรถเบนซ์ด้วยสีหน้าที่ชั่วร้ายและลามกอนาจาร
“สวีจื๋อเหิง! จางเทียน!”
ส่วนด้านไป๋อีหลังจากที่เห็นวัยรุ่นทั้งสองคนนี้ก็ใบหน้าขาวซีดไปในทันที
เธอรู้ดีว่าสวีจื๋อเหิงเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปที่เป็นธุรกิจยักษ์ใหญ่ในสามอันดับของเมืองเจียง เป็นลูกหลานไฮโซรุ่นที่สองของตระกูลเจ้าชู้เสเพล
ส่วนจางเทียน ก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของประธานกรรมการบริหารที่มีอำนาจล้นฟ้าในเมืองเจียง
ทั้งสองคนนี้ถูกเรียกว่าเป็นสองพี่น้องเสเพลแห่งเมืองเจียง
ก่อนหน้านี้ พวกเขาสองคนตามจีบเธออย่างลำบากลำบน กลับถูกเธอปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า กลับคาดไม่ถึงว่าจะมาเจอที่นี่
ไม่เพียงเท่านี้
สายตาสวีจื๋อเหิงหันมองไปยังหลินฝานที่นั่งตำแหน่งคนขับ ก็อดอึ้งเล็กน้อยไม่ได้ ถัดมาก็เผยยิ้มดูแคลนปรากฏออกมาบนใบหน้า
“ฮ่าฮ่าฮ่า……ไป๋อี คนนี้ก็คือสามีไร้ค่าของคุณสินะ? ยี๋ ได้ข่าวว่าไม่มีความสามารถอะไรสักอย่าง คิดไม่ถึงว่าจะขับรถเป็น ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ ฮ่าฮ่า……”
ในคำพูดของสวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความเสียดสีเหน็บแนม
ส่วนด้านจางเทียนก็ส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
“ไป๋อี ตกลงคุณชอบเขาที่ตรงไหนกัน? ไม่มีงานทำ ไม่หล่อ ไม่มีความสามารถ! หรือว่าเขาจะใหญ่และทักษะดี? ฮ่าฮ่า……”
ภายในดวงตาของคุณชายใหญ่ทั้งสองเปี่ยมไปด้วยความอิจฉาริษยาและดูถูกเหยียดหยาม
ในสายตาของพวกเขา เทพธิดาดั่งไป๋อี มีเพียงไฮโซอย่างพวกตนเองที่เหมาะสม แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไป๋อีที่เป็นดั่งดอกไม้สดช่อนี้ปักอยู่บนมูลวัวอย่างหลินฝานซะแล้ว
ได้ยินคำพูดสบประมาทแต่ละประโยคแล้ว ดวงตาจองหลินฝานมีประกายเย็นยะเยียบคมกริบปรากฏและหายไป
ไม่ทันให้เขาพูดขึ้น ไป๋อีที่อยู่ด้านข้างก็รีบกล่าวเตือนหลินฝานทันที
“หลินฝาน รีบไป! ไม่ต้องสนใจพวกเขา!”
ไป๋อีหน้าซีดเซียวและเต็มไปด้วยความกังวลบนสีหน้า
เห็นได้ชัดว่าล่วงเกินคุณชายชั่วสองคนนี้ไม่ไหว
เห็นอย่างนี้ หลินฝานจึงได้แต่พยักหน้า กำลังเห็นว่าไฟเขียวแล้วก็เหยียบคันเร่งในชั่วพริบตา รถเบนซ์ถึงพุ่งทะยานขับออกไปข้างหน้า
ทว่าพวกเขาคิดที่จะไป แต่สวีจื๋อเหิงกับจางเทียนในรถแลมโบกินี่จะยอมเลิกลาได้ยังไงกันล่ะ
“เอ๋? อยู่ต่อหน้าข้าแล้วยังคิดจะหนีรึ? โง่เง่า!”
เพิ่งสิ้นเสียง!
สวีจื๋อเหิงยิ้มเยาะขึ้น จากนั้นเหยียบคันเร่งทันที แลมโบกินี่ราวกับลูกศรออกจากคันธนูอย่างไรอย่างนั้น ส่งเสียงดังกระหึ่ม แล้วมุ่งตรงไปยังรถเบนซ์ข้างหน้ารวดเร็วลมกรด
เขาเป็นสมาชิกหลักของเพอร์ฟอร์แมนซ์คาร์เรซซิ่งคลับ ในวงการการแข่งรถมือสมัครเล่นของเมืองเจียงถือว่าเป็นนักแข่งรถไม่ที่หนึ่งก็ที่สอง
โดยบวกกับแลมโบกินี่นำเข้าที่ปรับแต่งคันนี้ คิดจะตามรถเบนซ์ที่เขยไร้ความสามารถขับช่างเป็นเรื่องที่ง่ายมาก
บึ้น!
แทบในเวลาเพียงชั่วพริบตา แลมโบกินี่ก็เข้าใกล้รถเบนซ์ขึ้นเรื่อยๆ
ร้อยเมตร!
ห้าสิบเมตร!
สามสิบเมตร!
……
บทที่ 3 บอสประจำด่านสุดท้าย – หลินฝาน!
เห็นแลมโบกินี่ใกล้จะตามมาถึงด้านหลังรถของตนแล้ว!
ใบหน้าไป๋อีจึงเหยเกจนถึงขีดสุด เหงื่อเย็นไหลออกมาด้วยความร้อนใจ
“ทำไงดี? ได้ยินว่าสวีจื๋อเหิงคนนั้นมีทักษะการแข่งรถแข่งที่ยอดเยี่ยม พวกเราคงหนีไม่รอดแน่เลย!”
หลินฝานเพียงแค่มองกระจกมองหลังเท่านั้น ก็ยกยิ้มมุมปากเผยความดูถูกดูแคลนเข้มข้นออกมา
“นั่งให้ดีล่ะ!”
สามคำเรียบง่าย ทำเอาไป๋อีอึ้ง
อะไรนะ?
ในเวลาที่เธอยังไม่ทันได้เข้าใจ ก็เห็นว่าฝ่าเท้าของหลินฝานเหยียบคันเร่งจนสุด
บึ้น!!!
รถเบนซ์ทั้งคันสั่น เครื่องยนต์ส่งเสียงดังทุ้มออกมาราวกับสัตว์ป่าดุร้ายตัวหนึ่ง เพิ่มความเร็วอย่างกะทันหัน
ไม่เพียงเท่านี้
สิ่งที่ทำให้ไป๋อีตะลึงยิ่งกว่าคือ ความเร็วรถตั้งแต่ 80 ขึ้นเป็น 120 แล้วขึ้นเป็น 140 180 200……
รู้ทั้งรู้ว่านี่เป็นถนนใหญ่ใจกลางเมืองเลยนะ
รอบๆการจราจรเป็นเส้นตรง ความเร็วถึง 120 ก็อันตรายสุดๆแล้ว
แต่ขณะนี้!
รถเบนซ์ทั้งคันพุ่งทะยานไปบนท้องถนน แซงรถคันแล้วคันเล่าจนถูกสลัดหลุดไปอยู่ด้านหลัง
และที่น่าหวาดเสียวที่สุดคือหลินฝานที่กำลังขับรถเบนซ์อยู่ เดี๋ยววนซ้าย วนขวา เดี๋ยวเพิ่มความเร็ว เดี๋ยวเปลี่ยนโค้ง……
ราวกับปลาที่ว่ายน้ำเร็วตัวหนึ่ง ซิ่งฝ่ารถที่สัญจรเป็นเส้นตรงอย่างรวดเร็ว
สมองของไป๋อีมึนงงไปเลย
เธอรู้สึกแค่ร่างกายของเธอราวกับลอยขึ้นมา เสมือนภาพลวงตาที่ลอยอยู่บนเมฆ
ไม่เพียงแค่เธอเท่านั้น!
พวกสวีจื๋อเหิงที่ตามหลังก็มึนงงสุดๆเช่นกัน
เพราะพวกเขาพบว่า แลมโบกินี่ของตัวเองเพิ่มความเร็วขึ้นมาแล้วก็ยังมีระยะห่างห่างจากรถเบนซ์ไกลออกไปเรื่อยๆ
50 เมตร!
100 เมตร!
200 เมตร!
โดยเฉพาะ
รถเบนซ์คนนั้นที่อยู่ท่ามกลางการสัญจรของรถฝ่าราวกับสายฟ้า ทำเอาพวกเขาอกสั่นขวัญหาย
“พี่จื๋อเหิง เร็วเข้า! รีบตามมันไป! อย่าให้ไอ้หมอนั้นหนีไปได้!” จางเทียนใจร้อนจนเหงื่อออกเต็มหน้า
หากถูกคนไร้ค่าสลัดหลุด งั้นหน้าตาของพวกเขาสองคนในเพอร์ฟอร์แมนซ์คาร์เรซซิ่งคลับคงหายหมดสิ้น
ติ๋ง!
ติ๋ง!
เม็ดเหงื่อคล้ายเม็ดถั่วลูกใหญ่แต่ละเม็ดไหลลงมาจากหน้าผากของสวีจื๋อเหิง
เขาได้ใช้ความสามารถของตนจนถึงขีดสุดแล้ว ความเร็วรถเลี้ยงไว้ประมาณ 150 แต่ถึงเป็นอย่างนั้น รถแต่ละคันที่ขับผ่านไปมาก็ยังคงทำให้เขาตกใจจนเหงื่อเย็นเปียกชื้น
“แม่ง! ไอ้บ้านั้นขับเร็วได้ขนาดนี้ โคตรรนหาที่ตายชัดๆ!”
สวีจื๋อเหิงหนังตากระตุกและเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อรุนแรงในสีหน้า
ท่ามกลางรถที่สัญจรหลั่งไหล รถแข่งความเร็วสูงถือเป็นการทดสอบความเร็วในปฏิกิริยาตอบสนองของคนคนหนึ่งมากเกินไป
แม้ว่านักแข่งรถมืออาชีพก็ยากมากที่จะขับเกิน 180 เพราะหากประมาทอาจจะเสียหายทั้งรถทั้งถึงแก่ชีวิต
แต่ไอ้บ้าที่อยู่หน้าขับเกิน 200 ไปแล้วอย่างแน่นอน นี่มันโคตร……เป็นสัตว์ประหลาดชัดๆ
และภายในใจของสวีจื๋อเหิงแทบจะเป็นตอนที่สิ้นหวัง
เขากลับพบอย่างตะลึงว่ารถเบนซ์ด้านหน้าค่อยๆชะลอความเร็วลงแล้ว
“พี่จื๋อเหิง! ไอ้คนไร้ค่านั้นไม่ไหวแล้ว! เร็ว ตามมันให้ทัน! ชนพวกมันให้ตาย!”
จางเทียนหัวเราะบ้าคลั่งสุดขีด
แม้ว่าเขาไม่เข้าใจ ทำไมหลินฝานที่อยู่ด้านหน้าชะลอความเร็วลง แต่เพื่อเก็บศักดิ์ศรีหน้าตาของพวกเขากลับคืนมา จึงเป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการสั่งสอนไอ้คนไร้ค่าคนนั้น
“ดี!” สวีจื๋อเหิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
ฝ่าเท้าเหยียบลงไปอีกครั้ง แลมโบกินี่ส่งเสียงคำรามน่าตกใจ แล้วพุ่งชนไปยังรถเบนซ์อย่างรวดเร็ว!
ในวินาทีนี้!
ภายในที่นั่งด้านหน้ารถเบนซ์ ไป๋อีร้อนอกร้อนใจราวกับการเผาไหม้ จึงพูดเชิงติเตียนใส่หลินฝาน
“หลินฝาน รีบขับสิ! อีกเดี๋ยวพวกเราจะถูกตามทันแล้วนะ นี่นายทำอะไรกัน!”
สมองของไป๋อีอยู่ในช่วงเครื่องค้างโดยสิ้นเชิง
เธอพบว่า รถที่หลินฝานขับช้าลงเรื่อย ๆ
ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ แรงพุ่งกระแทกอย่างบ้าคลั่งของแลมโบกินี่ที่ตามหลังมา มาเพื่อพุ่งชนรถเบนซ์ ยิ่งทำให้ตกใจกลัวจนหน้าซีดจากการตื่นตระหนก!
ตายแล้ว!
ในใจของไป๋อีสิ้นหวังสุดๆ
ดูจากแนวโน้มการพุ่งของแลมโบกินี่นี้ เกรงว่ารถเบนซ์ทั้งคันคงจะถูกชนจนกลายเป็นเศษเหล็ก ส่วนเธอกับหลินฝานคงยากที่จะหนีรอด
บึ้น!
เสียงเครื่องยนต์ด้านหลังใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ แทบจะในชั่วพริบตาก็ได้ชนท้ายรถเบนซ์แล้ว
“ชนสินะ! ฮ่าฮ่าฮ่า……”
มุมปากพวกสวีจื๋อเหิงยกยิ้มลึกร้าย ราวกับได้เห็นรถเบนซ์กลายเป็นเศษเหล็กไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น
แต่ในเวลานั้นเอง!
ตู้ม!
เสียงที่ดังสนั่นสั่นไหว รอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของสวีจื๋อเหิงกับจางเทียนเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อทันที
เพราะพวกเขาเห็นรถเบนซ์ที่อยู่ด้านหน้าดริฟท์ไปในมุมที่ไม่น่าเชื่อทันทีทันใดอย่างไม่คาดคิด
ตัวรถทั้งคันหมุน 90 องศาแล้ว
แลมโบกินี่ชนแต่เพียงความว่างเปล่า
และน่ากลัวยิ่งกว่าคือท้ายรถเบนซ์ที่ดริฟท์ชนเข้ากับหน้ารถแลมโบกินี่เบาๆ
แลมโบกินี่ทั้งคันราวกับถูกชะแลงฟาด จึงลอยกลางอากาศอย่างคาดไม่ถึงและไปชนกระแทกแท่นหินริมทางอย่างเร็วและแรง
ตุบ!
การชนครั้งใหญ่ดังกึกก้องและตัวถังด้านหน้าของแลมโบกินี่บุบไปในทันที
ตัวถังรถแตกกระจายและชิ้นส่วนกระเด็นว่อน
แลมโบกินี่ทั้งคันกลายเป็นแอ่งเศษเหล็ก
บนรถเบนซ์
ไป๋อีตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง
เธอกำลังมองแลมโบกินี่ที่กลายเป็นซาก แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย
ชั่วพริบตาเมื่อครู่นี้ เธอคิดว่าตัวเองจบเห่แน่แล้ว
แต่ไม่คิดฝันว่ารถยนต์ที่หลินฝานขับอยู่นี้เหมือนกับดริฟท์ 90 องศาจากจุดเดิม
การควบคุมรถยังยอดเยี่ยมล้ำลึกยิ่งกว่านักแข่งรถมืออาชีพอีก
โดยเฉพาะเมื่อท้ายรถชนนี้ราวกับชะแลงงัดที่ทำให้แลมโบกินี่ลอยออกไปเป็นเส้นตรง เธอก็ตกใจจนอ้าปากค้าง
แต่ว่า!
“ไม่ดีแล้ว! หลินฝาน สวีจื๋อเหิงคนนั้นเป็นคุณชายใหญ่บริษัทเทียนหลงกรุ๊ป จางเทียนเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของประธานกรรมการบริหาร! นายปฏิบัติต่อเขาแบบนี้ พวกเขาต้องล้างแค้นแน่!”
ไป๋อีคิดถึงตรงนี้ก็ปาดหน้างาม ซีดขาวราวกระดาษและปรากฏความหวาดกลัวขึ้นบนสีหน้า
แค่ได้ยินคำพูดนี้!
หลินฝานก็ไม่ใส่ใจสักนิด ทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้านขึ้น
“วางใจได้! ไม่เป็นปัญหาหรอก!”
ไม่มีปัญหา?
ไป๋อีโมโหจนเกือบจะร้องไห้ออกมา
ครู่เดียวได้ล่วงเกินคุณชายเสเพลสองคนจะไม่เป็นไรได้ยังไง
……
และในขณะที่รถเบนซ์กำลังขับจากไป!
ประตูบุบแบนเว้าของแลมโบกินี่คันนั้นก็หลุดในทันที และเงาคนสองคนคลานออกมาจากภายในรถอย่างอเนจอนาถ
นั่นก็คือสวีจื๋อเหิงกับจางเทียน
สองพี่น้องเสเพลกำลังมองดูแลมโบกินี่ที่ถูกชนจนกลายเป็นเศษเหล็ก ก็เหงื่อไหลจากหน้าผากลงมาติ๋งติ๋งทั้งสองคน
เสี่ยงมาก!
หากอุปกรณ์ป้องกันของแลมโบกินี่ไม่ธรรมดา พวกเขาสองคนคงเละเป็นโจ๊กไปตั้งนานแล้ว
“สารเลว!!!”
สวีจื๋อเหิงหน้าดุร้าย เขาเป็นถึงคุณชายใหญ่ ดันมาพ่ายแพ้ให้กับเงื้อมมือของเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงไร้ค่าคนหนึ่ง ทำเอาเขาเป็นบ้าชัดๆ
“พี่จื๋อเหิง เดี๋ยวผมจะติดต่อพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเดี๋ยวนี้ จะต้องหาไอ้เลวนั้นให้ได้!” จางเทียนเผยสีหน้าเคียดแค้นเช่นกัน
ขณะนั้นเองเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดหมายเลขแล้วโทรออก
จางเทียนรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาเป็นคนใหญ่คนโตที่รับผิดชอบการจราจรหลัก
ให้เขาตรวจสอบทิศทางการไปของพวกหลินฝานง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ
เพียงแต่!
เมื่อวางสายโทรศัพท์ หน้าของจางเทียนก็เผยสีหน้าราวกับเจอผีในทันที ราวกับได้ยินเรื่องอันน่าเหลือเชื่ออะไรอย่างไรอย่างนั้น
หืม?
เหตุการณ์นี้ทำให้สวีจื๋อเหิงนิ่งอึ้ง จากนั้นก็ถามขึ้นอย่างสงสัย
“จางเทียน เป็นไงบ้าง? คนไร้ค่านั้นมันไปที่ไหนกันแน่? รีบพูดสิ พวกเราจะได้หาคนไปล้างแค้น!”
กึกๆ!
จางเทียนกลืนน้ำลายอย่างแรง จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าตกตะลึง
“พี่จื๋อเหิง ผมพูดแล้วพี่อาจไม่เชื่อ! เมื่อกี้ลูกพี่ลูกน้องผมสืบหาแล้ว พบว่ากล้องวงจรทั่วทั้งเมืองถ่ายป้ายทะเบียนรถเบนซ์คันนั้นไม่ติดเลย! รถคันนั้นที่ทางแยกข้างหน้าก็หะ……หายไปแล้ว! ไม่รู้เลยว่าไปที่ไหน……”
อะไรนะ!
ได้ยินคำพูดนี้ สวีจื๋อเหิงก็ไม่กล้าเชื่อหูตัวเองจริงๆ
ถึงยังไงอุปกรณ์กล้องวงจรปิดของจราจรในเมืองเจียงทันสมัยที่สุด รถทุกคันไม่มีทางซ่อนได้ในใจกลางเมือง
แต่ตลอดทางมานี้ ไม่มีกล้องหลักสิบตัวตัวไหนถ่ายป้ายทะเบียนรถได้เลย ยิ่งกว่านั้นรถหายไปอย่างไร้ร่องรอยจากด้านล่างกล้องวงจร นี่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!
“สมควรตาย!”
สวีจื๋อเหิงโมโหเกรี้ยวกราด แล้วทุบกำปั้นลงบนแลมโบกินี่เศษเหล็กนั้นอย่างรุนแรง
กำปั้นของเขาจึงสั่นเทาอย่างเจ็บปวดในทันที ทำให้ความโกรธแค้นในใจของเขาท่วมทะลักจนถึงขีดสุดแล้ว
“ดีนัก! ไอ้เขยแต่งเข้าไร้ค่าคนหนึ่ง! คาดไม่ถึงว่าจะกล้าล่วงเกินข้า สวีจื๋อเหิง แกรอดู! ฉันจะโทรหาผู้เฒ่าเดี๋ยวนี้ ไม่เชื่อว่าจะหามันไม่เจอ!”
ในคำพูดของสวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความเคืองแค้น
และจางเทียนที่ได้ยินคำพูดนี้ก็สดชื่นขึ้นมา
เขาย่อมรู้ดีว่าผู้เฒ่าของสวีจื๋อเหิงก็คือสวีเทียนหลงประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป เป็นบุคคลระดับผู้อาวุโสที่ย่างเท้าแต่ละก้าวก็สามารถสั่นสะเทือนเมืองเจียง
การที่บุคคลระดับนี้ออกหน้า เขยเล็กๆคนนั้นจบเห่แน่
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของจางเทียนก็เผยสีหน้าน่ากลัว
“ดี! งั้นฉันจะโทรหาผู้เฒ่า! ผู้เฒ่ารักฉันที่สุด หากรู้ว่าฉันถูกคนทำร้ายจนเกือบเสียชีวิต ย่อมต้องหัวเสียแน่!”
พูดจบ!
สองพี่น้องเสเพลก็สบตาและยิ้มให้กัน จากนั้นทยอยโทรหาผู้เฒ่าของตนเอง
ในขณะเดียวกัน!
ภายในสำนักงานประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป
ผู้เฒ่าของสวีจื๋อเหิง ประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปสวีเทียนหลงจ้องหน้าจอในคอมพิวเตอร์เขม็ง เหงื่อเขาผุดที่หน้าผากและไหลลงมาไม่หยุด
“พระเจ้า! ในเมืองเจียงของพวกเรายังซ่อนมังกรคลั่งตัวหนึ่งไว้ย่างนี้! ย่ากลัวเกินไปแล้ว! นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”
“บริษัทเทียนหลงกรุ๊ปของพวกเราก็เป็นเพียงเกร็ดหนึ่งชิ้นของสัตว์ที่ใหญ่มหึมาดั่งบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ปเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าหัวมังกรผู้นำของบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ปกลับอยู่ในถิ่นของฉันนี่เอง!”
เสียงของสวีเทียนหลงกำลังสั่น
และตรงหน้าเขา
ปรากฏรูปภาพของชายคนหนึ่งบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
ชายสวมชุดดำทั้งร่างราวกับปีศาจท่ามกลางความมืดมิด ทำให้คนมีความรู้สึกอาฆาตเย็นยะเยือก
แม้จะมองผ่านหน้าจอก็ทำให้เย็นสันหลังไปตามๆกัน
เหมือนดั่งเทพแห่งความตายที่เดินออกมาจากท่ามกลางทะเลเลือดภูเขาศพ ทำเอาคนตัวสั่น
ไม่เพียงเท่านั้น!
ยิ่งทำให้คนยากที่จะเชื่อได้ก็คือ!
หน้าตาของชายคนนี้ก็คือ……หลินฝาน!
บทที่ 4 บัลลังก์กุหลาบ——เซวี่ยนเหมยกุย
หลินฝาน !
ประธานบริษัทคนใหม่ของบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ป !
สวีเทียนหลงมองไปที่รูปถ่ายของหลินฝาน ก็รู้สึกแค่ว่าหัวใจของเขาแทบจะหลุดออกแล้ว นี่เขาเป็นถึงระดับประธานสูงสุดเลยนะ จะไม่ให้เขารู้สึกตื่นเต้นกระวนกระวายได้ยังไงกัน
กริ๊งงงงง !
ในขณะนั้นเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
อืม ?
สวีเทียนหลงก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เมื่อเขาเห็นว่าสายที่โทรเข้ามานั้นเป็นลูกชายของตัวเองสวีจื๋อเหิง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด จากนั้นเขาก็รับสาย
“ ว่ามา !”
น้ำเสียงที่ไม่แยแสของสวีเทียนหลง
ทันใดนั้นในสายก็มีเสียงร้องไห้ที่พูดขึ้นมา :
“ พ่อ ช่วยผมด้วย ! อีกนิดผมก็เกือบตายแล้ว ! พ่อจะต้องช่วยผมเอาคืน !”
อะไรนะ !
ทันทีที่พูดมานั้น ก็ทำให้สีหน้าของสวีเทียนหลงเปลี่ยนไป
ในเมืองเจียง ทำไมจะไม่มีใครไม่รู้จักสวีเทียนหลงแห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป แล้วเป็นไปได้อย่างไรถึงมีคนกล้ามาแตะต้องลูกชายตัวเอง และยิ่งไปกว่านั้นคือเกือบจะฆ่าลูกชายตัวเองอีกด้วย
นี่……มันสมควรตายชัดๆ !
“ เกิดอะไรขึ้น ? ใครมันเป็นคนทำ ?” น้ำเสียงของสวีเทียนหลง ก็ค่อยๆเย็นลง
ซึ่งมันราวกับเสือที่ดุร้าย ที่กำลังระงับความโกรธไว้ในใจ
เมื่อได้ยินสิ่งที่ปลายสายพูด สวีจื๋อเหิงก็รู้สึกดีใจแทบบ้าขึ้นมา แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังต้องแสร้งทำน้ำเสียงที่หวาดกลัวและพูดว่า :
“ พ่อ เมื่อกี้ผมโดนรถเบนซ์คันหนึ่งชน ! เข้ากับแลมโบกินี่ของผมพังยับเยิน ! แล้วผมก็เกือบจะตายในรถอีกด้วย !”
โครม !
ทันทีที่พูดมานั้น มันก็ยิ่งทำให้ความชั่วร้ายที่อยู่ในตัวของสวีเทียนหลงนั้นก็ล้นออกมาทันที และความโกรธแค้นที่อยู่ในใจก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มมากขึ้น
ซึ่งมันไม่ใช่เพียงแค่นั้น
“ พ่อ ไอ้คนที่ชนผม มันเป็นคนของตระกูลไป๋ ! แล้วไอ้สวะที่ขับรถนั้นก็เป็นลูกเขยของตระกูลไป๋——หลินฝาน !”
“ พ่อต้องช่วยผมเอาคืน ! ส่งคนไปจับมันมาเดี๋ยวนี้เลย ผมจะจัดการมัน ให้มันรับรู้ถึงความรู้สึกถูกรถชน !”
อะไรนะ !
หลิน……หลินฝาน ?
ประโยคที่พูดมานี้ ทำให้สวีเทียนหลงรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า และทำให้เขาถึงกับวิงเวียนปวดไปทั้งหัวจนเกือบจะทำให้เขาเป็นลม
เขารีบเดินตรงไปหน้าคอมพิวเตอร์ ดูข้อมูลของหลินฝาน และตาก็กระตุกไม่หยุด จากนั้นเขาก็ถามด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มว่า :
“ จื๋อเหิง แกพูดมาให้ชัดๆสิว่า ไอ้หลิน……หลินฝานใช่สามีของไป๋อีหรือเปล่า ?”
อืม ?
สวีจื๋อเหิงรู้สึกมึนงงเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงเลยว่า พ่อของตัวเองจะเคยได้ยินชื่อของคนนี้ และทันใดนั้นเขาก็รีบพูดว่า :
“ ใช่ครับ ! พ่อ ไอ้สารเลวคนนี้แหละ ! ผมจะต้องฆ่ามัน ฆ่ามันให้ตาย !”
เงียบไปเลยนะ !
ในขณะนั้นเอง สวีจื๋อเหิงก็สังเกตเห็นว่า หลังจากที่เขาพูดประโยคนี้จบ ปลายสายด้านพ่อของเขาก็เงียบลงทันที
อีกทั้งยังมีเสียงในลำคอที่ออกมาไม่หยุด ‘ หึหึหึ ’ ราวกับเสือตัวหนึ่งที่กำลังรู้สึกโกรธ
“ พ่อ, พ่อ…..”
สวีจื๋อเหิงอยากจะถามเลยทันที
แต่ทว่าน้ำเสียงที่เขากำลังจะพูดออกมา ทันใดนั้นเองสวีเทียนหลงก็แผดเสียงที่น่ากลัวขึ้นมาจากปลายสายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ :
“ แม่งเอ้ย ! สวีจื๋อเหิงเอ้ย ไอ้ลูกเหี้ยเอ้ย นี่แกอยากจะฆ่าฉันให้ตายหรือไง !”
“ ฉันขอสั่งแกเลยนะ แกรีบไปหาคุณหลิน แล้วก็ก้มหัวขอโทษเขาสะ ! ถ้าหากเขาไม่ยกโทษให้แกละก็ กูนี่แหละจะหาคนไปฆ่ามึงทิ้ง !”
“ ตู๊ดดดดด……”
หลังจากเสียงที่ตะโกนด่าจบลง ก็มีเพียงแต่เสียงวางสายจากปลายสายอีกด้าน
สวีจื๋อเหิง : “……”
เขาถึงกับตะลึงไปเลย
ทั้งๆที่ตัวเองเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้วแท้ๆ แล้วเพราะอะไรกันทำไมเขาถึงจะต้องไปก้มหัวขอโทษคุณหลินนั้นด้วย ?
นี่มัน……..สรุปแล้วใช่พ่อแท้ๆของตัวเองไหมเนี่ย? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ !
ในขณะที่สวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความสับสนมึนงงนั้น เขาก็ได้ยินแว่วๆจากจางเทียนที่กำลังคุยโทรศัพท์ ซึ่งก็เป็นน้ำเสียงโกรธด่าที่ดังมาจากปลายสายอีกด้าน
“ ไอ้เหี้ยจางเทียนแกทำให้เรื่องใหญ่เข้าแล้ว ! เย็ดแม่งเอ้ย คิดไม่ถึงเลยนะว่าแกจะกล้าไปทำให้คุณหลินไม่พอใจ ! แกรีบไปขอโทษคุณหลินเลยนะ ถ้าไม่อย่างนั้นแกก็ไม่ใช่ลูกชายฉันอีกต่อไป ! ไส่หัวไปเลยนะ ต่อจากนี้ไปฉันก็จะไม่มีลูกเหี้ยแบบแกอีก ”
จางเทียน : “……”
มองดูโทรศัพท์ที่วางสายไป จางเทียนก็ถึงกับตกตะลึงเช่นเดียวกัน แล้วก็สงสัยด้วยว่าไม่น่าใช่พ่อแท้ๆของตัวเอง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่เห็นสีหน้ามึนงงเหมือนกันของสวีจื๋อเหิง แล้วพวกเขาสองคนก็รู้สึกในใจว่าต้องมีลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้น
“ พี่……พี่จื๋อเหิง ! ดูเหมือนว่าพวกเราจะก่อเรื่องใหญ่ไว้แล้ว !”
ตอนนี้สองพี่น้องเสเพลนี้ หัวแทบจะระเบิดออกมาทันที
พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่จะสามารถทำให้พ่อขอพวกเขานั้นหวาดกลัวได้ถึงขนาดนี้ สรุปแล้วหลินฝาน……เป็นคนที่น่ากลัวขนาดไหนกันแน่ !
“ เร็ว ! รีบให้คนทั้งหมดระดมหา ! ตามหาหลินฝาน เร็วเข้า ถ้ารอให้หลินฝานตามตัวพวกเราเจอละก็ พวกเราตายแน่ !”
สวีจื๋อเหิงหวาดกลัวจนตัวสั่น หลังจากนั้นก็เปล่งน้ำเสียงที่หวาดกลัวออกมา
ทันใดนั้น !
สองพี่น้องเสเพลนี้เหมือนกับมดที่อยู่บนหม้อร้อนๆ รีบโทรหาคนเส้นสายภายในอย่างบ้าคลั่งเพื่อให้ออกตามหาตัวหลินฝาน
ซึ่งหลินฝานเองก็คงจะคิดไม่ถึง !
ณ ตอนนี้ วุ่นวายไปทั่วเมืองเจียงแล้ว
……
กลางคืนก็ค่อยๆย่างกรายเข้ามา
ซึ่งถือว่าเป็นคลับที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียง——พรอสเพอริตี้คลับ และผู้คนก็รายรอบอยู่ในแห่งความครึกครื้นเฮฮา
มีรถเบนซ์คันหนึ่งขับเข้ามาจอดอยู่หน้าทางเข้าของพรอสเพอริตี้คลับ แล้วก็มีชายและหญิงที่เดินลงมาจากรถ ซึ่งนั้นก็คือหลินฝานและไป๋อี
ใบหน้าที่สวยงามของไป๋อีนั้น ก็ยังคงมีความขาวซีดเล็กน้อย ซึ่งใบหน้าของเธอมีความเคร่งขรึมและความกังวลใจอยู่ลึกๆ
ถึงอย่างไร ความขุ่นเคืองในครั้งนี้ก็มาจากสองพี่น้องเสเพลของเมืองเจียง
ไป๋อีแค่คิดว่าปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกกังวลใจ
“ ไป๋อี ทำไมเธอเพิ่งมาล่ะ ?”
ในขณะนั้นเอง
เมื่อเสียงที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งดังขึ้น ก็เห็นหญิงสาวกระโปรงยาวสวยสดงดงามกำลังรีบเดินมา
ผู้หญิงคนนี้ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทสมัยเรียนของไป๋อี——เวินชี่ยน
แต่ถึงอย่าไรก็ตาม หลังจากที่เธอเห็นหลินฝานที่ยืนอยู่ข้างๆไป๋อีนั้น เวินเชี่ยนก็ขมวดคิ้วขึ้นมาในทันที และใบหน้าของเธอแสดงให้เห็นถึงความขยะแขยงและดูถูก :
“ นี่ทำไมถึงพาเขามาด้วย ? อีกอย่างทำไมถึงแต่งตัวเหมือนยาจก ดูโทรมมากเลยนะ เพื่อนๆจะไม่หัวเราะเยาะเอาหรอ ?”
คำพูดของเวินเชี่ยนนั้นไม่มีความปรานีเลยสักนิด ทันใดนั้นก็ทำเอาไป๋อีถึงขั้นผะอืดผะอม
แต่ทว่า ไป๋อียังไม่ทันจะตอบกลับ เวินเชี่ยนก็หันไปจ้องหลินฝาน แล้วก็มองตัวจรดเท้าและพูดว่า :
“ นี่ ! คนจนๆอย่างนายมาทำอะไร ? นี่ไม่รู้หรือไงว่ามันงานเลี้ยงรุ่นของพวกเรา ? ถ้าเกิดว่าเพื่อนคนอื่นเห็นนายละก็ ไป๋อีไม่ขายขี้หน้าแย่เลยหรอ ?”
“ ไส่หัวไปซะ ! มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย ! ขยะแขยงจริง !”
คำพูดของเวินเชี่ยนนั้นเจ็บปวดแทงใจถึงขีดสุด
ทันใดนั้น หลินฝานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย :
“ แล้วมันใช่ธุระอะไรของเธอ !”
อะไรนะ !
เวินเชี่ยนกับไป๋อีก็ถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินแบบนี้
ภาพในหัวของพวกเธอนั้น ปกติหลินฝานเป็นคนที่ขี้ขลาดอ่อนแอ และถึงแม้ว่าเขาจะโดนคนชี้หน้าด่า เขาก็จะยิ้มรับมัน ซึ่งพวกเธอก็คิดไม่ถึงเลยว่า หลินฝานจะโต้ตอบอย่างไม่ใยดี
“ นี่นาย……นาย ! ! !” เวินเชี่ยนถึงกับหน้าหงายหน้าแดง ชี้หน้าหลินฝานแต่เธอก็กลับพูดไม่ออก
จากนั้นเธอก็หายใจเข้าลึกๆและยับยั้งกับความโกรธของเธอลง แล้วยิ้มกลับไปด้วยความโกรธ
“ ได้ ! ในเมื่อนายไม่กลัวขายหน้า ก็มาเลย ! วันนี้นายจะได้เห็นโลกภายนอก จะได้รู้ว่านายมันเป็นแค่อะไร !”
“ หึ ! คนอื่นเขาใช้จ่ายเงินหมื่นหยวนถือว่าสบายๆ ส่วนนายก็เป็นแค่คนที่ไม่รู้ห่าเหวไรเลย !”
หลังจากที่พูดจบ เวินเชี่ยนก็ดึงไป๋อีเข้าไปในคลับ โดยที่ไม่แม้แต่จะมองหลินฝานเลย
ส่วนหลินฝานก็ยักไหล่เบาๆ และเดินตามหลังไป
พรอสเพอริตี้คลับ !
เป็นคลับที่หรูหราที่มีอาหารเครื่องดื่มและความบันเทิงเข้าไว้ด้วยกัน
มีบาร์อยู่ที่ชั้นหนึ่ง เมื่อเดินเข้าไปก็จะได้เสียงดังสนั่นหู พร้อมกับแสงไฟสลัวๆ ทุกคนที่อยู่ในนี้เต้นโยกไปโยกมาราวกับม้าดีด
แสงสีในยามราตรี ลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อ สำมะเลเทเมา !
แต่ทันทีที่เดินเข้ามานั้น สายตาของหลินฝานก็ถูกดึงดูดด้วยที่นั่งที่อยู่บนชั้นสูงสุด
เป็นที่นั่งที่สูงที่สุดของร้านนี้ สามารถมองเห็นด้านล่างทั้งหมด
ซึ่งดูเหมือนว่าที่นั่ง นี้จะเป็นเหมือนบัลลังก์ของร้านนี้ ซึ่งมันสูงมากจนต้องแหงนหน้ามองเท่านั้น
ไม่เพียงแค่นั่น ！
ซึ่งมันมีพื้นที่สำหรับนั่งได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
มีหญิงสาวเย้ายวนที่ใส่กระโปรงสีแดงยาว
เธอเป็นเหมือนกับราชินีแห่งคลับนี้ !
มือคู่ที่ขาวละมุนนั้น กำลังจับก้านไวน์แล้วค่อยๆหมุนเบาๆไปรอบๆแก้ว เพื่อค่อยๆลิ้มรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของไวน์อย่างสง่า ทำให้คนนั้นใจเต้น
และดูเหมือนว่าเวินเชี่ยนที่อยู่ข้างหน้าก็สังเกตเห็นถึงการจ้องมองของหลินฝาน ซึ่งใบหน้าของเธอก็เผยให้เห็นสีหน้าที่ดูถูกและหัวเราะเยาะ :
“ ไม่เคยเห็นสินะ นายนี่มันไม่รู้เรื่องอะไรเลยเอาสักเลย นั่นมันคือบัลลังก์กุหลาบในพรอสเพอริตี้คลับ ! อีกทั้งยังเป็นที่นั่งสำหรับเจ้าของคลับนี้——เซวี่ยเหมยกุย ! และไม่มีใครที่จะนั่งได้ นอกจากเธอ !”
เซวี่ยเหมยกุย
สำหรับหลินฝานถือว่าเป็นชื่อที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด แต่สำหรับผู้คนในเมืองเจียงแล้ว ไม่มีใครที่ไม่รู้
ฆ่าคนโดยที่ไม่เปื้อนเลือด เมื่อเปื้อนเลือดแล้วก็ต้องฆ่า !
เซวี่ยเหมยกุย ถือว่าเป็นคนที่มีหน้ามีตาและชื่อเสียงในเมืองเจียง ไม่ว่าจะคนดีหรือคนไม่ดี ก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธอ
เมื่อไป๋อีได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของเธอก็ค่อยๆซีดลง ไม่กล้าแม้ที่จะอยู่ต่อ ซึ่งเธอและเวินเชี่ยนก็เดินต่อไปยังชั้นสอง
แต่ถึงอย่างไรหลินฝานที่อยู่ข้างหลังพวกเธอก็ยังขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าทำไมกัน !
เขามีความรู้สึกเหมือนว่าจะเคยเห็น ‘ เซวี่ยนเหมยกุย ’ จากที่ไหนสักที่
หลินฝานส่ายหัวเบาๆและไม่ได้สนใจอะไร จากนั้นก็เดินตามเขาสองคนขึ้นไป
ในขณะเดียวกันนั้นเอง
เซวี่ยนเหมยกุยที่ค่อยๆลิ้มรสไวน์อยู่บนบัลลังก์กุหลาบนั้น ก็กำลังจ้องมองรูปถ่ายที่อยู่ในมือเธอด้วยความรู้สึกสับสน ประหลาดใจ ซาบซึ้งใจและตื่นเต้น
“ ที่แท้คุณนั้นเองที่เป็นเจ้านายฉัน !”
เซวี่ยนเหมยกุยมองดูผู้ชายที่อยู่บนรูปถ่าย และในขณะนั้นเองก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบปีก่อน
ในตอนนั้น เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆที่พบกับการเปลี่ยนแปลงในครอบครัวครั้งยิ่งใหญ่ พ่อแม่และญาติพี่น้องของเธอถูกฆ่าทิ้งทั้งหมดด้วยกลุ่มฆาตกรข้ามชาติที่ต้องการแก้แค้น
และเมื่อเธอคิดว่าตัวเองยังไงก็ต้องตายนั้น
ก็กลับมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น
ซึ่งในตอนนั้นเขาอายุเพียงแค่ 13-14 แต่ฝีมือที่ราวกับปีศาจมารร้ายของเขานั้นเหนือความคาดหมายของทุกคน พวกกลุ่มฆาตกรข้ามชาติทั้ง 32 คนล้วนถูกฆ่าด้วยฝีมือของเด็กผู้ชายคนนั้น
จนท้ายที่สุดแล้ว !
หัวหน้ากลุ่มฆาตกรข้ามชาติ ก็ถูกฝีมือของเด็กผู้ชายคนนั้นฆ่าตายอย่างอนาถ
เขาช่วยชีวิตเธอไว้ !
เซวี่ยนเหมยกุยไม่มีวันที่จะลืมใบหน้าที่อ่อนวัยและความหนักแน่นของเด็กผู้ชายคนนั้น และเขาก็คือคนที่มีพระบุญของเธอ
เมื่อเธอโตขึ้น เธอก็ได้เป็นเจ้าของพรอสเพอริตี้คลับ แต่ถึงอย่างไรเธอยังส่งคนไปตามหาผู้ที่มีพระคุณของเธออยู่ตลอด
จนกระทั่งวันนี้ !
เมื่อมีคนนำรูปถ่ายนี้มาให้เธอ เธอก็เพิ่งจะรู้ว่า ผู้ที่มีพระคุณของเธอในตอนนั้น เป็นบอสเองที่อยู่เบื้องหลังของเธอในตอนนี้
“ ถึงแม้จะผ่านไปแล้ว 10 ปี แต่ฉันก็ไม่มีทางที่จะลืมใบหน้าของคุณไปตลอดชีวิต !”
เซวี่ยนเหมยกุยมองดูรูปถ่ายด้วยความรู้สึกสับสนและดีใจ
ซึ่งผู้ชายที่อยู่ในรูปถ่ายนั้นก็คือ …… หลินฝาน !
และในขณะนั้นเอง
เมื่อเซวี่ยนเหมยกุยกวาดสายตามองไปยังเงาของเขาที่เพิ่งจะเดินขึ้นไปชั้นสองนั้น เธอก็ถึงกับตัวสั่นอย่างรุนแรง แล้วก็แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่า :
“ เขา ……เขาคือ ……”
และในขณะนั้นเอง เธอก็ค่อยๆขยับและลุกขึ้นจากที่นั่งของเธอ จากนั้นก็เอารูปถ่ายที่อยู่ในมือของเธอเทียบกับใบหน้าของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ
หลังจากที่เขาแน่ใจแล้วว่าเป็นคนเดียวกัน
โครม !
สีหน้าที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นบ้านั้น ก็รีบลงมาจากที่นั่งของเธอ
บทที่ 5 ตามฉันไปขอโทษ
ว้าว !
เมื่อเซวี่ยนเหมยกุยเดินลงมาจากบัลลังก์กุหลาบ ผู้คนชั้นหนึ่งที่อยู่ที่บาร์ต่างก็พร้อมใจกันเงียบลงกันทันที
ซึ่งสายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องไปยังเซวี่ยนเหมยกุย และก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นถึงสีหน้าท่าทางที่ตกใจราวกับว่าเห็นคนที่น่ากลัวหรืออะไรบางอย่าง
และเสียงซุบซิบในบาร์ก็เริ่มดังขึ้น
ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่นั้น !
ซู่ลาลา !
ชายร่างกำยำในชุดสูทก็ค่อยๆเดินออกมาจากฝูงชนทีละคน และในชั่วพริบตานั้นพวกเขาก็มายืนประกบตัวเซวี่ยนเหมยกุย
ซึ่งมีถึงหลายสิบคน !
ความดุร้ายและความน่ากลัวของอีกาดำจำนวนมาก ราวกับเป็นกลุ่มอันธพาลที่ใส่ชุดสูท ซึ่งมันทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น
“ เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ ?” ชายสูงใหญ่ที่มีร่างกายบึกบึนนั้นราวกับมนุษย์เหล็กที่มีท่าทางโหดเหี้ยม
เขานั้น, ถือว่าเป็นลูกน้องเบอร์หนึ่งของเซวี่ยนเหมยกุย——เฮยหู่ !
ราชามวยใต้ดิน ซึ่งเป็นผู้ที่โหดเหี้ยมและโด่งดังในเมืองเจียง
ในขณะนั้นเอง เสียงเพลงในบาร์ก็เงียบสงัดลง และสายตาผู้คนต่างก็จับจองไปยังใบหน้าของเซวี่ยนเหมยกุย
หวาดผวา !
งงงวย !
นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกเลยที่ทุกคนได้เห็นถึงสีหน้าท่าทางของเซวี่ยนเหมยกุยที่เผยออกมา
“ เร็วเข้า ! เคลียร์ให้สะอาด ! เจ้านายของพวกเรามาแล้ว !”
อะไรนะ !
หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเซวี่ยนเหมยกุย ไม่ว่าจะเฮยหู่หรือลูกค้าที่อยู่รอบข้างต่างก็ตกตะลึง
เจ้านาย ?
ทุกคนต่างก็คิดไม่ถึงเลยว่า คนแบบนี้จะมีคุณสมบัติเหมาะสมให้คนที่สง่าผ่าเผยอย่างเซวี่ยนเหมยกุยเรียกว่าเจ้านาย ?
ว้าว !
ทันใดนั้นเอง ลูกค้าที่อยู่ชั้นหนึ่งต่างก็มีคึกคักเจี๊ยวจ้าวกันขึ้นมา ซึ่งแต่ละคนก็เหมือนจะเกิดความตกตะลึง
ถึงอย่างไร มันไม่จบเพียงแค่นั้น
เซวี่ยนเหมยกุยก็พูดออกมาทันทีว่า :
“ เฮยหู่ ส่งคนไปเฝ้าห้อง 808 ! และห้ามให้ใครไปรบกวนเจ้านายเด่นขาด !”
808 !
เมื่อได้ยินแบบนี้ ทุกสายต่างก็จับจองไปยังห้องที่อยู่บนชั้นสอง
ในใจของทุกคนต่างก็เริ่มสะพรึงถึงความน่ากลัว พวกเขาเลยรู้ว่าคนที่เข้าไปในห้องนั้นเป็นมังกรบ้าคลั่งที่สามารถทำให้เมืองเจียงนั้นหวาดกลัว
……
ซึ่งคนที่อยู่ในห้อง 808 นั้นพวกเขาไม่ทางรู้ได้เลยว่าข้างนอกนี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ในขณะนั้นเอง สายตาทุกคู่ที่เต็มไปด้วยความดูถูกและเยาะเย้ยนั้นต่างก็จับจ้องไปยังหลินฝาน
“ ว้าว ! ที่แท้ก็เป็นสามีของไป๋อีนี่เองหรอ ? แม่เจ้า นี่มันดอกไม้ที่ปักอยู่บนขี้วัวจริงๆสินะ ! อีกอย่างยังเป็นขี้ที่นานแล้วด้วย ”
“ ใครว่าไม่ใช่บ้าง ! ดูเขาสิ เก็บเศษผ้าขี้ริ้วอะไรมาใส่ ! นี่มาขายหน้าหรอ ?”
“……”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ภายในห้องก็เริ่มดังขึ้น
เพื่อนในสมัยเรียนนับสิบคน ต่างก็แอบหัวเราะเยาะหลินฝาน
ถึงแม้ว่าเสียงของคนเหล่านี้จะค่อยๆเบาลงก็ตาม แต่ถึงอย่างไรหลินฝานก็ยังคงเป็นตัวตลกที่ทุกคนพูดถึง
เมื่อเห็นแบบนี้ !
เวินเชี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเผยถึงรอยยิ้มที่มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น ซึ่งเธอก็บอกไอ้สวะนี้แต่แรกแล้วว่าอย่ามา เป็นอย่างไรละทีนี้ ?
ขายหน้าไหมละ ? ทนไม่ไหวแล้วไหมละ ?
อะแฮ่ม !
พอคิดแบบนี้แล้ว เวินเชี่ยนก็โบกมือขึ้นทันที ทำให้การฉีกหน้าและเยาะเย้ยค่อยๆเงียบลง จากนั้นก็พูดกับเพื่อนๆที่นั่งอยู่ว่า :
“ ทุกคน ฉันขอแนะนำสักหน่อยนะ เขาคนนี้เป็นถึงสามีของไป๋อีดาวโรงเรียน——หลินฝาน !”
บูม !
ทันทีที่พูดจบ ทันใดนั้นเสียงโห่และเสียงเยาะเย้ยภายในห้องก็ดังขึ้น
ซึ่งมันไม่เพียงแค่นั้น เวินเชี่ยนยังคงพูดด้วยสีหน้าที่ขี้เล่นว่า :
“ นอกจากนี้นะ เมื่อกี้ระหว่างทางที่มา ยังเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์อีกด้วย ! แล้วรถที่ถูกชนนั้นก็ยังเป็นรถแลมโบกินี่ของสวีจื๋อเหิงและจางเทียนลูกชายของประธานแห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป ! และคนที่ชนก็คือหลินฝาน !”
อะไรนะ !
เมื่อได้ยินสิ่งที่เวินเชี่ยนพูดนั้น ทุกคนต่างก็รู้สึกตกใจกันหมด
รถที่ชนนั้นมันคือแลมโบกินี่ของสวีจื๋อเหิงกับจางเทียนเลยนะ !
แม่เจ้า ใครบ้างที่จะไม่รู้จักสองพี่น้องเสเพลนี้ ?
ไอ้สวะนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้สองพี่น้องเสเพลนั้นไม่พอใจ แต่ยังมีหน้ามาร่วมงานเลี้ยงรุ่นอีก นี่จะลากพวกเราเข้าไปพัวพันด้วยหรือไง ?
ทันใดนั้นเอง เสียงด่าเสียงไม่พอใจรอบข้างก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างก็จ้องไปที่หลินฝานราวกับว่ากำลังมองดูไอ้ตัวตลก
ผู้คนต่างก็ฮึกเหิมขึ้นมา !
“ เวินเชี่ยน เธอ……” ไป๋อีถึงกับหน้าซีด
ก่อนหน้านี้ที่จะเข้ามา เธอได้บอกับเวินเชี่ยนเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ซึ่งเดิมทีเธอคิดว่าอยากจะให้เวินเชี่ยนช่วยหาทางออก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อนสนิทของตัวเองจะกลายเป็นคนที่บอกกับทุกคน
เวินเชี่ยนไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิดเลยสักนิด แต่กลับควงแขนไป๋อีแล้วพูดปลอบว่า :
“ ไป๋อี ไม่ต้องกังวลไปนะ ! หัวหน้าห้องของพวกเราหลินกวงเหยาเป็นถึงผู้จัดการของบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปเลยนะ อีกทั้งยังสนิทสนมกับสวีจื๋อเหิงอีกด้วย มีเขาคอยช่วยพูด รับรองว่าไม่เป็นไรแน่นอน !”
ในขณะที่พูดอยู่นั้น
เวินเชี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองไปยังชายหนุ่มหล่อเหลาที่สวมแว่นตาขอบทอง :
“ ฉันพูดถูกไหมละ ? หัวหน้าห้อง !”
หลินกวงเหยา !
สมัยเรียนเขาก็เป็นหัวหน้าห้องของไป๋อี แล้วก็ยังเป็นคนที่คอยตามจีบไป๋อีอยู่ตลอด
หลินฝานรู้อยู่แล้ว เพราะก่อนหน้านี้หลินกวงเหยาก็เคยส่งดอกไม้ให้กับไป๋อีหลายต่อหลายครั้ง อีกทั้งยังไปบ้านของไป๋อีอย่างเปิดเผยเพื่อที่อยากจะคอยรับคอยส่งไป๋อี แต่เขาก็ถูกไป๋อีปฏิเสธทุกครั้ง
เมื่อได้ยินเวินเชี่ยนพูดแบบนั้น สีหน้าของไป๋อีก็ดีใจขึ้นมา
เธอเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าหลินกวงเหยานั้นทำงานอยู่ที่บริษัทเทียนหลงกรุ๊ป แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะสนิทสนมกับสวีจื๋อเหิง
ในตอนนั้นไป๋อีก็อดไม่ได้ที่จะมองหลินกวงเหยาด้วยสีหน้ากังวลใจ แล้วก็ถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล :
“ หัวหน้า คุณช่วยฉันพูดกับคุณสวีหน่อยได้ไหม ? หลินฝานเขาไม่ได้มีเจตนาเลยจริงๆ !”
โอกาส !
เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่กระวนกระวายใจของไป๋อีนั้น ในใจของหลินกวงเหยาก็รู้สึกดีใจมากๆ เพราะเขารู้ว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ผู้หญิงในฝันของเขาจะขอให้เขาช่วย
แต่ทว่าเป็นการขอให้ช่วยไอ้สวะคนนี้อย่างนั้นหรอ ?
ฝันไปเถอะ !
ถึงแม้หลินกวงเหยาจะเย้ยหยันเธออยู่ในใจก็ตาม แต่ใบหน้าของเขาก็เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น :
“ ได้เลยไม่มีปัญหา ! ไป๋อี เรื่องเล็กแค่นี้ เดี๋ยวฉันบอกกับเขาให้ก็เรียบร้อยแล้ว !”
“ จริงเหรอ ? ดีมากเลย !” เมื่อไป๋อีได้ยินแบบนั้น เธอก็มีสีหน้าที่ดีอกดีใจแล้วก็พูดกับหลินกวงเหยาด้วยน้ำเสียงที่ซาบซึ้งใจ :
“ ขอบคุณหัวหน้ามากๆเลยนะ !”
ไป๋อีก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก
แต่ทว่าหลินฝานสังเกตเห็นว่ามือที่ล้วงกระเป๋าอยู่ของหลินกวงเหยานั้นขยับไม่หยุด ซึ่งมันชัดเจนเลยว่าเขากำลังแอบส่งข้อความ !
ไม่ต้องเดาเลย หลินฝานมั่นใจเลยว่าหลินกวงเหยากำลังบอกสวีจื๋อเหิง !
ในขณะนี้ หลินฝานก็อดไม่ได้ที่จะมองหลินกวงเหยาด้วยสายตาที่มืดมนและเย็นชา
……
และในเวลาเดียวกันนั้นเอง
หลินกวงเหยาที่กำลังจะส่งข้อความนั้น
ตอนนี้เมืองเจียงก็ได้วุ่นวายไปทั้งเมืองแล้ว
รถจากหน่วยงานของรัฐหรือตำรวจต่างก็กำลังตามหารถเบนซ์คันนี้ไม่ว่าจะบนท้องถนนหรือในตรอกซอกซอย
ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปต่างก็นั่งรถหรูออกตามหาหลินฝานและไป๋อีไปทั่ว
สิบนาทีผ่านไป !
ยี่สิบนาทีผ่านไป !
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป !
ในเวลานี้สวีจื๋อเหิงและจางเทียนต่างก็เหงื่อแตกพลั่ก ราวกับก๊อกน้ำที่เปิดน้ำทิ้งไว้แล้วไหลไม่หยุด
ซึ่งพ่อของพวกเขาจะโทรหาทุกๆสองสามนาที และทุกครั้งที่โทรมานั้นก็จะโดนด่าซะเละ และมันก็ทำให้สองพี่น้องเสเพลนี้แทบบ้า
“ ให้ตายเถอะ ! คุณหลินคนนี้สรุปแล้วมีเบื้อหลังที่น่ากลัวอะไรขนาดนั้น ! ทำไมถึงทำให้พ่อของเราหวาดกลัวขนาดนี้ !”
สีหน้าของสวีจื๋อเหิงคลุมเครือไปด้วยความหวาดกลัว
ซึ่งพ่อของเขาก็ได้พูดไว้แล้วด้วย !
ถ้าหากว่าหลินฝานไม่ยกโทษให้ละก็ พวกเขาก็จะโดนไล่ออกจากบ้าน อีกทั้งยังจะตัดขาดพ่อลูกถ้าแบบนั้นก็จะกลายเป็นลูกที่ถูกทิ้ง
ไม่เฉพาะแค่เขา !
จางเทียนที่อยู่ข่างๆก็ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นก็โดนขู่จนเกือบจะร้องไห้ แล้วเขาก็มองไปยังสวีจื๋อเหิงด้วยสีหน้าที่
หมดหวัง
“ พี่จื๋อเหิง ! ตอนนี้จะทำยังไงดี ? พ่อของเราพูดแล้วนะว่าถ้าคุณหลินนั้นเขาไม่ยกโทษให้ละก็ พ่อเขาจะฆ่าเราแน่ๆ ! พ่อเขาพูดจริงๆแน่ !”
หวากลัว !
ตั้งแต่เด็กจนโตจางเทียนไม่เคยเห็นพ่อของตัวเองบ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อน แล้วเขาก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ว่าถ้าหลินฝานจะไม่ยกโทษให้เขาและเขาจะต้องตายแน่ๆ
เมื่อได้ยินแบบนั้น สวีจื๋อเหิงที่อยู่ข้างๆก็รู้สึกถึงแค่ความกังวลและความหวาดกลัว
และในขณะที่เขากำลังจะปลอบจางเทียนนั้น !
ตื้ดตื้ด !
ก็มีเสียงเรียกเข้าข้อความดังขึ้น
“ แม่งเอ้ย ! ไอ้เหี้ยตัวไหนเนี่ยไม่รู้เรื่องรู้ราว ! มีเรื่องทำไมไม่รู้จักโทรมา ? ส่งข้อความมาทำเหี้ยอะไรกัน !” สวีจื๋อเหิงก็ยิ่งทวีความโกรธมากขึ้น แล้วก็ด่าไม่หยุดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมา
ทันทีที่เห็นว่าเป็นข้อความจากหลินกวงเหยา
“ ไอ้เหี้ยหลินกวงเหยา ส่งข้อความอะไรมาตอนนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญละก็ ดูสิว่าฉันจะจัดการไอ้โง่นี้มันยังไง !”
เมื่อสวีจื๋อเหิงแตะไปที่ข้อความสีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสะพรึง !
“ นายน้อย คนที่ชื่อหลินฝานตอนนี้อยู่ที่พรอสเพอริตี้คลับ ห้อง 808 ! รีบมาเลยครับ !”
ตูม !
เมื่อเห็นข้อความที่ส่งมา สวีจื๋อเหิงก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นอย่างรุนแรง
แล้วก็ตามมาด้วยความดีอกดีใจที่ล้นเหลือ :
“ เจอ……เจอแล้ว !”
น้ำเสียงสั่นคลอนของเขาราวกับว่าเจอขุนสมทรัพย์ ซึ่งมันทำให้เขาตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
จากนั้นเขาก็ดึงจางเทียนวิ่งไปยังรถอีกคัน
“ เร็วเข้า ! แล้วก็รีบบอกทุกคนเลยนะว่าคุณหลินอยู่ที่พรอสเพอริตี้คลับ !”
“ บ้าเอ้ย รีบตามฉันไปขอโทษเลย ! เร็วเข้า ! ! ”
เย่ !
ทันทีที่พูดจบ ทันใดนั้นเองรถยนต์นับคันไม่ถ้วนต่างก็เริ่มสตาร์ทรถพร้อมกัน
👇👇👇
✅ถ้าอยากอ่านเนื้อหาที่สนุกมากกว่านี้ในนิยายเรื่องนี้ ดาวน์โหลด #Funread และค้นหา👉ราชาแห่งคุกโลหิต👈 รีบมาอ่านเนื้อหาที่สนุกเพิ่มเติมกับผู้อ่าน1.5ล้านคน!
Make high converting ads 10x faster
AI-powered ad creative platform for insights, inspirations, and ideations.
Trusted by 5000+ teams
Apr 18, 2024 - Apr 20, 2024
😭😭😭Bagaimana saya harus menghadapi tunangan saya? Kehangatan perlahan-lahan menjalar dari punggung dan menyelimutinya, napas menghembus daun telinganya, "Takut?"
Hawa napas yang asing menyelimuti telinganya, membuatnya merinding, tapi malah tidak berani bersuara.
Joelle Lin seakan-akan telah menyadari sang pria berhenti sejenak, lalu suaranya kembali berbunyi, "Sekarang masih sempat untuk menyesal."
Sang wanita merasa tegang sampai mengepalkan sepasang tangan dengan erat, lalu menggelengkan kepala, "Aku tidak menyesal——"
Masa mudanya yang berharga, malah......
Malam ini terasa menyakitkan dan lambat......
Akhirnya, sang pria bangun dan pergi ke kamar mandi di tengah malam, setelah itu baru Joelle Lin menggerakkan badannya yang letih untuk merangkak bangun, memakai baju dan keluar dari kamar.
Di lantai dasar dalam hotel, ada seorang wanita paruh baya yang merekomendasikan pekerjaan ini padanya berdiri di sana, saat melihat Joelle Lin keluar, dia memberikan sebuah kantong hitam padanya, "Ini adalah upahmu."
Joelle Lin langsung menerimanya tanpa ragu, setelah mengambil uangnya, dia segera berlari keluar, bahkan telah melupakan rasa sakit di bagian bawah tubuhnya, hanya ingin tiba di rumah sakit secepat mungkin.
Langit yang belum cerah membuat lorong terasa sunyi, terdapat dua tandu di lantai depan ruang operasi, karena belum bayar tagihan, makanya tidak diantar masuk ke dalam ruang operasi.
Joelle Lin sedih melihatnya, berkata dengan terisak, "Aku ada uang, aku ada uang, cepat tolong mama dan adikku......" Dia memberikan uangnya pada dokter sambil menangis, dokter melihatnya sekilas, menyuruh suster menghitungnya, lalu menyuruh petugas medis membawa pasiennya masuk ke ruang operasi.
Melihat mereka tidak membawa adik laki-lakinya masuk, Joelle Lin langsung mendekat, menangkap tangan sang dokter dan memohon, "Masih ada adikku, kumohon agar Anda bisa menyelamatkannya......"
Sang dokter menghela napas, "Maaf, adikmu sudah tak tertolong......"
"Tak tertolong?!
Terkejut, kepalanya bagaikan dipukul oleh balok kayu dengan kuat, membuat Joelle Lin pusing dan pandangannya menggelap......
Sakit, hatinya bagaikan sedang ditusuk dan diaduk dengan pisau oleh seseorang, begitu menyakitkan sampai merebah duduk di lantai, 8 tahun lalu, dia baru berumur 10 tahun, papanya berselingkuh dan menelantarkan mamanya, mengantarkan mamanya yang sedang mengandung dan dirinya ke luar negeri yang terasa asing bagi mereka.
Kemudian adiknya telah lahir, saat berumur 3 tahun, menyadari dia menderita penyakit autisme, kehidupan yang dari awal sudah melarat menjadi terasa seperti sudah jatuh ketimpa tangga karena penyakit adik laki-lakinya ini, dia dan mamanya berjuang keras bekerja dengan orang lain, kehidupan terbilang masih bisa dilalui dengan berkecukupan, tapi sebuah kecelakaan mobil, membuat dirinya yang tak memiliki kerabat, tak mempunyai uang dan berada di negeri asing yang tak berperasaan ini, memahami apa yang namanya menghadapi jalan buntu.
Karena terpaksa, dia menjual tubuhnya sendiri, tapi ini malah tidak bisa menyelamatkan adik laki-lakinya.
Ada semacam rasa sakit yang tidak sampai tahap histeria, tapi bisa membuatnya merasa tidak nyaman, sesak napas dan langit terlihat berwarna abu, tapi dia harus menerimanya, bahkan harus menerimanya dengan senyuman, karena dia masih ada mama.
Mamanya masih memerlukannya.
Setelah melalui perawatan, kesehatan mamanya sudah membaik, tapi setelah mengetahui kematian sang adik, mentalnya langsung tumbang.
Joelle Lin lah yang memeluknya, berkata sambil menangis, "Ma, kamu masih memiliki aku, hiduplah dengan baik-baik demi aku."
Selama sebulan berada di rumah sakit, Hannah Zhuang sering duduk di pinggir ranjang dan melamun, Joelle Lin tahu, mamanya sedang merindukan adiknya, kalau bukan karena dirinya, mungkin saja mamanya telah ikut pergi dengan adiknya, karena harus menjaga mamanya, dia dikeluarkan oleh sekolah, tapi cedera mamanya sudah mulai membaik.
Joelle Lin masuk ke dalam rumah sakit dengan membawakan makanan, dan berjalan hingga ke depan pintu kamar pasien, saat dia mengangkat tangan dan hendak membuka pintu, dia mendengar suara dari dalam——
Dia sangat mengenal suara ini, meskipun sudah berlalu 8 tahun, Joelle Lin masih mampu mengingat penampilan saat sang pria memaksa mamanya bercerai dengannya secara sangat jelas .
Setelah mengantarkan mereka ke sini, lelaki itu tidak pernah datang melihat mereka sekilas pun, hari ini malah tiba-tiba muncul di sini, apa maksudnya ini?
"Hannah, dulu kamu dan Nyonya Zong begitu akrab bagaikan saudari, dan telah menyepakati perjodohan cilik, seharusnya perjodohan cilik yang kamu sepakati ini dilakukan oleh putrimu......"
"Alex, apa maksudmu?!" Hannah Zhuang berusaha berdiri ingin menamparnya tanpa mempedulikan tubuhnya yang kurus dan masih terluka, dia ini manusia atau bukan?
Dia telah menempatkan dirinya dan putrinya di tempat asing, selama ini tidak pernah mempedulikan hidup dan matinya mereka, hari ini malah datang untuk membuat putrinya menikah?
"Tuan Muda Keluarga Zong merupakan putra dari teman baikmu, dia tampan, kamu sendiri pasti tahu latar belakang Keluarga Zong, dia hanya akan bahagia jika menikah dengannya......" Saat mengatakan kalimat terakhir, suaranya telah mengecil.
Tuan Muda Keluarga Zong memang terhormat, parasnya memang tampan, tapi sebulan lalu, dia telah tergigit oleh ular berbisa saat pergi dinas di luar negeri, sarafnya lumpuh, tidak bisa bergerak, juga tidak bisa berintim.
Kalau dia menikah, dia tidak akan pernah dibelai.
"Akan kunikahi."
Joelle Lin tiba-tiba membuka pintu, berdiri di pintu, meremas kotak makanan yang ada di tangannya dengan kuat, "Aku boleh menikahinya, tapi aku memiliki sebuah persyaratan."
Alex Lin melihat ke arah pintu, melihat putrinya yang sudah tidak ditemui selama 8 tahun ini, seketika melongo beberapa detik, saat mengantarnya ke negeri ini, dia masih seorang anak kecil yang berumur 10 tahun, sekarang sudah tumbuh desasa, kulitnya putih, tapi malah sangat kurus, wajah mungilnya tidak sebesar telapak tangannya, kering tak berkilau, terlihat seperti tidak tumbuh dengan baik.
Putrinya ini mana mungkin disukai orang.
Rasa tidak tega di hatinya sudah berkurang, lagipula parasnya tidaklah terlalu cantik, Joelle Lin tidak akan merugi kalaupun menikah dengan seorang suami yang tidak bisa berintim.
Dengan berpikir seperti ini, Alex Lin merasa hal ini tidak ada salahnya, "Apa persyaratanmu, katakan."
"Aku ingin aku dan mamaku pulang ke negeri asal, dan kembalikan seluruh benda yang seharusnya menjadi milik Mama, kalau memenuhinya, aku akan setuju untuk menikah." Joelle Lin mengepalkan tangannya berulang kali, perlahan-lahan baru bisa tenang.
Meskipun dia sudah lama tidak berada di negeri asal, tapi dia pernah mendengar hal tentang Keluarga Zong di Kota B saat masih kecil, merupakan sebuah keluarga besar, memiliki kekayaan ratusan miliaran, dan tentu saja tuan muda di Keluarga Zong merupakan seseorang yang terhormat, Joelle Lin tidak menyangka hal sebaik ini bisa menimpanya, Tuan Muda Keluarga Zong mungkin adalah seseorang yang berparas jelek, ataupun orang cacat.
Tapi kalaupun memang begitu, ini malah sebuah kesempatan terbaik baginya untuk bisa kembali ke negeri asal, jika bisa memanfaatkannya dengan baik, dia juga bisa merebut kembali semua harta mahar perkawinan saat mamanya menikah dulu.
"Joelle......" Hannah Zhuang ingin menasihatinya, bahwa pernikahan tidak boleh dianggap sepele.
Joelle Lin sudah menghadapi banyak kesengsaraan saat hidup bersamanya, Hannah Zhuang tidak ingin pernikahannya pun ikut dikorbankan.
Saat Alex Lin mendengar Hannah Lin memanggilnya, dia khawatir Joelle Lin bakalan berhasil dibujuk oleh Hannah Zhuang untuk jangan menikah, makanya segera berkata, "Baik, asalkan kamu bersedia menikah, aku akan membuat kalian pulang."
"Bagaimana dengan mahar pernikahan Mama?" Joelle Lin melihat seseorang yang merupakan ayahnya dari segi nama saja itu, suaranya terasa begitu dingin.
Dulu saat Hannah Zhuang menikah dengannya, maharnya memang tidak sedikit, total semuanya merupakan nominal yang tidak kecil, tapi sekarang terasa sakit saat menyuruh Alex Lin mengembalikannya.
"Pa, penampilan adik perempuanku itu seharusnya lebih cantik daripada aku, dia seharusnya mendapatkan sesuatu yang lebih baik, kalau menikah dengan seorang pria yang cacat, kehidupannya akan hancur untuk seumur hidup, apalagi, kamu dan mamaku sudah bercerai, sudah seharusnya kamu mengembalikan harta yang mamaku bawakan ke Keluarga Lin."
Terpancar rasa bersalah di balik mata Alex Lin dan tidak berani melihat Joelle Lin.
Dia telah berada di luar negeri bertahun-tahun, kenapa bisa mengetahui Tuan Muda Keluarga Zong itu merupakan seseorang yang cacat?
Alex Lin mana tahu ternyata Joelle Lin hanya sekedar menebaknya.
Mengingat dia hendak menikah dengan seseorang yang tidak normal, Alex Lin menggertakkan giginya, "Setelah kamu telah menikah, aku akan mengembalikannya padamu."
Putri kecilnya begitu cantik bagaikan bunga dan giok, mana boleh menikah dengan seorang pria yang tak bisa berintim?
Seterpandang apapun dia, apa bedanya pria yang tak bisa melakukan hubungan suami istri dengan orang cacat?
Saat berpemikiran seperti ini, Alex Lin tidak merasa tidak tega lagi.
Tapi rasa kebenciannya terhadap Joelle Lin telah bertambah, merasa pikiran Joelle Lin penuh dengan bagaimana cara mendapatkan uang dari tangannya.
Alex Lin menatapnya dengan dingin, "Mamamu tidak mengajarimu etika dengan baik, sama sekali tidak bersopan santun!"
Joelle Lin sangat ingin mengatakan, memangnya kamu sebagai seorang ayah tidak memiliki tanggung jawab ini? Menelantarkanku di sini dan tidak pernah mempedulikanku.
Tapi dia tidak boleh melontarkannya sekarang, kartu andalannya saat ini terlalu lemah, kalau sampai membuat Alex Lin marah, ini akan merugikannya.
"Bersiap-siaplah sebentar, besok kita pulang." Alex Lin pergi setelah menghempaskan lengan baju.
"Joelle, pernikahan merupakan masalah penting dalam seumur hidup, mama tidak mengizinkanmu berbuat seperti ini." Hannah Xia kurang lebih tahu apa tujuan Joelle Lin melakukan ini.
Joelle Lin meletakkan kotak makanan di atas rak di ujung ranjang, berkata sambil menghidangkannya, "Lagipula orang yang kunikahi bukanlah orang lain, bukankah dia adalah putra dari temanmu."
"Dia sudah meninggal dari dulu, dan aku tidak mengetahui apapun tentang putranya, kalaupun harus mengingkari janji, aku tetap menginginkanmu menikah dengan orang yang kamu sukai, dan bukanlah menggunakan pernikahan untuk diperdagangkan, kalau ingin begitu, aku lebih bersedia menetap di sini untuk seumur hidup."
Orang yang disukai?
Kalaupun akan berjumpa di masa depan, dia sendiri tidaklah pantas memilikinya.
Joelle Lin menundukkan kepala, tidak penting dia akan menikah dengan orang mana, yang terpenting adalah merebut kembali apa yang dulunya dirampas orang lain.
Hannah Zhuang tidak berhasil membujuk Joelle Lin berubah pikiran, keesokan harinya, mereka pulang ke negeri asal.
Alex Lin merasa risi dengan mereka sepasang ibu dan putri, dan tidak membiarkan mereka masuk ke rumah Keluarga Lin, melainkan menyuruh mereka menyewa rumah untuk tinggal, setelah menikah, boleh-boleh saja jika Joelle Lin ingin pulang.
Kebetulan Joelle Lin pun tidak ingin pulang ke rumahnya, kalau pulang ke sana, mamanya pasti akan bertemu dengan selingkuhan yang telah menghancurkan pernikahannya itu, daripada merasa tidak bebas, lebih baik berada di sini.
Tenang.
Hannah Zhuang tetap merasa khawatir, "Joelle, kalau ini merupakan sebuah pernikahan yang baik, pasti tidak akan jatuh ke tanganmu, meskipun aku dan Nyonya Zong pernah——berteman."
Joelle Lin tidak ingin membahas hal ini dengan mamanya, makanya dia mengalihkan topik, "Ma, cepat makan."
Hannah Zhuang menghela napas, Joelle Lin jelas tidak ingin membahas masalah ini, Joelle Lin ikut hidup sengsara saat bersamanya, sekarang bahkan pernikahannya pun harus dikorbankan.
Joelle Lin memegang sumpit, tapi malah tidak berselera sedikit pun, dan terus merasa mual.
"Kamu tidak merasa nyaman?" Hannah Zhuang berkata mengkhawatirkannya.
Meletakkan sumpit dan masuk ke dalam kamar.
Saat pintu tertutup, dia bersandar ke pintu, meskipun dia tidak pernah hamil, tapi dia pernah melihat penampilan saat Hannah Zhuang hamil, yaitu merasa mual dan tidak berselera makan.
Dan dia saat ini telah memiliki gejala yang sama.
Jarak waktu dari malam itu, sudah sebulan lebih, masa menstruasinya telah terlambat 10 hari——
Dia tidak berani terus berpikir ke arah hal ini, malam itu dia sudah cukup menyedihkan, kalau bukan demi mama dan adiknya, dia tidak akan pernah menjual diri.
Dia gemetaran......
"Kamu sudah hamil, 6 minggu."
Setelah keluar dari rumah sakit, perkataan dokter 'kamu sudah hamil' masih tetap terngiang di lautan pikiran Joelle Lin.
Setelah Joelle Lin pergi ke rumah sakit melakukan pemeriksaan dengan menyembunyikannya dari Hannah Zhuang, hasilnya malah seperti ini, dia sangat panik, tidak tahu harus bagaimana, melahirkannya atau menggugurkannya?
Tangannya spontan memegang perutnya, meskipun ini adalah kecelakaan dan bahkan merupakan sebuah pelecehan, tapi dia malah merasa sedikit tidak tega.
Dia memiliki rasa bahagia karena akan menjadi seorang ibu, juga sangat menantikannya.
Tiba-tiba tersadar.
Lalu kembali ke tempat tinggal, hasil USG di simpan baik-baik, setelah itu baru membuka pintu.
Namun, Alex Lin juga berada di rumah, raut wajahnya seketika langsung murung.
Untuk apa dia datang?
Raut wajah Alex Lin juga kurang baik, mungkin karena tidak menemuinya saat datang, dan telah membuatnya menunggu lama, dia berkata dengan dingin, "Cepat ganti baju."
Joelle Lin mengerutkan keningnya, "Kenapa?"
"Karena sudah ingin menikah dengan Keluarga Zong, kamu pasti harus bertemu dengan Tuan Muda Keluarga Zong itu." Alex Lin mengamatinya dari atas sampai ke bawah, "Kamu ingin pergi menemuinya dengan penampilan sememprihatinkan seperti ini? Ingin mempermalukan mukaku?"
Sakit itu sebenarnya seperti apa?
Joelle Lin merasa menjual diri dan kematian adiknya sudah membuatnya kesakitan hingga mengebas.
Tapi saat mendengar ucapan Alex Lin yang tak berperasaan ini, hatinya tetap merasa sakit, tapi tidak terasa kebas.
Dia mengantarnya dan mamanya ke sebuah negara yang lebih miskin di daerah barat, setelah itu tidak pernah mempedulikannya lagi.
Jadi dari mana dia bisa memiliki uang?
Kalau dia memiliki uang, mana mungkin adiknya bakalan meninggal karena terlambat mendapatkan pengobatan?
Sepasang tangan yang berada di sisi badannya terkepal membentuk tonjokan.
Alex Lin sepertinya sudah menyadari hal ini, ekspresi wajahnya terlihat sedikit canggung, "Ayo pergi, Keluarga Zong harusnya sudah akan tiba, tidak baik jika membuat mereka menunggu."
"Joelle......" Hannah Zhuang merasa khawatir, dan masih ingin membujuknya, dia sudah kehilangan seorang putra, sekarang dia hanya ingin menjaga putrinya dengan baik, kekayaan sudah tak penting baginya.
Dia tidak ingin membuat putrinya kembali memasuki Keluarga Lin ataupun Keluarga Zong.
Situasi dalam keluarga kaya sangatlah rumit, apalagi dia masih belum tahu Tuan Muda Keluarga Zhong itu merupakan seorang pria yang bagaimana.
Dia khawatir.
"Ma." Joelle Lin memberikan tatapan mata untuk menenangkannya, membuatnya merasa tenang.
"Cepat pergi." Alex Lin mendesaknya dengan tak sabaran, takut Joelle Lin akan berubah pikiran, dan sampai mendorongnya sebentar.
Alex Lin tidak bisa menyukai putrinya ini, dan Joelle Lin pun tidak memiliki segelintir perasaan apapun terhadap ayahnya ini.
8 tahun, seluruh hubungan darah telah terkuras habis.
Pakaian Joelle Lin sungguh begitu memprihatinkan, dan orang yang akan ditemuinya malah Keluarga Zong. Alex Lin membawanya pergi ke sebuah toko busana berkelas, membelikannya sebuah pakaian yang bagus.
Saat memasuki toko, langsung ada seorang pelayan datang untuk melayani mereka, Alex Lin mendorong Joelle Lin ke depan, "Baju yang bisa dipakainya."
Sang pelayan mengamatinya sekilas, lalu kira-kira sudah tahu ukuran baju yang bisa dipakainya, "Ikutlah denganku."
Pelayan mengambil sebuah terusan panjang warna biru muda, lalu diberikan padanya, "Cobalah di ruang ganti."
Joelle Lin menerimanya, dan pergi ke ruang ganti.
"Ethan, apakah kamu harus menikahi putri Keluarga Lin?" Suara sang wanita samar-samar memancarkan kesedihan.
Joelle Lin tiba-tiba mendengar suara ini secara tak sengaja, pandangan matanya melihat ke arah kamar yang ada di samping, melalui celah pintu, Joelle Lin melihat ada seorang wanita yang sedang merangkul leher seorang lelaki dan bermanja, "Kamu jangan menikah dengan wanita lain ya?"
Ethan Zong memandang wanita itu, sepertinya terlihat sedikit tak berdaya, ini merupakan perjodohan yang ditetapkan oleh ibunya, tidak boleh diingkari.
Tapi saat mengingat kejadian pada malam itu, dia merasa tak tega membuatnya kecewa, "Malam itu sangat sakit ya?"
Sebulan sebelumnya, dia pergi ke sebuah negara terbelakang untuk mensurvei sebuah proyek, tapi dia malah digigit oleh satu macam ular yang cabul, bisa dari ular itu sangat kuat, kalau tidak melampiaskannya ke tubuh wanita, dia akan kepanasan sampai mati.
Noemi Bai lah yang telah menjadi obat penawarnya.
Dia tahu seberapa parahnya dia saat kehilangan kendali pada hari itu.
Semua mengatakan pengalaman pertama seorang wanita sangatlah menyakitkan, sang pria pun tidak menahan tenaganya, bisa terbayangkan betapa sakitnya itu.
Tapi dia malah begitu menahannya, tidak pernah mengeluarkan suara sedikit pun, hanya gemetaran di dalam pelukannya.
Noemi Bai menyukainya, sang pria selalu mengetahui hal itu, tapi malah tidak pernah memberikan satu kesempatan apapun terhadapnya.
Alasan pertama karena tidak mencintainya, kedua adalah karena ibunya telah menetapkan sebuah perjodohan untuknya.
Tapi perempuan ini selalu menemaninya di sisi dengan tenang, setelah kejadian hari itu, dia merasa sudah waktunya bagi dia untuk memberikan sebuah status terhadap wanita ini.
Sang pria sampai sekarang masih ingat bercak merah yang begitu mencolok itu.
Noemi Bai bersandar di dadanya, pandangan matanya menurun, "Hmm" menanggapinya dengan suara lembut.
Sang wanita menyukai Ethan Zong, selama ini dia selalu menemaninya dengan identitas sebagai seorang sekretaris, tapi dia dari awal sudah bukanlah seorang wanita perawan, dia tidak boleh membuat Ethan Zong tahu, karena dia sangat mengerti seberapa besar kepedulian seorang pria terhadap kesucian wanita, jadi, malam itu, dengan menghabiskan sejumlah uang kepada rakyat di desa, dia menemukan seorang gadis yang masih perawan dan mengantarkannya ke kamar itu.
Setelah wanita itu keluar, baru dia masuk ke dalam untuk membuat kejadian semalam terlihat seperti dilakukan olehnya.
"Kalau menyukai baju di sini, belilah lebih banyak." Ethan Zong mengelus kepalanya dan memanjakannya.
"Ruang itu adalah ruang VIP, kamu tidak boleh masuk, masuklah ke ruang di sebelah kanan sana." Seorang pelayan memperingati Joelle Lin.
Ruang ganti dalam toko busana yang berkelas seperti ini memiliki kamar tersendiri, dan ruang VIP akan terasa lebih berkelas, di dalam ruang ganti masih ada satu ruang dalaman untuk mengganti baju, dan di bagian luarnya adalah area yang disediakan bagi sang pacar untuk menunggu, atau istirahat.
"Oh." Joelle Lin mengambil baju dan pergi ke arah ruang di sebelah kanan.
Saat masuk ke dalam ruang ganti, Joelle Lin masih terus memikirkan sepasang pasangan tadi, dalam percakapan mereka, sepertinya pernah mengungkit Keluarga Lin.
Jangan-jangan pria itu——
Setelah selesai mengganti pakaian, Joelle Lin keluar dari ruang ganti, lalu kembali melihat ke arah ruang ganti sebelah kiri, tapi pintunya sudah tertutup rapat.
"Sangat cocok dengan auramu."
Sang pegawai sangat pandai menilai, hanya melihat orangnya saja, dia langsung mampu memilih baju yang cocok dengan orang itu, Joelle Lin mengenakan terusan panjang warna biru muda, membuat kulitnya terlihat lebih putih, tali pinggang di pinggangnya, membuat bentuk tubuhnya terlihat ramping, pipinya sudah terlihat sangat menawan.
Alex Lin melihat baju ini sudah cocok, dia langsung pergi membayarnya, saat melihatnya tagihannya sekarang, baru dia menyadari satu terusan ini seharga 30 ribu RMB lebih, namun mengingat orang yang akan ditemuinya adalah orang Keluarga Zong, dia tetap membayarnya sambil menggertakkan gigi, berkata dengan dingin. "Ayo pergi."
Joelle Lin sudah tahu sifatnya yang tak berperasaan ini dari dulu, tapi ucapannya yang dingin ini masih tetap membuat hatinya merasa sakit.
Sang wanita menundukkan kepala mengikutinya dari belakang dan naik ke mobil.
Dalam waktu singkat, mobil berhenti di depan pintu gerbang vila Keluarga Lin.
Sang supir membukakan pintu untuk Alex Lin, Alex Lin turun, dan Joelle Lin mengikutinya dari belakang.
Dia berdiri di depan pintu vila, melamun untuk beberapa detik, saat dia dan mamanya melewati kehidupan yang menyiksa karena penyakit adiknya, papa dan selingkuhannya itu malah sedang menikmati kebahagiaan tinggal di dalam vila yang megah ini.
Sepasang tangannya spontan terkepal.
"Kenapa berdiam di sana?" Merasa tidak ada orang yang mengikutinya, Alex Lin memalingkan kepala sejenak, lalu terlihat dia sedang berdiri di depan pintu dan melamun.
Joelle Lin kemudian segera mengejarnya, dari perkataan pembantu di rumah, Keluarga Zong masih belum datang, lalu Alex Lin menyuruhnya menunggu di ruang tamu.
Di tempat yang berdekatan dengan jendela dalam ruang tamu terdapat sebuah piano, Seidl, diproduksi oleh Negara Jerman, sangat mahal, saat ulang tahun kelimanya, mamanya membelikan piano itu untuknya.
Dia sangat menyukainya saat masih kecil, sudah mulai belajar memainkan piano sejak umur 4 tahun setengah, kemudian setelah dia dibawa pergi, dia tidak pernah menyentuhnya lagi.
Dia spontan mengulurkan tangannya ke sana, terasa familiar juga penuh semangat.
Jari telunjuknya ditempatkan ke tuts piano, menambah tenaganya dengan perlahan, "Ding", suara yang merdu terdengar, karena sudah lama tidak pernah memainkannya lagi, jari tangannya sudah sangat mengkaku.
"Itu barangku, siapa yang mengizinkanmu menyentuhnya?!" Sebuah suara yang nyaring berbunyi di belakangnya dengan mengandung amarah.
Barangnya?
Joelle Lin membalikkan badannya, terlihat Aurel Lin sedang berdiri di belakangnya, dengan penuh amarah, Joelle Lin ingat dia lebih muda setahun darinya, tahun ini sudah berumur 17 tahun, dia mewarisi kecantikan dari Meghan Shen, parasnya lumayan cantik.
Tapi saat ini dia terlihat sedang melototkan matanya, terkesan sedikit garang.
"Barangmu?"
Mereka telah menghancurkan pernikahan mamanya, menggunakan semua uang mamanya, sekarang bahkan hadiah yang mamanya kasih untuknya pun telah menjadi milik Aurel Lin?
Joelle Lin perlahan-lahan mengepalkan tangannya, berkata terhadap diri sendiri untuk jangan gegabah dan marah berulang kali, karena dia saat ini masih belum memiliki kemampuan untuk merampas kembali semua barang miliknya.
Dia harus bersabar!
Dia sekarang bukanlah seorang gadis yang hanya bisa menangis saat papanya menelantarkannya 8 tahun lalu, dia kini sudah dewasa!
"Kamu—— adalah Joelle Lin?!" Aurel Lin mulai sadar, hari ini adalah hari di mana Keluarga Zong akan datang, papanya telah menjemput sepasang ibu dan putri itu kembali ke negeri asal.
Aurel Lin masih ingat, bagaimana penampilan Joelle Lin yang terlihat kasihan saat Alex Lin pergi membawa Joelle Lin dan mamanya ke luar negeri, Joelle Lin berlutut di lantai memeluk kakinya Alex Lin, memohonnya agar jangan membawanya pergi.
"Papa telah menjemputmu pulang, kamu merasa sangat senang bukan?" Aurel Lin menyilangkan tangannya di depan dada, melihatnya dengan tatapan meremehkan, "Kamu pun jangan terlalu senang, dia membawamu pulang hanya sekedar ingin menikahkanmu ke Keluarga Zong, dengar-dengar pria itu——"
Sambil mengatakannya, Aurel Lin menutupi mulutnya dan tertawa sinis.
Mengingat orang yang akan dinikahi oleh Joelle Lin adalah seseorang yang tidak bisa berhubungan intim, juga orang yang tidak bisa berjalan, dia tak tertahankan untuk tertawa di atas penderitaan orang lain.
Pernikahan merupakan masalah penting dalam seumur hidup, jika menikahi pria seperti itu, bukankah kehidupannya akan hancur untuk seumur hidup?
Joelle Lin mengerutkan keningnya.
Tepat pada saat ini, ada seorang pembantu yang masuk, "Orang Keluarga Zong sudah datang."
Alex Lin sendiri yang pergi menyambut mereka.
Joelle Lin membalikkan badannya, terlihat ada seorang pria yang duduk di atas kursi roda dan masuk dengan didorong oleh orang lain, paras wajahnya cukup menawan, meskipun duduk di kursi roda, tetap saja bisa membuat orang menghormatinya.
Wajah ini, bukankah merupakan pria yang dilihatnya di ruang ganti dan bermesraan dengan seorang wanita itu?
Dia, ternyata adalah Tuan Muda Keluarga Zong?!
Tapi saat berada di ruang ganti, Joelle Lin jelas-jelas melihatnya bisa berdiri, bahkan juga merangkul wanita itu, kakinya tidak terlihat cedera sama sekali.
Ada apa ini?
"Dia tidak mengerti kenapa pria ini pura-pura cacat, Alex Lin memanggil Joelle Lin sejenak, "Joelle, cepat kemari, ini adalah Tuan Muda Keluarga Zong."
Alex Lin bersikap hormat, membungkukkan badan dan tersenyum, "Tuan Muda Zong, ini adalah Joelle."
Alex Lin merasa sangat disayangkan dalam hatinya, seorang Tuan Muda Keluarga Zong yang memiliki penampilan rupawan malah menjadi cacat.
Pandangan mata Ethan Zong tertuju pada Joelle Lin, umurnya terkesan masih muda dan tubuhnya kurus, terlihat seperti kurang gizi, keningnya sedikit mengerut.
Ini adalah jodoh yang ditetapkan ibunya untuk dia, ditambah lagi ibunya malah sudah meninggal, dirinya sebagai seorang putra tidak boleh mengingkari janji ibunya, makanya setelah dia mengalami kecelakaan tergigit oleh ular berbisa di luar negeri, dia menyebarkan berita bahwa racun ular itu tidak ternetralisir, dan tubuhnya sudah menjadi cacat, juga tidak bisa berintim, karena dia ingin membuat Keluarga Lin membatalkan perjodohan ini.
Tapi tidak disangka, Keluarga Lin tidaklah membatalkannya.
Ethan Zong diam, raut wajah terlihat semakin murung, Alex Lin mengira dia tidak puas dengan Joelle Lin, makanya segera menjelaskan, "Dia sekarang masih kecil, baru berusia genap 18 tahun, kalau dirawat baik-baik, pasti merupakan seorang wanita cantik."
Ethan Zong dalam hati tertawa dingin, dia tidak mampu menyadari kecantikan darinya, tapi sudah bisa merasakan keganjilan, Alex Lin tetap ingin menikahkan putrinya padanya tanpa mempedulikan kondisinya yang 'cacat'.
Sang pria terlihat berekspresi dingin, lekukan yang terbentuk di sudut bibirnya terlihat penuh maksud, "Aku pergi dinas diluar negeri, dan tidak sengaja terluka, kaki ini takutnya sudah tidak bisa berjalan lagi, apalagi aku pun tidak bisa melakukan hubungan suami istri——"
"Aku tidak keberatan." Joelle Lin langsung menjawab.
Alex Lin telah berjanji padanya, asalkan dia menikah dengan Keluarga Zong, maka dia akan mengembalikan seluruh mahar pernikahan mamanya, meskipun hari ini menikah dan esoknya akan bercerai, dia sekarang tetap akan menyetujuinya.
Setelah beberapa saat kemudian, akhirnya Joelle Lin mengerti masalah di balik semua ini, jelas-jelas pria itu bisa berdiri, tapi malah duduk di kursi roda saat datang ke rumah Keluarga Lin, ini seharusnya karena wanita itu tidak ingin menepati janjinya, dan ingin membuat Keluarga Lin duluan membatalkan perjodohan ini.
Hanya saja sang pria tidak menyangka, Alex Lin bersedia mengorbankan putri yang tak mendapatkan kasih sayang ini untuk menepati kesepakatan itu.
Ethan Zong menyipitkan mata menatapnya.
Punggung Joelle Lin terasa merinding karena tatapannya, hatinya terasa pahit, memangnya dia sendiri bersedia menikah dengan Keluarga Zong?
Tapi kalau tidak menyetujuinya, bagaimana caranya dia bisa pulang ke negeri asal? Bagaimana caranya dia bisa merebut kembali barang yang telah kehilangan?
Joelle Lin tersenyum, kepahitan dan kegetiran di balik hal ini hanya diketahui oleh dirinya sendiri, "Kita telah dijodohkan dari kecil, bagaimana pun penampilanmu, aku sudah seharusnya menikah denganmu."
Pandangan mata Ethan Zong menjadi lebih murung, mulut wanita ini cukup pandai bicara juga.
Alex Lin pun tidak menyadari keganjilan di baliknya, lalu bertanya mengetesnya, "Tanggal pernikahannya——"
Ekspresi wajah Ethan Zong seketika langsung berubah, namun ujung-ujungnya berubah menjadi tenang, "Tentu saja dilaksanakan sesuai kesepakatan, dua orang tua sudah menyepakatinya dari dulu, bagaimana mungkin diingkari."
Joelle Lin menurunkan pandangan matanya, menarik perhatiannya, tidak berani menatapnya, sang pria jelas juga merasa tidak puas atas perjodohan ini.
Dia menyetujuinya hanya karena perjanjian.
"Begini saja." Alex Lin dalam hati merasa senang, bisa menjadi keluarga besan dengan Keluarga Zong hanya dengan menggunakan seorang putri yang tidak cantik, ini tentu saja merupakan hal yang baik.
Meskipun Keluarga Lin memang kaya, tapi kalau dibandingkan dengan Keluarga Zong, terkesan bagaikan ikan kakap dengan ikan teri, tidak, lebih tepatnya adalah bagaikan langit dan bumi.
Sama sekali tidak bisa disamakan!
Alex Lin membungkukkan punggungnya, berkata dengan suara kecil, "Aku sudah menyuruh orang mempersiapkan makan malam, makanlah dulu di sini baru pergi."
Ethan Zong mengerutkan dahi, sikapnya yang menjilat orang yang memiliki kekuasaan besar dan juga berubah-rubah sikap dalam waktu singkat ini membuatnya kesal.
"Tidak perlu, aku masih ada urusan." Ethan Zong menolak, David Guan mendorongnya berjalan keluar, saat melintasi Joelle Lin, Ethan Zong mengangkat tangannya, memberi isyarat pada David Guan untuk berhenti, Ethan Zong mengangkat pandangannya, "Nona Lin ada waktu luang tidak?"
👀👀👀Judul 👉 "Mr CEO's Seducing His Wife" 👈 Unduh sekarang #Readme untuk membaca versi lengkap buku ini!✅👉
Hawa napas yang asing menyelimuti telinganya, membuatnya merinding, tapi malah tidak berani bersuara.
Joelle Lin seakan-akan telah menyadari sang pria berhenti sejenak, lalu suaranya kembali berbunyi, "Sekarang masih sempat untuk menyesal."
Sang wanita merasa tegang sampai mengepalkan sepasang tangan dengan erat, lalu menggelengkan kepala, "Aku tidak menyesal——"
Masa mudanya yang berharga, malah......
Malam ini terasa menyakitkan dan lambat......
Akhirnya, sang pria bangun dan pergi ke kamar mandi di tengah malam, setelah itu baru Joelle Lin menggerakkan badannya yang letih untuk merangkak bangun, memakai baju dan keluar dari kamar.
Di lantai dasar dalam hotel, ada seorang wanita paruh baya yang merekomendasikan pekerjaan ini padanya berdiri di sana, saat melihat Joelle Lin keluar, dia memberikan sebuah kantong hitam padanya, "Ini adalah upahmu."
Joelle Lin langsung menerimanya tanpa ragu, setelah mengambil uangnya, dia segera berlari keluar, bahkan telah melupakan rasa sakit di bagian bawah tubuhnya, hanya ingin tiba di rumah sakit secepat mungkin.
Langit yang belum cerah membuat lorong terasa sunyi, terdapat dua tandu di lantai depan ruang operasi, karena belum bayar tagihan, makanya tidak diantar masuk ke dalam ruang operasi.
Joelle Lin sedih melihatnya, berkata dengan terisak, "Aku ada uang, aku ada uang, cepat tolong mama dan adikku......" Dia memberikan uangnya pada dokter sambil menangis, dokter melihatnya sekilas, menyuruh suster menghitungnya, lalu menyuruh petugas medis membawa pasiennya masuk ke ruang operasi.
Melihat mereka tidak membawa adik laki-lakinya masuk, Joelle Lin langsung mendekat, menangkap tangan sang dokter dan memohon, "Masih ada adikku, kumohon agar Anda bisa menyelamatkannya......"
Sang dokter menghela napas, "Maaf, adikmu sudah tak tertolong......"
"Tak tertolong?!
Terkejut, kepalanya bagaikan dipukul oleh balok kayu dengan kuat, membuat Joelle Lin pusing dan pandangannya menggelap......
Sakit, hatinya bagaikan sedang ditusuk dan diaduk dengan pisau oleh seseorang, begitu menyakitkan sampai merebah duduk di lantai, 8 tahun lalu, dia baru berumur 10 tahun, papanya berselingkuh dan menelantarkan mamanya, mengantarkan mamanya yang sedang mengandung dan dirinya ke luar negeri yang terasa asing bagi mereka.
Kemudian adiknya telah lahir, saat berumur 3 tahun, menyadari dia menderita penyakit autisme, kehidupan yang dari awal sudah melarat menjadi terasa seperti sudah jatuh ketimpa tangga karena penyakit adik laki-lakinya ini, dia dan mamanya berjuang keras bekerja dengan orang lain, kehidupan terbilang masih bisa dilalui dengan berkecukupan, tapi sebuah kecelakaan mobil, membuat dirinya yang tak memiliki kerabat, tak mempunyai uang dan berada di negeri asing yang tak berperasaan ini, memahami apa yang namanya menghadapi jalan buntu.
Karena terpaksa, dia menjual tubuhnya sendiri, tapi ini malah tidak bisa menyelamatkan adik laki-lakinya.
Ada semacam rasa sakit yang tidak sampai tahap histeria, tapi bisa membuatnya merasa tidak nyaman, sesak napas dan langit terlihat berwarna abu, tapi dia harus menerimanya, bahkan harus menerimanya dengan senyuman, karena dia masih ada mama.
Mamanya masih memerlukannya.
Setelah melalui perawatan, kesehatan mamanya sudah membaik, tapi setelah mengetahui kematian sang adik, mentalnya langsung tumbang.
Joelle Lin lah yang memeluknya, berkata sambil menangis, "Ma, kamu masih memiliki aku, hiduplah dengan baik-baik demi aku."
Selama sebulan berada di rumah sakit, Hannah Zhuang sering duduk di pinggir ranjang dan melamun, Joelle Lin tahu, mamanya sedang merindukan adiknya, kalau bukan karena dirinya, mungkin saja mamanya telah ikut pergi dengan adiknya, karena harus menjaga mamanya, dia dikeluarkan oleh sekolah, tapi cedera mamanya sudah mulai membaik.
Joelle Lin masuk ke dalam rumah sakit dengan membawakan makanan, dan berjalan hingga ke depan pintu kamar pasien, saat dia mengangkat tangan dan hendak membuka pintu, dia mendengar suara dari dalam——
Dia sangat mengenal suara ini, meskipun sudah berlalu 8 tahun, Joelle Lin masih mampu mengingat penampilan saat sang pria memaksa mamanya bercerai dengannya secara sangat jelas .
Setelah mengantarkan mereka ke sini, lelaki itu tidak pernah datang melihat mereka sekilas pun, hari ini malah tiba-tiba muncul di sini, apa maksudnya ini?
"Hannah, dulu kamu dan Nyonya Zong begitu akrab bagaikan saudari, dan telah menyepakati perjodohan cilik, seharusnya perjodohan cilik yang kamu sepakati ini dilakukan oleh putrimu......"
"Alex, apa maksudmu?!" Hannah Zhuang berusaha berdiri ingin menamparnya tanpa mempedulikan tubuhnya yang kurus dan masih terluka, dia ini manusia atau bukan?
Dia telah menempatkan dirinya dan putrinya di tempat asing, selama ini tidak pernah mempedulikan hidup dan matinya mereka, hari ini malah datang untuk membuat putrinya menikah?
"Tuan Muda Keluarga Zong merupakan putra dari teman baikmu, dia tampan, kamu sendiri pasti tahu latar belakang Keluarga Zong, dia hanya akan bahagia jika menikah dengannya......" Saat mengatakan kalimat terakhir, suaranya telah mengecil.
Tuan Muda Keluarga Zong memang terhormat, parasnya memang tampan, tapi sebulan lalu, dia telah tergigit oleh ular berbisa saat pergi dinas di luar negeri, sarafnya lumpuh, tidak bisa bergerak, juga tidak bisa berintim.
Kalau dia menikah, dia tidak akan pernah dibelai.
"Akan kunikahi."
Joelle Lin tiba-tiba membuka pintu, berdiri di pintu, meremas kotak makanan yang ada di tangannya dengan kuat, "Aku boleh menikahinya, tapi aku memiliki sebuah persyaratan."
Alex Lin melihat ke arah pintu, melihat putrinya yang sudah tidak ditemui selama 8 tahun ini, seketika melongo beberapa detik, saat mengantarnya ke negeri ini, dia masih seorang anak kecil yang berumur 10 tahun, sekarang sudah tumbuh desasa, kulitnya putih, tapi malah sangat kurus, wajah mungilnya tidak sebesar telapak tangannya, kering tak berkilau, terlihat seperti tidak tumbuh dengan baik.
Putrinya ini mana mungkin disukai orang.
Rasa tidak tega di hatinya sudah berkurang, lagipula parasnya tidaklah terlalu cantik, Joelle Lin tidak akan merugi kalaupun menikah dengan seorang suami yang tidak bisa berintim.
Dengan berpikir seperti ini, Alex Lin merasa hal ini tidak ada salahnya, "Apa persyaratanmu, katakan."
"Aku ingin aku dan mamaku pulang ke negeri asal, dan kembalikan seluruh benda yang seharusnya menjadi milik Mama, kalau memenuhinya, aku akan setuju untuk menikah." Joelle Lin mengepalkan tangannya berulang kali, perlahan-lahan baru bisa tenang.
Meskipun dia sudah lama tidak berada di negeri asal, tapi dia pernah mendengar hal tentang Keluarga Zong di Kota B saat masih kecil, merupakan sebuah keluarga besar, memiliki kekayaan ratusan miliaran, dan tentu saja tuan muda di Keluarga Zong merupakan seseorang yang terhormat, Joelle Lin tidak menyangka hal sebaik ini bisa menimpanya, Tuan Muda Keluarga Zong mungkin adalah seseorang yang berparas jelek, ataupun orang cacat.
Tapi kalaupun memang begitu, ini malah sebuah kesempatan terbaik baginya untuk bisa kembali ke negeri asal, jika bisa memanfaatkannya dengan baik, dia juga bisa merebut kembali semua harta mahar perkawinan saat mamanya menikah dulu.
"Joelle......" Hannah Zhuang ingin menasihatinya, bahwa pernikahan tidak boleh dianggap sepele.
Joelle Lin sudah menghadapi banyak kesengsaraan saat hidup bersamanya, Hannah Zhuang tidak ingin pernikahannya pun ikut dikorbankan.
Saat Alex Lin mendengar Hannah Lin memanggilnya, dia khawatir Joelle Lin bakalan berhasil dibujuk oleh Hannah Zhuang untuk jangan menikah, makanya segera berkata, "Baik, asalkan kamu bersedia menikah, aku akan membuat kalian pulang."
"Bagaimana dengan mahar pernikahan Mama?" Joelle Lin melihat seseorang yang merupakan ayahnya dari segi nama saja itu, suaranya terasa begitu dingin.
Dulu saat Hannah Zhuang menikah dengannya, maharnya memang tidak sedikit, total semuanya merupakan nominal yang tidak kecil, tapi sekarang terasa sakit saat menyuruh Alex Lin mengembalikannya.
"Pa, penampilan adik perempuanku itu seharusnya lebih cantik daripada aku, dia seharusnya mendapatkan sesuatu yang lebih baik, kalau menikah dengan seorang pria yang cacat, kehidupannya akan hancur untuk seumur hidup, apalagi, kamu dan mamaku sudah bercerai, sudah seharusnya kamu mengembalikan harta yang mamaku bawakan ke Keluarga Lin."
Terpancar rasa bersalah di balik mata Alex Lin dan tidak berani melihat Joelle Lin.
Dia telah berada di luar negeri bertahun-tahun, kenapa bisa mengetahui Tuan Muda Keluarga Zong itu merupakan seseorang yang cacat?
Alex Lin mana tahu ternyata Joelle Lin hanya sekedar menebaknya.
Mengingat dia hendak menikah dengan seseorang yang tidak normal, Alex Lin menggertakkan giginya, "Setelah kamu telah menikah, aku akan mengembalikannya padamu."
Putri kecilnya begitu cantik bagaikan bunga dan giok, mana boleh menikah dengan seorang pria yang tak bisa berintim?
Seterpandang apapun dia, apa bedanya pria yang tak bisa melakukan hubungan suami istri dengan orang cacat?
Saat berpemikiran seperti ini, Alex Lin tidak merasa tidak tega lagi.
Tapi rasa kebenciannya terhadap Joelle Lin telah bertambah, merasa pikiran Joelle Lin penuh dengan bagaimana cara mendapatkan uang dari tangannya.
Alex Lin menatapnya dengan dingin, "Mamamu tidak mengajarimu etika dengan baik, sama sekali tidak bersopan santun!"
Joelle Lin sangat ingin mengatakan, memangnya kamu sebagai seorang ayah tidak memiliki tanggung jawab ini? Menelantarkanku di sini dan tidak pernah mempedulikanku.
Tapi dia tidak boleh melontarkannya sekarang, kartu andalannya saat ini terlalu lemah, kalau sampai membuat Alex Lin marah, ini akan merugikannya.
"Bersiap-siaplah sebentar, besok kita pulang." Alex Lin pergi setelah menghempaskan lengan baju.
"Joelle, pernikahan merupakan masalah penting dalam seumur hidup, mama tidak mengizinkanmu berbuat seperti ini." Hannah Xia kurang lebih tahu apa tujuan Joelle Lin melakukan ini.
Joelle Lin meletakkan kotak makanan di atas rak di ujung ranjang, berkata sambil menghidangkannya, "Lagipula orang yang kunikahi bukanlah orang lain, bukankah dia adalah putra dari temanmu."
"Dia sudah meninggal dari dulu, dan aku tidak mengetahui apapun tentang putranya, kalaupun harus mengingkari janji, aku tetap menginginkanmu menikah dengan orang yang kamu sukai, dan bukanlah menggunakan pernikahan untuk diperdagangkan, kalau ingin begitu, aku lebih bersedia menetap di sini untuk seumur hidup."
Orang yang disukai?
Kalaupun akan berjumpa di masa depan, dia sendiri tidaklah pantas memilikinya.
Joelle Lin menundukkan kepala, tidak penting dia akan menikah dengan orang mana, yang terpenting adalah merebut kembali apa yang dulunya dirampas orang lain.
Hannah Zhuang tidak berhasil membujuk Joelle Lin berubah pikiran, keesokan harinya, mereka pulang ke negeri asal.
Alex Lin merasa risi dengan mereka sepasang ibu dan putri, dan tidak membiarkan mereka masuk ke rumah Keluarga Lin, melainkan menyuruh mereka menyewa rumah untuk tinggal, setelah menikah, boleh-boleh saja jika Joelle Lin ingin pulang.
Kebetulan Joelle Lin pun tidak ingin pulang ke rumahnya, kalau pulang ke sana, mamanya pasti akan bertemu dengan selingkuhan yang telah menghancurkan pernikahannya itu, daripada merasa tidak bebas, lebih baik berada di sini.
Tenang.
Hannah Zhuang tetap merasa khawatir, "Joelle, kalau ini merupakan sebuah pernikahan yang baik, pasti tidak akan jatuh ke tanganmu, meskipun aku dan Nyonya Zong pernah——berteman."
Joelle Lin tidak ingin membahas hal ini dengan mamanya, makanya dia mengalihkan topik, "Ma, cepat makan."
Hannah Zhuang menghela napas, Joelle Lin jelas tidak ingin membahas masalah ini, Joelle Lin ikut hidup sengsara saat bersamanya, sekarang bahkan pernikahannya pun harus dikorbankan.
Joelle Lin memegang sumpit, tapi malah tidak berselera sedikit pun, dan terus merasa mual.
"Kamu tidak merasa nyaman?" Hannah Zhuang berkata mengkhawatirkannya.
Meletakkan sumpit dan masuk ke dalam kamar.
Saat pintu tertutup, dia bersandar ke pintu, meskipun dia tidak pernah hamil, tapi dia pernah melihat penampilan saat Hannah Zhuang hamil, yaitu merasa mual dan tidak berselera makan.
Dan dia saat ini telah memiliki gejala yang sama.
Jarak waktu dari malam itu, sudah sebulan lebih, masa menstruasinya telah terlambat 10 hari——
Dia tidak berani terus berpikir ke arah hal ini, malam itu dia sudah cukup menyedihkan, kalau bukan demi mama dan adiknya, dia tidak akan pernah menjual diri.
Dia gemetaran......
"Kamu sudah hamil, 6 minggu."
Setelah keluar dari rumah sakit, perkataan dokter 'kamu sudah hamil' masih tetap terngiang di lautan pikiran Joelle Lin.
Setelah Joelle Lin pergi ke rumah sakit melakukan pemeriksaan dengan menyembunyikannya dari Hannah Zhuang, hasilnya malah seperti ini, dia sangat panik, tidak tahu harus bagaimana, melahirkannya atau menggugurkannya?
Tangannya spontan memegang perutnya, meskipun ini adalah kecelakaan dan bahkan merupakan sebuah pelecehan, tapi dia malah merasa sedikit tidak tega.
Dia memiliki rasa bahagia karena akan menjadi seorang ibu, juga sangat menantikannya.
Tiba-tiba tersadar.
Lalu kembali ke tempat tinggal, hasil USG di simpan baik-baik, setelah itu baru membuka pintu.
Namun, Alex Lin juga berada di rumah, raut wajahnya seketika langsung murung.
Untuk apa dia datang?
Raut wajah Alex Lin juga kurang baik, mungkin karena tidak menemuinya saat datang, dan telah membuatnya menunggu lama, dia berkata dengan dingin, "Cepat ganti baju."
Joelle Lin mengerutkan keningnya, "Kenapa?"
"Karena sudah ingin menikah dengan Keluarga Zong, kamu pasti harus bertemu dengan Tuan Muda Keluarga Zong itu." Alex Lin mengamatinya dari atas sampai ke bawah, "Kamu ingin pergi menemuinya dengan penampilan sememprihatinkan seperti ini? Ingin mempermalukan mukaku?"
Sakit itu sebenarnya seperti apa?
Joelle Lin merasa menjual diri dan kematian adiknya sudah membuatnya kesakitan hingga mengebas.
Tapi saat mendengar ucapan Alex Lin yang tak berperasaan ini, hatinya tetap merasa sakit, tapi tidak terasa kebas.
Dia mengantarnya dan mamanya ke sebuah negara yang lebih miskin di daerah barat, setelah itu tidak pernah mempedulikannya lagi.
Jadi dari mana dia bisa memiliki uang?
Kalau dia memiliki uang, mana mungkin adiknya bakalan meninggal karena terlambat mendapatkan pengobatan?
Sepasang tangan yang berada di sisi badannya terkepal membentuk tonjokan.
Alex Lin sepertinya sudah menyadari hal ini, ekspresi wajahnya terlihat sedikit canggung, "Ayo pergi, Keluarga Zong harusnya sudah akan tiba, tidak baik jika membuat mereka menunggu."
"Joelle......" Hannah Zhuang merasa khawatir, dan masih ingin membujuknya, dia sudah kehilangan seorang putra, sekarang dia hanya ingin menjaga putrinya dengan baik, kekayaan sudah tak penting baginya.
Dia tidak ingin membuat putrinya kembali memasuki Keluarga Lin ataupun Keluarga Zong.
Situasi dalam keluarga kaya sangatlah rumit, apalagi dia masih belum tahu Tuan Muda Keluarga Zhong itu merupakan seorang pria yang bagaimana.
Dia khawatir.
"Ma." Joelle Lin memberikan tatapan mata untuk menenangkannya, membuatnya merasa tenang.
"Cepat pergi." Alex Lin mendesaknya dengan tak sabaran, takut Joelle Lin akan berubah pikiran, dan sampai mendorongnya sebentar.
Alex Lin tidak bisa menyukai putrinya ini, dan Joelle Lin pun tidak memiliki segelintir perasaan apapun terhadap ayahnya ini.
8 tahun, seluruh hubungan darah telah terkuras habis.
Pakaian Joelle Lin sungguh begitu memprihatinkan, dan orang yang akan ditemuinya malah Keluarga Zong. Alex Lin membawanya pergi ke sebuah toko busana berkelas, membelikannya sebuah pakaian yang bagus.
Saat memasuki toko, langsung ada seorang pelayan datang untuk melayani mereka, Alex Lin mendorong Joelle Lin ke depan, "Baju yang bisa dipakainya."
Sang pelayan mengamatinya sekilas, lalu kira-kira sudah tahu ukuran baju yang bisa dipakainya, "Ikutlah denganku."
Pelayan mengambil sebuah terusan panjang warna biru muda, lalu diberikan padanya, "Cobalah di ruang ganti."
Joelle Lin menerimanya, dan pergi ke ruang ganti.
"Ethan, apakah kamu harus menikahi putri Keluarga Lin?" Suara sang wanita samar-samar memancarkan kesedihan.
Joelle Lin tiba-tiba mendengar suara ini secara tak sengaja, pandangan matanya melihat ke arah kamar yang ada di samping, melalui celah pintu, Joelle Lin melihat ada seorang wanita yang sedang merangkul leher seorang lelaki dan bermanja, "Kamu jangan menikah dengan wanita lain ya?"
Ethan Zong memandang wanita itu, sepertinya terlihat sedikit tak berdaya, ini merupakan perjodohan yang ditetapkan oleh ibunya, tidak boleh diingkari.
Tapi saat mengingat kejadian pada malam itu, dia merasa tak tega membuatnya kecewa, "Malam itu sangat sakit ya?"
Sebulan sebelumnya, dia pergi ke sebuah negara terbelakang untuk mensurvei sebuah proyek, tapi dia malah digigit oleh satu macam ular yang cabul, bisa dari ular itu sangat kuat, kalau tidak melampiaskannya ke tubuh wanita, dia akan kepanasan sampai mati.
Noemi Bai lah yang telah menjadi obat penawarnya.
Dia tahu seberapa parahnya dia saat kehilangan kendali pada hari itu.
Semua mengatakan pengalaman pertama seorang wanita sangatlah menyakitkan, sang pria pun tidak menahan tenaganya, bisa terbayangkan betapa sakitnya itu.
Tapi dia malah begitu menahannya, tidak pernah mengeluarkan suara sedikit pun, hanya gemetaran di dalam pelukannya.
Noemi Bai menyukainya, sang pria selalu mengetahui hal itu, tapi malah tidak pernah memberikan satu kesempatan apapun terhadapnya.
Alasan pertama karena tidak mencintainya, kedua adalah karena ibunya telah menetapkan sebuah perjodohan untuknya.
Tapi perempuan ini selalu menemaninya di sisi dengan tenang, setelah kejadian hari itu, dia merasa sudah waktunya bagi dia untuk memberikan sebuah status terhadap wanita ini.
Sang pria sampai sekarang masih ingat bercak merah yang begitu mencolok itu.
Noemi Bai bersandar di dadanya, pandangan matanya menurun, "Hmm" menanggapinya dengan suara lembut.
Sang wanita menyukai Ethan Zong, selama ini dia selalu menemaninya dengan identitas sebagai seorang sekretaris, tapi dia dari awal sudah bukanlah seorang wanita perawan, dia tidak boleh membuat Ethan Zong tahu, karena dia sangat mengerti seberapa besar kepedulian seorang pria terhadap kesucian wanita, jadi, malam itu, dengan menghabiskan sejumlah uang kepada rakyat di desa, dia menemukan seorang gadis yang masih perawan dan mengantarkannya ke kamar itu.
Setelah wanita itu keluar, baru dia masuk ke dalam untuk membuat kejadian semalam terlihat seperti dilakukan olehnya.
"Kalau menyukai baju di sini, belilah lebih banyak." Ethan Zong mengelus kepalanya dan memanjakannya.
"Ruang itu adalah ruang VIP, kamu tidak boleh masuk, masuklah ke ruang di sebelah kanan sana." Seorang pelayan memperingati Joelle Lin.
Ruang ganti dalam toko busana yang berkelas seperti ini memiliki kamar tersendiri, dan ruang VIP akan terasa lebih berkelas, di dalam ruang ganti masih ada satu ruang dalaman untuk mengganti baju, dan di bagian luarnya adalah area yang disediakan bagi sang pacar untuk menunggu, atau istirahat.
"Oh." Joelle Lin mengambil baju dan pergi ke arah ruang di sebelah kanan.
Saat masuk ke dalam ruang ganti, Joelle Lin masih terus memikirkan sepasang pasangan tadi, dalam percakapan mereka, sepertinya pernah mengungkit Keluarga Lin.
Jangan-jangan pria itu——
Setelah selesai mengganti pakaian, Joelle Lin keluar dari ruang ganti, lalu kembali melihat ke arah ruang ganti sebelah kiri, tapi pintunya sudah tertutup rapat.
"Sangat cocok dengan auramu."
Sang pegawai sangat pandai menilai, hanya melihat orangnya saja, dia langsung mampu memilih baju yang cocok dengan orang itu, Joelle Lin mengenakan terusan panjang warna biru muda, membuat kulitnya terlihat lebih putih, tali pinggang di pinggangnya, membuat bentuk tubuhnya terlihat ramping, pipinya sudah terlihat sangat menawan.
Alex Lin melihat baju ini sudah cocok, dia langsung pergi membayarnya, saat melihatnya tagihannya sekarang, baru dia menyadari satu terusan ini seharga 30 ribu RMB lebih, namun mengingat orang yang akan ditemuinya adalah orang Keluarga Zong, dia tetap membayarnya sambil menggertakkan gigi, berkata dengan dingin. "Ayo pergi."
Joelle Lin sudah tahu sifatnya yang tak berperasaan ini dari dulu, tapi ucapannya yang dingin ini masih tetap membuat hatinya merasa sakit.
Sang wanita menundukkan kepala mengikutinya dari belakang dan naik ke mobil.
Dalam waktu singkat, mobil berhenti di depan pintu gerbang vila Keluarga Lin.
Sang supir membukakan pintu untuk Alex Lin, Alex Lin turun, dan Joelle Lin mengikutinya dari belakang.
Dia berdiri di depan pintu vila, melamun untuk beberapa detik, saat dia dan mamanya melewati kehidupan yang menyiksa karena penyakit adiknya, papa dan selingkuhannya itu malah sedang menikmati kebahagiaan tinggal di dalam vila yang megah ini.
Sepasang tangannya spontan terkepal.
"Kenapa berdiam di sana?" Merasa tidak ada orang yang mengikutinya, Alex Lin memalingkan kepala sejenak, lalu terlihat dia sedang berdiri di depan pintu dan melamun.
Joelle Lin kemudian segera mengejarnya, dari perkataan pembantu di rumah, Keluarga Zong masih belum datang, lalu Alex Lin menyuruhnya menunggu di ruang tamu.
Di tempat yang berdekatan dengan jendela dalam ruang tamu terdapat sebuah piano, Seidl, diproduksi oleh Negara Jerman, sangat mahal, saat ulang tahun kelimanya, mamanya membelikan piano itu untuknya.
Dia sangat menyukainya saat masih kecil, sudah mulai belajar memainkan piano sejak umur 4 tahun setengah, kemudian setelah dia dibawa pergi, dia tidak pernah menyentuhnya lagi.
Dia spontan mengulurkan tangannya ke sana, terasa familiar juga penuh semangat.
Jari telunjuknya ditempatkan ke tuts piano, menambah tenaganya dengan perlahan, "Ding", suara yang merdu terdengar, karena sudah lama tidak pernah memainkannya lagi, jari tangannya sudah sangat mengkaku.
"Itu barangku, siapa yang mengizinkanmu menyentuhnya?!" Sebuah suara yang nyaring berbunyi di belakangnya dengan mengandung amarah.
Barangnya?
Joelle Lin membalikkan badannya, terlihat Aurel Lin sedang berdiri di belakangnya, dengan penuh amarah, Joelle Lin ingat dia lebih muda setahun darinya, tahun ini sudah berumur 17 tahun, dia mewarisi kecantikan dari Meghan Shen, parasnya lumayan cantik.
Tapi saat ini dia terlihat sedang melototkan matanya, terkesan sedikit garang.
"Barangmu?"
Mereka telah menghancurkan pernikahan mamanya, menggunakan semua uang mamanya, sekarang bahkan hadiah yang mamanya kasih untuknya pun telah menjadi milik Aurel Lin?
Joelle Lin perlahan-lahan mengepalkan tangannya, berkata terhadap diri sendiri untuk jangan gegabah dan marah berulang kali, karena dia saat ini masih belum memiliki kemampuan untuk merampas kembali semua barang miliknya.
Dia harus bersabar!
Dia sekarang bukanlah seorang gadis yang hanya bisa menangis saat papanya menelantarkannya 8 tahun lalu, dia kini sudah dewasa!
"Kamu—— adalah Joelle Lin?!" Aurel Lin mulai sadar, hari ini adalah hari di mana Keluarga Zong akan datang, papanya telah menjemput sepasang ibu dan putri itu kembali ke negeri asal.
Aurel Lin masih ingat, bagaimana penampilan Joelle Lin yang terlihat kasihan saat Alex Lin pergi membawa Joelle Lin dan mamanya ke luar negeri, Joelle Lin berlutut di lantai memeluk kakinya Alex Lin, memohonnya agar jangan membawanya pergi.
"Papa telah menjemputmu pulang, kamu merasa sangat senang bukan?" Aurel Lin menyilangkan tangannya di depan dada, melihatnya dengan tatapan meremehkan, "Kamu pun jangan terlalu senang, dia membawamu pulang hanya sekedar ingin menikahkanmu ke Keluarga Zong, dengar-dengar pria itu——"
Sambil mengatakannya, Aurel Lin menutupi mulutnya dan tertawa sinis.
Mengingat orang yang akan dinikahi oleh Joelle Lin adalah seseorang yang tidak bisa berhubungan intim, juga orang yang tidak bisa berjalan, dia tak tertahankan untuk tertawa di atas penderitaan orang lain.
Pernikahan merupakan masalah penting dalam seumur hidup, jika menikahi pria seperti itu, bukankah kehidupannya akan hancur untuk seumur hidup?
Joelle Lin mengerutkan keningnya.
Tepat pada saat ini, ada seorang pembantu yang masuk, "Orang Keluarga Zong sudah datang."
Alex Lin sendiri yang pergi menyambut mereka.
Joelle Lin membalikkan badannya, terlihat ada seorang pria yang duduk di atas kursi roda dan masuk dengan didorong oleh orang lain, paras wajahnya cukup menawan, meskipun duduk di kursi roda, tetap saja bisa membuat orang menghormatinya.
Wajah ini, bukankah merupakan pria yang dilihatnya di ruang ganti dan bermesraan dengan seorang wanita itu?
Dia, ternyata adalah Tuan Muda Keluarga Zong?!
Tapi saat berada di ruang ganti, Joelle Lin jelas-jelas melihatnya bisa berdiri, bahkan juga merangkul wanita itu, kakinya tidak terlihat cedera sama sekali.
Ada apa ini?
"Dia tidak mengerti kenapa pria ini pura-pura cacat, Alex Lin memanggil Joelle Lin sejenak, "Joelle, cepat kemari, ini adalah Tuan Muda Keluarga Zong."
Alex Lin bersikap hormat, membungkukkan badan dan tersenyum, "Tuan Muda Zong, ini adalah Joelle."
Alex Lin merasa sangat disayangkan dalam hatinya, seorang Tuan Muda Keluarga Zong yang memiliki penampilan rupawan malah menjadi cacat.
Pandangan mata Ethan Zong tertuju pada Joelle Lin, umurnya terkesan masih muda dan tubuhnya kurus, terlihat seperti kurang gizi, keningnya sedikit mengerut.
Ini adalah jodoh yang ditetapkan ibunya untuk dia, ditambah lagi ibunya malah sudah meninggal, dirinya sebagai seorang putra tidak boleh mengingkari janji ibunya, makanya setelah dia mengalami kecelakaan tergigit oleh ular berbisa di luar negeri, dia menyebarkan berita bahwa racun ular itu tidak ternetralisir, dan tubuhnya sudah menjadi cacat, juga tidak bisa berintim, karena dia ingin membuat Keluarga Lin membatalkan perjodohan ini.
Tapi tidak disangka, Keluarga Lin tidaklah membatalkannya.
Ethan Zong diam, raut wajah terlihat semakin murung, Alex Lin mengira dia tidak puas dengan Joelle Lin, makanya segera menjelaskan, "Dia sekarang masih kecil, baru berusia genap 18 tahun, kalau dirawat baik-baik, pasti merupakan seorang wanita cantik."
Ethan Zong dalam hati tertawa dingin, dia tidak mampu menyadari kecantikan darinya, tapi sudah bisa merasakan keganjilan, Alex Lin tetap ingin menikahkan putrinya padanya tanpa mempedulikan kondisinya yang 'cacat'.
Sang pria terlihat berekspresi dingin, lekukan yang terbentuk di sudut bibirnya terlihat penuh maksud, "Aku pergi dinas diluar negeri, dan tidak sengaja terluka, kaki ini takutnya sudah tidak bisa berjalan lagi, apalagi aku pun tidak bisa melakukan hubungan suami istri——"
"Aku tidak keberatan." Joelle Lin langsung menjawab.
Alex Lin telah berjanji padanya, asalkan dia menikah dengan Keluarga Zong, maka dia akan mengembalikan seluruh mahar pernikahan mamanya, meskipun hari ini menikah dan esoknya akan bercerai, dia sekarang tetap akan menyetujuinya.
Setelah beberapa saat kemudian, akhirnya Joelle Lin mengerti masalah di balik semua ini, jelas-jelas pria itu bisa berdiri, tapi malah duduk di kursi roda saat datang ke rumah Keluarga Lin, ini seharusnya karena wanita itu tidak ingin menepati janjinya, dan ingin membuat Keluarga Lin duluan membatalkan perjodohan ini.
Hanya saja sang pria tidak menyangka, Alex Lin bersedia mengorbankan putri yang tak mendapatkan kasih sayang ini untuk menepati kesepakatan itu.
Ethan Zong menyipitkan mata menatapnya.
Punggung Joelle Lin terasa merinding karena tatapannya, hatinya terasa pahit, memangnya dia sendiri bersedia menikah dengan Keluarga Zong?
Tapi kalau tidak menyetujuinya, bagaimana caranya dia bisa pulang ke negeri asal? Bagaimana caranya dia bisa merebut kembali barang yang telah kehilangan?
Joelle Lin tersenyum, kepahitan dan kegetiran di balik hal ini hanya diketahui oleh dirinya sendiri, "Kita telah dijodohkan dari kecil, bagaimana pun penampilanmu, aku sudah seharusnya menikah denganmu."
Pandangan mata Ethan Zong menjadi lebih murung, mulut wanita ini cukup pandai bicara juga.
Alex Lin pun tidak menyadari keganjilan di baliknya, lalu bertanya mengetesnya, "Tanggal pernikahannya——"
Ekspresi wajah Ethan Zong seketika langsung berubah, namun ujung-ujungnya berubah menjadi tenang, "Tentu saja dilaksanakan sesuai kesepakatan, dua orang tua sudah menyepakatinya dari dulu, bagaimana mungkin diingkari."
Joelle Lin menurunkan pandangan matanya, menarik perhatiannya, tidak berani menatapnya, sang pria jelas juga merasa tidak puas atas perjodohan ini.
Dia menyetujuinya hanya karena perjanjian.
"Begini saja." Alex Lin dalam hati merasa senang, bisa menjadi keluarga besan dengan Keluarga Zong hanya dengan menggunakan seorang putri yang tidak cantik, ini tentu saja merupakan hal yang baik.
Meskipun Keluarga Lin memang kaya, tapi kalau dibandingkan dengan Keluarga Zong, terkesan bagaikan ikan kakap dengan ikan teri, tidak, lebih tepatnya adalah bagaikan langit dan bumi.
Sama sekali tidak bisa disamakan!
Alex Lin membungkukkan punggungnya, berkata dengan suara kecil, "Aku sudah menyuruh orang mempersiapkan makan malam, makanlah dulu di sini baru pergi."
Ethan Zong mengerutkan dahi, sikapnya yang menjilat orang yang memiliki kekuasaan besar dan juga berubah-rubah sikap dalam waktu singkat ini membuatnya kesal.
"Tidak perlu, aku masih ada urusan." Ethan Zong menolak, David Guan mendorongnya berjalan keluar, saat melintasi Joelle Lin, Ethan Zong mengangkat tangannya, memberi isyarat pada David Guan untuk berhenti, Ethan Zong mengangkat pandangannya, "Nona Lin ada waktu luang tidak?"
👀👀👀Judul 👉 "Mr CEO's Seducing His Wife" 👈 Unduh sekarang #Readme untuk membaca versi lengkap buku ini!✅👉
apps.apple.comMr CEO's Seducing His Wifereadme is a reading app that offers a massive collection of popular and high-quality novels. The novel genres include urban romance, romantic campus, ancient romance, wealthy CEO, urban husband, fantasy cultivation, martial arts fantasy, time travel and rebirth, supernatural powers, and system no...
Jun 13, 2024 - Jun 13, 2024
🔥หลังจากเป็นลูกเขยขี้ขลาดมา 3 ปี ในที่สุดเขาก็เลือกที่จะไม่ทนอีกต่อไป เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความออกไปว่า: "😭คุณป้า ผมไม่อยากลำบากอีกต่อไปแล้ว......😭😭" ในโลกแห่งความมืด ในโลกแห่งการทหาร ในโลกแห่งนักการเมือง และโลกแห่งธุรกิจ เหล่าคุณป้าพากันตื่นเต้นขึ้นมาทันที!💓💓💓
บทที่ 1 คุณป้า ฉันไม่คิดจะสู้ต่อไปอีกแล้ว
“คุณป้า ฉันไม่คิดจะสู้ต่อไปอีกแล้ว...”
พอหลินฝานได้เรียบเรียงข้อความนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงกดส่งออกไปถึงผู้รับเป็นกลุ่ม
ในดวงตาของเขา ปรากฏขึ้นด้วยสีที่ซับซ้อนเข้มข้น
เป็นเวลาสามปีแล้ว
เพื่อตอบแทนบุญคูณ เขาได้หวนกลับออกมาจากโลกในด้านมืด มาอาศัยอยู่ในบ้านแม่ยายตระกูลไป๋เป็นเวลาสามปีเต็มๆ ในช่วงสามปีนี้ เขาต้องทนรับการเย้ยหยันและดูถูกจากคนรอบข้าง เพราะเขาไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ ไม่มีงานทำ
ทำงานให้ตระกูลไป๋เหมือนวัวเหมือนควาย เบานิดก็ถูกด่าว่าเอา หนักหน่อยก็ถูกเฆี่ยนตี สำหรับหลินฝานซึ่งเคยผ่านการเป็นอดีตเยี่ยงจักรพรรดิในด้านมืดมาแล้วนั้น ถือว่าเขาทนมามากพอแล้วจริงๆ
และตอนนี้ เขาก็ได้ตัดสินใจอันยากลำบากนี้แล้วในที่สุด
ดิง! ดิง! ดิง!
ในจังหวะนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น
คุณป้าฝ่ายการค้าโรลิ่น "เสี่ยวฝาน ในที่สุดคุณป้าก็ได้รับข้อความของหนูนี้แล้วจนได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บ่อน้ำมันทั้ง 8 แห่งที่ตั้งอยู่ในเซอเบีย แอฟริกา ภายใต้บริษัทในเครือโกลบอลกรู๊พนั้นจะถูกถ่ายโอนไปเป็นชื่อส่วนตัวของหนู นอกจากนี้ โกลบอลกรู๊พ จะมอบ 51% ของหุ้นให้เป็นชื่อของหนูโดยไม่คิดมูลค่าอีกด้วย
หนูจะขึ้นเป็นประธานคนใหม่และเป็นผู้ถือหุ้นที่แท้จริงของโกลบอลกรู๊พ ทรัพย์สมบัติและบุคลากรทั้งหมดของ โกลบอลกรู๊พ ที่ตั้งอยู่ในอาณาเขตหัวเซี่ย จะอยู่ในอำนาจการควบคุมดูแลด้วยดุลยพินิจของหนูเต็มที่ โดยไม่ต้องรายงานให้กลุ่มทราบ "
ป้าโรสอันเดอร์กราวด์: "ฝาน ในที่สุดหนูก็ได้ตัดสินใจนี่แล้ว! นรกโลหิตของเรากำลังรอราชาอย่างหนูกลับมา เรารอมานานมากแล้ว ฉันจะแจ้งสาขาชาวจีนทันที และหนูจะได้เป็นราชาแห่งชาวจีนใต้พิภพ!"
ป้าหนี่หวงในโลกแห่งการทหาร: "เด็กน้อย ในที่สุดเจ้าก็รู้แจ้งแถลงไขแล้วสักที! ไปเป็นลูกเขยอาศัยบ้านแม่ยายอยู่ได้ มาที่นี่เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามในโลกแห่งการทหารจะดีกว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กรมการทหารชาวจีนจะมอบตำแหน่งที่นั่งทหารชาวจีนให้หนู! นับแต่บัดนี้ไป หนูจะเป็นท่านหลิน ในโลกแห่งการทหารชาวจีนนี้
"... ..."
เนื้อหาของข้อมูลเหล่านี้น่าตกใจเป็นอย่างยิ่ง แต่หลังจากที่หลินฝานได้อ่านแล้ว เขาก็แค่พยักหน้าโดยไม่แสดงความแปลกใจหรือตื่นเต้นแต่อย่างใด
ตรงกันข้าม ในดวงตาของเขากลับมีร่องรอยของความสับสนยิ่งนัก:
“สามปีแล้ว เดิมทีฉันแค่อยากจะตอบแทนเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ช่วยชีวิตเขาด้วยซาลาเปามาหนึ่งใบ! แต่ว่าความโหดร้ายของความเป็นจริง และความเสแสร้งของผู้คนทำให้ฉันต้องกลับมาเป็นจักรพรรดิในด้านมืดอีกครั้ง!”
หุ!
หลินฝานพ่นควันเป็นวงแหวนเบา ๆ ขณะวนเวียนอยู่นั้น รูปหัวกะโหลกก็ก่อตัวขึ้นในควัน และค่อยๆ จางหายไป
มันทำให้หลินฝานในขณะนี้ดูลึกลับและแปลกประหลาดอย่างมาก
และแล้วในขณะนี้
ขณะที่ก้นบุหรี่ในมือของเขาถูกทิ้งลงบนพื้น ก็มีเสียงตะโกนสาปแช่งลอยมาจากในวิลล่าข้างหลังของเขา:
“หลินฝาน เจ้าไปตายอยู่ที่ไหนวะ รีบมาช่วยเอาน้ำล้างเท้านี้ไปเททิ้งให้ที!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้เข้า ร่างกายของหลินฝานก็แข็งทื่อ และรอยยิ้มจอมทะเล้นก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากมุมปากของเขา
ขณะนั้น เขาเหยียบก้นบุหรี่ให้ดับด้วยท่าทางเย็นชา และเดินช้าๆ เข้าไปในวิลล่า
ทันใดนั้นเขาเห็นแม่ยาย สื่นยู่เหมย ของเขาและไป๋อี้ ภรรยาของเขานั่งอยู่บนโซฟา หลังจากแช่เท้าเสร็จแล้ว
เมื่อเห็นหลินฝานเดินเข้ามา แม่ยายสื่นยู่เหมย รู้สึกราวกับว่าเธอเห็นหนูหรือแมว ขนลุกสู้ทั้งตัว ทั้งโกรธและด่าทอว่า:
"หึ! เจ้านี้ช่างไร้ประโยชน์ เจ้ายังขี้เกียจแอบออกไปข้างนอก ไม่ถูพื้น ไม่ซักผ้า ตระกูลไป๋ของเราเลี้ยงเจ้าให้กินด้วยอะไรนี่"
“เร็ว รีบเอาน้ำล้างเท้าของแม่เองไปเททิ้งเสียที!”
สำหรับหลินฝาน เขาคุ้นเคยกับท่าทีที่หยาบคายรุนแรงของแม่ยายสื่นยู่เหมยอยู่แล้ว ใบหน้าของเขาสุขุมอย่างน่าประหลาดใจ เขายกน้ำ 2 อ่างขึ้นมาและกำลังจะเดินไปที่ห้องน้ำ
ไร้ประโยชน์!
ขี้ขลาด!
เมื่อเห็นท่าทางของสามี ไป๋อี้ ภรรยาของเขารู้สึกทนดูไม่ได้ เธอคิดจะช่วยหลินฝานโต้ตอบอะไรบางอย่าง
แต่ก่อนที่คำพูดจะออกมาจากปาก จู่ๆ ข่าวรายการหนึ่งก็ดังขึ้นมาในทีวี
“ขณะนี้จะขอประกาศออกอากาศข่าวสำคัญ:
ตามข่าวล่าสุดจากสหรัฐอเมริกา บริษัทเครือโกลบอลกรู๊พ ซึ่งควบคุม 70% ของเศรษฐกิจโลกได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าแหล่งน้ำมันทั้ง 8 แห่งที่ได้ซื้อมาจากเซอเบีย แอฟริกาเมื่อเดือนที่ผ่านมา จะถูกถ่ายโอนไปยังเยาวชนชาวจีนคนหนึ่งโดยไม่คิดมูลค่า
นอกจากนี้ 51% ของหุ้นของบริษัทยังมอบให้กับเยาวชนชาวจีนหัวเซี่ยคนนี้เช่นเดียวกันโดยไม่คิดมูลค่าด้วย "
โอ้โห!
หลังจากเห็นข่าวนี้ออกอากาศ ไม่ว่าจะแม่ยายสื่นยู่เหมย หรือตัวภรรยาไป๋อี้ ต่างก็หายใจเข้าทรวงอกอย่างลึก ๆ
แหล่งน้ำมันแปดแห่ง?
นั่นมีมูลค่าตั้งหลายหมื่นล้านเชียว
และที่น่ากลัวที่สุดคือสัดส่วนหุ้น 51% ของบริษัทเครือโกลบอลกรู๊พนั่น คงประเมินด้วยเงินตราไม่ได้อย่างแน่นอน
แม้แต่ในโลกทั้งใบ ก็ยังต้องถือเป็นระดับซูเปอร์บอสอย่างแน่แท้
แม่ยายสื่นยู่เหมย และไป๋อี้ ภรรยาคงนึกไม่ถึงว่าคนหนุ่มชาวจีนประเภทไหนกันแน่ ที่สามารถรับทรัพย์สมบัติมากมายนี้ได้มาฟรี ๆ มันเป็นไปไม่ได้เลย
อย่างไรก็ตามนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
"ข่าวสำคัญ: กองบัญชาการทหารชาวจีน ได้จัดงานแถลงข่าว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะมีการเพิ่มบุคลากรในที่นั่งทหาร! ชื่อ ท่านหลิน และจากนี้ไป การทหารชาวจีนพวกเรา จะมีที่นั่งรวมเป็น 4 ที่นั่ง!"
อะไร!
ข่าวนี้สร้างความตกอกตกใจให้กับแม่ลูกสื่นยู่เหมย อีกครั้ง
ตำแหน่งทางที่นั่งทหารเป็นยศนายพลที่สูงเกียรติที่สุดในประวัติศาสตร์ของการทหารชาวจีน ทุกนายล้วนมีความสามารถสู้รบกับผู้คนนับหมื่น นำทัพรวมพลเป็นหนึ่ง ต่อต้านศัตรูที่ทรงพลังจากภายนอก เขายังเป็นไอดอลเช่นเทพเจ้าอยู่ในหัวใจของชาวจีนทุกคนอีกด้วย
แต่ตอนนี้ มีคนเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความน่ากลัวของ ท่านหลิน คนนั้น
ณ เวลานี้
ใบหน้าของแม่ยายสื่นยู่เหมย เต็มไปด้วยแรงอิจฉาริษยาที่แผ่กระจายออกมา
"อย่างแรกได้เข้าควบคุมกลุ่มบริษัททางเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างโกลบอลกรู๊พ และได้กลายเป็นเจ้าโลกคนใหม่! อีกอย่างได้เป็นผู้นำทางทหารรุ่นใหม่ ได้ครอบครองทั้งที่ดิน และยังได้รับความเคารพจากผู้คนนับพัน! มันจะไม่เเย่เช่นนี้ หากคนนั้นไม่ใช่หลินจั่ว และลูกเขยที่ไร้ค่าของฉันก็แซ่หลิน แต่เขาดันเป็นแค่คนขี้แพ้ที่ไม่เอาไหน หากเอาเขาไปเปรียบเทียบกับใครต่อใคร คงจะต้องโมโหตายไปข้าง...”
ในขณะที่พูด ดวงตาของแม่ยายสื่นยู่เหมย ก็จ้องราวกับจะเอาชีวิตไปที่หลินฝานที่กำลังถือน้ำล้างเท้าอยู่ ด้วยความเดือดดาลของเธอก็ยิ่งทำให้ความโกรธแสดงชัดบนใบหน้าขึ้นเรื่อยๆ
“ฮึ่ม! หลินฝาน ดูสิ! เจ้าก็คนเหมือนกัน แซ่เดียวกัน แล้วเจ้าเป็นคนแบบไหนกัน ทำตัวเป็นเศษสวะ! วันๆดีแต่กินแล้วก็นอน ทำตัวเกียจคร้านไม่เอาถ่าน ทำได้แต่รอความตาย ไม่มีประโยชน์อะไรต่อตระกูลไป๋ของฉันสักนิด!”
คำพูดของสื่นยู่เหยมรุนแรงมาก
เมื่อหลินฝานได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากทั้งหมดนั้นแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกโกรธ แต่กลับมีรอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก
เขารอคอย หากว่ามีวันหนึ่ง
แม่ยายของตัวเองได้รู้ว่า หลินจั่วที่พูดอยู่ในปากว่าเขารวยหนักรวยหนาคือลูกเขย อยากรู้จริงๆว่าจะทำหน้ายังไง
ตอนนี้!
หลินฝานยิ้มเบาๆ และส่ายหัว จากนั้นเดินไปยังห้องน้ำโดยมีน้ำล้างเท้าอยู่ในมือ
เมื่อมองไปยังแผ่นหลังของหลินฝาน ใบหน้าที่สวยงามของไป๋อี้ แสดงความซับซ้อนและไม่พอใจออกมา
ถึงยังไงพวกเขาก็คือผู้ชายเหมือนกัน
หนุ่มชาวจีนคนนั้นได้ครอบครองโกลบอลกรู๊พยักษ์ใหญ่นั้นแล้ว และหลินจั่วยังทำให้หยานหวงเกรงกลัว จนได้นั่งบัญชาการหนึ่งในสี่กองทัพทหาร
แล้วหลินฝานล่ะ?
เขาก็ยังคงเป็นคนไม่เอาไหน ได้แต่พึ่งพาเธอที่เป็นภรรยา คอยเลี้ยงดูและรอวันตายเท่านั้น
ความแตกต่างระหว่างหนึ่งวันกับหนึ่งสถานที่ ช่างหาข้อเปรียบเทียบไม่ได้
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้
ไป๋อี้รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมากและตะโกนใส่หลินฝานด้วยความโกรธ:
“หลินฝาน รีบเทน้ำล้างเท้า ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วพาฉันไปงานเลี้ยงรุ่นได้แล้ว!"
งานเลี้ยงรุ่น?
หลินฝานตกใจเล็กน้อย ตั้งแต่แต่งงานมาได้สามปี นี้เป็นครั้งแรกที่ไป๋อี้ขอให้เขาพาไปงานเลี้ยง
"ได้สิ!"
หลินฝานพูดน้ำเสียงเรียบ
สามปี!
เดิมทีเขาต้องการใช้ตัวตนนี้เพื่อตอบแทนไป๋อี้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้
แต่ผลที่ได้คือ เขานำความอัปยศอดสูและการเยาะเย้นจากคนอื่นมาสู่เธอ
และตอนนี้!
หลินฝานได้กลายเป็นเจ้าแห่งโลกอีกครั้ง เขาจะทำให้คนที่เคยหัวเราะเยาะเขา หัวเราะเยาะไป๋อี้ต้องหุบปาก ใครก็ตามที่ทำให้ไป๋อี้อับอายต้องคุกเข่าลงต่อหน้า
ในเวลาเดียวกัน หลินฝานได้เข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเทน้ำล้างเท้าทิ้ง และเดินเข้าไปในห้องของเขา
ไม่นานเขาก็เปลี่ยนชุดลำลองแล้วออกมา
เมื่อไป๋อี้และสื่นยู่เหมยเห็นเสื้ผ้าของหลินฝาน สองแม่ลูกก็ขมวดคิ้วทันที
“หลินฝาน เจ้าตั้งใจทำให้ไป๋อี้อับอายงั้นหรอ? เสื้อผ้าพวกนี้มันตั้งแต่สามปีที่แล้ว ไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว ถ้าเจ้าใส่มันออกไป ตระกูลไป๋ของฉันต้องเสียหน้าอย่างแน่นอน"
“ขยะชิ้นนี้ ช่างน่าขายหน้าเสียจริง!”
ใบหน้าของสื่นยู่เหมยแสดงถึงความรังเกียจ
แม้แต่ไป๋อี้ก็รู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ เธอขมวดคิ้ว และพูดขึ้นว่า:
“หลินฝาน ชุดนี้เก่าเกินไปแล้ว! ไปเปลี่ยนเป็นชุดใหม่เถอะ!”
หืม?
หลินฝานตกใจ เมื่อได้ยินคำบ่นของแม่และลูกสาว จากนั้นก็เหยียดแขนออกและพูดด้วยความสงสัย:
"ฉันคิดว่าชุดนี้เหมาะสมแล้ว! ชุดนี้ใส่สบายที่สุด และฉันก็ไม่ได้ใส่มากนัก เก็บไว้ใส่ในโอกาสสำคัญเท่านั้น!"
อะไรนะ?
คำพูดของหลินฝาน ทำให้สื่นยู่เหมยและไป๋อี้เดือดดาลมากยิ่งขึ้น
สมองของผู้ชายคนนี้ผิดปกติหรือไงกัน?
เขากล้าดียังไงมาบอกว่าเขาเก็บเสื้อผ้าเมื่อสามปีที่แล้ว ไว้ใส่แค่ในโอกาสสำคัญเท่านั้น?
ในขณะนี้ ไป๋อี้โกรธมากจนใบหน้าสวยของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง และเธอก็พูดด้วยความโกรธ:
“เอาเถอะ! จะใส่อะไรก็ใส่ไป! ถ้าไปขายหน้าต่อหน้าเพื่อนเก่าฉัน ก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน!"
หลังจากพูดจบ ไป๋อี้ก็ลุกขึ้นยืนด้วยควาทโกรธ เธอหยิบกระเป๋าและเดินออกไปข้างนอก
ขายหน้า?
หลินฝานแตะจมูกของเขาและยกมุมปากขึ้น
เสื้อผ้าชิ้นนี้เป็นผลงานที่ดีของแคทเธอรียน แปลเลน ดีไซเนอร์ชั่นนำของอิตาลี ซึ่งใช้เวลาสามปีในการทำเสื้อผ้าชิ้นนี้
ด้วยดีไซน์เฉพาะตัว เสื้อผ้าชิ้นนี้มีมูลค่าหลายร้อยล้าน
ในตอนแรก มีพวกเศรษฐีนับไม่ถ้วนที่ต้องการจะซื้อมัน จนกระทั่งพวกเขาได้รู้ว่าเสื้อผ้าชิ้นนี้เป็นของขวัญจากแคทเธอรีนถึงเขา พวกเขาทั้งหมดก็ได้ถอยกลับด้วยความกลัวและยอมแพ้ไป
ในขณะนั้น หลินฝานอดไม่ได้ที่ส่ายหัว และเดินตามไป๋อี้ไปที่ประตู:
“ตอนนี้เรากำลังจะไปไหน?”
"คลับเซิ่งซื่อ!” ไป๋อี้เดินออกไป โดยไม่มองหลินฝานด้วยซ้ำ
คลับเซิ่งซื่องั้นเหรอ?
หลินฝานสะดุ้ง ถ้าเขาจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นอุตสาหกรรมเล็กๆ ของหยานหวงในเครือโกลบอลกรู๊พใช่ไหม?
บทที่ 2 บุญคุณสำหรับหมั่นโถวหนึ่งลูก
ภายในโรงรถตระกูลไป๋มีรถทั้งหมด 3 คัน
รถเบนซ์ S600 หนึ่งคัน รถมาเซราติหนึ่งคัน และรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าคันเก่าที่หลินฝานขับไปซื้อกับข้าวหนึ่งคัน
ในเวลาปกติ ไป๋อีที่เป็นประธานสาวสวยคนหนึ่งออกจากบ้านเคยชินกับการขับรถเบนซ์ S600 ไม่สูงส่งแต่มีความนัยแฝง
แต่ว่า ขณะที่ไป๋อีกำลังเปิดประตูรถแล้วจะนั่งลงไปยังตำแหน่งคนขับนี่เอง ก็มีมือใหญ่มาขวางไว้ก่อน
หือ?
ไป๋อีอึ้งไป และมองหลินฝานอย่างมีคำถาม
“วันนี้ให้ผมขับเถอะ!” หลินฝานยิ้มจางๆ แล้วไปนั่งตำแหน่งคนขับท่ามกลางสายตาแปลกใจของไป๋อี
“นายขับรถเป็นเหรอ?” ไป๋อีตะลึงงัน
นับตั้งแต่พวกเขาแต่งงานมา 3 ปี เธอยังไม่เคยเห็นหลินฝานขับรถเลย ปกติออกจากบ้านหมอนี่ขับรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าแทบทั้งสิ้น
ถึงขั้นใบขับขี่ของหลินฝาน เธอก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน
เอ่อ……
“อีกเดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง!” หลินฝานไม่ได้อธิบายอะไร ยิ้มน้อยๆให้ แล้วรัดเข็มขัด
เห็นภาพตรงหน้านี้แล้ว แม้ในใจไป๋อียังคงสงสัย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร หันไปนั่งตำแหน่งข้างคนขับ
ไม่รู้เพราะอะไร!
วินาทีนี้ไป๋อีพบว่าหลินฝานเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก
เห็นได้ชัดว่าหลินฝานก่อนหน้านี้ได้แต่ก้มหน้ารับปากทำ ขี้ขลาดตาขาว แต่หลินฝานในตอนนี้ยกมุมปากประดับรอยยิ้มแห่งความมั่นใจออกมา ราวกับทุกสรรพสิ่งล้วนอยู่ในการควบคุมของเขา
ว่ากันว่าผู้ชายที่มีความมั่นใจหล่อเหลาที่สุด และขณะนี้ในสายตาไป๋อี หลินฝานในด้านนี้ของเขา ที่จริงก็……เริ่มหล่อขึ้นมาบ้างจริงๆ
เมื่อประตูปิด!
สิ่งที่ทำให้ไป๋อีแปลกใจคือ หลินฝานกลับไม่ได้สตาร์ทรถ แต่ในดวงตาดำของเขาปรากฏความทรงจำที่คิดถึงและความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ถูก
“ไป๋อี คุณยังจำร้านซาลาเปาหมั่นโถวไป๋จี้ได้ไหม?”
หือ?
ไป๋อีอึ้งไป
เธอต้องจำได้สิ ตอนเธอยังเด็ก พ่อแม่กับปู่ไม่ลงรอยกัน ครอบครัวพวกเขาสามคนถูกคุณปู่ขับไสไล่ส่งออกไปจากตระกูลไป๋ จึงได้แต่อาศัยเปิดร้านซาลาเปาหมั่นโถวข้างทางประทังชีวิต เธอจะลืมได้ยังไง
แต่ว่าเธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลินฝานถึงเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา
เห็นท่าทางของไป๋อี ในสมองของหลินฝานก็อดนึกถึงภาพความทรงจำของสาวน้อยที่ไว้หางม้าและน้ำมูกไหล
นั่นคือตอน 10 ปีก่อน
ในตอนที่เขาอายุ 13 ปี อาจารย์ปีศาจคนนั้นออกป้ายคำสั่งให้เขาไปสังหาร ติดตามผู้นำชั่วร้ายโหดเหี้ยมขององค์กรลึกลับที่มาถึงในดินแดนเหยียนหวงหรือประเทศจีน
ศึกในครั้งนั้น!
หลินฝานสามารถโจมตีสังหารนักฆ่ามือฉมังระดับสูง 32 คนจากองค์กรลึกลับจนตาย ท้ายที่สุดในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับผู้นำชั่วร้ายคนนั้น แม้ว่าจะฆ่าฝ่ายตรงข้ามจนตายสำเร็จ แต่ตัวเขาเองกลับบาดเจ็บร้ายแรง อันตรายถึงชีวิต
ตอนนั้นยังเป็นเวลาช่วงเช้าตรู่
บนย่านถนนเมืองเจียงอันเย็นเยียบเหน็บหนาว ไม่มีใครสักคน มีเพียงร้านซาลาเปาหมั่นโถวร้านหนึ่งที่มีแสงไฟสว่างอยู่
นาทีนั้นหลินฝานคลานมาตามทางอยากจะออกไปจากเมือง
เลือดสดๆแดงฉานทำให้เกิดรอยเลือดที่ยาวเป็นสายบนพื้นดินของถนน เขาคิดว่าตัวเองจะต้องตายแล้วจริงๆ
ความหิวกระหาย เจ็บปวด อ่อนล้า กำลังทำลายสติของเขาอย่างต่อเนื่อง
แต่ในตอนที่เขาแทบจะยืนหยัดไม่ไหวแล้ว เด็กสาวคนหนึ่งก็ปรากฏตัวตรงหน้าเขา
นั่นก็คือไป๋อี!
“พี่ชาย พี่หิวแล้วเหรอ? ให้ค่ะ นี่เป็นหมั่นโถวลูกใหญ่ที่เพิ่งออกจากเตาจากบ้านหนู่ค่ะ พี่กินเลย!”
หลินฝานจำได้ขึ้นใจ รอยยิ้มของไป๋อีที่งดงามอ่อนหวานเช่นนี้ราวกับลูกอมหนึ่งเม็ดที่หวานไปถึงกระดูก
ก็เพราะหมั่นโถวลูกนั้น ทำให้หลินฝานตัวน้อยมีแรงกลับมาเล็กน้อย ได้มีชีวิตรอดในช่วงหมดหนทางอย่างมหัศจรรย์
เขาออกจากประเทศจีน!
ทำภารกิจสุดท้ายของอาจารย์สำเร็จลุล่วง ด้วยอายุเพียง 13 ปี จึงกลายเป็นราชาคนใหม่แห่งโลกมืดทั่วโลก!
แต่ว่า!
ไม่ว่าเขาจะมีอำนาจมากมายในต่างประเทศ อุปสรรคใดก็สามารถฝ่าฟันไปได้ กลับยังคงไม่ลืมเลือนไป๋อีตัวน้อย ไม่ลืมเลือนหมั่นโถวเปื้อนเลือดลูกนั้น
“หลินฝาน นายเป็นอะไรไป?” ไป๋อีขมวดคิ้วงามในช่วงเวลานี้
เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอาลัยอาวรณ์คิดถึงที่แผ่ออกมาจากตัวหลินฝาน กลิ่นอายปริศนานั้นทำให้เธอถึงกับสงสัยคนตรงหน้านี้ว่ายังคงเป็นสามีไร้ค่าที่ใช้ชีวิตร่วมกับเธอตลอด 3 ปีมานี้หรือไม่
“ไม่มีอะไร พวกเราไปกันเถอะ!”
หลินฝานหายใจเข้าลึกๆ ล็อกภาพอดีตในสมองไว้แน่น จากนั้นก็สตาร์ทรถแล้วขับออกจากบ้านตระกูลไป๋
บนท้องถนนมีรถทยอยสัญจรไปมาไม่ขาดสาย
แต่ไป๋อีค้นพบว่าทักษะการขับรถของหลินฝานมีความชำนาญสุดๆ ไม่เพียงรถยนต์ทั้งคันไม่โคลงเคลงไม่สั่นสักนิด แม้แต่ความเร็วรถยังเร็วมาก ขับแซงผ่านรถที่ไหลไปไม่หยุดหย่อน
ความแปลกใจในดวงตาของไป๋อีมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
เธอเพิ่งจะเข้าใจว่าสามีที่ไร้ค่าคนนี้ของเธอที่แท้ก็ไม่ได้ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
แค่!
เธอไม่รู้เลยสักนิดว่ารถเบนซ์ที่หลินฝานขับ ไม่เพียงนิ่งและรวดเร็ว หลบได้แม้แต่กล้องวงจรไปทีละกล้องทีละกล้องแล้ว
ทุกครั้งที่เข้าสู่ภายในขอบเขตกล้องวงจร!
ป้ายทะเบียนรถเบนซ์ไม่ก็ถูกรถคันหน้าบังเอาไว้ ไม่ก็ถูกคันหลังบังเอาไว้ หรือก็คือเข้ามุมอับของกล้องทั้งสิ้น
ความสามารถส่วนบุคคล!
นี่ก็คือความสามารถส่วนตัวของหลินฝาน ในสามปีมานี้ที่เขาไม่เคยขับรถยนต์มาก่อนก็เพราะว่าปกปิดความสามารถส่วนตัวของเขามาโดยตลอด
แต่ตอนนี้ หลินฝานแค่คิด ก็ในโลกแห่งนี้ล้วนไม่มีกล้องใดๆสามารถถ่ายภาพเขาได้แม้แต่กล้องเดียว
รถเบนซ์แล่นไปด้วยความเร็วท่ามกลางความประหลาดใจของไป๋อี
แต่ว่า!
เมื่อพวกเขาเพิ่งจะหยุดรถที่ไฟแดงทางแยก ในช่วงเวลาที่ไป๋อีกำลังจะเปิดปากถามเรื่องที่หลินฝานไปเรียนขับรถเมื่อไหร่นี้เอง
หูของหลินฝานสั่น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“ระวัง!”
ขณะพูดออกมา!
หลินฝานก็หันพวงมาลัยไปอย่างรวดเร็วจนรถเบนซ์ทั้งคันเกิดเสียงดังเอี๊ยด และแทบในเวลาชั่วอึดใจก็ทะยานไปสู่เลนด้านข้างแล้ว
ในเวลาเดียวนี้!
บึ้น!
แลมโบกินี่คันด้านหลังส่งเสียงดั่งเสียงร้องของสัตว์ป่า พุ่งมาถึงตำแหน่งเดิมที่รถเบนซ์จอดอย่างเร็วและรุนแรงจนเกิดรอบล้อรถเป็นเส้นยาว
อันตรายมาก!
ห่างเพียงสองสามวินาทีเท่านั้น
หากหลินฝานตอบสนองช้ากว่านี้ไปนิดเดียว พวกเขาคงต้องถูกรถแลมโบกินี่คันนั้นชนเข้าอย่างจังแน่
ด้วยแรงพุ่งที่น่าหวาดเสียวของแลมโบกินี่ รถเบนซ์และคนในรถสองคนคงถูกบดเป็นเนื้อ
แต่ในเมื่อเป็นอย่างนี้!
ไป๋อีก็โดนเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ทำเอาตกใจจนหน้าซีดเซียวราวสีกระดาษ เหงื่อเย็นไหลออกมา
ยังไม่หมดแค่นี้
สิ่งที่ทำให้หลินฝานหน้าเปลี่ยนเป็นเหยเกยิ่งกว่าคือแลมโบกินี่คันนั้นมีชายหนุ่มสองคนนั้นอยู่ ซึ่งอาจเป็นเพราะว่าไม่ชนรถเบนซ์จึงเผยใบหน้าประหลาดใจมากออกมา
ถัดมาทั้งสองคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาให้ทางรถเบนซ์
“โย่ว! นี่ไม่ใช่ไป๋อีประธานคนสวยอันดับหนึ่งในเมืองเจียงเหรอ? เป็นไง? ลงมาเล่นเป็นเพื่อนกับพวกพี่มา!”
“ใช่สิ จิจิ ไม่เสียแรงที่เป็นประธานคนสวยอันดับหนึ่งในเมืองเจียง แม้แต่ใต้ตาก็โคตรสวย! มาเถอะ พวกพี่สองคนจะรับใช้หนูอย่างดี รับรองว่าหนูจะรู้สึกสบาย!”
พูดจาหยาบโลน!
ขณะนี้ ชายหนุ่มวัยรุ่นสองคนจ้องมองไป๋อีที่อยู่ภายในรถเบนซ์ด้วยสีหน้าที่ชั่วร้ายและลามกอนาจาร
“สวีจื๋อเหิง! จางเทียน!”
ส่วนด้านไป๋อีหลังจากที่เห็นวัยรุ่นทั้งสองคนนี้ก็ใบหน้าขาวซีดไปในทันที
เธอรู้ดีว่าสวีจื๋อเหิงเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปที่เป็นธุรกิจยักษ์ใหญ่ในสามอันดับของเมืองเจียง เป็นลูกหลานไฮโซรุ่นที่สองของตระกูลเจ้าชู้เสเพล
ส่วนจางเทียน ก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของประธานกรรมการบริหารที่มีอำนาจล้นฟ้าในเมืองเจียง
ทั้งสองคนนี้ถูกเรียกว่าเป็นสองพี่น้องเสเพลแห่งเมืองเจียง
ก่อนหน้านี้ พวกเขาสองคนตามจีบเธออย่างลำบากลำบน กลับถูกเธอปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า กลับคาดไม่ถึงว่าจะมาเจอที่นี่
ไม่เพียงเท่านี้
สายตาสวีจื๋อเหิงหันมองไปยังหลินฝานที่นั่งตำแหน่งคนขับ ก็อดอึ้งเล็กน้อยไม่ได้ ถัดมาก็เผยยิ้มดูแคลนปรากฏออกมาบนใบหน้า
“ฮ่าฮ่าฮ่า……ไป๋อี คนนี้ก็คือสามีไร้ค่าของคุณสินะ? ยี๋ ได้ข่าวว่าไม่มีความสามารถอะไรสักอย่าง คิดไม่ถึงว่าจะขับรถเป็น ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ ฮ่าฮ่า……”
ในคำพูดของสวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความเสียดสีเหน็บแนม
ส่วนด้านจางเทียนก็ส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
“ไป๋อี ตกลงคุณชอบเขาที่ตรงไหนกัน? ไม่มีงานทำ ไม่หล่อ ไม่มีความสามารถ! หรือว่าเขาจะใหญ่และทักษะดี? ฮ่าฮ่า……”
ภายในดวงตาของคุณชายใหญ่ทั้งสองเปี่ยมไปด้วยความอิจฉาริษยาและดูถูกเหยียดหยาม
ในสายตาของพวกเขา เทพธิดาดั่งไป๋อี มีเพียงไฮโซอย่างพวกตนเองที่เหมาะสม แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไป๋อีที่เป็นดั่งดอกไม้สดช่อนี้ปักอยู่บนมูลวัวอย่างหลินฝานซะแล้ว
ได้ยินคำพูดสบประมาทแต่ละประโยคแล้ว ดวงตาจองหลินฝานมีประกายเย็นยะเยียบคมกริบปรากฏและหายไป
ไม่ทันให้เขาพูดขึ้น ไป๋อีที่อยู่ด้านข้างก็รีบกล่าวเตือนหลินฝานทันที
“หลินฝาน รีบไป! ไม่ต้องสนใจพวกเขา!”
ไป๋อีหน้าซีดเซียวและเต็มไปด้วยความกังวลบนสีหน้า
เห็นได้ชัดว่าล่วงเกินคุณชายชั่วสองคนนี้ไม่ไหว
เห็นอย่างนี้ หลินฝานจึงได้แต่พยักหน้า กำลังเห็นว่าไฟเขียวแล้วก็เหยียบคันเร่งในชั่วพริบตา รถเบนซ์ถึงพุ่งทะยานขับออกไปข้างหน้า
ทว่าพวกเขาคิดที่จะไป แต่สวีจื๋อเหิงกับจางเทียนในรถแลมโบกินี่จะยอมเลิกลาได้ยังไงกันล่ะ
“เอ๋? อยู่ต่อหน้าข้าแล้วยังคิดจะหนีรึ? โง่เง่า!”
เพิ่งสิ้นเสียง!
สวีจื๋อเหิงยิ้มเยาะขึ้น จากนั้นเหยียบคันเร่งทันที แลมโบกินี่ราวกับลูกศรออกจากคันธนูอย่างไรอย่างนั้น ส่งเสียงดังกระหึ่ม แล้วมุ่งตรงไปยังรถเบนซ์ข้างหน้ารวดเร็วลมกรด
เขาเป็นสมาชิกหลักของเพอร์ฟอร์แมนซ์คาร์เรซซิ่งคลับ ในวงการการแข่งรถมือสมัครเล่นของเมืองเจียงถือว่าเป็นนักแข่งรถไม่ที่หนึ่งก็ที่สอง
โดยบวกกับแลมโบกินี่นำเข้าที่ปรับแต่งคันนี้ คิดจะตามรถเบนซ์ที่เขยไร้ความสามารถขับช่างเป็นเรื่องที่ง่ายมาก
บึ้น!
แทบในเวลาเพียงชั่วพริบตา แลมโบกินี่ก็เข้าใกล้รถเบนซ์ขึ้นเรื่อยๆ
ร้อยเมตร!
ห้าสิบเมตร!
สามสิบเมตร!
……
บทที่ 3 บอสประจำด่านสุดท้าย – หลินฝาน!
เห็นแลมโบกินี่ใกล้จะตามมาถึงด้านหลังรถของตนแล้ว!
ใบหน้าไป๋อีจึงเหยเกจนถึงขีดสุด เหงื่อเย็นไหลออกมาด้วยความร้อนใจ
“ทำไงดี? ได้ยินว่าสวีจื๋อเหิงคนนั้นมีทักษะการแข่งรถแข่งที่ยอดเยี่ยม พวกเราคงหนีไม่รอดแน่เลย!”
หลินฝานเพียงแค่มองกระจกมองหลังเท่านั้น ก็ยกยิ้มมุมปากเผยความดูถูกดูแคลนเข้มข้นออกมา
“นั่งให้ดีล่ะ!”
สามคำเรียบง่าย ทำเอาไป๋อีอึ้ง
อะไรนะ?
ในเวลาที่เธอยังไม่ทันได้เข้าใจ ก็เห็นว่าฝ่าเท้าของหลินฝานเหยียบคันเร่งจนสุด
บึ้น!!!
รถเบนซ์ทั้งคันสั่น เครื่องยนต์ส่งเสียงดังทุ้มออกมาราวกับสัตว์ป่าดุร้ายตัวหนึ่ง เพิ่มความเร็วอย่างกะทันหัน
ไม่เพียงเท่านี้
สิ่งที่ทำให้ไป๋อีตะลึงยิ่งกว่าคือ ความเร็วรถตั้งแต่ 80 ขึ้นเป็น 120 แล้วขึ้นเป็น 140 180 200……
รู้ทั้งรู้ว่านี่เป็นถนนใหญ่ใจกลางเมืองเลยนะ
รอบๆการจราจรเป็นเส้นตรง ความเร็วถึง 120 ก็อันตรายสุดๆแล้ว
แต่ขณะนี้!
รถเบนซ์ทั้งคันพุ่งทะยานไปบนท้องถนน แซงรถคันแล้วคันเล่าจนถูกสลัดหลุดไปอยู่ด้านหลัง
และที่น่าหวาดเสียวที่สุดคือหลินฝานที่กำลังขับรถเบนซ์อยู่ เดี๋ยววนซ้าย วนขวา เดี๋ยวเพิ่มความเร็ว เดี๋ยวเปลี่ยนโค้ง……
ราวกับปลาที่ว่ายน้ำเร็วตัวหนึ่ง ซิ่งฝ่ารถที่สัญจรเป็นเส้นตรงอย่างรวดเร็ว
สมองของไป๋อีมึนงงไปเลย
เธอรู้สึกแค่ร่างกายของเธอราวกับลอยขึ้นมา เสมือนภาพลวงตาที่ลอยอยู่บนเมฆ
ไม่เพียงแค่เธอเท่านั้น!
พวกสวีจื๋อเหิงที่ตามหลังก็มึนงงสุดๆเช่นกัน
เพราะพวกเขาพบว่า แลมโบกินี่ของตัวเองเพิ่มความเร็วขึ้นมาแล้วก็ยังมีระยะห่างห่างจากรถเบนซ์ไกลออกไปเรื่อยๆ
50 เมตร!
100 เมตร!
200 เมตร!
โดยเฉพาะ
รถเบนซ์คนนั้นที่อยู่ท่ามกลางการสัญจรของรถฝ่าราวกับสายฟ้า ทำเอาพวกเขาอกสั่นขวัญหาย
“พี่จื๋อเหิง เร็วเข้า! รีบตามมันไป! อย่าให้ไอ้หมอนั้นหนีไปได้!” จางเทียนใจร้อนจนเหงื่อออกเต็มหน้า
หากถูกคนไร้ค่าสลัดหลุด งั้นหน้าตาของพวกเขาสองคนในเพอร์ฟอร์แมนซ์คาร์เรซซิ่งคลับคงหายหมดสิ้น
ติ๋ง!
ติ๋ง!
เม็ดเหงื่อคล้ายเม็ดถั่วลูกใหญ่แต่ละเม็ดไหลลงมาจากหน้าผากของสวีจื๋อเหิง
เขาได้ใช้ความสามารถของตนจนถึงขีดสุดแล้ว ความเร็วรถเลี้ยงไว้ประมาณ 150 แต่ถึงเป็นอย่างนั้น รถแต่ละคันที่ขับผ่านไปมาก็ยังคงทำให้เขาตกใจจนเหงื่อเย็นเปียกชื้น
“แม่ง! ไอ้บ้านั้นขับเร็วได้ขนาดนี้ โคตรรนหาที่ตายชัดๆ!”
สวีจื๋อเหิงหนังตากระตุกและเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อรุนแรงในสีหน้า
ท่ามกลางรถที่สัญจรหลั่งไหล รถแข่งความเร็วสูงถือเป็นการทดสอบความเร็วในปฏิกิริยาตอบสนองของคนคนหนึ่งมากเกินไป
แม้ว่านักแข่งรถมืออาชีพก็ยากมากที่จะขับเกิน 180 เพราะหากประมาทอาจจะเสียหายทั้งรถทั้งถึงแก่ชีวิต
แต่ไอ้บ้าที่อยู่หน้าขับเกิน 200 ไปแล้วอย่างแน่นอน นี่มันโคตร……เป็นสัตว์ประหลาดชัดๆ
และภายในใจของสวีจื๋อเหิงแทบจะเป็นตอนที่สิ้นหวัง
เขากลับพบอย่างตะลึงว่ารถเบนซ์ด้านหน้าค่อยๆชะลอความเร็วลงแล้ว
“พี่จื๋อเหิง! ไอ้คนไร้ค่านั้นไม่ไหวแล้ว! เร็ว ตามมันให้ทัน! ชนพวกมันให้ตาย!”
จางเทียนหัวเราะบ้าคลั่งสุดขีด
แม้ว่าเขาไม่เข้าใจ ทำไมหลินฝานที่อยู่ด้านหน้าชะลอความเร็วลง แต่เพื่อเก็บศักดิ์ศรีหน้าตาของพวกเขากลับคืนมา จึงเป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการสั่งสอนไอ้คนไร้ค่าคนนั้น
“ดี!” สวีจื๋อเหิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
ฝ่าเท้าเหยียบลงไปอีกครั้ง แลมโบกินี่ส่งเสียงคำรามน่าตกใจ แล้วพุ่งชนไปยังรถเบนซ์อย่างรวดเร็ว!
ในวินาทีนี้!
ภายในที่นั่งด้านหน้ารถเบนซ์ ไป๋อีร้อนอกร้อนใจราวกับการเผาไหม้ จึงพูดเชิงติเตียนใส่หลินฝาน
“หลินฝาน รีบขับสิ! อีกเดี๋ยวพวกเราจะถูกตามทันแล้วนะ นี่นายทำอะไรกัน!”
สมองของไป๋อีอยู่ในช่วงเครื่องค้างโดยสิ้นเชิง
เธอพบว่า รถที่หลินฝานขับช้าลงเรื่อย ๆ
ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ แรงพุ่งกระแทกอย่างบ้าคลั่งของแลมโบกินี่ที่ตามหลังมา มาเพื่อพุ่งชนรถเบนซ์ ยิ่งทำให้ตกใจกลัวจนหน้าซีดจากการตื่นตระหนก!
ตายแล้ว!
ในใจของไป๋อีสิ้นหวังสุดๆ
ดูจากแนวโน้มการพุ่งของแลมโบกินี่นี้ เกรงว่ารถเบนซ์ทั้งคันคงจะถูกชนจนกลายเป็นเศษเหล็ก ส่วนเธอกับหลินฝานคงยากที่จะหนีรอด
บึ้น!
เสียงเครื่องยนต์ด้านหลังใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ แทบจะในชั่วพริบตาก็ได้ชนท้ายรถเบนซ์แล้ว
“ชนสินะ! ฮ่าฮ่าฮ่า……”
มุมปากพวกสวีจื๋อเหิงยกยิ้มลึกร้าย ราวกับได้เห็นรถเบนซ์กลายเป็นเศษเหล็กไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น
แต่ในเวลานั้นเอง!
ตู้ม!
เสียงที่ดังสนั่นสั่นไหว รอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของสวีจื๋อเหิงกับจางเทียนเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อทันที
เพราะพวกเขาเห็นรถเบนซ์ที่อยู่ด้านหน้าดริฟท์ไปในมุมที่ไม่น่าเชื่อทันทีทันใดอย่างไม่คาดคิด
ตัวรถทั้งคันหมุน 90 องศาแล้ว
แลมโบกินี่ชนแต่เพียงความว่างเปล่า
และน่ากลัวยิ่งกว่าคือท้ายรถเบนซ์ที่ดริฟท์ชนเข้ากับหน้ารถแลมโบกินี่เบาๆ
แลมโบกินี่ทั้งคันราวกับถูกชะแลงฟาด จึงลอยกลางอากาศอย่างคาดไม่ถึงและไปชนกระแทกแท่นหินริมทางอย่างเร็วและแรง
ตุบ!
การชนครั้งใหญ่ดังกึกก้องและตัวถังด้านหน้าของแลมโบกินี่บุบไปในทันที
ตัวถังรถแตกกระจายและชิ้นส่วนกระเด็นว่อน
แลมโบกินี่ทั้งคันกลายเป็นแอ่งเศษเหล็ก
บนรถเบนซ์
ไป๋อีตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง
เธอกำลังมองแลมโบกินี่ที่กลายเป็นซาก แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย
ชั่วพริบตาเมื่อครู่นี้ เธอคิดว่าตัวเองจบเห่แน่แล้ว
แต่ไม่คิดฝันว่ารถยนต์ที่หลินฝานขับอยู่นี้เหมือนกับดริฟท์ 90 องศาจากจุดเดิม
การควบคุมรถยังยอดเยี่ยมล้ำลึกยิ่งกว่านักแข่งรถมืออาชีพอีก
โดยเฉพาะเมื่อท้ายรถชนนี้ราวกับชะแลงงัดที่ทำให้แลมโบกินี่ลอยออกไปเป็นเส้นตรง เธอก็ตกใจจนอ้าปากค้าง
แต่ว่า!
“ไม่ดีแล้ว! หลินฝาน สวีจื๋อเหิงคนนั้นเป็นคุณชายใหญ่บริษัทเทียนหลงกรุ๊ป จางเทียนเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของประธานกรรมการบริหาร! นายปฏิบัติต่อเขาแบบนี้ พวกเขาต้องล้างแค้นแน่!”
ไป๋อีคิดถึงตรงนี้ก็ปาดหน้างาม ซีดขาวราวกระดาษและปรากฏความหวาดกลัวขึ้นบนสีหน้า
แค่ได้ยินคำพูดนี้!
หลินฝานก็ไม่ใส่ใจสักนิด ทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้านขึ้น
“วางใจได้! ไม่เป็นปัญหาหรอก!”
ไม่มีปัญหา?
ไป๋อีโมโหจนเกือบจะร้องไห้ออกมา
ครู่เดียวได้ล่วงเกินคุณชายเสเพลสองคนจะไม่เป็นไรได้ยังไง
……
และในขณะที่รถเบนซ์กำลังขับจากไป!
ประตูบุบแบนเว้าของแลมโบกินี่คันนั้นก็หลุดในทันที และเงาคนสองคนคลานออกมาจากภายในรถอย่างอเนจอนาถ
นั่นก็คือสวีจื๋อเหิงกับจางเทียน
สองพี่น้องเสเพลกำลังมองดูแลมโบกินี่ที่ถูกชนจนกลายเป็นเศษเหล็ก ก็เหงื่อไหลจากหน้าผากลงมาติ๋งติ๋งทั้งสองคน
เสี่ยงมาก!
หากอุปกรณ์ป้องกันของแลมโบกินี่ไม่ธรรมดา พวกเขาสองคนคงเละเป็นโจ๊กไปตั้งนานแล้ว
“สารเลว!!!”
สวีจื๋อเหิงหน้าดุร้าย เขาเป็นถึงคุณชายใหญ่ ดันมาพ่ายแพ้ให้กับเงื้อมมือของเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงไร้ค่าคนหนึ่ง ทำเอาเขาเป็นบ้าชัดๆ
“พี่จื๋อเหิง เดี๋ยวผมจะติดต่อพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเดี๋ยวนี้ จะต้องหาไอ้เลวนั้นให้ได้!” จางเทียนเผยสีหน้าเคียดแค้นเช่นกัน
ขณะนั้นเองเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดหมายเลขแล้วโทรออก
จางเทียนรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาเป็นคนใหญ่คนโตที่รับผิดชอบการจราจรหลัก
ให้เขาตรวจสอบทิศทางการไปของพวกหลินฝานง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ
เพียงแต่!
เมื่อวางสายโทรศัพท์ หน้าของจางเทียนก็เผยสีหน้าราวกับเจอผีในทันที ราวกับได้ยินเรื่องอันน่าเหลือเชื่ออะไรอย่างไรอย่างนั้น
หืม?
เหตุการณ์นี้ทำให้สวีจื๋อเหิงนิ่งอึ้ง จากนั้นก็ถามขึ้นอย่างสงสัย
“จางเทียน เป็นไงบ้าง? คนไร้ค่านั้นมันไปที่ไหนกันแน่? รีบพูดสิ พวกเราจะได้หาคนไปล้างแค้น!”
กึกๆ!
จางเทียนกลืนน้ำลายอย่างแรง จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าตกตะลึง
“พี่จื๋อเหิง ผมพูดแล้วพี่อาจไม่เชื่อ! เมื่อกี้ลูกพี่ลูกน้องผมสืบหาแล้ว พบว่ากล้องวงจรทั่วทั้งเมืองถ่ายป้ายทะเบียนรถเบนซ์คันนั้นไม่ติดเลย! รถคันนั้นที่ทางแยกข้างหน้าก็หะ……หายไปแล้ว! ไม่รู้เลยว่าไปที่ไหน……”
อะไรนะ!
ได้ยินคำพูดนี้ สวีจื๋อเหิงก็ไม่กล้าเชื่อหูตัวเองจริงๆ
ถึงยังไงอุปกรณ์กล้องวงจรปิดของจราจรในเมืองเจียงทันสมัยที่สุด รถทุกคันไม่มีทางซ่อนได้ในใจกลางเมือง
แต่ตลอดทางมานี้ ไม่มีกล้องหลักสิบตัวตัวไหนถ่ายป้ายทะเบียนรถได้เลย ยิ่งกว่านั้นรถหายไปอย่างไร้ร่องรอยจากด้านล่างกล้องวงจร นี่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!
“สมควรตาย!”
สวีจื๋อเหิงโมโหเกรี้ยวกราด แล้วทุบกำปั้นลงบนแลมโบกินี่เศษเหล็กนั้นอย่างรุนแรง
กำปั้นของเขาจึงสั่นเทาอย่างเจ็บปวดในทันที ทำให้ความโกรธแค้นในใจของเขาท่วมทะลักจนถึงขีดสุดแล้ว
“ดีนัก! ไอ้เขยแต่งเข้าไร้ค่าคนหนึ่ง! คาดไม่ถึงว่าจะกล้าล่วงเกินข้า สวีจื๋อเหิง แกรอดู! ฉันจะโทรหาผู้เฒ่าเดี๋ยวนี้ ไม่เชื่อว่าจะหามันไม่เจอ!”
ในคำพูดของสวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความเคืองแค้น
และจางเทียนที่ได้ยินคำพูดนี้ก็สดชื่นขึ้นมา
เขาย่อมรู้ดีว่าผู้เฒ่าของสวีจื๋อเหิงก็คือสวีเทียนหลงประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป เป็นบุคคลระดับผู้อาวุโสที่ย่างเท้าแต่ละก้าวก็สามารถสั่นสะเทือนเมืองเจียง
การที่บุคคลระดับนี้ออกหน้า เขยเล็กๆคนนั้นจบเห่แน่
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของจางเทียนก็เผยสีหน้าน่ากลัว
“ดี! งั้นฉันจะโทรหาผู้เฒ่า! ผู้เฒ่ารักฉันที่สุด หากรู้ว่าฉันถูกคนทำร้ายจนเกือบเสียชีวิต ย่อมต้องหัวเสียแน่!”
พูดจบ!
สองพี่น้องเสเพลก็สบตาและยิ้มให้กัน จากนั้นทยอยโทรหาผู้เฒ่าของตนเอง
ในขณะเดียวกัน!
ภายในสำนักงานประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป
ผู้เฒ่าของสวีจื๋อเหิง ประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปสวีเทียนหลงจ้องหน้าจอในคอมพิวเตอร์เขม็ง เหงื่อเขาผุดที่หน้าผากและไหลลงมาไม่หยุด
“พระเจ้า! ในเมืองเจียงของพวกเรายังซ่อนมังกรคลั่งตัวหนึ่งไว้ย่างนี้! ย่ากลัวเกินไปแล้ว! นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”
“บริษัทเทียนหลงกรุ๊ปของพวกเราก็เป็นเพียงเกร็ดหนึ่งชิ้นของสัตว์ที่ใหญ่มหึมาดั่งบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ปเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าหัวมังกรผู้นำของบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ปกลับอยู่ในถิ่นของฉันนี่เอง!”
เสียงของสวีเทียนหลงกำลังสั่น
และตรงหน้าเขา
ปรากฏรูปภาพของชายคนหนึ่งบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
ชายสวมชุดดำทั้งร่างราวกับปีศาจท่ามกลางความมืดมิด ทำให้คนมีความรู้สึกอาฆาตเย็นยะเยือก
แม้จะมองผ่านหน้าจอก็ทำให้เย็นสันหลังไปตามๆกัน
เหมือนดั่งเทพแห่งความตายที่เดินออกมาจากท่ามกลางทะเลเลือดภูเขาศพ ทำเอาคนตัวสั่น
ไม่เพียงเท่านั้น!
ยิ่งทำให้คนยากที่จะเชื่อได้ก็คือ!
หน้าตาของชายคนนี้ก็คือ……หลินฝาน!
บทที่ 4 บัลลังก์กุหลาบ——เซวี่ยนเหมยกุย
หลินฝาน !
ประธานบริษัทคนใหม่ของบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ป !
สวีเทียนหลงมองไปที่รูปถ่ายของหลินฝาน ก็รู้สึกแค่ว่าหัวใจของเขาแทบจะหลุดออกแล้ว นี่เขาเป็นถึงระดับประธานสูงสุดเลยนะ จะไม่ให้เขารู้สึกตื่นเต้นกระวนกระวายได้ยังไงกัน
กริ๊งงงงง !
ในขณะนั้นเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
อืม ?
สวีเทียนหลงก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เมื่อเขาเห็นว่าสายที่โทรเข้ามานั้นเป็นลูกชายของตัวเองสวีจื๋อเหิง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด จากนั้นเขาก็รับสาย
“ ว่ามา !”
น้ำเสียงที่ไม่แยแสของสวีเทียนหลง
ทันใดนั้นในสายก็มีเสียงร้องไห้ที่พูดขึ้นมา :
“ พ่อ ช่วยผมด้วย ! อีกนิดผมก็เกือบตายแล้ว ! พ่อจะต้องช่วยผมเอาคืน !”
อะไรนะ !
ทันทีที่พูดมานั้น ก็ทำให้สีหน้าของสวีเทียนหลงเปลี่ยนไป
ในเมืองเจียง ทำไมจะไม่มีใครไม่รู้จักสวีเทียนหลงแห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป แล้วเป็นไปได้อย่างไรถึงมีคนกล้ามาแตะต้องลูกชายตัวเอง และยิ่งไปกว่านั้นคือเกือบจะฆ่าลูกชายตัวเองอีกด้วย
นี่……มันสมควรตายชัดๆ !
“ เกิดอะไรขึ้น ? ใครมันเป็นคนทำ ?” น้ำเสียงของสวีเทียนหลง ก็ค่อยๆเย็นลง
ซึ่งมันราวกับเสือที่ดุร้าย ที่กำลังระงับความโกรธไว้ในใจ
เมื่อได้ยินสิ่งที่ปลายสายพูด สวีจื๋อเหิงก็รู้สึกดีใจแทบบ้าขึ้นมา แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังต้องแสร้งทำน้ำเสียงที่หวาดกลัวและพูดว่า :
“ พ่อ เมื่อกี้ผมโดนรถเบนซ์คันหนึ่งชน ! เข้ากับแลมโบกินี่ของผมพังยับเยิน ! แล้วผมก็เกือบจะตายในรถอีกด้วย !”
โครม !
ทันทีที่พูดมานั้น มันก็ยิ่งทำให้ความชั่วร้ายที่อยู่ในตัวของสวีเทียนหลงนั้นก็ล้นออกมาทันที และความโกรธแค้นที่อยู่ในใจก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มมากขึ้น
ซึ่งมันไม่ใช่เพียงแค่นั้น
“ พ่อ ไอ้คนที่ชนผม มันเป็นคนของตระกูลไป๋ ! แล้วไอ้สวะที่ขับรถนั้นก็เป็นลูกเขยของตระกูลไป๋——หลินฝาน !”
“ พ่อต้องช่วยผมเอาคืน ! ส่งคนไปจับมันมาเดี๋ยวนี้เลย ผมจะจัดการมัน ให้มันรับรู้ถึงความรู้สึกถูกรถชน !”
อะไรนะ !
หลิน……หลินฝาน ?
ประโยคที่พูดมานี้ ทำให้สวีเทียนหลงรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า และทำให้เขาถึงกับวิงเวียนปวดไปทั้งหัวจนเกือบจะทำให้เขาเป็นลม
เขารีบเดินตรงไปหน้าคอมพิวเตอร์ ดูข้อมูลของหลินฝาน และตาก็กระตุกไม่หยุด จากนั้นเขาก็ถามด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มว่า :
“ จื๋อเหิง แกพูดมาให้ชัดๆสิว่า ไอ้หลิน……หลินฝานใช่สามีของไป๋อีหรือเปล่า ?”
อืม ?
สวีจื๋อเหิงรู้สึกมึนงงเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงเลยว่า พ่อของตัวเองจะเคยได้ยินชื่อของคนนี้ และทันใดนั้นเขาก็รีบพูดว่า :
“ ใช่ครับ ! พ่อ ไอ้สารเลวคนนี้แหละ ! ผมจะต้องฆ่ามัน ฆ่ามันให้ตาย !”
เงียบไปเลยนะ !
ในขณะนั้นเอง สวีจื๋อเหิงก็สังเกตเห็นว่า หลังจากที่เขาพูดประโยคนี้จบ ปลายสายด้านพ่อของเขาก็เงียบลงทันที
อีกทั้งยังมีเสียงในลำคอที่ออกมาไม่หยุด ‘ หึหึหึ ’ ราวกับเสือตัวหนึ่งที่กำลังรู้สึกโกรธ
“ พ่อ, พ่อ…..”
สวีจื๋อเหิงอยากจะถามเลยทันที
แต่ทว่าน้ำเสียงที่เขากำลังจะพูดออกมา ทันใดนั้นเองสวีเทียนหลงก็แผดเสียงที่น่ากลัวขึ้นมาจากปลายสายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ :
“ แม่งเอ้ย ! สวีจื๋อเหิงเอ้ย ไอ้ลูกเหี้ยเอ้ย นี่แกอยากจะฆ่าฉันให้ตายหรือไง !”
“ ฉันขอสั่งแกเลยนะ แกรีบไปหาคุณหลิน แล้วก็ก้มหัวขอโทษเขาสะ ! ถ้าหากเขาไม่ยกโทษให้แกละก็ กูนี่แหละจะหาคนไปฆ่ามึงทิ้ง !”
“ ตู๊ดดดดด……”
หลังจากเสียงที่ตะโกนด่าจบลง ก็มีเพียงแต่เสียงวางสายจากปลายสายอีกด้าน
สวีจื๋อเหิง : “……”
เขาถึงกับตะลึงไปเลย
ทั้งๆที่ตัวเองเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้วแท้ๆ แล้วเพราะอะไรกันทำไมเขาถึงจะต้องไปก้มหัวขอโทษคุณหลินนั้นด้วย ?
นี่มัน……..สรุปแล้วใช่พ่อแท้ๆของตัวเองไหมเนี่ย? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ !
ในขณะที่สวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความสับสนมึนงงนั้น เขาก็ได้ยินแว่วๆจากจางเทียนที่กำลังคุยโทรศัพท์ ซึ่งก็เป็นน้ำเสียงโกรธด่าที่ดังมาจากปลายสายอีกด้าน
“ ไอ้เหี้ยจางเทียนแกทำให้เรื่องใหญ่เข้าแล้ว ! เย็ดแม่งเอ้ย คิดไม่ถึงเลยนะว่าแกจะกล้าไปทำให้คุณหลินไม่พอใจ ! แกรีบไปขอโทษคุณหลินเลยนะ ถ้าไม่อย่างนั้นแกก็ไม่ใช่ลูกชายฉันอีกต่อไป ! ไส่หัวไปเลยนะ ต่อจากนี้ไปฉันก็จะไม่มีลูกเหี้ยแบบแกอีก ”
จางเทียน : “……”
มองดูโทรศัพท์ที่วางสายไป จางเทียนก็ถึงกับตกตะลึงเช่นเดียวกัน แล้วก็สงสัยด้วยว่าไม่น่าใช่พ่อแท้ๆของตัวเอง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่เห็นสีหน้ามึนงงเหมือนกันของสวีจื๋อเหิง แล้วพวกเขาสองคนก็รู้สึกในใจว่าต้องมีลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้น
“ พี่……พี่จื๋อเหิง ! ดูเหมือนว่าพวกเราจะก่อเรื่องใหญ่ไว้แล้ว !”
ตอนนี้สองพี่น้องเสเพลนี้ หัวแทบจะระเบิดออกมาทันที
พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่จะสามารถทำให้พ่อขอพวกเขานั้นหวาดกลัวได้ถึงขนาดนี้ สรุปแล้วหลินฝาน……เป็นคนที่น่ากลัวขนาดไหนกันแน่ !
“ เร็ว ! รีบให้คนทั้งหมดระดมหา ! ตามหาหลินฝาน เร็วเข้า ถ้ารอให้หลินฝานตามตัวพวกเราเจอละก็ พวกเราตายแน่ !”
สวีจื๋อเหิงหวาดกลัวจนตัวสั่น หลังจากนั้นก็เปล่งน้ำเสียงที่หวาดกลัวออกมา
ทันใดนั้น !
สองพี่น้องเสเพลนี้เหมือนกับมดที่อยู่บนหม้อร้อนๆ รีบโทรหาคนเส้นสายภายในอย่างบ้าคลั่งเพื่อให้ออกตามหาตัวหลินฝาน
ซึ่งหลินฝานเองก็คงจะคิดไม่ถึง !
ณ ตอนนี้ วุ่นวายไปทั่วเมืองเจียงแล้ว
……
กลางคืนก็ค่อยๆย่างกรายเข้ามา
ซึ่งถือว่าเป็นคลับที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียง——พรอสเพอริตี้คลับ และผู้คนก็รายรอบอยู่ในแห่งความครึกครื้นเฮฮา
มีรถเบนซ์คันหนึ่งขับเข้ามาจอดอยู่หน้าทางเข้าของพรอสเพอริตี้คลับ แล้วก็มีชายและหญิงที่เดินลงมาจากรถ ซึ่งนั้นก็คือหลินฝานและไป๋อี
ใบหน้าที่สวยงามของไป๋อีนั้น ก็ยังคงมีความขาวซีดเล็กน้อย ซึ่งใบหน้าของเธอมีความเคร่งขรึมและความกังวลใจอยู่ลึกๆ
ถึงอย่างไร ความขุ่นเคืองในครั้งนี้ก็มาจากสองพี่น้องเสเพลของเมืองเจียง
ไป๋อีแค่คิดว่าปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกกังวลใจ
“ ไป๋อี ทำไมเธอเพิ่งมาล่ะ ?”
ในขณะนั้นเอง
เมื่อเสียงที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งดังขึ้น ก็เห็นหญิงสาวกระโปรงยาวสวยสดงดงามกำลังรีบเดินมา
ผู้หญิงคนนี้ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทสมัยเรียนของไป๋อี——เวินชี่ยน
แต่ถึงอย่าไรก็ตาม หลังจากที่เธอเห็นหลินฝานที่ยืนอยู่ข้างๆไป๋อีนั้น เวินเชี่ยนก็ขมวดคิ้วขึ้นมาในทันที และใบหน้าของเธอแสดงให้เห็นถึงความขยะแขยงและดูถูก :
“ นี่ทำไมถึงพาเขามาด้วย ? อีกอย่างทำไมถึงแต่งตัวเหมือนยาจก ดูโทรมมากเลยนะ เพื่อนๆจะไม่หัวเราะเยาะเอาหรอ ?”
คำพูดของเวินเชี่ยนนั้นไม่มีความปรานีเลยสักนิด ทันใดนั้นก็ทำเอาไป๋อีถึงขั้นผะอืดผะอม
แต่ทว่า ไป๋อียังไม่ทันจะตอบกลับ เวินเชี่ยนก็หันไปจ้องหลินฝาน แล้วก็มองตัวจรดเท้าและพูดว่า :
“ นี่ ! คนจนๆอย่างนายมาทำอะไร ? นี่ไม่รู้หรือไงว่ามันงานเลี้ยงรุ่นของพวกเรา ? ถ้าเกิดว่าเพื่อนคนอื่นเห็นนายละก็ ไป๋อีไม่ขายขี้หน้าแย่เลยหรอ ?”
“ ไส่หัวไปซะ ! มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย ! ขยะแขยงจริง !”
คำพูดของเวินเชี่ยนนั้นเจ็บปวดแทงใจถึงขีดสุด
ทันใดนั้น หลินฝานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย :
“ แล้วมันใช่ธุระอะไรของเธอ !”
อะไรนะ !
เวินเชี่ยนกับไป๋อีก็ถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินแบบนี้
ภาพในหัวของพวกเธอนั้น ปกติหลินฝานเป็นคนที่ขี้ขลาดอ่อนแอ และถึงแม้ว่าเขาจะโดนคนชี้หน้าด่า เขาก็จะยิ้มรับมัน ซึ่งพวกเธอก็คิดไม่ถึงเลยว่า หลินฝานจะโต้ตอบอย่างไม่ใยดี
“ นี่นาย……นาย ! ! !” เวินเชี่ยนถึงกับหน้าหงายหน้าแดง ชี้หน้าหลินฝานแต่เธอก็กลับพูดไม่ออก
จากนั้นเธอก็หายใจเข้าลึกๆและยับยั้งกับความโกรธของเธอลง แล้วยิ้มกลับไปด้วยความโกรธ
“ ได้ ! ในเมื่อนายไม่กลัวขายหน้า ก็มาเลย ! วันนี้นายจะได้เห็นโลกภายนอก จะได้รู้ว่านายมันเป็นแค่อะไร !”
“ หึ ! คนอื่นเขาใช้จ่ายเงินหมื่นหยวนถือว่าสบายๆ ส่วนนายก็เป็นแค่คนที่ไม่รู้ห่าเหวไรเลย !”
หลังจากที่พูดจบ เวินเชี่ยนก็ดึงไป๋อีเข้าไปในคลับ โดยที่ไม่แม้แต่จะมองหลินฝานเลย
ส่วนหลินฝานก็ยักไหล่เบาๆ และเดินตามหลังไป
พรอสเพอริตี้คลับ !
เป็นคลับที่หรูหราที่มีอาหารเครื่องดื่มและความบันเทิงเข้าไว้ด้วยกัน
มีบาร์อยู่ที่ชั้นหนึ่ง เมื่อเดินเข้าไปก็จะได้เสียงดังสนั่นหู พร้อมกับแสงไฟสลัวๆ ทุกคนที่อยู่ในนี้เต้นโยกไปโยกมาราวกับม้าดีด
แสงสีในยามราตรี ลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อ สำมะเลเทเมา !
แต่ทันทีที่เดินเข้ามานั้น สายตาของหลินฝานก็ถูกดึงดูดด้วยที่นั่งที่อยู่บนชั้นสูงสุด
เป็นที่นั่งที่สูงที่สุดของร้านนี้ สามารถมองเห็นด้านล่างทั้งหมด
ซึ่งดูเหมือนว่าที่นั่ง นี้จะเป็นเหมือนบัลลังก์ของร้านนี้ ซึ่งมันสูงมากจนต้องแหงนหน้ามองเท่านั้น
ไม่เพียงแค่นั่น ！
ซึ่งมันมีพื้นที่สำหรับนั่งได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
มีหญิงสาวเย้ายวนที่ใส่กระโปรงสีแดงยาว
เธอเป็นเหมือนกับราชินีแห่งคลับนี้ !
มือคู่ที่ขาวละมุนนั้น กำลังจับก้านไวน์แล้วค่อยๆหมุนเบาๆไปรอบๆแก้ว เพื่อค่อยๆลิ้มรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของไวน์อย่างสง่า ทำให้คนนั้นใจเต้น
และดูเหมือนว่าเวินเชี่ยนที่อยู่ข้างหน้าก็สังเกตเห็นถึงการจ้องมองของหลินฝาน ซึ่งใบหน้าของเธอก็เผยให้เห็นสีหน้าที่ดูถูกและหัวเราะเยาะ :
“ ไม่เคยเห็นสินะ นายนี่มันไม่รู้เรื่องอะไรเลยเอาสักเลย นั่นมันคือบัลลังก์กุหลาบในพรอสเพอริตี้คลับ ! อีกทั้งยังเป็นที่นั่งสำหรับเจ้าของคลับนี้——เซวี่ยเหมยกุย ! และไม่มีใครที่จะนั่งได้ นอกจากเธอ !”
เซวี่ยเหมยกุย
สำหรับหลินฝานถือว่าเป็นชื่อที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด แต่สำหรับผู้คนในเมืองเจียงแล้ว ไม่มีใครที่ไม่รู้
ฆ่าคนโดยที่ไม่เปื้อนเลือด เมื่อเปื้อนเลือดแล้วก็ต้องฆ่า !
เซวี่ยเหมยกุย ถือว่าเป็นคนที่มีหน้ามีตาและชื่อเสียงในเมืองเจียง ไม่ว่าจะคนดีหรือคนไม่ดี ก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธอ
เมื่อไป๋อีได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของเธอก็ค่อยๆซีดลง ไม่กล้าแม้ที่จะอยู่ต่อ ซึ่งเธอและเวินเชี่ยนก็เดินต่อไปยังชั้นสอง
แต่ถึงอย่างไรหลินฝานที่อยู่ข้างหลังพวกเธอก็ยังขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าทำไมกัน !
เขามีความรู้สึกเหมือนว่าจะเคยเห็น ‘ เซวี่ยนเหมยกุย ’ จากที่ไหนสักที่
หลินฝานส่ายหัวเบาๆและไม่ได้สนใจอะไร จากนั้นก็เดินตามเขาสองคนขึ้นไป
ในขณะเดียวกันนั้นเอง
เซวี่ยนเหมยกุยที่ค่อยๆลิ้มรสไวน์อยู่บนบัลลังก์กุหลาบนั้น ก็กำลังจ้องมองรูปถ่ายที่อยู่ในมือเธอด้วยความรู้สึกสับสน ประหลาดใจ ซาบซึ้งใจและตื่นเต้น
“ ที่แท้คุณนั้นเองที่เป็นเจ้านายฉัน !”
เซวี่ยนเหมยกุยมองดูผู้ชายที่อยู่บนรูปถ่าย และในขณะนั้นเองก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบปีก่อน
ในตอนนั้น เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆที่พบกับการเปลี่ยนแปลงในครอบครัวครั้งยิ่งใหญ่ พ่อแม่และญาติพี่น้องของเธอถูกฆ่าทิ้งทั้งหมดด้วยกลุ่มฆาตกรข้ามชาติที่ต้องการแก้แค้น
และเมื่อเธอคิดว่าตัวเองยังไงก็ต้องตายนั้น
ก็กลับมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น
ซึ่งในตอนนั้นเขาอายุเพียงแค่ 13-14 แต่ฝีมือที่ราวกับปีศาจมารร้ายของเขานั้นเหนือความคาดหมายของทุกคน พวกกลุ่มฆาตกรข้ามชาติทั้ง 32 คนล้วนถูกฆ่าด้วยฝีมือของเด็กผู้ชายคนนั้น
จนท้ายที่สุดแล้ว !
หัวหน้ากลุ่มฆาตกรข้ามชาติ ก็ถูกฝีมือของเด็กผู้ชายคนนั้นฆ่าตายอย่างอนาถ
เขาช่วยชีวิตเธอไว้ !
เซวี่ยนเหมยกุยไม่มีวันที่จะลืมใบหน้าที่อ่อนวัยและความหนักแน่นของเด็กผู้ชายคนนั้น และเขาก็คือคนที่มีพระบุญของเธอ
เมื่อเธอโตขึ้น เธอก็ได้เป็นเจ้าของพรอสเพอริตี้คลับ แต่ถึงอย่างไรเธอยังส่งคนไปตามหาผู้ที่มีพระคุณของเธออยู่ตลอด
จนกระทั่งวันนี้ !
เมื่อมีคนนำรูปถ่ายนี้มาให้เธอ เธอก็เพิ่งจะรู้ว่า ผู้ที่มีพระคุณของเธอในตอนนั้น เป็นบอสเองที่อยู่เบื้องหลังของเธอในตอนนี้
“ ถึงแม้จะผ่านไปแล้ว 10 ปี แต่ฉันก็ไม่มีทางที่จะลืมใบหน้าของคุณไปตลอดชีวิต !”
เซวี่ยนเหมยกุยมองดูรูปถ่ายด้วยความรู้สึกสับสนและดีใจ
ซึ่งผู้ชายที่อยู่ในรูปถ่ายนั้นก็คือ …… หลินฝาน !
และในขณะนั้นเอง
เมื่อเซวี่ยนเหมยกุยกวาดสายตามองไปยังเงาของเขาที่เพิ่งจะเดินขึ้นไปชั้นสองนั้น เธอก็ถึงกับตัวสั่นอย่างรุนแรง แล้วก็แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่า :
“ เขา ……เขาคือ ……”
และในขณะนั้นเอง เธอก็ค่อยๆขยับและลุกขึ้นจากที่นั่งของเธอ จากนั้นก็เอารูปถ่ายที่อยู่ในมือของเธอเทียบกับใบหน้าของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ
หลังจากที่เขาแน่ใจแล้วว่าเป็นคนเดียวกัน
โครม !
สีหน้าที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นบ้านั้น ก็รีบลงมาจากที่นั่งของเธอ
บทที่ 5 ตามฉันไปขอโทษ
ว้าว !
เมื่อเซวี่ยนเหมยกุยเดินลงมาจากบัลลังก์กุหลาบ ผู้คนชั้นหนึ่งที่อยู่ที่บาร์ต่างก็พร้อมใจกันเงียบลงกันทันที
ซึ่งสายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องไปยังเซวี่ยนเหมยกุย และก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นถึงสีหน้าท่าทางที่ตกใจราวกับว่าเห็นคนที่น่ากลัวหรืออะไรบางอย่าง
และเสียงซุบซิบในบาร์ก็เริ่มดังขึ้น
ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่นั้น !
ซู่ลาลา !
ชายร่างกำยำในชุดสูทก็ค่อยๆเดินออกมาจากฝูงชนทีละคน และในชั่วพริบตานั้นพวกเขาก็มายืนประกบตัวเซวี่ยนเหมยกุย
ซึ่งมีถึงหลายสิบคน !
ความดุร้ายและความน่ากลัวของอีกาดำจำนวนมาก ราวกับเป็นกลุ่มอันธพาลที่ใส่ชุดสูท ซึ่งมันทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น
“ เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ ?” ชายสูงใหญ่ที่มีร่างกายบึกบึนนั้นราวกับมนุษย์เหล็กที่มีท่าทางโหดเหี้ยม
เขานั้น, ถือว่าเป็นลูกน้องเบอร์หนึ่งของเซวี่ยนเหมยกุย——เฮยหู่ !
ราชามวยใต้ดิน ซึ่งเป็นผู้ที่โหดเหี้ยมและโด่งดังในเมืองเจียง
ในขณะนั้นเอง เสียงเพลงในบาร์ก็เงียบสงัดลง และสายตาผู้คนต่างก็จับจองไปยังใบหน้าของเซวี่ยนเหมยกุย
หวาดผวา !
งงงวย !
นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกเลยที่ทุกคนได้เห็นถึงสีหน้าท่าทางของเซวี่ยนเหมยกุยที่เผยออกมา
“ เร็วเข้า ! เคลียร์ให้สะอาด ! เจ้านายของพวกเรามาแล้ว !”
อะไรนะ !
หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเซวี่ยนเหมยกุย ไม่ว่าจะเฮยหู่หรือลูกค้าที่อยู่รอบข้างต่างก็ตกตะลึง
เจ้านาย ?
ทุกคนต่างก็คิดไม่ถึงเลยว่า คนแบบนี้จะมีคุณสมบัติเหมาะสมให้คนที่สง่าผ่าเผยอย่างเซวี่ยนเหมยกุยเรียกว่าเจ้านาย ?
ว้าว !
ทันใดนั้นเอง ลูกค้าที่อยู่ชั้นหนึ่งต่างก็มีคึกคักเจี๊ยวจ้าวกันขึ้นมา ซึ่งแต่ละคนก็เหมือนจะเกิดความตกตะลึง
ถึงอย่างไร มันไม่จบเพียงแค่นั้น
เซวี่ยนเหมยกุยก็พูดออกมาทันทีว่า :
“ เฮยหู่ ส่งคนไปเฝ้าห้อง 808 ! และห้ามให้ใครไปรบกวนเจ้านายเด่นขาด !”
808 !
เมื่อได้ยินแบบนี้ ทุกสายต่างก็จับจองไปยังห้องที่อยู่บนชั้นสอง
ในใจของทุกคนต่างก็เริ่มสะพรึงถึงความน่ากลัว พวกเขาเลยรู้ว่าคนที่เข้าไปในห้องนั้นเป็นมังกรบ้าคลั่งที่สามารถทำให้เมืองเจียงนั้นหวาดกลัว
……
ซึ่งคนที่อยู่ในห้อง 808 นั้นพวกเขาไม่ทางรู้ได้เลยว่าข้างนอกนี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ในขณะนั้นเอง สายตาทุกคู่ที่เต็มไปด้วยความดูถูกและเยาะเย้ยนั้นต่างก็จับจ้องไปยังหลินฝาน
“ ว้าว ! ที่แท้ก็เป็นสามีของไป๋อีนี่เองหรอ ? แม่เจ้า นี่มันดอกไม้ที่ปักอยู่บนขี้วัวจริงๆสินะ ! อีกอย่างยังเป็นขี้ที่นานแล้วด้วย ”
“ ใครว่าไม่ใช่บ้าง ! ดูเขาสิ เก็บเศษผ้าขี้ริ้วอะไรมาใส่ ! นี่มาขายหน้าหรอ ?”
“……”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ภายในห้องก็เริ่มดังขึ้น
เพื่อนในสมัยเรียนนับสิบคน ต่างก็แอบหัวเราะเยาะหลินฝาน
ถึงแม้ว่าเสียงของคนเหล่านี้จะค่อยๆเบาลงก็ตาม แต่ถึงอย่างไรหลินฝานก็ยังคงเป็นตัวตลกที่ทุกคนพูดถึง
เมื่อเห็นแบบนี้ !
เวินเชี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเผยถึงรอยยิ้มที่มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น ซึ่งเธอก็บอกไอ้สวะนี้แต่แรกแล้วว่าอย่ามา เป็นอย่างไรละทีนี้ ?
ขายหน้าไหมละ ? ทนไม่ไหวแล้วไหมละ ?
อะแฮ่ม !
พอคิดแบบนี้แล้ว เวินเชี่ยนก็โบกมือขึ้นทันที ทำให้การฉีกหน้าและเยาะเย้ยค่อยๆเงียบลง จากนั้นก็พูดกับเพื่อนๆที่นั่งอยู่ว่า :
“ ทุกคน ฉันขอแนะนำสักหน่อยนะ เขาคนนี้เป็นถึงสามีของไป๋อีดาวโรงเรียน——หลินฝาน !”
บูม !
ทันทีที่พูดจบ ทันใดนั้นเสียงโห่และเสียงเยาะเย้ยภายในห้องก็ดังขึ้น
ซึ่งมันไม่เพียงแค่นั้น เวินเชี่ยนยังคงพูดด้วยสีหน้าที่ขี้เล่นว่า :
“ นอกจากนี้นะ เมื่อกี้ระหว่างทางที่มา ยังเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์อีกด้วย ! แล้วรถที่ถูกชนนั้นก็ยังเป็นรถแลมโบกินี่ของสวีจื๋อเหิงและจางเทียนลูกชายของประธานแห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป ! และคนที่ชนก็คือหลินฝาน !”
อะไรนะ !
เมื่อได้ยินสิ่งที่เวินเชี่ยนพูดนั้น ทุกคนต่างก็รู้สึกตกใจกันหมด
รถที่ชนนั้นมันคือแลมโบกินี่ของสวีจื๋อเหิงกับจางเทียนเลยนะ !
แม่เจ้า ใครบ้างที่จะไม่รู้จักสองพี่น้องเสเพลนี้ ?
ไอ้สวะนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้สองพี่น้องเสเพลนั้นไม่พอใจ แต่ยังมีหน้ามาร่วมงานเลี้ยงรุ่นอีก นี่จะลากพวกเราเข้าไปพัวพันด้วยหรือไง ?
ทันใดนั้นเอง เสียงด่าเสียงไม่พอใจรอบข้างก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างก็จ้องไปที่หลินฝานราวกับว่ากำลังมองดูไอ้ตัวตลก
ผู้คนต่างก็ฮึกเหิมขึ้นมา !
“ เวินเชี่ยน เธอ……” ไป๋อีถึงกับหน้าซีด
ก่อนหน้านี้ที่จะเข้ามา เธอได้บอกับเวินเชี่ยนเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ซึ่งเดิมทีเธอคิดว่าอยากจะให้เวินเชี่ยนช่วยหาทางออก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อนสนิทของตัวเองจะกลายเป็นคนที่บอกกับทุกคน
เวินเชี่ยนไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิดเลยสักนิด แต่กลับควงแขนไป๋อีแล้วพูดปลอบว่า :
“ ไป๋อี ไม่ต้องกังวลไปนะ ! หัวหน้าห้องของพวกเราหลินกวงเหยาเป็นถึงผู้จัดการของบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปเลยนะ อีกทั้งยังสนิทสนมกับสวีจื๋อเหิงอีกด้วย มีเขาคอยช่วยพูด รับรองว่าไม่เป็นไรแน่นอน !”
ในขณะที่พูดอยู่นั้น
เวินเชี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองไปยังชายหนุ่มหล่อเหลาที่สวมแว่นตาขอบทอง :
“ ฉันพูดถูกไหมละ ? หัวหน้าห้อง !”
หลินกวงเหยา !
สมัยเรียนเขาก็เป็นหัวหน้าห้องของไป๋อี แล้วก็ยังเป็นคนที่คอยตามจีบไป๋อีอยู่ตลอด
หลินฝานรู้อยู่แล้ว เพราะก่อนหน้านี้หลินกวงเหยาก็เคยส่งดอกไม้ให้กับไป๋อีหลายต่อหลายครั้ง อีกทั้งยังไปบ้านของไป๋อีอย่างเปิดเผยเพื่อที่อยากจะคอยรับคอยส่งไป๋อี แต่เขาก็ถูกไป๋อีปฏิเสธทุกครั้ง
เมื่อได้ยินเวินเชี่ยนพูดแบบนั้น สีหน้าของไป๋อีก็ดีใจขึ้นมา
เธอเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าหลินกวงเหยานั้นทำงานอยู่ที่บริษัทเทียนหลงกรุ๊ป แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะสนิทสนมกับสวีจื๋อเหิง
ในตอนนั้นไป๋อีก็อดไม่ได้ที่จะมองหลินกวงเหยาด้วยสีหน้ากังวลใจ แล้วก็ถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล :
“ หัวหน้า คุณช่วยฉันพูดกับคุณสวีหน่อยได้ไหม ? หลินฝานเขาไม่ได้มีเจตนาเลยจริงๆ !”
โอกาส !
เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่กระวนกระวายใจของไป๋อีนั้น ในใจของหลินกวงเหยาก็รู้สึกดีใจมากๆ เพราะเขารู้ว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ผู้หญิงในฝันของเขาจะขอให้เขาช่วย
แต่ทว่าเป็นการขอให้ช่วยไอ้สวะคนนี้อย่างนั้นหรอ ?
ฝันไปเถอะ !
ถึงแม้หลินกวงเหยาจะเย้ยหยันเธออยู่ในใจก็ตาม แต่ใบหน้าของเขาก็เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น :
“ ได้เลยไม่มีปัญหา ! ไป๋อี เรื่องเล็กแค่นี้ เดี๋ยวฉันบอกกับเขาให้ก็เรียบร้อยแล้ว !”
“ จริงเหรอ ? ดีมากเลย !” เมื่อไป๋อีได้ยินแบบนั้น เธอก็มีสีหน้าที่ดีอกดีใจแล้วก็พูดกับหลินกวงเหยาด้วยน้ำเสียงที่ซาบซึ้งใจ :
“ ขอบคุณหัวหน้ามากๆเลยนะ !”
ไป๋อีก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก
แต่ทว่าหลินฝานสังเกตเห็นว่ามือที่ล้วงกระเป๋าอยู่ของหลินกวงเหยานั้นขยับไม่หยุด ซึ่งมันชัดเจนเลยว่าเขากำลังแอบส่งข้อความ !
ไม่ต้องเดาเลย หลินฝานมั่นใจเลยว่าหลินกวงเหยากำลังบอกสวีจื๋อเหิง !
ในขณะนี้ หลินฝานก็อดไม่ได้ที่จะมองหลินกวงเหยาด้วยสายตาที่มืดมนและเย็นชา
……
และในเวลาเดียวกันนั้นเอง
หลินกวงเหยาที่กำลังจะส่งข้อความนั้น
ตอนนี้เมืองเจียงก็ได้วุ่นวายไปทั้งเมืองแล้ว
รถจากหน่วยงานของรัฐหรือตำรวจต่างก็กำลังตามหารถเบนซ์คันนี้ไม่ว่าจะบนท้องถนนหรือในตรอกซอกซอย
ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปต่างก็นั่งรถหรูออกตามหาหลินฝานและไป๋อีไปทั่ว
สิบนาทีผ่านไป !
ยี่สิบนาทีผ่านไป !
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป !
ในเวลานี้สวีจื๋อเหิงและจางเทียนต่างก็เหงื่อแตกพลั่ก ราวกับก๊อกน้ำที่เปิดน้ำทิ้งไว้แล้วไหลไม่หยุด
ซึ่งพ่อของพวกเขาจะโทรหาทุกๆสองสามนาที และทุกครั้งที่โทรมานั้นก็จะโดนด่าซะเละ และมันก็ทำให้สองพี่น้องเสเพลนี้แทบบ้า
“ ให้ตายเถอะ ! คุณหลินคนนี้สรุปแล้วมีเบื้อหลังที่น่ากลัวอะไรขนาดนั้น ! ทำไมถึงทำให้พ่อของเราหวาดกลัวขนาดนี้ !”
สีหน้าของสวีจื๋อเหิงคลุมเครือไปด้วยความหวาดกลัว
ซึ่งพ่อของเขาก็ได้พูดไว้แล้วด้วย !
ถ้าหากว่าหลินฝานไม่ยกโทษให้ละก็ พวกเขาก็จะโดนไล่ออกจากบ้าน อีกทั้งยังจะตัดขาดพ่อลูกถ้าแบบนั้นก็จะกลายเป็นลูกที่ถูกทิ้ง
ไม่เฉพาะแค่เขา !
จางเทียนที่อยู่ข่างๆก็ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นก็โดนขู่จนเกือบจะร้องไห้ แล้วเขาก็มองไปยังสวีจื๋อเหิงด้วยสีหน้าที่
หมดหวัง
“ พี่จื๋อเหิง ! ตอนนี้จะทำยังไงดี ? พ่อของเราพูดแล้วนะว่าถ้าคุณหลินนั้นเขาไม่ยกโทษให้ละก็ พ่อเขาจะฆ่าเราแน่ๆ ! พ่อเขาพูดจริงๆแน่ !”
หวากลัว !
ตั้งแต่เด็กจนโตจางเทียนไม่เคยเห็นพ่อของตัวเองบ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อน แล้วเขาก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ว่าถ้าหลินฝานจะไม่ยกโทษให้เขาและเขาจะต้องตายแน่ๆ
เมื่อได้ยินแบบนั้น สวีจื๋อเหิงที่อยู่ข้างๆก็รู้สึกถึงแค่ความกังวลและความหวาดกลัว
และในขณะที่เขากำลังจะปลอบจางเทียนนั้น !
ตื้ดตื้ด !
ก็มีเสียงเรียกเข้าข้อความดังขึ้น
“ แม่งเอ้ย ! ไอ้เหี้ยตัวไหนเนี่ยไม่รู้เรื่องรู้ราว ! มีเรื่องทำไมไม่รู้จักโทรมา ? ส่งข้อความมาทำเหี้ยอะไรกัน !” สวีจื๋อเหิงก็ยิ่งทวีความโกรธมากขึ้น แล้วก็ด่าไม่หยุดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมา
ทันทีที่เห็นว่าเป็นข้อความจากหลินกวงเหยา
“ ไอ้เหี้ยหลินกวงเหยา ส่งข้อความอะไรมาตอนนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญละก็ ดูสิว่าฉันจะจัดการไอ้โง่นี้มันยังไง !”
เมื่อสวีจื๋อเหิงแตะไปที่ข้อความสีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสะพรึง !
“ นายน้อย คนที่ชื่อหลินฝานตอนนี้อยู่ที่พรอสเพอริตี้คลับ ห้อง 808 ! รีบมาเลยครับ !”
ตูม !
เมื่อเห็นข้อความที่ส่งมา สวีจื๋อเหิงก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นอย่างรุนแรง
แล้วก็ตามมาด้วยความดีอกดีใจที่ล้นเหลือ :
“ เจอ……เจอแล้ว !”
น้ำเสียงสั่นคลอนของเขาราวกับว่าเจอขุนสมทรัพย์ ซึ่งมันทำให้เขาตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
จากนั้นเขาก็ดึงจางเทียนวิ่งไปยังรถอีกคัน
“ เร็วเข้า ! แล้วก็รีบบอกทุกคนเลยนะว่าคุณหลินอยู่ที่พรอสเพอริตี้คลับ !”
“ บ้าเอ้ย รีบตามฉันไปขอโทษเลย ! เร็วเข้า ! ! ”
เย่ !
ทันทีที่พูดจบ ทันใดนั้นเองรถยนต์นับคันไม่ถ้วนต่างก็เริ่มสตาร์ทรถพร้อมกัน
👇👇👇
✅ถ้าอยากอ่านเนื้อหาที่สนุกมากกว่านี้ในนิยายเรื่องนี้ ดาวน์โหลด #Funread และค้นหา👉ราชาแห่งคุกโลหิต👈 รีบมาอ่านเนื้อหาที่สนุกเพิ่มเติมกับผู้อ่าน1.5ล้านคน!
บทที่ 1 คุณป้า ฉันไม่คิดจะสู้ต่อไปอีกแล้ว
“คุณป้า ฉันไม่คิดจะสู้ต่อไปอีกแล้ว...”
พอหลินฝานได้เรียบเรียงข้อความนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงกดส่งออกไปถึงผู้รับเป็นกลุ่ม
ในดวงตาของเขา ปรากฏขึ้นด้วยสีที่ซับซ้อนเข้มข้น
เป็นเวลาสามปีแล้ว
เพื่อตอบแทนบุญคูณ เขาได้หวนกลับออกมาจากโลกในด้านมืด มาอาศัยอยู่ในบ้านแม่ยายตระกูลไป๋เป็นเวลาสามปีเต็มๆ ในช่วงสามปีนี้ เขาต้องทนรับการเย้ยหยันและดูถูกจากคนรอบข้าง เพราะเขาไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ ไม่มีงานทำ
ทำงานให้ตระกูลไป๋เหมือนวัวเหมือนควาย เบานิดก็ถูกด่าว่าเอา หนักหน่อยก็ถูกเฆี่ยนตี สำหรับหลินฝานซึ่งเคยผ่านการเป็นอดีตเยี่ยงจักรพรรดิในด้านมืดมาแล้วนั้น ถือว่าเขาทนมามากพอแล้วจริงๆ
และตอนนี้ เขาก็ได้ตัดสินใจอันยากลำบากนี้แล้วในที่สุด
ดิง! ดิง! ดิง!
ในจังหวะนี้ เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้น
คุณป้าฝ่ายการค้าโรลิ่น "เสี่ยวฝาน ในที่สุดคุณป้าก็ได้รับข้อความของหนูนี้แล้วจนได้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป บ่อน้ำมันทั้ง 8 แห่งที่ตั้งอยู่ในเซอเบีย แอฟริกา ภายใต้บริษัทในเครือโกลบอลกรู๊พนั้นจะถูกถ่ายโอนไปเป็นชื่อส่วนตัวของหนู นอกจากนี้ โกลบอลกรู๊พ จะมอบ 51% ของหุ้นให้เป็นชื่อของหนูโดยไม่คิดมูลค่าอีกด้วย
หนูจะขึ้นเป็นประธานคนใหม่และเป็นผู้ถือหุ้นที่แท้จริงของโกลบอลกรู๊พ ทรัพย์สมบัติและบุคลากรทั้งหมดของ โกลบอลกรู๊พ ที่ตั้งอยู่ในอาณาเขตหัวเซี่ย จะอยู่ในอำนาจการควบคุมดูแลด้วยดุลยพินิจของหนูเต็มที่ โดยไม่ต้องรายงานให้กลุ่มทราบ "
ป้าโรสอันเดอร์กราวด์: "ฝาน ในที่สุดหนูก็ได้ตัดสินใจนี่แล้ว! นรกโลหิตของเรากำลังรอราชาอย่างหนูกลับมา เรารอมานานมากแล้ว ฉันจะแจ้งสาขาชาวจีนทันที และหนูจะได้เป็นราชาแห่งชาวจีนใต้พิภพ!"
ป้าหนี่หวงในโลกแห่งการทหาร: "เด็กน้อย ในที่สุดเจ้าก็รู้แจ้งแถลงไขแล้วสักที! ไปเป็นลูกเขยอาศัยบ้านแม่ยายอยู่ได้ มาที่นี่เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามในโลกแห่งการทหารจะดีกว่า ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป กรมการทหารชาวจีนจะมอบตำแหน่งที่นั่งทหารชาวจีนให้หนู! นับแต่บัดนี้ไป หนูจะเป็นท่านหลิน ในโลกแห่งการทหารชาวจีนนี้
"... ..."
เนื้อหาของข้อมูลเหล่านี้น่าตกใจเป็นอย่างยิ่ง แต่หลังจากที่หลินฝานได้อ่านแล้ว เขาก็แค่พยักหน้าโดยไม่แสดงความแปลกใจหรือตื่นเต้นแต่อย่างใด
ตรงกันข้าม ในดวงตาของเขากลับมีร่องรอยของความสับสนยิ่งนัก:
“สามปีแล้ว เดิมทีฉันแค่อยากจะตอบแทนเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ช่วยชีวิตเขาด้วยซาลาเปามาหนึ่งใบ! แต่ว่าความโหดร้ายของความเป็นจริง และความเสแสร้งของผู้คนทำให้ฉันต้องกลับมาเป็นจักรพรรดิในด้านมืดอีกครั้ง!”
หุ!
หลินฝานพ่นควันเป็นวงแหวนเบา ๆ ขณะวนเวียนอยู่นั้น รูปหัวกะโหลกก็ก่อตัวขึ้นในควัน และค่อยๆ จางหายไป
มันทำให้หลินฝานในขณะนี้ดูลึกลับและแปลกประหลาดอย่างมาก
และแล้วในขณะนี้
ขณะที่ก้นบุหรี่ในมือของเขาถูกทิ้งลงบนพื้น ก็มีเสียงตะโกนสาปแช่งลอยมาจากในวิลล่าข้างหลังของเขา:
“หลินฝาน เจ้าไปตายอยู่ที่ไหนวะ รีบมาช่วยเอาน้ำล้างเท้านี้ไปเททิ้งให้ที!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้เข้า ร่างกายของหลินฝานก็แข็งทื่อ และรอยยิ้มจอมทะเล้นก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากมุมปากของเขา
ขณะนั้น เขาเหยียบก้นบุหรี่ให้ดับด้วยท่าทางเย็นชา และเดินช้าๆ เข้าไปในวิลล่า
ทันใดนั้นเขาเห็นแม่ยาย สื่นยู่เหมย ของเขาและไป๋อี้ ภรรยาของเขานั่งอยู่บนโซฟา หลังจากแช่เท้าเสร็จแล้ว
เมื่อเห็นหลินฝานเดินเข้ามา แม่ยายสื่นยู่เหมย รู้สึกราวกับว่าเธอเห็นหนูหรือแมว ขนลุกสู้ทั้งตัว ทั้งโกรธและด่าทอว่า:
"หึ! เจ้านี้ช่างไร้ประโยชน์ เจ้ายังขี้เกียจแอบออกไปข้างนอก ไม่ถูพื้น ไม่ซักผ้า ตระกูลไป๋ของเราเลี้ยงเจ้าให้กินด้วยอะไรนี่"
“เร็ว รีบเอาน้ำล้างเท้าของแม่เองไปเททิ้งเสียที!”
สำหรับหลินฝาน เขาคุ้นเคยกับท่าทีที่หยาบคายรุนแรงของแม่ยายสื่นยู่เหมยอยู่แล้ว ใบหน้าของเขาสุขุมอย่างน่าประหลาดใจ เขายกน้ำ 2 อ่างขึ้นมาและกำลังจะเดินไปที่ห้องน้ำ
ไร้ประโยชน์!
ขี้ขลาด!
เมื่อเห็นท่าทางของสามี ไป๋อี้ ภรรยาของเขารู้สึกทนดูไม่ได้ เธอคิดจะช่วยหลินฝานโต้ตอบอะไรบางอย่าง
แต่ก่อนที่คำพูดจะออกมาจากปาก จู่ๆ ข่าวรายการหนึ่งก็ดังขึ้นมาในทีวี
“ขณะนี้จะขอประกาศออกอากาศข่าวสำคัญ:
ตามข่าวล่าสุดจากสหรัฐอเมริกา บริษัทเครือโกลบอลกรู๊พ ซึ่งควบคุม 70% ของเศรษฐกิจโลกได้ประกาศอย่างเป็นทางการว่าแหล่งน้ำมันทั้ง 8 แห่งที่ได้ซื้อมาจากเซอเบีย แอฟริกาเมื่อเดือนที่ผ่านมา จะถูกถ่ายโอนไปยังเยาวชนชาวจีนคนหนึ่งโดยไม่คิดมูลค่า
นอกจากนี้ 51% ของหุ้นของบริษัทยังมอบให้กับเยาวชนชาวจีนหัวเซี่ยคนนี้เช่นเดียวกันโดยไม่คิดมูลค่าด้วย "
โอ้โห!
หลังจากเห็นข่าวนี้ออกอากาศ ไม่ว่าจะแม่ยายสื่นยู่เหมย หรือตัวภรรยาไป๋อี้ ต่างก็หายใจเข้าทรวงอกอย่างลึก ๆ
แหล่งน้ำมันแปดแห่ง?
นั่นมีมูลค่าตั้งหลายหมื่นล้านเชียว
และที่น่ากลัวที่สุดคือสัดส่วนหุ้น 51% ของบริษัทเครือโกลบอลกรู๊พนั่น คงประเมินด้วยเงินตราไม่ได้อย่างแน่นอน
แม้แต่ในโลกทั้งใบ ก็ยังต้องถือเป็นระดับซูเปอร์บอสอย่างแน่แท้
แม่ยายสื่นยู่เหมย และไป๋อี้ ภรรยาคงนึกไม่ถึงว่าคนหนุ่มชาวจีนประเภทไหนกันแน่ ที่สามารถรับทรัพย์สมบัติมากมายนี้ได้มาฟรี ๆ มันเป็นไปไม่ได้เลย
อย่างไรก็ตามนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
"ข่าวสำคัญ: กองบัญชาการทหารชาวจีน ได้จัดงานแถลงข่าว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะมีการเพิ่มบุคลากรในที่นั่งทหาร! ชื่อ ท่านหลิน และจากนี้ไป การทหารชาวจีนพวกเรา จะมีที่นั่งรวมเป็น 4 ที่นั่ง!"
อะไร!
ข่าวนี้สร้างความตกอกตกใจให้กับแม่ลูกสื่นยู่เหมย อีกครั้ง
ตำแหน่งทางที่นั่งทหารเป็นยศนายพลที่สูงเกียรติที่สุดในประวัติศาสตร์ของการทหารชาวจีน ทุกนายล้วนมีความสามารถสู้รบกับผู้คนนับหมื่น นำทัพรวมพลเป็นหนึ่ง ต่อต้านศัตรูที่ทรงพลังจากภายนอก เขายังเป็นไอดอลเช่นเทพเจ้าอยู่ในหัวใจของชาวจีนทุกคนอีกด้วย
แต่ตอนนี้ มีคนเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งคน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงความน่ากลัวของ ท่านหลิน คนนั้น
ณ เวลานี้
ใบหน้าของแม่ยายสื่นยู่เหมย เต็มไปด้วยแรงอิจฉาริษยาที่แผ่กระจายออกมา
"อย่างแรกได้เข้าควบคุมกลุ่มบริษัททางเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในโลกอย่างโกลบอลกรู๊พ และได้กลายเป็นเจ้าโลกคนใหม่! อีกอย่างได้เป็นผู้นำทางทหารรุ่นใหม่ ได้ครอบครองทั้งที่ดิน และยังได้รับความเคารพจากผู้คนนับพัน! มันจะไม่เเย่เช่นนี้ หากคนนั้นไม่ใช่หลินจั่ว และลูกเขยที่ไร้ค่าของฉันก็แซ่หลิน แต่เขาดันเป็นแค่คนขี้แพ้ที่ไม่เอาไหน หากเอาเขาไปเปรียบเทียบกับใครต่อใคร คงจะต้องโมโหตายไปข้าง...”
ในขณะที่พูด ดวงตาของแม่ยายสื่นยู่เหมย ก็จ้องราวกับจะเอาชีวิตไปที่หลินฝานที่กำลังถือน้ำล้างเท้าอยู่ ด้วยความเดือดดาลของเธอก็ยิ่งทำให้ความโกรธแสดงชัดบนใบหน้าขึ้นเรื่อยๆ
“ฮึ่ม! หลินฝาน ดูสิ! เจ้าก็คนเหมือนกัน แซ่เดียวกัน แล้วเจ้าเป็นคนแบบไหนกัน ทำตัวเป็นเศษสวะ! วันๆดีแต่กินแล้วก็นอน ทำตัวเกียจคร้านไม่เอาถ่าน ทำได้แต่รอความตาย ไม่มีประโยชน์อะไรต่อตระกูลไป๋ของฉันสักนิด!”
คำพูดของสื่นยู่เหยมรุนแรงมาก
เมื่อหลินฝานได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากทั้งหมดนั้นแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกโกรธ แต่กลับมีรอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นที่มุมปาก
เขารอคอย หากว่ามีวันหนึ่ง
แม่ยายของตัวเองได้รู้ว่า หลินจั่วที่พูดอยู่ในปากว่าเขารวยหนักรวยหนาคือลูกเขย อยากรู้จริงๆว่าจะทำหน้ายังไง
ตอนนี้!
หลินฝานยิ้มเบาๆ และส่ายหัว จากนั้นเดินไปยังห้องน้ำโดยมีน้ำล้างเท้าอยู่ในมือ
เมื่อมองไปยังแผ่นหลังของหลินฝาน ใบหน้าที่สวยงามของไป๋อี้ แสดงความซับซ้อนและไม่พอใจออกมา
ถึงยังไงพวกเขาก็คือผู้ชายเหมือนกัน
หนุ่มชาวจีนคนนั้นได้ครอบครองโกลบอลกรู๊พยักษ์ใหญ่นั้นแล้ว และหลินจั่วยังทำให้หยานหวงเกรงกลัว จนได้นั่งบัญชาการหนึ่งในสี่กองทัพทหาร
แล้วหลินฝานล่ะ?
เขาก็ยังคงเป็นคนไม่เอาไหน ได้แต่พึ่งพาเธอที่เป็นภรรยา คอยเลี้ยงดูและรอวันตายเท่านั้น
ความแตกต่างระหว่างหนึ่งวันกับหนึ่งสถานที่ ช่างหาข้อเปรียบเทียบไม่ได้
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้
ไป๋อี้รู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมากและตะโกนใส่หลินฝานด้วยความโกรธ:
“หลินฝาน รีบเทน้ำล้างเท้า ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วพาฉันไปงานเลี้ยงรุ่นได้แล้ว!"
งานเลี้ยงรุ่น?
หลินฝานตกใจเล็กน้อย ตั้งแต่แต่งงานมาได้สามปี นี้เป็นครั้งแรกที่ไป๋อี้ขอให้เขาพาไปงานเลี้ยง
"ได้สิ!"
หลินฝานพูดน้ำเสียงเรียบ
สามปี!
เดิมทีเขาต้องการใช้ตัวตนนี้เพื่อตอบแทนไป๋อี้ที่ช่วยชีวิตเขาไว้
แต่ผลที่ได้คือ เขานำความอัปยศอดสูและการเยาะเย้นจากคนอื่นมาสู่เธอ
และตอนนี้!
หลินฝานได้กลายเป็นเจ้าแห่งโลกอีกครั้ง เขาจะทำให้คนที่เคยหัวเราะเยาะเขา หัวเราะเยาะไป๋อี้ต้องหุบปาก ใครก็ตามที่ทำให้ไป๋อี้อับอายต้องคุกเข่าลงต่อหน้า
ในเวลาเดียวกัน หลินฝานได้เข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเทน้ำล้างเท้าทิ้ง และเดินเข้าไปในห้องของเขา
ไม่นานเขาก็เปลี่ยนชุดลำลองแล้วออกมา
เมื่อไป๋อี้และสื่นยู่เหมยเห็นเสื้ผ้าของหลินฝาน สองแม่ลูกก็ขมวดคิ้วทันที
“หลินฝาน เจ้าตั้งใจทำให้ไป๋อี้อับอายงั้นหรอ? เสื้อผ้าพวกนี้มันตั้งแต่สามปีที่แล้ว ไม่ต่างจากผ้าขี้ริ้ว ถ้าเจ้าใส่มันออกไป ตระกูลไป๋ของฉันต้องเสียหน้าอย่างแน่นอน"
“ขยะชิ้นนี้ ช่างน่าขายหน้าเสียจริง!”
ใบหน้าของสื่นยู่เหมยแสดงถึงความรังเกียจ
แม้แต่ไป๋อี้ก็รู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ เธอขมวดคิ้ว และพูดขึ้นว่า:
“หลินฝาน ชุดนี้เก่าเกินไปแล้ว! ไปเปลี่ยนเป็นชุดใหม่เถอะ!”
หืม?
หลินฝานตกใจ เมื่อได้ยินคำบ่นของแม่และลูกสาว จากนั้นก็เหยียดแขนออกและพูดด้วยความสงสัย:
"ฉันคิดว่าชุดนี้เหมาะสมแล้ว! ชุดนี้ใส่สบายที่สุด และฉันก็ไม่ได้ใส่มากนัก เก็บไว้ใส่ในโอกาสสำคัญเท่านั้น!"
อะไรนะ?
คำพูดของหลินฝาน ทำให้สื่นยู่เหมยและไป๋อี้เดือดดาลมากยิ่งขึ้น
สมองของผู้ชายคนนี้ผิดปกติหรือไงกัน?
เขากล้าดียังไงมาบอกว่าเขาเก็บเสื้อผ้าเมื่อสามปีที่แล้ว ไว้ใส่แค่ในโอกาสสำคัญเท่านั้น?
ในขณะนี้ ไป๋อี้โกรธมากจนใบหน้าสวยของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง และเธอก็พูดด้วยความโกรธ:
“เอาเถอะ! จะใส่อะไรก็ใส่ไป! ถ้าไปขายหน้าต่อหน้าเพื่อนเก่าฉัน ก็อย่ามาหาว่าฉันไม่เตือนก็แล้วกัน!"
หลังจากพูดจบ ไป๋อี้ก็ลุกขึ้นยืนด้วยควาทโกรธ เธอหยิบกระเป๋าและเดินออกไปข้างนอก
ขายหน้า?
หลินฝานแตะจมูกของเขาและยกมุมปากขึ้น
เสื้อผ้าชิ้นนี้เป็นผลงานที่ดีของแคทเธอรียน แปลเลน ดีไซเนอร์ชั่นนำของอิตาลี ซึ่งใช้เวลาสามปีในการทำเสื้อผ้าชิ้นนี้
ด้วยดีไซน์เฉพาะตัว เสื้อผ้าชิ้นนี้มีมูลค่าหลายร้อยล้าน
ในตอนแรก มีพวกเศรษฐีนับไม่ถ้วนที่ต้องการจะซื้อมัน จนกระทั่งพวกเขาได้รู้ว่าเสื้อผ้าชิ้นนี้เป็นของขวัญจากแคทเธอรีนถึงเขา พวกเขาทั้งหมดก็ได้ถอยกลับด้วยความกลัวและยอมแพ้ไป
ในขณะนั้น หลินฝานอดไม่ได้ที่ส่ายหัว และเดินตามไป๋อี้ไปที่ประตู:
“ตอนนี้เรากำลังจะไปไหน?”
"คลับเซิ่งซื่อ!” ไป๋อี้เดินออกไป โดยไม่มองหลินฝานด้วยซ้ำ
คลับเซิ่งซื่องั้นเหรอ?
หลินฝานสะดุ้ง ถ้าเขาจำไม่ผิด นี่น่าจะเป็นอุตสาหกรรมเล็กๆ ของหยานหวงในเครือโกลบอลกรู๊พใช่ไหม?
บทที่ 2 บุญคุณสำหรับหมั่นโถวหนึ่งลูก
ภายในโรงรถตระกูลไป๋มีรถทั้งหมด 3 คัน
รถเบนซ์ S600 หนึ่งคัน รถมาเซราติหนึ่งคัน และรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าคันเก่าที่หลินฝานขับไปซื้อกับข้าวหนึ่งคัน
ในเวลาปกติ ไป๋อีที่เป็นประธานสาวสวยคนหนึ่งออกจากบ้านเคยชินกับการขับรถเบนซ์ S600 ไม่สูงส่งแต่มีความนัยแฝง
แต่ว่า ขณะที่ไป๋อีกำลังเปิดประตูรถแล้วจะนั่งลงไปยังตำแหน่งคนขับนี่เอง ก็มีมือใหญ่มาขวางไว้ก่อน
หือ?
ไป๋อีอึ้งไป และมองหลินฝานอย่างมีคำถาม
“วันนี้ให้ผมขับเถอะ!” หลินฝานยิ้มจางๆ แล้วไปนั่งตำแหน่งคนขับท่ามกลางสายตาแปลกใจของไป๋อี
“นายขับรถเป็นเหรอ?” ไป๋อีตะลึงงัน
นับตั้งแต่พวกเขาแต่งงานมา 3 ปี เธอยังไม่เคยเห็นหลินฝานขับรถเลย ปกติออกจากบ้านหมอนี่ขับรถจักรยานยนต์ไฟฟ้าแทบทั้งสิ้น
ถึงขั้นใบขับขี่ของหลินฝาน เธอก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อน
เอ่อ……
“อีกเดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง!” หลินฝานไม่ได้อธิบายอะไร ยิ้มน้อยๆให้ แล้วรัดเข็มขัด
เห็นภาพตรงหน้านี้แล้ว แม้ในใจไป๋อียังคงสงสัย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร หันไปนั่งตำแหน่งข้างคนขับ
ไม่รู้เพราะอะไร!
วินาทีนี้ไป๋อีพบว่าหลินฝานเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก
เห็นได้ชัดว่าหลินฝานก่อนหน้านี้ได้แต่ก้มหน้ารับปากทำ ขี้ขลาดตาขาว แต่หลินฝานในตอนนี้ยกมุมปากประดับรอยยิ้มแห่งความมั่นใจออกมา ราวกับทุกสรรพสิ่งล้วนอยู่ในการควบคุมของเขา
ว่ากันว่าผู้ชายที่มีความมั่นใจหล่อเหลาที่สุด และขณะนี้ในสายตาไป๋อี หลินฝานในด้านนี้ของเขา ที่จริงก็……เริ่มหล่อขึ้นมาบ้างจริงๆ
เมื่อประตูปิด!
สิ่งที่ทำให้ไป๋อีแปลกใจคือ หลินฝานกลับไม่ได้สตาร์ทรถ แต่ในดวงตาดำของเขาปรากฏความทรงจำที่คิดถึงและความโศกเศร้าที่อธิบายไม่ถูก
“ไป๋อี คุณยังจำร้านซาลาเปาหมั่นโถวไป๋จี้ได้ไหม?”
หือ?
ไป๋อีอึ้งไป
เธอต้องจำได้สิ ตอนเธอยังเด็ก พ่อแม่กับปู่ไม่ลงรอยกัน ครอบครัวพวกเขาสามคนถูกคุณปู่ขับไสไล่ส่งออกไปจากตระกูลไป๋ จึงได้แต่อาศัยเปิดร้านซาลาเปาหมั่นโถวข้างทางประทังชีวิต เธอจะลืมได้ยังไง
แต่ว่าเธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลินฝานถึงเอ่ยถึงเรื่องนี้ขึ้นมา
เห็นท่าทางของไป๋อี ในสมองของหลินฝานก็อดนึกถึงภาพความทรงจำของสาวน้อยที่ไว้หางม้าและน้ำมูกไหล
นั่นคือตอน 10 ปีก่อน
ในตอนที่เขาอายุ 13 ปี อาจารย์ปีศาจคนนั้นออกป้ายคำสั่งให้เขาไปสังหาร ติดตามผู้นำชั่วร้ายโหดเหี้ยมขององค์กรลึกลับที่มาถึงในดินแดนเหยียนหวงหรือประเทศจีน
ศึกในครั้งนั้น!
หลินฝานสามารถโจมตีสังหารนักฆ่ามือฉมังระดับสูง 32 คนจากองค์กรลึกลับจนตาย ท้ายที่สุดในการต่อสู้ครั้งสุดท้ายกับผู้นำชั่วร้ายคนนั้น แม้ว่าจะฆ่าฝ่ายตรงข้ามจนตายสำเร็จ แต่ตัวเขาเองกลับบาดเจ็บร้ายแรง อันตรายถึงชีวิต
ตอนนั้นยังเป็นเวลาช่วงเช้าตรู่
บนย่านถนนเมืองเจียงอันเย็นเยียบเหน็บหนาว ไม่มีใครสักคน มีเพียงร้านซาลาเปาหมั่นโถวร้านหนึ่งที่มีแสงไฟสว่างอยู่
นาทีนั้นหลินฝานคลานมาตามทางอยากจะออกไปจากเมือง
เลือดสดๆแดงฉานทำให้เกิดรอยเลือดที่ยาวเป็นสายบนพื้นดินของถนน เขาคิดว่าตัวเองจะต้องตายแล้วจริงๆ
ความหิวกระหาย เจ็บปวด อ่อนล้า กำลังทำลายสติของเขาอย่างต่อเนื่อง
แต่ในตอนที่เขาแทบจะยืนหยัดไม่ไหวแล้ว เด็กสาวคนหนึ่งก็ปรากฏตัวตรงหน้าเขา
นั่นก็คือไป๋อี!
“พี่ชาย พี่หิวแล้วเหรอ? ให้ค่ะ นี่เป็นหมั่นโถวลูกใหญ่ที่เพิ่งออกจากเตาจากบ้านหนู่ค่ะ พี่กินเลย!”
หลินฝานจำได้ขึ้นใจ รอยยิ้มของไป๋อีที่งดงามอ่อนหวานเช่นนี้ราวกับลูกอมหนึ่งเม็ดที่หวานไปถึงกระดูก
ก็เพราะหมั่นโถวลูกนั้น ทำให้หลินฝานตัวน้อยมีแรงกลับมาเล็กน้อย ได้มีชีวิตรอดในช่วงหมดหนทางอย่างมหัศจรรย์
เขาออกจากประเทศจีน!
ทำภารกิจสุดท้ายของอาจารย์สำเร็จลุล่วง ด้วยอายุเพียง 13 ปี จึงกลายเป็นราชาคนใหม่แห่งโลกมืดทั่วโลก!
แต่ว่า!
ไม่ว่าเขาจะมีอำนาจมากมายในต่างประเทศ อุปสรรคใดก็สามารถฝ่าฟันไปได้ กลับยังคงไม่ลืมเลือนไป๋อีตัวน้อย ไม่ลืมเลือนหมั่นโถวเปื้อนเลือดลูกนั้น
“หลินฝาน นายเป็นอะไรไป?” ไป๋อีขมวดคิ้วงามในช่วงเวลานี้
เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดอาลัยอาวรณ์คิดถึงที่แผ่ออกมาจากตัวหลินฝาน กลิ่นอายปริศนานั้นทำให้เธอถึงกับสงสัยคนตรงหน้านี้ว่ายังคงเป็นสามีไร้ค่าที่ใช้ชีวิตร่วมกับเธอตลอด 3 ปีมานี้หรือไม่
“ไม่มีอะไร พวกเราไปกันเถอะ!”
หลินฝานหายใจเข้าลึกๆ ล็อกภาพอดีตในสมองไว้แน่น จากนั้นก็สตาร์ทรถแล้วขับออกจากบ้านตระกูลไป๋
บนท้องถนนมีรถทยอยสัญจรไปมาไม่ขาดสาย
แต่ไป๋อีค้นพบว่าทักษะการขับรถของหลินฝานมีความชำนาญสุดๆ ไม่เพียงรถยนต์ทั้งคันไม่โคลงเคลงไม่สั่นสักนิด แม้แต่ความเร็วรถยังเร็วมาก ขับแซงผ่านรถที่ไหลไปไม่หยุดหย่อน
ความแปลกใจในดวงตาของไป๋อีมากยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ
เธอเพิ่งจะเข้าใจว่าสามีที่ไร้ค่าคนนี้ของเธอที่แท้ก็ไม่ได้ไม่มีอะไรดีสักอย่าง
แค่!
เธอไม่รู้เลยสักนิดว่ารถเบนซ์ที่หลินฝานขับ ไม่เพียงนิ่งและรวดเร็ว หลบได้แม้แต่กล้องวงจรไปทีละกล้องทีละกล้องแล้ว
ทุกครั้งที่เข้าสู่ภายในขอบเขตกล้องวงจร!
ป้ายทะเบียนรถเบนซ์ไม่ก็ถูกรถคันหน้าบังเอาไว้ ไม่ก็ถูกคันหลังบังเอาไว้ หรือก็คือเข้ามุมอับของกล้องทั้งสิ้น
ความสามารถส่วนบุคคล!
นี่ก็คือความสามารถส่วนตัวของหลินฝาน ในสามปีมานี้ที่เขาไม่เคยขับรถยนต์มาก่อนก็เพราะว่าปกปิดความสามารถส่วนตัวของเขามาโดยตลอด
แต่ตอนนี้ หลินฝานแค่คิด ก็ในโลกแห่งนี้ล้วนไม่มีกล้องใดๆสามารถถ่ายภาพเขาได้แม้แต่กล้องเดียว
รถเบนซ์แล่นไปด้วยความเร็วท่ามกลางความประหลาดใจของไป๋อี
แต่ว่า!
เมื่อพวกเขาเพิ่งจะหยุดรถที่ไฟแดงทางแยก ในช่วงเวลาที่ไป๋อีกำลังจะเปิดปากถามเรื่องที่หลินฝานไปเรียนขับรถเมื่อไหร่นี้เอง
หูของหลินฝานสั่น สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
“ระวัง!”
ขณะพูดออกมา!
หลินฝานก็หันพวงมาลัยไปอย่างรวดเร็วจนรถเบนซ์ทั้งคันเกิดเสียงดังเอี๊ยด และแทบในเวลาชั่วอึดใจก็ทะยานไปสู่เลนด้านข้างแล้ว
ในเวลาเดียวนี้!
บึ้น!
แลมโบกินี่คันด้านหลังส่งเสียงดั่งเสียงร้องของสัตว์ป่า พุ่งมาถึงตำแหน่งเดิมที่รถเบนซ์จอดอย่างเร็วและรุนแรงจนเกิดรอบล้อรถเป็นเส้นยาว
อันตรายมาก!
ห่างเพียงสองสามวินาทีเท่านั้น
หากหลินฝานตอบสนองช้ากว่านี้ไปนิดเดียว พวกเขาคงต้องถูกรถแลมโบกินี่คันนั้นชนเข้าอย่างจังแน่
ด้วยแรงพุ่งที่น่าหวาดเสียวของแลมโบกินี่ รถเบนซ์และคนในรถสองคนคงถูกบดเป็นเนื้อ
แต่ในเมื่อเป็นอย่างนี้!
ไป๋อีก็โดนเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้ทำเอาตกใจจนหน้าซีดเซียวราวสีกระดาษ เหงื่อเย็นไหลออกมา
ยังไม่หมดแค่นี้
สิ่งที่ทำให้หลินฝานหน้าเปลี่ยนเป็นเหยเกยิ่งกว่าคือแลมโบกินี่คันนั้นมีชายหนุ่มสองคนนั้นอยู่ ซึ่งอาจเป็นเพราะว่าไม่ชนรถเบนซ์จึงเผยใบหน้าประหลาดใจมากออกมา
ถัดมาทั้งสองคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาให้ทางรถเบนซ์
“โย่ว! นี่ไม่ใช่ไป๋อีประธานคนสวยอันดับหนึ่งในเมืองเจียงเหรอ? เป็นไง? ลงมาเล่นเป็นเพื่อนกับพวกพี่มา!”
“ใช่สิ จิจิ ไม่เสียแรงที่เป็นประธานคนสวยอันดับหนึ่งในเมืองเจียง แม้แต่ใต้ตาก็โคตรสวย! มาเถอะ พวกพี่สองคนจะรับใช้หนูอย่างดี รับรองว่าหนูจะรู้สึกสบาย!”
พูดจาหยาบโลน!
ขณะนี้ ชายหนุ่มวัยรุ่นสองคนจ้องมองไป๋อีที่อยู่ภายในรถเบนซ์ด้วยสีหน้าที่ชั่วร้ายและลามกอนาจาร
“สวีจื๋อเหิง! จางเทียน!”
ส่วนด้านไป๋อีหลังจากที่เห็นวัยรุ่นทั้งสองคนนี้ก็ใบหน้าขาวซีดไปในทันที
เธอรู้ดีว่าสวีจื๋อเหิงเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปที่เป็นธุรกิจยักษ์ใหญ่ในสามอันดับของเมืองเจียง เป็นลูกหลานไฮโซรุ่นที่สองของตระกูลเจ้าชู้เสเพล
ส่วนจางเทียน ก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียวของประธานกรรมการบริหารที่มีอำนาจล้นฟ้าในเมืองเจียง
ทั้งสองคนนี้ถูกเรียกว่าเป็นสองพี่น้องเสเพลแห่งเมืองเจียง
ก่อนหน้านี้ พวกเขาสองคนตามจีบเธออย่างลำบากลำบน กลับถูกเธอปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า กลับคาดไม่ถึงว่าจะมาเจอที่นี่
ไม่เพียงเท่านี้
สายตาสวีจื๋อเหิงหันมองไปยังหลินฝานที่นั่งตำแหน่งคนขับ ก็อดอึ้งเล็กน้อยไม่ได้ ถัดมาก็เผยยิ้มดูแคลนปรากฏออกมาบนใบหน้า
“ฮ่าฮ่าฮ่า……ไป๋อี คนนี้ก็คือสามีไร้ค่าของคุณสินะ? ยี๋ ได้ข่าวว่าไม่มีความสามารถอะไรสักอย่าง คิดไม่ถึงว่าจะขับรถเป็น ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ ฮ่าฮ่า……”
ในคำพูดของสวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความเสียดสีเหน็บแนม
ส่วนด้านจางเทียนก็ส่งเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
“ไป๋อี ตกลงคุณชอบเขาที่ตรงไหนกัน? ไม่มีงานทำ ไม่หล่อ ไม่มีความสามารถ! หรือว่าเขาจะใหญ่และทักษะดี? ฮ่าฮ่า……”
ภายในดวงตาของคุณชายใหญ่ทั้งสองเปี่ยมไปด้วยความอิจฉาริษยาและดูถูกเหยียดหยาม
ในสายตาของพวกเขา เทพธิดาดั่งไป๋อี มีเพียงไฮโซอย่างพวกตนเองที่เหมาะสม แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าไป๋อีที่เป็นดั่งดอกไม้สดช่อนี้ปักอยู่บนมูลวัวอย่างหลินฝานซะแล้ว
ได้ยินคำพูดสบประมาทแต่ละประโยคแล้ว ดวงตาจองหลินฝานมีประกายเย็นยะเยียบคมกริบปรากฏและหายไป
ไม่ทันให้เขาพูดขึ้น ไป๋อีที่อยู่ด้านข้างก็รีบกล่าวเตือนหลินฝานทันที
“หลินฝาน รีบไป! ไม่ต้องสนใจพวกเขา!”
ไป๋อีหน้าซีดเซียวและเต็มไปด้วยความกังวลบนสีหน้า
เห็นได้ชัดว่าล่วงเกินคุณชายชั่วสองคนนี้ไม่ไหว
เห็นอย่างนี้ หลินฝานจึงได้แต่พยักหน้า กำลังเห็นว่าไฟเขียวแล้วก็เหยียบคันเร่งในชั่วพริบตา รถเบนซ์ถึงพุ่งทะยานขับออกไปข้างหน้า
ทว่าพวกเขาคิดที่จะไป แต่สวีจื๋อเหิงกับจางเทียนในรถแลมโบกินี่จะยอมเลิกลาได้ยังไงกันล่ะ
“เอ๋? อยู่ต่อหน้าข้าแล้วยังคิดจะหนีรึ? โง่เง่า!”
เพิ่งสิ้นเสียง!
สวีจื๋อเหิงยิ้มเยาะขึ้น จากนั้นเหยียบคันเร่งทันที แลมโบกินี่ราวกับลูกศรออกจากคันธนูอย่างไรอย่างนั้น ส่งเสียงดังกระหึ่ม แล้วมุ่งตรงไปยังรถเบนซ์ข้างหน้ารวดเร็วลมกรด
เขาเป็นสมาชิกหลักของเพอร์ฟอร์แมนซ์คาร์เรซซิ่งคลับ ในวงการการแข่งรถมือสมัครเล่นของเมืองเจียงถือว่าเป็นนักแข่งรถไม่ที่หนึ่งก็ที่สอง
โดยบวกกับแลมโบกินี่นำเข้าที่ปรับแต่งคันนี้ คิดจะตามรถเบนซ์ที่เขยไร้ความสามารถขับช่างเป็นเรื่องที่ง่ายมาก
บึ้น!
แทบในเวลาเพียงชั่วพริบตา แลมโบกินี่ก็เข้าใกล้รถเบนซ์ขึ้นเรื่อยๆ
ร้อยเมตร!
ห้าสิบเมตร!
สามสิบเมตร!
……
บทที่ 3 บอสประจำด่านสุดท้าย – หลินฝาน!
เห็นแลมโบกินี่ใกล้จะตามมาถึงด้านหลังรถของตนแล้ว!
ใบหน้าไป๋อีจึงเหยเกจนถึงขีดสุด เหงื่อเย็นไหลออกมาด้วยความร้อนใจ
“ทำไงดี? ได้ยินว่าสวีจื๋อเหิงคนนั้นมีทักษะการแข่งรถแข่งที่ยอดเยี่ยม พวกเราคงหนีไม่รอดแน่เลย!”
หลินฝานเพียงแค่มองกระจกมองหลังเท่านั้น ก็ยกยิ้มมุมปากเผยความดูถูกดูแคลนเข้มข้นออกมา
“นั่งให้ดีล่ะ!”
สามคำเรียบง่าย ทำเอาไป๋อีอึ้ง
อะไรนะ?
ในเวลาที่เธอยังไม่ทันได้เข้าใจ ก็เห็นว่าฝ่าเท้าของหลินฝานเหยียบคันเร่งจนสุด
บึ้น!!!
รถเบนซ์ทั้งคันสั่น เครื่องยนต์ส่งเสียงดังทุ้มออกมาราวกับสัตว์ป่าดุร้ายตัวหนึ่ง เพิ่มความเร็วอย่างกะทันหัน
ไม่เพียงเท่านี้
สิ่งที่ทำให้ไป๋อีตะลึงยิ่งกว่าคือ ความเร็วรถตั้งแต่ 80 ขึ้นเป็น 120 แล้วขึ้นเป็น 140 180 200……
รู้ทั้งรู้ว่านี่เป็นถนนใหญ่ใจกลางเมืองเลยนะ
รอบๆการจราจรเป็นเส้นตรง ความเร็วถึง 120 ก็อันตรายสุดๆแล้ว
แต่ขณะนี้!
รถเบนซ์ทั้งคันพุ่งทะยานไปบนท้องถนน แซงรถคันแล้วคันเล่าจนถูกสลัดหลุดไปอยู่ด้านหลัง
และที่น่าหวาดเสียวที่สุดคือหลินฝานที่กำลังขับรถเบนซ์อยู่ เดี๋ยววนซ้าย วนขวา เดี๋ยวเพิ่มความเร็ว เดี๋ยวเปลี่ยนโค้ง……
ราวกับปลาที่ว่ายน้ำเร็วตัวหนึ่ง ซิ่งฝ่ารถที่สัญจรเป็นเส้นตรงอย่างรวดเร็ว
สมองของไป๋อีมึนงงไปเลย
เธอรู้สึกแค่ร่างกายของเธอราวกับลอยขึ้นมา เสมือนภาพลวงตาที่ลอยอยู่บนเมฆ
ไม่เพียงแค่เธอเท่านั้น!
พวกสวีจื๋อเหิงที่ตามหลังก็มึนงงสุดๆเช่นกัน
เพราะพวกเขาพบว่า แลมโบกินี่ของตัวเองเพิ่มความเร็วขึ้นมาแล้วก็ยังมีระยะห่างห่างจากรถเบนซ์ไกลออกไปเรื่อยๆ
50 เมตร!
100 เมตร!
200 เมตร!
โดยเฉพาะ
รถเบนซ์คนนั้นที่อยู่ท่ามกลางการสัญจรของรถฝ่าราวกับสายฟ้า ทำเอาพวกเขาอกสั่นขวัญหาย
“พี่จื๋อเหิง เร็วเข้า! รีบตามมันไป! อย่าให้ไอ้หมอนั้นหนีไปได้!” จางเทียนใจร้อนจนเหงื่อออกเต็มหน้า
หากถูกคนไร้ค่าสลัดหลุด งั้นหน้าตาของพวกเขาสองคนในเพอร์ฟอร์แมนซ์คาร์เรซซิ่งคลับคงหายหมดสิ้น
ติ๋ง!
ติ๋ง!
เม็ดเหงื่อคล้ายเม็ดถั่วลูกใหญ่แต่ละเม็ดไหลลงมาจากหน้าผากของสวีจื๋อเหิง
เขาได้ใช้ความสามารถของตนจนถึงขีดสุดแล้ว ความเร็วรถเลี้ยงไว้ประมาณ 150 แต่ถึงเป็นอย่างนั้น รถแต่ละคันที่ขับผ่านไปมาก็ยังคงทำให้เขาตกใจจนเหงื่อเย็นเปียกชื้น
“แม่ง! ไอ้บ้านั้นขับเร็วได้ขนาดนี้ โคตรรนหาที่ตายชัดๆ!”
สวีจื๋อเหิงหนังตากระตุกและเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อรุนแรงในสีหน้า
ท่ามกลางรถที่สัญจรหลั่งไหล รถแข่งความเร็วสูงถือเป็นการทดสอบความเร็วในปฏิกิริยาตอบสนองของคนคนหนึ่งมากเกินไป
แม้ว่านักแข่งรถมืออาชีพก็ยากมากที่จะขับเกิน 180 เพราะหากประมาทอาจจะเสียหายทั้งรถทั้งถึงแก่ชีวิต
แต่ไอ้บ้าที่อยู่หน้าขับเกิน 200 ไปแล้วอย่างแน่นอน นี่มันโคตร……เป็นสัตว์ประหลาดชัดๆ
และภายในใจของสวีจื๋อเหิงแทบจะเป็นตอนที่สิ้นหวัง
เขากลับพบอย่างตะลึงว่ารถเบนซ์ด้านหน้าค่อยๆชะลอความเร็วลงแล้ว
“พี่จื๋อเหิง! ไอ้คนไร้ค่านั้นไม่ไหวแล้ว! เร็ว ตามมันให้ทัน! ชนพวกมันให้ตาย!”
จางเทียนหัวเราะบ้าคลั่งสุดขีด
แม้ว่าเขาไม่เข้าใจ ทำไมหลินฝานที่อยู่ด้านหน้าชะลอความเร็วลง แต่เพื่อเก็บศักดิ์ศรีหน้าตาของพวกเขากลับคืนมา จึงเป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการสั่งสอนไอ้คนไร้ค่าคนนั้น
“ดี!” สวีจื๋อเหิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
ฝ่าเท้าเหยียบลงไปอีกครั้ง แลมโบกินี่ส่งเสียงคำรามน่าตกใจ แล้วพุ่งชนไปยังรถเบนซ์อย่างรวดเร็ว!
ในวินาทีนี้!
ภายในที่นั่งด้านหน้ารถเบนซ์ ไป๋อีร้อนอกร้อนใจราวกับการเผาไหม้ จึงพูดเชิงติเตียนใส่หลินฝาน
“หลินฝาน รีบขับสิ! อีกเดี๋ยวพวกเราจะถูกตามทันแล้วนะ นี่นายทำอะไรกัน!”
สมองของไป๋อีอยู่ในช่วงเครื่องค้างโดยสิ้นเชิง
เธอพบว่า รถที่หลินฝานขับช้าลงเรื่อย ๆ
ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ แรงพุ่งกระแทกอย่างบ้าคลั่งของแลมโบกินี่ที่ตามหลังมา มาเพื่อพุ่งชนรถเบนซ์ ยิ่งทำให้ตกใจกลัวจนหน้าซีดจากการตื่นตระหนก!
ตายแล้ว!
ในใจของไป๋อีสิ้นหวังสุดๆ
ดูจากแนวโน้มการพุ่งของแลมโบกินี่นี้ เกรงว่ารถเบนซ์ทั้งคันคงจะถูกชนจนกลายเป็นเศษเหล็ก ส่วนเธอกับหลินฝานคงยากที่จะหนีรอด
บึ้น!
เสียงเครื่องยนต์ด้านหลังใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ แทบจะในชั่วพริบตาก็ได้ชนท้ายรถเบนซ์แล้ว
“ชนสินะ! ฮ่าฮ่าฮ่า……”
มุมปากพวกสวีจื๋อเหิงยกยิ้มลึกร้าย ราวกับได้เห็นรถเบนซ์กลายเป็นเศษเหล็กไปแล้วอย่างไรอย่างนั้น
แต่ในเวลานั้นเอง!
ตู้ม!
เสียงที่ดังสนั่นสั่นไหว รอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของสวีจื๋อเหิงกับจางเทียนเปลี่ยนเป็นแข็งทื่อทันที
เพราะพวกเขาเห็นรถเบนซ์ที่อยู่ด้านหน้าดริฟท์ไปในมุมที่ไม่น่าเชื่อทันทีทันใดอย่างไม่คาดคิด
ตัวรถทั้งคันหมุน 90 องศาแล้ว
แลมโบกินี่ชนแต่เพียงความว่างเปล่า
และน่ากลัวยิ่งกว่าคือท้ายรถเบนซ์ที่ดริฟท์ชนเข้ากับหน้ารถแลมโบกินี่เบาๆ
แลมโบกินี่ทั้งคันราวกับถูกชะแลงฟาด จึงลอยกลางอากาศอย่างคาดไม่ถึงและไปชนกระแทกแท่นหินริมทางอย่างเร็วและแรง
ตุบ!
การชนครั้งใหญ่ดังกึกก้องและตัวถังด้านหน้าของแลมโบกินี่บุบไปในทันที
ตัวถังรถแตกกระจายและชิ้นส่วนกระเด็นว่อน
แลมโบกินี่ทั้งคันกลายเป็นแอ่งเศษเหล็ก
บนรถเบนซ์
ไป๋อีตะลึงงันไปโดยสิ้นเชิง
เธอกำลังมองแลมโบกินี่ที่กลายเป็นซาก แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองเลย
ชั่วพริบตาเมื่อครู่นี้ เธอคิดว่าตัวเองจบเห่แน่แล้ว
แต่ไม่คิดฝันว่ารถยนต์ที่หลินฝานขับอยู่นี้เหมือนกับดริฟท์ 90 องศาจากจุดเดิม
การควบคุมรถยังยอดเยี่ยมล้ำลึกยิ่งกว่านักแข่งรถมืออาชีพอีก
โดยเฉพาะเมื่อท้ายรถชนนี้ราวกับชะแลงงัดที่ทำให้แลมโบกินี่ลอยออกไปเป็นเส้นตรง เธอก็ตกใจจนอ้าปากค้าง
แต่ว่า!
“ไม่ดีแล้ว! หลินฝาน สวีจื๋อเหิงคนนั้นเป็นคุณชายใหญ่บริษัทเทียนหลงกรุ๊ป จางเทียนเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของประธานกรรมการบริหาร! นายปฏิบัติต่อเขาแบบนี้ พวกเขาต้องล้างแค้นแน่!”
ไป๋อีคิดถึงตรงนี้ก็ปาดหน้างาม ซีดขาวราวกระดาษและปรากฏความหวาดกลัวขึ้นบนสีหน้า
แค่ได้ยินคำพูดนี้!
หลินฝานก็ไม่ใส่ใจสักนิด ทำเพียงแค่ยกยิ้มมุมปากอย่างไม่สะทกสะท้านขึ้น
“วางใจได้! ไม่เป็นปัญหาหรอก!”
ไม่มีปัญหา?
ไป๋อีโมโหจนเกือบจะร้องไห้ออกมา
ครู่เดียวได้ล่วงเกินคุณชายเสเพลสองคนจะไม่เป็นไรได้ยังไง
……
และในขณะที่รถเบนซ์กำลังขับจากไป!
ประตูบุบแบนเว้าของแลมโบกินี่คันนั้นก็หลุดในทันที และเงาคนสองคนคลานออกมาจากภายในรถอย่างอเนจอนาถ
นั่นก็คือสวีจื๋อเหิงกับจางเทียน
สองพี่น้องเสเพลกำลังมองดูแลมโบกินี่ที่ถูกชนจนกลายเป็นเศษเหล็ก ก็เหงื่อไหลจากหน้าผากลงมาติ๋งติ๋งทั้งสองคน
เสี่ยงมาก!
หากอุปกรณ์ป้องกันของแลมโบกินี่ไม่ธรรมดา พวกเขาสองคนคงเละเป็นโจ๊กไปตั้งนานแล้ว
“สารเลว!!!”
สวีจื๋อเหิงหน้าดุร้าย เขาเป็นถึงคุณชายใหญ่ ดันมาพ่ายแพ้ให้กับเงื้อมมือของเขยแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิงไร้ค่าคนหนึ่ง ทำเอาเขาเป็นบ้าชัดๆ
“พี่จื๋อเหิง เดี๋ยวผมจะติดต่อพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเดี๋ยวนี้ จะต้องหาไอ้เลวนั้นให้ได้!” จางเทียนเผยสีหน้าเคียดแค้นเช่นกัน
ขณะนั้นเองเขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมากดหมายเลขแล้วโทรออก
จางเทียนรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาเป็นคนใหญ่คนโตที่รับผิดชอบการจราจรหลัก
ให้เขาตรวจสอบทิศทางการไปของพวกหลินฝานง่ายราวกับพลิกฝ่ามือ
เพียงแต่!
เมื่อวางสายโทรศัพท์ หน้าของจางเทียนก็เผยสีหน้าราวกับเจอผีในทันที ราวกับได้ยินเรื่องอันน่าเหลือเชื่ออะไรอย่างไรอย่างนั้น
หืม?
เหตุการณ์นี้ทำให้สวีจื๋อเหิงนิ่งอึ้ง จากนั้นก็ถามขึ้นอย่างสงสัย
“จางเทียน เป็นไงบ้าง? คนไร้ค่านั้นมันไปที่ไหนกันแน่? รีบพูดสิ พวกเราจะได้หาคนไปล้างแค้น!”
กึกๆ!
จางเทียนกลืนน้ำลายอย่างแรง จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าตกตะลึง
“พี่จื๋อเหิง ผมพูดแล้วพี่อาจไม่เชื่อ! เมื่อกี้ลูกพี่ลูกน้องผมสืบหาแล้ว พบว่ากล้องวงจรทั่วทั้งเมืองถ่ายป้ายทะเบียนรถเบนซ์คันนั้นไม่ติดเลย! รถคันนั้นที่ทางแยกข้างหน้าก็หะ……หายไปแล้ว! ไม่รู้เลยว่าไปที่ไหน……”
อะไรนะ!
ได้ยินคำพูดนี้ สวีจื๋อเหิงก็ไม่กล้าเชื่อหูตัวเองจริงๆ
ถึงยังไงอุปกรณ์กล้องวงจรปิดของจราจรในเมืองเจียงทันสมัยที่สุด รถทุกคันไม่มีทางซ่อนได้ในใจกลางเมือง
แต่ตลอดทางมานี้ ไม่มีกล้องหลักสิบตัวตัวไหนถ่ายป้ายทะเบียนรถได้เลย ยิ่งกว่านั้นรถหายไปอย่างไร้ร่องรอยจากด้านล่างกล้องวงจร นี่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!
“สมควรตาย!”
สวีจื๋อเหิงโมโหเกรี้ยวกราด แล้วทุบกำปั้นลงบนแลมโบกินี่เศษเหล็กนั้นอย่างรุนแรง
กำปั้นของเขาจึงสั่นเทาอย่างเจ็บปวดในทันที ทำให้ความโกรธแค้นในใจของเขาท่วมทะลักจนถึงขีดสุดแล้ว
“ดีนัก! ไอ้เขยแต่งเข้าไร้ค่าคนหนึ่ง! คาดไม่ถึงว่าจะกล้าล่วงเกินข้า สวีจื๋อเหิง แกรอดู! ฉันจะโทรหาผู้เฒ่าเดี๋ยวนี้ ไม่เชื่อว่าจะหามันไม่เจอ!”
ในคำพูดของสวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความเคืองแค้น
และจางเทียนที่ได้ยินคำพูดนี้ก็สดชื่นขึ้นมา
เขาย่อมรู้ดีว่าผู้เฒ่าของสวีจื๋อเหิงก็คือสวีเทียนหลงประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป เป็นบุคคลระดับผู้อาวุโสที่ย่างเท้าแต่ละก้าวก็สามารถสั่นสะเทือนเมืองเจียง
การที่บุคคลระดับนี้ออกหน้า เขยเล็กๆคนนั้นจบเห่แน่
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของจางเทียนก็เผยสีหน้าน่ากลัว
“ดี! งั้นฉันจะโทรหาผู้เฒ่า! ผู้เฒ่ารักฉันที่สุด หากรู้ว่าฉันถูกคนทำร้ายจนเกือบเสียชีวิต ย่อมต้องหัวเสียแน่!”
พูดจบ!
สองพี่น้องเสเพลก็สบตาและยิ้มให้กัน จากนั้นทยอยโทรหาผู้เฒ่าของตนเอง
ในขณะเดียวกัน!
ภายในสำนักงานประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป
ผู้เฒ่าของสวีจื๋อเหิง ประธานบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปสวีเทียนหลงจ้องหน้าจอในคอมพิวเตอร์เขม็ง เหงื่อเขาผุดที่หน้าผากและไหลลงมาไม่หยุด
“พระเจ้า! ในเมืองเจียงของพวกเรายังซ่อนมังกรคลั่งตัวหนึ่งไว้ย่างนี้! ย่ากลัวเกินไปแล้ว! นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!”
“บริษัทเทียนหลงกรุ๊ปของพวกเราก็เป็นเพียงเกร็ดหนึ่งชิ้นของสัตว์ที่ใหญ่มหึมาดั่งบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ปเท่านั้น แต่คิดไม่ถึงว่าหัวมังกรผู้นำของบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ปกลับอยู่ในถิ่นของฉันนี่เอง!”
เสียงของสวีเทียนหลงกำลังสั่น
และตรงหน้าเขา
ปรากฏรูปภาพของชายคนหนึ่งบนหน้าจอคอมพิวเตอร์
ชายสวมชุดดำทั้งร่างราวกับปีศาจท่ามกลางความมืดมิด ทำให้คนมีความรู้สึกอาฆาตเย็นยะเยือก
แม้จะมองผ่านหน้าจอก็ทำให้เย็นสันหลังไปตามๆกัน
เหมือนดั่งเทพแห่งความตายที่เดินออกมาจากท่ามกลางทะเลเลือดภูเขาศพ ทำเอาคนตัวสั่น
ไม่เพียงเท่านั้น!
ยิ่งทำให้คนยากที่จะเชื่อได้ก็คือ!
หน้าตาของชายคนนี้ก็คือ……หลินฝาน!
บทที่ 4 บัลลังก์กุหลาบ——เซวี่ยนเหมยกุย
หลินฝาน !
ประธานบริษัทคนใหม่ของบริษัทในเครือโกลบอลกรุ๊ป !
สวีเทียนหลงมองไปที่รูปถ่ายของหลินฝาน ก็รู้สึกแค่ว่าหัวใจของเขาแทบจะหลุดออกแล้ว นี่เขาเป็นถึงระดับประธานสูงสุดเลยนะ จะไม่ให้เขารู้สึกตื่นเต้นกระวนกระวายได้ยังไงกัน
กริ๊งงงงง !
ในขณะนั้นเอง เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
อืม ?
สวีเทียนหลงก็ขมวดคิ้วขึ้นมาทันที เมื่อเขาเห็นว่าสายที่โทรเข้ามานั้นเป็นลูกชายของตัวเองสวีจื๋อเหิง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหงุดหงิด จากนั้นเขาก็รับสาย
“ ว่ามา !”
น้ำเสียงที่ไม่แยแสของสวีเทียนหลง
ทันใดนั้นในสายก็มีเสียงร้องไห้ที่พูดขึ้นมา :
“ พ่อ ช่วยผมด้วย ! อีกนิดผมก็เกือบตายแล้ว ! พ่อจะต้องช่วยผมเอาคืน !”
อะไรนะ !
ทันทีที่พูดมานั้น ก็ทำให้สีหน้าของสวีเทียนหลงเปลี่ยนไป
ในเมืองเจียง ทำไมจะไม่มีใครไม่รู้จักสวีเทียนหลงแห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป แล้วเป็นไปได้อย่างไรถึงมีคนกล้ามาแตะต้องลูกชายตัวเอง และยิ่งไปกว่านั้นคือเกือบจะฆ่าลูกชายตัวเองอีกด้วย
นี่……มันสมควรตายชัดๆ !
“ เกิดอะไรขึ้น ? ใครมันเป็นคนทำ ?” น้ำเสียงของสวีเทียนหลง ก็ค่อยๆเย็นลง
ซึ่งมันราวกับเสือที่ดุร้าย ที่กำลังระงับความโกรธไว้ในใจ
เมื่อได้ยินสิ่งที่ปลายสายพูด สวีจื๋อเหิงก็รู้สึกดีใจแทบบ้าขึ้นมา แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังต้องแสร้งทำน้ำเสียงที่หวาดกลัวและพูดว่า :
“ พ่อ เมื่อกี้ผมโดนรถเบนซ์คันหนึ่งชน ! เข้ากับแลมโบกินี่ของผมพังยับเยิน ! แล้วผมก็เกือบจะตายในรถอีกด้วย !”
โครม !
ทันทีที่พูดมานั้น มันก็ยิ่งทำให้ความชั่วร้ายที่อยู่ในตัวของสวีเทียนหลงนั้นก็ล้นออกมาทันที และความโกรธแค้นที่อยู่ในใจก็ยิ่งทวีคูณเพิ่มมากขึ้น
ซึ่งมันไม่ใช่เพียงแค่นั้น
“ พ่อ ไอ้คนที่ชนผม มันเป็นคนของตระกูลไป๋ ! แล้วไอ้สวะที่ขับรถนั้นก็เป็นลูกเขยของตระกูลไป๋——หลินฝาน !”
“ พ่อต้องช่วยผมเอาคืน ! ส่งคนไปจับมันมาเดี๋ยวนี้เลย ผมจะจัดการมัน ให้มันรับรู้ถึงความรู้สึกถูกรถชน !”
อะไรนะ !
หลิน……หลินฝาน ?
ประโยคที่พูดมานี้ ทำให้สวีเทียนหลงรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า และทำให้เขาถึงกับวิงเวียนปวดไปทั้งหัวจนเกือบจะทำให้เขาเป็นลม
เขารีบเดินตรงไปหน้าคอมพิวเตอร์ ดูข้อมูลของหลินฝาน และตาก็กระตุกไม่หยุด จากนั้นเขาก็ถามด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มว่า :
“ จื๋อเหิง แกพูดมาให้ชัดๆสิว่า ไอ้หลิน……หลินฝานใช่สามีของไป๋อีหรือเปล่า ?”
อืม ?
สวีจื๋อเหิงรู้สึกมึนงงเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงเลยว่า พ่อของตัวเองจะเคยได้ยินชื่อของคนนี้ และทันใดนั้นเขาก็รีบพูดว่า :
“ ใช่ครับ ! พ่อ ไอ้สารเลวคนนี้แหละ ! ผมจะต้องฆ่ามัน ฆ่ามันให้ตาย !”
เงียบไปเลยนะ !
ในขณะนั้นเอง สวีจื๋อเหิงก็สังเกตเห็นว่า หลังจากที่เขาพูดประโยคนี้จบ ปลายสายด้านพ่อของเขาก็เงียบลงทันที
อีกทั้งยังมีเสียงในลำคอที่ออกมาไม่หยุด ‘ หึหึหึ ’ ราวกับเสือตัวหนึ่งที่กำลังรู้สึกโกรธ
“ พ่อ, พ่อ…..”
สวีจื๋อเหิงอยากจะถามเลยทันที
แต่ทว่าน้ำเสียงที่เขากำลังจะพูดออกมา ทันใดนั้นเองสวีเทียนหลงก็แผดเสียงที่น่ากลัวขึ้นมาจากปลายสายอีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ :
“ แม่งเอ้ย ! สวีจื๋อเหิงเอ้ย ไอ้ลูกเหี้ยเอ้ย นี่แกอยากจะฆ่าฉันให้ตายหรือไง !”
“ ฉันขอสั่งแกเลยนะ แกรีบไปหาคุณหลิน แล้วก็ก้มหัวขอโทษเขาสะ ! ถ้าหากเขาไม่ยกโทษให้แกละก็ กูนี่แหละจะหาคนไปฆ่ามึงทิ้ง !”
“ ตู๊ดดดดด……”
หลังจากเสียงที่ตะโกนด่าจบลง ก็มีเพียงแต่เสียงวางสายจากปลายสายอีกด้าน
สวีจื๋อเหิง : “……”
เขาถึงกับตะลึงไปเลย
ทั้งๆที่ตัวเองเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้วแท้ๆ แล้วเพราะอะไรกันทำไมเขาถึงจะต้องไปก้มหัวขอโทษคุณหลินนั้นด้วย ?
นี่มัน……..สรุปแล้วใช่พ่อแท้ๆของตัวเองไหมเนี่ย? แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ !
ในขณะที่สวีจื๋อเหิงเต็มไปด้วยความสับสนมึนงงนั้น เขาก็ได้ยินแว่วๆจากจางเทียนที่กำลังคุยโทรศัพท์ ซึ่งก็เป็นน้ำเสียงโกรธด่าที่ดังมาจากปลายสายอีกด้าน
“ ไอ้เหี้ยจางเทียนแกทำให้เรื่องใหญ่เข้าแล้ว ! เย็ดแม่งเอ้ย คิดไม่ถึงเลยนะว่าแกจะกล้าไปทำให้คุณหลินไม่พอใจ ! แกรีบไปขอโทษคุณหลินเลยนะ ถ้าไม่อย่างนั้นแกก็ไม่ใช่ลูกชายฉันอีกต่อไป ! ไส่หัวไปเลยนะ ต่อจากนี้ไปฉันก็จะไม่มีลูกเหี้ยแบบแกอีก ”
จางเทียน : “……”
มองดูโทรศัพท์ที่วางสายไป จางเทียนก็ถึงกับตกตะลึงเช่นเดียวกัน แล้วก็สงสัยด้วยว่าไม่น่าใช่พ่อแท้ๆของตัวเอง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังจากที่เห็นสีหน้ามึนงงเหมือนกันของสวีจื๋อเหิง แล้วพวกเขาสองคนก็รู้สึกในใจว่าต้องมีลางสังหรณ์ไม่ดีเกิดขึ้น
“ พี่……พี่จื๋อเหิง ! ดูเหมือนว่าพวกเราจะก่อเรื่องใหญ่ไว้แล้ว !”
ตอนนี้สองพี่น้องเสเพลนี้ หัวแทบจะระเบิดออกมาทันที
พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่จะสามารถทำให้พ่อขอพวกเขานั้นหวาดกลัวได้ถึงขนาดนี้ สรุปแล้วหลินฝาน……เป็นคนที่น่ากลัวขนาดไหนกันแน่ !
“ เร็ว ! รีบให้คนทั้งหมดระดมหา ! ตามหาหลินฝาน เร็วเข้า ถ้ารอให้หลินฝานตามตัวพวกเราเจอละก็ พวกเราตายแน่ !”
สวีจื๋อเหิงหวาดกลัวจนตัวสั่น หลังจากนั้นก็เปล่งน้ำเสียงที่หวาดกลัวออกมา
ทันใดนั้น !
สองพี่น้องเสเพลนี้เหมือนกับมดที่อยู่บนหม้อร้อนๆ รีบโทรหาคนเส้นสายภายในอย่างบ้าคลั่งเพื่อให้ออกตามหาตัวหลินฝาน
ซึ่งหลินฝานเองก็คงจะคิดไม่ถึง !
ณ ตอนนี้ วุ่นวายไปทั่วเมืองเจียงแล้ว
……
กลางคืนก็ค่อยๆย่างกรายเข้ามา
ซึ่งถือว่าเป็นคลับที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียง——พรอสเพอริตี้คลับ และผู้คนก็รายรอบอยู่ในแห่งความครึกครื้นเฮฮา
มีรถเบนซ์คันหนึ่งขับเข้ามาจอดอยู่หน้าทางเข้าของพรอสเพอริตี้คลับ แล้วก็มีชายและหญิงที่เดินลงมาจากรถ ซึ่งนั้นก็คือหลินฝานและไป๋อี
ใบหน้าที่สวยงามของไป๋อีนั้น ก็ยังคงมีความขาวซีดเล็กน้อย ซึ่งใบหน้าของเธอมีความเคร่งขรึมและความกังวลใจอยู่ลึกๆ
ถึงอย่างไร ความขุ่นเคืองในครั้งนี้ก็มาจากสองพี่น้องเสเพลของเมืองเจียง
ไป๋อีแค่คิดว่าปัญหาที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกกังวลใจ
“ ไป๋อี ทำไมเธอเพิ่งมาล่ะ ?”
ในขณะนั้นเอง
เมื่อเสียงที่ไพเราะราวกับเสียงกระดิ่งดังขึ้น ก็เห็นหญิงสาวกระโปรงยาวสวยสดงดงามกำลังรีบเดินมา
ผู้หญิงคนนี้ ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทสมัยเรียนของไป๋อี——เวินชี่ยน
แต่ถึงอย่าไรก็ตาม หลังจากที่เธอเห็นหลินฝานที่ยืนอยู่ข้างๆไป๋อีนั้น เวินเชี่ยนก็ขมวดคิ้วขึ้นมาในทันที และใบหน้าของเธอแสดงให้เห็นถึงความขยะแขยงและดูถูก :
“ นี่ทำไมถึงพาเขามาด้วย ? อีกอย่างทำไมถึงแต่งตัวเหมือนยาจก ดูโทรมมากเลยนะ เพื่อนๆจะไม่หัวเราะเยาะเอาหรอ ?”
คำพูดของเวินเชี่ยนนั้นไม่มีความปรานีเลยสักนิด ทันใดนั้นก็ทำเอาไป๋อีถึงขั้นผะอืดผะอม
แต่ทว่า ไป๋อียังไม่ทันจะตอบกลับ เวินเชี่ยนก็หันไปจ้องหลินฝาน แล้วก็มองตัวจรดเท้าและพูดว่า :
“ นี่ ! คนจนๆอย่างนายมาทำอะไร ? นี่ไม่รู้หรือไงว่ามันงานเลี้ยงรุ่นของพวกเรา ? ถ้าเกิดว่าเพื่อนคนอื่นเห็นนายละก็ ไป๋อีไม่ขายขี้หน้าแย่เลยหรอ ?”
“ ไส่หัวไปซะ ! มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย ! ขยะแขยงจริง !”
คำพูดของเวินเชี่ยนนั้นเจ็บปวดแทงใจถึงขีดสุด
ทันใดนั้น หลินฝานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย :
“ แล้วมันใช่ธุระอะไรของเธอ !”
อะไรนะ !
เวินเชี่ยนกับไป๋อีก็ถึงกับตกตะลึงเมื่อได้ยินแบบนี้
ภาพในหัวของพวกเธอนั้น ปกติหลินฝานเป็นคนที่ขี้ขลาดอ่อนแอ และถึงแม้ว่าเขาจะโดนคนชี้หน้าด่า เขาก็จะยิ้มรับมัน ซึ่งพวกเธอก็คิดไม่ถึงเลยว่า หลินฝานจะโต้ตอบอย่างไม่ใยดี
“ นี่นาย……นาย ! ! !” เวินเชี่ยนถึงกับหน้าหงายหน้าแดง ชี้หน้าหลินฝานแต่เธอก็กลับพูดไม่ออก
จากนั้นเธอก็หายใจเข้าลึกๆและยับยั้งกับความโกรธของเธอลง แล้วยิ้มกลับไปด้วยความโกรธ
“ ได้ ! ในเมื่อนายไม่กลัวขายหน้า ก็มาเลย ! วันนี้นายจะได้เห็นโลกภายนอก จะได้รู้ว่านายมันเป็นแค่อะไร !”
“ หึ ! คนอื่นเขาใช้จ่ายเงินหมื่นหยวนถือว่าสบายๆ ส่วนนายก็เป็นแค่คนที่ไม่รู้ห่าเหวไรเลย !”
หลังจากที่พูดจบ เวินเชี่ยนก็ดึงไป๋อีเข้าไปในคลับ โดยที่ไม่แม้แต่จะมองหลินฝานเลย
ส่วนหลินฝานก็ยักไหล่เบาๆ และเดินตามหลังไป
พรอสเพอริตี้คลับ !
เป็นคลับที่หรูหราที่มีอาหารเครื่องดื่มและความบันเทิงเข้าไว้ด้วยกัน
มีบาร์อยู่ที่ชั้นหนึ่ง เมื่อเดินเข้าไปก็จะได้เสียงดังสนั่นหู พร้อมกับแสงไฟสลัวๆ ทุกคนที่อยู่ในนี้เต้นโยกไปโยกมาราวกับม้าดีด
แสงสีในยามราตรี ลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อ สำมะเลเทเมา !
แต่ทันทีที่เดินเข้ามานั้น สายตาของหลินฝานก็ถูกดึงดูดด้วยที่นั่งที่อยู่บนชั้นสูงสุด
เป็นที่นั่งที่สูงที่สุดของร้านนี้ สามารถมองเห็นด้านล่างทั้งหมด
ซึ่งดูเหมือนว่าที่นั่ง นี้จะเป็นเหมือนบัลลังก์ของร้านนี้ ซึ่งมันสูงมากจนต้องแหงนหน้ามองเท่านั้น
ไม่เพียงแค่นั่น ！
ซึ่งมันมีพื้นที่สำหรับนั่งได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
มีหญิงสาวเย้ายวนที่ใส่กระโปรงสีแดงยาว
เธอเป็นเหมือนกับราชินีแห่งคลับนี้ !
มือคู่ที่ขาวละมุนนั้น กำลังจับก้านไวน์แล้วค่อยๆหมุนเบาๆไปรอบๆแก้ว เพื่อค่อยๆลิ้มรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของไวน์อย่างสง่า ทำให้คนนั้นใจเต้น
และดูเหมือนว่าเวินเชี่ยนที่อยู่ข้างหน้าก็สังเกตเห็นถึงการจ้องมองของหลินฝาน ซึ่งใบหน้าของเธอก็เผยให้เห็นสีหน้าที่ดูถูกและหัวเราะเยาะ :
“ ไม่เคยเห็นสินะ นายนี่มันไม่รู้เรื่องอะไรเลยเอาสักเลย นั่นมันคือบัลลังก์กุหลาบในพรอสเพอริตี้คลับ ! อีกทั้งยังเป็นที่นั่งสำหรับเจ้าของคลับนี้——เซวี่ยเหมยกุย ! และไม่มีใครที่จะนั่งได้ นอกจากเธอ !”
เซวี่ยเหมยกุย
สำหรับหลินฝานถือว่าเป็นชื่อที่ไม่คุ้นเคยเลยสักนิด แต่สำหรับผู้คนในเมืองเจียงแล้ว ไม่มีใครที่ไม่รู้
ฆ่าคนโดยที่ไม่เปื้อนเลือด เมื่อเปื้อนเลือดแล้วก็ต้องฆ่า !
เซวี่ยเหมยกุย ถือว่าเป็นคนที่มีหน้ามีตาและชื่อเสียงในเมืองเจียง ไม่ว่าจะคนดีหรือคนไม่ดี ก็ไม่มีใครกล้ายุ่งกับเธอ
เมื่อไป๋อีได้ยินชื่อนี้ สีหน้าของเธอก็ค่อยๆซีดลง ไม่กล้าแม้ที่จะอยู่ต่อ ซึ่งเธอและเวินเชี่ยนก็เดินต่อไปยังชั้นสอง
แต่ถึงอย่างไรหลินฝานที่อยู่ข้างหลังพวกเธอก็ยังขมวดคิ้วเล็กน้อย
ไม่รู้ว่าทำไมกัน !
เขามีความรู้สึกเหมือนว่าจะเคยเห็น ‘ เซวี่ยนเหมยกุย ’ จากที่ไหนสักที่
หลินฝานส่ายหัวเบาๆและไม่ได้สนใจอะไร จากนั้นก็เดินตามเขาสองคนขึ้นไป
ในขณะเดียวกันนั้นเอง
เซวี่ยนเหมยกุยที่ค่อยๆลิ้มรสไวน์อยู่บนบัลลังก์กุหลาบนั้น ก็กำลังจ้องมองรูปถ่ายที่อยู่ในมือเธอด้วยความรู้สึกสับสน ประหลาดใจ ซาบซึ้งใจและตื่นเต้น
“ ที่แท้คุณนั้นเองที่เป็นเจ้านายฉัน !”
เซวี่ยนเหมยกุยมองดูผู้ชายที่อยู่บนรูปถ่าย และในขณะนั้นเองก็รู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปเมื่อสิบปีก่อน
ในตอนนั้น เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆที่พบกับการเปลี่ยนแปลงในครอบครัวครั้งยิ่งใหญ่ พ่อแม่และญาติพี่น้องของเธอถูกฆ่าทิ้งทั้งหมดด้วยกลุ่มฆาตกรข้ามชาติที่ต้องการแก้แค้น
และเมื่อเธอคิดว่าตัวเองยังไงก็ต้องตายนั้น
ก็กลับมีเด็กผู้ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น
ซึ่งในตอนนั้นเขาอายุเพียงแค่ 13-14 แต่ฝีมือที่ราวกับปีศาจมารร้ายของเขานั้นเหนือความคาดหมายของทุกคน พวกกลุ่มฆาตกรข้ามชาติทั้ง 32 คนล้วนถูกฆ่าด้วยฝีมือของเด็กผู้ชายคนนั้น
จนท้ายที่สุดแล้ว !
หัวหน้ากลุ่มฆาตกรข้ามชาติ ก็ถูกฝีมือของเด็กผู้ชายคนนั้นฆ่าตายอย่างอนาถ
เขาช่วยชีวิตเธอไว้ !
เซวี่ยนเหมยกุยไม่มีวันที่จะลืมใบหน้าที่อ่อนวัยและความหนักแน่นของเด็กผู้ชายคนนั้น และเขาก็คือคนที่มีพระบุญของเธอ
เมื่อเธอโตขึ้น เธอก็ได้เป็นเจ้าของพรอสเพอริตี้คลับ แต่ถึงอย่างไรเธอยังส่งคนไปตามหาผู้ที่มีพระคุณของเธออยู่ตลอด
จนกระทั่งวันนี้ !
เมื่อมีคนนำรูปถ่ายนี้มาให้เธอ เธอก็เพิ่งจะรู้ว่า ผู้ที่มีพระคุณของเธอในตอนนั้น เป็นบอสเองที่อยู่เบื้องหลังของเธอในตอนนี้
“ ถึงแม้จะผ่านไปแล้ว 10 ปี แต่ฉันก็ไม่มีทางที่จะลืมใบหน้าของคุณไปตลอดชีวิต !”
เซวี่ยนเหมยกุยมองดูรูปถ่ายด้วยความรู้สึกสับสนและดีใจ
ซึ่งผู้ชายที่อยู่ในรูปถ่ายนั้นก็คือ …… หลินฝาน !
และในขณะนั้นเอง
เมื่อเซวี่ยนเหมยกุยกวาดสายตามองไปยังเงาของเขาที่เพิ่งจะเดินขึ้นไปชั้นสองนั้น เธอก็ถึงกับตัวสั่นอย่างรุนแรง แล้วก็แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่า :
“ เขา ……เขาคือ ……”
และในขณะนั้นเอง เธอก็ค่อยๆขยับและลุกขึ้นจากที่นั่งของเธอ จากนั้นก็เอารูปถ่ายที่อยู่ในมือของเธอเทียบกับใบหน้าของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอ
หลังจากที่เขาแน่ใจแล้วว่าเป็นคนเดียวกัน
โครม !
สีหน้าที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นบ้านั้น ก็รีบลงมาจากที่นั่งของเธอ
บทที่ 5 ตามฉันไปขอโทษ
ว้าว !
เมื่อเซวี่ยนเหมยกุยเดินลงมาจากบัลลังก์กุหลาบ ผู้คนชั้นหนึ่งที่อยู่ที่บาร์ต่างก็พร้อมใจกันเงียบลงกันทันที
ซึ่งสายตาทุกคู่ต่างก็จับจ้องไปยังเซวี่ยนเหมยกุย และก็เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นถึงสีหน้าท่าทางที่ตกใจราวกับว่าเห็นคนที่น่ากลัวหรืออะไรบางอย่าง
และเสียงซุบซิบในบาร์ก็เริ่มดังขึ้น
ซึ่งไม่ใช่เพียงแค่นั้น !
ซู่ลาลา !
ชายร่างกำยำในชุดสูทก็ค่อยๆเดินออกมาจากฝูงชนทีละคน และในชั่วพริบตานั้นพวกเขาก็มายืนประกบตัวเซวี่ยนเหมยกุย
ซึ่งมีถึงหลายสิบคน !
ความดุร้ายและความน่ากลัวของอีกาดำจำนวนมาก ราวกับเป็นกลุ่มอันธพาลที่ใส่ชุดสูท ซึ่งมันทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น
“ เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ ?” ชายสูงใหญ่ที่มีร่างกายบึกบึนนั้นราวกับมนุษย์เหล็กที่มีท่าทางโหดเหี้ยม
เขานั้น, ถือว่าเป็นลูกน้องเบอร์หนึ่งของเซวี่ยนเหมยกุย——เฮยหู่ !
ราชามวยใต้ดิน ซึ่งเป็นผู้ที่โหดเหี้ยมและโด่งดังในเมืองเจียง
ในขณะนั้นเอง เสียงเพลงในบาร์ก็เงียบสงัดลง และสายตาผู้คนต่างก็จับจองไปยังใบหน้าของเซวี่ยนเหมยกุย
หวาดผวา !
งงงวย !
นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกเลยที่ทุกคนได้เห็นถึงสีหน้าท่าทางของเซวี่ยนเหมยกุยที่เผยออกมา
“ เร็วเข้า ! เคลียร์ให้สะอาด ! เจ้านายของพวกเรามาแล้ว !”
อะไรนะ !
หลังจากที่ได้ยินคำพูดของเซวี่ยนเหมยกุย ไม่ว่าจะเฮยหู่หรือลูกค้าที่อยู่รอบข้างต่างก็ตกตะลึง
เจ้านาย ?
ทุกคนต่างก็คิดไม่ถึงเลยว่า คนแบบนี้จะมีคุณสมบัติเหมาะสมให้คนที่สง่าผ่าเผยอย่างเซวี่ยนเหมยกุยเรียกว่าเจ้านาย ?
ว้าว !
ทันใดนั้นเอง ลูกค้าที่อยู่ชั้นหนึ่งต่างก็มีคึกคักเจี๊ยวจ้าวกันขึ้นมา ซึ่งแต่ละคนก็เหมือนจะเกิดความตกตะลึง
ถึงอย่างไร มันไม่จบเพียงแค่นั้น
เซวี่ยนเหมยกุยก็พูดออกมาทันทีว่า :
“ เฮยหู่ ส่งคนไปเฝ้าห้อง 808 ! และห้ามให้ใครไปรบกวนเจ้านายเด่นขาด !”
808 !
เมื่อได้ยินแบบนี้ ทุกสายต่างก็จับจองไปยังห้องที่อยู่บนชั้นสอง
ในใจของทุกคนต่างก็เริ่มสะพรึงถึงความน่ากลัว พวกเขาเลยรู้ว่าคนที่เข้าไปในห้องนั้นเป็นมังกรบ้าคลั่งที่สามารถทำให้เมืองเจียงนั้นหวาดกลัว
……
ซึ่งคนที่อยู่ในห้อง 808 นั้นพวกเขาไม่ทางรู้ได้เลยว่าข้างนอกนี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ในขณะนั้นเอง สายตาทุกคู่ที่เต็มไปด้วยความดูถูกและเยาะเย้ยนั้นต่างก็จับจ้องไปยังหลินฝาน
“ ว้าว ! ที่แท้ก็เป็นสามีของไป๋อีนี่เองหรอ ? แม่เจ้า นี่มันดอกไม้ที่ปักอยู่บนขี้วัวจริงๆสินะ ! อีกอย่างยังเป็นขี้ที่นานแล้วด้วย ”
“ ใครว่าไม่ใช่บ้าง ! ดูเขาสิ เก็บเศษผ้าขี้ริ้วอะไรมาใส่ ! นี่มาขายหน้าหรอ ?”
“……”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ภายในห้องก็เริ่มดังขึ้น
เพื่อนในสมัยเรียนนับสิบคน ต่างก็แอบหัวเราะเยาะหลินฝาน
ถึงแม้ว่าเสียงของคนเหล่านี้จะค่อยๆเบาลงก็ตาม แต่ถึงอย่างไรหลินฝานก็ยังคงเป็นตัวตลกที่ทุกคนพูดถึง
เมื่อเห็นแบบนี้ !
เวินเชี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเผยถึงรอยยิ้มที่มีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น ซึ่งเธอก็บอกไอ้สวะนี้แต่แรกแล้วว่าอย่ามา เป็นอย่างไรละทีนี้ ?
ขายหน้าไหมละ ? ทนไม่ไหวแล้วไหมละ ?
อะแฮ่ม !
พอคิดแบบนี้แล้ว เวินเชี่ยนก็โบกมือขึ้นทันที ทำให้การฉีกหน้าและเยาะเย้ยค่อยๆเงียบลง จากนั้นก็พูดกับเพื่อนๆที่นั่งอยู่ว่า :
“ ทุกคน ฉันขอแนะนำสักหน่อยนะ เขาคนนี้เป็นถึงสามีของไป๋อีดาวโรงเรียน——หลินฝาน !”
บูม !
ทันทีที่พูดจบ ทันใดนั้นเสียงโห่และเสียงเยาะเย้ยภายในห้องก็ดังขึ้น
ซึ่งมันไม่เพียงแค่นั้น เวินเชี่ยนยังคงพูดด้วยสีหน้าที่ขี้เล่นว่า :
“ นอกจากนี้นะ เมื่อกี้ระหว่างทางที่มา ยังเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์อีกด้วย ! แล้วรถที่ถูกชนนั้นก็ยังเป็นรถแลมโบกินี่ของสวีจื๋อเหิงและจางเทียนลูกชายของประธานแห่งบริษัทเทียนหลงกรุ๊ป ! และคนที่ชนก็คือหลินฝาน !”
อะไรนะ !
เมื่อได้ยินสิ่งที่เวินเชี่ยนพูดนั้น ทุกคนต่างก็รู้สึกตกใจกันหมด
รถที่ชนนั้นมันคือแลมโบกินี่ของสวีจื๋อเหิงกับจางเทียนเลยนะ !
แม่เจ้า ใครบ้างที่จะไม่รู้จักสองพี่น้องเสเพลนี้ ?
ไอ้สวะนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้สองพี่น้องเสเพลนั้นไม่พอใจ แต่ยังมีหน้ามาร่วมงานเลี้ยงรุ่นอีก นี่จะลากพวกเราเข้าไปพัวพันด้วยหรือไง ?
ทันใดนั้นเอง เสียงด่าเสียงไม่พอใจรอบข้างก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างก็จ้องไปที่หลินฝานราวกับว่ากำลังมองดูไอ้ตัวตลก
ผู้คนต่างก็ฮึกเหิมขึ้นมา !
“ เวินเชี่ยน เธอ……” ไป๋อีถึงกับหน้าซีด
ก่อนหน้านี้ที่จะเข้ามา เธอได้บอกับเวินเชี่ยนเรื่องอุบัติเหตุที่เกิดขึ้น ซึ่งเดิมทีเธอคิดว่าอยากจะให้เวินเชี่ยนช่วยหาทางออก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพื่อนสนิทของตัวเองจะกลายเป็นคนที่บอกกับทุกคน
เวินเชี่ยนไม่มีแม้แต่ความรู้สึกผิดเลยสักนิด แต่กลับควงแขนไป๋อีแล้วพูดปลอบว่า :
“ ไป๋อี ไม่ต้องกังวลไปนะ ! หัวหน้าห้องของพวกเราหลินกวงเหยาเป็นถึงผู้จัดการของบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปเลยนะ อีกทั้งยังสนิทสนมกับสวีจื๋อเหิงอีกด้วย มีเขาคอยช่วยพูด รับรองว่าไม่เป็นไรแน่นอน !”
ในขณะที่พูดอยู่นั้น
เวินเชี่ยนก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองไปยังชายหนุ่มหล่อเหลาที่สวมแว่นตาขอบทอง :
“ ฉันพูดถูกไหมละ ? หัวหน้าห้อง !”
หลินกวงเหยา !
สมัยเรียนเขาก็เป็นหัวหน้าห้องของไป๋อี แล้วก็ยังเป็นคนที่คอยตามจีบไป๋อีอยู่ตลอด
หลินฝานรู้อยู่แล้ว เพราะก่อนหน้านี้หลินกวงเหยาก็เคยส่งดอกไม้ให้กับไป๋อีหลายต่อหลายครั้ง อีกทั้งยังไปบ้านของไป๋อีอย่างเปิดเผยเพื่อที่อยากจะคอยรับคอยส่งไป๋อี แต่เขาก็ถูกไป๋อีปฏิเสธทุกครั้ง
เมื่อได้ยินเวินเชี่ยนพูดแบบนั้น สีหน้าของไป๋อีก็ดีใจขึ้นมา
เธอเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าหลินกวงเหยานั้นทำงานอยู่ที่บริษัทเทียนหลงกรุ๊ป แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะสนิทสนมกับสวีจื๋อเหิง
ในตอนนั้นไป๋อีก็อดไม่ได้ที่จะมองหลินกวงเหยาด้วยสีหน้ากังวลใจ แล้วก็ถามเขาด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวล :
“ หัวหน้า คุณช่วยฉันพูดกับคุณสวีหน่อยได้ไหม ? หลินฝานเขาไม่ได้มีเจตนาเลยจริงๆ !”
โอกาส !
เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางที่กระวนกระวายใจของไป๋อีนั้น ในใจของหลินกวงเหยาก็รู้สึกดีใจมากๆ เพราะเขารู้ว่าโอกาสของตัวเองมาถึงแล้ว
เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ผู้หญิงในฝันของเขาจะขอให้เขาช่วย
แต่ทว่าเป็นการขอให้ช่วยไอ้สวะคนนี้อย่างนั้นหรอ ?
ฝันไปเถอะ !
ถึงแม้หลินกวงเหยาจะเย้ยหยันเธออยู่ในใจก็ตาม แต่ใบหน้าของเขาก็เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มที่แสนอบอุ่น :
“ ได้เลยไม่มีปัญหา ! ไป๋อี เรื่องเล็กแค่นี้ เดี๋ยวฉันบอกกับเขาให้ก็เรียบร้อยแล้ว !”
“ จริงเหรอ ? ดีมากเลย !” เมื่อไป๋อีได้ยินแบบนั้น เธอก็มีสีหน้าที่ดีอกดีใจแล้วก็พูดกับหลินกวงเหยาด้วยน้ำเสียงที่ซาบซึ้งใจ :
“ ขอบคุณหัวหน้ามากๆเลยนะ !”
ไป๋อีก็รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก
แต่ทว่าหลินฝานสังเกตเห็นว่ามือที่ล้วงกระเป๋าอยู่ของหลินกวงเหยานั้นขยับไม่หยุด ซึ่งมันชัดเจนเลยว่าเขากำลังแอบส่งข้อความ !
ไม่ต้องเดาเลย หลินฝานมั่นใจเลยว่าหลินกวงเหยากำลังบอกสวีจื๋อเหิง !
ในขณะนี้ หลินฝานก็อดไม่ได้ที่จะมองหลินกวงเหยาด้วยสายตาที่มืดมนและเย็นชา
……
และในเวลาเดียวกันนั้นเอง
หลินกวงเหยาที่กำลังจะส่งข้อความนั้น
ตอนนี้เมืองเจียงก็ได้วุ่นวายไปทั้งเมืองแล้ว
รถจากหน่วยงานของรัฐหรือตำรวจต่างก็กำลังตามหารถเบนซ์คันนี้ไม่ว่าจะบนท้องถนนหรือในตรอกซอกซอย
ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทเทียนหลงกรุ๊ปต่างก็นั่งรถหรูออกตามหาหลินฝานและไป๋อีไปทั่ว
สิบนาทีผ่านไป !
ยี่สิบนาทีผ่านไป !
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป !
ในเวลานี้สวีจื๋อเหิงและจางเทียนต่างก็เหงื่อแตกพลั่ก ราวกับก๊อกน้ำที่เปิดน้ำทิ้งไว้แล้วไหลไม่หยุด
ซึ่งพ่อของพวกเขาจะโทรหาทุกๆสองสามนาที และทุกครั้งที่โทรมานั้นก็จะโดนด่าซะเละ และมันก็ทำให้สองพี่น้องเสเพลนี้แทบบ้า
“ ให้ตายเถอะ ! คุณหลินคนนี้สรุปแล้วมีเบื้อหลังที่น่ากลัวอะไรขนาดนั้น ! ทำไมถึงทำให้พ่อของเราหวาดกลัวขนาดนี้ !”
สีหน้าของสวีจื๋อเหิงคลุมเครือไปด้วยความหวาดกลัว
ซึ่งพ่อของเขาก็ได้พูดไว้แล้วด้วย !
ถ้าหากว่าหลินฝานไม่ยกโทษให้ละก็ พวกเขาก็จะโดนไล่ออกจากบ้าน อีกทั้งยังจะตัดขาดพ่อลูกถ้าแบบนั้นก็จะกลายเป็นลูกที่ถูกทิ้ง
ไม่เฉพาะแค่เขา !
จางเทียนที่อยู่ข่างๆก็ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นก็โดนขู่จนเกือบจะร้องไห้ แล้วเขาก็มองไปยังสวีจื๋อเหิงด้วยสีหน้าที่
หมดหวัง
“ พี่จื๋อเหิง ! ตอนนี้จะทำยังไงดี ? พ่อของเราพูดแล้วนะว่าถ้าคุณหลินนั้นเขาไม่ยกโทษให้ละก็ พ่อเขาจะฆ่าเราแน่ๆ ! พ่อเขาพูดจริงๆแน่ !”
หวากลัว !
ตั้งแต่เด็กจนโตจางเทียนไม่เคยเห็นพ่อของตัวเองบ้าคลั่งขนาดนี้มาก่อน แล้วเขาก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ว่าถ้าหลินฝานจะไม่ยกโทษให้เขาและเขาจะต้องตายแน่ๆ
เมื่อได้ยินแบบนั้น สวีจื๋อเหิงที่อยู่ข้างๆก็รู้สึกถึงแค่ความกังวลและความหวาดกลัว
และในขณะที่เขากำลังจะปลอบจางเทียนนั้น !
ตื้ดตื้ด !
ก็มีเสียงเรียกเข้าข้อความดังขึ้น
“ แม่งเอ้ย ! ไอ้เหี้ยตัวไหนเนี่ยไม่รู้เรื่องรู้ราว ! มีเรื่องทำไมไม่รู้จักโทรมา ? ส่งข้อความมาทำเหี้ยอะไรกัน !” สวีจื๋อเหิงก็ยิ่งทวีความโกรธมากขึ้น แล้วก็ด่าไม่หยุดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ออกมา
ทันทีที่เห็นว่าเป็นข้อความจากหลินกวงเหยา
“ ไอ้เหี้ยหลินกวงเหยา ส่งข้อความอะไรมาตอนนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญละก็ ดูสิว่าฉันจะจัดการไอ้โง่นี้มันยังไง !”
เมื่อสวีจื๋อเหิงแตะไปที่ข้อความสีหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความสะพรึง !
“ นายน้อย คนที่ชื่อหลินฝานตอนนี้อยู่ที่พรอสเพอริตี้คลับ ห้อง 808 ! รีบมาเลยครับ !”
ตูม !
เมื่อเห็นข้อความที่ส่งมา สวีจื๋อเหิงก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นอย่างรุนแรง
แล้วก็ตามมาด้วยความดีอกดีใจที่ล้นเหลือ :
“ เจอ……เจอแล้ว !”
น้ำเสียงสั่นคลอนของเขาราวกับว่าเจอขุนสมทรัพย์ ซึ่งมันทำให้เขาตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
จากนั้นเขาก็ดึงจางเทียนวิ่งไปยังรถอีกคัน
“ เร็วเข้า ! แล้วก็รีบบอกทุกคนเลยนะว่าคุณหลินอยู่ที่พรอสเพอริตี้คลับ !”
“ บ้าเอ้ย รีบตามฉันไปขอโทษเลย ! เร็วเข้า ! ! ”
เย่ !
ทันทีที่พูดจบ ทันใดนั้นเองรถยนต์นับคันไม่ถ้วนต่างก็เริ่มสตาร์ทรถพร้อมกัน
👇👇👇
✅ถ้าอยากอ่านเนื้อหาที่สนุกมากกว่านี้ในนิยายเรื่องนี้ ดาวน์โหลด #Funread และค้นหา👉ราชาแห่งคุกโลหิต👈 รีบมาอ่านเนื้อหาที่สนุกเพิ่มเติมกับผู้อ่าน1.5ล้านคน!
Apr 30, 2024 - Apr 30, 2024
⚔Jonathan, once a peerless genius, was labeled a criminal by his family on his tenth birthday, and was abandoned in the wilderness to fend for himself.
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan? In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.
He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan? In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.
He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!
00:42
Jun 19, 2024 - Jun 21, 2024
Observation, olfaction, inquiry and palpation! With just one glance, he could diagnose even the most hidden diseases. With three silver needles in hand, there was no disease he couldn't cure. But he chose to hide in the city as a street thug. One day, a woman claiming to be his fiancée came to break off the engagement and humiliated him...
-------------------------
On a summer day at noon, on a certain street in the northern suburbs of Ning City.
Stanley Du rode his bicycle and arrived at the entrance of the Greenview Community Hospital.
He's 21 years old.
After this summer break, he will be starting his senior year at Ning City University Medical School.
Currently, he's working as a temporary helper at Greenview Community Hospital.
This hospital is privately owned and not very large, with just a dozen or so medical staff.
The patients who come here are all local residents, and the doctors here can only treat minor illnesses and injuries.
For those with serious or urgent conditions, the doctors here dare not treat them.
Stanley Du locked his bicycle and was about to go inside to start work.
At this moment, a red Honda Civic pulled up from a distance and stopped next to Stanley Du.
The car door swung open, revealing a pair of long legs in stockings stepping out.
When Stanley Du saw those long legs, he couldn't help but gulp.
Two young men who were at the hospital to seek medical attention were also looked at those long legs, and their eyeballs were almost popping out of their sockets.
The next moment, a beautiful woman with a curvy figure wearing a tight purple skirt got out of the car.
The beauty had extremely high attractiveness, fair skin, and delicate features.
She was named Dinah Yang, and her father owned this community hospital.
Dinah Yang not only had good looks and a great figure, but she also had a high IQ.
When she was in elementary school, she skipped two grades. When she went to college, she completed her medical degree at Tendu Medical University in just two years, making her a top student.
If it weren't to get close to Dinah Yang, Stanley Du wouldn't be working in this small hospital with a low monthly salary of 1,300 yuan.
But Dinah Yang only gave Stanley Du a casual glance and didn't even greet him before walking into the hospital.
At this moment, a slightly overweight female doctor urgently said to Dinah Yang, "Dinah, you've arrived just in time. We have an emergency patient, and your parents are not here. None of us doctors can handle this patient. Please go check it out."
Hearing this, Dinah Yang didn't even have time to change into her white coat before hurrying to the emergency room.
Stanley Du also followed.
In the emergency room, a woman in her sixties was lying on a bed and kept complaining that she had a headache.
A man in his thirties stood by the bed, looking distressed.
Dr. Sean Wang, the male doctor, was about to give the elderly woman a painkiller injection. Upon seeing Dinah Yang, he quickly said, "Dinah Yang, your medical skills are better than mine. Please take a look at this elderly lady."
After checking the elderly woman's blood pressure and heartbeat, Dinah Yang said, "It's not a big problem, she's having a migraine attack."
Then Dinah Yang turned around and instructed a nurse, "Prepare a high-dose injection of ibuprofen for the elderly woman."
The nurse quickly prepared the medication.
Dinah Yang intended to administer the injection and IV herself.
At this moment, Stanley Du suddenly intervened and stopped her.
"What are you trying to do?" Dinah Yang frowned and glared at Stanley Du. "Don't interfere with the patient's treatment!"
Stanley Du, a mere temporary worker doing odd jobs, dared to interfere with her patient's treatment?
It seemed like he didn't want to keep his job.
"Dinah Yang, ibuprofen has some side effects, and the elderly woman's health is not the best. So, I think you shouldn't give her a high-dose ibuprofen injection," Stanley Du calmly said.
Upon hearing this, the son of the elderly woman, the man in his thirties who was guarding the bedside, tightened his expression and looked at Dinah Yang.
Dinah Yang, however, coldly replied to Stanley Du, "I am in charge of the elderly woman's treatment. I will decide which medication to use, and you don't need to interfere."
Stanley Du kept silent.
The son of the elderly woman was still concerned and asked Dinah Yang, "Dr. Yang, are you sure it's safe to inject ibuprofen into my mother?”
"Don't worry, ibuprofen is specifically used to treat migraines. Once I give your mother the injection, her pain will subside," Dinah Yang replied calmly.
"But this male doctor just..." The man hesitated as he pointed to Stanley Du.
"Haha, you misunderstood. This young man is not a doctor at our hospital; he's just a temporary worker doing odd jobs here."
Before Dinah Yang could respond, the male doctor Sean Wang couldn't wait and mocked Stanley Du.
After learning that Stanley Du was just a temporary worker, the trust level of the elderly woman's son plummeted to zero.
He looked at Stanley Du with disdain and hostility.
At that moment, Sean Wang continued to taunt Stanley Du, "I must say, Stanley, you are just a temporary worker here, and you don't even have a medical license. How dare you question Dinah Yang's treatment plan? Who gave you the courage? Do you still want to work here?"
"Enough, Sean, please stop. Stanley Du, the emergency room is not your workstation. Go attend to your duties."
Dinah Yang interrupted Dr. Wang's mockery of Stanley Du.
Stanley Du, however, was very unhappy with Dr. Wang.
Damn, if Dinah Yang looked down on me, I could live with that.
Who could blame me for having a thing for a knockout like her?
But you, Sean Wang, we're in the same boat, just earning our keep in this small hospital.
What makes you think you can look down on me?
"Why are you still standing there? The floor tiles in the restroom need cleaning. Go clean them quickly."
Seeing that Stanley Du still refused to leave, Dinah Yang urged impatiently.
Stanley Du glanced at Dinah Yang, nodded, and walked away.
He had already warned Dinah Yang, but she had brushed it off.
Moreover, Dinah Yang had allowed Sean Wang to taunt and humiliate him.
In this case, there was no need for Stanley Du to stay here and continue being humiliated.
Although he was attracted to Dinah Yang's beauty and figure, he wasn't the kind of guy to let a beautiful woman trample all over him.
Stanley Du turned and walked out of the emergency room.
Shortly after, Dinah Yang gave the elderly woman an injection of ibuprofen.
The woman's screams quickly subsided.
The son of the elderly woman breathed a sigh of relief, praising Dinah Yang, "Dr. Yang, my mother is much better after the injection. Your medical skills are truly impressive."
Dinah Yang was pleased but humbly replied, "Let your mother rest for a while. Once the medication takes effect, she'll be able to leave the hospital."
The son of the elderly woman thanked Dinah Yang and escorted her and the medical team out of the emergency room.
A few minutes later, Stanley Du was mopping the floor in the men's restroom.
Just then, Sean Wang who was in urgent need of the restroom, pushed the door open.
Seeing Stanley Du, Sean Wang snorted contemptuously and entered one of the stalls.
Stanley Du quickly left the restroom.
A few minutes later, Sean Wang also came out of the restroom.
He deliberately said to Stanley Du, "Stanley, let me give you a piece of advice. If you want to succeed in your career, you must remember your place, talk less, and work more. Do you understand?"
Stanley Du was about to retort. At this moment, the son of the elderly woman rushed out of the emergency room, shouting, "Dr. Yang! Dr. Yang! My mom's condition is getting worse. Please come and see!"
Hearing this, Dinah Yang, Sean Wang, and the medical team quickly rushed into the emergency room.
Stanley Du threw the mop away and followed.
Inside the emergency room, the elderly woman was now convulsing, foaming at the mouth, and in extreme distress.
"Dr. Yang, my mother's condition has worsened."
The man in his thirties said anxiously, "Did you give her the wrong medication?"
chapter 2 Bai Fumei married a temporary worker?
Dinah Yang remained calm on the surface, but inside, she was in a panic.
The elderly woman, who had been quiet a moment ago, was now convulsing and foaming at the mouth?
This was undoubtedly a side effect of the ibuprofen!
If the elderly woman's body couldn't handle the side effects and she died in this small hospital, it would be a major problem.
At this moment, the elderly woman's eyes widened, her eyeballs protruded, and her face turned blue, indicating signs of suffocation.
When Dinah Yang saw this, she became even more panicked.
She quickly gave the elderly woman various first aid measures.
Sean Wang and the two female nurses stood by and did not dare to help.
They were also very nervous.
If they helped Dinah Yang and the elderly woman, unfortunately, passed away... they would all bear the responsibility.
Therefore, they all stood aside and allowed Dinah Yang to treat the elderly woman alone.
"You quack!"
As the elderly woman's condition worsened, with increasing foaming at the mouth and a deteriorating complexion, the man in his thirties couldn't contain his anger. He shouted at Dinah Yang in a fit of rage, "That temporary worker was right! The medication you injected my mom with has severe side effects! You're the one who's caused my mom to end up like this! I'm transferring her to another hospital! I can’t trust you quack doctors!"
After scolding, he pushed Dinah Yang away from his mother.
At this point, Dinah Yang's hands were trembling.
And the elderly woman intermittently moaned, "I... I feel so uncomfortable. I'm going to die... Son, I don't want to die. Please save me."
The son soon broke down.
He yelled at Dinah Yang, "You've nearly killed my mom! I'll make you pay for this, and you'll accompany my mother in death!"
In the next moment, he clenched his fist and charged toward Dinah Yang.
Sean Wang bravely saved the beauty and stepped forward to stop the man, but he received a punch to the eye socket.
Then Sean Wang screamed and knelt down.
The man wasn't stopping. He raised his fist again, charging at Dinah Yang.
Dinah Yang couldn't dodge, so she could only close her eyes and grit her teeth, preparing for the incoming blow.
But she waited for several seconds, but the expected punch never landed.
She opened her eyes nervously and saw that the man's fist had been blocked by a large hand.
And the owner of this sturdy hand was none other than the temporary worker who had just arrived, Stanley Du.
"Sir, please calm down. If you injure Dr. Yang, who will treat your mother?" Stanley Du said in a deep voice.
He had clenched his fingers into a strong grip, firmly holding onto the man's fist, rendering him immobile.
"She's a quack! I don't trust her! She almost killed my mother!" the man retorted with anger in his eyes.
"Give me some time and I can save your mother," Stanley Du said confidently.
Hearing this, Sean Wang and others were all stunned.
Could a mere temporary worker really have the ability to treat the elderly woman?
It’s impossible. He must be bragging!
Even Dinah Yang couldn't save that elderly woman. How could Stanley Du, a temporary worker, have better medical skills than Dinah Yang?
"Okay, I'll give you a chance."
The man said viciously, "But if you can't save my mother, I'll kill you first, and then this woman."
The reason why he was willing to give Stanley Du a chance was because before Dinah Yang injected the ibuprofen, Stanley Du had warned Dinah Yang that ibuprofen had many side effects and his mother might not be able to bear it.
Facts had proved that Stanley Du's warning was not unfounded.
Stanley Du was about to take action to save the elderly woman, but Dinah Yang stopped him.
"Are you sure you can save her?" Dinah Yang whispered.
"Haha, if the elderly woman dies, you won't bear any responsibility; I'll take full responsibility," Stanley Du said confidently.
"Why is he so confident?" Dinah Yang's heart was touched slightly.
Stanley Du had no time to talk to Dinah Yang. He reached out and massaged the elderly woman's abdomen a few times.
"Stop!" the man shouted.
Stanley Du sneered and said, "Heh, your mother is in her sixties. Do you think I have any ill thoughts about her?"
The man's expression faltered.
He had indeed had such thoughts just a moment ago.
But now that he had calmed down and thought about it carefully, he realized he was being paranoid.
Next, Stanley Du put his hand on the elderly woman's abdomen and massaged it a few times.
Unseen emerald-green energy flowed out of the elderly woman's body and penetrated into Stanley Du's hand.
This emerald-green energy was the residual power of the ibuprofen. They had been absorbed by Stanley Du.
Thirteen years ago, Stanley Du's parents had died in a car accident.
Then, Stanley Du met his master, The Bouldering Taoist Priest, who took him as a disciple.
The Bouldering Taoist Priest was the former head of the Medicine God Sect. He would let Stanley Du soak in medicinal baths for four hours every day.
After a long time, Stanley Du's body became a Myriad Medicinal Body.
His Myriad Medicinal Body could absorb the power of various medicines to enhance his own cultivation.
Even the most poisonous poison in the world would be absorbed and neutralized by Stanley Du's Myriad Medicinal Body.
After absorbing the residual effects of ibuprofen from the elderly woman's body, Stanley Du quickly retracted his hand from the elderly woman's abdomen.
Shortly after, the elderly woman's complexion quickly returned to normal.
She stopped crying and her breathing became much easier.
Two minutes later, the elderly woman sat up from the bed and gasped, "Oh, I feel much better. It's just that my head still hurts a bit."
Hearing this, the man cried with joy.
Dinah Yang and others were also relieved.
Next, Stanley Du stretched out two fingers and rubbed the acupuncture point behind the elderly woman's left ear more than a dozen times.
After Stanley Du stopped, the expression on the elderly woman's face was obviously much more relaxed.
"It's very comfortable. My head doesn't hurt anymore."
The elderly woman praised Stanley Du, "Young man, I didn't expect that you have such great medical skills at such a young age. Your medical skills are passed down from your ancestors, right?"
Stanley Du didn't speak, just nodded.
On his waist was a palm-sized snakeskin bag. This was a Mustard Seed Bag with a cubic meter of storage space inside.
There was a darksteel plate inside the bag.
The darksteel plate was the most precious artifact of the Medicine God Sect, the Shennong Token.
Shennong, the ancient Medicine God, was the first owner of Shennong Token and the Mustard Seed Bag.
The Bouldering Taoist Priest and Stanley Du, as well as the previous heads of the Medicine God Sect, were all direct descendants of Shennong.
Before they passed away, each head would store their insights and skills in the Shennong Token.
Some excelled in medicine, some in martial arts, some in appraisal, some in arts, and some in cooking.
All of these skills and knowledge had been perfectly inherited by Stanley Du.
The man who had been worried about his mother's condition praised Stanley Du sincerely, "Young man, your medical skills surpass all of them, yet they let you work as a temporary assistant. They're really short-sighted."
This compliment elevated Stanley Du's status and indirectly criticized Dinah Yang and the others.
Seeing their darkened expressions, Stanley Du quickly said, "Brother, please don't make enemies for me; I beg you."
The middle-aged man was momentarily stunned and then laughed awkwardly.
Then, he handed a business card to Stanley Du and patted his shoulder, saying, "If they mistreat you, give me a call. I, Randall Chen, won't let you down."
After saying that, Randall Chen left the hospital with his mother.
Dinah Yang felt a mixture of bitterness and regret.
She, a top medical student from Tongji Medical University, had been outperformed by a temporary assistant like Stanley Du.
"Come with me, I have something to ask you."
Dinah Yang glanced at Stanley Du, throwing these words coldly, and heading toward the lounge.
Stanley Du followed her.
"Tut! What ancestral medical skill? I think he stumbled upon it like a blind cat finding a dead mouse, just bluffing."
Sean Wang looked at Stanley Du's back and whispered jealously.
After a while, Stanley Du followed Dinah Yang and walked into the lounge.
"Stanley Du, right? How long have you been at our Greenview Hospital?"
Dinah Yang leaned back on the sofa and asked coldly.
"Well, I just came here, less than ten days," Stanley Du standing and said with a smile.
Dinah Yang nodded, took out two thousand yuan in cash from her bag, and handed it to Stanley Du, "This is your salary for this month. You don't need to come back anymore."
"Come on, I just helped you out of a difficult situation, and you won't give me a promotion or a raise, and that's fine. But why are you firing me?"
Stanley Du didn't take the money and asked, rolling his eyes.
Dinah Yang crossed her legs gracefully, with the corners of her delicate mouth slightly raised, and said disdainfully, "Your medical skills are better than mine, why do you want to stay in our small hospital with a monthly salary of only 1,300, and working as an assistant?"
"Haha, I've been waiting for you to ask me this."
Stanley Du suppressed his smile, stared at Dinah Yang's delicate and pretty face, and said seriously, "I stayed at this small hospital for you."
Dinah Yang's heart skipped a beat, but there was no expression of surprise or shyness on her face.
After a moment of silence, she chuckled, "Haha, so you're trying to hit on me. But I will never give you such a chance again. I already have a boyfriend."
"Haha, please stop making up stories. These days, every time you leave work, I've been quietly following you. You don't have a boyfriend."
Stanley Du smiled and said, "Those men who sent you flowers, invited you for dinner, and were all turned down by you, I've beat them down."
"You pervert! You've been stalking me!"
Dinah Yang was both shocked and angry, her voice stern, "If you keep this up, I'll call the police and have you arrested!"
"You are my wife, and I am doing this to protect you. Why should the police arrest me?" Stanley Du folded his hands and said with a smile.
As soon as these words came out, Sean Wang and the others, who were eavesdropping outside the lounge, were utterly shocked, their jaws dropping to the floor!
Dinah Yang was actually Stanley Du's wife?
This was impossible!
Dinah Yang could be considered a wealthy and attractive woman.
Stanley Du was just a newly arrived temporary worker.
If Dinah Yang were to marry Stanley Du, then Dinah Yang would have some serious issues with her judgment and intelligence!
chapter 3 Those who pretend to be poor are smart people
"You psycho! Who is your wife?"
Dinah Yang's angry voice came from the lounge, causing Sean Wang and others who were eavesdropping outside the door to wince, their eardrums hurt slightly.
Next, Dinah Yang in the lounge continued to humiliate Stanley Du in a low voice.
"Is it because no woman wants you, so you are crazy about women?"
"There are so many beauties in the world, why did you fixate on me?"
"If it's because you're poor and can't find a girlfriend, I can give you some money... 10,000 yuan. This money can cover several nights out. Don't be too greedy. I'm actually living paycheck to paycheck and haven't saved much."
After who knows how long, Dinah Yang, with a dry throat, finally stopped talking.
At this point, Stanley Du spoke slowly, "Dinah Yang, your father is Roy Yang, and your grandfather is Jay Yang. Ten years ago, your family still lived in Qutang Town to the south of Ning City. Your grandfather ran a small clinic in the town. Am I right?"
"You actually checked my family's past?"
Dinah Yang's face changed slightly, and she stared at Stanley Du coldly. "What are you trying to do?"
Stanley Du did not answer Dinah Yang's question but continued, "Ten years ago, there was an elderly man and a young boy who became your neighbors. The old man's surname was Chen, and he was a skilled barefoot doctor. He helped cure several difficult illnesses for your grandfather, who greatly admired him and considered him like a brother."
At this point, Stanley Du deliberately paused and looked at Dinah Yang's expression.
Sure enough, her surprise was even more evident.
Stanley Du continued, "That winter, your father fell seriously ill, diagnosed by the hospital as having aortic dissection. This condition could threaten your father's life at any moment, and no doctor in Ning City was willing to perform the surgery. In the end, it was the old man, Chen, in your family's small clinic who performed the surgery and saved your father's life. Your grandfather arranged for you to be engaged to the old man's grandson, the little boy who was with him. Do you remember the little boy's name?"
Dinah Yang was stunned.
Her childhood memories told her that what Stanley Du was saying was all true.
She remembered that at the time, she was not even twelve years old, and the old man's little grandson was slightly younger than her.
That little rascal liked to play with her and even stole kisses from her.
What was the little rascal's name again?
Right, he seemed to be called Stanley Du!
"You... you are that old man's grandson? What's your nickname?" Dinah Yang asked tentatively.
"My nickname is Little Naughty Boy."
Stanley Du smiled, "Your nickname is Big Gal. Isn't that right?"
Dinah Yang didn't say anything, which was taken as confirmation.
The Bouldering Taoist Priest was the Old Man Chen.
To avoid criticism, in front of outsiders, The Bouldering Taoist Priest called Stanley Du his grandson.
Stanley Du added, "Three years ago, I went to Qutang Town to find you, but I didn't expect that your family had already moved. At the time, I thought I would never see you again in this lifetime. However, just ten days ago, near this hospital, I saw your father, Roy Yang. He hasn't changed much in appearance compared to ten years ago, and I recognized him right away."
After a few seconds of silence, Stanley Du continued, "I followed your father and found out that he is the director of this small hospital. So I came here to apply for a job, becoming a temporary worker. I did all of this for you."
The last sentence was rather cheesy.
Dinah Yang's entire body felt goosebumps. She argued, "We were just kids back then, and that engagement wasn't legally binding!"
"Tsk, I don't care whether it's legal or not."
Stanley Du smiled and said nonchalantly, "Back then, your grandfather personally arranged for us to be engaged, and your parents also agreed to the engagement. Now, my grandfather and your grandfather have both passed away. If you break off this engagement, your entire family will be ungrateful. Your grandfathers in heaven won't rest in peace."
"Are you... morally blackmailing me?"
Dinah Yang glared at Stanley Du and pointed at Stanley Du, "Do you want to lay claim to me, huh?"
"I'm asserting my rights."
Stanley Du smirked, “Big Gal, my good wife, I am your husband. Whether you admit it or not."
Dinah Yang's heart was in turmoil, and she couldn't continue the conversation with Stanley Du.
Meanwhile, Sean Wang and others who had been eavesdropping outside quickly dispersed.
"So Stanley Du and Dinah Yang are childhood sweethearts?"
"Hmm, it's a new era of the rule of law now; such arranged marriages are no longer valid!"
"I agree. Their marriage can't go through. Their financial situations are too different."
"Haha, if Stanley Du goes to propose to Yang's family, they'll definitely reject him. Plus, this hospital belongs to Yang's family. They might even kick Stanley Du out of the hospital!"
…
At eight o'clock in the evening, countless homes were lit up.
In the living room of Dinah Yang's house, Stanley Du was undergoing a three-court trial, with Yang's father, mother, and Dinah Yang as the judges.
"Ahem, Stanley, do you have a house? Do you have a car?"
Dinah Yang's mother, Elen Zeng, glanced at Stanley Du from head to toe with a somewhat contemptuous tone.
"Not yet," Stanley Du said calmly.
"Your grandpa's medical skills are very good. Before he passed away, he should have left you a lot of money, right?" Elen Zeng asked again.
"When my old man was alive, he did make quite a bit of money. However, he was quite extravagant. After he died, he only left me a few hundred thousand. In the past two years, I’ve been studying at Ning City University and spent a lot of money. Now I only have 18,000 left in my bank account."
Stanley Du did not tell the truth.
The Bouldering Taoist Priest left him more than 10 billion just in bank deposits.
Apart from these deposits, The Bouldering Taoist Priest also transferred many shares of his companies to Stanley Du.
The Bouldering Taoist Priest had cured many wealthy people with complex ailments.
These deposits and shares were gifts from those wealthy individuals, all of which were now Stanley Du's property.
Stanley Du concealed his assets both to stay low-key and to observe the true character of the Yang family.
"18,000?"
Elen Zeng's tone suddenly increased by several notches. "You have no house, no car, and only 18,000, yet you want to marry my daughter as your wife. Do you expect my daughter to live with you in poverty?"
Roy Yang patted Elen Zeng's hand to signal her to maintain her composure and not get agitated.
"Mother-in-law, please don't be so harsh.”
Stanley Du pretended not to notice the sarcasm in Elen Zeng's words and said with a smile, "Although I don't have a car or a house now, and I don't have much money, my medical skills are passed down from my grandfather. With me overseeing your hospital, it's only a matter of one or two years before your small hospital becomes famous and prosperous in Ning City."
He said this with confidence, and Roy Yang and Elen Zeng also knew that Stanley Du was not bragging.
Roy Yang and Elen Zeng had already heard about Stanley Du's actions in helping Dinah Yang and curing the elderly woman.
The two of them were in a difficult position. They wanted Stanley Du to work for them in the hospital, but they also didn't want their daughter, Dinah Yang, to marry him so inexpensively.
"How about this: your engagement with my daughter remains valid."
After thinking for a long time, Roy Yang said to Stanley Du, "I will give you two years. In these two years, you need to stay and work in my hospital. If you become a renowned doctor in Ning City within these two years, I will hold a wedding for you and Big Gal to officially acknowledge you as my son-in-law."
"Okay, but Dinah Yang and I should get our marriage certificate first."
"No marriage certificate."
"Then how can I trust you?" Stanley Du was getting annoyed. "If I help you expand the hospital and make it successful, but you break your word and don't let Dinah Yang marry me, then I'll be at a loss."
"Hmph, I've always kept my promises. You have nothing now, yet you want to be a real couple with my daughter? Do you think we're all fools?"
Roy Yang raised his eyebrows and said seriously, "This two-year agreement is a test for you. If you don't accept this test, then the engagement between you and Dinah Yang will be null and void."
chapter 4 Provocation from colleagues
"Haha, father-in-law, you are really cunning. I accept your test."
Stanley Du agreed with his father-in-law, turned and asked Dinah Yang, "Honey, what do you think?"
Dinah Yang wanted to refuse, but couldn't bring herself to do so.
After all, Stanley Du and she had a long-standing engagement, and they were also childhood friends.
So, she rolled her eyes and said to Stanley Du, "I'll listen to my father."
"Great! These two years, without your permission, I won't touch you. But you also can't attract unwanted attention or betray me.”
"What do you take me for?"
Dinah Yang yelled at Stanley Du, "I am not a casual woman."
"Okay, okay, I love a chaste lady like you."
With the engagement settled, Stanley Du was no longer treating himself as an outsider.
He grinned and said, “Father-in-law and mother-in-law, can I bring my dirty laundry to your house to wash? The dorms at my school have poor facilities and no washing machine."
Elen Zeng said with a sullen face and gritted her teeth, "Okay."
"The cafeteria food at my school is terrible. Can I have dinner at your place?" Stanley Du was pushing his luck.
"Okay," Elen Zeng muttered through gritted teeth.
"Father-in-law, I don't want to do odd jobs anymore, and the monthly salary of 1,300 is too low. Can you increase it?"
Stanley Du continued to push his luck.
Roy Yang clenched his teeth, his cheeks twitching.
He swallowed his anger and replied, "You will be Dinah Yang's assistant from now on, and you can wear a white coat. As for your salary, the monthly base salary will be 1,500. In addition to your base salary, you'll get a 50 yuan bonus for curing a regular patient and a 200 yuan bonus for handling a difficult case. There's no upper limit."
The bonuses were quite low, and it seemed that his father-in-law and mother-in-law were both money-loving people.
After discussing the main issue with his father-in-law, Stanley Du left happily.
The reason why he wanted to marry Dinah Yang was because he really liked Dinah Yang.
The second reason was that his marriage to Dinah Yang was the last wish of his master The Bouldering Taoist Priest.
The Bouldering Taoist Priest, aside from being a skilled doctor, was also adept in fortune-telling and physiognomy.
He had left a will before his death, stating that Stanley Du and Dinah Yang were destined to be together.
After Stanley Du left, Elen Zeng closed the door, turned to her husband, and scolded, "Are you getting senile? Why did you give him hope? Our daughter is beautiful and well-educated. She should marry a successful and wealthy man. Marrying a poor guy is such a waste."
"This is just a delaying tactic."
Roy Yang sighed and said, "Back then, the engagement between Dinah Yang and Stanley Du was indeed arranged by my father and Old Man Chen. Moreover, Old Man Chen saved my life. If we were to cancel the engagement without a good reason, I wouldn't be able to face them in the afterlife."
After a pause, Roy Yang turned his head and asked Dinah Yang, "How do you feel about that guy?"
"My impression of him is still stuck in childhood, and it's a bit hazy."
Dinah Yang said bluntly, "I neither dislike nor particularly like him; that's how I see him."
Roy Yang nodded, "During this period, you should pay attention to him. See how much he's learned about Old Man Chen's medical skills."
"I was thinking the same thing," Dinah Yang agreed.
The next morning at 8:30 am, Stanley Du and Dinah Yang arrived at the community hospital almost simultaneously.
"I'm warning you, don't go telling everyone I'm your wife," Dinah Yang warned in a low voice.
Stanley Du pretended not to hear.
Not long after, Stanley Du found a white coat and put it on.
"Why is a temporary worker wearing a white coat?"
Seeing Stanley Du put on a white coat, other medical staff were surprised. Sean Wang couldn't wait to jump out and scold Stanley Du.
Stanley Du was too lazy to talk to Sean Wang.
He just looked at Dinah Yang and said nothing.
"Ahem, Stanley Du is no longer a temporary worker. From now on, he will be my assistant."
After saying these words, Dinah Yang left everyone behind and walked to the lounge.
Sean Wang looked at Stanley Du dumbfounded.
Yesterday, Stanley Du was still a temporary worker. He could scold or berate him whenever he wanted.
Today, however, Stanley Du had become Dinah Yang's assistant.
His promotion had happened astonishingly fast!
Could it be that the Yang family had approved the childhood engagement between Stanley Du and Dinah Yang?
Were Yang's parents really wanting to marry Dinah Yang to Stanley Du?
This was impossible! Stanley Du's looks and financial situation were worse than his!
Mr. Yang and his wife were both stingy and money-conscious.
How could they ever let their beautiful daughter marry Stanley Du?
Sean Wang also had his own fantasies about Dinah Yang.
However, due to his poor family background, he didn't dare to actively pursue her.
He worked hard in this small hospital, hoping to have a chance to become the son-in-law of the Yang family!
Even if they asked him to marry into the Yang family, he could accept it!
But he really didn't expect that Stanley Du would take away his position as the Yang family's son-in-law and shatter his dream!
Men these days, it's tough to get by!
Even for a position like being a son-in-law, the most shameless one, there's still competition!
Just when Sean Wang was extremely depressed, Stanley Du patted Sean Wang’s shoulder and said with a smile, "You heard it just now, I'm now Dinah Yang's assistant. It won't be long before I become part of the Yang family. If you still want to stay here, you need to be smart, understand?"
"Pretentious!" Sean Wang gave him a sour look and cursed in a low voice.
"Dare to insult me? Do you no longer want to work here?"
"Even if you become the son-in-law of the Yang family, you're just a mere 'son-in-law' at the end of the day. The owner of this hospital is your future father-in-law, Roy Yang. Hmph, you think you can fire me? You should ask Roy Yang first."
Sean Wang became more and more agitated, continuing to curse, "You're nothing but a useless person who got ahead through connections! My medical skills are better than yours, I earn more, and I have more experience. Yet you have the nerve to show off in front of me?"
Stanley Du was stunned for a moment and was about to respond with a comeback.
At this moment, four men in their twenties or thirties were rushed into the hospital.
These four people had dragons and tigers tattooed on their arms, and their hair was dyed colorful, looking like troublemakers.
"Doctor, my big brother has severe stomach pain, come and check on him!" a young man with bleached hair shouted, carrying a man with a large gold earring on his ear.
Sean Wang quickly assigned the earring-wearing man to an empty bed.
Initially, he wanted to treat this patient himself.
But then he thought it would be better to let Stanley Du handle it and test his capabilities.
"Dr. Du, let's use this patient as a practice case for you," Sean Wang said, gesturing toward Stanley Du.
The other medical staff immediately put down their work and looked at Stanley Du and Sean Wang.
These two guys, they got into a fight so quickly, huh?
"You first examine the patient," Stanley Du said.
Stanley Du knew what Sean Wang was planning.
Ten minutes later, Sean Wang handed a physical examination report to Stanley Du.
"Male patient, Theo Zhou, thirty years old, has severe pain in the upper right abdomen. According to the ultrasound, he has a mass near his gallbladder. I believe this is acute cholecystitis."
Stanley Du glanced at the patient, Theo Zhou, and said, "He doesn't have acute cholecystitis; he has ectopic appendicitis."
Sean Wang was stunned for a moment and sneered, "Are your medical skills taught by a sports teacher? The appendix is located in the lower right abdomen, not the upper right abdomen."
"Don't you understand what 'ectopic' means?" Stanley Du said sarcastically.
"What's going on?"
Dinah Yang was drawn over by their argument.
"Dinah Yang, Theo Zhou has been diagnosed with acute cholecystitis based on the ultrasound, but Stanley Du insists it's ectopic appendicitis. Hahaha, he's even more confident than the ultrasound!"
By saying this, Sean Wang was setting a trap for Stanley Du.
"The accuracy of ultrasound is not 100%. No matter how advanced the medical equipment is, misdiagnosis may occur."
Stanley Du ignored Sean Wang and said directly to Dinah Yang.
Dinah Yang was speechless.
If the ultrasound misdiagnoses, it would tarnish the hospital's reputation.
This guy, Stanley Du, was quite a troublemaker.
Just after he was promoted to assistant, he caused such a mess for the whole hospital.
Theo Zhou and his three buddies were standing by and overheard everything.
Felix Li, the guy with the yellow hair, said to Theo Zhou, "Boss, how can Dr. Du be better than an ultrasound? Don't believe him."
Upon hearing this, Sean Wang was overjoyed.
He believed that after this incident, Stanley Du's reputation had taken a hit.
Theo Zhou didn't believe Stanley Du either.
He held his stomach and endured the pain and said, "Dr. Wang, I trust you, please treat me!"
"You need surgery to remove your gallbladder."
"I need surgery?" Theo Zhou was shocked and asked Sean Wang, "What's the chance you can perform the surgery successfully?"
"Gallbladder removal is a minor procedure. I'm 80% sure I can do it. But Dr. Yang is even more skilled; she has at least a 90% success rate."
"Then I'll let Dr. Yang perform the surgery." Theo Zhou's choice was wise.
Dinah Yang didn’t refuse.
She instructed, "Sean Wang, you will be my assistant. Stanley Du, you're in charge of anesthesia."
Fifteen minutes later, in the operating room.
Stanley Du had already administered general anesthesia to Theo Zhou.
Just when Dinah Yang was about to open Zhou Tie's abdomen, Stanley Du suddenly said, "He really has ectopic appendicitis. Let me perform this surgery."
Theo Zhou was already under anesthesia and couldn't respond.
Even if Stanley Du were to perform the surgery, Theo Zhou wouldn't know.
"Don't be ridiculous!"
"I'm not causing trouble. If it's not appendicitis in an unusual location, I'll resign, and I won't bother you again." Stanley Du said seriously.
Sean Wang was secretly pleased.
He hoped Stanley Du would take over as the surgeon, thinking that Stanley Du was bound to lose.
"Alright, since you're so confident, you can perform the surgery."
Dinah Yang said, "If it turns out to be a misdiagnosis by you, you'll have to leave immediately!"
chapter 5 He is actually more accurate than B-ultrasound!
Stanley Du remained silent and made a 5 cm incision in the upper right abdomen of the patient.
He then cauterized the area to stop the bleeding and gently separated the peritoneum using forceps.
Lastly, Dinah Yang inserted a suction device.
The upper right abdomen is where the gallbladder is located.
Gallbladder inflammation doesn't produce pus.
If the patient had gallbladder inflammation, the suction couldn't draw out any pus.
But if it's ectopic appendicitis, the suction device will draw out the pus from inside the patient.
"Stanley Du, I don’t believe you're better than an ultrasound! If you extract pus, I'll drink it all!" Sean Wang whispered.
"What if you back out?" Stanley Du paused and asked Sean Wang.
"Hmph, if I back out, I'll resign from the hospital immediately!" Sean Wang confidently stated.
However, just as Sean Wang finished speaking, a large amount of yellowish-red pus appeared in the suction tube.
Sean Wang and Dinah Yang were both stunned!
It really was ectopic appendicitis! The ultrasound was misdiagnosed.
Could Stanley Du actually be more accurate than an ultrasound?
Was he just guessing?
After removing the pus, Stanley Du placed the suction device on a sterile cloth to avoid contaminating the surgical table.
He then continued to separate the peritoneum with the forceps gently.
Soon, a swollen, purplish-black appendix appeared in front of the three.
Any doctor could recognize it as an inflamed, pus-filled appendix.
"Sean, you have two choices.”
Stanley Du looked at Sean Wang and said teasingly, “Either drink the pus or resign and leave!"
Sean Wang's face twitched, looking shocked.
He obviously didn't want to drink the pus.
Resigning was also out of the question.
So he chose to stay silent, acting stubborn.
"Alright, Stanley Du, don't be too hard on Sean. Finish the surgery quickly," Dinah Yang intervened.
Listening to his wife's words, Stanley Du swiftly and gently removed the patient's appendix.
Stanley Du also delicately separated the remnants on the gallbladder's surface.
It looked easy but was a challenging task.
The wall of the gallbladder is very thin, and if not careful, it could be punctured.
But Stanley Du was both quick and gentle.
He completed the entire surgery in less than five minutes.
Afterward, Dinah Yang helped Stanley Du remove his gloves.
She whispered, "The ultrasound report didn't indicate ectopic appendicitis. How did you know?"
Stanley Du paused and joked, "It's a secret technique passed down from my grandfather. If you want to learn, have a son and a daughter for me, and I'll teach you."
Dinah Yang playfully rolled her eyes at him.
Two minutes later, the patient, Theo Zhou, was moved to a stretcher and wheeled out of the operating room.
"The surgery was so quick?"
"It wasn't a failure, was it?"
"If anything happens to Brother Theo, we'll tear this small hospital down!"
Theo Zhou's buddies were loudly discussing.
At that moment, Theo Zhou woke up from anesthesia.
Seeing him awake, the yellow-haired boy quickly asked, "Brother Theo, how do you feel?"
"I feel fine," Theo Zhou replied, sitting up.
Feeling a slight pain, he took a sharp breath and looked at his belly.
"The wound's stitched up, so my surgery's done. Dr. Yang, am I okay now?" Theo Zhou said.
Until now, he still thought that the person who performed the surgery was Dinah Yang.
"Rest for a day and come back tomorrow to remove the stitches," Dinah Yang replied.
"Thank you, Dr. Yang. I'll be sure to repay your kindness," Theo Zhou gratefully responded.
"Just settle the medical bill," Dinah Yang said, feeling a bit guilty since Stanley Du had done the work.
Upon hearing about the unpaid bill, Theo Zhou signaled his buddies, who immediately paid the fee with great respect.
After paying, Theo Zhou and his buddies left.
A few nurses quickly gathered around and praised Dr. Dinah Yang for her exceptional medical skills, as she completed a surgery in just a few minutes.
The more they complimented her, the more uncomfortable Dinah Yang felt.
Finally, unable to bear it anymore, she said, "The surgery earlier was actually done by Stanley Du. And the patient actually had an ectopic appendicitis, but was misdiagnosed by the ultrasound as having gallbladder inflammation."
The nurses were stunned and looked at Stanley Du with shock.
They couldn't believe that Stanley Du, who they knew as a temporary worker doing menial tasks, could actually perform surgery.
Furthermore, it was Stanley Du who insisted that the ultrasound had mistakenly diagnosed the patient with gallbladder inflammation instead of ectopic appendicitis.
There had even been a heated debate between Stanley Du and Sean Wang over this.
But the facts spoke for themselves. The ultrasound was wrong, and Stanley Du was right.
This guy's diagnosis was even more accurate than the ultrasound!
He will definitely become prosperous in the future.
They realized they should have a good relationship with him and not offend him.
The next moment, the nurses shifted their focus and complimented Stanley Du.
Sean Wang, watching Stanley Du being surrounded by all the girls, felt a mix of bitterness and jealousy. He murmured under his breath, "What's so great about you? You just got lucky this one time."
Dinah Yang, standing nearby, overheard him.
"Dr. Wang, you lost a bet to Stanley Du. He was generous enough not to force you to drink pus, and yet you're badmouthing him. Have you no shame?" Dinah Yang whispered.
Her words stunned Sean Wang, making him want to flee, but then he heard Stanley Du's stern voice.
"Stop right there!"
"What do you want?" Sean Wang asked nervously.
Stanley Du took the suction device from the operating room, which still contained pus.
"Either you drink this, or you resign!"
Stanley Du said coldly, "You lost the bet. You can't go back on your word."
Sean Wang was helpless. He looked at the Dinah Yang for help.
Dinah Yang was disgusted with Sean Wang's behavior but tried to mediate, "Stanley Du, you're colleagues. Don't go too far."
"Too far?" Stanley Du scoffed, then turned to Sean Wang, "Before the surgery, how did you insult me? Dare to tell everyone?"
Sean Wang stuttered, not daring to admit that he had called Stanley Du an incompetent who only got his position through connections.
He even claimed that his medical skills and experience surpassed Stanley Du's.
But the reality was, that he misdiagnosed the patient, while Stanley Du effortlessly completed the surgery and cured the patient.
If Sean Wang admitted to all he said, he would only further embarrass himself.
"What exactly did Sean Wang say?" Dinah Yang asked Stanley Du when Sean Wang remained silent.
Stanley Du recounted the insults without exaggerating.
After hearing this, everyone felt Sean Wang was way out of line.
Even if he looked down on Stanley Du, he shouldn't have said those things aloud.
It only showcased his lack of emotional intelligence, especially when he couldn't diagnose a patient that Stanley Du easily did.
Dinah Yang grew even more displeased with Sean Wang!
After all, Stanley Du was her fiancé. She could reprimand him, but she wouldn't tolerate others doing so!
"Sean Wang, you should resign," Dinah Yang declared.
"What?!" Sean Wang was shocked. "Dinah Yang, are you firing me?"
"My family owns this hospital. I have the right to fire you."
Sean Wang pleaded, "I know I was wrong. Please give me another chance to make amends. Don't fire me!"
He was genuinely terrified.
With his mediocre medical skills, finding a new good job would be difficult for him.
"After what happened, it's clear you and Stanley Du can't work together. If your skills were better than his, I would've kept you," Dinah Yang said coldly, but reasonably.
Seeing that pleading was useless, Sean Wang had no choice but to go through the resignation procedures in despair.
He really regrets it now.
He really couldn't believe that Stanley Du's medical skills were better than his own.
Even more surprising to him was that his few derogatory comments about Stanley Du could cost him his job.
If he had known this would happen, he would never have provoked Stanley Du.
Seeing that Dinah Yang had dismissed Sean Wang, Stanley Du felt comforted.
It seems this fiancée of mine really stands up for me.
The rest of the day at the hospital was quite relaxed.
The colleagues in the hospital treated Stanley Du with much more respect than before.
At lunchtime, a colleague even bought Stanley Du a fast-food meal.
This was the first time!
After work in the afternoon, Stanley Du hitched a ride with Dinah Yang's car to Ning City University.
Then he packed all his dirty clothes, which he hadn't washed for days, into Dinah Yang's car, asking her to take them home and wash them.
"You're so sloppy; your clothes even smell sour!" Dinah Yang scolded Stanley Du with a look of disgust and quickly drove away.
At the Yang residence, Dinah Yang casually threw Stanley Du's dirty clothes into the washing machine.
Roy Yang and Elen Zeng were sitting on the couch watching TV.
"Sweetheart, whose clothes are these?"
"They're all Stanley Du's dirty clothes. He insisted that I wash them for him!"
"What?!"
Elen Zeng angrily jumped up from the couch, "This poor guy has gone too far! He's treating you like a servant. Who does he think he is?"
She then turned to blame Roy Yang, "This is all your fault, being too kind to that poor boy! Why did you give him two years? You should've denied their engagement from the start!"
Roy Yang tried to calm his wife and then asked Dinah Yang, "How did that young man perform at work today?"
Dinah Yang told the truth about Stanley Du's performance today.
The more Roy Yang and Elen Zeng listened, the more alarmed they became.
Without Stanley Du's insistence and intervention, Dinah Yang and Sean Wang would have misdiagnosed the patient.
Their small family hospital would have gone under if there had been a fatal mistake due to the misdiagnosis.
"Ahem, the young man does have impressive medical skills. He did a great job today. Let's consider you washing his clothes as a reward," said Elen Zeng, sounding more subdued.
Dinah Yang nodded in agreement.
Roy Yang suddenly said, "Daughter, bring Stanley Du over for lunch tomorrow. I'll cook some special dishes to thank him properly."
Dinah Yang hesitated for a moment before nodding in agreement.
"You're inviting him over for dinner? Aren't you giving him too much credit?" Elen Zeng said, not pleased.
"You always think too little."
Roy Yang said with a cunning smile, "The young man probably learned from Old Man Chen. Being good to him only benefits us."
👇👇👇
<Matchless Urban Doctor>
Download #readme now, Continue reading this super hot novel!
-------------------------
On a summer day at noon, on a certain street in the northern suburbs of Ning City.
Stanley Du rode his bicycle and arrived at the entrance of the Greenview Community Hospital.
He's 21 years old.
After this summer break, he will be starting his senior year at Ning City University Medical School.
Currently, he's working as a temporary helper at Greenview Community Hospital.
This hospital is privately owned and not very large, with just a dozen or so medical staff.
The patients who come here are all local residents, and the doctors here can only treat minor illnesses and injuries.
For those with serious or urgent conditions, the doctors here dare not treat them.
Stanley Du locked his bicycle and was about to go inside to start work.
At this moment, a red Honda Civic pulled up from a distance and stopped next to Stanley Du.
The car door swung open, revealing a pair of long legs in stockings stepping out.
When Stanley Du saw those long legs, he couldn't help but gulp.
Two young men who were at the hospital to seek medical attention were also looked at those long legs, and their eyeballs were almost popping out of their sockets.
The next moment, a beautiful woman with a curvy figure wearing a tight purple skirt got out of the car.
The beauty had extremely high attractiveness, fair skin, and delicate features.
She was named Dinah Yang, and her father owned this community hospital.
Dinah Yang not only had good looks and a great figure, but she also had a high IQ.
When she was in elementary school, she skipped two grades. When she went to college, she completed her medical degree at Tendu Medical University in just two years, making her a top student.
If it weren't to get close to Dinah Yang, Stanley Du wouldn't be working in this small hospital with a low monthly salary of 1,300 yuan.
But Dinah Yang only gave Stanley Du a casual glance and didn't even greet him before walking into the hospital.
At this moment, a slightly overweight female doctor urgently said to Dinah Yang, "Dinah, you've arrived just in time. We have an emergency patient, and your parents are not here. None of us doctors can handle this patient. Please go check it out."
Hearing this, Dinah Yang didn't even have time to change into her white coat before hurrying to the emergency room.
Stanley Du also followed.
In the emergency room, a woman in her sixties was lying on a bed and kept complaining that she had a headache.
A man in his thirties stood by the bed, looking distressed.
Dr. Sean Wang, the male doctor, was about to give the elderly woman a painkiller injection. Upon seeing Dinah Yang, he quickly said, "Dinah Yang, your medical skills are better than mine. Please take a look at this elderly lady."
After checking the elderly woman's blood pressure and heartbeat, Dinah Yang said, "It's not a big problem, she's having a migraine attack."
Then Dinah Yang turned around and instructed a nurse, "Prepare a high-dose injection of ibuprofen for the elderly woman."
The nurse quickly prepared the medication.
Dinah Yang intended to administer the injection and IV herself.
At this moment, Stanley Du suddenly intervened and stopped her.
"What are you trying to do?" Dinah Yang frowned and glared at Stanley Du. "Don't interfere with the patient's treatment!"
Stanley Du, a mere temporary worker doing odd jobs, dared to interfere with her patient's treatment?
It seemed like he didn't want to keep his job.
"Dinah Yang, ibuprofen has some side effects, and the elderly woman's health is not the best. So, I think you shouldn't give her a high-dose ibuprofen injection," Stanley Du calmly said.
Upon hearing this, the son of the elderly woman, the man in his thirties who was guarding the bedside, tightened his expression and looked at Dinah Yang.
Dinah Yang, however, coldly replied to Stanley Du, "I am in charge of the elderly woman's treatment. I will decide which medication to use, and you don't need to interfere."
Stanley Du kept silent.
The son of the elderly woman was still concerned and asked Dinah Yang, "Dr. Yang, are you sure it's safe to inject ibuprofen into my mother?”
"Don't worry, ibuprofen is specifically used to treat migraines. Once I give your mother the injection, her pain will subside," Dinah Yang replied calmly.
"But this male doctor just..." The man hesitated as he pointed to Stanley Du.
"Haha, you misunderstood. This young man is not a doctor at our hospital; he's just a temporary worker doing odd jobs here."
Before Dinah Yang could respond, the male doctor Sean Wang couldn't wait and mocked Stanley Du.
After learning that Stanley Du was just a temporary worker, the trust level of the elderly woman's son plummeted to zero.
He looked at Stanley Du with disdain and hostility.
At that moment, Sean Wang continued to taunt Stanley Du, "I must say, Stanley, you are just a temporary worker here, and you don't even have a medical license. How dare you question Dinah Yang's treatment plan? Who gave you the courage? Do you still want to work here?"
"Enough, Sean, please stop. Stanley Du, the emergency room is not your workstation. Go attend to your duties."
Dinah Yang interrupted Dr. Wang's mockery of Stanley Du.
Stanley Du, however, was very unhappy with Dr. Wang.
Damn, if Dinah Yang looked down on me, I could live with that.
Who could blame me for having a thing for a knockout like her?
But you, Sean Wang, we're in the same boat, just earning our keep in this small hospital.
What makes you think you can look down on me?
"Why are you still standing there? The floor tiles in the restroom need cleaning. Go clean them quickly."
Seeing that Stanley Du still refused to leave, Dinah Yang urged impatiently.
Stanley Du glanced at Dinah Yang, nodded, and walked away.
He had already warned Dinah Yang, but she had brushed it off.
Moreover, Dinah Yang had allowed Sean Wang to taunt and humiliate him.
In this case, there was no need for Stanley Du to stay here and continue being humiliated.
Although he was attracted to Dinah Yang's beauty and figure, he wasn't the kind of guy to let a beautiful woman trample all over him.
Stanley Du turned and walked out of the emergency room.
Shortly after, Dinah Yang gave the elderly woman an injection of ibuprofen.
The woman's screams quickly subsided.
The son of the elderly woman breathed a sigh of relief, praising Dinah Yang, "Dr. Yang, my mother is much better after the injection. Your medical skills are truly impressive."
Dinah Yang was pleased but humbly replied, "Let your mother rest for a while. Once the medication takes effect, she'll be able to leave the hospital."
The son of the elderly woman thanked Dinah Yang and escorted her and the medical team out of the emergency room.
A few minutes later, Stanley Du was mopping the floor in the men's restroom.
Just then, Sean Wang who was in urgent need of the restroom, pushed the door open.
Seeing Stanley Du, Sean Wang snorted contemptuously and entered one of the stalls.
Stanley Du quickly left the restroom.
A few minutes later, Sean Wang also came out of the restroom.
He deliberately said to Stanley Du, "Stanley, let me give you a piece of advice. If you want to succeed in your career, you must remember your place, talk less, and work more. Do you understand?"
Stanley Du was about to retort. At this moment, the son of the elderly woman rushed out of the emergency room, shouting, "Dr. Yang! Dr. Yang! My mom's condition is getting worse. Please come and see!"
Hearing this, Dinah Yang, Sean Wang, and the medical team quickly rushed into the emergency room.
Stanley Du threw the mop away and followed.
Inside the emergency room, the elderly woman was now convulsing, foaming at the mouth, and in extreme distress.
"Dr. Yang, my mother's condition has worsened."
The man in his thirties said anxiously, "Did you give her the wrong medication?"
chapter 2 Bai Fumei married a temporary worker?
Dinah Yang remained calm on the surface, but inside, she was in a panic.
The elderly woman, who had been quiet a moment ago, was now convulsing and foaming at the mouth?
This was undoubtedly a side effect of the ibuprofen!
If the elderly woman's body couldn't handle the side effects and she died in this small hospital, it would be a major problem.
At this moment, the elderly woman's eyes widened, her eyeballs protruded, and her face turned blue, indicating signs of suffocation.
When Dinah Yang saw this, she became even more panicked.
She quickly gave the elderly woman various first aid measures.
Sean Wang and the two female nurses stood by and did not dare to help.
They were also very nervous.
If they helped Dinah Yang and the elderly woman, unfortunately, passed away... they would all bear the responsibility.
Therefore, they all stood aside and allowed Dinah Yang to treat the elderly woman alone.
"You quack!"
As the elderly woman's condition worsened, with increasing foaming at the mouth and a deteriorating complexion, the man in his thirties couldn't contain his anger. He shouted at Dinah Yang in a fit of rage, "That temporary worker was right! The medication you injected my mom with has severe side effects! You're the one who's caused my mom to end up like this! I'm transferring her to another hospital! I can’t trust you quack doctors!"
After scolding, he pushed Dinah Yang away from his mother.
At this point, Dinah Yang's hands were trembling.
And the elderly woman intermittently moaned, "I... I feel so uncomfortable. I'm going to die... Son, I don't want to die. Please save me."
The son soon broke down.
He yelled at Dinah Yang, "You've nearly killed my mom! I'll make you pay for this, and you'll accompany my mother in death!"
In the next moment, he clenched his fist and charged toward Dinah Yang.
Sean Wang bravely saved the beauty and stepped forward to stop the man, but he received a punch to the eye socket.
Then Sean Wang screamed and knelt down.
The man wasn't stopping. He raised his fist again, charging at Dinah Yang.
Dinah Yang couldn't dodge, so she could only close her eyes and grit her teeth, preparing for the incoming blow.
But she waited for several seconds, but the expected punch never landed.
She opened her eyes nervously and saw that the man's fist had been blocked by a large hand.
And the owner of this sturdy hand was none other than the temporary worker who had just arrived, Stanley Du.
"Sir, please calm down. If you injure Dr. Yang, who will treat your mother?" Stanley Du said in a deep voice.
He had clenched his fingers into a strong grip, firmly holding onto the man's fist, rendering him immobile.
"She's a quack! I don't trust her! She almost killed my mother!" the man retorted with anger in his eyes.
"Give me some time and I can save your mother," Stanley Du said confidently.
Hearing this, Sean Wang and others were all stunned.
Could a mere temporary worker really have the ability to treat the elderly woman?
It’s impossible. He must be bragging!
Even Dinah Yang couldn't save that elderly woman. How could Stanley Du, a temporary worker, have better medical skills than Dinah Yang?
"Okay, I'll give you a chance."
The man said viciously, "But if you can't save my mother, I'll kill you first, and then this woman."
The reason why he was willing to give Stanley Du a chance was because before Dinah Yang injected the ibuprofen, Stanley Du had warned Dinah Yang that ibuprofen had many side effects and his mother might not be able to bear it.
Facts had proved that Stanley Du's warning was not unfounded.
Stanley Du was about to take action to save the elderly woman, but Dinah Yang stopped him.
"Are you sure you can save her?" Dinah Yang whispered.
"Haha, if the elderly woman dies, you won't bear any responsibility; I'll take full responsibility," Stanley Du said confidently.
"Why is he so confident?" Dinah Yang's heart was touched slightly.
Stanley Du had no time to talk to Dinah Yang. He reached out and massaged the elderly woman's abdomen a few times.
"Stop!" the man shouted.
Stanley Du sneered and said, "Heh, your mother is in her sixties. Do you think I have any ill thoughts about her?"
The man's expression faltered.
He had indeed had such thoughts just a moment ago.
But now that he had calmed down and thought about it carefully, he realized he was being paranoid.
Next, Stanley Du put his hand on the elderly woman's abdomen and massaged it a few times.
Unseen emerald-green energy flowed out of the elderly woman's body and penetrated into Stanley Du's hand.
This emerald-green energy was the residual power of the ibuprofen. They had been absorbed by Stanley Du.
Thirteen years ago, Stanley Du's parents had died in a car accident.
Then, Stanley Du met his master, The Bouldering Taoist Priest, who took him as a disciple.
The Bouldering Taoist Priest was the former head of the Medicine God Sect. He would let Stanley Du soak in medicinal baths for four hours every day.
After a long time, Stanley Du's body became a Myriad Medicinal Body.
His Myriad Medicinal Body could absorb the power of various medicines to enhance his own cultivation.
Even the most poisonous poison in the world would be absorbed and neutralized by Stanley Du's Myriad Medicinal Body.
After absorbing the residual effects of ibuprofen from the elderly woman's body, Stanley Du quickly retracted his hand from the elderly woman's abdomen.
Shortly after, the elderly woman's complexion quickly returned to normal.
She stopped crying and her breathing became much easier.
Two minutes later, the elderly woman sat up from the bed and gasped, "Oh, I feel much better. It's just that my head still hurts a bit."
Hearing this, the man cried with joy.
Dinah Yang and others were also relieved.
Next, Stanley Du stretched out two fingers and rubbed the acupuncture point behind the elderly woman's left ear more than a dozen times.
After Stanley Du stopped, the expression on the elderly woman's face was obviously much more relaxed.
"It's very comfortable. My head doesn't hurt anymore."
The elderly woman praised Stanley Du, "Young man, I didn't expect that you have such great medical skills at such a young age. Your medical skills are passed down from your ancestors, right?"
Stanley Du didn't speak, just nodded.
On his waist was a palm-sized snakeskin bag. This was a Mustard Seed Bag with a cubic meter of storage space inside.
There was a darksteel plate inside the bag.
The darksteel plate was the most precious artifact of the Medicine God Sect, the Shennong Token.
Shennong, the ancient Medicine God, was the first owner of Shennong Token and the Mustard Seed Bag.
The Bouldering Taoist Priest and Stanley Du, as well as the previous heads of the Medicine God Sect, were all direct descendants of Shennong.
Before they passed away, each head would store their insights and skills in the Shennong Token.
Some excelled in medicine, some in martial arts, some in appraisal, some in arts, and some in cooking.
All of these skills and knowledge had been perfectly inherited by Stanley Du.
The man who had been worried about his mother's condition praised Stanley Du sincerely, "Young man, your medical skills surpass all of them, yet they let you work as a temporary assistant. They're really short-sighted."
This compliment elevated Stanley Du's status and indirectly criticized Dinah Yang and the others.
Seeing their darkened expressions, Stanley Du quickly said, "Brother, please don't make enemies for me; I beg you."
The middle-aged man was momentarily stunned and then laughed awkwardly.
Then, he handed a business card to Stanley Du and patted his shoulder, saying, "If they mistreat you, give me a call. I, Randall Chen, won't let you down."
After saying that, Randall Chen left the hospital with his mother.
Dinah Yang felt a mixture of bitterness and regret.
She, a top medical student from Tongji Medical University, had been outperformed by a temporary assistant like Stanley Du.
"Come with me, I have something to ask you."
Dinah Yang glanced at Stanley Du, throwing these words coldly, and heading toward the lounge.
Stanley Du followed her.
"Tut! What ancestral medical skill? I think he stumbled upon it like a blind cat finding a dead mouse, just bluffing."
Sean Wang looked at Stanley Du's back and whispered jealously.
After a while, Stanley Du followed Dinah Yang and walked into the lounge.
"Stanley Du, right? How long have you been at our Greenview Hospital?"
Dinah Yang leaned back on the sofa and asked coldly.
"Well, I just came here, less than ten days," Stanley Du standing and said with a smile.
Dinah Yang nodded, took out two thousand yuan in cash from her bag, and handed it to Stanley Du, "This is your salary for this month. You don't need to come back anymore."
"Come on, I just helped you out of a difficult situation, and you won't give me a promotion or a raise, and that's fine. But why are you firing me?"
Stanley Du didn't take the money and asked, rolling his eyes.
Dinah Yang crossed her legs gracefully, with the corners of her delicate mouth slightly raised, and said disdainfully, "Your medical skills are better than mine, why do you want to stay in our small hospital with a monthly salary of only 1,300, and working as an assistant?"
"Haha, I've been waiting for you to ask me this."
Stanley Du suppressed his smile, stared at Dinah Yang's delicate and pretty face, and said seriously, "I stayed at this small hospital for you."
Dinah Yang's heart skipped a beat, but there was no expression of surprise or shyness on her face.
After a moment of silence, she chuckled, "Haha, so you're trying to hit on me. But I will never give you such a chance again. I already have a boyfriend."
"Haha, please stop making up stories. These days, every time you leave work, I've been quietly following you. You don't have a boyfriend."
Stanley Du smiled and said, "Those men who sent you flowers, invited you for dinner, and were all turned down by you, I've beat them down."
"You pervert! You've been stalking me!"
Dinah Yang was both shocked and angry, her voice stern, "If you keep this up, I'll call the police and have you arrested!"
"You are my wife, and I am doing this to protect you. Why should the police arrest me?" Stanley Du folded his hands and said with a smile.
As soon as these words came out, Sean Wang and the others, who were eavesdropping outside the lounge, were utterly shocked, their jaws dropping to the floor!
Dinah Yang was actually Stanley Du's wife?
This was impossible!
Dinah Yang could be considered a wealthy and attractive woman.
Stanley Du was just a newly arrived temporary worker.
If Dinah Yang were to marry Stanley Du, then Dinah Yang would have some serious issues with her judgment and intelligence!
chapter 3 Those who pretend to be poor are smart people
"You psycho! Who is your wife?"
Dinah Yang's angry voice came from the lounge, causing Sean Wang and others who were eavesdropping outside the door to wince, their eardrums hurt slightly.
Next, Dinah Yang in the lounge continued to humiliate Stanley Du in a low voice.
"Is it because no woman wants you, so you are crazy about women?"
"There are so many beauties in the world, why did you fixate on me?"
"If it's because you're poor and can't find a girlfriend, I can give you some money... 10,000 yuan. This money can cover several nights out. Don't be too greedy. I'm actually living paycheck to paycheck and haven't saved much."
After who knows how long, Dinah Yang, with a dry throat, finally stopped talking.
At this point, Stanley Du spoke slowly, "Dinah Yang, your father is Roy Yang, and your grandfather is Jay Yang. Ten years ago, your family still lived in Qutang Town to the south of Ning City. Your grandfather ran a small clinic in the town. Am I right?"
"You actually checked my family's past?"
Dinah Yang's face changed slightly, and she stared at Stanley Du coldly. "What are you trying to do?"
Stanley Du did not answer Dinah Yang's question but continued, "Ten years ago, there was an elderly man and a young boy who became your neighbors. The old man's surname was Chen, and he was a skilled barefoot doctor. He helped cure several difficult illnesses for your grandfather, who greatly admired him and considered him like a brother."
At this point, Stanley Du deliberately paused and looked at Dinah Yang's expression.
Sure enough, her surprise was even more evident.
Stanley Du continued, "That winter, your father fell seriously ill, diagnosed by the hospital as having aortic dissection. This condition could threaten your father's life at any moment, and no doctor in Ning City was willing to perform the surgery. In the end, it was the old man, Chen, in your family's small clinic who performed the surgery and saved your father's life. Your grandfather arranged for you to be engaged to the old man's grandson, the little boy who was with him. Do you remember the little boy's name?"
Dinah Yang was stunned.
Her childhood memories told her that what Stanley Du was saying was all true.
She remembered that at the time, she was not even twelve years old, and the old man's little grandson was slightly younger than her.
That little rascal liked to play with her and even stole kisses from her.
What was the little rascal's name again?
Right, he seemed to be called Stanley Du!
"You... you are that old man's grandson? What's your nickname?" Dinah Yang asked tentatively.
"My nickname is Little Naughty Boy."
Stanley Du smiled, "Your nickname is Big Gal. Isn't that right?"
Dinah Yang didn't say anything, which was taken as confirmation.
The Bouldering Taoist Priest was the Old Man Chen.
To avoid criticism, in front of outsiders, The Bouldering Taoist Priest called Stanley Du his grandson.
Stanley Du added, "Three years ago, I went to Qutang Town to find you, but I didn't expect that your family had already moved. At the time, I thought I would never see you again in this lifetime. However, just ten days ago, near this hospital, I saw your father, Roy Yang. He hasn't changed much in appearance compared to ten years ago, and I recognized him right away."
After a few seconds of silence, Stanley Du continued, "I followed your father and found out that he is the director of this small hospital. So I came here to apply for a job, becoming a temporary worker. I did all of this for you."
The last sentence was rather cheesy.
Dinah Yang's entire body felt goosebumps. She argued, "We were just kids back then, and that engagement wasn't legally binding!"
"Tsk, I don't care whether it's legal or not."
Stanley Du smiled and said nonchalantly, "Back then, your grandfather personally arranged for us to be engaged, and your parents also agreed to the engagement. Now, my grandfather and your grandfather have both passed away. If you break off this engagement, your entire family will be ungrateful. Your grandfathers in heaven won't rest in peace."
"Are you... morally blackmailing me?"
Dinah Yang glared at Stanley Du and pointed at Stanley Du, "Do you want to lay claim to me, huh?"
"I'm asserting my rights."
Stanley Du smirked, “Big Gal, my good wife, I am your husband. Whether you admit it or not."
Dinah Yang's heart was in turmoil, and she couldn't continue the conversation with Stanley Du.
Meanwhile, Sean Wang and others who had been eavesdropping outside quickly dispersed.
"So Stanley Du and Dinah Yang are childhood sweethearts?"
"Hmm, it's a new era of the rule of law now; such arranged marriages are no longer valid!"
"I agree. Their marriage can't go through. Their financial situations are too different."
"Haha, if Stanley Du goes to propose to Yang's family, they'll definitely reject him. Plus, this hospital belongs to Yang's family. They might even kick Stanley Du out of the hospital!"
…
At eight o'clock in the evening, countless homes were lit up.
In the living room of Dinah Yang's house, Stanley Du was undergoing a three-court trial, with Yang's father, mother, and Dinah Yang as the judges.
"Ahem, Stanley, do you have a house? Do you have a car?"
Dinah Yang's mother, Elen Zeng, glanced at Stanley Du from head to toe with a somewhat contemptuous tone.
"Not yet," Stanley Du said calmly.
"Your grandpa's medical skills are very good. Before he passed away, he should have left you a lot of money, right?" Elen Zeng asked again.
"When my old man was alive, he did make quite a bit of money. However, he was quite extravagant. After he died, he only left me a few hundred thousand. In the past two years, I’ve been studying at Ning City University and spent a lot of money. Now I only have 18,000 left in my bank account."
Stanley Du did not tell the truth.
The Bouldering Taoist Priest left him more than 10 billion just in bank deposits.
Apart from these deposits, The Bouldering Taoist Priest also transferred many shares of his companies to Stanley Du.
The Bouldering Taoist Priest had cured many wealthy people with complex ailments.
These deposits and shares were gifts from those wealthy individuals, all of which were now Stanley Du's property.
Stanley Du concealed his assets both to stay low-key and to observe the true character of the Yang family.
"18,000?"
Elen Zeng's tone suddenly increased by several notches. "You have no house, no car, and only 18,000, yet you want to marry my daughter as your wife. Do you expect my daughter to live with you in poverty?"
Roy Yang patted Elen Zeng's hand to signal her to maintain her composure and not get agitated.
"Mother-in-law, please don't be so harsh.”
Stanley Du pretended not to notice the sarcasm in Elen Zeng's words and said with a smile, "Although I don't have a car or a house now, and I don't have much money, my medical skills are passed down from my grandfather. With me overseeing your hospital, it's only a matter of one or two years before your small hospital becomes famous and prosperous in Ning City."
He said this with confidence, and Roy Yang and Elen Zeng also knew that Stanley Du was not bragging.
Roy Yang and Elen Zeng had already heard about Stanley Du's actions in helping Dinah Yang and curing the elderly woman.
The two of them were in a difficult position. They wanted Stanley Du to work for them in the hospital, but they also didn't want their daughter, Dinah Yang, to marry him so inexpensively.
"How about this: your engagement with my daughter remains valid."
After thinking for a long time, Roy Yang said to Stanley Du, "I will give you two years. In these two years, you need to stay and work in my hospital. If you become a renowned doctor in Ning City within these two years, I will hold a wedding for you and Big Gal to officially acknowledge you as my son-in-law."
"Okay, but Dinah Yang and I should get our marriage certificate first."
"No marriage certificate."
"Then how can I trust you?" Stanley Du was getting annoyed. "If I help you expand the hospital and make it successful, but you break your word and don't let Dinah Yang marry me, then I'll be at a loss."
"Hmph, I've always kept my promises. You have nothing now, yet you want to be a real couple with my daughter? Do you think we're all fools?"
Roy Yang raised his eyebrows and said seriously, "This two-year agreement is a test for you. If you don't accept this test, then the engagement between you and Dinah Yang will be null and void."
chapter 4 Provocation from colleagues
"Haha, father-in-law, you are really cunning. I accept your test."
Stanley Du agreed with his father-in-law, turned and asked Dinah Yang, "Honey, what do you think?"
Dinah Yang wanted to refuse, but couldn't bring herself to do so.
After all, Stanley Du and she had a long-standing engagement, and they were also childhood friends.
So, she rolled her eyes and said to Stanley Du, "I'll listen to my father."
"Great! These two years, without your permission, I won't touch you. But you also can't attract unwanted attention or betray me.”
"What do you take me for?"
Dinah Yang yelled at Stanley Du, "I am not a casual woman."
"Okay, okay, I love a chaste lady like you."
With the engagement settled, Stanley Du was no longer treating himself as an outsider.
He grinned and said, “Father-in-law and mother-in-law, can I bring my dirty laundry to your house to wash? The dorms at my school have poor facilities and no washing machine."
Elen Zeng said with a sullen face and gritted her teeth, "Okay."
"The cafeteria food at my school is terrible. Can I have dinner at your place?" Stanley Du was pushing his luck.
"Okay," Elen Zeng muttered through gritted teeth.
"Father-in-law, I don't want to do odd jobs anymore, and the monthly salary of 1,300 is too low. Can you increase it?"
Stanley Du continued to push his luck.
Roy Yang clenched his teeth, his cheeks twitching.
He swallowed his anger and replied, "You will be Dinah Yang's assistant from now on, and you can wear a white coat. As for your salary, the monthly base salary will be 1,500. In addition to your base salary, you'll get a 50 yuan bonus for curing a regular patient and a 200 yuan bonus for handling a difficult case. There's no upper limit."
The bonuses were quite low, and it seemed that his father-in-law and mother-in-law were both money-loving people.
After discussing the main issue with his father-in-law, Stanley Du left happily.
The reason why he wanted to marry Dinah Yang was because he really liked Dinah Yang.
The second reason was that his marriage to Dinah Yang was the last wish of his master The Bouldering Taoist Priest.
The Bouldering Taoist Priest, aside from being a skilled doctor, was also adept in fortune-telling and physiognomy.
He had left a will before his death, stating that Stanley Du and Dinah Yang were destined to be together.
After Stanley Du left, Elen Zeng closed the door, turned to her husband, and scolded, "Are you getting senile? Why did you give him hope? Our daughter is beautiful and well-educated. She should marry a successful and wealthy man. Marrying a poor guy is such a waste."
"This is just a delaying tactic."
Roy Yang sighed and said, "Back then, the engagement between Dinah Yang and Stanley Du was indeed arranged by my father and Old Man Chen. Moreover, Old Man Chen saved my life. If we were to cancel the engagement without a good reason, I wouldn't be able to face them in the afterlife."
After a pause, Roy Yang turned his head and asked Dinah Yang, "How do you feel about that guy?"
"My impression of him is still stuck in childhood, and it's a bit hazy."
Dinah Yang said bluntly, "I neither dislike nor particularly like him; that's how I see him."
Roy Yang nodded, "During this period, you should pay attention to him. See how much he's learned about Old Man Chen's medical skills."
"I was thinking the same thing," Dinah Yang agreed.
The next morning at 8:30 am, Stanley Du and Dinah Yang arrived at the community hospital almost simultaneously.
"I'm warning you, don't go telling everyone I'm your wife," Dinah Yang warned in a low voice.
Stanley Du pretended not to hear.
Not long after, Stanley Du found a white coat and put it on.
"Why is a temporary worker wearing a white coat?"
Seeing Stanley Du put on a white coat, other medical staff were surprised. Sean Wang couldn't wait to jump out and scold Stanley Du.
Stanley Du was too lazy to talk to Sean Wang.
He just looked at Dinah Yang and said nothing.
"Ahem, Stanley Du is no longer a temporary worker. From now on, he will be my assistant."
After saying these words, Dinah Yang left everyone behind and walked to the lounge.
Sean Wang looked at Stanley Du dumbfounded.
Yesterday, Stanley Du was still a temporary worker. He could scold or berate him whenever he wanted.
Today, however, Stanley Du had become Dinah Yang's assistant.
His promotion had happened astonishingly fast!
Could it be that the Yang family had approved the childhood engagement between Stanley Du and Dinah Yang?
Were Yang's parents really wanting to marry Dinah Yang to Stanley Du?
This was impossible! Stanley Du's looks and financial situation were worse than his!
Mr. Yang and his wife were both stingy and money-conscious.
How could they ever let their beautiful daughter marry Stanley Du?
Sean Wang also had his own fantasies about Dinah Yang.
However, due to his poor family background, he didn't dare to actively pursue her.
He worked hard in this small hospital, hoping to have a chance to become the son-in-law of the Yang family!
Even if they asked him to marry into the Yang family, he could accept it!
But he really didn't expect that Stanley Du would take away his position as the Yang family's son-in-law and shatter his dream!
Men these days, it's tough to get by!
Even for a position like being a son-in-law, the most shameless one, there's still competition!
Just when Sean Wang was extremely depressed, Stanley Du patted Sean Wang’s shoulder and said with a smile, "You heard it just now, I'm now Dinah Yang's assistant. It won't be long before I become part of the Yang family. If you still want to stay here, you need to be smart, understand?"
"Pretentious!" Sean Wang gave him a sour look and cursed in a low voice.
"Dare to insult me? Do you no longer want to work here?"
"Even if you become the son-in-law of the Yang family, you're just a mere 'son-in-law' at the end of the day. The owner of this hospital is your future father-in-law, Roy Yang. Hmph, you think you can fire me? You should ask Roy Yang first."
Sean Wang became more and more agitated, continuing to curse, "You're nothing but a useless person who got ahead through connections! My medical skills are better than yours, I earn more, and I have more experience. Yet you have the nerve to show off in front of me?"
Stanley Du was stunned for a moment and was about to respond with a comeback.
At this moment, four men in their twenties or thirties were rushed into the hospital.
These four people had dragons and tigers tattooed on their arms, and their hair was dyed colorful, looking like troublemakers.
"Doctor, my big brother has severe stomach pain, come and check on him!" a young man with bleached hair shouted, carrying a man with a large gold earring on his ear.
Sean Wang quickly assigned the earring-wearing man to an empty bed.
Initially, he wanted to treat this patient himself.
But then he thought it would be better to let Stanley Du handle it and test his capabilities.
"Dr. Du, let's use this patient as a practice case for you," Sean Wang said, gesturing toward Stanley Du.
The other medical staff immediately put down their work and looked at Stanley Du and Sean Wang.
These two guys, they got into a fight so quickly, huh?
"You first examine the patient," Stanley Du said.
Stanley Du knew what Sean Wang was planning.
Ten minutes later, Sean Wang handed a physical examination report to Stanley Du.
"Male patient, Theo Zhou, thirty years old, has severe pain in the upper right abdomen. According to the ultrasound, he has a mass near his gallbladder. I believe this is acute cholecystitis."
Stanley Du glanced at the patient, Theo Zhou, and said, "He doesn't have acute cholecystitis; he has ectopic appendicitis."
Sean Wang was stunned for a moment and sneered, "Are your medical skills taught by a sports teacher? The appendix is located in the lower right abdomen, not the upper right abdomen."
"Don't you understand what 'ectopic' means?" Stanley Du said sarcastically.
"What's going on?"
Dinah Yang was drawn over by their argument.
"Dinah Yang, Theo Zhou has been diagnosed with acute cholecystitis based on the ultrasound, but Stanley Du insists it's ectopic appendicitis. Hahaha, he's even more confident than the ultrasound!"
By saying this, Sean Wang was setting a trap for Stanley Du.
"The accuracy of ultrasound is not 100%. No matter how advanced the medical equipment is, misdiagnosis may occur."
Stanley Du ignored Sean Wang and said directly to Dinah Yang.
Dinah Yang was speechless.
If the ultrasound misdiagnoses, it would tarnish the hospital's reputation.
This guy, Stanley Du, was quite a troublemaker.
Just after he was promoted to assistant, he caused such a mess for the whole hospital.
Theo Zhou and his three buddies were standing by and overheard everything.
Felix Li, the guy with the yellow hair, said to Theo Zhou, "Boss, how can Dr. Du be better than an ultrasound? Don't believe him."
Upon hearing this, Sean Wang was overjoyed.
He believed that after this incident, Stanley Du's reputation had taken a hit.
Theo Zhou didn't believe Stanley Du either.
He held his stomach and endured the pain and said, "Dr. Wang, I trust you, please treat me!"
"You need surgery to remove your gallbladder."
"I need surgery?" Theo Zhou was shocked and asked Sean Wang, "What's the chance you can perform the surgery successfully?"
"Gallbladder removal is a minor procedure. I'm 80% sure I can do it. But Dr. Yang is even more skilled; she has at least a 90% success rate."
"Then I'll let Dr. Yang perform the surgery." Theo Zhou's choice was wise.
Dinah Yang didn’t refuse.
She instructed, "Sean Wang, you will be my assistant. Stanley Du, you're in charge of anesthesia."
Fifteen minutes later, in the operating room.
Stanley Du had already administered general anesthesia to Theo Zhou.
Just when Dinah Yang was about to open Zhou Tie's abdomen, Stanley Du suddenly said, "He really has ectopic appendicitis. Let me perform this surgery."
Theo Zhou was already under anesthesia and couldn't respond.
Even if Stanley Du were to perform the surgery, Theo Zhou wouldn't know.
"Don't be ridiculous!"
"I'm not causing trouble. If it's not appendicitis in an unusual location, I'll resign, and I won't bother you again." Stanley Du said seriously.
Sean Wang was secretly pleased.
He hoped Stanley Du would take over as the surgeon, thinking that Stanley Du was bound to lose.
"Alright, since you're so confident, you can perform the surgery."
Dinah Yang said, "If it turns out to be a misdiagnosis by you, you'll have to leave immediately!"
chapter 5 He is actually more accurate than B-ultrasound!
Stanley Du remained silent and made a 5 cm incision in the upper right abdomen of the patient.
He then cauterized the area to stop the bleeding and gently separated the peritoneum using forceps.
Lastly, Dinah Yang inserted a suction device.
The upper right abdomen is where the gallbladder is located.
Gallbladder inflammation doesn't produce pus.
If the patient had gallbladder inflammation, the suction couldn't draw out any pus.
But if it's ectopic appendicitis, the suction device will draw out the pus from inside the patient.
"Stanley Du, I don’t believe you're better than an ultrasound! If you extract pus, I'll drink it all!" Sean Wang whispered.
"What if you back out?" Stanley Du paused and asked Sean Wang.
"Hmph, if I back out, I'll resign from the hospital immediately!" Sean Wang confidently stated.
However, just as Sean Wang finished speaking, a large amount of yellowish-red pus appeared in the suction tube.
Sean Wang and Dinah Yang were both stunned!
It really was ectopic appendicitis! The ultrasound was misdiagnosed.
Could Stanley Du actually be more accurate than an ultrasound?
Was he just guessing?
After removing the pus, Stanley Du placed the suction device on a sterile cloth to avoid contaminating the surgical table.
He then continued to separate the peritoneum with the forceps gently.
Soon, a swollen, purplish-black appendix appeared in front of the three.
Any doctor could recognize it as an inflamed, pus-filled appendix.
"Sean, you have two choices.”
Stanley Du looked at Sean Wang and said teasingly, “Either drink the pus or resign and leave!"
Sean Wang's face twitched, looking shocked.
He obviously didn't want to drink the pus.
Resigning was also out of the question.
So he chose to stay silent, acting stubborn.
"Alright, Stanley Du, don't be too hard on Sean. Finish the surgery quickly," Dinah Yang intervened.
Listening to his wife's words, Stanley Du swiftly and gently removed the patient's appendix.
Stanley Du also delicately separated the remnants on the gallbladder's surface.
It looked easy but was a challenging task.
The wall of the gallbladder is very thin, and if not careful, it could be punctured.
But Stanley Du was both quick and gentle.
He completed the entire surgery in less than five minutes.
Afterward, Dinah Yang helped Stanley Du remove his gloves.
She whispered, "The ultrasound report didn't indicate ectopic appendicitis. How did you know?"
Stanley Du paused and joked, "It's a secret technique passed down from my grandfather. If you want to learn, have a son and a daughter for me, and I'll teach you."
Dinah Yang playfully rolled her eyes at him.
Two minutes later, the patient, Theo Zhou, was moved to a stretcher and wheeled out of the operating room.
"The surgery was so quick?"
"It wasn't a failure, was it?"
"If anything happens to Brother Theo, we'll tear this small hospital down!"
Theo Zhou's buddies were loudly discussing.
At that moment, Theo Zhou woke up from anesthesia.
Seeing him awake, the yellow-haired boy quickly asked, "Brother Theo, how do you feel?"
"I feel fine," Theo Zhou replied, sitting up.
Feeling a slight pain, he took a sharp breath and looked at his belly.
"The wound's stitched up, so my surgery's done. Dr. Yang, am I okay now?" Theo Zhou said.
Until now, he still thought that the person who performed the surgery was Dinah Yang.
"Rest for a day and come back tomorrow to remove the stitches," Dinah Yang replied.
"Thank you, Dr. Yang. I'll be sure to repay your kindness," Theo Zhou gratefully responded.
"Just settle the medical bill," Dinah Yang said, feeling a bit guilty since Stanley Du had done the work.
Upon hearing about the unpaid bill, Theo Zhou signaled his buddies, who immediately paid the fee with great respect.
After paying, Theo Zhou and his buddies left.
A few nurses quickly gathered around and praised Dr. Dinah Yang for her exceptional medical skills, as she completed a surgery in just a few minutes.
The more they complimented her, the more uncomfortable Dinah Yang felt.
Finally, unable to bear it anymore, she said, "The surgery earlier was actually done by Stanley Du. And the patient actually had an ectopic appendicitis, but was misdiagnosed by the ultrasound as having gallbladder inflammation."
The nurses were stunned and looked at Stanley Du with shock.
They couldn't believe that Stanley Du, who they knew as a temporary worker doing menial tasks, could actually perform surgery.
Furthermore, it was Stanley Du who insisted that the ultrasound had mistakenly diagnosed the patient with gallbladder inflammation instead of ectopic appendicitis.
There had even been a heated debate between Stanley Du and Sean Wang over this.
But the facts spoke for themselves. The ultrasound was wrong, and Stanley Du was right.
This guy's diagnosis was even more accurate than the ultrasound!
He will definitely become prosperous in the future.
They realized they should have a good relationship with him and not offend him.
The next moment, the nurses shifted their focus and complimented Stanley Du.
Sean Wang, watching Stanley Du being surrounded by all the girls, felt a mix of bitterness and jealousy. He murmured under his breath, "What's so great about you? You just got lucky this one time."
Dinah Yang, standing nearby, overheard him.
"Dr. Wang, you lost a bet to Stanley Du. He was generous enough not to force you to drink pus, and yet you're badmouthing him. Have you no shame?" Dinah Yang whispered.
Her words stunned Sean Wang, making him want to flee, but then he heard Stanley Du's stern voice.
"Stop right there!"
"What do you want?" Sean Wang asked nervously.
Stanley Du took the suction device from the operating room, which still contained pus.
"Either you drink this, or you resign!"
Stanley Du said coldly, "You lost the bet. You can't go back on your word."
Sean Wang was helpless. He looked at the Dinah Yang for help.
Dinah Yang was disgusted with Sean Wang's behavior but tried to mediate, "Stanley Du, you're colleagues. Don't go too far."
"Too far?" Stanley Du scoffed, then turned to Sean Wang, "Before the surgery, how did you insult me? Dare to tell everyone?"
Sean Wang stuttered, not daring to admit that he had called Stanley Du an incompetent who only got his position through connections.
He even claimed that his medical skills and experience surpassed Stanley Du's.
But the reality was, that he misdiagnosed the patient, while Stanley Du effortlessly completed the surgery and cured the patient.
If Sean Wang admitted to all he said, he would only further embarrass himself.
"What exactly did Sean Wang say?" Dinah Yang asked Stanley Du when Sean Wang remained silent.
Stanley Du recounted the insults without exaggerating.
After hearing this, everyone felt Sean Wang was way out of line.
Even if he looked down on Stanley Du, he shouldn't have said those things aloud.
It only showcased his lack of emotional intelligence, especially when he couldn't diagnose a patient that Stanley Du easily did.
Dinah Yang grew even more displeased with Sean Wang!
After all, Stanley Du was her fiancé. She could reprimand him, but she wouldn't tolerate others doing so!
"Sean Wang, you should resign," Dinah Yang declared.
"What?!" Sean Wang was shocked. "Dinah Yang, are you firing me?"
"My family owns this hospital. I have the right to fire you."
Sean Wang pleaded, "I know I was wrong. Please give me another chance to make amends. Don't fire me!"
He was genuinely terrified.
With his mediocre medical skills, finding a new good job would be difficult for him.
"After what happened, it's clear you and Stanley Du can't work together. If your skills were better than his, I would've kept you," Dinah Yang said coldly, but reasonably.
Seeing that pleading was useless, Sean Wang had no choice but to go through the resignation procedures in despair.
He really regrets it now.
He really couldn't believe that Stanley Du's medical skills were better than his own.
Even more surprising to him was that his few derogatory comments about Stanley Du could cost him his job.
If he had known this would happen, he would never have provoked Stanley Du.
Seeing that Dinah Yang had dismissed Sean Wang, Stanley Du felt comforted.
It seems this fiancée of mine really stands up for me.
The rest of the day at the hospital was quite relaxed.
The colleagues in the hospital treated Stanley Du with much more respect than before.
At lunchtime, a colleague even bought Stanley Du a fast-food meal.
This was the first time!
After work in the afternoon, Stanley Du hitched a ride with Dinah Yang's car to Ning City University.
Then he packed all his dirty clothes, which he hadn't washed for days, into Dinah Yang's car, asking her to take them home and wash them.
"You're so sloppy; your clothes even smell sour!" Dinah Yang scolded Stanley Du with a look of disgust and quickly drove away.
At the Yang residence, Dinah Yang casually threw Stanley Du's dirty clothes into the washing machine.
Roy Yang and Elen Zeng were sitting on the couch watching TV.
"Sweetheart, whose clothes are these?"
"They're all Stanley Du's dirty clothes. He insisted that I wash them for him!"
"What?!"
Elen Zeng angrily jumped up from the couch, "This poor guy has gone too far! He's treating you like a servant. Who does he think he is?"
She then turned to blame Roy Yang, "This is all your fault, being too kind to that poor boy! Why did you give him two years? You should've denied their engagement from the start!"
Roy Yang tried to calm his wife and then asked Dinah Yang, "How did that young man perform at work today?"
Dinah Yang told the truth about Stanley Du's performance today.
The more Roy Yang and Elen Zeng listened, the more alarmed they became.
Without Stanley Du's insistence and intervention, Dinah Yang and Sean Wang would have misdiagnosed the patient.
Their small family hospital would have gone under if there had been a fatal mistake due to the misdiagnosis.
"Ahem, the young man does have impressive medical skills. He did a great job today. Let's consider you washing his clothes as a reward," said Elen Zeng, sounding more subdued.
Dinah Yang nodded in agreement.
Roy Yang suddenly said, "Daughter, bring Stanley Du over for lunch tomorrow. I'll cook some special dishes to thank him properly."
Dinah Yang hesitated for a moment before nodding in agreement.
"You're inviting him over for dinner? Aren't you giving him too much credit?" Elen Zeng said, not pleased.
"You always think too little."
Roy Yang said with a cunning smile, "The young man probably learned from Old Man Chen. Being good to him only benefits us."
👇👇👇
<Matchless Urban Doctor>
Download #readme now, Continue reading this super hot novel!
00:23
Apr 01, 2024 - Apr 01, 2024
Jonathan, once a peerless genius, was labeled a criminal by his family on his tenth birthday, and was abandoned in the wilderness to fend for himself.
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan?
In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.
He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #readme now, Continue reading it!
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan?
In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.
He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #readme now, Continue reading it!
00:13
Apr 09, 2024 - Apr 09, 2024
🥋"Eight years! I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.
He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"
"You can stay at our house until you find a suitable place."
Maya He rushed through her words and left the house, giving Jonathan no chance to speak.
Jonathan wore a puzzled expression, realizing that Maya He thought he was in dire straits and had nowhere to go, so she offered him money and a place to stay.
He chuckled and shook his head, feeling somewhat helpless. Indeed, when he first arrived here, his appearance was not great. It's understandable that others would think the same.
Beside him, Aurora Xiao's beautiful eyes slightly narrowed, but her heart was filled with reluctance.
"This beggar-like guy, he's not really going to stay at our place, is he?"
If others knew that a strange young man was living in her house, it would cause a stir at school. How would others view her?
Thinking of this, she felt a strong aversion and couldn't help but say coldly, "Jonathan Ye, right?"
"This is our family's home. It’s inconvenient for you to stay here. I would feel uncomfortable!"
"You should go rent a place outside!"
Aurora Xiao's voice was cold, and she stood with her arms crossed, displaying the demeanor of a young lady.
She had intended to be more tactful, but seeing that Jonathan Ye did not refuse Maya He's offer and seemed intent on staying, she had to be straightforward.
Her goal was to prevent Jonathan Ye from staying.
It was a joke. Even the young talents at school had never been so close to her. What right did a beggar-like, desolate boy have to live under the same roof and be in her daily company?
Although Jonathan Ye had helped her mother, Maya He, Maya had told her that they had given him ten thousand yuan afterward as a thank you. In her view, that gratitude was already repaid.
But now Jonathan Ye had come to her door in a shabby state, even wearing clothes given by Maya He. After accepting a thousand yuan earlier, he still lingered, intent on staying in their home. Wasn't his thick-skinnedness a bit too much?
She utterly despised such a man without self-respect and spine.
Jonathan Ye's expression didn’t change much. From the moment he saw Aurora Xiao, he had noticed the disdain and contempt in her eyes.
But who was he? Why would he stoop to the level of Aurora Xiao? To him, she was just Maya He's daughter. If not for that relationship, he wouldn't even bother speaking to Aurora Xiao.
Seeing Jonathan Ye's indifferent reaction, Aurora Xiao frowned and said, “You’re young and able-bodied, why rely on others? Why not earn your living with your own hands?”
“If you need it, I can help you find a job through my contacts. It won’t pay much, but the salary should be enough for your basic needs. That should be good enough, right?”
Determined to make him leave her family's villa, she was even prepared to trouble her friends to find Jonathan Ye a job in their companies.
Jonathan Ye just smiled lightly and shook his head. He didn’t even glance at Aurora Xiao, casually picked up a pen from the table, and wrote a note. Then, he took a small, brand-new paper package from his worn shoulder bag, inserting the note inside.
“Tell Aunt He that this is for her when she returns!”
He threw his shabby shoulder bag into the trash and left the villa with a parting remark.
Aurora Xiao looked up to see Jonathan Ye walking away, leaving behind a solitary and melancholic silhouette.
For some reason, a trace of pity arose in her heart. She wanted to call him back, but after hesitating for a moment, she couldn’t bring herself to do it.
“Am I crazy? Why would I want to call such a country bumpkin back home?”
Shaking her head, she went upstairs to get ready. She had plans to go shopping with her friends in the afternoon.
As for the paper package Jonathan Ye left on the chair, she didn’t pay it any mind. What good could come from something taken out of that dirty backpack? She would have thrown it away if it weren’t meant for Maya He.
After leaving the villa, Jonathan Ye directly got into a taxi.
“Where to, young man?” the driver asked warmly.
“To the Chenfeng Group Building!” Jonathan replied casually.
Upon hearing the destination, the driver immediately started the car, curious, “You don’t look like you work at Chenfeng Group?”
Having driven in Lu City for over five years, the driver was familiar with the employees of Chenfeng Group, who were always well-dressed. He had never seen someone like Jonathan Ye, dressed in casual clothes, heading to the company.
Jonathan Ye smiled faintly, “I don’t work there; their president works for me. I’m just visiting the company!”
Hearing this, the driver glanced skeptically at Jonathan Ye and stopped talking, internally scoffing.
The president of Chenfeng Group was one of the most influential figures in Lu City. Usually, he interacted with business elites and high-ranking officials. Ordinary people could only dream of meeting him.
To think that a young Jonathan Ye would claim the president of Chenfeng Group worked for him, suggesting he might be the chairman of the group, was utterly ridiculous.
“Today's youth really talk big without thinking,” the driver thought, shaking his head, losing interest in further conversation.
About ten minutes later, the imposing Chenfeng Group Building came into view, towering above its surroundings, drawing awe from passersby.
After paying the fare, Jonathan Ye headed straight to the reception.
“Good day, sir. How may I assist you?” The receptionist asked with a professional smile.
“Could you call Zachary Wu and tell him I’m waiting here?” Jonathan asked.
The receptionist was taken aback upon hearing this. She couldn’t recall any employee named Zachary Wu.
After a moment, she apologized, “Could you tell me his department and position, sir, so I can look him up?”
“His position?” Jonathan said calmly, “Oh, he’s the president of the group.”
The other receptionists looked over with puzzled expressions.
The receptionist who was speaking to Jonathan finally realized who Zachary Wu was – the president of Chenfeng Group. She looked at Jonathan with displeasure.
Zachary Wu was a leading figure in Lu City’s high society. Many sought to meet him, but he rarely accepted visitors. Those not of a certain stature couldn’t even get a phone call with him. And here was Jonathan, a plainly dressed youth, asking to see Zachary Wu, not just for a visit, but for Wu to come to him.
“Sorry, sir, our president is currently in a crucial meeting and is not receiving visitors. He doesn’t have any meetings scheduled for today, so I don’t think you will be able to see him,” the receptionist replied, albeit professionally.
“You don’t need to worry about that. Just tell him my name, and he will come down to see me. I’m Jonathan Ye,” he said, maintaining his composure.
The receptionist hesitated, but fearing Jonathan might indeed be an important guest of Wu’s, she agreed to call.
She was about to contact Wu’s secretary when a shapely young woman in a professional suit approached.
👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.
He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"
"You can stay at our house until you find a suitable place."
Maya He rushed through her words and left the house, giving Jonathan no chance to speak.
Jonathan wore a puzzled expression, realizing that Maya He thought he was in dire straits and had nowhere to go, so she offered him money and a place to stay.
He chuckled and shook his head, feeling somewhat helpless. Indeed, when he first arrived here, his appearance was not great. It's understandable that others would think the same.
Beside him, Aurora Xiao's beautiful eyes slightly narrowed, but her heart was filled with reluctance.
"This beggar-like guy, he's not really going to stay at our place, is he?"
If others knew that a strange young man was living in her house, it would cause a stir at school. How would others view her?
Thinking of this, she felt a strong aversion and couldn't help but say coldly, "Jonathan Ye, right?"
"This is our family's home. It’s inconvenient for you to stay here. I would feel uncomfortable!"
"You should go rent a place outside!"
Aurora Xiao's voice was cold, and she stood with her arms crossed, displaying the demeanor of a young lady.
She had intended to be more tactful, but seeing that Jonathan Ye did not refuse Maya He's offer and seemed intent on staying, she had to be straightforward.
Her goal was to prevent Jonathan Ye from staying.
It was a joke. Even the young talents at school had never been so close to her. What right did a beggar-like, desolate boy have to live under the same roof and be in her daily company?
Although Jonathan Ye had helped her mother, Maya He, Maya had told her that they had given him ten thousand yuan afterward as a thank you. In her view, that gratitude was already repaid.
But now Jonathan Ye had come to her door in a shabby state, even wearing clothes given by Maya He. After accepting a thousand yuan earlier, he still lingered, intent on staying in their home. Wasn't his thick-skinnedness a bit too much?
She utterly despised such a man without self-respect and spine.
Jonathan Ye's expression didn’t change much. From the moment he saw Aurora Xiao, he had noticed the disdain and contempt in her eyes.
But who was he? Why would he stoop to the level of Aurora Xiao? To him, she was just Maya He's daughter. If not for that relationship, he wouldn't even bother speaking to Aurora Xiao.
Seeing Jonathan Ye's indifferent reaction, Aurora Xiao frowned and said, “You’re young and able-bodied, why rely on others? Why not earn your living with your own hands?”
“If you need it, I can help you find a job through my contacts. It won’t pay much, but the salary should be enough for your basic needs. That should be good enough, right?”
Determined to make him leave her family's villa, she was even prepared to trouble her friends to find Jonathan Ye a job in their companies.
Jonathan Ye just smiled lightly and shook his head. He didn’t even glance at Aurora Xiao, casually picked up a pen from the table, and wrote a note. Then, he took a small, brand-new paper package from his worn shoulder bag, inserting the note inside.
“Tell Aunt He that this is for her when she returns!”
He threw his shabby shoulder bag into the trash and left the villa with a parting remark.
Aurora Xiao looked up to see Jonathan Ye walking away, leaving behind a solitary and melancholic silhouette.
For some reason, a trace of pity arose in her heart. She wanted to call him back, but after hesitating for a moment, she couldn’t bring herself to do it.
“Am I crazy? Why would I want to call such a country bumpkin back home?”
Shaking her head, she went upstairs to get ready. She had plans to go shopping with her friends in the afternoon.
As for the paper package Jonathan Ye left on the chair, she didn’t pay it any mind. What good could come from something taken out of that dirty backpack? She would have thrown it away if it weren’t meant for Maya He.
After leaving the villa, Jonathan Ye directly got into a taxi.
“Where to, young man?” the driver asked warmly.
“To the Chenfeng Group Building!” Jonathan replied casually.
Upon hearing the destination, the driver immediately started the car, curious, “You don’t look like you work at Chenfeng Group?”
Having driven in Lu City for over five years, the driver was familiar with the employees of Chenfeng Group, who were always well-dressed. He had never seen someone like Jonathan Ye, dressed in casual clothes, heading to the company.
Jonathan Ye smiled faintly, “I don’t work there; their president works for me. I’m just visiting the company!”
Hearing this, the driver glanced skeptically at Jonathan Ye and stopped talking, internally scoffing.
The president of Chenfeng Group was one of the most influential figures in Lu City. Usually, he interacted with business elites and high-ranking officials. Ordinary people could only dream of meeting him.
To think that a young Jonathan Ye would claim the president of Chenfeng Group worked for him, suggesting he might be the chairman of the group, was utterly ridiculous.
“Today's youth really talk big without thinking,” the driver thought, shaking his head, losing interest in further conversation.
About ten minutes later, the imposing Chenfeng Group Building came into view, towering above its surroundings, drawing awe from passersby.
After paying the fare, Jonathan Ye headed straight to the reception.
“Good day, sir. How may I assist you?” The receptionist asked with a professional smile.
“Could you call Zachary Wu and tell him I’m waiting here?” Jonathan asked.
The receptionist was taken aback upon hearing this. She couldn’t recall any employee named Zachary Wu.
After a moment, she apologized, “Could you tell me his department and position, sir, so I can look him up?”
“His position?” Jonathan said calmly, “Oh, he’s the president of the group.”
The other receptionists looked over with puzzled expressions.
The receptionist who was speaking to Jonathan finally realized who Zachary Wu was – the president of Chenfeng Group. She looked at Jonathan with displeasure.
Zachary Wu was a leading figure in Lu City’s high society. Many sought to meet him, but he rarely accepted visitors. Those not of a certain stature couldn’t even get a phone call with him. And here was Jonathan, a plainly dressed youth, asking to see Zachary Wu, not just for a visit, but for Wu to come to him.
“Sorry, sir, our president is currently in a crucial meeting and is not receiving visitors. He doesn’t have any meetings scheduled for today, so I don’t think you will be able to see him,” the receptionist replied, albeit professionally.
“You don’t need to worry about that. Just tell him my name, and he will come down to see me. I’m Jonathan Ye,” he said, maintaining his composure.
The receptionist hesitated, but fearing Jonathan might indeed be an important guest of Wu’s, she agreed to call.
She was about to contact Wu’s secretary when a shapely young woman in a professional suit approached.
👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!
00:21
May 21, 2024 - May 21, 2024
🔥🔥🔥นิยายจบ💯💯💯ผมทำตามคำสั่งเสียของแม่ แสร้งทำตัวเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านผู้หญิงที่ไร้ประโยชน์ เวลาถูกกำหนดไว้ที่สามปี ตอนนี้ เวลาสามปีได้สิ้นสุดลงแล้ว...👀👀👀 ชื่อหนังสือ👉"สุดยอดลูกเขยของเทพธิดา"👈ดาวน์โหลดเดี๋ยวนี้ #ReadMe อ่านฉบับเต็มของหนังสือเล่มนี้!✅http://www.wereadweb.com/index/landpage/index.html?id=115
00:13
Mar 08, 2024 - Mar 08, 2024
💯Sebagai orang yang mampu menyembuhkan berbagai penyakit mematikan, uang merupakan hal yang paling mudah didapatnya. Dia menggunakan jarum perak untuk menyembuhkan penyakit banyak orang. Gadis sekolah, rekan kerja, guru, dokter dan pekerja keras lainnya, semua datang ke dalam pelukannya....
"Dokter Glouv, akhir-akhir ini perutku sangat kembung sampai-sampai tidak bisa tidur, bisa bantu aku gak ya?"
"Aku juga, aku tidak bisa mengontrol diriku di malam hari dengan baik!"
"Aku juga, aku tidak tahu apa yang terjadi padaku, Dokter Jenius, tolong bantu periksa kami!"
Kota Hagia, di meja resepsionis Rumah Sakit Rosvena, beberapa perawat muda yang manis mengelilingi Vinzo sambil menggodanya.
Mereka sudah cukup lama bekerja menjadi resepsionis rumah sakit, para perawat ini telah melihat banyak hal, terutama para dokter yang ditugaskan untuk bekerja disini, Vinzo telah berada di sini selama tiga hari, mereka juga telah menggodanya selama tiga hari penuh.
Setelah tiga hari bercengkrama, Vinzo juga mulai akrab dengan mereka, mendengarkan godaan mereka, Vinzo mengubah sikapnya dari hari-hari sebelumnya, dia tersenyum kecil lau berkata "Oke, sini kuperiksa satu-satu, siapa yang mau diperiksa duluan?"
Setelah berkata seperti itu, Vinzo menunjuk ke ruangan kecil di dekat meja resepsionis.
Tiba-tiba, para perawat itu terkejut, Vinzo biasanya sangat pemalu, bagaimana mungkin tiba-tiba Vinzo setuju begitu saja.
Wajah beberapa perawat itu langsung memerah, mereka malu.
“Kenapa? Tidak ada yang berani?” Vinzo tersenyum dan mulai menggoda balik.
“Siapa juga yang tidak berani, biar aku duluan!” Seorang perawat muda yang terlihat manis berdiri dengan penuh percya diri.
Setelah mengatakan itu, dia pergi ke ruangan kecil di samping.
Namun, sebelum dia sampai ke pintu ruangan tersebut, terdengar teriakan keras datang dari lobi rumah sakit.
"Minggir! Minggir!"
Vinzo dan beberapa perawat terkejut lalu berbalik untuk melihat bahwa beberapa orang buru-buru mendorong tempat tidur dari pintu masuk rumah sakit.
Yang memimpin adalah seorang pria paruh baya, memancarkan semacam aura penuh kekuasaan, pada saat ini, dia terlihat cemas dan gugup menatap pria tua di tempat tidur.
"Ayah! Ayah! Bertahanlah sebentar lagi, tidak apa-apa, kamu akan baik-baik saja!"
Pria paruh baya itu menggenggam tangan pria tua itu, dia mengangkat kepalanya dan berteriak "Di mana dokternya! Cepat panggil dokter sekarang!"
Vinzo tentu melihat saat mereka mendorong pria tua itu ke ruang gawat darurat, tak lama kemudian, tim ahli Rumah Sakit Rosvena tiba.
Yang bertugas untuk memimpin saat itu adalah direktur paruh baya bermarga Bonge, di belakangnya ada tim ahli dan juga para profesor seluruh rumah sakit, mereka terlihat gugup, seolah tahu identitas orang yang datang itu tidak biasa.
Pada saat ini, lampu di ruang gawat darurat sudah menyala, pria paruh baya tadi berjalan bolak-balik di depan pintu, terlihat sangat cemas.
Di meja resepsionis, beberapa perawat kembali ke sisi Vinzo, Vinzo melihat mereka dan bertanya "Siapa itu, sepertinya masalahnya besar, bahkan para pemimpin rumah sakit sampai datang kesini?"
perawat muda yang terlihat manis sebelumnya bicara perlahan "Orang tua tadi itu adalah Tetua Kanadi, dia pergi ke medan perang ketika masih muda, Tetua Kanadi itu membela negara berkali-kali, bisa dianggap dia adalah pahlawan di negara ini, tapi sayangnya, dia jatuh sakit.
Hati Vinzo terasa bergetar, dia telah bertemu banyak orang besar dalam lima tahun terakhir ketika dia belajar tentang dunia medis di Gunung Voltoz, tetapi saat ini, melihat seorang pahlawan nasional, dia tentu memiliki rasa kagum.
Sebelum Vinzo sempat menjawab, suara Direktur Bonge datang dari ruang gawat darurat.
"Tuan Kanadi, kami sudah melakukan yang terbaik, ada masalah dengan jantung Tetua Kanadi, hal ini yang menyebabkan Tetua Kanadi gagal jantung, jadi tidak bisa..."
Beberapa ahli dan profesor semuanya memperlihatkan penyesalan dan sedikit rasa cemas.
Pria dengan status sebesar itu meninggal di meja operasi mereka, tentu saja mereka tidak berani membayangkan konsekuensinya...
"Apa? Tidak bisa apa? Katakan sekali lagi kalau punya nyali!"
Benar saja, pria paruh baya itu tiba-tiba menjadi marah dan menarikpakaian Direktur Bonge.
Merasakan kemarahan Arvin, Direktur Bonge merinding, dia melihat dua profesor tua di belakangnya, dengan gemetar berkata "Tuan Kanadi, kami benar-benar minta maaf, kedua profesor tua itu sudah melakukan yang terbaik, tapi..."
"Dokter gadungan! Sekelompok dokter tidak berguna!"
Arvin terlihat sangat kesal, di saat berikutnya, Arvin berbalik dan berteriak di lobi rumah sakit.
"Siapa! Diantara kalian, siapa yang bisa menyelamatkan ayahku, berapa banyak uang yang kalian minta akan kuberikan!"
Direktur Bonge sedikit mengernyit.
Meski Arvin memang bukan orang biasa, tapi perilakunya yang seperti ini mau tidak mau membuatnya sedikit marah.
"Tuan Kanadi! Kamu tidak perlu melakukan ini, aku, Locki Bonge, pemimpin dari Rumah Sakit Rosvena, bahkan di seluruh Kota Hagia, tim ahli Kardiovaskular terbaik pun tidak dapat menyembuhkan penyakit ini, tidak ada seorang pun yang bisa menyembuhkannya!" *kardiovaskular = penyakit jantung
"Selain itu, ada dua profesor ahli yang bertanggung jawab, tidak ada yang lebih profesional daripada tim ahli dan tim profesor di rumah sakit kami ini..."
Direktur Bonge mencoba membuat Arvin mengerti bahwa ini adalah rumah sakit terbaik di Kota Hagia, bahkan tim ahli dan profesor mereka adalah tim terbaik di rumah sakit ini.
Mereka merasa bahwa pasiennya sudah tidak ada harapan lagi, bahkan jika dokter terbaik sepanjang masa bangkit lagi, tidak akan ada yang bisa dilakukan.
Mendengar kalimat ini, Arvin terlihat seperti kehabisan energi, matanya memerah.
Dia berbalik dan berlutut di depan ruang gawat darurat.
"Ayah! Aku minta maaf..."
"Biar kucoba."
Tiba-tiba, sebuah suara nyaring terdengar.
Semua orang mengikuti arah asal suara itu dan melihat Vinzo berjalan mendekat, dia berdiri di depan pria paruh baya itu dan menatapnya "Aku bisa menyelamatkannya."
Suasana sekitar seketika hening, tatapan mata semua orang tertuju pada Vinzo.
"Vinzo, apa yang kamu lakukan!"
Tiba-tiba, Direktur Bonge, berteriak seperti orang gila, membentak Vinzo dengan keras "Jangan bicara omong kosong di sini!"
Sudah terbukti faktanya bahwa pria tua itu tidak dapat diselamatkan lagi, anggota keluarganya juga sudah mencoba untuk menerima hasil ini, semuanya tidak akan ada hubungannya lagi dengan rumah sakit, tapi Vinzo tiba-tiba berkata, bukankah itu sama saja Vinzo akan memberikan masalah untuk rumah sakit?
Direktur Bonge murka, darimana datangnya orang bodoh ini, seorang pria yang tidak tahu batasan dirinya, dia baru tiga hari bekerja disini tapi sudah berani membuat masalah untuk rumah sakit!
"Direktur Bonge, siapa orang ini?"
Di belakangnya, Profesor Savier menatap Vinzo dan berkata dengan sinis.
"Profesor Savier, anak ini baru saja masuk untuk program magang menggunakan koneksi orang dalam, kulihat dia bahkan tidak lulus dari Universitas, jadi kutugaskan di meja resepsionis."
Haha!
Begitu kalimat ini keluar, semua orang heboh.
Anak magang yang ditempatkan di meja resepsionis, berani bilang bahwa dia bisa menyelamatkan nyawa orang lain?
Kedua profesor tua itu langsung terlihat terkejut, lalu mulai menggelengkan kepala saat melihat wajah Vinzo yang belum dewasa.
"Anak muda jaman sekarang sepertinya tidak tahu batasan diri mereka masing-masing."
Profesor tua lainnya, dengan ekspresi tidak puas berkata "Kamu bahkan tidak tahu gejala pasien, tapi kamu berani menyombongkan diri tentang menyelamatkan nyawanya?"
Kedua profesor tua itu bahkan tidak bisa menyelamatkan nyawa pasiennya, tapi anak muda ini berani mengatakan dia bisa, bukankah itu artinya kedua profesor ini tidak sehebat anak muda ini?
Terlebih lagi, sekarang pasien telah dinyatakan meninggal oleh mereka, apa yang bisa dia lakukan? Membangkitkan pasien jadi zombie?
Memangnya dia ini dewa?
Untuk sesaat, semua orang terlihat meremehkan.
"Kalian punya dua pilihan, biar kuambil alih semuanya dari sini, atau melihat orang tua itu mati."
Vinzo mengabaikan semua ocehan yang ditujukan padanya, dia melihat ke kerumunan dan berkata dengan santai.
👇👇👇
✅Jika anda ingin mengetahui lebih lanjut tentang novel ini, anda boleh memuat turun #Funread untuk membaca kandungan lengkap novel ini.
"Dokter Glouv, akhir-akhir ini perutku sangat kembung sampai-sampai tidak bisa tidur, bisa bantu aku gak ya?"
"Aku juga, aku tidak bisa mengontrol diriku di malam hari dengan baik!"
"Aku juga, aku tidak tahu apa yang terjadi padaku, Dokter Jenius, tolong bantu periksa kami!"
Kota Hagia, di meja resepsionis Rumah Sakit Rosvena, beberapa perawat muda yang manis mengelilingi Vinzo sambil menggodanya.
Mereka sudah cukup lama bekerja menjadi resepsionis rumah sakit, para perawat ini telah melihat banyak hal, terutama para dokter yang ditugaskan untuk bekerja disini, Vinzo telah berada di sini selama tiga hari, mereka juga telah menggodanya selama tiga hari penuh.
Setelah tiga hari bercengkrama, Vinzo juga mulai akrab dengan mereka, mendengarkan godaan mereka, Vinzo mengubah sikapnya dari hari-hari sebelumnya, dia tersenyum kecil lau berkata "Oke, sini kuperiksa satu-satu, siapa yang mau diperiksa duluan?"
Setelah berkata seperti itu, Vinzo menunjuk ke ruangan kecil di dekat meja resepsionis.
Tiba-tiba, para perawat itu terkejut, Vinzo biasanya sangat pemalu, bagaimana mungkin tiba-tiba Vinzo setuju begitu saja.
Wajah beberapa perawat itu langsung memerah, mereka malu.
“Kenapa? Tidak ada yang berani?” Vinzo tersenyum dan mulai menggoda balik.
“Siapa juga yang tidak berani, biar aku duluan!” Seorang perawat muda yang terlihat manis berdiri dengan penuh percya diri.
Setelah mengatakan itu, dia pergi ke ruangan kecil di samping.
Namun, sebelum dia sampai ke pintu ruangan tersebut, terdengar teriakan keras datang dari lobi rumah sakit.
"Minggir! Minggir!"
Vinzo dan beberapa perawat terkejut lalu berbalik untuk melihat bahwa beberapa orang buru-buru mendorong tempat tidur dari pintu masuk rumah sakit.
Yang memimpin adalah seorang pria paruh baya, memancarkan semacam aura penuh kekuasaan, pada saat ini, dia terlihat cemas dan gugup menatap pria tua di tempat tidur.
"Ayah! Ayah! Bertahanlah sebentar lagi, tidak apa-apa, kamu akan baik-baik saja!"
Pria paruh baya itu menggenggam tangan pria tua itu, dia mengangkat kepalanya dan berteriak "Di mana dokternya! Cepat panggil dokter sekarang!"
Vinzo tentu melihat saat mereka mendorong pria tua itu ke ruang gawat darurat, tak lama kemudian, tim ahli Rumah Sakit Rosvena tiba.
Yang bertugas untuk memimpin saat itu adalah direktur paruh baya bermarga Bonge, di belakangnya ada tim ahli dan juga para profesor seluruh rumah sakit, mereka terlihat gugup, seolah tahu identitas orang yang datang itu tidak biasa.
Pada saat ini, lampu di ruang gawat darurat sudah menyala, pria paruh baya tadi berjalan bolak-balik di depan pintu, terlihat sangat cemas.
Di meja resepsionis, beberapa perawat kembali ke sisi Vinzo, Vinzo melihat mereka dan bertanya "Siapa itu, sepertinya masalahnya besar, bahkan para pemimpin rumah sakit sampai datang kesini?"
perawat muda yang terlihat manis sebelumnya bicara perlahan "Orang tua tadi itu adalah Tetua Kanadi, dia pergi ke medan perang ketika masih muda, Tetua Kanadi itu membela negara berkali-kali, bisa dianggap dia adalah pahlawan di negara ini, tapi sayangnya, dia jatuh sakit.
Hati Vinzo terasa bergetar, dia telah bertemu banyak orang besar dalam lima tahun terakhir ketika dia belajar tentang dunia medis di Gunung Voltoz, tetapi saat ini, melihat seorang pahlawan nasional, dia tentu memiliki rasa kagum.
Sebelum Vinzo sempat menjawab, suara Direktur Bonge datang dari ruang gawat darurat.
"Tuan Kanadi, kami sudah melakukan yang terbaik, ada masalah dengan jantung Tetua Kanadi, hal ini yang menyebabkan Tetua Kanadi gagal jantung, jadi tidak bisa..."
Beberapa ahli dan profesor semuanya memperlihatkan penyesalan dan sedikit rasa cemas.
Pria dengan status sebesar itu meninggal di meja operasi mereka, tentu saja mereka tidak berani membayangkan konsekuensinya...
"Apa? Tidak bisa apa? Katakan sekali lagi kalau punya nyali!"
Benar saja, pria paruh baya itu tiba-tiba menjadi marah dan menarikpakaian Direktur Bonge.
Merasakan kemarahan Arvin, Direktur Bonge merinding, dia melihat dua profesor tua di belakangnya, dengan gemetar berkata "Tuan Kanadi, kami benar-benar minta maaf, kedua profesor tua itu sudah melakukan yang terbaik, tapi..."
"Dokter gadungan! Sekelompok dokter tidak berguna!"
Arvin terlihat sangat kesal, di saat berikutnya, Arvin berbalik dan berteriak di lobi rumah sakit.
"Siapa! Diantara kalian, siapa yang bisa menyelamatkan ayahku, berapa banyak uang yang kalian minta akan kuberikan!"
Direktur Bonge sedikit mengernyit.
Meski Arvin memang bukan orang biasa, tapi perilakunya yang seperti ini mau tidak mau membuatnya sedikit marah.
"Tuan Kanadi! Kamu tidak perlu melakukan ini, aku, Locki Bonge, pemimpin dari Rumah Sakit Rosvena, bahkan di seluruh Kota Hagia, tim ahli Kardiovaskular terbaik pun tidak dapat menyembuhkan penyakit ini, tidak ada seorang pun yang bisa menyembuhkannya!" *kardiovaskular = penyakit jantung
"Selain itu, ada dua profesor ahli yang bertanggung jawab, tidak ada yang lebih profesional daripada tim ahli dan tim profesor di rumah sakit kami ini..."
Direktur Bonge mencoba membuat Arvin mengerti bahwa ini adalah rumah sakit terbaik di Kota Hagia, bahkan tim ahli dan profesor mereka adalah tim terbaik di rumah sakit ini.
Mereka merasa bahwa pasiennya sudah tidak ada harapan lagi, bahkan jika dokter terbaik sepanjang masa bangkit lagi, tidak akan ada yang bisa dilakukan.
Mendengar kalimat ini, Arvin terlihat seperti kehabisan energi, matanya memerah.
Dia berbalik dan berlutut di depan ruang gawat darurat.
"Ayah! Aku minta maaf..."
"Biar kucoba."
Tiba-tiba, sebuah suara nyaring terdengar.
Semua orang mengikuti arah asal suara itu dan melihat Vinzo berjalan mendekat, dia berdiri di depan pria paruh baya itu dan menatapnya "Aku bisa menyelamatkannya."
Suasana sekitar seketika hening, tatapan mata semua orang tertuju pada Vinzo.
"Vinzo, apa yang kamu lakukan!"
Tiba-tiba, Direktur Bonge, berteriak seperti orang gila, membentak Vinzo dengan keras "Jangan bicara omong kosong di sini!"
Sudah terbukti faktanya bahwa pria tua itu tidak dapat diselamatkan lagi, anggota keluarganya juga sudah mencoba untuk menerima hasil ini, semuanya tidak akan ada hubungannya lagi dengan rumah sakit, tapi Vinzo tiba-tiba berkata, bukankah itu sama saja Vinzo akan memberikan masalah untuk rumah sakit?
Direktur Bonge murka, darimana datangnya orang bodoh ini, seorang pria yang tidak tahu batasan dirinya, dia baru tiga hari bekerja disini tapi sudah berani membuat masalah untuk rumah sakit!
"Direktur Bonge, siapa orang ini?"
Di belakangnya, Profesor Savier menatap Vinzo dan berkata dengan sinis.
"Profesor Savier, anak ini baru saja masuk untuk program magang menggunakan koneksi orang dalam, kulihat dia bahkan tidak lulus dari Universitas, jadi kutugaskan di meja resepsionis."
Haha!
Begitu kalimat ini keluar, semua orang heboh.
Anak magang yang ditempatkan di meja resepsionis, berani bilang bahwa dia bisa menyelamatkan nyawa orang lain?
Kedua profesor tua itu langsung terlihat terkejut, lalu mulai menggelengkan kepala saat melihat wajah Vinzo yang belum dewasa.
"Anak muda jaman sekarang sepertinya tidak tahu batasan diri mereka masing-masing."
Profesor tua lainnya, dengan ekspresi tidak puas berkata "Kamu bahkan tidak tahu gejala pasien, tapi kamu berani menyombongkan diri tentang menyelamatkan nyawanya?"
Kedua profesor tua itu bahkan tidak bisa menyelamatkan nyawa pasiennya, tapi anak muda ini berani mengatakan dia bisa, bukankah itu artinya kedua profesor ini tidak sehebat anak muda ini?
Terlebih lagi, sekarang pasien telah dinyatakan meninggal oleh mereka, apa yang bisa dia lakukan? Membangkitkan pasien jadi zombie?
Memangnya dia ini dewa?
Untuk sesaat, semua orang terlihat meremehkan.
"Kalian punya dua pilihan, biar kuambil alih semuanya dari sini, atau melihat orang tua itu mati."
Vinzo mengabaikan semua ocehan yang ditujukan padanya, dia melihat ke kerumunan dan berkata dengan santai.
👇👇👇
✅Jika anda ingin mengetahui lebih lanjut tentang novel ini, anda boleh memuat turun #Funread untuk membaca kandungan lengkap novel ini.
00:20
Apr 19, 2024 - Apr 21, 2024
"Bos, mantan istri Anda yang telah bercerai tiga tahun yang lalu tiba di bandara bersama sepasang anak kembar berusia empat tahun." "Segera tutup bandara."
········································································
Bab 1 Cerai
"Diego Navarro, selama tiga tahun aku telah menjadi pasanganmu dalam pernikahan ini, namun tidak sekali pun kamu menyentuhku. Keinginanmu kini akan aku kabulkan. Aku merelakan pernikahan ini, dan setelah malam ini, kamu bebas mencari apa yang kamu inginkan! Pertimbangkanlah saat ini sebagai pengganti dari segala perasaan yang telah lama kusimpan selama bertahun-tahun..."
Setelah itu, Amelia Gray mencium pria di depannya dengan gila dan putus asa.
Dia tahu caranya menjijikkan.
Seringkali, cinta telah membelengguku dengan pedih yang tak terperi. Yang kuharapkan sekarang hanyalah kehangatanmu, agar hatiku dapat sedikit terhibur.
"Amelia, beraninya kamu!!!" Ujar Diego menggertakkan giginya. Wajahnya yang memesona dipenuhi oleh gelombang kemarahan, keinginan untuk mendorong wanita ini muncul namun kegelisahan dalam dirinya merayap, hampir menguasai nalarnya.
Beraninya wanita ini menjebaknya!
"Aku tidak takut apapun …"
Air mata Amelia mengalir deras, ciuman mereka semakin bergelora. Amelia yang tak berpengalaman meronta di dalam dekapan pria itu.
Dia hanya ingin memiliki Diego sepenuhnya! Namun, kemarahan Diego tidak terkendali. Tidak ada daya, situasi saat ini telah lepas kendali darinya. Setelah beberapa saat, reaksi naluriah tubuhnya muncul. Suhu tubuhnya meningkat dan akal sehatnya terhanyut.
Keesokan harinya, saat fajar tiba, Amelia bangun.
Dia beranjak dari tempat tidur dan mengenakan pakaian, lalu mengeluarkan surat cerai yang telah dia siapkan sejak lama dari laci dan meletakkannya di meja sebelah tempat tidur sambil menatap pria yang tidur di ranjang …
"Diego, kamu bebas. Mulai sekarang, kita tidak memiliki hubungan apa pun!" Gumam Amelia memalingkan wajahnya dan pergi.
Hati Amelia sedih dan pilu saat meninggalkan rumah Keluarga Navarro.
Dia mencintai Diego selama tujuh tahun!
Dari kecil hingga kuliah selalu terobsesi padanya.
Keinginan terbesar Amelia adalah menikah dengannya!
Namun, Diego tidak menyukainya …
Singkatnya, pada hari pernikahan mereka! Saat itu, Tuan Besar Bennett sakit parah dan perlu mengadakan pesta menyambut kebahagiaan. Kebetulan tanggal kelahirannya cocok dan dipilih.
Ayah dan ibu tiri Amelia menganggap harta seperti nyawa mereka. Tanpa pikir panjang, mereka langsung mengirim Amelia ke sini.
Saat itu, Amelia sangat bahagia menantikan malam pertama.
Namun, setelah Diego muncul,"Amelia, seharusnya kamu tahu orang yang ingin kunikahi adalah Scarlett Hayes, bukan kamu! Hanya dia yang berhak menjadi istriku. Kamu tidak pantas!"Ujar dia jijik.
Amelia sadar bahwa Diego tidak punya kewajiban untuk menyukai atau mencintai dirinya. Tetapi Amelia naif. Dia berharap suatu hari nanti bisa menghangatkan hati orang ini.
Selama tiga tahun pernikahan terakhir, dia mendedikasikan dirinya untuk menjadi istri yang baik. Setiap malam memasakkan makanan untuknya agar saat dia kembali bisa menikmati makanan panas. Tidak peduli seberapa larut, dia akan menunggu Diego pulang baru merasa tenang. Ketika Diego mabuk di sebuah jamuan pesta. Dia akan merawatnya dan tidak pernah melakukan apa pun.
Amelia akan menjadi orang yang paling mengkhawatirkan Diego jika sakit atau cedera.
Setiap musim dingin, Amelia menyalakan pemanas dan menyiapkan air panas untuknya, bangun pagi untuk membantunya memanaskan pakaian dan berharap Diego tidak kedinginan ……
Namun, Diego tetap tidak mencintainya.
Sampai kemarin, akhirnya Amelia mengerti. Pada hari ulang tahunnya, Diego menemani Scarlett di rumah sakit.
Semua ini hanyalah angan-angannya!
Bahkan jika Amelia menghabiskan seumur hidupnya tetap tidak bisa menghangatkan hati pria itu.
Dia milik wanita lain!
Amelia menyerah!
……
Ketika Diego bangun, sudah pukul 10 pagi.
Setelah bangun dari tidurnya, yang pertama kali muncul dalam benaknya adalah keinginan untuk mencekik Amelia hingga tewas! Diego, sang CEO VortexTech Global yang memiliki reputasi tak terkoyak-koyak. Terkenal dengan kepiawaiannya dan ketidakterkalahkannya di dunia bisnis. Tidak seorang pun pernah mampu menjebaknya atau melukainya. Namun, tak disangka, kali ini ia telah terperangkap oleh pesona wanita itu! Rasa marah membakar pandangannya saat merenung sekeliling ruangan, tetapi tak ada sosok wanita itu terlihat. Di sudut matanya, sebuah dokumen menarik perhatiannya di meja sebelah tempat tidur.
"Apa ini?"Ujar Diego mengernyitkan kening sambil melihatnya.
"Surat Cerai" terpampang jelas di depan matanya.
Diego memicingkan matanya dan ekspresinya tiba-tiba menjadi murung.
Pertama, menggunakan cara kotor untuk berhubungan seks dengannya dan sekarang mengusulkan perceraian ... sungguh picik!
Diego tidak percaya Amelia akan menceraikannya.
Diego tiba-tiba berdiri, memakai pakaiannya dan turun dengan aura ganas, "Apakah kamu melihat Amelia?"Tanya dia pada Kepala Pelayan.
Paman Leo tercengang, "Tuan muda, Nyonya Muda pergi sebelum fajar sambil membawa koper." Jawab dia.
Diego kaget …
……
Enam tahun kemudian.
Di Kota Eledoria, Hallym VR Research.
Amelia yang keluar dari ruang penelitian mendengar asistennya Linda, "Dokter, Profesor Adrian mencarimu. Dia sedang menunggumu di kantornya." Ujar dia.
Amelia yang baru bergadang semalam masih mengantuk. Dia kembali sadar dan energik saat mendengar ucapan ini.
"Apakah dia mengatakan sesuatu? Jangan bilang hasil penelitian dan pengembangan dihancurkan oleh dua bocil nakal?"
"Sepertinya iya." Jawab Linda menunjukkan simpati.
Atasan Linda, Amelia sangat perfeksionis dan memiliki kemampuan hebat di usia muda. Dia menjadi murid kebanggaan Adrian di bidang medis dan tidak pernah dimarahi.
Hanya saja setiap kali harus dimarahi karena kedua putranya!
"Kali ini kamu tidak keluar dari ruang penelitian selama tiga hari berturut-turut. Lucas dan Louis mengkhawatirkanmu. Mereka setiap hari membuat onar di kantor Profesor Adrian ... aku lihat rambut Profesor Adrian beruban lagi."Hibur Linda tanpa sadar.
Amelia yang mendengar ini merasa pusing dan lucu.
Enam tahun yang lalu, Amelia pergi ke luar negeri setelah meninggalkan rumah Keluarga Navarro! Awalnya dia berencana untuk belajar, tetapi tak disangka malah hamil. Saat itu, dia ragu apakah akan menggugurkan bayi ini atau tidak. Tetapi ketika tiba di rumah sakit, dia takut dan tidak tega. Hingga akhirnya memilih untuk melahirkan anak ini!
Amelia melahirkan tiga anak, dua laki-laki dan satu perempuan! Selama persalinan, anak perempuannya meninggal karena kekurangan oksigen dan menyisakan dua putranya yang bernama Lucas dan Louis.
Amelia merasa bahagia mengingat kedua anaknya memiliki kecerdasan yang luar biasa. Akan tetapi, dia tiba-tiba lesu mengingat dirinya harus dimarahi karena mereka berdua …
Amelia bergegas pergi ke kantor Adrian.
Begitu masuk, dia melihat dua bocil nakal sedang duduk di sofa kantor sambil menggoyangkan kaki kecil mereka.
Ketika mereka melihat Amelia masuk, mata mereka berbinar, "Mommy, akhirnya kamu keluar! Kupikir kamu berencana tinggal di ruang penelitian untuk waktu yang lama!" Ujar mereka berdua segera turun dari sofa dan berlari ke arah Amelia.
Setelah itu,"Mommy lelah tidak? Cepat duduk, sini aku bantu pijat …"Ujar mereka menarik Amelia duduk di sofa.
Amelia tiba-tiba merasa dirinya pantas dimarahi setelah melihat perhatian kedua putranya!
Adrian duduk di belakang meja, "Sekarang baru nurut? Kenapa kalian tidak terlihat seperti ini ketika meretas komputerku?" Ujar dia sangat marah hingga membelalakkan mata.
"Ini salah Kakek Guru! Selalu meminta Mommy lembur. Lihat, dia hampir malnutrisi!" Ujar Lucas.
"Ya Mommy, hanyalah manusia biasa. Kenapa selalu memintanya lembur sepanjang hari?" Tanya Louis sambil menepuk bahu Amelia.
"Hanya kalian berdua yang terus melindunginya! Siapa yang tidak seperti ini di penelitian ini?" Ujar Adrian kesal.
"Bagaimana perkembangan penelitian kali ini?" Tanya Adrian menggelengkan kepala sambil memandang Amelia.
"Berjalan lancar. Data akan dikirim ke komputermu."Jawab Amelia tersenyum.
Apakah komputer telah diperbaiki?"Tanya balik dia.
"Sudah satu jam dan belum bisa diperbaiki." Ujar Adrian cemas sambil mengacak rambutnya.
"Sana perbaiki komputer Kakek Guru ke semula. Jangan main-main. Bagaimana jika data penting benar-benar hilang?" Pinta Amelia sambil menepuk tangan kecil Louis.
Louis yang mendengar ucapan ibunya, "Tidak mungkin, aku selalu memiliki cadangan dan menambah banyak perlindungan. Bagaimana mungkin hilang!" Jawab dia manja.
Meski begitu, dia tetap pergi ke sisi Adrian dan mulai memperbaiki komputer.
Jari kecilnya mengetuk serangkaian kode ……
Setelah beberapa menit, layar komputer berkilau dan segera kembali ke keadaan aslinya.
Adrian terheran melihat ini. IQ anak muridnya sungguh luar biasa!
Di usia yang sangat muda, Lucas telah menguasai keterampilan penyembuhan dan dapat mengidentifikasi ribuan obat herbal. Dia telah menunjukkan bakat unik di bidang kedokteran dan sangat tertarik pada investasi.
Sementara, Louis sangat tertarik pada pemrograman dan sekarang menjadi hacker kecil. Dia sangat sensitif pada angka dan memiliki bakat besar untuk investasi!
Selain itu, kedua anak ini sangat tampan dan memiliki kepribadian tenang dan lincah
Setiap kali mereka mengacau, Adrian hanya bisa memarahi Amelia!
"Maaf, guru, anakku telah menyusahkanmu. Jadi tolong jangan tersinggung." Ujar Amelia tampak merasakan sesuatu dan segera meminta maaf.
Dan jangan memarahiku juga!
Tidak mungkin selalu aku yang disalahkan!!!
"Jangan khawatir, kali ini aku tidak akan menghukummu. Tapi aku punya tugas untukmu! Aku berencana kembali ke Kota Eledoria untuk mendirikan lembaga penelitian yang fokus pada pengobatan tradisional! Tapi, ada banyak pekerjaan yang harus ku selesaikan dan aku tidak bisa pergi. Jadi, kuputuskan untuk mengirimmu pulang!"Ujar Adrian tidak bisa menahan tawa melihat ekspresinya.
Amelia tidak mengharapkan hal ini. Ia terkejut dan ragu.
Kembali ke Kota Eledoria?
Setelah meninggalkan tempat itu enam tahun yang lalu, dia tidak pernah berpikir untuk kembali!
Lagipula, dia tidak punya rumah dan tidak ada yang peduli!
Selain itu, dia sudah nyaman dengan tempat ini.
"Guru, aku …"Ujar Amelia ingin menolak.
"Amelia, aku mengerti bahwa kamu enggan untuk kembali. Tetapi, aku berharap kamu akan mempertimbangkannya dengan sungguh-sungguh. Selama beberapa tahun terakhir, kita bersama-sama mempelajari ilmu kedokteran. Aku yakin kamu memiliki pemahaman yang mendalam tentang obat-obatan herbal! Meskipun di luar negeri pilihan terbatas, tapi di Kota Eledoria ... situasinya berbeda. Ada beragam obat herbal yang bisa kamu eksplorasi. Yang lebih penting, komunitas medis dan para ahli di sana sangat luas. Mereka memahami keterampilan medis tradisional yang langka. Tidakkah hal ini menarik bagimu? Inilah sebabnya aku menyarankanmu untuk kembali! Dengan kemampuanmu saat ini, pasti akan kamu sukses. Selain itu, kamu juga telah mengalami perkembangan besar. Sekalipun dihadapkan pada tantangan besar atau di depan orang-orang berpengaruh, aku yakin kamu mampu menghadapinya dengan percaya diri, bukan?" Celah Adrian.
Amelia terdiam mendengar ucapan ini.
Benar sekali!
Dia telah banyak berubah. Bisa mengatasi kesulitan dengan baik dan tidak lagi takut pada apapun.
Apalagi enam tahun telah berlalu dan pria itu mungkin sudah menikah dengan wanita idamannya.
Apa yang perlu ditakuti?
"Guru, aku ikuti saranmu. Aku akan pulang." Angguk Amelia menghela napas.
"Bagus kalau kamu mengerti! Jangan khawatir, aku akan meminta Linda mengikutimu untuk kepulanganmu kali ini dan aku juga akan mengirim tim profesional untuk membantumu."Ujar Adrian senang.
"Oke, terima kasih, guru."
Amelia mengangguk.
Selama percakapan mereka, Lucas dan Louis menatap satu sama lain. Mereka bisa melihat kegembiraan di mata satu sama lain.
Mommy akhirnya pulang!
Mereka ingin kembali sejak lama!
Belum lagi Daddy mereka ada di Kota Eledoria. Mereka ingin bertemu dengannya!
Tentu saja, saat bertemu dengannya ingin memberi dia pelajaran.
Siapa suruh meninggalkan istri dan anak-anaknya!!!
……
Dua hari kemudian.
Di bandara internasional Medoria.
Amelia dan kedua putranya kembali ke tempat yang telah dia tinggalkan selama enam tahun.
Begitu turun dari pesawat, Louis menyilangkan kakinya dan menarik rok Amelia, "Mommy, aku kebelet pipis. Aku ingin ke kamar mandi." Ujar dia.
"Oke, aku akan membawamu ke sana ……"Jawab Amelia dan Lucas terkikik.
Saat berbicara, Amelia mengusap kepala Louis.
"Mommy, jangan tempuk lagi. Aku hampir pipis di celana!"Ujar Louis.
Amelia tidak bisa menahan tawa dan buru-buru mengatarnya ke toilet.
Sesampai di kamar mandi, Lucas mengikuti adiknya masuk ke dalam. Sementara, Amelia mengawasi bagasi sambil mengirim pesan kepada guru untuk menyampaikan bahwa mereka tiba dengan selamat.
Saat ini, suara familiar tiba-tiba terdengar.
"Sampah! Kalian ada begitu banyak orang mengawasi anak kecil saja tidak bisa. Apa gunanya kalian?"
Nada pembicara itu terdengar marah, tetapi juga memiliki rasa dingin dan kedalaman yang unik yang sangat enak didengar.
Amelia hanya bisa membeku saat menekan tombol di ponsel.
Setelah enam tahun, tidak ada rasa keanehan sama sekali ketika mendengar kembali nada ini dan masih ada rasa keakraban di tulang.
Amelia mengangkat kepalanya dan sekilas melihat sosok tinggi pria itu.
Pria itu berdiri tidak jauh dari sana, tubuhnya ramping berbalut jas hitam, kakinya yang panjang tampak ramping dengan temperamen yang bermartabat yang sangat mencolok di tengah keramaian.
Dari sudut Amelia bisa melihat wajahnya yang sempurna.
Tubuhnya seperti mahakarya yang diukir dengan hati-hati oleh langit, tanpa cacat apapun sehingga matahari dan bulan kehilangan keindahannya.
Diego Navarro!
Hati Amelia tiba-tiba berdegup kencang! Dia tidak pernah menyangka akan bertemu pria ini pada hari pertama kembali ke Kota Eledoria. Emosi yang telah ditutup dalam debu selama bertahun-tahun tiba-tiba berfluktuasi, tetapi segera kembali ke keheningan.
Mata Amelia memucat dan dingin.
Akhirnya dia bisa melakukannya tanpa mengubah ekspresi
Saat ini, dua bocil yang pergi ke kamar mandi akhirnya keluar dan berkata kepada Amelia, "Mommy, kita sudah selesai!"
Amelia tiba-tiba kembali sadar dan jantungnya hampir berhenti karena kaget.
Sebuah pemikiran muncul di benaknya, yaitu: Cepatlah, jangan biarkan Lucas dan Louis bertemu dengan pria itu.
Kedua wajah ini sangat mirip dengannya!
Dia tidak ingin memiliki hubungan apa pun dengan pria itu!
"Sudah selesai? Mari kita pergi, jangan biarkan mommy angkat menunggu terlalu lama."Ujar Amelia gugup.
Tanpa menunggu kedua anaknya menjawab, Amelia buru-buru menyeret barang bawaan mereka dan pergi.
Diego yang setengah jalan sambil menelepon tiba-tiba mendengar suara yang akrab dan menoleh ke belakang. Dari sudut matanya, dia bisa menangkap sosok indah yang tampak mirip sebelumnya.
Amelia Gray——！！！
Apakah itu dia?
Apakah dia telah kembali???
Diego segera mengejarnya. Namun, sosok itu membaur ke dalam kerumunan dan menghilang.
Diego memicingkan matanya dan kemarahan di wajahnya semakin jelas.
Wanita itu pergi begitu saja meninggalkan anaknya, bagaimana mungkin dia kembali!
Dalam perjalanan keluar dari bandara, Amelia gelisah dan terkadang menoleh untuk mengkonfirmasi apakah orang itu mengikuti.
Untungnya, mereka tidak melihat pria itu sampai keluar dari gerbang bandara. Baru saat itulah Amelia menghela napas lega.
Kedua bocil itu digandeng oleh Amelia. Mereka merasa aneh melihat ibunya terus menoleh sepanjang jalan.
Namun mereka tahu ini bukan waktu yang tepat untuk bertanya. Karena itu, mereka keluar dengan patuh.
"Amelia! Lucas, Louis!" Terdengar suara perempuan dari kejauhan.
Begitu mereka bertiga mengangkat kepala, mereka melihat seorang wanita berpakaian bagus berdiri di seberang jalan sedang melambaikan tangan dan tersenyum ke arah mereka.
Akhirnya kecemasan Amelia perlahan hilang, "Grace, lama tidak bertemu!"Ujar dia tersenyum.
Grace adalah sahabat Amelia di kuliah dan sekarang menjadi dokter di rumah sakitnya sendiri.
Grace segera menghampiri mereka bertiga dan memeluknya, "Akhirnya kalian sampai! Aku merindukan kalian!" Ujar dia ramah.
"Aku juga."Balas Amelia tersenyum.
Mereka sering berhubungan selama bertahun-tahun terakhir. Tetapi sebagian besar waktu dalam kontak online dan jarang memiliki kesempatan untuk bertemu.
Grace memeluknya dengan penuh semangat, lalu berjongkok memeluk kedua bocil itu satu per satu,"Sayang, rindu mommy angkat tidak?"Tanya Grace.
"Tentu saja rindu! Bahkan bermimpi bertemu dengan mommy angkat! mommy angkat tetap cantik seperti dulu!"Ujar Lucas dan Louis tersenyum manis.
"Manis sekali ucapan kalian!"
Mata Grace melengkung saat dipuji oleh kedua anak itu.
Amelia yang masih merasakan krisis menatap gerbang bandara, "Ayo pulang. Kalau ada hal lain nanti kita bahas setelah pulang."Desak dia.
Grace mencium wajah kedua bocil itu, lalu berdiri membantu Amelia menaruh barang bawaan mereka.
Pada saat yang sama, sosok ramping Diego muncul di gerbang bandara.
"Batalkan semua agenda luar negeri." Perintah pria itu kepada asisten di sampingnya, David Roger.
"Tuan, kami telah mengirim orang untuk memperluas pencarian untuk menemukan nona muda. Dia masih sangat muda seharusnya tidak pergi jauh. Jangan terlalu khawatir."Ujar David.
Nona muda selalu menjadi anak kesayangan Tuan. Dibandingkan dengan mencari nona muda, pekerjaan di luar negeri itu tidak ada artinya.
Tatapan Diego sayu. Dia berjalan menuju Maybach di pinggir jalan tanpa mengucapkan sepatah kata pun.
Tak lama, mobil itu melesat pergi.
……
Satu jam kemudian, mobil Grace muncul di daerah vila ‘Starlit Haven Mansion' di pusat kota.
Amelia meminta Grace mencari tempat ini beberapa hari yang lalu.
Keempatnya keluar dari mobil, sementara Grace membawa bagasi mereka ke rumah baru mereka.
"Aku suka, lingkungannya bagus."
Amelia sangat puas, "Aku tidak menyangka kinerjamu sangat efisien."Ujar dia menatap sahabatnya.
Grace mengernyitkan keningnya, "Rumahku ada di sebelah. Seluruh keluarga pemilik rumah ini pindah ke Alowe dan rumah ini harus disewa. Kebetulan aku menemukannya, kelak kita bisa saling berkunjung setiap hari."
Amelia tersenyum sambil mengangguk.
Bereskan barangmu dan kebetulan sudah waktu makan malam.
Grace membawa mereka bertiga keluar untuk makan malam.
Sepanjang jalan menuju tempat parkir restoran, tiba-tiba ada seorang gadis kecil berlari keluar dari kegelapan.
Grace segera menginjak rem. Dia terkejut sambil menatap gadis kecil yang jatuh ke tanah.
Amelia juga ketakutan. Dia menoleh untuk memastikan kedua anaknya yang duduk di kursi belakang baik-baik saja. Setelah itu, membuka pintu dan keluar dari mobil.
Gadis kecil itu berusia sekitar empat atau lima tahun. Dia terduduk di tanah dengan ekspresi kaget.
Hati Amelia melembut. Dia melangkah maju dan dengan hati-hati berjongkok di samping gadis kecil itu, "Nak apakah kamu terluka?"Tanya dia lembut.
Gadis kecil itu berkulit putih, matanya indah, hidungnya mancung dan terlihat sangat lembut. Dia mengenakan gaun putri merah muda dengan dua kepang sambil memegang boneka mahal di pelukannya. Tidak tahu putri dari keluarga kaya mana.
Gadis kecil itu perlahan sadar setelah mendengar suara Amelia. Ia menggelengkan kepalanya dengan malu disertai sedikit kewaspadaan di matanya.
Hati Amelia semakin melembut. Dia melihat sekeliling dengan hati-hati dan baru merasa lega setelah memastikan gadis itu tidak terluka, lalu mengulurkan tangan untuk membantunya berdiri. Begitu dia mengulurkan tangannya, dia melihat gadis kecil itu mundur seolah ketakutan, matanya yang besar penuh ketakutan.
Amelia berhenti dan tangannya menggantung di udara. Dia tersenyum pada gadis kecil itu, "Jangan takut, aku hanya ingin membantumu."Ujar dia.
"Di mana orang tuamu? Kenapa kamu sendirian?" Tanya Amelia melihat sekeliling.
Gadis kecil memeluk boneka di lengannya dan tidak berbicara. Ia hanya menggelengkan kepalanya.
Amelia hanya bisa mengerutkan kening. Dia tidak tahu bagaimana berkomunikasi dengannya.
Grace dan kedua anak itu juga turun dari mobil.
Lucas dan Louis saling memandang. Mereka bingung melihat gadis ini tidak berbicara.
Adik ini sangat lucu, tetapi tidak kunjung berbicara, atau jangan-jangan dia bisu?
Amelia juga merenung di dalam hatinya, mencoba menebak apakah gadis ini bisu.
Amelia, yang mempertimbangkan kemungkinan ini, merasa simpati, "Berikan tanganmu pada bibi, ok?" Ujar dia lembut.
Setelah itu, dia mengulurkan tangannya.
Gadis itu merasa malu, ekspresinya menjadi lembut ketika mendengar suara Amelia.
Amelia tidak terburu-buru, ia sabar menunggu gadis tersebut, berharap gadis itu akan perlahan menerima kehadirannya.
Setelah ragu cukup lama, akhirnya gadis itu mengulurkan tangannya pada Amelia.
Dengan cepat, Amelia menggenggam tangannya. Ia tersenyum sambil mendekap gadis itu, lalu memeriksanya.
Dengan gerakan ini, jarak di antara mereka semakin dekat.
Tubuh gadis kecil itu lembut dan tercium aroma susu.
Hati Amelia melembut, teringat putrinya yang meninggal muda. Jika masih hidup, pasti sudah sebesar ini!
Mata Amelia mencerminkan sedikit kesedihan dan penyesalan.
Gadis kecil itu tampak merasakan emosi Amelia. Dia tidak bergerak, tetapi matanya besar tertuju pada wajah Amelia.
Meski tahu tidak seharusnya mendekati orang asing, tetapi bibi ini sungguh cantik ……
Dan entah kenapa memberinya perasaan ingin dekat.
Grace yang melihat adegan ini hanya bisa kagum, "Gadis kecil ini sangat cantik dan penampilannya tidak kalah dengan dua anak Amelia!" Desah dia.
Setelah Amelia selesai memeriksanya,"Kupikir dia mungkin terpisah dari keluarganya. Ayo bawa dia ke kantor polisi dan lihat apakah kita bisa menghubungi keluarganya."Angguk dia.
Begitu Amelia mengatakan itu, gadis kecil di sebelahnya tiba-tiba menariknya.
Amelia menatapnya dengan bingung.
Dia melihat gadis kecil itu menggelengkan kepalanya, matanya berair seolah sangat cemas dan akan menangis detik berikutnya.
Terlihat jelas, gadis kecil itu sangat menolak tawarannya.
Hati Amelia pilu melihat penampilan menyedihkan gadis kecil itu.
Tetapi tidak ada cara lain. Gadis itu sangat kecil, jika tidak mengantarnya ke kantor polisi, dia mungkin akan dituduh melakukan penculikan.
Amelia pusing.
"Tidak apa-apa jika tidak mau pergi ke kantor polisi."
Apakah kamu memiliki nomor telepon orang tuamu? Aku akan meminta mereka menjemputmu."Ujar Amelia berlutut sambil bernegosiasi dengan gadis kecil itu.
Gadis kecil itu berhenti menggelengkan kepalanya dan tatapan matanya perlahan sayu.
Setelah menunggu beberapa waktu, Amelia mengira dia tidak tahu. Saat hendak mengantarnya ke kantor polisi, gadis kecil itu mulai bergerak.
Amelia melihatnya mengambil pena dan catatan kecil dari sakunya. Dia menulis serangkaian angka diikuti tulisan Daddy dan menyerahkan catatan itu kepadanya.
Amelia mengambil catatan itu. Dia menelepon nomor ayah gadis kecil itu.
"Ternyata bisu beneran." Gumam Lucas dan Louis.
"Jangan katakan itu pada adik ini." Ujar Amelia menatap kedua anaknya.
Kedua lelaki kecil itu segera berdiri tegak dan tersenyum pada gadis kecil itu dengan perasaan bersalah.
Gadis kecil itu memandangi mereka dan tanpa sadar mencondongkan tubuh lebih dekat ke Amelia. Sementara, tangan kecilnya mencengkeram ujung rok Amelia.
Amelia tidak memperhatikan tindakan itu. Dia memeriksa nomornya dan menekan tombol panggil ……
Vila Keluarga Navarro.
"Apakah Yuri sudah kembali?" Tanya Diego berjalan masuk ke gerbang vila dengan wajah serius.
"Belum. Aku belum melihat Nona." Jawab Kepala Pelayan cemas.
Setelah itu, dia merasakan tekanan dari tubuh tuan mudanya. Bibirnya yang tipis membentuk lengkungan dingin dan bagian tengah alisnya mengernyit kencang.
Kami udah mencari semua tempat yang seharusnya dicari.
Ke mana lagi gadis kecil itu bisa pergi?
Mungkinkah terjadi sesuatu?
Diego yang memikirkan ini memancarkan aura kejam di antara alisnya seolah ingin menghancurkan segala sesuatu di dunia.
Saat ini, seorang wanita dengan riasan cantik bergegas masuk, "Diego, kudengar Yuri hilang? Benarkah? Apakah sudah ditemukan?"Tanya dia cemas.
Wanita itu adalah Scarlett!
Wanita yang sangat ingin dinikahi Diego dulu!
Tetapi begitu melihatnya saat ini, wajah Diego tidak berekspresi, "Belum ditemukan! Kebetulan kamu datang kemari ada yang ingin kutanyakan padamu. Apa yang kamu katakan pada Yuri sore tadi? Mengapa dia tiba-tiba kabur dari rumah?" Tanya dia.
Scarlett tercengang dengan pertanyaan Diego. Kemudian menatapnya, "Diego, apa maksudmu? Apakah kamu mencurigaiku telah melakukan sesuatu pada Yuri?" Tanya balik dia.
"Aku tidak melakukan apa pun! Orang lain tidak tahu, tapi apakah kamu tidak kamu tahu? Selama bertahun-tahun, aku memperlakukan Yuri seperti anakku. Tidak peduli seberapa acuh Yuri padaku, aku selalu memperlakukan dia dengan baik. Aku bahkan tidak tega berkata kasar. Bagaimana mungkin aku melakukan sesuatu yang membuatnya kabur dari rumah?"Jelas dia terlihat sedih.
Ketika mengatakan ini, ekspresi Yuri sedikit sedih, matanya memerah dan terlihat sangat tidak bersalah.
Tetapi di hati yang tidak bisa dilihat orang lain. Dia berharap si bisu itu tidak pernah kembali!
Yuri memang mengatakan sesuatu kepada si bisu tadi sore. Bahkan mengatakan padanya bahwa ketika dia menikah dengan Diego, dia akan melahirkan adik yang lebih lucu darinya. Pada saat itu, Diego tidak akan lagi menyukainya!
Karena anak haram ini bisu. Scarlett tidak khawatir dia akan mengadu kepada Diego. Hanya saja dia tidak menyangka Yuri akan kabur dari rumah!
Bagus!
Lebih baik mati di luar!
Diego menatapnya selama beberapa detik. Sementara, Scarlett diam-diam mencubit telapak tangannya karena takut kebohongannya terungkap.
"Lebih baik seperti yang kamu katakan."
Setelah beberapa saat, Diego menarik tatapannya. Dia melirik ke arah David yang berada di samping, "Apakah ada kabar dari polisi?"
"Belum." Jawab David pelan.
"Mungkinkah seseorang menculik Yuri?"Tanya dia hati-hati sambil melihat Diego.
Nona muda adalah harta karun kesayangan tuannya dan memiliki posisi yang terhormat di Keluarga Navarro. Beberapa tahu belakangan, dia diincar oleh banyak orang. Bahkan hampir diculik! Sekarang mereka tidak bisa menemukan Yuri dan bahkan tidak ada kabar dari polisi yang membuat David harus berpikir tentang penculikan.
"Kirim lebih banyak orang dan perluas pencarian. Kalian harus menemukannya hari ini!"Ujar Diego tiba-tiba memancarkan tatapan tajam.
"Baik!"
Kemarahan tuannya hampir mencairkan benda padat, bahkan jantung David berdegup kencang saat menjawabnya.
Saat hendak berbalik, ponsel Diego berdering.
Diego tidak punya mood untuk menjawab telepon saat ini. Ketika hendak mematikan panggilan, dia melihat panggilan dari nomor asing.
Diego yang mengingat ucapan David barusan menunjukkan ekspresi tegang.
Begitu terhubung,"Halo." Terdengar suara wanita lembut.
Diego memicingkan matanya saat mendengar suara ini dan kecurigaan muncul di matanya.
Suara ini sama persis dengan wanita itu!
Sosok yang dilihatnya di bandara sore tadi terlintas di benaknya ...
"Halo? Apakah ada yang mendengarkan?" Tanya Amelia yang tidak kunjung mendengar jawaban.
"Hm." Jawab Diego singkat sambil menenangkan emosinya.
Satu kata ini tidak cukup untuk membuat Amelia mengenali apapun.
Melihat ada yang merespon,"Halo, begini, aku menemukan seorang gadis di pinggir jalan dan dia memberiku nomor telepon ini. Kamu seharusnya ayahnya, kan? Apakah kamu mempunyai waktu untuk datang menjemputnya?" Tanya Amelia menghela napas lega.
Suara wanita itu bergema di telinga Diego. Semakin dia berbicara, semakin dingin mata Diego.
Ketika dia berhenti berbicara, mata pria itu tertutup oleh lapisan beku.
Ternyata dia!
Bahkan setelah bertahun-tahun, Diego tidak akan pernah salah mengenali suara ini!
Amelia!
Akhirnya kamu kembali!
Diego menggertakkan giginya, "Di mana Kamu?"Tanya dia menurunkan suaranya.
"Kami berada di Moonlit Eats Cafe, kami menunggu seseorang di sini. Kamu datang saja ke restoran untuk menjemputnya."Jawab Amelia tanpa sadar.
"Oke, aku segera kesana."
"Siapkan mobil ke Moonlit Eats Cafe." Ujar Diego pada David sambil mengakhiri panggilan.
David bingung entah dari mana kemarahan tuannya berasal. Dia hanya bisa segera mengiyakan.
Amelia merasa gugup melihat layar telepon yang menghitam. Suara pria tadi terdengar sedikit serak. Dan, entah kenapa begitu familiar ……
Namun, Amelia berhenti berpikir. Dia tidak tahu di mana dirinya pernah mendengar suara itu sebelumnya.
"Apakah kalian lapar?"
Setelah berdiri di luar cukup lama, akhirnya Grace berkata, "Aku lapar sekali. Mari kita makan dulu. Kalau mereka datang, kita antar saja gadis ini keluar."
"Oke, mari kita masuk."Jawab Amelia tersenyum padanya.
"Apakah kamu lapar? Bibi ajak kamu makan, oke? Ayahmu seharusnya dalam perjalanan. Dia akan ke sini sebentar lagi, nanti Bibi antar keluar lagi, ok?" Tanya Amelia berjongkok sambil menatap mata gadis kecil itu untuk meminta pendapatnya.
Gadis kecil itu menatapnya selama beberapa detik, lalu matanya yang besar berkedip ragu.
"Kalau kamu tidak mau, Bibi akan menunggu di sini bersamamu."Bujuk Amelia sabar.
"Kami akan menunggu di sini bersama Mommy!" Ujar Lucas dan Louis serempak.
"Hanya aku yang satu-satunya lapar? Nak, kita bukan orang jahat. Siapa yang akan mengajakmu makan di restoran sebagus ini? Apakah kamu lapar? Ayo masuk dengan Bibi, oke?" Bujuk Grace menepuk dahinya.
Untuk sesaat, mata semua orang tertuju pada gadis kecil itu.
Lucas dan Louis juga lapar. Mereka menatap gadis kecil itu dengan penuh harap.
Gadis kecil itu menggigit bibir bawahnya. Dia berjalan ke arah Amelia, lalu mengulurkan tangan untuk memegang lengan bajunya dan mengangguk.
"Jangan memaksanya."Ujar Amelia mengerti apa yang dia maksud dan hatinya melunak.
Gadis kecil itu menggelengkan kepalanya lagi.
Amelia tersenyum melihat tindakan gadis itu. Dia menyentuh kepalanya dan mengandeng tangannya yang memegang lengan baju Amelia, lalu bangkit dan membawanya ke restoran.
Sementara, Grace menggandeng Lucas dan Louis mengikuti dari belakang. Dia melihat gadis itu mengikuti mereka selangkah demi selangkah, "Nak, tadi kamu sangat waspada kepada kami, kenapa tiba-tiba menjadi dekat denganmu."Ujar dia.
"Orang rupawan di dunia ini tidak memandang usia."Desah dia.
Amelia yang digoda sahabatnya hanya tersenyum sambil memegang tangan lembut gadis kecil itu.
Moonlit Eats Cafe adalah restoran mewah di Medoria. Layanannya bagus dan hidangannya lezat. Restoran ini hanya membuka reservasi untuk pelanggan kelas atas dan waktu reservasi harus selama satu bulan sebelumnya.
Grace menggunakan beberapa koneksinya untuk mendapatkan antrian di restoran ini.
Tata letak restorannya juga sangat elegan. Setiap kursi dipisahkan oleh sekat dan terdapat pintu kayu kecil di bagian depan tanpa atap. Saat bersantap di malam hari, lampu gantung di bagian atas sangat artistik.
Mereka mendorong pintu masuk dan duduk di meja bulat. Setelah itu, pelayan datang menghidangkan makanan.
Amelia takut gadis kecil di sampingnya tidak nyaman. Dia fokus pada gadis kecil itu sepanjang waktu, terkadang membantunya mengambil sayuran dan menyeka mulutnya.
Lucas dan Louis yang duduk di samping merasa pipi chubby adik perempuan ini sangat imut. Mereka dengan anggun mengupas udang untuknya. Mereka terus memberi gadis kecil itu makan, hingga makanan di depannya menumpuk seperti bukit.
"Apakah kamu tahu putri Keluarga Navarro hilang. Keluarga Navarro mengirim banyak orang untuk mencarinya di sepanjang Medoria, tapi mereka belum menemukannya!"
Saat ini, ada diskusi samar dari kursi sebelah.
Suara lain tampak sedikit berhati-hati, "Apakah dia diculik? Pelakunya sangat berani. Putri Keluarga Navarro adalah anak kesayangan Diego. Dia sangat menyayanginya. Pelaku itu mungkin sudah bosan hidup, beraninya dia menculik ……"
Amelia tanpa sadar memperlambat gerakannya setelah mendengar nama Diego.
Diskusi di sebelah berlanjut, "Meski putri kecil itu bisu dan tidak pernah berbicara. Tapi itu tidak menghentikan nasib baiknya!"
Bisu?
Ekspresi terkejut melintas di mata Amelia dan berhenti bergerak.
Putri kesayangan Diego seorang bisu.
Gadis kecil yang dia temukan tidak pernah berbicara.
Temperamen dan pakaian gadis kecil itu memang layak untuk status Keluarga Navarro.
Apalagi, suara pria di telepon barusan ……
Amelia terkejut memikirkan ini. Dia melihat anak yang duduk di sisi kirinya.
Gadis ini seperti menyadari sesuatu. Ia mengangkat matanya dengan kebingungan.
Mereka berdua saling memandang dan Amelia merasa petir menyambar kepalanya.
"Mungkinkah gadis ini putri Diego?"
Grace juga menghentikan sumpitnya. Ia menatap gadis kecil itu selama beberapa detik, "Tidak mungkin kebetulan, kan?" Ujar dia.
Sebagai sahabat dekat Amelia, Grace jelas tahu apa yang terjadi enam tahun lalu.
Gadis kecil ini terlihat baru berusia lima atau enam tahun, seusia dengan Lucas dan Louis.
Jika ini benar putri Diego. Itu artinya setelah sahabatnya menceraikannya, pria itu melahirkan seorang putri dengan wanita idamannya!
Apakah perlu begitu terburu-buru?
Grace yang memikirkan ini merasa tidak kasihan untuk sahabatnya.
Amelia tidak tahu apa yang dia pikirkan dalam hatinya. Dia hanya memikirkan apa yang terjadi setelah menjemput gadis ini. Semakin dia memikirkannya semakin dia yakin bahwa gadis ini adalah putri Diego.
"Kupikir itu hanya kebetulan."Ujar dia murung.
Grace terdiam melihat Amelia begitu yakin. Dia melirik gadis kecil yang bingung itu, lalu merendahkan suaranya, "Lalu apa yang harus kita lakukan sekarang? Diego seharusnya dalam perjalanan."Tanya dia pada Amelia.
Amelia ragu sejenak.
Setelah beberapa saat, dia mengeluarkan ponselnya dan menyerahkannya ke tangan Grace, "Kamu ambil ponselku dan katakan bahwa kamu yang menelepon. Aku akan membawa Lucas dan Louis menunggumu di tempat parkir."
Grace menganggukkan kepalanya.
Amelia melirik gadis kecil di sampingnya yang belum bereaksi, "Aku serahkan gadis kecil ini padamu."Ujar dia lembut.
Setelah itu, dia melirik kedua putranya, "Ayo pergi."
Lucas dan Louis tidak banyak bertanya. Mereka segera bangkit mengikuti Amelia pergi.
Saat melewati gadis kecil itu, pakaian Amelia ditarik oleh tangan kecilnya.
Amelia menatapnya dengan tatapan rumit.
Gadis kecil itu enggan melepaskan ujung bajunya. Tatapan matanya yang besar penuh dengan kepanikan.
Amelia tidak tega melihat penampilannya yang menyedihkan.
Tidak peduli apa yang terjadi antara dia dan Diego, anak ini tidak bersalah.
Akhirnya, Amelia menghiburnya, "Bibi harus pergi. Bibi ini akan menjagamu. Kamu tunggu di sini, sebentar lagi ayahmu akan datang."Ujar dia.
Setelah itu, dia dengan kejam mendorong tangan gadis kecil dan keluar dari ruangan seakan tidak berani melihat ke belakang.
Pada saat yang sama, Grace segera meminta orang untuk membereskan tiga set mangkuk dan sumpit.
Tidak lama setelah pelayan membereskan piring dan sumpit, pintu kayu didorong terbuka oleh seseorang.
Sekelompok pengawal berpakaian hitam berbaris menjadi dua baris di lorong tengah.
Grace yang melihat ini tanpa sadar menegakkan tubuhnya dan memaksa dirinya untuk melihat ke pintu dengan tenang.
Dia melihat Diego berwajah tegas melangkahkan kaki panjangnya.
Hanya ada dua orang di ruangan itu.
Diego melirik seluruh ruangan, hingga akhirnya tertuju pada putrinya.
Gadis kecil itu kecewa dengan kepergian Amelia yang mendadak. Ketika dia melihat ayahnya, dia tidak hanya menunjukkan rasa takut, bahkan memalingkan wajahnya dengan marah.
Mata Diego sedikit sayu.
"Nona, apakah kamu baik-baik saja?"
Ayah dan anak ini terlihat kesal. Oleh sebab itu David yang bekerja sebagai asisten datang mencairkan suasana.
Gadis kecil itu meliriknya sekilas, lalu memalingkan wajahnya dengan marah.
David melihat dia dengan hati-hati. Setelah memastikan gadis itu aman dan selamat, barulah dia merasa lega, lalu kembali untuk melaporkan kepada Diego.
Diego memicingkan matanya melihat wanita yang duduk di samping putrinya.
Jantung Grace berdebar kencang menatap tatapannya. Dia berusaha keras meremas telapak tangannya dan berhasil menstabilkan ekspresinya tanpa kehilangan ketenangannya.
"Dimana Amelia?" Tanya Diego menatap Grace yang sedikit murung.
Dia mengenali Amelia!
Grace mengkhawatirkan sahabatnya. Untungnya, dia segera pergi.
Aura pria itu membuatnya merasa sedikit tercekik.
Tidak tahu apa yang akan terjadi, jika Amelia ada di sini!
"Aku tidak tahu apa yang kamu bicarakan! Siapa kalian? Kenapa tidak mengetuk pintu ketika masuk?"
Grace mengesampingkan pikirannya. Dia mengerahkan keterampilan akting terbaiknya untuk melindungi gadis kecil di pelukannya sambil menatap orang di depannya dengan waspada.
"Gadis yang ada di pelukanmu adalah putriku. Apakah kamu yang baru meneleponku?"Tanya Diego mengernyitkan kening.
Grace tertegun sejenak, "Iya aku."Jawab dia.
Diego menatapnya tanpa ekspresi dan matanya perlahan memindai setiap detail di ruangan.
Suara wanita di depannya memang agak mirip dengan suara di telepon.
Namun, Diego tidak bisa dibodohi.
Apalagi kamuflase di ruangan itu terlalu terburu-buru.
Memang benar hanya ada mangkuk dan sumpit untuk dua orang di atas meja, tetapi tiga kursi di sebelahnya sedikit bengkok.
Tidak mungkin pelayan Moonlit Eats Cafe membuat kesalahan seperti itu. Itu pasti pernah ditarik seseorang.
Meja yang penuh dengan hidangan ini bukanlah porsi makan seorang wanita dan seorang anak. Diego melirik seisi ruangan hingga akhirnya menatap Grace. Entah kenapa jantung Grace berdebar kencang menatap matanya.
Detik berikutnya, Diego meminta ponsel kepada asistennya. Jari-jarinya yang kurus menggesek layar dua kali dan kemudian menatap Grace. Ponsel yang baru saja ditinggalkan Amelia untuknya berdering.
Grace yang tidak siap kaget mendengar suara dering ponsel. Dia menundukkan kepalanya untuk berpura-pura melihat nomor penelepon, tetapi setelah beberapa detik, dia mematikan panggilan itu. Grace dengan tenang menatap mata pria itu, "Karena kamu adalah ayah anak ini, silakan jemput putrimu."
Setelah itu, Grace menyentuh kepala gadis kecil itu, lalu menurunkannya dan mendorongnya ke arah Diego.
Diego mengernyitkan kening sambil berjalan menuju meja makan.
Grace menghela napas lega. Dia pikir Diego datang untuk menjemput gadis ini. Tiba-tiba, suara mencurigakan pria itu berdering di telinganya.
"Nona, nafsu makanmu sangat bagus. Memesan begitu banyak makanan untuk dua orang."
Diego sengaja berhenti di sudut meja menunjuk sesuatu.
Grace, "……"
Grace menarik kembali setengah napas yang dia hembus, "Kamu tidak perlu khawatir, nafsu makanku besar atau tidak. Aku pesan banyak makanan karena ada janji dengan temanku, tapi mereka belum datang." Ujar dia menahan senyum.
"Temanmu belum datang, tapi kamu sudah mulai makan duluan?"Tanya Diego mengernyitkan kening.
Setelah itu, mata pria itu melirik piring-piring yang telah disentuh satu per satu.
👇👇👇
Jika Anda ingin tahu lebih banyak konten menarik dari novel ini, unduh #Weread dan cari "I Gave Birth to Three Demon King of Chaos of My Ex-husband" untuk melanjutkan membaca.
········································································
Bab 1 Cerai
"Diego Navarro, selama tiga tahun aku telah menjadi pasanganmu dalam pernikahan ini, namun tidak sekali pun kamu menyentuhku. Keinginanmu kini akan aku kabulkan. Aku merelakan pernikahan ini, dan setelah malam ini, kamu bebas mencari apa yang kamu inginkan! Pertimbangkanlah saat ini sebagai pengganti dari segala perasaan yang telah lama kusimpan selama bertahun-tahun..."
Setelah itu, Amelia Gray mencium pria di depannya dengan gila dan putus asa.
Dia tahu caranya menjijikkan.
Seringkali, cinta telah membelengguku dengan pedih yang tak terperi. Yang kuharapkan sekarang hanyalah kehangatanmu, agar hatiku dapat sedikit terhibur.
"Amelia, beraninya kamu!!!" Ujar Diego menggertakkan giginya. Wajahnya yang memesona dipenuhi oleh gelombang kemarahan, keinginan untuk mendorong wanita ini muncul namun kegelisahan dalam dirinya merayap, hampir menguasai nalarnya.
Beraninya wanita ini menjebaknya!
"Aku tidak takut apapun …"
Air mata Amelia mengalir deras, ciuman mereka semakin bergelora. Amelia yang tak berpengalaman meronta di dalam dekapan pria itu.
Dia hanya ingin memiliki Diego sepenuhnya! Namun, kemarahan Diego tidak terkendali. Tidak ada daya, situasi saat ini telah lepas kendali darinya. Setelah beberapa saat, reaksi naluriah tubuhnya muncul. Suhu tubuhnya meningkat dan akal sehatnya terhanyut.
Keesokan harinya, saat fajar tiba, Amelia bangun.
Dia beranjak dari tempat tidur dan mengenakan pakaian, lalu mengeluarkan surat cerai yang telah dia siapkan sejak lama dari laci dan meletakkannya di meja sebelah tempat tidur sambil menatap pria yang tidur di ranjang …
"Diego, kamu bebas. Mulai sekarang, kita tidak memiliki hubungan apa pun!" Gumam Amelia memalingkan wajahnya dan pergi.
Hati Amelia sedih dan pilu saat meninggalkan rumah Keluarga Navarro.
Dia mencintai Diego selama tujuh tahun!
Dari kecil hingga kuliah selalu terobsesi padanya.
Keinginan terbesar Amelia adalah menikah dengannya!
Namun, Diego tidak menyukainya …
Singkatnya, pada hari pernikahan mereka! Saat itu, Tuan Besar Bennett sakit parah dan perlu mengadakan pesta menyambut kebahagiaan. Kebetulan tanggal kelahirannya cocok dan dipilih.
Ayah dan ibu tiri Amelia menganggap harta seperti nyawa mereka. Tanpa pikir panjang, mereka langsung mengirim Amelia ke sini.
Saat itu, Amelia sangat bahagia menantikan malam pertama.
Namun, setelah Diego muncul,"Amelia, seharusnya kamu tahu orang yang ingin kunikahi adalah Scarlett Hayes, bukan kamu! Hanya dia yang berhak menjadi istriku. Kamu tidak pantas!"Ujar dia jijik.
Amelia sadar bahwa Diego tidak punya kewajiban untuk menyukai atau mencintai dirinya. Tetapi Amelia naif. Dia berharap suatu hari nanti bisa menghangatkan hati orang ini.
Selama tiga tahun pernikahan terakhir, dia mendedikasikan dirinya untuk menjadi istri yang baik. Setiap malam memasakkan makanan untuknya agar saat dia kembali bisa menikmati makanan panas. Tidak peduli seberapa larut, dia akan menunggu Diego pulang baru merasa tenang. Ketika Diego mabuk di sebuah jamuan pesta. Dia akan merawatnya dan tidak pernah melakukan apa pun.
Amelia akan menjadi orang yang paling mengkhawatirkan Diego jika sakit atau cedera.
Setiap musim dingin, Amelia menyalakan pemanas dan menyiapkan air panas untuknya, bangun pagi untuk membantunya memanaskan pakaian dan berharap Diego tidak kedinginan ……
Namun, Diego tetap tidak mencintainya.
Sampai kemarin, akhirnya Amelia mengerti. Pada hari ulang tahunnya, Diego menemani Scarlett di rumah sakit.
Semua ini hanyalah angan-angannya!
Bahkan jika Amelia menghabiskan seumur hidupnya tetap tidak bisa menghangatkan hati pria itu.
Dia milik wanita lain!
Amelia menyerah!
……
Ketika Diego bangun, sudah pukul 10 pagi.
Setelah bangun dari tidurnya, yang pertama kali muncul dalam benaknya adalah keinginan untuk mencekik Amelia hingga tewas! Diego, sang CEO VortexTech Global yang memiliki reputasi tak terkoyak-koyak. Terkenal dengan kepiawaiannya dan ketidakterkalahkannya di dunia bisnis. Tidak seorang pun pernah mampu menjebaknya atau melukainya. Namun, tak disangka, kali ini ia telah terperangkap oleh pesona wanita itu! Rasa marah membakar pandangannya saat merenung sekeliling ruangan, tetapi tak ada sosok wanita itu terlihat. Di sudut matanya, sebuah dokumen menarik perhatiannya di meja sebelah tempat tidur.
"Apa ini?"Ujar Diego mengernyitkan kening sambil melihatnya.
"Surat Cerai" terpampang jelas di depan matanya.
Diego memicingkan matanya dan ekspresinya tiba-tiba menjadi murung.
Pertama, menggunakan cara kotor untuk berhubungan seks dengannya dan sekarang mengusulkan perceraian ... sungguh picik!
Diego tidak percaya Amelia akan menceraikannya.
Diego tiba-tiba berdiri, memakai pakaiannya dan turun dengan aura ganas, "Apakah kamu melihat Amelia?"Tanya dia pada Kepala Pelayan.
Paman Leo tercengang, "Tuan muda, Nyonya Muda pergi sebelum fajar sambil membawa koper." Jawab dia.
Diego kaget …
……
Enam tahun kemudian.
Di Kota Eledoria, Hallym VR Research.
Amelia yang keluar dari ruang penelitian mendengar asistennya Linda, "Dokter, Profesor Adrian mencarimu. Dia sedang menunggumu di kantornya." Ujar dia.
Amelia yang baru bergadang semalam masih mengantuk. Dia kembali sadar dan energik saat mendengar ucapan ini.
"Apakah dia mengatakan sesuatu? Jangan bilang hasil penelitian dan pengembangan dihancurkan oleh dua bocil nakal?"
"Sepertinya iya." Jawab Linda menunjukkan simpati.
Atasan Linda, Amelia sangat perfeksionis dan memiliki kemampuan hebat di usia muda. Dia menjadi murid kebanggaan Adrian di bidang medis dan tidak pernah dimarahi.
Hanya saja setiap kali harus dimarahi karena kedua putranya!
"Kali ini kamu tidak keluar dari ruang penelitian selama tiga hari berturut-turut. Lucas dan Louis mengkhawatirkanmu. Mereka setiap hari membuat onar di kantor Profesor Adrian ... aku lihat rambut Profesor Adrian beruban lagi."Hibur Linda tanpa sadar.
Amelia yang mendengar ini merasa pusing dan lucu.
Enam tahun yang lalu, Amelia pergi ke luar negeri setelah meninggalkan rumah Keluarga Navarro! Awalnya dia berencana untuk belajar, tetapi tak disangka malah hamil. Saat itu, dia ragu apakah akan menggugurkan bayi ini atau tidak. Tetapi ketika tiba di rumah sakit, dia takut dan tidak tega. Hingga akhirnya memilih untuk melahirkan anak ini!
Amelia melahirkan tiga anak, dua laki-laki dan satu perempuan! Selama persalinan, anak perempuannya meninggal karena kekurangan oksigen dan menyisakan dua putranya yang bernama Lucas dan Louis.
Amelia merasa bahagia mengingat kedua anaknya memiliki kecerdasan yang luar biasa. Akan tetapi, dia tiba-tiba lesu mengingat dirinya harus dimarahi karena mereka berdua …
Amelia bergegas pergi ke kantor Adrian.
Begitu masuk, dia melihat dua bocil nakal sedang duduk di sofa kantor sambil menggoyangkan kaki kecil mereka.
Ketika mereka melihat Amelia masuk, mata mereka berbinar, "Mommy, akhirnya kamu keluar! Kupikir kamu berencana tinggal di ruang penelitian untuk waktu yang lama!" Ujar mereka berdua segera turun dari sofa dan berlari ke arah Amelia.
Setelah itu,"Mommy lelah tidak? Cepat duduk, sini aku bantu pijat …"Ujar mereka menarik Amelia duduk di sofa.
Amelia tiba-tiba merasa dirinya pantas dimarahi setelah melihat perhatian kedua putranya!
Adrian duduk di belakang meja, "Sekarang baru nurut? Kenapa kalian tidak terlihat seperti ini ketika meretas komputerku?" Ujar dia sangat marah hingga membelalakkan mata.
"Ini salah Kakek Guru! Selalu meminta Mommy lembur. Lihat, dia hampir malnutrisi!" Ujar Lucas.
"Ya Mommy, hanyalah manusia biasa. Kenapa selalu memintanya lembur sepanjang hari?" Tanya Louis sambil menepuk bahu Amelia.
"Hanya kalian berdua yang terus melindunginya! Siapa yang tidak seperti ini di penelitian ini?" Ujar Adrian kesal.
"Bagaimana perkembangan penelitian kali ini?" Tanya Adrian menggelengkan kepala sambil memandang Amelia.
"Berjalan lancar. Data akan dikirim ke komputermu."Jawab Amelia tersenyum.
Apakah komputer telah diperbaiki?"Tanya balik dia.
"Sudah satu jam dan belum bisa diperbaiki." Ujar Adrian cemas sambil mengacak rambutnya.
"Sana perbaiki komputer Kakek Guru ke semula. Jangan main-main. Bagaimana jika data penting benar-benar hilang?" Pinta Amelia sambil menepuk tangan kecil Louis.
Louis yang mendengar ucapan ibunya, "Tidak mungkin, aku selalu memiliki cadangan dan menambah banyak perlindungan. Bagaimana mungkin hilang!" Jawab dia manja.
Meski begitu, dia tetap pergi ke sisi Adrian dan mulai memperbaiki komputer.
Jari kecilnya mengetuk serangkaian kode ……
Setelah beberapa menit, layar komputer berkilau dan segera kembali ke keadaan aslinya.
Adrian terheran melihat ini. IQ anak muridnya sungguh luar biasa!
Di usia yang sangat muda, Lucas telah menguasai keterampilan penyembuhan dan dapat mengidentifikasi ribuan obat herbal. Dia telah menunjukkan bakat unik di bidang kedokteran dan sangat tertarik pada investasi.
Sementara, Louis sangat tertarik pada pemrograman dan sekarang menjadi hacker kecil. Dia sangat sensitif pada angka dan memiliki bakat besar untuk investasi!
Selain itu, kedua anak ini sangat tampan dan memiliki kepribadian tenang dan lincah
Setiap kali mereka mengacau, Adrian hanya bisa memarahi Amelia!
"Maaf, guru, anakku telah menyusahkanmu. Jadi tolong jangan tersinggung." Ujar Amelia tampak merasakan sesuatu dan segera meminta maaf.
Dan jangan memarahiku juga!
Tidak mungkin selalu aku yang disalahkan!!!
"Jangan khawatir, kali ini aku tidak akan menghukummu. Tapi aku punya tugas untukmu! Aku berencana kembali ke Kota Eledoria untuk mendirikan lembaga penelitian yang fokus pada pengobatan tradisional! Tapi, ada banyak pekerjaan yang harus ku selesaikan dan aku tidak bisa pergi. Jadi, kuputuskan untuk mengirimmu pulang!"Ujar Adrian tidak bisa menahan tawa melihat ekspresinya.
Amelia tidak mengharapkan hal ini. Ia terkejut dan ragu.
Kembali ke Kota Eledoria?
Setelah meninggalkan tempat itu enam tahun yang lalu, dia tidak pernah berpikir untuk kembali!
Lagipula, dia tidak punya rumah dan tidak ada yang peduli!
Selain itu, dia sudah nyaman dengan tempat ini.
"Guru, aku …"Ujar Amelia ingin menolak.
"Amelia, aku mengerti bahwa kamu enggan untuk kembali. Tetapi, aku berharap kamu akan mempertimbangkannya dengan sungguh-sungguh. Selama beberapa tahun terakhir, kita bersama-sama mempelajari ilmu kedokteran. Aku yakin kamu memiliki pemahaman yang mendalam tentang obat-obatan herbal! Meskipun di luar negeri pilihan terbatas, tapi di Kota Eledoria ... situasinya berbeda. Ada beragam obat herbal yang bisa kamu eksplorasi. Yang lebih penting, komunitas medis dan para ahli di sana sangat luas. Mereka memahami keterampilan medis tradisional yang langka. Tidakkah hal ini menarik bagimu? Inilah sebabnya aku menyarankanmu untuk kembali! Dengan kemampuanmu saat ini, pasti akan kamu sukses. Selain itu, kamu juga telah mengalami perkembangan besar. Sekalipun dihadapkan pada tantangan besar atau di depan orang-orang berpengaruh, aku yakin kamu mampu menghadapinya dengan percaya diri, bukan?" Celah Adrian.
Amelia terdiam mendengar ucapan ini.
Benar sekali!
Dia telah banyak berubah. Bisa mengatasi kesulitan dengan baik dan tidak lagi takut pada apapun.
Apalagi enam tahun telah berlalu dan pria itu mungkin sudah menikah dengan wanita idamannya.
Apa yang perlu ditakuti?
"Guru, aku ikuti saranmu. Aku akan pulang." Angguk Amelia menghela napas.
"Bagus kalau kamu mengerti! Jangan khawatir, aku akan meminta Linda mengikutimu untuk kepulanganmu kali ini dan aku juga akan mengirim tim profesional untuk membantumu."Ujar Adrian senang.
"Oke, terima kasih, guru."
Amelia mengangguk.
Selama percakapan mereka, Lucas dan Louis menatap satu sama lain. Mereka bisa melihat kegembiraan di mata satu sama lain.
Mommy akhirnya pulang!
Mereka ingin kembali sejak lama!
Belum lagi Daddy mereka ada di Kota Eledoria. Mereka ingin bertemu dengannya!
Tentu saja, saat bertemu dengannya ingin memberi dia pelajaran.
Siapa suruh meninggalkan istri dan anak-anaknya!!!
……
Dua hari kemudian.
Di bandara internasional Medoria.
Amelia dan kedua putranya kembali ke tempat yang telah dia tinggalkan selama enam tahun.
Begitu turun dari pesawat, Louis menyilangkan kakinya dan menarik rok Amelia, "Mommy, aku kebelet pipis. Aku ingin ke kamar mandi." Ujar dia.
"Oke, aku akan membawamu ke sana ……"Jawab Amelia dan Lucas terkikik.
Saat berbicara, Amelia mengusap kepala Louis.
"Mommy, jangan tempuk lagi. Aku hampir pipis di celana!"Ujar Louis.
Amelia tidak bisa menahan tawa dan buru-buru mengatarnya ke toilet.
Sesampai di kamar mandi, Lucas mengikuti adiknya masuk ke dalam. Sementara, Amelia mengawasi bagasi sambil mengirim pesan kepada guru untuk menyampaikan bahwa mereka tiba dengan selamat.
Saat ini, suara familiar tiba-tiba terdengar.
"Sampah! Kalian ada begitu banyak orang mengawasi anak kecil saja tidak bisa. Apa gunanya kalian?"
Nada pembicara itu terdengar marah, tetapi juga memiliki rasa dingin dan kedalaman yang unik yang sangat enak didengar.
Amelia hanya bisa membeku saat menekan tombol di ponsel.
Setelah enam tahun, tidak ada rasa keanehan sama sekali ketika mendengar kembali nada ini dan masih ada rasa keakraban di tulang.
Amelia mengangkat kepalanya dan sekilas melihat sosok tinggi pria itu.
Pria itu berdiri tidak jauh dari sana, tubuhnya ramping berbalut jas hitam, kakinya yang panjang tampak ramping dengan temperamen yang bermartabat yang sangat mencolok di tengah keramaian.
Dari sudut Amelia bisa melihat wajahnya yang sempurna.
Tubuhnya seperti mahakarya yang diukir dengan hati-hati oleh langit, tanpa cacat apapun sehingga matahari dan bulan kehilangan keindahannya.
Diego Navarro!
Hati Amelia tiba-tiba berdegup kencang! Dia tidak pernah menyangka akan bertemu pria ini pada hari pertama kembali ke Kota Eledoria. Emosi yang telah ditutup dalam debu selama bertahun-tahun tiba-tiba berfluktuasi, tetapi segera kembali ke keheningan.
Mata Amelia memucat dan dingin.
Akhirnya dia bisa melakukannya tanpa mengubah ekspresi
Saat ini, dua bocil yang pergi ke kamar mandi akhirnya keluar dan berkata kepada Amelia, "Mommy, kita sudah selesai!"
Amelia tiba-tiba kembali sadar dan jantungnya hampir berhenti karena kaget.
Sebuah pemikiran muncul di benaknya, yaitu: Cepatlah, jangan biarkan Lucas dan Louis bertemu dengan pria itu.
Kedua wajah ini sangat mirip dengannya!
Dia tidak ingin memiliki hubungan apa pun dengan pria itu!
"Sudah selesai? Mari kita pergi, jangan biarkan mommy angkat menunggu terlalu lama."Ujar Amelia gugup.
Tanpa menunggu kedua anaknya menjawab, Amelia buru-buru menyeret barang bawaan mereka dan pergi.
Diego yang setengah jalan sambil menelepon tiba-tiba mendengar suara yang akrab dan menoleh ke belakang. Dari sudut matanya, dia bisa menangkap sosok indah yang tampak mirip sebelumnya.
Amelia Gray——！！！
Apakah itu dia?
Apakah dia telah kembali???
Diego segera mengejarnya. Namun, sosok itu membaur ke dalam kerumunan dan menghilang.
Diego memicingkan matanya dan kemarahan di wajahnya semakin jelas.
Wanita itu pergi begitu saja meninggalkan anaknya, bagaimana mungkin dia kembali!
Dalam perjalanan keluar dari bandara, Amelia gelisah dan terkadang menoleh untuk mengkonfirmasi apakah orang itu mengikuti.
Untungnya, mereka tidak melihat pria itu sampai keluar dari gerbang bandara. Baru saat itulah Amelia menghela napas lega.
Kedua bocil itu digandeng oleh Amelia. Mereka merasa aneh melihat ibunya terus menoleh sepanjang jalan.
Namun mereka tahu ini bukan waktu yang tepat untuk bertanya. Karena itu, mereka keluar dengan patuh.
"Amelia! Lucas, Louis!" Terdengar suara perempuan dari kejauhan.
Begitu mereka bertiga mengangkat kepala, mereka melihat seorang wanita berpakaian bagus berdiri di seberang jalan sedang melambaikan tangan dan tersenyum ke arah mereka.
Akhirnya kecemasan Amelia perlahan hilang, "Grace, lama tidak bertemu!"Ujar dia tersenyum.
Grace adalah sahabat Amelia di kuliah dan sekarang menjadi dokter di rumah sakitnya sendiri.
Grace segera menghampiri mereka bertiga dan memeluknya, "Akhirnya kalian sampai! Aku merindukan kalian!" Ujar dia ramah.
"Aku juga."Balas Amelia tersenyum.
Mereka sering berhubungan selama bertahun-tahun terakhir. Tetapi sebagian besar waktu dalam kontak online dan jarang memiliki kesempatan untuk bertemu.
Grace memeluknya dengan penuh semangat, lalu berjongkok memeluk kedua bocil itu satu per satu,"Sayang, rindu mommy angkat tidak?"Tanya Grace.
"Tentu saja rindu! Bahkan bermimpi bertemu dengan mommy angkat! mommy angkat tetap cantik seperti dulu!"Ujar Lucas dan Louis tersenyum manis.
"Manis sekali ucapan kalian!"
Mata Grace melengkung saat dipuji oleh kedua anak itu.
Amelia yang masih merasakan krisis menatap gerbang bandara, "Ayo pulang. Kalau ada hal lain nanti kita bahas setelah pulang."Desak dia.
Grace mencium wajah kedua bocil itu, lalu berdiri membantu Amelia menaruh barang bawaan mereka.
Pada saat yang sama, sosok ramping Diego muncul di gerbang bandara.
"Batalkan semua agenda luar negeri." Perintah pria itu kepada asisten di sampingnya, David Roger.
"Tuan, kami telah mengirim orang untuk memperluas pencarian untuk menemukan nona muda. Dia masih sangat muda seharusnya tidak pergi jauh. Jangan terlalu khawatir."Ujar David.
Nona muda selalu menjadi anak kesayangan Tuan. Dibandingkan dengan mencari nona muda, pekerjaan di luar negeri itu tidak ada artinya.
Tatapan Diego sayu. Dia berjalan menuju Maybach di pinggir jalan tanpa mengucapkan sepatah kata pun.
Tak lama, mobil itu melesat pergi.
……
Satu jam kemudian, mobil Grace muncul di daerah vila ‘Starlit Haven Mansion' di pusat kota.
Amelia meminta Grace mencari tempat ini beberapa hari yang lalu.
Keempatnya keluar dari mobil, sementara Grace membawa bagasi mereka ke rumah baru mereka.
"Aku suka, lingkungannya bagus."
Amelia sangat puas, "Aku tidak menyangka kinerjamu sangat efisien."Ujar dia menatap sahabatnya.
Grace mengernyitkan keningnya, "Rumahku ada di sebelah. Seluruh keluarga pemilik rumah ini pindah ke Alowe dan rumah ini harus disewa. Kebetulan aku menemukannya, kelak kita bisa saling berkunjung setiap hari."
Amelia tersenyum sambil mengangguk.
Bereskan barangmu dan kebetulan sudah waktu makan malam.
Grace membawa mereka bertiga keluar untuk makan malam.
Sepanjang jalan menuju tempat parkir restoran, tiba-tiba ada seorang gadis kecil berlari keluar dari kegelapan.
Grace segera menginjak rem. Dia terkejut sambil menatap gadis kecil yang jatuh ke tanah.
Amelia juga ketakutan. Dia menoleh untuk memastikan kedua anaknya yang duduk di kursi belakang baik-baik saja. Setelah itu, membuka pintu dan keluar dari mobil.
Gadis kecil itu berusia sekitar empat atau lima tahun. Dia terduduk di tanah dengan ekspresi kaget.
Hati Amelia melembut. Dia melangkah maju dan dengan hati-hati berjongkok di samping gadis kecil itu, "Nak apakah kamu terluka?"Tanya dia lembut.
Gadis kecil itu berkulit putih, matanya indah, hidungnya mancung dan terlihat sangat lembut. Dia mengenakan gaun putri merah muda dengan dua kepang sambil memegang boneka mahal di pelukannya. Tidak tahu putri dari keluarga kaya mana.
Gadis kecil itu perlahan sadar setelah mendengar suara Amelia. Ia menggelengkan kepalanya dengan malu disertai sedikit kewaspadaan di matanya.
Hati Amelia semakin melembut. Dia melihat sekeliling dengan hati-hati dan baru merasa lega setelah memastikan gadis itu tidak terluka, lalu mengulurkan tangan untuk membantunya berdiri. Begitu dia mengulurkan tangannya, dia melihat gadis kecil itu mundur seolah ketakutan, matanya yang besar penuh ketakutan.
Amelia berhenti dan tangannya menggantung di udara. Dia tersenyum pada gadis kecil itu, "Jangan takut, aku hanya ingin membantumu."Ujar dia.
"Di mana orang tuamu? Kenapa kamu sendirian?" Tanya Amelia melihat sekeliling.
Gadis kecil memeluk boneka di lengannya dan tidak berbicara. Ia hanya menggelengkan kepalanya.
Amelia hanya bisa mengerutkan kening. Dia tidak tahu bagaimana berkomunikasi dengannya.
Grace dan kedua anak itu juga turun dari mobil.
Lucas dan Louis saling memandang. Mereka bingung melihat gadis ini tidak berbicara.
Adik ini sangat lucu, tetapi tidak kunjung berbicara, atau jangan-jangan dia bisu?
Amelia juga merenung di dalam hatinya, mencoba menebak apakah gadis ini bisu.
Amelia, yang mempertimbangkan kemungkinan ini, merasa simpati, "Berikan tanganmu pada bibi, ok?" Ujar dia lembut.
Setelah itu, dia mengulurkan tangannya.
Gadis itu merasa malu, ekspresinya menjadi lembut ketika mendengar suara Amelia.
Amelia tidak terburu-buru, ia sabar menunggu gadis tersebut, berharap gadis itu akan perlahan menerima kehadirannya.
Setelah ragu cukup lama, akhirnya gadis itu mengulurkan tangannya pada Amelia.
Dengan cepat, Amelia menggenggam tangannya. Ia tersenyum sambil mendekap gadis itu, lalu memeriksanya.
Dengan gerakan ini, jarak di antara mereka semakin dekat.
Tubuh gadis kecil itu lembut dan tercium aroma susu.
Hati Amelia melembut, teringat putrinya yang meninggal muda. Jika masih hidup, pasti sudah sebesar ini!
Mata Amelia mencerminkan sedikit kesedihan dan penyesalan.
Gadis kecil itu tampak merasakan emosi Amelia. Dia tidak bergerak, tetapi matanya besar tertuju pada wajah Amelia.
Meski tahu tidak seharusnya mendekati orang asing, tetapi bibi ini sungguh cantik ……
Dan entah kenapa memberinya perasaan ingin dekat.
Grace yang melihat adegan ini hanya bisa kagum, "Gadis kecil ini sangat cantik dan penampilannya tidak kalah dengan dua anak Amelia!" Desah dia.
Setelah Amelia selesai memeriksanya,"Kupikir dia mungkin terpisah dari keluarganya. Ayo bawa dia ke kantor polisi dan lihat apakah kita bisa menghubungi keluarganya."Angguk dia.
Begitu Amelia mengatakan itu, gadis kecil di sebelahnya tiba-tiba menariknya.
Amelia menatapnya dengan bingung.
Dia melihat gadis kecil itu menggelengkan kepalanya, matanya berair seolah sangat cemas dan akan menangis detik berikutnya.
Terlihat jelas, gadis kecil itu sangat menolak tawarannya.
Hati Amelia pilu melihat penampilan menyedihkan gadis kecil itu.
Tetapi tidak ada cara lain. Gadis itu sangat kecil, jika tidak mengantarnya ke kantor polisi, dia mungkin akan dituduh melakukan penculikan.
Amelia pusing.
"Tidak apa-apa jika tidak mau pergi ke kantor polisi."
Apakah kamu memiliki nomor telepon orang tuamu? Aku akan meminta mereka menjemputmu."Ujar Amelia berlutut sambil bernegosiasi dengan gadis kecil itu.
Gadis kecil itu berhenti menggelengkan kepalanya dan tatapan matanya perlahan sayu.
Setelah menunggu beberapa waktu, Amelia mengira dia tidak tahu. Saat hendak mengantarnya ke kantor polisi, gadis kecil itu mulai bergerak.
Amelia melihatnya mengambil pena dan catatan kecil dari sakunya. Dia menulis serangkaian angka diikuti tulisan Daddy dan menyerahkan catatan itu kepadanya.
Amelia mengambil catatan itu. Dia menelepon nomor ayah gadis kecil itu.
"Ternyata bisu beneran." Gumam Lucas dan Louis.
"Jangan katakan itu pada adik ini." Ujar Amelia menatap kedua anaknya.
Kedua lelaki kecil itu segera berdiri tegak dan tersenyum pada gadis kecil itu dengan perasaan bersalah.
Gadis kecil itu memandangi mereka dan tanpa sadar mencondongkan tubuh lebih dekat ke Amelia. Sementara, tangan kecilnya mencengkeram ujung rok Amelia.
Amelia tidak memperhatikan tindakan itu. Dia memeriksa nomornya dan menekan tombol panggil ……
Vila Keluarga Navarro.
"Apakah Yuri sudah kembali?" Tanya Diego berjalan masuk ke gerbang vila dengan wajah serius.
"Belum. Aku belum melihat Nona." Jawab Kepala Pelayan cemas.
Setelah itu, dia merasakan tekanan dari tubuh tuan mudanya. Bibirnya yang tipis membentuk lengkungan dingin dan bagian tengah alisnya mengernyit kencang.
Kami udah mencari semua tempat yang seharusnya dicari.
Ke mana lagi gadis kecil itu bisa pergi?
Mungkinkah terjadi sesuatu?
Diego yang memikirkan ini memancarkan aura kejam di antara alisnya seolah ingin menghancurkan segala sesuatu di dunia.
Saat ini, seorang wanita dengan riasan cantik bergegas masuk, "Diego, kudengar Yuri hilang? Benarkah? Apakah sudah ditemukan?"Tanya dia cemas.
Wanita itu adalah Scarlett!
Wanita yang sangat ingin dinikahi Diego dulu!
Tetapi begitu melihatnya saat ini, wajah Diego tidak berekspresi, "Belum ditemukan! Kebetulan kamu datang kemari ada yang ingin kutanyakan padamu. Apa yang kamu katakan pada Yuri sore tadi? Mengapa dia tiba-tiba kabur dari rumah?" Tanya dia.
Scarlett tercengang dengan pertanyaan Diego. Kemudian menatapnya, "Diego, apa maksudmu? Apakah kamu mencurigaiku telah melakukan sesuatu pada Yuri?" Tanya balik dia.
"Aku tidak melakukan apa pun! Orang lain tidak tahu, tapi apakah kamu tidak kamu tahu? Selama bertahun-tahun, aku memperlakukan Yuri seperti anakku. Tidak peduli seberapa acuh Yuri padaku, aku selalu memperlakukan dia dengan baik. Aku bahkan tidak tega berkata kasar. Bagaimana mungkin aku melakukan sesuatu yang membuatnya kabur dari rumah?"Jelas dia terlihat sedih.
Ketika mengatakan ini, ekspresi Yuri sedikit sedih, matanya memerah dan terlihat sangat tidak bersalah.
Tetapi di hati yang tidak bisa dilihat orang lain. Dia berharap si bisu itu tidak pernah kembali!
Yuri memang mengatakan sesuatu kepada si bisu tadi sore. Bahkan mengatakan padanya bahwa ketika dia menikah dengan Diego, dia akan melahirkan adik yang lebih lucu darinya. Pada saat itu, Diego tidak akan lagi menyukainya!
Karena anak haram ini bisu. Scarlett tidak khawatir dia akan mengadu kepada Diego. Hanya saja dia tidak menyangka Yuri akan kabur dari rumah!
Bagus!
Lebih baik mati di luar!
Diego menatapnya selama beberapa detik. Sementara, Scarlett diam-diam mencubit telapak tangannya karena takut kebohongannya terungkap.
"Lebih baik seperti yang kamu katakan."
Setelah beberapa saat, Diego menarik tatapannya. Dia melirik ke arah David yang berada di samping, "Apakah ada kabar dari polisi?"
"Belum." Jawab David pelan.
"Mungkinkah seseorang menculik Yuri?"Tanya dia hati-hati sambil melihat Diego.
Nona muda adalah harta karun kesayangan tuannya dan memiliki posisi yang terhormat di Keluarga Navarro. Beberapa tahu belakangan, dia diincar oleh banyak orang. Bahkan hampir diculik! Sekarang mereka tidak bisa menemukan Yuri dan bahkan tidak ada kabar dari polisi yang membuat David harus berpikir tentang penculikan.
"Kirim lebih banyak orang dan perluas pencarian. Kalian harus menemukannya hari ini!"Ujar Diego tiba-tiba memancarkan tatapan tajam.
"Baik!"
Kemarahan tuannya hampir mencairkan benda padat, bahkan jantung David berdegup kencang saat menjawabnya.
Saat hendak berbalik, ponsel Diego berdering.
Diego tidak punya mood untuk menjawab telepon saat ini. Ketika hendak mematikan panggilan, dia melihat panggilan dari nomor asing.
Diego yang mengingat ucapan David barusan menunjukkan ekspresi tegang.
Begitu terhubung,"Halo." Terdengar suara wanita lembut.
Diego memicingkan matanya saat mendengar suara ini dan kecurigaan muncul di matanya.
Suara ini sama persis dengan wanita itu!
Sosok yang dilihatnya di bandara sore tadi terlintas di benaknya ...
"Halo? Apakah ada yang mendengarkan?" Tanya Amelia yang tidak kunjung mendengar jawaban.
"Hm." Jawab Diego singkat sambil menenangkan emosinya.
Satu kata ini tidak cukup untuk membuat Amelia mengenali apapun.
Melihat ada yang merespon,"Halo, begini, aku menemukan seorang gadis di pinggir jalan dan dia memberiku nomor telepon ini. Kamu seharusnya ayahnya, kan? Apakah kamu mempunyai waktu untuk datang menjemputnya?" Tanya Amelia menghela napas lega.
Suara wanita itu bergema di telinga Diego. Semakin dia berbicara, semakin dingin mata Diego.
Ketika dia berhenti berbicara, mata pria itu tertutup oleh lapisan beku.
Ternyata dia!
Bahkan setelah bertahun-tahun, Diego tidak akan pernah salah mengenali suara ini!
Amelia!
Akhirnya kamu kembali!
Diego menggertakkan giginya, "Di mana Kamu?"Tanya dia menurunkan suaranya.
"Kami berada di Moonlit Eats Cafe, kami menunggu seseorang di sini. Kamu datang saja ke restoran untuk menjemputnya."Jawab Amelia tanpa sadar.
"Oke, aku segera kesana."
"Siapkan mobil ke Moonlit Eats Cafe." Ujar Diego pada David sambil mengakhiri panggilan.
David bingung entah dari mana kemarahan tuannya berasal. Dia hanya bisa segera mengiyakan.
Amelia merasa gugup melihat layar telepon yang menghitam. Suara pria tadi terdengar sedikit serak. Dan, entah kenapa begitu familiar ……
Namun, Amelia berhenti berpikir. Dia tidak tahu di mana dirinya pernah mendengar suara itu sebelumnya.
"Apakah kalian lapar?"
Setelah berdiri di luar cukup lama, akhirnya Grace berkata, "Aku lapar sekali. Mari kita makan dulu. Kalau mereka datang, kita antar saja gadis ini keluar."
"Oke, mari kita masuk."Jawab Amelia tersenyum padanya.
"Apakah kamu lapar? Bibi ajak kamu makan, oke? Ayahmu seharusnya dalam perjalanan. Dia akan ke sini sebentar lagi, nanti Bibi antar keluar lagi, ok?" Tanya Amelia berjongkok sambil menatap mata gadis kecil itu untuk meminta pendapatnya.
Gadis kecil itu menatapnya selama beberapa detik, lalu matanya yang besar berkedip ragu.
"Kalau kamu tidak mau, Bibi akan menunggu di sini bersamamu."Bujuk Amelia sabar.
"Kami akan menunggu di sini bersama Mommy!" Ujar Lucas dan Louis serempak.
"Hanya aku yang satu-satunya lapar? Nak, kita bukan orang jahat. Siapa yang akan mengajakmu makan di restoran sebagus ini? Apakah kamu lapar? Ayo masuk dengan Bibi, oke?" Bujuk Grace menepuk dahinya.
Untuk sesaat, mata semua orang tertuju pada gadis kecil itu.
Lucas dan Louis juga lapar. Mereka menatap gadis kecil itu dengan penuh harap.
Gadis kecil itu menggigit bibir bawahnya. Dia berjalan ke arah Amelia, lalu mengulurkan tangan untuk memegang lengan bajunya dan mengangguk.
"Jangan memaksanya."Ujar Amelia mengerti apa yang dia maksud dan hatinya melunak.
Gadis kecil itu menggelengkan kepalanya lagi.
Amelia tersenyum melihat tindakan gadis itu. Dia menyentuh kepalanya dan mengandeng tangannya yang memegang lengan baju Amelia, lalu bangkit dan membawanya ke restoran.
Sementara, Grace menggandeng Lucas dan Louis mengikuti dari belakang. Dia melihat gadis itu mengikuti mereka selangkah demi selangkah, "Nak, tadi kamu sangat waspada kepada kami, kenapa tiba-tiba menjadi dekat denganmu."Ujar dia.
"Orang rupawan di dunia ini tidak memandang usia."Desah dia.
Amelia yang digoda sahabatnya hanya tersenyum sambil memegang tangan lembut gadis kecil itu.
Moonlit Eats Cafe adalah restoran mewah di Medoria. Layanannya bagus dan hidangannya lezat. Restoran ini hanya membuka reservasi untuk pelanggan kelas atas dan waktu reservasi harus selama satu bulan sebelumnya.
Grace menggunakan beberapa koneksinya untuk mendapatkan antrian di restoran ini.
Tata letak restorannya juga sangat elegan. Setiap kursi dipisahkan oleh sekat dan terdapat pintu kayu kecil di bagian depan tanpa atap. Saat bersantap di malam hari, lampu gantung di bagian atas sangat artistik.
Mereka mendorong pintu masuk dan duduk di meja bulat. Setelah itu, pelayan datang menghidangkan makanan.
Amelia takut gadis kecil di sampingnya tidak nyaman. Dia fokus pada gadis kecil itu sepanjang waktu, terkadang membantunya mengambil sayuran dan menyeka mulutnya.
Lucas dan Louis yang duduk di samping merasa pipi chubby adik perempuan ini sangat imut. Mereka dengan anggun mengupas udang untuknya. Mereka terus memberi gadis kecil itu makan, hingga makanan di depannya menumpuk seperti bukit.
"Apakah kamu tahu putri Keluarga Navarro hilang. Keluarga Navarro mengirim banyak orang untuk mencarinya di sepanjang Medoria, tapi mereka belum menemukannya!"
Saat ini, ada diskusi samar dari kursi sebelah.
Suara lain tampak sedikit berhati-hati, "Apakah dia diculik? Pelakunya sangat berani. Putri Keluarga Navarro adalah anak kesayangan Diego. Dia sangat menyayanginya. Pelaku itu mungkin sudah bosan hidup, beraninya dia menculik ……"
Amelia tanpa sadar memperlambat gerakannya setelah mendengar nama Diego.
Diskusi di sebelah berlanjut, "Meski putri kecil itu bisu dan tidak pernah berbicara. Tapi itu tidak menghentikan nasib baiknya!"
Bisu?
Ekspresi terkejut melintas di mata Amelia dan berhenti bergerak.
Putri kesayangan Diego seorang bisu.
Gadis kecil yang dia temukan tidak pernah berbicara.
Temperamen dan pakaian gadis kecil itu memang layak untuk status Keluarga Navarro.
Apalagi, suara pria di telepon barusan ……
Amelia terkejut memikirkan ini. Dia melihat anak yang duduk di sisi kirinya.
Gadis ini seperti menyadari sesuatu. Ia mengangkat matanya dengan kebingungan.
Mereka berdua saling memandang dan Amelia merasa petir menyambar kepalanya.
"Mungkinkah gadis ini putri Diego?"
Grace juga menghentikan sumpitnya. Ia menatap gadis kecil itu selama beberapa detik, "Tidak mungkin kebetulan, kan?" Ujar dia.
Sebagai sahabat dekat Amelia, Grace jelas tahu apa yang terjadi enam tahun lalu.
Gadis kecil ini terlihat baru berusia lima atau enam tahun, seusia dengan Lucas dan Louis.
Jika ini benar putri Diego. Itu artinya setelah sahabatnya menceraikannya, pria itu melahirkan seorang putri dengan wanita idamannya!
Apakah perlu begitu terburu-buru?
Grace yang memikirkan ini merasa tidak kasihan untuk sahabatnya.
Amelia tidak tahu apa yang dia pikirkan dalam hatinya. Dia hanya memikirkan apa yang terjadi setelah menjemput gadis ini. Semakin dia memikirkannya semakin dia yakin bahwa gadis ini adalah putri Diego.
"Kupikir itu hanya kebetulan."Ujar dia murung.
Grace terdiam melihat Amelia begitu yakin. Dia melirik gadis kecil yang bingung itu, lalu merendahkan suaranya, "Lalu apa yang harus kita lakukan sekarang? Diego seharusnya dalam perjalanan."Tanya dia pada Amelia.
Amelia ragu sejenak.
Setelah beberapa saat, dia mengeluarkan ponselnya dan menyerahkannya ke tangan Grace, "Kamu ambil ponselku dan katakan bahwa kamu yang menelepon. Aku akan membawa Lucas dan Louis menunggumu di tempat parkir."
Grace menganggukkan kepalanya.
Amelia melirik gadis kecil di sampingnya yang belum bereaksi, "Aku serahkan gadis kecil ini padamu."Ujar dia lembut.
Setelah itu, dia melirik kedua putranya, "Ayo pergi."
Lucas dan Louis tidak banyak bertanya. Mereka segera bangkit mengikuti Amelia pergi.
Saat melewati gadis kecil itu, pakaian Amelia ditarik oleh tangan kecilnya.
Amelia menatapnya dengan tatapan rumit.
Gadis kecil itu enggan melepaskan ujung bajunya. Tatapan matanya yang besar penuh dengan kepanikan.
Amelia tidak tega melihat penampilannya yang menyedihkan.
Tidak peduli apa yang terjadi antara dia dan Diego, anak ini tidak bersalah.
Akhirnya, Amelia menghiburnya, "Bibi harus pergi. Bibi ini akan menjagamu. Kamu tunggu di sini, sebentar lagi ayahmu akan datang."Ujar dia.
Setelah itu, dia dengan kejam mendorong tangan gadis kecil dan keluar dari ruangan seakan tidak berani melihat ke belakang.
Pada saat yang sama, Grace segera meminta orang untuk membereskan tiga set mangkuk dan sumpit.
Tidak lama setelah pelayan membereskan piring dan sumpit, pintu kayu didorong terbuka oleh seseorang.
Sekelompok pengawal berpakaian hitam berbaris menjadi dua baris di lorong tengah.
Grace yang melihat ini tanpa sadar menegakkan tubuhnya dan memaksa dirinya untuk melihat ke pintu dengan tenang.
Dia melihat Diego berwajah tegas melangkahkan kaki panjangnya.
Hanya ada dua orang di ruangan itu.
Diego melirik seluruh ruangan, hingga akhirnya tertuju pada putrinya.
Gadis kecil itu kecewa dengan kepergian Amelia yang mendadak. Ketika dia melihat ayahnya, dia tidak hanya menunjukkan rasa takut, bahkan memalingkan wajahnya dengan marah.
Mata Diego sedikit sayu.
"Nona, apakah kamu baik-baik saja?"
Ayah dan anak ini terlihat kesal. Oleh sebab itu David yang bekerja sebagai asisten datang mencairkan suasana.
Gadis kecil itu meliriknya sekilas, lalu memalingkan wajahnya dengan marah.
David melihat dia dengan hati-hati. Setelah memastikan gadis itu aman dan selamat, barulah dia merasa lega, lalu kembali untuk melaporkan kepada Diego.
Diego memicingkan matanya melihat wanita yang duduk di samping putrinya.
Jantung Grace berdebar kencang menatap tatapannya. Dia berusaha keras meremas telapak tangannya dan berhasil menstabilkan ekspresinya tanpa kehilangan ketenangannya.
"Dimana Amelia?" Tanya Diego menatap Grace yang sedikit murung.
Dia mengenali Amelia!
Grace mengkhawatirkan sahabatnya. Untungnya, dia segera pergi.
Aura pria itu membuatnya merasa sedikit tercekik.
Tidak tahu apa yang akan terjadi, jika Amelia ada di sini!
"Aku tidak tahu apa yang kamu bicarakan! Siapa kalian? Kenapa tidak mengetuk pintu ketika masuk?"
Grace mengesampingkan pikirannya. Dia mengerahkan keterampilan akting terbaiknya untuk melindungi gadis kecil di pelukannya sambil menatap orang di depannya dengan waspada.
"Gadis yang ada di pelukanmu adalah putriku. Apakah kamu yang baru meneleponku?"Tanya Diego mengernyitkan kening.
Grace tertegun sejenak, "Iya aku."Jawab dia.
Diego menatapnya tanpa ekspresi dan matanya perlahan memindai setiap detail di ruangan.
Suara wanita di depannya memang agak mirip dengan suara di telepon.
Namun, Diego tidak bisa dibodohi.
Apalagi kamuflase di ruangan itu terlalu terburu-buru.
Memang benar hanya ada mangkuk dan sumpit untuk dua orang di atas meja, tetapi tiga kursi di sebelahnya sedikit bengkok.
Tidak mungkin pelayan Moonlit Eats Cafe membuat kesalahan seperti itu. Itu pasti pernah ditarik seseorang.
Meja yang penuh dengan hidangan ini bukanlah porsi makan seorang wanita dan seorang anak. Diego melirik seisi ruangan hingga akhirnya menatap Grace. Entah kenapa jantung Grace berdebar kencang menatap matanya.
Detik berikutnya, Diego meminta ponsel kepada asistennya. Jari-jarinya yang kurus menggesek layar dua kali dan kemudian menatap Grace. Ponsel yang baru saja ditinggalkan Amelia untuknya berdering.
Grace yang tidak siap kaget mendengar suara dering ponsel. Dia menundukkan kepalanya untuk berpura-pura melihat nomor penelepon, tetapi setelah beberapa detik, dia mematikan panggilan itu. Grace dengan tenang menatap mata pria itu, "Karena kamu adalah ayah anak ini, silakan jemput putrimu."
Setelah itu, Grace menyentuh kepala gadis kecil itu, lalu menurunkannya dan mendorongnya ke arah Diego.
Diego mengernyitkan kening sambil berjalan menuju meja makan.
Grace menghela napas lega. Dia pikir Diego datang untuk menjemput gadis ini. Tiba-tiba, suara mencurigakan pria itu berdering di telinganya.
"Nona, nafsu makanmu sangat bagus. Memesan begitu banyak makanan untuk dua orang."
Diego sengaja berhenti di sudut meja menunjuk sesuatu.
Grace, "……"
Grace menarik kembali setengah napas yang dia hembus, "Kamu tidak perlu khawatir, nafsu makanku besar atau tidak. Aku pesan banyak makanan karena ada janji dengan temanku, tapi mereka belum datang." Ujar dia menahan senyum.
"Temanmu belum datang, tapi kamu sudah mulai makan duluan?"Tanya Diego mengernyitkan kening.
Setelah itu, mata pria itu melirik piring-piring yang telah disentuh satu per satu.
👇👇👇
Jika Anda ingin tahu lebih banyak konten menarik dari novel ini, unduh #Weread dan cari "I Gave Birth to Three Demon King of Chaos of My Ex-husband" untuk melanjutkan membaca.
00:15
Mar 29, 2024 - Mar 31, 2024
⚔Jonathan, once a peerless genius, was labeled a criminal by his family on his tenth birthday, and was abandoned in the wilderness to fend for himself.
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan? In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.
He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!
Eight years later... he miraculously survived and returned. What is his plan? In Chuan Province, on the outskirts of Lu City, a ragged young man with a worn single-shoulder bag.
Despite his disheveled and slightly embarrassed appearance, his eyes shone with a fiery spirit.
Gazing at the distant skyscrapers, he murmured softly.
"Eight years!"
"I, Jonathan, have kept the promises and oaths I once made!"
"Aaron, Nicholas, you would never have thought that I didn't die, that I am still alive and well!"
Clutching his fist, Jonathan reminisced about his life before the age of ten, a time he believed would be full of happiness. He had always thought he would grow strong for his family and surname, reaching the pinnacle of success.
He believed that one day, he would bring unparalleled glory to his family, strengthening its already powerful status as the foremost family in the Land of the Red Dragon.
However, everything he yearned for was mercilessly shattered eight years ago, on a stormy night.
The Ye Family in Jing City, with its centuries-long history, was among the top elite families, renowned for its talented members and immense strength, overshadowing other prominent families.
Unlike other families who relied on business, politics, and military connections, the Ye Family was unique in its dedication to Martial Arts. They practiced Internal Martial Arts, focusing on Internal Energy.
In each generation of the Ye Family, at least three to four members were born with Martial Meridians, showing innate talent for martial arts. Combined with their prowess in business, politics, and the military, the Ye Family's strength and influence continued to grow with each generation.
Jonathan, a direct descendant of the third generation, was particularly outstanding. Deeply loved by the Old Master of Ye, Aaron, and seen as a future head of the family, he was held in high regard.
Since childhood, Jonathan's talents surpassed those of his peers in every aspect. He was also born with Martial Meridians and began training in Internal Martial Arts under his father, Nicholas, at the age of four.
His talent in martial arts was considered top-notch in the Ye Family's history. Even his younger brother, Eric, though talented, couldn't match up to him.
Everyone in the Ye Family believed that Jonathan would be a rising star, bringing more glory to the family in the Land of the Red Dragon.
However, on Jonathan's tenth birthday, he excitedly went to his grandfather, Aaron, to ask for a birthday gift. To his shock, Aaron showed an unprecedented cold demeanour.
Aaron's next words left Jonathan stunned and confused.
"Jonathan, the third generation of the Ye Family, is the root of misfortune and chaos in the family. He will be punished according to our family rules!"
"As the fifteenth head of the Ye Family, I declare Jonathan to be expelled from the family, his Martial Meridians to be destroyed, and all his resources to be taken away. No one in the Ye Family shall have any contact with him. Anyone found doing so will also be expelled from the family!"
"One third-generation member, Eric, is enough for the Ye Family!"
Aaron looked at Jonathan with a cold and indifferent gaze, as if viewing him as a virus, a disaster.
Jonathan was utterly confused, unaware of any wrongdoing or how he had supposedly caused turmoil in the Ye Family.
But everything happened too quickly, and he had no chance to defend himself. His father, Nicholas, who had always protected and taught him carefully, dealt him a cruel blow by shattering his Martial Meridians.
After that, despite the heartbroken look in Jonathan's mother's eyes, Nicholas took the now utterly powerless Jonathan to a wild forest on the outskirts of Jing City and abandoned him there to fend for himself, never inquiring about him again.
In this modern world, Practitioners of Ancient Martial Arts are extremely rare. Only those born with Martial Meridians are qualified to practice ancient martial arts and develop Internal Energy. A warrior is truly one in a million.
Once a warrior loses their Martial Meridians, it's like having their field of elixir destroyed, they lose all their cultivation and can never practice martial arts again. For a warrior, this is an utterly devastating blow.
Jonathan, only ten years old at the time, had his Martial Meridians destroyed and his martial arts skills completely wasted. Being abandoned in the wilderness was equivalent to being completely eradicated, with no chance of survival left.
He was confused and angry. Why would his grandfather, who loved him dearly, brand him as the family's sinner? Why would his father, who had always been protective, treat him so harshly and even exile him?
To this day, he still remembers the cold and resolute expression on Nicholas's face as he left him in the deep forests, even the smallest details of that moment are not forgotten.
Such a cruel blow might have driven others to give up on life and die.
But Jonathan, on that night eight years ago, enduring excruciating pain, leaned against a large tree and vowed never to bow down to Nicholas as he walked away.
"Nicholas, everything I have learned, even my body, I owe them all to you. You destroyed my Martial Meridians, and I do not hate you for it, but consider any debt I owed you paid!"
"From today onwards, I, Jonathan, have nothing to do with you, Nicholas, or the entire Ye Family!"
"I swear here, I will not die. I will live better and stand taller than anyone else using this name!"
"One day, I will make the Ye Family look up to me. I will make all of you regret what you did to me today!"
After saying this, he punched a tree, his hand bleeding profusely, but he felt no pain, only a burning fire in his eyes.
Nicholas heard his words but only paused slightly, never turning back, probably thinking that Jonathan could not possibly survive under those circumstances.
Even if Jonathan did survive, as a helpless boy with destroyed Martial Meridians, becoming a local tycoon would be an exaggeration. But even being the richest man in Land of the Red Dragon wouldn't be enough to gain the attention of the powerful Ye Family, let alone their respect.
In Nicholas's eyes, what Jonathan said back then was completely laughable.
However, neither Aaron nor Nicholas could have imagined that the ten-year-old child they exiled to the mountains, pushing him to the brink of death, did not die.
And now, having survived numerous life-and-death situations and undergoing a complete transformation, he has returned as a king.
Remembering the cold faces of Aaron and Nicholas back then, a cold smile appeared on Jonathan's lips.
"Aaron, Nicholas, Ye Family, when I stand before you again, your expressions will surely be priceless."
Clenching his fist, the sound of his knuckles echoed, and he temporarily suppressed those memories.
"Lu City, you will be my first stop in shaking the world!"
Jonathan's eyes shone like stars, and with a light step, he vanished into the night.
Lu City, Taoxi Garden Villa Area.
"Ah, who are you?"
A beautiful woman had just opened the door and was startled to see a ragged man who looked like a beggar standing at the door.
"Aunt He, it's me!"
The person at the door was Jonathan, who apologized softly.
"Jonathan?"
After a careful look, the woman exclaimed in shock. Despite the dirt on Jonathan's face and his greatly changed appearance, she could still see some familiar features.
"It's really Jonathan!"
After Jonathan Ye nodded gently, the surprise on the beautiful woman's face faded, replaced by a look of delight.
"Come in, let me have a good look at you!"
Ignoring the dust on Jonathan's body, she pulled him inside, sizing him up.
"You've grown taller in these years!"
Jonathan smiled and said, "It's been six years, I'm surprised Aunt He still remembers how I looked!"
The beautiful woman, Maya He, had unexpectedly become acquainted with Jonathan during these eight years. Back then, Jonathan had nothing and was in dire straits. It was Maya He who lent him a hand, a gesture he always remembered and for which he was very grateful.
"How could I forget? Back then, I was lost in the mountains and you led the way. It was uncertain whether I could have made it out without you!"
Maya He's smile was full of warmth as she looked at Jonathan, clearly very happy.
"Aunt He, I came here this time to"
As Jonathan was speaking, he reached into his bag to take something out, but Maya He was quicker, setting his shoulder bag down.
"Let's not talk about that now, Jonathan, go and take a shower first. I'll find some clothes for you to change into!"
After saying this, she pushed Jonathan towards the bathroom.
Unable to refuse, Jonathan complied. As he was heading to the corridor, suddenly a burst of light footsteps came from the stairs, followed by a scream.
"Ah!"
"Who are you, and what are you doing in my house?"
Jonathan looked over calmly. At the top of the stairs stood a sixteen or seventeen-year-old girl.
Her face was natural, without makeup, delicate and clean. Her long, lustrous black hair flowed down to her waist. She wore cartoon slippers, revealing her cute toes.
Standing about 165 cm tall, she wore a pink skirt, and her long, white legs were eye-catching.
Such a girl would undoubtedly be considered a school belle in any school.
At the moment, she was staring at Jonathan with wide, frightened eyes.
Jonathan didn't respond, and Maya He quickly explained, "Aurora, this is Jonathan. Don't be alarmed!"
After speaking, she turned to Jonathan: "Jonathan, you go ahead and shower!"
Jonathan nodded and walked into the bathroom, his gaze moving away from the girl.
The girl walked down the stairs, looking confusedly at Maya He.
"Mom, who is he? Dressed in rags, why is he in our house?"
Maya He sat the girl down on the sofa and smiled, "Aurora, do you remember the man I told you about, who led me out of the woods in Ganxi?"
"That's him?"
The girl seemed incredulous.
"Yes, he just came over. Maybe he's having a tough time, that's why he's dressed like that. You mustn't look down on him, he's a kind-hearted young man!"
Aurora nodded but felt somewhat disdainful.
She was accustomed to being around affluent friends. When had she ever interacted with a shabbily dressed boy?
Especially since this boy was using their bathroom. The thought of his dirty clothes made her feel a bit nauseous.
"Jonathan, I've left some clothes here for you, change into them after your shower!"
Maya He placed the clothes near the bathroom, and Jonathan acknowledged from inside.
Ten minutes later, the bathroom door opened, and Maya He turned to look, her eyes lighting up.
"Jonathan, you're done? You've grown into such a handsome young man in these years!"
The girl, hearing this, scoffed.
"Handsome? He looks like a beggar, how can he be called handsome?"
She didn't take Jonathan seriously at all. A mere glance was enough to make her pause.
At the bathroom door stood a young man of extraordinary beauty, about 185 cm tall, with a well-proportioned figure. Wearing the shirt and casual pants Maya He had found for him, he looked fresh and natural.
Especially his eyes, dark and deep, they were like the universe of stars.
Aurora, though never priding herself on her looks, knew her appeal. In school, she was the acknowledged school belle, with countless admirers and love letters enough to fill half a desk drawer.
Even the prominent figures in her school couldn't hide their admiration for her, always courteous and attentive. However, in Jonathan's eyes, she only saw calmness, as if she were just an ordinary person.
"Hello!"
After a moment of astonishment, she extended her hand to shake Jonathan's.
Jonathan Ye looked at Aurora Xiao, reaching out his hand. His gaze was clear, unaffected by her appearance.
Aurora Xiao was slightly startled. She was used to being fawned over, and those who liked her would always show excessive concern and care, which she ignored. Therefore, some tried the opposite approach, feigning indifference to gain her attention.
Wise and worldly, she was unimpressed by such tactics. She thought Jonathan's behavior was an attempt to draw her attention.
Even now that Jonathan was cleaned up, she hadn't regarded him highly. Regardless of his current clean appearance, in her eyes, he was nowhere close to the influential figures at her school.
In the end, connections and background mattered, not looks. How many high-ranking individuals were known for their handsomeness?
Though Jonathan was pleasing to the eye, she judged from Maya He's description that he was just a rural lad, perhaps even reliant on manual labor for a living. He couldn't compare to the wealthy and influential suitors she was used to.
Little did she know, Jonathan hardly cared about her opinion.
After eight years of life-and-death challenges, Jonathan's perspective had far surpassed that of ordinary people. Even the most beautiful women could not stir his heart.
"Aunt He, I came to"
He turned to Maya He, ready to explain his purpose.
"That's alright, you don't need to explain anything to Aunt He, I understand!"
Before Jonathan could finish, Maya He patted his shoulder, took out a thousand yuan from her wallet, and stuffed it into his pocket.
"Jonathan, take this money for now. If you want to buy some clothes or anything, let Aurora take you shopping!"
"I have some matters to attend to at the company, so I need to step out!"👉BOOK TITLE<Urban Cultivation of the Abandoned Young Master>Download #Topnovel now, Continue reading it!
00:20
Feb 29, 2024 - Mar 01, 2024
Bíp bíp bíp! Tấm thẻ phát ra âm thanh kỳ lạ, cánh cửa lập lòe chớp đỏ, cảnh báo rằng mật mã nhập vào không đúng.
Nhưng đầu óc mơ hồ của Hạ Phương đã không còn chú ý đến nữa.
Cô vươn tay đẩy cửa ra.
"Anh Đường, em về rồi đây!", Hạ Phương nhào đến chiếc giường lớn, tay hất tấm chăn mềm ra chui tọt vào.
"Ai đấy?"
Bỗng một bàn tay rắn chắc vồ tới bóp lấy cổ cô, vật cô ngã ngửa ra.
"Ai kêu cô đến đây?", một giọng nam trầm khàn vang lên, mang theo chút tăm tối bị kiềm nén.
Hạ Phương lại vô tư níu cổ đối phương, hai mắt mờ mịt như rơi vào cơn say lại mang theo khát khao cháy bỏng: “Em là cục cưng của anh mà..."
"Món quà này... em thích lắm đó...", bàn tay cô mơn trớn gương mặt người kia.
Cơ thể đang nóng lên từng đợt, tâm trí Hạ Phương không tài nào hoạt động một cách bình thường được nữa, chỉ biết nâng mặt hôn lấy hôn để người đàn ông.
Khiến thân hình anh chợt gồng cứng lên như đang đè nén điều gì đó.
Anh vươn tay đẩy cô ra, hỏi với hai mắt đỏ ngầu: “Cô chắc chứ?"
Hạ Phương dùng hành động để trả lời.
Uỳnh!
Bên ngoài là mưa như trút nước và sấm sét rít gào.
Trong phòng cũng là bão táp mưa sa.
"Ưm...", bị tiếng sấm đánh thức, Hạ Phương ngồi bật dậy trên giường, há miệng thở hổn hển, cả người bừa bộn không thôi.
Âm thanh bên ngoài và tiếng nước trong phòng tắm khiến cô tỉnh táo lại được vài phần.
Thì ra... không phải là mơ ư?
Cô và Lục Anh Đường đã...
Gò má cô đỏ ửng, trống ngực đập liên hồi, không rõ là vui sướng hay buồn bã.
Tách! Chiếc đèn giường mờ tỏ được bật lên, có tiếng bước chân khẽ khàng bước đến.
Hạ Phương hơi nhấc mắt, thấy một đôi chân đàn ông xuất hiện, hướng lên trên là khăn tắm trắng phau cùng bộ ngực nở nang còn lăn tăn vài giọt nước.
Làm cô không khỏi nuốt nước bọt, tự hỏi Lục Anh Đường luyện được cái body ngon lành như vậy từ khi nào?
Mãi cho đến khi có những âm thanh khác vọng vào tai...
Hạ Phương mới phát giác có gì đó không đúng, khi ngẩng đầu lên thì người đàn ông kia đã tròng chiếc quần dài vào, đang đưa lưng về phía cô, gài từng nút áo sơ mi.
Như cảm nhận được ánh mắt ngạc nhiên của cô, đối phương cất giọng lạnh lùng mang theo một tia biếng nhác: “Tôi sẽ chịu trách nhiệm."
Hạ Phương: ???
Chịu trách nhiệm?
Trách nhiệm gì?
"Nếu cô đồng ý thì mười giờ sáng mai gặp tôi ở cục Dân chính."
Anh khẽ nghiêng đầu, để ngũ quan được ánh đèn chiếu rối. Mặt mày đoan chính, góc cạnh nhu hòa có chút sắc sảo, nước da trắng trẻo hơn cả con gái, đặc biệt nhất phải kể đến đôi mắt phương hẹp dài ẩn dưới mái tóc ngắn lộn xộn, toát ra khí chất ngang tàng như yêu tinh.
Hạ Phương chỉ biết câm lặng hé miệng, nhìn gương mặt xa lạ kia với đầu óc trống rỗng.
Uỳnh! Lại một tia sét giáng xuống, người đàn ông đã viết một dãy số vào tờ giấy đặt trên tủ đầu giường rồi đứng dậy rời đi với phong thái cực kỳ đẹp trai.
"Á!!!!!"
Ngay giây phút cửa phòng khép lại, Hạ Phương đã gân cổ rít lên.
Trời ơi!! Trò đùa gì thế này???
Người kia không phải Lục Anh Đường sao???
Sao lại thế được... Không... không thể nào...
Cô như phát rồ rút phắt điện thoại ra, gọi vào số của Lục Anh Đường.
"Ơi Tiểu Phương, sao giờ còn chưa về nhà nữa em? Trễ chuyến bay hả? Anh đợi cả đêm rồi này", một giọng nam dịu dàng vang lên.
Cũng là lúc giọt nước mắt của Hạ Phương rơi xuống màn hình điện thoại.
Nói láo!
Rõ ràng chính Lục Anh Đường đã hẹn cô đến đây, sao bây giờ lại ở nhà cô??
"Sao vậy Tiểu Phương? Giờ trễ vậy rồi em có còn về không?"
Không, đây không phải là thật...
Hạ Phương ngắt điện thoại, ôm rịt lấy tấm chân với hai mắt vô thần, cất tiếng khóc nức nở.
Một hồi sau, cô mới rón rén mở cửa phòng, kiểm tra chắc chắn không có ai bên ngoài mới đè thấp vành nón, nhấc chân chạy đi.
Nào ngờ vì quá vội vàng mà trượt chân ngã sóng xoài trên thảm lót sàn.
Cô cuống quít bò dậy, bất chợt đụng trúng một tấm thẻ kỳ lạ. Vừa cầm nó lên nhìn thoáng qua, sắc mặt cô đã trắng bệch.
Uỳnh!!
Ào ào ào...
Trời vẫn mưa như thác, sấm vẫn rạch xuyên đêm.
Hạ Phương thất tha thất thểu kéo hành lý đứng trước cửa nhà, hai mắt đăm đăm nhìn căn phòng thuộc về mình ở trên lầu hai, để mặc bản thân bị cơn mưa nuốt chửng.
Có nằm mơ cô cũng không dám nghĩ rằng, sau khi cô đội mưa trở về nhà, mong muốn được Lục Anh Đường an ủi quan tâm thì lại chứng kiến cảnh tượng này.
Theo tầm mắt của cô, trên ban công lầu hai có hai bóng người đang quấn lấy nhau đến quên cả trời đất.
Ánh đèn trong phòng phác họa ra đường cong thân thể, có những tiếng kêu không thể kiềm nén tràn ra từ khe cửa, xuyên qua tiếng mưa lọt vào tai Hạ Phương.
"Anh Đường à, chốc nữa Tiểu Phương... có thể sẽ về... hay là mình..."
"Về thì về. Hừ, lúc ở bên anh thì ra vẻ thanh cao lắm, vừa quay đi đã tìm một thằng phục vụ mà làm xằng làm bậy, có cho anh cũng không thèm nhìn thứ dơ bẩn ấy".
"Tấm ảnh kia... có lẽ... ôi... chỉ là ngoài ý muốn..."
"Ngoài ý muốn? Chính bạn học cũ của anh đang làm trong quán bar đó gửi cho, làm sao mà ngoài ý muốn cho được?", Lục Anh Đường cười khẩy.
Một tia đắc ý xẹt qua đáy mắt, Hạ Oanh Oanh cất giọng thỏ thẻ: “Biết đâu cô ấy bị ma xui quỷ khiến..."
"Thôi Oanh Oanh, mình sắp đính hôn rồi, em còn nhắc đến cái con lăng loàn ấy làm gì? Ngoan, nghe lời anh..."
Hạ Phương siết chặt chiếc điện thoại trong tay, trên màn hình vẫn còn sáng dòng tin nhắn của Lục Anh Đường gửi cho cô khi vừa đáp máy bay: “Cục cưng à, anh đợi em tối nay ở bar Đệ Nhất, phòng 883333 nhé".
Khóe môi cô cong lên thành nụ cười mỉa mai.
Tấm ảnh?
Đính hôn?
Con lăng loàn?
Đây chính là món quà bất ngờ mà Lục Anh Đường tặng cô sau ba năm du học sao?
Đúng là... bất ngờ vô cùng...
Hạ Phương nâng tay lau đi nước mắt, bật ra một tiếng cười lạnh. Đoạn cô quả quyết xoay người đi giữa cảnh thê lương, còn bấm gọi đến dãy số ban nãy tùy tiện lưu lại.
...
Mưa rơi không dứt, sấm chớp liên miên.
Trong phòng làm việc của Tổng giám đốc tập đoàn Đệ Nhất, nằm tại tầng cao nhất của tòa nhà Đệ Nhất đồ sộ nhất thành phố Giang Lâm.
Người đàn ông xử lý hết những việc khẩn cấp trước mắt, sắc mặt đã tối đi trông thấy, hai mắt ánh lên vẻ âm u: “Đêm nay có người muốn giữ chân tôi tại quán bar, nhân cơ hội tấn công vào hệ thống công ty".
"Lập tức điều tra. Tôi muốn ngày mai phải có kết quả", dứt lời, chiếc ly thủy tinh trong tay anh đã vỡ thành từng mảnh trong tiếng xoảng vang vọng.
"Vâng!", Tiêu Minh đứng kế bên đổ mồ hôi lạnh, không dám thở mạnh.
"Thu thập hình ảnh từ camera quán bar, và cả...", một thoáng dịu dàng lướt qua đáy mắt anh: “Toàn bộ tin tức về cô gái kia".
Tiêu Minh không dám chậm trễ, lập tức gật đầu rồi rời khỏi văn phòng.
Điện thoại đặt trên bàn bỗng reo vang. Người đàn ông nghiêng đầu, thấy là dãy số lạ thì vốn không định nghe, rồi bỗng sực nhớ ra điều gì mà vô thức nhấn nút nhận cuộc gọi.
Đầu dây bên kia là tiếng mưa rỉ rả, bỗng cất lên một giọng nữ trong trẻo, mát lành lại sinh động.
"Mười giờ sáng mai, cục Dân chính, không gặp không về".
Không đợi anh đáp lời, cô đã cúp máy.
Người đàn ông nhìn màn hình di động, khóe miệng vén lên thành nụ cười xảo quyệt, đầu lưỡi đưa ra liếm đôi môi với vẻ chưa thỏa mãn.
"Cục cưng à? Ha ha..."Hạ Phương mặc sơ mi trắng phối với quần jeans, mái tóc đen dài suôn mượt để xõa sau lưng. Cô nhìn cặp kính gọng đen mình đã đeo suốt bốn năm qua rồi vung tay vứt nó vào thùng rác.
Ba năm trước Lục Anh Đường đã lấy nó làm quà tặng khi tiễn cô ra nước ngoài, nói hắn ta thích bộ dạng nho nhã dịu dàng của cô khi đeo nó.
Sau đó, Hạ Phương bắt xe trở về nhà họ Hạ.
Vừa mở cửa đã bắt gặp hình ảnh Hạ Oanh Oanh tay trong tay với Lục Anh Đường ngồi ở phòng khách, đang bàn luận chuyện đính hôn cùng ông bà Hạ.
Thấy Hạ Phương kéo hành lý vào, một tia khác thường vụt qua đáy mắt Lục Anh Đường.
Hạ Oanh Oanh lại đứng dậy, đon đả đón chào: “Kìa Tiểu Phương, chị tưởng hôm qua em về rồi chứ, sao bây giờ mới trở lại...”
Hạ Phương lườm cô ta: “Chị mà không biết à?"
"Em nói gì vậy, chị không hiểu”, Hạ Oanh Oanh chớp mắt ra vẻ tội nghiệp.
"Ờ, giả vờ tiếp đi”, Hạ Phương chỉ cười nhạt.
Hôm qua cô đã đến quán bar điều tra một chuyến, phát hiện Hạ Oanh Oanh đã lén liên lạc với bạn học của Lục Anh Đường.
Camera đã bị người phá rối nên cô không tìm thấy, nhưng nhiêu đó cũng đủ để chứng minh Hạ Oanh Oanh không thoát khỏi việc này.
"Tiểu Phương, con cũng về đúng lúc lắm. Trong nhà có việc này muốn nói cho con”, mẹ kế Triệu Lệ Chi vừa tủm tỉm đứng dậy vừa bắn ánh mắt sang cho Hạ Khánh Dương.
Ông ta tằng hắng một hồi, nhìn Hạ Phương với vẻ phật ý: “Không nghe dì đang gọi hay sao mà còn đứng đó?"
Hạ Phương bước tới hai bước, không hiểu cha đang muốn nói gì.
Càng không hiểu vì sao người đàn ông vẫn luôn yêu thương mình hết mực lại như trở thành một con người khác kể từ khi mẹ ruột cô bệnh nặng, mẹ kế vào nhà.
Cho đến tận bây giờ, Hạ Phương vẫn còn trông mong ông sẽ đứng ra đòi lại công bằng cho cô.
Nhưng Hạ Khánh Dương lại âm u nói: “Con cũng thấy Anh Đường với chị con đã quen nhau từ đầu năm nay, đã đến lúc chuẩn bị đính hôn. Còn con ra nước ngoài mấy năm, giờ cũng không còn nhỏ nữa, bố sẽ thu xếp hôn sự cho con. Con nhanh chóng chỉnh đốn, tối nay theo bố đi gặp cậu út nhà họ Tư”.
"Cậu út nào?"
"Đương nhiên là Tư Hạo Hiên, cậu út của gia tộc giàu có nhất Giang Lâm rồi”, Hạ Oanh Oanh bật cười tíu tít: “Tiểu Phương được họ nhìn trúng đúng là may mắn đó nha, chứ bình thường nhà mình làm sao với được đến bọn họ”.
Nhà họ Hạ cũng được tính vào giới thượng lưu ở Giang Lâm nhưng còn lâu mới bì được với họ Tư.
"Chính là cái tên quen thói trăng hoa, ba năm trước giết người bị tống vào tù, vừa được thả ra nên bỏ tiền mua vợ để giải xui đấy à?", Hạ Phương bật ra một tiếng cười khẩy, trong mắt tràn đầy mỉa mai: “Hôn sự thật là tốt quá”.
Sắc mặt Triệu Lệ Chi cứng lại, vội vàng cười nói: “Tiểu Phương à, cả nhà cũng chỉ lo cho con thôi. Cậu Tư Hạo Hiên đã cải tà quy chính, làm người đàng hoàng trở lại rồi, chẳng qua dạo này gặp chuyện xui xẻo nên mới muốn tìm một cô gái tốt số đến giải vận thôi. Vừa khéo thầy bói nói con nhiều may mắn, gả vào chắc chắn sẽ giúp nhà họ Tư đổi mệnh, bọn họ sẽ không bạc đãi con đâu”.
"Vậy là các người biến người yêu tôi thành anh rể tôi chỉ để đẩy tôi sang nhà kia?", ánh mắt Hạ Phương rơi vào Lục Anh Đường, cất giọng giễu cợt.
Làm hắn ta lập tức sa sầm mặt: “Nếu không phải do cô ra nước ngoài ăn chơi sa đọa, nhiều lần cắm sừng tôi thì tôi việc gì...”
Thấy sắc mặt Hạ Oanh Oanh xấu đi trông thấy, Lục Anh Đường vội sửa lời: “Oanh Oanh dịu dàng, hiền lương, thục đức, tôi không yêu cô ấy chẳng lẽ lại chờ cô chơi chán rồi về đòi tôi chịu trách nhiệm?"
Cô ăn chơi sa đọa?
Cô cắm sừng hắn ta?
Nhớ lại chuyện xảy ra tối qua, lại thấy vẻ mặt đắc ý của Hạ Oanh Oanh, Hạ Phương như hiểu ra được điều gì.
Đúng là kế hay.
Chỉ thương cho cô một lòng muốn đoàn tụ cùng người đàn ông mình yêu, hoàn toàn không nhận ra bản thân bị lừa thê thảm cỡ nào.
"Nếu cô thật sự xem tôi ra gì thì đã không vồ vập tìm một thằng trai lạ ngay khi vừa về nước”, Lục Anh Đường kết thúc với vẻ ghét bỏ tràn ngập trên mặt.
Hạ Phương chỉ cảm thấy tim như bị bóp nghẹt, khe khẽ cười: “Thế thì thôi. Đàn ông đã qua tay người khác, tôi mới chê bẩn”.
"Còn việc cưới hỏi của tôi thế nào thì không cần các vị nhọc lòng”, cô vừa nói vừa kéo hành lý lên lầu.
Đứng trước cửa phòng mình ở lầu hai, Hạ Phương mới phát hiện nội thất bên trong đã bị thay đổi, đồ vật của cô không cánh mà bay, tất cả đổi thành đồ của Hạ Oanh Oanh.
Nhớ lại cảnh tượng bên cửa sổ tối qua, cô hừ mũi.
"Chị thấy căn phòng này ba năm không ai dùng đến, sợ nó cũ nên mới giúp em thay đổi. Đồ của em ở trong phòng cho khách ấy, với cả em cũng sắp làm dâu nhà người ta rồi, ngủ lại đó một đêm cũng không thành vấn đề đâu nhỉ?", Hạ Oanh Oanh nắm tay Lục Anh Đường, buông ra những lời khoái trá.
Hạ Phương chỉ lạnh lùng liếc nhìn cô ả, đoạn đi sang phòng cho khách, tìm thấy chiếc hộp cô xem như bảo bối.
Lấy ra hộ khẩu của mẹ ruột và bản thân, cô rời khỏi căn phòng, không quên nhắn lại với Hạ Oanh Oanh đang nhếch mép đắc ý: “Liệu mà dọn đồ của chị ra khỏi phòng tôi trước khi tôi về, bằng không...”
"Tự gánh hậu quả”.
...
Hạ Phương có mặt tại cục Dân chính vào mười giờ đúng.
Vừa xuống xe, cô đã nhìn thấy một bóng người cao lớn trong chiếc sơ mi đen vô cùng nổi bật giữa đám đông.
Nếu Lục Anh Đường không nói người này là nhân viên phục vụ quán bar, nếu cô không nhặt được thẻ nhân viên ở ngoài cửa, thì Hạ Phương có mơ cũng không dám nghĩ rằng người đàn ông đẹp trai vô ngần với nụ cười yêu nghiệt cùng khí chất lạnh lùng như người có quyền cao chức trọng này lại thật sự chỉ là một anh bồi bàn.
Như cảm nhận được ánh mắt nóng bỏng của cô, đối phương ngoái đầu nhìn lại, thấy Hạ Phương trong trang phục đơn giản nền nã thì khóe miệng khẽ nhích lên một đoạn.
"Tư Thành”, anh cất tiếng, giọng trầm khàn, biếng nhác đầy gợi cảm.
Cũng họ Tư à?
Cô cười gượng: “Hạ Phương”.
Tư Thành gật đầu.
Hạ Phương đưa một bản hợp đồng sang: “Anh Tư, hy vọng anh xem qua trước khi chúng ta làm giấy hôn thú. Nếu không có gì phản đối thì mời anh ký vào”.
Tư Thành tỏ ra ngạc nhiên, cầm hợp đồng đọc qua vài lượt, ánh mắt nấn ná tại dòng thỏa thuận phân chia tài sản sau ly hôn, lộ ra ý cười sâu xa: “Cô chắc chứ?"
Hạ Phương gật đầu: “Anh thấy có gì không hợp lý thì hãy nói với tôi, chúng ta có thể thương lượng lại”.
Tư Thành chỉ vào điều khoản trên: “Bỏ cái này đi”.
Hạ Phương sửng sốt: “Nhưng nó đâu khiến anh chịu thiệt gì”.
Cô là tiểu thư lá ngọc cành vàng của nhà họ Hạ, đối phương chỉ là một anh phục vụ nhỏ, bồi thường cho anh sau khi ly hôn cũng là dễ hiểu mà?
"Nhà họ Tư không có hai chữ ly hôn”.
Hạ Phương: ???
Thế tóm lại anh ta nói muốn cưới mình là nghiêm túc đấy à?
"Nếu kết hôn với tôi chỉ là suy nghĩ nhất thời của cô thì không cần đi vào kia”, Tư Thành lười biếng giơ tay vạch những đoạn liên quan đến ly hôn đi, đặt bút ký tên rồi trả hợp đồng lại cho cô.
Nét chữ của anh như rồng bay phượng múa, hào sảng lại ngông nghênh, hoàn toàn không tương xứng với thân phận phục vụ quán bar chút nào.
Hạ Phương không khỏi than thở, tại sao một người có sắc vóc, có khí chất như anh ta lại đi làm phục vụ chứ?
"Đi thôi”, cô cất hợp đồng vào, chìa tay ra với anh.
Cô vốn muốn mời anh cùng bước vào, nào ngờ động tác này lại giống như đang mời anh.
Bàn tay mềm mại bị một bàn tay có vết chai mỏng cầm lấy, khiến Hạ Phương giật mình muốn rút về.
Nhưng Tư Thành không cho cô cơ hội trốn thoát, nhếch mép cười đến là mê hoặc: “Cô còn cơ hội đổi ý trước khi ký tên đấy”.
Nhờ ơn Lục Anh Đường mà Hạ Phương đang vô cùng thất vọng với cánh đàn ông, không muốn yêu đương với bất kỳ ai khác nữa.
Nhưng nếu người đàn ông đầu tiên của cô lại sẵn lòng chịu mọi trách nhiệm, vậy thì cô còn ngại ngần gì mà không gả?
Dù sao cũng tốt hơn là phải theo tên út biến thái nhà họ Tư kia.
Nửa tiếng sau, Hạ Phương nối gót Tư Thành rời khỏi cục Dân chính, trong tay cầm một quyển sổ màu đỏ.
"Anh về khách sạn sao?", cô nhìn nó với ánh mắt phức tạp trước khi cất vào giỏ xách, quay sang hỏi người đàn ông.
Tư Thành lặp lại: “Về khách sạn?"
"Anh không về làm việc à?", Hạ Phương nói xong đã phì cười: “Hay là xin nghỉ để đi đăng ký kết hôn?"
Tư Thành cong môi: “Xem như vậy đi...”
"Vậy tôi mời anh ăn cơm", Hạ Phương không muốn về nhà, bạn thân của cô cũng chưa tan tầm nên bỗng dưng không biết phải đi đâu về đâu.
Tư Thành không từ chối: “Em muốn ăn gì?"
"Đến quán Nâu Nhạt* đi", Hạ Phương đáp, lại hỏi: “Anh chạy xe đến đây hay sao?"
"Đi xe đến", Tư Thành đáp rồi dẫn Hạ Phương đi đến trước chiếc Maybach sang trọng nhưng đơn giản đậu kế bên.
Hạ Phương: ...
"Anh...”
Vẻ mặt của cô khiến Tư Thành cho rằng có hiểu lầm gì đó vừa xảy ra, thế là nhấc mày cười nói: “Không phải...”
Xe này thật ra được đăng ký dưới tên trợ lý Tiêu Minh cơ.
"Không ngờ ấy chứ...”, Hạ Phương cười sượng trân: “Làm phục vụ khách sạn mà cũng thuê được xe sang cỡ này".
Phục vụ... khách sạn?
Anh ư?
Tư Thành bắn sang một ánh nhìn quái dị, chợt nhớ đến thỏa thuận bị mình yêu cầu loại bỏ trong bản hợp đồng kia, bỗng chốc sinh lòng hứng thú.
Có phải cô ấy cho rằng mình chỉ là một đứa nghèo rớt mồng tơi, sợ sau này ly hôn không xu dính túi nên mới soạn ra hợp đồng ấy?
Xem ra tiểu thư nhà họ Hạ không giống với lời đồn tẹo nào...
Thú vị đây.
Nâu Nhạt là một nhà hàng cao cấp cực kỳ nổi tiếng, khai trương tại Giang Lâm vào hai năm trước.
Nó không chỉ sở hữu thiết kế giản dị nhưng sang trọng mà các món ăn được phục vụ cũng cầu kỳ tinh xảo khiến lòng người nức nở.
Nhưng nổi tiếng nhất phải nói đến mùi vị món ăn.
Gần như không ai là không bị thu phục sau khi có cơ hội trải nghiệm.
Nghe nói để vào đây cần phải đặt bàn từ ba tháng trước, ngay cả người có tiền cũng chưa chắc chen vào được danh sách.
Hạ Phương căn bản không suy xét đến giá cả, bởi vì Tư Thành thân là phục vụ làm sao có khả năng chi trả, mà vốn cô cũng không muốn anh phải đứng ra mời, chỉ là muốn nán lại bên anh một hồi, tìm hiểu người "chồng nhặt" này ra sao mà thôi.
Thế là cô hiên ngang bước vào nhà hàng, hoàn toàn không nhận ra Tư Thành còn thong dong, toát ra vẻ quý phái nghênh ngang còn hơn cả mình.
"Xin chào quý khách, xin hỏi quý khách có đặt bàn trước không ạ?", lập tức có nhân viên phục vụ bước đến ngăn cản.
Hạ Phương lắc đầu: “Không có”.
Nhân viên tỏ ra ái ngại: “Xin lỗi quý khách, ngoại trừ hội viên thẻ đen, ở đây chúng tôi chỉ phục vụ hội viên đã đặt bàn trước...”
"Ơ kìa Tiểu Phương?", một giọng nói vang lên khi người phục vụ còn chưa hết lời.
"Em cũng đến đây dùng cơm sao?", Hạ Oanh Oanh khoác tay Lục Anh Đường đi tới: “Em mới về nước nên chắc không biết phải đặt hẹn mới được vào đây nhỉ? Còn là hẹn trước hơn cả tháng ấy...”
Cô ta nép sát vào người đàn ông kế bên: “Hôm nay chị đến đây dùng bữa với hai bác Lục, nếu em không ngại thì vào đây nếm thử hương vị thức ăn nơi này cũng được”.
"Được không anh?", Hạ Oanh Oanh nghiêng đầu hỏi Lục Anh Đường: “Tốt xấu gì anh và Tiểu Phương cũng từng ở bên nhau, em ấy lại là em gái em, chắc hai bác sẽ không để tâm đâu?"
Lục Anh Đường liếc nhìn Hạ Phương, ánh mắt cuối cùng dừng lại trên người Tư Thành, mở miệng châm chọc: “Cô ta thì không thành vấn đề, nhưng...”
"Người này thì không được”.
Lúc này Hạ Oanh Oanh mới để ý đến người đàn ông khôi ngô đứng cạnh Hạ Phương.
Cô ta quan sát Tư Thành một hồi mới cười hỏi Hạ Phương: “Tiểu Phương à, đây là... tình mới của em hả?"
Tình mới?
Cái cách dùng từ này...
"Cha mẹ tôi còn lâu mới dùng bữa với thứ đàn ông của một con ả lăng loàn", Lục Anh Đường lại lên tiếng công kích.
Nhưng Hạ Phương lại nhíu mày.
Chẳng phải Tư Thành là do bọn họ sắp xếp cho cô gặp mặt ư? Sao bây giờ lại không nhận ra?
Hay là... bọn họ vốn giao việc đó cho người khác nên cũng chưa biết mặt mũi nhân viên phục vụ ấy ra sao?
"Cảm ơn lòng tốt của chị và anh Lục, nhưng không cần phiền phức vậy", Hạ Phương cười nhạt, vừa định rút thẻ từ trong giỏ xách ra thì Tư Thành đã nhanh hơn một bước, đưa một tấm thẻ sang cho nhân viên phục vụ.
"Cái này được không?"
Hai mắt phục vụ viên sáng bừng, dùng hai tay nhận lấy thẻ, tỉ mỉ xác minh một hồi mới cung kính gập người một góc 90 độ: “Vô cùng xin lỗi, là tôi mắt vụng mới không nhận ra khách quý sử dụng thẻ đen của Nâu Nhạt, mong quý khách thứ lỗi”.
Thấy Tư Thành và Hạ Phương không lên tiếng, phục vụ lại dè dặt tiếp lời: “Xin mời hai vị theo tôi đến phòng thượng khách trên tầng cao nhất ạ”.
Sao anh ta lại có cái thẻ này? Hạ Phương tròn mắt nhìn Tư Thành.
Mới ban nãy trông anh chẳng khác gì một vị giám đốc quyền quý cả...
Đoạn cô nghiêng đầu, thấy sắc mặt Hạ Oanh Oanh và Lục Anh Đường xấu như màu đất kèm bốn con mắt trợn trừng sắp nứt toác.
"Bọn tôi đi trước nhé", cô nhếch môi mỉm cười, nắm lấy bàn tay đưa ra của Tư Thành, xoay người một cách tao nhã rồi bước đi, để lại cho hai người kia bóng lưng đầy quý phái.
Vào phòng thượng khách rồi, Hạ Phương mới quay sang nhìn người kế bên đầy nghiền ngẫm.
"Tấm thẻ đó...”
"Trong xe của anh bạn kia", Tư Thành đáp lại bằng một tiếng cười gợi cảm, nói với vẻ sâu xa.
Hạ Phương nhướng mày: “Dùng thẻ của người ta mà không cần nói trước một tiếng sao?"
Làm vậy là bất lịch sự đấy!
"Tình huống đặc thù", Tư Thành cũng không làm rõ hiểu lầm mà càng thuận thế tát nước theo mưa.
Hạ Phương không khỏi cho rằng người này thật là kỳ lạ.
Chẳng lẽ là cậu ấm nào đó giả làm phục vụ để trải nghiệm cuộc sống?
Tư Thành nâng tách trà lên, động tác lười nhác lại thanh thoát, nhấp một ngụm: “Sao lại nhìn tôi thế? Phải lòng rồi à?"
Hạ Phương: ...
"Anh Tư này, tự luyến là bệnh phải trị”.
"Chẳng lẽ em không có thuốc trị cho tôi?", anh trả lại với nụ cười ma mãnh.
Làm Hạ Phương không biết phải tiếp lời thế nào.
Cái tên phục vụ này sao tự nhiên thả thính mạnh dữ vậy?
Dám cá đó giờ cũng hớp hồn vô số con gái nhà lành rồi.
"Muốn ăn gì cứ gọi", phát giác thấy sắc mặt cô không vui, Tư Thành quyết định không trêu nữa.
Hạ Phương hơi nheo mắt, cười nửa miệng: “Giá cả nơi này cũng không phải thấp”.
"Không sao, tôi còn tiền tiết kiệm...”
Tài sản tầm mấy trăm tỉ gì đó.
Mời một bữa cơm chỉ như con bò rụng lông, cây me rụng lá mà thôi.
"Vậy tôi không khách sáo nhé?", tuy nói vậy nhưng Hạ Phương cũng không ra tay quá tàn nhẫn khi gọi món, không hề gọi mấy món đắt nhất.
Chọn xong rồi, cô đưa thực đơn cho Tư Thành: “Anh xem còn muốn gọi gì không...”
Anh liếc nhìn danh sách, nở một nụ cười nhàn nhạt, vươn tay thêm vài món vào.
Gọi món xong, gian phòng rộng thênh thang, sáng rực rỡ này chỉ còn lại hai người họ.
Hạ Phương xoa xoa cằm, bắt đầu tìm đề tài nói chuyện.
"Anh là người thành phố?"
"Xem như vậy”.
"Nhà có mấy người?"
"Hai”.
"Hả?"
"Tôi với em”.
Hạ Phương: ...
"Đang ở nhà thuê hay ngủ lại trong khách sạn?"
Tư Thành: ...
"Khụ khụ, tôi không có ý xấu", sợ rằng anh im lặng vì cho rằng cô đang chê bai, Hạ Phương vội giải thích.
"Ý là nếu không có nơi ở cố định thì có thể dọn vào với tôi. Tôi có một căn nhà nhỏ gần khách sạn anh làm việc, sửa sang xong rồi mà cứ để đó không ai ở. Nhà không lớn, nhưng hai chúng ta ở là đủ rồi”.
Hai chúng ta?
Tư Thành liếc nhìn cô một cái, trong mắt lại thêm ý cười mập mờ.
Hạ Phương biết anh lại hiểu lầm rồi, bèn nguýt mắt: “Đừng cho rằng kết hôn rồi là tôi sẽ thèm thuồng gì anh nhé. Tôi đây nổi tiếng không ham sắc dục, anh đừng hòng quyến rũ được tôi”.
Tư Thành: ...
Hình như đây là lời thoại của anh mới đúng?
Hạ Phương khoanh tay đặt trước ngực: “Trong hợp đồng có ghi rõ, chỉ được phát sinh quan hệ khi có sự đồng thuận đến từ hai phía, không được cưỡng ép...”
Bộ trong mắt em ấy mình là sài lang hổ báo hay gì? Tư Thành câm lặng.
"Còn chuyện này nữa”.
Hạ Phương bỗng lên giọng, nhìn xoáy vào anh: “Anh thiếu tiền lắm sao?"
Tư Thành: Tiền thì không thiếu, nhưng..."Anh... đang thiếu tiền sao?"
Tư Thành vẽ ra một nụ cười lười biếng, tay vân vê chơi đùa chiếc ly thủy tinh, gương mặt đầy yêu nghiệt càng thêm hấp dẫn dưới ánh đèn lóa mắt.
Hạ Phương suýt nữa bị câu mất hồn phách.
Cô bèn lắc đầu để giữ vững thần trí, đoạn vỗ bàn đứng dậy, lên giọng nghiêm túc.
"Tôi không biết anh đã hớp hồn được bao nhiêu cô rồi, nhưng bây giờ chúng ta đã kết hôn, hy vọng anh có thể tự chấn chỉnh, trở thành một công dân lương thiện. Sống trên đời nghèo không phải cái tội, chỉ cần nỗ lực công tác, một lòng phấn đấu rồi cũng sẽ có ngày khấm khá hơn”.
"Tôi không mong anh có thể cho tôi vinh hoa phú quý, nhưng ít nhất nhân phẩm phải đàng hoàng, anh hiểu chứ?"
"Trong hợp đồng tôi cũng có viết, nếu anh vì tiền mà làm ra những việc táng tận lương tâm thì chúng ta lập tức ly hôn”.
Tư Thành nghệch mặt ra nhìn cô, hoàn toàn không biết mình đã làm ra những việc táng tận lương tâm gì...
Cũng may đối phương không để anh hoang mang quá lâu đã tiếp tục: “Nói đi, tối hôm qua anh nhận của họ bao nhiêu tiền?"
"Tiền gì?", đến đây thì Tư Thành hết giả ngu được.
Đây đã không còn là hiểu lầm mà đã phát triển thành bêu rếu, phỉ báng, nhục mạ nhân phẩm rồi.
"Tiền họ thuê anh làm nhục tôi", Hạ Phương dứt khoát nói thẳng.
Tư Thành lộ ra vẻ bừng tỉnh, thì ra đêm qua em ấy bị người khác hãm hại?
Chẳng trách sao vừa vào phòng anh đã hấp ta hấp tấp nhào tới...
Nét mặt anh hòa hoãn lại: “Tôi không nhận tiền ai hết, đêm qua thật sự là bất ngờ”.
"Không nhận tiền? Vậy anh ở trong phòng tôi làm gì?", Hạ Phương nhíu mày hỏi lại, hiển nhiên không tin.
Cô còn nghĩ nếu người này là hạng tiểu nhân cứng đầu không biết hối cải thì phải dùng biện pháp nào để có thể ly dị, cắt đứt quan hệ một cách nhanh gọn lẹ nhất.
Tư Thành chỉ cười cười, vươn tay lên ngoắc cô lại.
Hạ Phương bị ma xui quỷ khiến mà đứng dậy đến gần, thấy đối phương mở một đoạn video ra - chính là đoạn băng giám sát khách sạn mà cô không tìm được.
Cô bắn sang một ánh mắt kỳ lạ. Cứ bảo tại sao hack vào hệ thống khách sạn rồi mà cũng không thấy, thì ra là anh chàng phục vụ này tự ra tay tiêu hủy bằng chứng trước?
Chẳng trách sao...
Nhưng xem xong video rồi, Hạ Phương hoàn toàn dại ra.
Hóa ra cô mới là người đi nhầm phòng??!!
Trời cao đất dày ơi!
Số phòng Lục Anh Đường đưa cho cô là 33, nhưng căn phòng mà cô vào lại là 35!
Trước đó Hạ Phương cứ nghi ngờ mình khó chịu như vậy có phải là bị chuốc thuốc không, nhưng nghĩ mãi không ra bị hại từ khi nào.
Bây giờ xem lại video, cô có thể xác định mình đã bị bỏ thuốc.
Bằng không sao cô vừa đi lại vừa thở hổn hển, lại còn liên tục... cởi đồ ra chứ?
Cô dám chắc khách sạn này không có vấn đề gì, vậy thì chỉ có thể là chiếc xe hơi họ Lục đã gọi đến để đưa cô đi.
Hai má nóng bừng làm Hạ Phương phải cầm ly nước lên uống: “Nhưng anh là phục vụ, sao lại ở trong phòng khách sạn?"
"Quá lãng phí!"
Cô trở về chỗ ngồi, thấy Tư Thành đang nhìn mình như nhìn vật lạ, bấy giờ mới nhận ra ly nước trên tay là của anh.
"Khụ khụ khụ...”, cô lúng búng ho sặc sụa, chỉ hận không thể độn thổ mà trốn.
Cũng may còn có phục vụ nhanh chóng mang thức ăn đến.
Hạ Phương ngấu nghiến món phật nhảy tường được đặt ở cạnh mình.
"Nếu tôi không có ở đó, e rằng hôm nay em đã phải làm vợ người khác rồi...," Tư Thành đủng đỉnh nói với vẻ nghiền ngẫm sâu xa: “Thế chẳng phải ý trời hay sao?"
Hạ Phương: ...
Hạn hán lời.
Lại ngẩng đầu lên nhìn anh, Hạ Phương bị những cử chỉ vừa tao nhã lại quý phái của Tư Thành làm cho mù mắt.
"Tư Thành, đừng nói anh là... người nhà họ Tư giàu nhất Giang Lâm chứ?"
"Sao em lại nghĩ vậy?", Tư Thành nhìn cô như vừa nghe thấy chuyện cười.
"Vậy mấy động tác cao sang quý phái này là học được từ mấy tay nhà giàu trong khách sạn à?", dù sao cũng là lần đầu tiên dùng cơm với mình, anh ta có thận trọng dè dặt cũng không trách được.
Thế là Hạ Phương bèn an ủi: “Không sao, cứ ăn thoải mái đi, đừng lo gì hết, sau này là người nhà cả mà”.
Trên gương mặt tuấn tú của đối phương xuất hiện vẻ bất đắc dĩ lẫn nuông chiều như đang nhìn một đứa trẻ vô tri.
Nhớ không lầm thì anh đâu có phủ nhận mình là người nhà họ Tư?
Chẳng lẽ mình cưới phải một cô vợ khờ về rồi?
"Vợ khờ" hiện đang hăng hái chiến đấu với thức ăn ngon miệng, hoàn toàn không nhận ra vẻ lo lắng trên mặt người đối diện.
Ăn no uống say rồi, Hạ Phương đang chậm rãi đi xuống lầu, nào ngờ lại đụng phải oan gia ngõ hẹp - Lục Anh Đường và Hạ Oanh Oanh.
"Tiểu Phương", Hạ Oanh Oanh khoác tay Lục Anh Đường, đưa cho cô một tấm thiệp mời: “Mười ngày sau là tiệc đính hôn của chị và Anh Đường, em phải đến chung vui đấy nhé”.
Rồi còn làm ra vẻ thẹn thùng: “Em là người đầu tiên chị thông báo cho đó...”
Hạ Phương liếc nhìn tấm thiệp, miễn cưỡng nặn ra một nụ cười: “Người nhà cả mà, không cần đưa thiệp chi cho lãng phí, với cả...”
Cô liếc xéo Lục Anh Đường: “Nghe nói Lục thị đang không lạc quan lắm, anh Lục có thể giữ lại cái đám hỏi mười triệu từng hứa cho tôi đó mà dùng”.
"Cái gì? Mười triệu?!", Hạ Oanh Oanh biến sắc, lập tức nghiêng đầu kích động: “Anh Đường, anh hứa cho nó mười triệu lận ư?"
"Em đừng nghe cô ta nói láo...”, sắc mặt Lục Anh Đường xấu xí vô cùng, len lén trừng Hạ Phương một cái đầu tăm tối, tay thì vỗ về an ủi Hạ Oanh Oanh: “Cô ta chỉ ghen tị với lễ
Tải #ReadMe, tìm kiếm"Hôn nhân bất đắc dĩ" để tiếp tục đọc➡️
Nhưng đầu óc mơ hồ của Hạ Phương đã không còn chú ý đến nữa.
Cô vươn tay đẩy cửa ra.
"Anh Đường, em về rồi đây!", Hạ Phương nhào đến chiếc giường lớn, tay hất tấm chăn mềm ra chui tọt vào.
"Ai đấy?"
Bỗng một bàn tay rắn chắc vồ tới bóp lấy cổ cô, vật cô ngã ngửa ra.
"Ai kêu cô đến đây?", một giọng nam trầm khàn vang lên, mang theo chút tăm tối bị kiềm nén.
Hạ Phương lại vô tư níu cổ đối phương, hai mắt mờ mịt như rơi vào cơn say lại mang theo khát khao cháy bỏng: “Em là cục cưng của anh mà..."
"Món quà này... em thích lắm đó...", bàn tay cô mơn trớn gương mặt người kia.
Cơ thể đang nóng lên từng đợt, tâm trí Hạ Phương không tài nào hoạt động một cách bình thường được nữa, chỉ biết nâng mặt hôn lấy hôn để người đàn ông.
Khiến thân hình anh chợt gồng cứng lên như đang đè nén điều gì đó.
Anh vươn tay đẩy cô ra, hỏi với hai mắt đỏ ngầu: “Cô chắc chứ?"
Hạ Phương dùng hành động để trả lời.
Uỳnh!
Bên ngoài là mưa như trút nước và sấm sét rít gào.
Trong phòng cũng là bão táp mưa sa.
"Ưm...", bị tiếng sấm đánh thức, Hạ Phương ngồi bật dậy trên giường, há miệng thở hổn hển, cả người bừa bộn không thôi.
Âm thanh bên ngoài và tiếng nước trong phòng tắm khiến cô tỉnh táo lại được vài phần.
Thì ra... không phải là mơ ư?
Cô và Lục Anh Đường đã...
Gò má cô đỏ ửng, trống ngực đập liên hồi, không rõ là vui sướng hay buồn bã.
Tách! Chiếc đèn giường mờ tỏ được bật lên, có tiếng bước chân khẽ khàng bước đến.
Hạ Phương hơi nhấc mắt, thấy một đôi chân đàn ông xuất hiện, hướng lên trên là khăn tắm trắng phau cùng bộ ngực nở nang còn lăn tăn vài giọt nước.
Làm cô không khỏi nuốt nước bọt, tự hỏi Lục Anh Đường luyện được cái body ngon lành như vậy từ khi nào?
Mãi cho đến khi có những âm thanh khác vọng vào tai...
Hạ Phương mới phát giác có gì đó không đúng, khi ngẩng đầu lên thì người đàn ông kia đã tròng chiếc quần dài vào, đang đưa lưng về phía cô, gài từng nút áo sơ mi.
Như cảm nhận được ánh mắt ngạc nhiên của cô, đối phương cất giọng lạnh lùng mang theo một tia biếng nhác: “Tôi sẽ chịu trách nhiệm."
Hạ Phương: ???
Chịu trách nhiệm?
Trách nhiệm gì?
"Nếu cô đồng ý thì mười giờ sáng mai gặp tôi ở cục Dân chính."
Anh khẽ nghiêng đầu, để ngũ quan được ánh đèn chiếu rối. Mặt mày đoan chính, góc cạnh nhu hòa có chút sắc sảo, nước da trắng trẻo hơn cả con gái, đặc biệt nhất phải kể đến đôi mắt phương hẹp dài ẩn dưới mái tóc ngắn lộn xộn, toát ra khí chất ngang tàng như yêu tinh.
Hạ Phương chỉ biết câm lặng hé miệng, nhìn gương mặt xa lạ kia với đầu óc trống rỗng.
Uỳnh! Lại một tia sét giáng xuống, người đàn ông đã viết một dãy số vào tờ giấy đặt trên tủ đầu giường rồi đứng dậy rời đi với phong thái cực kỳ đẹp trai.
"Á!!!!!"
Ngay giây phút cửa phòng khép lại, Hạ Phương đã gân cổ rít lên.
Trời ơi!! Trò đùa gì thế này???
Người kia không phải Lục Anh Đường sao???
Sao lại thế được... Không... không thể nào...
Cô như phát rồ rút phắt điện thoại ra, gọi vào số của Lục Anh Đường.
"Ơi Tiểu Phương, sao giờ còn chưa về nhà nữa em? Trễ chuyến bay hả? Anh đợi cả đêm rồi này", một giọng nam dịu dàng vang lên.
Cũng là lúc giọt nước mắt của Hạ Phương rơi xuống màn hình điện thoại.
Nói láo!
Rõ ràng chính Lục Anh Đường đã hẹn cô đến đây, sao bây giờ lại ở nhà cô??
"Sao vậy Tiểu Phương? Giờ trễ vậy rồi em có còn về không?"
Không, đây không phải là thật...
Hạ Phương ngắt điện thoại, ôm rịt lấy tấm chân với hai mắt vô thần, cất tiếng khóc nức nở.
Một hồi sau, cô mới rón rén mở cửa phòng, kiểm tra chắc chắn không có ai bên ngoài mới đè thấp vành nón, nhấc chân chạy đi.
Nào ngờ vì quá vội vàng mà trượt chân ngã sóng xoài trên thảm lót sàn.
Cô cuống quít bò dậy, bất chợt đụng trúng một tấm thẻ kỳ lạ. Vừa cầm nó lên nhìn thoáng qua, sắc mặt cô đã trắng bệch.
Uỳnh!!
Ào ào ào...
Trời vẫn mưa như thác, sấm vẫn rạch xuyên đêm.
Hạ Phương thất tha thất thểu kéo hành lý đứng trước cửa nhà, hai mắt đăm đăm nhìn căn phòng thuộc về mình ở trên lầu hai, để mặc bản thân bị cơn mưa nuốt chửng.
Có nằm mơ cô cũng không dám nghĩ rằng, sau khi cô đội mưa trở về nhà, mong muốn được Lục Anh Đường an ủi quan tâm thì lại chứng kiến cảnh tượng này.
Theo tầm mắt của cô, trên ban công lầu hai có hai bóng người đang quấn lấy nhau đến quên cả trời đất.
Ánh đèn trong phòng phác họa ra đường cong thân thể, có những tiếng kêu không thể kiềm nén tràn ra từ khe cửa, xuyên qua tiếng mưa lọt vào tai Hạ Phương.
"Anh Đường à, chốc nữa Tiểu Phương... có thể sẽ về... hay là mình..."
"Về thì về. Hừ, lúc ở bên anh thì ra vẻ thanh cao lắm, vừa quay đi đã tìm một thằng phục vụ mà làm xằng làm bậy, có cho anh cũng không thèm nhìn thứ dơ bẩn ấy".
"Tấm ảnh kia... có lẽ... ôi... chỉ là ngoài ý muốn..."
"Ngoài ý muốn? Chính bạn học cũ của anh đang làm trong quán bar đó gửi cho, làm sao mà ngoài ý muốn cho được?", Lục Anh Đường cười khẩy.
Một tia đắc ý xẹt qua đáy mắt, Hạ Oanh Oanh cất giọng thỏ thẻ: “Biết đâu cô ấy bị ma xui quỷ khiến..."
"Thôi Oanh Oanh, mình sắp đính hôn rồi, em còn nhắc đến cái con lăng loàn ấy làm gì? Ngoan, nghe lời anh..."
Hạ Phương siết chặt chiếc điện thoại trong tay, trên màn hình vẫn còn sáng dòng tin nhắn của Lục Anh Đường gửi cho cô khi vừa đáp máy bay: “Cục cưng à, anh đợi em tối nay ở bar Đệ Nhất, phòng 883333 nhé".
Khóe môi cô cong lên thành nụ cười mỉa mai.
Tấm ảnh?
Đính hôn?
Con lăng loàn?
Đây chính là món quà bất ngờ mà Lục Anh Đường tặng cô sau ba năm du học sao?
Đúng là... bất ngờ vô cùng...
Hạ Phương nâng tay lau đi nước mắt, bật ra một tiếng cười lạnh. Đoạn cô quả quyết xoay người đi giữa cảnh thê lương, còn bấm gọi đến dãy số ban nãy tùy tiện lưu lại.
...
Mưa rơi không dứt, sấm chớp liên miên.
Trong phòng làm việc của Tổng giám đốc tập đoàn Đệ Nhất, nằm tại tầng cao nhất của tòa nhà Đệ Nhất đồ sộ nhất thành phố Giang Lâm.
Người đàn ông xử lý hết những việc khẩn cấp trước mắt, sắc mặt đã tối đi trông thấy, hai mắt ánh lên vẻ âm u: “Đêm nay có người muốn giữ chân tôi tại quán bar, nhân cơ hội tấn công vào hệ thống công ty".
"Lập tức điều tra. Tôi muốn ngày mai phải có kết quả", dứt lời, chiếc ly thủy tinh trong tay anh đã vỡ thành từng mảnh trong tiếng xoảng vang vọng.
"Vâng!", Tiêu Minh đứng kế bên đổ mồ hôi lạnh, không dám thở mạnh.
"Thu thập hình ảnh từ camera quán bar, và cả...", một thoáng dịu dàng lướt qua đáy mắt anh: “Toàn bộ tin tức về cô gái kia".
Tiêu Minh không dám chậm trễ, lập tức gật đầu rồi rời khỏi văn phòng.
Điện thoại đặt trên bàn bỗng reo vang. Người đàn ông nghiêng đầu, thấy là dãy số lạ thì vốn không định nghe, rồi bỗng sực nhớ ra điều gì mà vô thức nhấn nút nhận cuộc gọi.
Đầu dây bên kia là tiếng mưa rỉ rả, bỗng cất lên một giọng nữ trong trẻo, mát lành lại sinh động.
"Mười giờ sáng mai, cục Dân chính, không gặp không về".
Không đợi anh đáp lời, cô đã cúp máy.
Người đàn ông nhìn màn hình di động, khóe miệng vén lên thành nụ cười xảo quyệt, đầu lưỡi đưa ra liếm đôi môi với vẻ chưa thỏa mãn.
"Cục cưng à? Ha ha..."Hạ Phương mặc sơ mi trắng phối với quần jeans, mái tóc đen dài suôn mượt để xõa sau lưng. Cô nhìn cặp kính gọng đen mình đã đeo suốt bốn năm qua rồi vung tay vứt nó vào thùng rác.
Ba năm trước Lục Anh Đường đã lấy nó làm quà tặng khi tiễn cô ra nước ngoài, nói hắn ta thích bộ dạng nho nhã dịu dàng của cô khi đeo nó.
Sau đó, Hạ Phương bắt xe trở về nhà họ Hạ.
Vừa mở cửa đã bắt gặp hình ảnh Hạ Oanh Oanh tay trong tay với Lục Anh Đường ngồi ở phòng khách, đang bàn luận chuyện đính hôn cùng ông bà Hạ.
Thấy Hạ Phương kéo hành lý vào, một tia khác thường vụt qua đáy mắt Lục Anh Đường.
Hạ Oanh Oanh lại đứng dậy, đon đả đón chào: “Kìa Tiểu Phương, chị tưởng hôm qua em về rồi chứ, sao bây giờ mới trở lại...”
Hạ Phương lườm cô ta: “Chị mà không biết à?"
"Em nói gì vậy, chị không hiểu”, Hạ Oanh Oanh chớp mắt ra vẻ tội nghiệp.
"Ờ, giả vờ tiếp đi”, Hạ Phương chỉ cười nhạt.
Hôm qua cô đã đến quán bar điều tra một chuyến, phát hiện Hạ Oanh Oanh đã lén liên lạc với bạn học của Lục Anh Đường.
Camera đã bị người phá rối nên cô không tìm thấy, nhưng nhiêu đó cũng đủ để chứng minh Hạ Oanh Oanh không thoát khỏi việc này.
"Tiểu Phương, con cũng về đúng lúc lắm. Trong nhà có việc này muốn nói cho con”, mẹ kế Triệu Lệ Chi vừa tủm tỉm đứng dậy vừa bắn ánh mắt sang cho Hạ Khánh Dương.
Ông ta tằng hắng một hồi, nhìn Hạ Phương với vẻ phật ý: “Không nghe dì đang gọi hay sao mà còn đứng đó?"
Hạ Phương bước tới hai bước, không hiểu cha đang muốn nói gì.
Càng không hiểu vì sao người đàn ông vẫn luôn yêu thương mình hết mực lại như trở thành một con người khác kể từ khi mẹ ruột cô bệnh nặng, mẹ kế vào nhà.
Cho đến tận bây giờ, Hạ Phương vẫn còn trông mong ông sẽ đứng ra đòi lại công bằng cho cô.
Nhưng Hạ Khánh Dương lại âm u nói: “Con cũng thấy Anh Đường với chị con đã quen nhau từ đầu năm nay, đã đến lúc chuẩn bị đính hôn. Còn con ra nước ngoài mấy năm, giờ cũng không còn nhỏ nữa, bố sẽ thu xếp hôn sự cho con. Con nhanh chóng chỉnh đốn, tối nay theo bố đi gặp cậu út nhà họ Tư”.
"Cậu út nào?"
"Đương nhiên là Tư Hạo Hiên, cậu út của gia tộc giàu có nhất Giang Lâm rồi”, Hạ Oanh Oanh bật cười tíu tít: “Tiểu Phương được họ nhìn trúng đúng là may mắn đó nha, chứ bình thường nhà mình làm sao với được đến bọn họ”.
Nhà họ Hạ cũng được tính vào giới thượng lưu ở Giang Lâm nhưng còn lâu mới bì được với họ Tư.
"Chính là cái tên quen thói trăng hoa, ba năm trước giết người bị tống vào tù, vừa được thả ra nên bỏ tiền mua vợ để giải xui đấy à?", Hạ Phương bật ra một tiếng cười khẩy, trong mắt tràn đầy mỉa mai: “Hôn sự thật là tốt quá”.
Sắc mặt Triệu Lệ Chi cứng lại, vội vàng cười nói: “Tiểu Phương à, cả nhà cũng chỉ lo cho con thôi. Cậu Tư Hạo Hiên đã cải tà quy chính, làm người đàng hoàng trở lại rồi, chẳng qua dạo này gặp chuyện xui xẻo nên mới muốn tìm một cô gái tốt số đến giải vận thôi. Vừa khéo thầy bói nói con nhiều may mắn, gả vào chắc chắn sẽ giúp nhà họ Tư đổi mệnh, bọn họ sẽ không bạc đãi con đâu”.
"Vậy là các người biến người yêu tôi thành anh rể tôi chỉ để đẩy tôi sang nhà kia?", ánh mắt Hạ Phương rơi vào Lục Anh Đường, cất giọng giễu cợt.
Làm hắn ta lập tức sa sầm mặt: “Nếu không phải do cô ra nước ngoài ăn chơi sa đọa, nhiều lần cắm sừng tôi thì tôi việc gì...”
Thấy sắc mặt Hạ Oanh Oanh xấu đi trông thấy, Lục Anh Đường vội sửa lời: “Oanh Oanh dịu dàng, hiền lương, thục đức, tôi không yêu cô ấy chẳng lẽ lại chờ cô chơi chán rồi về đòi tôi chịu trách nhiệm?"
Cô ăn chơi sa đọa?
Cô cắm sừng hắn ta?
Nhớ lại chuyện xảy ra tối qua, lại thấy vẻ mặt đắc ý của Hạ Oanh Oanh, Hạ Phương như hiểu ra được điều gì.
Đúng là kế hay.
Chỉ thương cho cô một lòng muốn đoàn tụ cùng người đàn ông mình yêu, hoàn toàn không nhận ra bản thân bị lừa thê thảm cỡ nào.
"Nếu cô thật sự xem tôi ra gì thì đã không vồ vập tìm một thằng trai lạ ngay khi vừa về nước”, Lục Anh Đường kết thúc với vẻ ghét bỏ tràn ngập trên mặt.
Hạ Phương chỉ cảm thấy tim như bị bóp nghẹt, khe khẽ cười: “Thế thì thôi. Đàn ông đã qua tay người khác, tôi mới chê bẩn”.
"Còn việc cưới hỏi của tôi thế nào thì không cần các vị nhọc lòng”, cô vừa nói vừa kéo hành lý lên lầu.
Đứng trước cửa phòng mình ở lầu hai, Hạ Phương mới phát hiện nội thất bên trong đã bị thay đổi, đồ vật của cô không cánh mà bay, tất cả đổi thành đồ của Hạ Oanh Oanh.
Nhớ lại cảnh tượng bên cửa sổ tối qua, cô hừ mũi.
"Chị thấy căn phòng này ba năm không ai dùng đến, sợ nó cũ nên mới giúp em thay đổi. Đồ của em ở trong phòng cho khách ấy, với cả em cũng sắp làm dâu nhà người ta rồi, ngủ lại đó một đêm cũng không thành vấn đề đâu nhỉ?", Hạ Oanh Oanh nắm tay Lục Anh Đường, buông ra những lời khoái trá.
Hạ Phương chỉ lạnh lùng liếc nhìn cô ả, đoạn đi sang phòng cho khách, tìm thấy chiếc hộp cô xem như bảo bối.
Lấy ra hộ khẩu của mẹ ruột và bản thân, cô rời khỏi căn phòng, không quên nhắn lại với Hạ Oanh Oanh đang nhếch mép đắc ý: “Liệu mà dọn đồ của chị ra khỏi phòng tôi trước khi tôi về, bằng không...”
"Tự gánh hậu quả”.
...
Hạ Phương có mặt tại cục Dân chính vào mười giờ đúng.
Vừa xuống xe, cô đã nhìn thấy một bóng người cao lớn trong chiếc sơ mi đen vô cùng nổi bật giữa đám đông.
Nếu Lục Anh Đường không nói người này là nhân viên phục vụ quán bar, nếu cô không nhặt được thẻ nhân viên ở ngoài cửa, thì Hạ Phương có mơ cũng không dám nghĩ rằng người đàn ông đẹp trai vô ngần với nụ cười yêu nghiệt cùng khí chất lạnh lùng như người có quyền cao chức trọng này lại thật sự chỉ là một anh bồi bàn.
Như cảm nhận được ánh mắt nóng bỏng của cô, đối phương ngoái đầu nhìn lại, thấy Hạ Phương trong trang phục đơn giản nền nã thì khóe miệng khẽ nhích lên một đoạn.
"Tư Thành”, anh cất tiếng, giọng trầm khàn, biếng nhác đầy gợi cảm.
Cũng họ Tư à?
Cô cười gượng: “Hạ Phương”.
Tư Thành gật đầu.
Hạ Phương đưa một bản hợp đồng sang: “Anh Tư, hy vọng anh xem qua trước khi chúng ta làm giấy hôn thú. Nếu không có gì phản đối thì mời anh ký vào”.
Tư Thành tỏ ra ngạc nhiên, cầm hợp đồng đọc qua vài lượt, ánh mắt nấn ná tại dòng thỏa thuận phân chia tài sản sau ly hôn, lộ ra ý cười sâu xa: “Cô chắc chứ?"
Hạ Phương gật đầu: “Anh thấy có gì không hợp lý thì hãy nói với tôi, chúng ta có thể thương lượng lại”.
Tư Thành chỉ vào điều khoản trên: “Bỏ cái này đi”.
Hạ Phương sửng sốt: “Nhưng nó đâu khiến anh chịu thiệt gì”.
Cô là tiểu thư lá ngọc cành vàng của nhà họ Hạ, đối phương chỉ là một anh phục vụ nhỏ, bồi thường cho anh sau khi ly hôn cũng là dễ hiểu mà?
"Nhà họ Tư không có hai chữ ly hôn”.
Hạ Phương: ???
Thế tóm lại anh ta nói muốn cưới mình là nghiêm túc đấy à?
"Nếu kết hôn với tôi chỉ là suy nghĩ nhất thời của cô thì không cần đi vào kia”, Tư Thành lười biếng giơ tay vạch những đoạn liên quan đến ly hôn đi, đặt bút ký tên rồi trả hợp đồng lại cho cô.
Nét chữ của anh như rồng bay phượng múa, hào sảng lại ngông nghênh, hoàn toàn không tương xứng với thân phận phục vụ quán bar chút nào.
Hạ Phương không khỏi than thở, tại sao một người có sắc vóc, có khí chất như anh ta lại đi làm phục vụ chứ?
"Đi thôi”, cô cất hợp đồng vào, chìa tay ra với anh.
Cô vốn muốn mời anh cùng bước vào, nào ngờ động tác này lại giống như đang mời anh.
Bàn tay mềm mại bị một bàn tay có vết chai mỏng cầm lấy, khiến Hạ Phương giật mình muốn rút về.
Nhưng Tư Thành không cho cô cơ hội trốn thoát, nhếch mép cười đến là mê hoặc: “Cô còn cơ hội đổi ý trước khi ký tên đấy”.
Nhờ ơn Lục Anh Đường mà Hạ Phương đang vô cùng thất vọng với cánh đàn ông, không muốn yêu đương với bất kỳ ai khác nữa.
Nhưng nếu người đàn ông đầu tiên của cô lại sẵn lòng chịu mọi trách nhiệm, vậy thì cô còn ngại ngần gì mà không gả?
Dù sao cũng tốt hơn là phải theo tên út biến thái nhà họ Tư kia.
Nửa tiếng sau, Hạ Phương nối gót Tư Thành rời khỏi cục Dân chính, trong tay cầm một quyển sổ màu đỏ.
"Anh về khách sạn sao?", cô nhìn nó với ánh mắt phức tạp trước khi cất vào giỏ xách, quay sang hỏi người đàn ông.
Tư Thành lặp lại: “Về khách sạn?"
"Anh không về làm việc à?", Hạ Phương nói xong đã phì cười: “Hay là xin nghỉ để đi đăng ký kết hôn?"
Tư Thành cong môi: “Xem như vậy đi...”
"Vậy tôi mời anh ăn cơm", Hạ Phương không muốn về nhà, bạn thân của cô cũng chưa tan tầm nên bỗng dưng không biết phải đi đâu về đâu.
Tư Thành không từ chối: “Em muốn ăn gì?"
"Đến quán Nâu Nhạt* đi", Hạ Phương đáp, lại hỏi: “Anh chạy xe đến đây hay sao?"
"Đi xe đến", Tư Thành đáp rồi dẫn Hạ Phương đi đến trước chiếc Maybach sang trọng nhưng đơn giản đậu kế bên.
Hạ Phương: ...
"Anh...”
Vẻ mặt của cô khiến Tư Thành cho rằng có hiểu lầm gì đó vừa xảy ra, thế là nhấc mày cười nói: “Không phải...”
Xe này thật ra được đăng ký dưới tên trợ lý Tiêu Minh cơ.
"Không ngờ ấy chứ...”, Hạ Phương cười sượng trân: “Làm phục vụ khách sạn mà cũng thuê được xe sang cỡ này".
Phục vụ... khách sạn?
Anh ư?
Tư Thành bắn sang một ánh nhìn quái dị, chợt nhớ đến thỏa thuận bị mình yêu cầu loại bỏ trong bản hợp đồng kia, bỗng chốc sinh lòng hứng thú.
Có phải cô ấy cho rằng mình chỉ là một đứa nghèo rớt mồng tơi, sợ sau này ly hôn không xu dính túi nên mới soạn ra hợp đồng ấy?
Xem ra tiểu thư nhà họ Hạ không giống với lời đồn tẹo nào...
Thú vị đây.
Nâu Nhạt là một nhà hàng cao cấp cực kỳ nổi tiếng, khai trương tại Giang Lâm vào hai năm trước.
Nó không chỉ sở hữu thiết kế giản dị nhưng sang trọng mà các món ăn được phục vụ cũng cầu kỳ tinh xảo khiến lòng người nức nở.
Nhưng nổi tiếng nhất phải nói đến mùi vị món ăn.
Gần như không ai là không bị thu phục sau khi có cơ hội trải nghiệm.
Nghe nói để vào đây cần phải đặt bàn từ ba tháng trước, ngay cả người có tiền cũng chưa chắc chen vào được danh sách.
Hạ Phương căn bản không suy xét đến giá cả, bởi vì Tư Thành thân là phục vụ làm sao có khả năng chi trả, mà vốn cô cũng không muốn anh phải đứng ra mời, chỉ là muốn nán lại bên anh một hồi, tìm hiểu người "chồng nhặt" này ra sao mà thôi.
Thế là cô hiên ngang bước vào nhà hàng, hoàn toàn không nhận ra Tư Thành còn thong dong, toát ra vẻ quý phái nghênh ngang còn hơn cả mình.
"Xin chào quý khách, xin hỏi quý khách có đặt bàn trước không ạ?", lập tức có nhân viên phục vụ bước đến ngăn cản.
Hạ Phương lắc đầu: “Không có”.
Nhân viên tỏ ra ái ngại: “Xin lỗi quý khách, ngoại trừ hội viên thẻ đen, ở đây chúng tôi chỉ phục vụ hội viên đã đặt bàn trước...”
"Ơ kìa Tiểu Phương?", một giọng nói vang lên khi người phục vụ còn chưa hết lời.
"Em cũng đến đây dùng cơm sao?", Hạ Oanh Oanh khoác tay Lục Anh Đường đi tới: “Em mới về nước nên chắc không biết phải đặt hẹn mới được vào đây nhỉ? Còn là hẹn trước hơn cả tháng ấy...”
Cô ta nép sát vào người đàn ông kế bên: “Hôm nay chị đến đây dùng bữa với hai bác Lục, nếu em không ngại thì vào đây nếm thử hương vị thức ăn nơi này cũng được”.
"Được không anh?", Hạ Oanh Oanh nghiêng đầu hỏi Lục Anh Đường: “Tốt xấu gì anh và Tiểu Phương cũng từng ở bên nhau, em ấy lại là em gái em, chắc hai bác sẽ không để tâm đâu?"
Lục Anh Đường liếc nhìn Hạ Phương, ánh mắt cuối cùng dừng lại trên người Tư Thành, mở miệng châm chọc: “Cô ta thì không thành vấn đề, nhưng...”
"Người này thì không được”.
Lúc này Hạ Oanh Oanh mới để ý đến người đàn ông khôi ngô đứng cạnh Hạ Phương.
Cô ta quan sát Tư Thành một hồi mới cười hỏi Hạ Phương: “Tiểu Phương à, đây là... tình mới của em hả?"
Tình mới?
Cái cách dùng từ này...
"Cha mẹ tôi còn lâu mới dùng bữa với thứ đàn ông của một con ả lăng loàn", Lục Anh Đường lại lên tiếng công kích.
Nhưng Hạ Phương lại nhíu mày.
Chẳng phải Tư Thành là do bọn họ sắp xếp cho cô gặp mặt ư? Sao bây giờ lại không nhận ra?
Hay là... bọn họ vốn giao việc đó cho người khác nên cũng chưa biết mặt mũi nhân viên phục vụ ấy ra sao?
"Cảm ơn lòng tốt của chị và anh Lục, nhưng không cần phiền phức vậy", Hạ Phương cười nhạt, vừa định rút thẻ từ trong giỏ xách ra thì Tư Thành đã nhanh hơn một bước, đưa một tấm thẻ sang cho nhân viên phục vụ.
"Cái này được không?"
Hai mắt phục vụ viên sáng bừng, dùng hai tay nhận lấy thẻ, tỉ mỉ xác minh một hồi mới cung kính gập người một góc 90 độ: “Vô cùng xin lỗi, là tôi mắt vụng mới không nhận ra khách quý sử dụng thẻ đen của Nâu Nhạt, mong quý khách thứ lỗi”.
Thấy Tư Thành và Hạ Phương không lên tiếng, phục vụ lại dè dặt tiếp lời: “Xin mời hai vị theo tôi đến phòng thượng khách trên tầng cao nhất ạ”.
Sao anh ta lại có cái thẻ này? Hạ Phương tròn mắt nhìn Tư Thành.
Mới ban nãy trông anh chẳng khác gì một vị giám đốc quyền quý cả...
Đoạn cô nghiêng đầu, thấy sắc mặt Hạ Oanh Oanh và Lục Anh Đường xấu như màu đất kèm bốn con mắt trợn trừng sắp nứt toác.
"Bọn tôi đi trước nhé", cô nhếch môi mỉm cười, nắm lấy bàn tay đưa ra của Tư Thành, xoay người một cách tao nhã rồi bước đi, để lại cho hai người kia bóng lưng đầy quý phái.
Vào phòng thượng khách rồi, Hạ Phương mới quay sang nhìn người kế bên đầy nghiền ngẫm.
"Tấm thẻ đó...”
"Trong xe của anh bạn kia", Tư Thành đáp lại bằng một tiếng cười gợi cảm, nói với vẻ sâu xa.
Hạ Phương nhướng mày: “Dùng thẻ của người ta mà không cần nói trước một tiếng sao?"
Làm vậy là bất lịch sự đấy!
"Tình huống đặc thù", Tư Thành cũng không làm rõ hiểu lầm mà càng thuận thế tát nước theo mưa.
Hạ Phương không khỏi cho rằng người này thật là kỳ lạ.
Chẳng lẽ là cậu ấm nào đó giả làm phục vụ để trải nghiệm cuộc sống?
Tư Thành nâng tách trà lên, động tác lười nhác lại thanh thoát, nhấp một ngụm: “Sao lại nhìn tôi thế? Phải lòng rồi à?"
Hạ Phương: ...
"Anh Tư này, tự luyến là bệnh phải trị”.
"Chẳng lẽ em không có thuốc trị cho tôi?", anh trả lại với nụ cười ma mãnh.
Làm Hạ Phương không biết phải tiếp lời thế nào.
Cái tên phục vụ này sao tự nhiên thả thính mạnh dữ vậy?
Dám cá đó giờ cũng hớp hồn vô số con gái nhà lành rồi.
"Muốn ăn gì cứ gọi", phát giác thấy sắc mặt cô không vui, Tư Thành quyết định không trêu nữa.
Hạ Phương hơi nheo mắt, cười nửa miệng: “Giá cả nơi này cũng không phải thấp”.
"Không sao, tôi còn tiền tiết kiệm...”
Tài sản tầm mấy trăm tỉ gì đó.
Mời một bữa cơm chỉ như con bò rụng lông, cây me rụng lá mà thôi.
"Vậy tôi không khách sáo nhé?", tuy nói vậy nhưng Hạ Phương cũng không ra tay quá tàn nhẫn khi gọi món, không hề gọi mấy món đắt nhất.
Chọn xong rồi, cô đưa thực đơn cho Tư Thành: “Anh xem còn muốn gọi gì không...”
Anh liếc nhìn danh sách, nở một nụ cười nhàn nhạt, vươn tay thêm vài món vào.
Gọi món xong, gian phòng rộng thênh thang, sáng rực rỡ này chỉ còn lại hai người họ.
Hạ Phương xoa xoa cằm, bắt đầu tìm đề tài nói chuyện.
"Anh là người thành phố?"
"Xem như vậy”.
"Nhà có mấy người?"
"Hai”.
"Hả?"
"Tôi với em”.
Hạ Phương: ...
"Đang ở nhà thuê hay ngủ lại trong khách sạn?"
Tư Thành: ...
"Khụ khụ, tôi không có ý xấu", sợ rằng anh im lặng vì cho rằng cô đang chê bai, Hạ Phương vội giải thích.
"Ý là nếu không có nơi ở cố định thì có thể dọn vào với tôi. Tôi có một căn nhà nhỏ gần khách sạn anh làm việc, sửa sang xong rồi mà cứ để đó không ai ở. Nhà không lớn, nhưng hai chúng ta ở là đủ rồi”.
Hai chúng ta?
Tư Thành liếc nhìn cô một cái, trong mắt lại thêm ý cười mập mờ.
Hạ Phương biết anh lại hiểu lầm rồi, bèn nguýt mắt: “Đừng cho rằng kết hôn rồi là tôi sẽ thèm thuồng gì anh nhé. Tôi đây nổi tiếng không ham sắc dục, anh đừng hòng quyến rũ được tôi”.
Tư Thành: ...
Hình như đây là lời thoại của anh mới đúng?
Hạ Phương khoanh tay đặt trước ngực: “Trong hợp đồng có ghi rõ, chỉ được phát sinh quan hệ khi có sự đồng thuận đến từ hai phía, không được cưỡng ép...”
Bộ trong mắt em ấy mình là sài lang hổ báo hay gì? Tư Thành câm lặng.
"Còn chuyện này nữa”.
Hạ Phương bỗng lên giọng, nhìn xoáy vào anh: “Anh thiếu tiền lắm sao?"
Tư Thành: Tiền thì không thiếu, nhưng..."Anh... đang thiếu tiền sao?"
Tư Thành vẽ ra một nụ cười lười biếng, tay vân vê chơi đùa chiếc ly thủy tinh, gương mặt đầy yêu nghiệt càng thêm hấp dẫn dưới ánh đèn lóa mắt.
Hạ Phương suýt nữa bị câu mất hồn phách.
Cô bèn lắc đầu để giữ vững thần trí, đoạn vỗ bàn đứng dậy, lên giọng nghiêm túc.
"Tôi không biết anh đã hớp hồn được bao nhiêu cô rồi, nhưng bây giờ chúng ta đã kết hôn, hy vọng anh có thể tự chấn chỉnh, trở thành một công dân lương thiện. Sống trên đời nghèo không phải cái tội, chỉ cần nỗ lực công tác, một lòng phấn đấu rồi cũng sẽ có ngày khấm khá hơn”.
"Tôi không mong anh có thể cho tôi vinh hoa phú quý, nhưng ít nhất nhân phẩm phải đàng hoàng, anh hiểu chứ?"
"Trong hợp đồng tôi cũng có viết, nếu anh vì tiền mà làm ra những việc táng tận lương tâm thì chúng ta lập tức ly hôn”.
Tư Thành nghệch mặt ra nhìn cô, hoàn toàn không biết mình đã làm ra những việc táng tận lương tâm gì...
Cũng may đối phương không để anh hoang mang quá lâu đã tiếp tục: “Nói đi, tối hôm qua anh nhận của họ bao nhiêu tiền?"
"Tiền gì?", đến đây thì Tư Thành hết giả ngu được.
Đây đã không còn là hiểu lầm mà đã phát triển thành bêu rếu, phỉ báng, nhục mạ nhân phẩm rồi.
"Tiền họ thuê anh làm nhục tôi", Hạ Phương dứt khoát nói thẳng.
Tư Thành lộ ra vẻ bừng tỉnh, thì ra đêm qua em ấy bị người khác hãm hại?
Chẳng trách sao vừa vào phòng anh đã hấp ta hấp tấp nhào tới...
Nét mặt anh hòa hoãn lại: “Tôi không nhận tiền ai hết, đêm qua thật sự là bất ngờ”.
"Không nhận tiền? Vậy anh ở trong phòng tôi làm gì?", Hạ Phương nhíu mày hỏi lại, hiển nhiên không tin.
Cô còn nghĩ nếu người này là hạng tiểu nhân cứng đầu không biết hối cải thì phải dùng biện pháp nào để có thể ly dị, cắt đứt quan hệ một cách nhanh gọn lẹ nhất.
Tư Thành chỉ cười cười, vươn tay lên ngoắc cô lại.
Hạ Phương bị ma xui quỷ khiến mà đứng dậy đến gần, thấy đối phương mở một đoạn video ra - chính là đoạn băng giám sát khách sạn mà cô không tìm được.
Cô bắn sang một ánh mắt kỳ lạ. Cứ bảo tại sao hack vào hệ thống khách sạn rồi mà cũng không thấy, thì ra là anh chàng phục vụ này tự ra tay tiêu hủy bằng chứng trước?
Chẳng trách sao...
Nhưng xem xong video rồi, Hạ Phương hoàn toàn dại ra.
Hóa ra cô mới là người đi nhầm phòng??!!
Trời cao đất dày ơi!
Số phòng Lục Anh Đường đưa cho cô là 33, nhưng căn phòng mà cô vào lại là 35!
Trước đó Hạ Phương cứ nghi ngờ mình khó chịu như vậy có phải là bị chuốc thuốc không, nhưng nghĩ mãi không ra bị hại từ khi nào.
Bây giờ xem lại video, cô có thể xác định mình đã bị bỏ thuốc.
Bằng không sao cô vừa đi lại vừa thở hổn hển, lại còn liên tục... cởi đồ ra chứ?
Cô dám chắc khách sạn này không có vấn đề gì, vậy thì chỉ có thể là chiếc xe hơi họ Lục đã gọi đến để đưa cô đi.
Hai má nóng bừng làm Hạ Phương phải cầm ly nước lên uống: “Nhưng anh là phục vụ, sao lại ở trong phòng khách sạn?"
"Quá lãng phí!"
Cô trở về chỗ ngồi, thấy Tư Thành đang nhìn mình như nhìn vật lạ, bấy giờ mới nhận ra ly nước trên tay là của anh.
"Khụ khụ khụ...”, cô lúng búng ho sặc sụa, chỉ hận không thể độn thổ mà trốn.
Cũng may còn có phục vụ nhanh chóng mang thức ăn đến.
Hạ Phương ngấu nghiến món phật nhảy tường được đặt ở cạnh mình.
"Nếu tôi không có ở đó, e rằng hôm nay em đã phải làm vợ người khác rồi...," Tư Thành đủng đỉnh nói với vẻ nghiền ngẫm sâu xa: “Thế chẳng phải ý trời hay sao?"
Hạ Phương: ...
Hạn hán lời.
Lại ngẩng đầu lên nhìn anh, Hạ Phương bị những cử chỉ vừa tao nhã lại quý phái của Tư Thành làm cho mù mắt.
"Tư Thành, đừng nói anh là... người nhà họ Tư giàu nhất Giang Lâm chứ?"
"Sao em lại nghĩ vậy?", Tư Thành nhìn cô như vừa nghe thấy chuyện cười.
"Vậy mấy động tác cao sang quý phái này là học được từ mấy tay nhà giàu trong khách sạn à?", dù sao cũng là lần đầu tiên dùng cơm với mình, anh ta có thận trọng dè dặt cũng không trách được.
Thế là Hạ Phương bèn an ủi: “Không sao, cứ ăn thoải mái đi, đừng lo gì hết, sau này là người nhà cả mà”.
Trên gương mặt tuấn tú của đối phương xuất hiện vẻ bất đắc dĩ lẫn nuông chiều như đang nhìn một đứa trẻ vô tri.
Nhớ không lầm thì anh đâu có phủ nhận mình là người nhà họ Tư?
Chẳng lẽ mình cưới phải một cô vợ khờ về rồi?
"Vợ khờ" hiện đang hăng hái chiến đấu với thức ăn ngon miệng, hoàn toàn không nhận ra vẻ lo lắng trên mặt người đối diện.
Ăn no uống say rồi, Hạ Phương đang chậm rãi đi xuống lầu, nào ngờ lại đụng phải oan gia ngõ hẹp - Lục Anh Đường và Hạ Oanh Oanh.
"Tiểu Phương", Hạ Oanh Oanh khoác tay Lục Anh Đường, đưa cho cô một tấm thiệp mời: “Mười ngày sau là tiệc đính hôn của chị và Anh Đường, em phải đến chung vui đấy nhé”.
Rồi còn làm ra vẻ thẹn thùng: “Em là người đầu tiên chị thông báo cho đó...”
Hạ Phương liếc nhìn tấm thiệp, miễn cưỡng nặn ra một nụ cười: “Người nhà cả mà, không cần đưa thiệp chi cho lãng phí, với cả...”
Cô liếc xéo Lục Anh Đường: “Nghe nói Lục thị đang không lạc quan lắm, anh Lục có thể giữ lại cái đám hỏi mười triệu từng hứa cho tôi đó mà dùng”.
"Cái gì? Mười triệu?!", Hạ Oanh Oanh biến sắc, lập tức nghiêng đầu kích động: “Anh Đường, anh hứa cho nó mười triệu lận ư?"
"Em đừng nghe cô ta nói láo...”, sắc mặt Lục Anh Đường xấu xí vô cùng, len lén trừng Hạ Phương một cái đầu tăm tối, tay thì vỗ về an ủi Hạ Oanh Oanh: “Cô ta chỉ ghen tị với lễ
Tải #ReadMe, tìm kiếm"Hôn nhân bất đắc dĩ" để tiếp tục đọc➡️
itunes.apple.comTải #ReadMe, tìm kiếm"Hôn nhân bất đắc dĩ" để tiếp tục đọc➡️readme is a reading app that offers a massive collection of popular and high-quality novels. The novel genres include urban romance, romantic campus, ancient romance, wealthy CEO, urban husband, fantasy cultivation, martial arts fantasy, time travel and rebirth, supernatural powers, and system no...
Jun 12, 2024 - Jun 13, 2024
🔥😈แพทย์ทหารไป๋ชิงหลิงเดินทางไปยังยุคโบราณ
เผชิญหน้ากับสามีที่ทำร้ายภรรยาและแย่งชิงลูกชายไป พี่สาวของนางเผยแพร่ข่าวร้าย แถมยังวางแผนจะสังหารลูกในท้องของนาง ต้องการให้นางกลายเป็นผี! นางขอสาบาน—หากนางได้กลับมา นั่นคือเวลาตายของทุกคน! ห้าปีหลังจากนั้น นางกลับมาพร้อมกับลูกสาวของนางในฐานะหมอผี แต่คิดไม่ถึงว่า ลูกชายวัยห้าขวบของอ๋องหรงได้รับบาดเจ็บสาหัส นางเข้าไปในจวนเพื่อทำการรักษา ไทเฮาป่วยหนัก นางเป็นคนฉุดรั้งไทเฮาออกมาจากประตูวิญญาณ นางสนมมีปัญหาคลอดบุตรยาก นางช่วยทำคลอดให้เด็กออกมาอย่างปลอดภัย ชื่อเสียงของนางเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เวลานั้น เหยียบย่ำขยะทุกคนไว้ใต้แทบเท้า
“ตุ๊บ!”
"โอ๊ย!"
พระชายาต้วนถูกอ๋องต้วนเตะจนกระเด็นออกไปโดยที่นางยังตั้งครรภ์ได้เก้าเดือนแล้ว และยังเป็นฝาแฝดเสียด้วย
หลังจากที่นางถูกเตะออกไปก็ล้มตัวกระแทกลงกับโต๊ะดื่มชาอย่างแรงจากนั้นก็กลิ้งลงไปบนพื้น
ทันทีหลังจากนั้นความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสได้ปั่นป่วนออกมาจากครรภ์ของพระชายาต้วนไป๋ชิงหลิง
นางยกมือขึ้นกุมหน้าท้องอันนูนนั้นพร้อมกับมองลงไปดู
กระโปรงสีน้ำเงินราบเรียบได้เคลือบน้ำโลหิตสีแดงสดและกระแสน้ำอันอุ่นยังคงไหลรินออกมาจากร่างกายอย่างต่อเนื่องจนก่อตัวเป็นแม่น้ำโลหิตสายหนึ่งขึ้น
เมื่อเห็นฉากนี้ไป๋ชิงหลิงก็เบิกตากว้างพร้อมกับทรุดตัวลงร่ำไห้ออกมา “เพราะเหตุใด เพราะเหตุใดกัน ในตอนนั้นผู้ที่ต้องการแต่งงานกับข้าก็คือท่าน สาบานว่าจะรักข้าชั่วฟ้าดินสลายก็เป็นท่าน ท่านบอกว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่แต่งชายารองหรือนางสนมอีก แต่ว่าตอนนี้ท่านกลับ......กลับไม่ยอมละเว้นแม้แต่เด็ก ลูกในครรภ์ของข้านั้นเป็นของท่าน......”
“หุบปาก!” ร่างสีน้ำเงินเข้มเดินข้ามผ่านหน้าประตู
เขาก้าวเดินมายังเบื้องหน้าของไป๋ชิงหลิงอย่างรวดเร็วจากนั้นก็เอื้อมมือไปบีบคอนางและยกขึ้นจากพื้นแล้วกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า: “เริ่มแรกข้าต้องการจะแต่งงานกับบุตรีของตระกูลไป๋จริงแต่เจ้ากลับโป้ปดต่อข้า ส่วนเด็กในครรภ์ของเจ้า ข้าเพียงแค่นึกถึงก็รู้สึกคลื่นไส้นัก”
ฝ่ามือใหญ่บีบคอจนแน่นขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
ไป๋ชิงหลิงหลับตาเอาไว้แน่นพร้อมด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทาด้วยความเจ็บปวดทรมาน
หนึ่งปีก่อน ในพายุหิมะนางช่วยชีวิตท่านอ๋องต้วนไว้
เขาสัญญากับนางว่า เขาจะต้องแต่งนางมาเป็นชายา แต่นางกลับไม่ได้จริงจัง
หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน ก็มีพระราชโองการผูกมัดเขากับนางไว้อีกครั้ง ในตอนนั้นเองที่นางรู้ว่า คนที่นางช่วยไว้ ก็คือองค์ชายห้านามว่าท่านอ๋องต้วน
ในตอนแรกเขาปฏิบัติต่อนางราวกับสมบัติล้ำค่า แต่นางไม่คิดเลยว่าหลังจากผ่านไปสองสามเดือน ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะแย่ลงถึงเพียงนี้
นางไม่เข้าใจนางไปโป้ปดเขาตรงไหน และนางโป้ปดอะไรเขา.....
“ท่านอ๋อง อย่า ！”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงโศกเศร้าเสียใจของหญิงสาวดังขึ้นมา........
ไป๋ชิงหลิงลืมตาขึ้นมาทันที แล้วหันมองไปทางประตู
ร่างที่สละสลวยเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
สตรีผู้นี้สวมชุดสีม่วง ซึ่งเหมือนกับชุดเมฆาสีม่วงที่นางสวมใส่อยู่พอดี ไม่เพียงเท่านั้น แต่พวกนางยังมีใบหน้าที่คล้ายนกันถึงเก้าในสิบส่วน ！
หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงเห็นหญิงสาวคนนั้น นางก็ดิ้นรนและตะโกนว่า：“ ท่านพี่.....ท่านพี่.....ช่วยข้าด้วย”
นางชื่อไป๋จิ่น เป็นพี่สาวร่วมมารดาของไป๋ชิงหลิง
หลังจากที่นางแต่งเข้าจวนท่านอ๋อง นางก็มักจะมาอยู่เป็นเพื่อนนาง และก็เป็นพี่สาวนาง คอยติดตามอยู่เป็นเพื่อนนางในเวลาที่ยากลำบาก
อย่างไรก็ตาม.........
ไป๋ชิงหลิงไม่รอคำวิงวอนขอร้องของนาง
เพียงเห็น ไป๋จิ่นยืนอยู่ข้างหลังท่านอ๋องต้วน มองดูแผ่นหลังของท่านอ๋องต้วนด้วยแววตาเป็นประกาย แล้วเอ่ยว่า：“ ท่านอ๋อง รีบปล่อยน้องสาวไปเถอะ ข้ารอมาได้ถึงเก้าเดือน ข้าไม่กลัวที่จะรอต่อไป แต่ถ้าหากท่านอ๋องบีบคอให้นางตายแบบนี้ จะต้องทำให้ฮ่องเต้และไทเฮาไม่พอพระทัยอย่างแน่นอน แต่ถ้าหากน้องสาวเสียชีวิตเพราะคลอดยาก แบบนั้นมันก็ไม่เหมือนกันแล้ว.......”
ร่างกายของไป๋ชิงหลิงสั่นเทา ดวงตาทั้งสองของนางเบิกกว้าง
นางจ้องไปที่ไป๋จิ่นอย่างไม่เชื่อสายตา
แต่ก่อนที่นางจะได้ตอบโต้ ร่างของนางก็ถูกเหวี่ยงออกไปอย่างรุนแรง
“ปัง”
“อ๊ะ！”
หลังจากล้มลงกับพื้น ไป๋ชิงหลิงกลิ้งบนพื้นหลายครั้งโดยนางใช้มือทั้งสองข้างประคองท้องเอาไว้
ในใจของนาง ยังคงได้ยินคำพูดของไป๋จิ่นเมื่อครู่ก้องกังวานอยู่ทุกคำพูด
ในตอนที่นางพยุงตัวเองลุกขึ้นมา นางก็เห็นทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยกันแล้ว
“ท่าน.....พวกท่าน......”！
“ชิงเอ๋อร์ พี่สาวไม่สามารถปิดบังเจ้าได้อีกต่อไปแล้ว เจ้ามอบกายให้ชายชู้ไปนานแล้ว และให้ข้ามาเข้าหอกับท่านอ๋องต้วนแทนเจ้า ข้ามอบกายให้ท่านอ๋องต้วนแล้ว ในชีวิตนี้ข้าไม่กล้ามอบให้ผู้อื่นแล้ว เดิมทีข้าอยากตายเพื่อเก็บความลับของเราสองคนไว้ แต่ว่า ท่านอ๋องไม่ต้องการให้ข้าตาย.....”
“อะไรนะ ！” หากคำพูดของไป๋จิ่นทำให้ไป๋ชิงหลิงทั้งเศร้า ไม่พอใจ และโกรธ
ถ้าเช่นนั้นตอนนี้นางก็เหมือนถูกสายฟ้าฟาด ล้มลงอย่างรุนแรง จนนางรู้สึกว่าร่างกายถูกถอดวิญญาณออกไปในทันที และร่างกายก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
โดยที่นางไม่สนใจความเจ็บปวดในท้องของนาง นางใช้แรงทั้งหมดเพื่อพยายามคลานไปข้างหน้าไป๋จิ่น และจ้องนางด้วยใบหน้าที่สับสน：“ เจ้า.....เจ้าว่าอย่างไรนะ ”
นางเสียตัวไปกับชายชู้อื่นตั้งแต่เมื่อไหร่
นางปล่อยให้พี่สาวนางเข้าห้องหอแทนนางตั้งแต่เมื่อไหร่
ไป๋จิ่นเข้าหอกับท่านอ๋องต้วน ถ้าเช่นนั้น....งั้นคนที่นางเข้าหอด้วยตอนแต่งงานเป็นใครกันล่ะ ！！
แววตาของไป๋ชิงหลิงเบิกกว้างขึ้น ในที่สุดนางก็แทบจะสิ้นหวัง นางนึกถึงตอนที่ท่านอ๋องต้วนรู้ว่านางตั้งครรภ์ ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สามีของนางก็ปฏิบัติกับนางอย่างเฉยชา.......
“ไป๋จิ่น เจ้าอธิบายกับข้ามาให้ชัดเจน” ในที่สุด นางก็คลานมาถึงเท้าของไป๋จิ่น นางเอื้อมมือไป คว้าชุดของไป๋จิ่น ใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงไว้และตะโกนถามว่า：“ ข้าไปเป็นชู้กับชายอื่นตั้งแต่เมื่อใด ข้าไปบอกให้เจ้ามาเข้าหอกับสามีข้าตั้งแต่เมื่อใด เจ้าทำเช่นนี้กับเข้าได้เยี่ยงไร ข้าเป็นน้องสาวของเจ้านะ เจ้าพูดกลับคำแบบนี้ไม่กลัวฟ้า......”
“นังแพศยา เจ้ายังมีหน้ามาพูดถึงจิ่นเอ๋อร์” ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ท่านอ๋องต้วนก็ถีบนางออกไป
“ปัก.......”
ร่างกายเล็กๆ ล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง อาการจุกเสียดที่หัวใจก็กระทบกระเทือนอย่างแรง
นางเจ็บปวดมากจนกรีดร้องออกมา：“ โอ๊ย.......”
เจ็บ
เจ็บมาก ！
ความเจ็บปวดที่สะสมในช่องท้องส่วนล่าง ทำให้นางยืดขาทั้งสองข้างออกมาโดยไม่รู้ตัว และน้ำมากมายก็ไหลออกมาจากร่างกาย
ทันใดนั้น เสียงร้องของทารกก็ดังขึ้นมา：“ อุ๊แว้ อุ๊แว้.......”
ไป๋ชิงหลิงสูดหายใจรับอากาศเย็น นางยกนิ้วขึ้นมา ยกกระโปรงขึ้นก้มศีรษะดู เป็นเด็กทารก
ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด มือเล็กทั้งสองโบกไปมาอยู่ในอากาศ ในขณะเดียวกันก็อ้าปากร้องไห้ “แงแง”
ไป๋ชิงหลิงกระโจนเข้าไปหาเด็กอย่างรวดเร็ว อุ้มเขาขึ้นมา นางเอาหน้าซีดเผือดแนบกับหน้าของทารกน้อย น้ำตาไหลไม่หยุด
ลูก ลูกของนาง
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่สายเลือดของท่านอ๋องต้วน แต่เขาก็เป็นเด็กที่นางอุ้มท้องมาเก้าเดือน ไม่ว่าพ่อของเขาจะเป็นใคร ยังไงซะก็เป็นสายเลือดของนาง
อย่างไรก็ตาม.......
เสียงที่เย็นชาและไร้ความปราณีได้ทำลายจินตนาทั้งหมดของนาง：“ ใครก็ได้ มาอุ้มเด็กคนนี้ไป ！”
ทันใดนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้าประตูมา
ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองดูสาวใช้สองสามคนที่เดินเข้ามา ทันใดนั้นใบหน้าของนางซีดเผือด：“ ออกไป ออกไป อย่าเข้ามา ！”
นางสะดุดเท้าในตอนลุกขึ้น พลางถอยหลังและตะโกนอย่างหมดหวัง
แต่พวกสาวใช้ที่เข้ามา กลับตรงเข้ามาเอาเด็กในอ้อมกอดของนาง
ไป๋ชิงหลิงตอบโต้กลับไป นางร้องไห้และเค้นเสียงเอ่ยอย่างโกรธจัดว่า：“ เอาลูกคืนมาให้ข้า ได้โปรด ได้โปรด อย่าทำอะไรเขา..........”
ท่านอ๋องต้วนเดินไปข้างหน้าอย่างไม่อดทน เขาจับข้อมือนางด้วยฝ่ามือใหญ่ แล้วผลักนางอย่างแรง：“ จับนางกดเอาไว้ อย่าให้นางแตะต้องเด็กอีก”
ทันทีที่เสียงคำสั่งดังขึ้น สาวใช้อีกคนหนึ่งก็ก้าวมาข้างหน้า แล้วกดนางไว้กับพื้น
ในขณะนี้.......
นางได้ยินเสียงทารกร้องไห้อยู่เหนือศีรษะ
ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าสาวใช้คนหนึ่งจับมือเด็ก แล้วใช้มีดแทงเข้าไปที่ฝ่ามือของเด็ก จนเลือดไหลออกมา
หัวใจของนางเต้นไม่เป็นจังหวะ นางร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง：“ พวกเจ้าจะทำอะไร ? หยุดนะ ！”
ไม่มีใครสนใจไป๋ชิงหลิง
พวกนางเป็นเหมือนสัตว์เลือดเย็น ไม่สนใจเสียงกรีดร้องของเด็ก และบีบเลือดในฝ่ามือของเด็กออกมา
จนกระทั่งพวกเขามอบมีดให้ท่านอ๋องต้วน ไป๋ชิงหลิงถึงเข้าใจ
พวกเขาต้องการทดสอบความสัมพันธ์ทางสายเลือด
“ท่านอ๋อง เด็กคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับท่าน พระชายานอกใจพระองค์”
ถึงแม้ว่าท่านอ๋องต้วนจะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเด็กไม่ใช่ลูกของตน แต่เมื่อได้ยินผลออกมาแบบนี้ ร่างกายทั้งร่างก็ตกตะลึง：“เสด็จพ่อและเสด็จแม่ พระชายาต้วนนอกใจ และเด็กคนนี้ก็ไม่ใช่สายเลือดของราชวงศ์ เพื่อรักษาชื่อเสียงของราชวงศ์ ข้าจะฆ่าตระกูลของนางอย่างชอบธรรม หลังจากการประหารพระชายาต้วนและลูก จวนอ๋องจะประกาศว่า พระชายาตั้งครรภ์ลูกแฝด จึงทำให้กำเนิดยากจนเสียชีวิต หนึ่งศพ....สามชีวิต ！ ”
“ไม่ ！” ไป๋ชิงหลิงเบิกตากว้างมองลูก นางใช้แรงทั้งหมดคลานไปข้างหน้า และขอร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตา：“ ท่านพี่ ช่วยข้าสักครั้งเถิด เขาเป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่ง ถือซะว่าทำความดีเรื่องหนึ่งเถิด ขอร้องท่านล่ะ ช่วยข้าขอร้องเขาที.....อึกอึก......”
ท่านอ๋องต้วนโอบเอวของไป๋จิ่น และสั่งด้วยเสียงเย็นชา"ลากตัวออกไป และตีให้ตาย"
“อ๊ะ........”
👉ชื่อนิยาย <ไป๋ชิงหลิง บุปผาพิษลิขิตแค้น>ดาวน์โหลดทันที#funread อ่านตอนต่อไปเลย！🔥
เผชิญหน้ากับสามีที่ทำร้ายภรรยาและแย่งชิงลูกชายไป พี่สาวของนางเผยแพร่ข่าวร้าย แถมยังวางแผนจะสังหารลูกในท้องของนาง ต้องการให้นางกลายเป็นผี! นางขอสาบาน—หากนางได้กลับมา นั่นคือเวลาตายของทุกคน! ห้าปีหลังจากนั้น นางกลับมาพร้อมกับลูกสาวของนางในฐานะหมอผี แต่คิดไม่ถึงว่า ลูกชายวัยห้าขวบของอ๋องหรงได้รับบาดเจ็บสาหัส นางเข้าไปในจวนเพื่อทำการรักษา ไทเฮาป่วยหนัก นางเป็นคนฉุดรั้งไทเฮาออกมาจากประตูวิญญาณ นางสนมมีปัญหาคลอดบุตรยาก นางช่วยทำคลอดให้เด็กออกมาอย่างปลอดภัย ชื่อเสียงของนางเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เวลานั้น เหยียบย่ำขยะทุกคนไว้ใต้แทบเท้า
“ตุ๊บ!”
"โอ๊ย!"
พระชายาต้วนถูกอ๋องต้วนเตะจนกระเด็นออกไปโดยที่นางยังตั้งครรภ์ได้เก้าเดือนแล้ว และยังเป็นฝาแฝดเสียด้วย
หลังจากที่นางถูกเตะออกไปก็ล้มตัวกระแทกลงกับโต๊ะดื่มชาอย่างแรงจากนั้นก็กลิ้งลงไปบนพื้น
ทันทีหลังจากนั้นความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสได้ปั่นป่วนออกมาจากครรภ์ของพระชายาต้วนไป๋ชิงหลิง
นางยกมือขึ้นกุมหน้าท้องอันนูนนั้นพร้อมกับมองลงไปดู
กระโปรงสีน้ำเงินราบเรียบได้เคลือบน้ำโลหิตสีแดงสดและกระแสน้ำอันอุ่นยังคงไหลรินออกมาจากร่างกายอย่างต่อเนื่องจนก่อตัวเป็นแม่น้ำโลหิตสายหนึ่งขึ้น
เมื่อเห็นฉากนี้ไป๋ชิงหลิงก็เบิกตากว้างพร้อมกับทรุดตัวลงร่ำไห้ออกมา “เพราะเหตุใด เพราะเหตุใดกัน ในตอนนั้นผู้ที่ต้องการแต่งงานกับข้าก็คือท่าน สาบานว่าจะรักข้าชั่วฟ้าดินสลายก็เป็นท่าน ท่านบอกว่าชั่วชีวิตนี้จะไม่แต่งชายารองหรือนางสนมอีก แต่ว่าตอนนี้ท่านกลับ......กลับไม่ยอมละเว้นแม้แต่เด็ก ลูกในครรภ์ของข้านั้นเป็นของท่าน......”
“หุบปาก!” ร่างสีน้ำเงินเข้มเดินข้ามผ่านหน้าประตู
เขาก้าวเดินมายังเบื้องหน้าของไป๋ชิงหลิงอย่างรวดเร็วจากนั้นก็เอื้อมมือไปบีบคอนางและยกขึ้นจากพื้นแล้วกล่าวอย่างโกรธเคืองว่า: “เริ่มแรกข้าต้องการจะแต่งงานกับบุตรีของตระกูลไป๋จริงแต่เจ้ากลับโป้ปดต่อข้า ส่วนเด็กในครรภ์ของเจ้า ข้าเพียงแค่นึกถึงก็รู้สึกคลื่นไส้นัก”
ฝ่ามือใหญ่บีบคอจนแน่นขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
ไป๋ชิงหลิงหลับตาเอาไว้แน่นพร้อมด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทาด้วยความเจ็บปวดทรมาน
หนึ่งปีก่อน ในพายุหิมะนางช่วยชีวิตท่านอ๋องต้วนไว้
เขาสัญญากับนางว่า เขาจะต้องแต่งนางมาเป็นชายา แต่นางกลับไม่ได้จริงจัง
หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน ก็มีพระราชโองการผูกมัดเขากับนางไว้อีกครั้ง ในตอนนั้นเองที่นางรู้ว่า คนที่นางช่วยไว้ ก็คือองค์ชายห้านามว่าท่านอ๋องต้วน
ในตอนแรกเขาปฏิบัติต่อนางราวกับสมบัติล้ำค่า แต่นางไม่คิดเลยว่าหลังจากผ่านไปสองสามเดือน ความสัมพันธ์ของทั้งสองจะแย่ลงถึงเพียงนี้
นางไม่เข้าใจนางไปโป้ปดเขาตรงไหน และนางโป้ปดอะไรเขา.....
“ท่านอ๋อง อย่า ！”
ทันใดนั้น ก็มีเสียงโศกเศร้าเสียใจของหญิงสาวดังขึ้นมา........
ไป๋ชิงหลิงลืมตาขึ้นมาทันที แล้วหันมองไปทางประตู
ร่างที่สละสลวยเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
สตรีผู้นี้สวมชุดสีม่วง ซึ่งเหมือนกับชุดเมฆาสีม่วงที่นางสวมใส่อยู่พอดี ไม่เพียงเท่านั้น แต่พวกนางยังมีใบหน้าที่คล้ายนกันถึงเก้าในสิบส่วน ！
หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงเห็นหญิงสาวคนนั้น นางก็ดิ้นรนและตะโกนว่า：“ ท่านพี่.....ท่านพี่.....ช่วยข้าด้วย”
นางชื่อไป๋จิ่น เป็นพี่สาวร่วมมารดาของไป๋ชิงหลิง
หลังจากที่นางแต่งเข้าจวนท่านอ๋อง นางก็มักจะมาอยู่เป็นเพื่อนนาง และก็เป็นพี่สาวนาง คอยติดตามอยู่เป็นเพื่อนนางในเวลาที่ยากลำบาก
อย่างไรก็ตาม.........
ไป๋ชิงหลิงไม่รอคำวิงวอนขอร้องของนาง
เพียงเห็น ไป๋จิ่นยืนอยู่ข้างหลังท่านอ๋องต้วน มองดูแผ่นหลังของท่านอ๋องต้วนด้วยแววตาเป็นประกาย แล้วเอ่ยว่า：“ ท่านอ๋อง รีบปล่อยน้องสาวไปเถอะ ข้ารอมาได้ถึงเก้าเดือน ข้าไม่กลัวที่จะรอต่อไป แต่ถ้าหากท่านอ๋องบีบคอให้นางตายแบบนี้ จะต้องทำให้ฮ่องเต้และไทเฮาไม่พอพระทัยอย่างแน่นอน แต่ถ้าหากน้องสาวเสียชีวิตเพราะคลอดยาก แบบนั้นมันก็ไม่เหมือนกันแล้ว.......”
ร่างกายของไป๋ชิงหลิงสั่นเทา ดวงตาทั้งสองของนางเบิกกว้าง
นางจ้องไปที่ไป๋จิ่นอย่างไม่เชื่อสายตา
แต่ก่อนที่นางจะได้ตอบโต้ ร่างของนางก็ถูกเหวี่ยงออกไปอย่างรุนแรง
“ปัง”
“อ๊ะ！”
หลังจากล้มลงกับพื้น ไป๋ชิงหลิงกลิ้งบนพื้นหลายครั้งโดยนางใช้มือทั้งสองข้างประคองท้องเอาไว้
ในใจของนาง ยังคงได้ยินคำพูดของไป๋จิ่นเมื่อครู่ก้องกังวานอยู่ทุกคำพูด
ในตอนที่นางพยุงตัวเองลุกขึ้นมา นางก็เห็นทั้งสองคนยืนอยู่ด้วยกันแล้ว
“ท่าน.....พวกท่าน......”！
“ชิงเอ๋อร์ พี่สาวไม่สามารถปิดบังเจ้าได้อีกต่อไปแล้ว เจ้ามอบกายให้ชายชู้ไปนานแล้ว และให้ข้ามาเข้าหอกับท่านอ๋องต้วนแทนเจ้า ข้ามอบกายให้ท่านอ๋องต้วนแล้ว ในชีวิตนี้ข้าไม่กล้ามอบให้ผู้อื่นแล้ว เดิมทีข้าอยากตายเพื่อเก็บความลับของเราสองคนไว้ แต่ว่า ท่านอ๋องไม่ต้องการให้ข้าตาย.....”
“อะไรนะ ！” หากคำพูดของไป๋จิ่นทำให้ไป๋ชิงหลิงทั้งเศร้า ไม่พอใจ และโกรธ
ถ้าเช่นนั้นตอนนี้นางก็เหมือนถูกสายฟ้าฟาด ล้มลงอย่างรุนแรง จนนางรู้สึกว่าร่างกายถูกถอดวิญญาณออกไปในทันที และร่างกายก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว
โดยที่นางไม่สนใจความเจ็บปวดในท้องของนาง นางใช้แรงทั้งหมดเพื่อพยายามคลานไปข้างหน้าไป๋จิ่น และจ้องนางด้วยใบหน้าที่สับสน：“ เจ้า.....เจ้าว่าอย่างไรนะ ”
นางเสียตัวไปกับชายชู้อื่นตั้งแต่เมื่อไหร่
นางปล่อยให้พี่สาวนางเข้าห้องหอแทนนางตั้งแต่เมื่อไหร่
ไป๋จิ่นเข้าหอกับท่านอ๋องต้วน ถ้าเช่นนั้น....งั้นคนที่นางเข้าหอด้วยตอนแต่งงานเป็นใครกันล่ะ ！！
แววตาของไป๋ชิงหลิงเบิกกว้างขึ้น ในที่สุดนางก็แทบจะสิ้นหวัง นางนึกถึงตอนที่ท่านอ๋องต้วนรู้ว่านางตั้งครรภ์ ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป
ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สามีของนางก็ปฏิบัติกับนางอย่างเฉยชา.......
“ไป๋จิ่น เจ้าอธิบายกับข้ามาให้ชัดเจน” ในที่สุด นางก็คลานมาถึงเท้าของไป๋จิ่น นางเอื้อมมือไป คว้าชุดของไป๋จิ่น ใช้แรงทั้งหมดที่มีดึงไว้และตะโกนถามว่า：“ ข้าไปเป็นชู้กับชายอื่นตั้งแต่เมื่อใด ข้าไปบอกให้เจ้ามาเข้าหอกับสามีข้าตั้งแต่เมื่อใด เจ้าทำเช่นนี้กับเข้าได้เยี่ยงไร ข้าเป็นน้องสาวของเจ้านะ เจ้าพูดกลับคำแบบนี้ไม่กลัวฟ้า......”
“นังแพศยา เจ้ายังมีหน้ามาพูดถึงจิ่นเอ๋อร์” ยังไม่ทันที่จะพูดจบ ท่านอ๋องต้วนก็ถีบนางออกไป
“ปัก.......”
ร่างกายเล็กๆ ล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง อาการจุกเสียดที่หัวใจก็กระทบกระเทือนอย่างแรง
นางเจ็บปวดมากจนกรีดร้องออกมา：“ โอ๊ย.......”
เจ็บ
เจ็บมาก ！
ความเจ็บปวดที่สะสมในช่องท้องส่วนล่าง ทำให้นางยืดขาทั้งสองข้างออกมาโดยไม่รู้ตัว และน้ำมากมายก็ไหลออกมาจากร่างกาย
ทันใดนั้น เสียงร้องของทารกก็ดังขึ้นมา：“ อุ๊แว้ อุ๊แว้.......”
ไป๋ชิงหลิงสูดหายใจรับอากาศเย็น นางยกนิ้วขึ้นมา ยกกระโปรงขึ้นก้มศีรษะดู เป็นเด็กทารก
ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือด มือเล็กทั้งสองโบกไปมาอยู่ในอากาศ ในขณะเดียวกันก็อ้าปากร้องไห้ “แงแง”
ไป๋ชิงหลิงกระโจนเข้าไปหาเด็กอย่างรวดเร็ว อุ้มเขาขึ้นมา นางเอาหน้าซีดเผือดแนบกับหน้าของทารกน้อย น้ำตาไหลไม่หยุด
ลูก ลูกของนาง
ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ใช่สายเลือดของท่านอ๋องต้วน แต่เขาก็เป็นเด็กที่นางอุ้มท้องมาเก้าเดือน ไม่ว่าพ่อของเขาจะเป็นใคร ยังไงซะก็เป็นสายเลือดของนาง
อย่างไรก็ตาม.......
เสียงที่เย็นชาและไร้ความปราณีได้ทำลายจินตนาทั้งหมดของนาง：“ ใครก็ได้ มาอุ้มเด็กคนนี้ไป ！”
ทันใดนั้นก็มีคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้าประตูมา
ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมองดูสาวใช้สองสามคนที่เดินเข้ามา ทันใดนั้นใบหน้าของนางซีดเผือด：“ ออกไป ออกไป อย่าเข้ามา ！”
นางสะดุดเท้าในตอนลุกขึ้น พลางถอยหลังและตะโกนอย่างหมดหวัง
แต่พวกสาวใช้ที่เข้ามา กลับตรงเข้ามาเอาเด็กในอ้อมกอดของนาง
ไป๋ชิงหลิงตอบโต้กลับไป นางร้องไห้และเค้นเสียงเอ่ยอย่างโกรธจัดว่า：“ เอาลูกคืนมาให้ข้า ได้โปรด ได้โปรด อย่าทำอะไรเขา..........”
ท่านอ๋องต้วนเดินไปข้างหน้าอย่างไม่อดทน เขาจับข้อมือนางด้วยฝ่ามือใหญ่ แล้วผลักนางอย่างแรง：“ จับนางกดเอาไว้ อย่าให้นางแตะต้องเด็กอีก”
ทันทีที่เสียงคำสั่งดังขึ้น สาวใช้อีกคนหนึ่งก็ก้าวมาข้างหน้า แล้วกดนางไว้กับพื้น
ในขณะนี้.......
นางได้ยินเสียงทารกร้องไห้อยู่เหนือศีรษะ
ไป๋ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นว่าสาวใช้คนหนึ่งจับมือเด็ก แล้วใช้มีดแทงเข้าไปที่ฝ่ามือของเด็ก จนเลือดไหลออกมา
หัวใจของนางเต้นไม่เป็นจังหวะ นางร้องตะโกนอย่างบ้าคลั่ง：“ พวกเจ้าจะทำอะไร ? หยุดนะ ！”
ไม่มีใครสนใจไป๋ชิงหลิง
พวกนางเป็นเหมือนสัตว์เลือดเย็น ไม่สนใจเสียงกรีดร้องของเด็ก และบีบเลือดในฝ่ามือของเด็กออกมา
จนกระทั่งพวกเขามอบมีดให้ท่านอ๋องต้วน ไป๋ชิงหลิงถึงเข้าใจ
พวกเขาต้องการทดสอบความสัมพันธ์ทางสายเลือด
“ท่านอ๋อง เด็กคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับท่าน พระชายานอกใจพระองค์”
ถึงแม้ว่าท่านอ๋องต้วนจะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าเด็กไม่ใช่ลูกของตน แต่เมื่อได้ยินผลออกมาแบบนี้ ร่างกายทั้งร่างก็ตกตะลึง：“เสด็จพ่อและเสด็จแม่ พระชายาต้วนนอกใจ และเด็กคนนี้ก็ไม่ใช่สายเลือดของราชวงศ์ เพื่อรักษาชื่อเสียงของราชวงศ์ ข้าจะฆ่าตระกูลของนางอย่างชอบธรรม หลังจากการประหารพระชายาต้วนและลูก จวนอ๋องจะประกาศว่า พระชายาตั้งครรภ์ลูกแฝด จึงทำให้กำเนิดยากจนเสียชีวิต หนึ่งศพ....สามชีวิต ！ ”
“ไม่ ！” ไป๋ชิงหลิงเบิกตากว้างมองลูก นางใช้แรงทั้งหมดคลานไปข้างหน้า และขอร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตา：“ ท่านพี่ ช่วยข้าสักครั้งเถิด เขาเป็นเพียงแค่เด็กคนหนึ่ง ถือซะว่าทำความดีเรื่องหนึ่งเถิด ขอร้องท่านล่ะ ช่วยข้าขอร้องเขาที.....อึกอึก......”
ท่านอ๋องต้วนโอบเอวของไป๋จิ่น และสั่งด้วยเสียงเย็นชา"ลากตัวออกไป และตีให้ตาย"
“อ๊ะ........”
👉ชื่อนิยาย <ไป๋ชิงหลิง บุปผาพิษลิขิตแค้น>ดาวน์โหลดทันที#funread อ่านตอนต่อไปเลย！🔥
Atria AI helps you to find the best performing Ads on Meta for BestStory products. Discover winning ads on Meta on May 18, 2026. With AtriaAI, you can effortlessly explore a vast library of top-performing BestStory ads on Meta and derive actionable insights to enhance your ad campaigns. Our robust analytics tools enable you to never create BestStory ads on Meta blindly, offering instant reviews of key ad metrics and performance topics for data-driven decisions. Gain a competitive edge with powerful research and analysis features, including competitor analysis for BestStory ads on Meta. Our platform also provides endless inspiration from over 100 million winning ads, customizable ad creation tools, and ready-made templates to streamline your creative process. Transform your BestStory advertising strategies with AtriaAI and achieve unparalleled success in your campaigns.
Discover the latest ad ideas on Meta
Women's ClothingMen's ClothingWomen's ShoesMen's ShoesBags & WalletsJewelryWatchesEyewearAccessoriesWearable Tech DevicesSportswearDigital DevicesKitchen AppliancesLaundry AppliancesHome AppliancesPersonal Care AppliancesHeating, Cooling & Air QualitySmall AppliancesBaby ClothingKids' ClothingMaternity ClothingBaby Feeding SuppliesBaby FoodBaby FormulaBaby ShoesChild Car SeatsBaby Hygiene ProductsNursery FurnitureStrollers & CribsDiapers & WipesToysSkincareHaircareCosmeticsFragrances & PerfumesPersonal HygieneOral CareMen's GroomingBeauty Tools & AccessoriesAesthetic MedicineFeminine CareWig & Hair StylingNewspaperMagzinesBook StoresMachinery & EquipmentsMarketing & AdvertisingOffice Equipment & SuppliesConsulting ServicesIT ServicesLegal ServicesHR & RecruitingReal Estate & Home RentalsSafety & SecurityOnline RetailersMarketplacesSubscription BoxesDigital ProductsE-commerce PlatformsPayment SolutionsDelivery ServicesEarly Childhood & Preschool EducationK-12 EducationHigher EducationOnline CoursesProfessional CertificationsTutoring ServicesEducational MaterialsLanguage LearningNon-academic Training (Hobbies)Overseas EducationVocational TrainingConferencesTrade ShowsConcertsFestivalsSports EventsCorporate EventsCommunity EventsBankingInsuranceInvestment ServicesLoans & MortgagesFinancial PlanningPrecious MetalsSports EquipmentFitness EquipmentOutdoor GearSupplements & NutritionGyms & Fitness CentersAlcoholic BeveragesCooking & RecipesCuisineFood & Fresh ProduceNon-alcoholic BeveragesRestaurants & CafesPackaged FoodsSnacksBoard gamesBrowser gamesCard gamesCasinoGamblingMobile gamesVideo gamesGovernment OfficialIntergovernmental OrganizationPublic & Government ServiceDietary SupplementsMedical InformationMedical ServicesMedicineWomen's HealthMen's HealthSenior CareFurnitureKitchen & DiningLaundryBed & BathGarden & OutdoorConstruction Materials & LightingStorage & OrganizationInterior Design & Decorating ServicesSmart HomeChild CareDating ServiceGifts & FlowersHousekeepingInternet ServicesPhotographyShopping ServicesUsed Good Sales PlatformsUtilities PaymentsWedding ServicePet FoodPet AccessoriesPet GroomingPet StorePet ToysPet TrainingPet BoardingPet SuppliesProduct & ServiceSoftware & AppsResearch & DevelopmentEngineering ServicesTech AccessoriesTelecommunicationsRoboticsTravel ServiceTravel AgenciesHotels & ResortsLuggage, Bags & CasesCar RentalsBicyclesMotocyclesCarsPlanesBoatsVehicle Parts & AccessoriesVehicle MaintenanceRide-Sharing Services